..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
VA - Dali Stereo Demonstration CD
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: Dali Stereo Demonstration CD
Genre................: Other
Source...............: CD
Year.................: 2002
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 52 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: DALI

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Henry Mancini - Pink Panther [02:36]
2. Nils Lofgren - Keith Don't Go [06:50]
3. Hugh Masekela - Stimela [10:02]
4. Ben Webster - Gentle Ben [05:45]
5. Safri Duo - Samb Alegreo [05:57]
6. Dick Hyman - Plays Fats Waller [02:37]
7. Keb Mo - Every Morning [03:00]
8. Chieftains With Senead O' Connor - The Fokie [05:20]
9. Dadawa - Canton Story [05:46]
10. Joselin B. Smith - When I Need You [07:54]
11. Roger Waters - Amused To Death [04:19]
12. Terry Evans - Tell Me Your Lies [05:34]
13. Mercedes Sosa - Misa Criolla [05:00]
14. Elvis Presley - Fever [03:35]
15. John Campbell - Way Down In The Hole [04:56]

Playing Time.........: 01:19:17
Total Size...........: 420,64 MB

...( Info )...

Artist...............: Florence Dore
Album................: Hold The Spark
Year.................: 2026
Genre................: Country
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Florence Dore - Sunset Road
002. Florence Dore - Worst Mistake
003. Florence Dore - Hold The Spark
004. Florence Dore - Twelve Great Minds (Department Meeting)
005. Florence Dore - Abacus
006. Florence Dore - The One You Need
007. Florence Dore - Superstar
008. Florence Dore - Can't Come Down
009. Florence Dore - Butterflies
010. Florence Dore - Just Like Mookie Betts
011. Florence Dore - On Empty
012. Florence Dore - Nothing With You

...( Info )...
Genre: Technical/Progressive Death Metal
Country of Artist (Band): Serbia
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 34:23
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Black Sand
02. Crystal Eyes
03. Amethyst
04. Into The Void
05. Float
06. Alone In The Storm
07. Illusion And Departure

...( Info )...
Genre: Crossover Thrash Metal
Country of Artist (Band): Canada
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 29:11
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Repercussions
02. Shoveling Your Grave
03. Instigator
04. Snitch Hunt
05. Pain Parade
06. Extinguish
07. Final Living Breath
08. Trails of Blood

...( Info )...
Genre: Doom Metal
Country of Artist (Band): United Kingdom
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 36:12
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Houndskull
02. Berserker
03. Prophecy of the Carp's Tongue
04. Gravelord
05. Black Wyrm
06. Godslayer

...( Info )...
Genre: Thrash Metal
Artist (band) Country: Czechia
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 33:34
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. True Lie
02. Hell In Veins
03. Addicted
04. Neurosis Unbound
05. Pain Monopoly
06. Magical Formula
07. Global Cooldown
08. Cold
09. Growing Back Home

...( Info )...
Genre: Progressive Death Metal
Artist (band) Country: Spain
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 37:56
Availability of scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Fear Facer (The Palegold Menace)
02. Stain Of Suspicion
03. Here In The Dark
04. Warden Of The Last Dawn Light
05. The Stench Of Sorcery
06. Alric's Deadly Omen
07. Superstition 33: Eternal Demand
08. Grudgeborn (Accursed Be He, The Doomwalker)

TRACKLISTA:

1. Intro (Krew)
2. JWP Krew
3. W ciemno
4. Statyw Freestyle
5. Birdman
6. My umiemy tylko tak
7. G Skit
8. WNTM Feat. Biak
9. Uniwersytet
10. Jadę
11. Życie wygodne
12. Maszyneria skit
13. Głodny kot
14. Przez rap Feat. PRO8L3M
15. Hossa
16. Poltergeist
17. Z NIMI
18. Z nimi (Jaca Remix)


DANE TECHNICZNE:

Wielkość uploadu: 136 MB
Format/Kodek: Mp3

TRACKLISTA:

1. Wojny
2. Za czwartym zakrętem
3. Czas
4. Nie ma mnie
5. Na ulicy lunatyków
6. Dobranoc
7. Pościel nam do jutra
8. Czary i mary
9. Za daleko 2
10. Mechanizm człowieka
11. Wszystkie ważne sprawy
12. Maszyna
13. Podłogi
14. Ludzie z burzą w oczach
15. Pokochaj mnie


DANE TECHNICZNE:

Wielkość uploadu: 119,7 MB
Format/Kodek: Mp3

...( Info )...

Artist: Armin van Buuren
Title: A State of Trance 2026 (Mixed by Armin van Buuren)
Year: 2026
Genre: Trance
Publisher (label): Armada Music
Duration: 2:11:48
Format/Codec: FLAC (tracks)
Audio Bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]


...( TrackList )...

CD 01: (00:44:11)

01. Omnia - As We Become One (Mixed) (Intro Mix) (00:03:53)
02. Max Styler & Three Drives On A Vinyl - Greece 2000 (Mixed) (Max Styler Rework) (00:02:45)
03. Ginchy Feat. Sultan + Shepard - The Way (Mixed) (Ginchy Remix) (00:03:00)
04. Ruben de Ronde & Amber Revival - River In Me (Mixed) (00:03:52)
05. Armin van Buuren - Fathers and Sons (Mixed) (OTTAGON Remix) (00:03:19)
06. Mesh & Dan Stone - Purple Haze (Mixed) (00:03:27)
07. Gaia - Tuvan (Mixed) (BLR Remix) (00:03:05)
08. Armin Van Buuren & Argy Feat. Marlo Rex - Like A Child (Mixed) (00:02:57)
09. Joris Voorn, Ferry Corsten & Moonman - Don't Be Afraid (Mixed) (00:01:58)
10. OTTAGON & Giuseppe Ottaviani - Linking People (Mixed) (00:02:57)
11. ReOrder & Crowd+Ctrl - Move To The Rhythm (Mixed) (00:02:42)
12. Armin Van Buuren & Skytech - She A Freak (Mixed) (00:02:46)
13. SEVEK - Dark Love (Mixed) (00:03:45)
14. Armin Van Buuren & Andrew Bayer - Serendipity (Mixed) (00:03:45)


CD 02: (00:43:47)

01. Armin Van Buuren & Alle Farben Feat. Rosy - Lost In Time (Mixed) (00:03:46)
02. Farius - Elements (Mixed) (00:04:03)
03. David Forbes & Sue Mclaren - Satellite (Mixed) (00:03:01)
04. Ronski Speed - Without You (Mixed) (Allen Watts Remix) (00:02:05)
05. Armin Van Buuren & Glockenbach - Sun Shines On Me (Mixed) (Rising Star Remix) (00:03:25)
06. Armin Van Buuren, Richard Durand & Dicosis - Always You (A State of Trance 2026 ELEVATION Anthem) [Mixed] (00:03:15)
07. nilsix - Outta My Head (Mixed) (00:03:23)
08. Jurgen Vries - The Theme (Mixed) (Amy Wiles Remix) (00:01:48)
09. Superstriпgs - NEON DUSK PROTOCOL (Mixed) (00:02:51)
10. DIM3NSION & StanV - Lacrimosa (Mixed) (00:02:38)
11. Armin van Buuren - Equanimity (Mixed) (XiJaro & Pitch Remix) (00:03:15)
12. Pascal M & Scott Mac - The Remedy (Mixed) (00:02:17)
13. Alexander Popov, FAWZY & Wavetraxx - Attractive Force (Mixed) (00:02:45)
14. Ahmed Helmy, Doppenberg & HEL:BRG - Open Your Eyes (Mixed) (00:02:22)
15. Kesha - DELUSIONAL. (Mixed) (Armin van Buuren Remix) (00:02:53)


CD 03: (00:43:50)

01. Armin Van Buuren & Lilly Palmer - Dopamine Machine (Mixed) (00:02:59)
02. SIKOTI - Fall Back Into You (Mixed) (00:03:25)
03. Lawton & Deckers - Los Retratos (Mixed) (00:02:38)
04. Armin Van Buuren & Olive Anguz - Vem Comigo (Mixed) (00:03:31)
05. River - All Day, All Night (Mixed) (00:02:09)
06. BK - Full Fire (Mixed) (00:02:23)
07. The Rocketman, Sacha Harland & York - On The Beach (Mixed) (00:03:23)
08. S3PPA & Deveraux - Goosebumps (Mixed) (00:04:12)
09. Lawton - Bad Potato (Mixed) (00:03:28)
10. MDDLTN & River - Like This Like That (Mixed) (00:02:55)
11. Mark Sixma - Bring The Fire (Mixed) (00:02:29)
12. KI/KI - 5AM (Mixed) (00:03:02)
13. onTune - Flying Circus (Mixed) (00:03:18)
14. David Forbes - Diskotek (Mixed) (00:03:58)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Megakruk


This is a classic, but also a spectacular masterpiece of an album. It contains a lot of Deicides well known, fabolous songs. The sound quality is pretty good and reminds me of their last work "Once upon the cross" (which also is a damn good record). The guitar riffs are as always catchy and groovy, but the technique is missing. The Hoffman brothers are known for their co-operation and on Serpents of the light they are not dissapointing at all.

There is nothing else to say about the drums than: Fantastic! The double bass drums which are played through almost all the songs, really give the songs the little, terrific touch to complete the songs. Steve Asheim also fills in a little more blastbeats than the former albums, and in my opinion that is a positive monument.

Then, finally over to the last member, but also the frontfigure in Deicide, bass-player, lyrical writer and vocalist, Glen Benton. As usual he does a wonderful job. Despite of the fact that he is kind of lazy when it comes to learn the songs, he is a really good bass-player and treats the pick like nobody else. What surprises me once again, is the fabolous vocals on this album! The growling (perhaps the best in the death metal scene) continues over and over again and his screams are better than ever. The vocals are not unexepected, directed against God, Jesus and the christians which in Deicides opinion all are scumbags. The lyrical theme is maybe not changed, but if there is someone who rules the anti-christian lyric empire, it is Glen Benton. The blasphemous words perfectly fit to the music and titles like Bastards of christ, This is hell we`re in and Believe the lie shows Glens hatred against christiannity. (he has maybe been married in a church, but the rumours about him being a christian are only lies).

The final conclusion of this album is that every real death metal fan should have the possibility to hear and enjoy this well made anti-christian phenomenon. My personal favourites are: Serpents of the light (the ultimate intro-track), Bastards of christ(die!), Blame it on God and Slave to the cross.

ad


It's no secret that Deicide went down the 2000's Slayer route of horrible, HC punk-tier bitching, it's just that I think that they went down this route much sooner that it's often believed. The generally accepted opinion is that the first two albums are legendary, Once Upon the Cross is bland and underwhelming, Serpents of the Light is the last gasp of the Hoffman era with every other album of that era being complete shit, Stench of Redemption is a breath of fresh air, and the rest is forgettable at best. My take is that everything from Serpents of the Light onwards is shit, with each album suffering from the exact same problem that plagues Serpents of the Light.

Anti-christianity is a common lyrical topic in metal, and understandably so, but even in 1997, it was done to death and pretty stale. The way Deicide pulled it off is in no way refreshing, creative, or good, for that matter. Lyrics about all sorts of obscene satanic rituals, serial killers, horror movies and demons surging from the depths of the earth are nowhere to be found here. It's all replaced by cringeworthy, bitchy lyrics that read like an attempt of a 15-year-old Redditor who became an atheist one week ago at being edgy (with the music being no different), and are delivered in a manner that makes Slipknot sound profound. This bullshit is so juvenile that it doesn't even work as shock value or anything even temporarily entertaining, let alone anything thought-provoking. Just take a look at one example of what Glen managed to write with his single-digit IQ:

"He fucked himself to save you - put to death, masochist
For this his word berate truth - agonised, prophecised
Revive the book of fiction - blasphemy, gluttony, to deceive you and me
In battled disposition - hang the bitch on the cross
Entitle his convictions - blasphemous, lunatic, your heart is full of hatred -
BASTARDS DIE, FUCK YOUR CHRIST, WILL SURVIVE,KILL YOURSELF... DIE!!!!!!!!!!"

It's not like me to criticize the lyrics primarily and before anything else, but the music on this album is so generic and derivative that I simply had no choice. Occasional exception aside (and these exceptions are either recycled from the previous three albums and dumbed down, or riffs that merely reach the mark of 'okay' and firmly stay there), the riffs are just a bunch of "rrrr I'm so angryyyyy" tremolos and generic palm-muting that could've easily been written by a computer program (even back in 1997) and are played on exactly three tempos for roughly 98% of the album (fast, slight midpace and 6/8 midpace). There are also completely nonsensical stop-go moments on Blame it on God and Believe the Lie, which most certainly don't make this album any more interesting. If Trey Azagthoth ever wanted to make a half-assed parody of Covenant, he wouldn't use a single riff from this album; that's how dull, mediocre and unimaginative they are. Every song hangs around the three minute mark, has the exact same structure (a song will play two or three riffs in a sequence, repeat them in the same sequence and abruptly end) and the album as a whole is very repetitive (the title track and This is Hell We Live In have the exact same verses while Blame it on God and Slave to the Cross have the exact same chorus, among many other examples of recycling). None of the songs go anywhere; they just exist as fodder for Glen's whining. All of that goes to show just how little effort was put into composing them.

Speaking of Trey, it would be wise to look at what he was doing and thinking at the time. In an interview given at the time of the release of Formulas Fatal to the Flesh, Trey spoke that he was angry at christianity for being forced unto him and limiting his views, and so was attracted to satanism, which he sees as means of destroying christianity's limiting beliefs. So far, we are at Glen's level, and all is okay. But later in the interview, Trey speaks of christianity no longer having hold over him and moving on to doing greater things, which includes contemplating greater ideas, building greater things, and yes, writing greater music. Glen didn't move on (not even after 30 years, which is just sad), and it shows in both the music and the lyrics of this album. It's like a guy who did not get over his ex cheating on him even after several years, and so uses every opportunity to badmouth her to his friends and family; something which they are sorely tired of.

Back to the album. I've already mentioned how the lyrics and their delivery are bad, but I forgot to mention one thing: the vocals. On the first two albums, Glen's unique layering of low gutturals and high snarls evoked the voice of Satan himself. Here, his gutturals sound like a waterfall of diarrhea coming out of the mouth of a homo erectus, while his snarls sound like a parody of Donald Duck. He's not AS awful as on later albums, but he's still pretty damn bad. And these vocals are so in-your-face that it is impossible to ignore them. Same deal with the lyrics which are very clear and discernible, in spite of Glen's excrementitious vocal performance. I hate the "The lyrics and message are more important than the music" idea that some "musicians" have. If you really think so, make a fucking podcast or something and don't pollute the world of music with your worthless trash.

The production is decent, the Hoffman brothers can throw a wicked solo here and there, Asheim is a beast behind the drumkit as usual, the cover is nice (did they predict the "Blue the jew" meme?), but that's about all the praise this piece of shit deserves. At this point in their career, Deicide became a talent vacuum that gave even Iced Earth a run for its money. Not even Ralph Santola's brilliant Olbrich-styled shredding could save The Stench of Redemption (the best post-OUtC Deicide album) since almost every part of that album that isn't a solo is the same generic lowest-common-denominator death metal that Glen has been shitting out since 1997 (the more overt thrash influence does help the matters significantly, but the misplaced melodicism and the general vapidity ultimately ruin the album). Serpents of the Light may technically be one of the better Deicide albums considering how awful their output after it was, but it definitely isn't good on its own, let alone great. Maybe you'll like it if you're immature, angsty and have no standards for death metal (or music in general). I'm way past that phase in my life and I'd rather not revisit it.

The Bard with Bright Eyes



..::TRACK-LIST::..

1. Serpents Of The Light 3:03
2. Bastard Of Christ 2:48
3. Blame It On God 2:45
4. This Is Hell We're In 2:51
5. I Am No One 3:38
6. Slave To The Cross 3:15
7. Creatures Of Habit 3:07
8. Believe The Lie 2:50
9. The Truth Above 2:45
10. Father Baker's 3:36



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=vq5vef7iWWc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Megakruk


This is a classic, but also a spectacular masterpiece of an album. It contains a lot of Deicides well known, fabolous songs. The sound quality is pretty good and reminds me of their last work "Once upon the cross" (which also is a damn good record). The guitar riffs are as always catchy and groovy, but the technique is missing. The Hoffman brothers are known for their co-operation and on Serpents of the light they are not dissapointing at all.

There is nothing else to say about the drums than: Fantastic! The double bass drums which are played through almost all the songs, really give the songs the little, terrific touch to complete the songs. Steve Asheim also fills in a little more blastbeats than the former albums, and in my opinion that is a positive monument.

Then, finally over to the last member, but also the frontfigure in Deicide, bass-player, lyrical writer and vocalist, Glen Benton. As usual he does a wonderful job. Despite of the fact that he is kind of lazy when it comes to learn the songs, he is a really good bass-player and treats the pick like nobody else. What surprises me once again, is the fabolous vocals on this album! The growling (perhaps the best in the death metal scene) continues over and over again and his screams are better than ever. The vocals are not unexepected, directed against God, Jesus and the christians which in Deicides opinion all are scumbags. The lyrical theme is maybe not changed, but if there is someone who rules the anti-christian lyric empire, it is Glen Benton. The blasphemous words perfectly fit to the music and titles like Bastards of christ, This is hell we`re in and Believe the lie shows Glens hatred against christiannity. (he has maybe been married in a church, but the rumours about him being a christian are only lies).

The final conclusion of this album is that every real death metal fan should have the possibility to hear and enjoy this well made anti-christian phenomenon. My personal favourites are: Serpents of the light (the ultimate intro-track), Bastards of christ(die!), Blame it on God and Slave to the cross.

ad


It's no secret that Deicide went down the 2000's Slayer route of horrible, HC punk-tier bitching, it's just that I think that they went down this route much sooner that it's often believed. The generally accepted opinion is that the first two albums are legendary, Once Upon the Cross is bland and underwhelming, Serpents of the Light is the last gasp of the Hoffman era with every other album of that era being complete shit, Stench of Redemption is a breath of fresh air, and the rest is forgettable at best. My take is that everything from Serpents of the Light onwards is shit, with each album suffering from the exact same problem that plagues Serpents of the Light.

Anti-christianity is a common lyrical topic in metal, and understandably so, but even in 1997, it was done to death and pretty stale. The way Deicide pulled it off is in no way refreshing, creative, or good, for that matter. Lyrics about all sorts of obscene satanic rituals, serial killers, horror movies and demons surging from the depths of the earth are nowhere to be found here. It's all replaced by cringeworthy, bitchy lyrics that read like an attempt of a 15-year-old Redditor who became an atheist one week ago at being edgy (with the music being no different), and are delivered in a manner that makes Slipknot sound profound. This bullshit is so juvenile that it doesn't even work as shock value or anything even temporarily entertaining, let alone anything thought-provoking. Just take a look at one example of what Glen managed to write with his single-digit IQ:

"He fucked himself to save you - put to death, masochist
For this his word berate truth - agonised, prophecised
Revive the book of fiction - blasphemy, gluttony, to deceive you and me
In battled disposition - hang the bitch on the cross
Entitle his convictions - blasphemous, lunatic, your heart is full of hatred -
BASTARDS DIE, FUCK YOUR CHRIST, WILL SURVIVE,KILL YOURSELF... DIE!!!!!!!!!!"

It's not like me to criticize the lyrics primarily and before anything else, but the music on this album is so generic and derivative that I simply had no choice. Occasional exception aside (and these exceptions are either recycled from the previous three albums and dumbed down, or riffs that merely reach the mark of 'okay' and firmly stay there), the riffs are just a bunch of "rrrr I'm so angryyyyy" tremolos and generic palm-muting that could've easily been written by a computer program (even back in 1997) and are played on exactly three tempos for roughly 98% of the album (fast, slight midpace and 6/8 midpace). There are also completely nonsensical stop-go moments on Blame it on God and Believe the Lie, which most certainly don't make this album any more interesting. If Trey Azagthoth ever wanted to make a half-assed parody of Covenant, he wouldn't use a single riff from this album; that's how dull, mediocre and unimaginative they are. Every song hangs around the three minute mark, has the exact same structure (a song will play two or three riffs in a sequence, repeat them in the same sequence and abruptly end) and the album as a whole is very repetitive (the title track and This is Hell We Live In have the exact same verses while Blame it on God and Slave to the Cross have the exact same chorus, among many other examples of recycling). None of the songs go anywhere; they just exist as fodder for Glen's whining. All of that goes to show just how little effort was put into composing them.

Speaking of Trey, it would be wise to look at what he was doing and thinking at the time. In an interview given at the time of the release of Formulas Fatal to the Flesh, Trey spoke that he was angry at christianity for being forced unto him and limiting his views, and so was attracted to satanism, which he sees as means of destroying christianity's limiting beliefs. So far, we are at Glen's level, and all is okay. But later in the interview, Trey speaks of christianity no longer having hold over him and moving on to doing greater things, which includes contemplating greater ideas, building greater things, and yes, writing greater music. Glen didn't move on (not even after 30 years, which is just sad), and it shows in both the music and the lyrics of this album. It's like a guy who did not get over his ex cheating on him even after several years, and so uses every opportunity to badmouth her to his friends and family; something which they are sorely tired of.

Back to the album. I've already mentioned how the lyrics and their delivery are bad, but I forgot to mention one thing: the vocals. On the first two albums, Glen's unique layering of low gutturals and high snarls evoked the voice of Satan himself. Here, his gutturals sound like a waterfall of diarrhea coming out of the mouth of a homo erectus, while his snarls sound like a parody of Donald Duck. He's not AS awful as on later albums, but he's still pretty damn bad. And these vocals are so in-your-face that it is impossible to ignore them. Same deal with the lyrics which are very clear and discernible, in spite of Glen's excrementitious vocal performance. I hate the "The lyrics and message are more important than the music" idea that some "musicians" have. If you really think so, make a fucking podcast or something and don't pollute the world of music with your worthless trash.

The production is decent, the Hoffman brothers can throw a wicked solo here and there, Asheim is a beast behind the drumkit as usual, the cover is nice (did they predict the "Blue the jew" meme?), but that's about all the praise this piece of shit deserves. At this point in their career, Deicide became a talent vacuum that gave even Iced Earth a run for its money. Not even Ralph Santola's brilliant Olbrich-styled shredding could save The Stench of Redemption (the best post-OUtC Deicide album) since almost every part of that album that isn't a solo is the same generic lowest-common-denominator death metal that Glen has been shitting out since 1997 (the more overt thrash influence does help the matters significantly, but the misplaced melodicism and the general vapidity ultimately ruin the album). Serpents of the Light may technically be one of the better Deicide albums considering how awful their output after it was, but it definitely isn't good on its own, let alone great. Maybe you'll like it if you're immature, angsty and have no standards for death metal (or music in general). I'm way past that phase in my life and I'd rather not revisit it.

The Bard with Bright Eyes



..::TRACK-LIST::..

1. Serpents Of The Light 3:03
2. Bastard Of Christ 2:48
3. Blame It On God 2:45
4. This Is Hell We're In 2:51
5. I Am No One 3:38
6. Slave To The Cross 3:15
7. Creatures Of Habit 3:07
8. Believe The Lie 2:50
9. The Truth Above 2:45
10. Father Baker's 3:36



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=vq5vef7iWWc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Let us Love to zespół z Grudziądza, w którym króluje ostre brzmienie gitarowych riffów. Tworzona muzyka jest nietuzinkową mieszanką rocka, mealu, grunge’a i hardcor’a.

Każdy z członków zespołu ma wpływ na efekt końcowy utworów, a w ich muzyce można doszukać się inspiracji pochodzących od zespołów tj. Godsmack, Slipknot, Metallica, Led Zepplin, Deep Purple, Slayer, Rage Against The machine, Red Hot Chilli Peppers, Foo Fithers, The Haunted, Illusion, Paraliżband, Acid Drinkers, King Crimson i wiele innych.

Grupa ma na swoim swoim koncie wiele zagranych koncertów, w tym suporty zespołów tj. Cochise czy Proletaryat. W roku 2018 wydali swój pierwszy singiel „Slave” oraz EPkę składającą się z 5 utworów. 25 czerwca br. o zespole usłyszeć można było na antenie Radia ProRock, w audycji Polska Krew. Zostały puszczone 2 utwory: „Slave” i „Miłość”. Obecnie zespół pracuje nad materiałem na pierwszą płytę studyjną.

Powstanie zespołu datuje się na lata 90., kiedy to kilkoro przyjaciół postanowiło odkurzyć instrumenty i podążyć za muzycznym marzeniem. Łączy ich pasja do muzyki i zamiłowanie do dobrej zabawy. W obecnym składzie występują od roku 2008.



..::TRACK-LIST::..

1. Jaźń
2. Agresja
3. Dom
4. Skarb
5. Władza
6. Krótka historia upadku
7. Smutek
8. Korona



..::OBSADA::..

Łukasz 'Brylek' Pryłowski - gitara rytmiczna i wokal, autor tekstów. Swoją przygodę z gitarą rozpoczął w wieku 14 lat, kiedy to razem z Tatą zacząć składać amatorskie efekty gitarowe i wzmacniacze. W zespole oprócz gitary „obsługuje” również mikrofon, trochę z przypadku, ale możliwość wykrzyczenia swoich myśli daje niesamowitą wolność. W muzyce inspiruje się wieloma gatunkami muzycznymi, od reggae po ciężkie brzemienia death metalu.

Tomasz 'Betuś' Bedczak - gitara towarzyszyła mu od zawsze, w domu na ścianie „skrzypcówa”. W Let us Love odpowiada za większość riffów. Dla niego muzyczna uczta to zespoły, w których na pierwszy plan wysuwa się gitara.

Artur 'Broda' Wrzesiński - bas i człowiek od aranży. Jego muzyczne początki to muzyka reggae i orkiestra dęta. W wieku 13 lat zacząć grać na gitarze, a po dołączeniu do Let us Love przesiadł się na bas. Wraz z kuzynem, basistą Paraliżbandu uczył się podstaw podkładów rytmicznych. W 1998 zagrał pierwszy raz na scenie i od tego czas nazywany jest przez członków Let us Love „lwem scenicznym”.

Rafał 'Gogo' Gogolin - urodzony perkusista…po Ojcu. Pierwszy przedmiot jaki złapał to pałeczka. Podczas prób zawsze coś odkrywa, tworzy, eksperymentuje. Jak mawia: „od tego są próby”.




https://www.youtube.com/watch?v=Yxo4TqJtX8Y



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Let us Love to zespół z Grudziądza, w którym króluje ostre brzmienie gitarowych riffów. Tworzona muzyka jest nietuzinkową mieszanką rocka, mealu, grunge’a i hardcor’a.

Każdy z członków zespołu ma wpływ na efekt końcowy utworów, a w ich muzyce można doszukać się inspiracji pochodzących od zespołów tj. Godsmack, Slipknot, Metallica, Led Zepplin, Deep Purple, Slayer, Rage Against The machine, Red Hot Chilli Peppers, Foo Fithers, The Haunted, Illusion, Paraliżband, Acid Drinkers, King Crimson i wiele innych.

Grupa ma na swoim swoim koncie wiele zagranych koncertów, w tym suporty zespołów tj. Cochise czy Proletaryat. W roku 2018 wydali swój pierwszy singiel „Slave” oraz EPkę składającą się z 5 utworów. 25 czerwca br. o zespole usłyszeć można było na antenie Radia ProRock, w audycji Polska Krew. Zostały puszczone 2 utwory: „Slave” i „Miłość”. Obecnie zespół pracuje nad materiałem na pierwszą płytę studyjną.

Powstanie zespołu datuje się na lata 90., kiedy to kilkoro przyjaciół postanowiło odkurzyć instrumenty i podążyć za muzycznym marzeniem. Łączy ich pasja do muzyki i zamiłowanie do dobrej zabawy. W obecnym składzie występują od roku 2008.



..::TRACK-LIST::..

1. Jaźń
2. Agresja
3. Dom
4. Skarb
5. Władza
6. Krótka historia upadku
7. Smutek
8. Korona



..::OBSADA::..

Łukasz 'Brylek' Pryłowski - gitara rytmiczna i wokal, autor tekstów. Swoją przygodę z gitarą rozpoczął w wieku 14 lat, kiedy to razem z Tatą zacząć składać amatorskie efekty gitarowe i wzmacniacze. W zespole oprócz gitary „obsługuje” również mikrofon, trochę z przypadku, ale możliwość wykrzyczenia swoich myśli daje niesamowitą wolność. W muzyce inspiruje się wieloma gatunkami muzycznymi, od reggae po ciężkie brzemienia death metalu.

Tomasz 'Betuś' Bedczak - gitara towarzyszyła mu od zawsze, w domu na ścianie „skrzypcówa”. W Let us Love odpowiada za większość riffów. Dla niego muzyczna uczta to zespoły, w których na pierwszy plan wysuwa się gitara.

Artur 'Broda' Wrzesiński - bas i człowiek od aranży. Jego muzyczne początki to muzyka reggae i orkiestra dęta. W wieku 13 lat zacząć grać na gitarze, a po dołączeniu do Let us Love przesiadł się na bas. Wraz z kuzynem, basistą Paraliżbandu uczył się podstaw podkładów rytmicznych. W 1998 zagrał pierwszy raz na scenie i od tego czas nazywany jest przez członków Let us Love „lwem scenicznym”.

Rafał 'Gogo' Gogolin - urodzony perkusista…po Ojcu. Pierwszy przedmiot jaki złapał to pałeczka. Podczas prób zawsze coś odkrywa, tworzy, eksperymentuje. Jak mawia: „od tego są próby”.




https://www.youtube.com/watch?v=Yxo4TqJtX8Y



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Lex Vandyke - This Is It & Other Great Michael Jackson Songs
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Lex Vandyke
Album................: This Is It & Other Great Michael Jackson Songs
Genre................: Instrumental Pop
Source...............: CD
Year.................: 2009
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 55 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Odyssey - Ukraine

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Lex Vandyke - Gone Too Soon [03:21]
2. Lex Vandyke - The Girl Is Mine [02:39]
3. Lex Vandyke - Ben [02:43]
4. Lex Vandyke - You Are Not Alone [05:17]
5. Lex Vandyke - Smile [02:45]
6. Lex Vandyke - I Just Can't Stop Loving You [03:53]
7. Lex Vandyke - Heal The World [05:36]
8. Lex Vandyke - Liberian Girl [04:02]
9. Lex Vandyke - She's Out Of My Life [03:40]
10. Lex Vandyke - Rock With You [03:40]
11. Lex Vandyke - Billie Jean [04:47]
12. Lex Vandyke - Earth Song [04:10]
13. Lex Vandyke - We Are The World [05:04]
14. Lex Vandyke - This Is It [03:57]

Playing Time.........: 55:41
Total Size...........: 314,72 MB

..::INFO::..

OXO86 to niemiecki zespół grający muzykę z pogranicza ska, punk rocka i oi!, pochodzący z Erfurtu. Grupa powstała na początku lat 2000 i szybko zdobyła rozpoznawalność na europejskiej scenie streetpunkowej dzięki energetycznym koncertom oraz mieszance agresywnego punkowego brzmienia z sekcją dętą charakterystyczną dla ska. Ich muzyka często porusza tematy związane z codziennym życiem, subkulturą, pracą, imprezami oraz społeczną rzeczywistością młodych ludzi. Zespół znany jest z bezpośrednich, chwytliwych refrenów i dużej dawki koncertowej energii, która przyczyniła się do ich popularności szczególnie w Niemczech i krajach sąsiednich. Wstawka zawiera najnowsze wydawnictwo zespołu, wydane z okazji 30-lecia istnienia zespołu.

Artist: Oxo86

Title: 30 Jahre Oxo86 - Die Hoffnung Stirbt Zuletzt (Deluxe)

Country: Niemcy

Year: 2026

Genre: Ska Punk, Oi

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Fur Die Ewigkeit
2.On & Off
3.Das Wird Vorubergehen
4.Mayday
5.Ich Mann Gar Nicht So Viel Saufen
6.Achterbahn
7.Die Hoffnung Stirbt Zuletzt
8.Auf Dem Weg Nach Haus
9.Die Teuersten Worte
10.Schwerelos
11.Nackt Unter Wolfen
12.Das Passiert Den Besten
13. Maсlos Ubertreiben
14.9to5
15. Auf die Einsamen und die Verdammten

..::INFO::..

Album studyjny amerykańskiego zespołu skapunkowego.

Artist: Bottlerocket

Title: High 5

Country: USA

Year: 2009

Genre: Ska Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 128 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01. Hellthy
02. Rock Ock
03. Pioneers
04. HW Robot
05. Big P
06. A. Dick
07. Stuey
08. Gone
09. Knee To Nose
10. High 5
11. Ishono

...( Info )...
Genre: Post-Black Metal/Blackgaze
Artist (band) Country: Thailand
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 47:23
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. The Last (ของลมหายใจ)
02. The Last (ของลมหายใจ), Pt. 2
03. Throne My Vice
04. The Moon
05. Sacrifice
06. Father Sun, Mother Earth
07. แทบตายเหมือนกัน (Near Death Experience) (Bonus Track)

...( Info )...
Genre: Black Metal
Artist (band) Country: USA
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 57:20
Availability of scans in the distribution content: no

...( TrackList )...
01. A Hush In The Mist
02. She Wore My Name In Her Wounds
03. And Centuries Passed
04. Where I Rose, Undying
05. Her Eternity
06. The Sky That Learned My Name
07. Forever Was A Lie
08. And There Was None To Mourn Me
09. Wilt

...( Info )...
Genre: Symphonic Death Metal
Artist (band) Country: Portugal
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 48:41
Availability of scans in the distribution content: no

...( TrackList )...
01. While I Die
02. Tides Of Regret
03. Dying Embers Of Hope
04. Memoria
05. Shadows Of Desolation
06. Drawn With Tears
07. Forgotten War
08. Wasteland Of Memories
09. Echoes From The Battle
10. In The Whirlwind Of The Wave
11. The Weight Of The Past
12. Requiem For The Fallen
13. Another Day

...( Info )...
Genre: Progressive/Heavy/Power Metal
Country of Artist (Band): USA
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 5:21
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Not of the Living

https://music.apple.com/us/album/not-of-the-living-single/1875357552

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Richard Marx - Greatest Hits
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Richard Marx
Album................: Greatest Hits
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1997
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 69 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Capitol Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Richard Marx - Don't Mean Nothing [04:42]
2. Richard Marx - Endless Summer Nights [04:32]
3. Richard Marx - Now And Forever [03:33]
4. Richard Marx - Should've Known Better [04:12]
5. Richard Marx - Angelia [05:17]
6. Richard Marx - Hold On To The Nights [05:14]
7. Richard Marx - Angel's Lullaby [03:58]
8. Richard Marx - Take This Heart [04:10]
9. Richard Marx - Satisfied [04:13]
10. Richard Marx - Until I Find You Again [04:25]
11. Richard Marx - Hazard [05:16]
12. Richard Marx - The Way She Loves Me [04:15]
13. Richard Marx - Keep Coming Back [06:49]
14. Richard Marx - Children Of The Night [04:44]
15. Richard Marx - Touch Of Heaven [04:52]
16. Richard Marx - Right Here Waiting [04:22]

Playing Time.........: 01:14:40
Total Size...........: 516,92 MB

...( Info )...
Genre: Progressive Thrash/Death Metal
Country of Artist (Band): France
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 19:32
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Reaper
02. The Collapse Of Lerestral Part II
03. Slaughtered Innocents
04. Integrity

...( Info )...
Genre: Melodic Death Metal
Artist (band) Country: Czechia
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 39:27
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Raven Hills
02. Blood Red Sky
03. Aberration
04. Last of Our Kind
05. One Last Breath
06. Until the Time is Gone
07. Zero Confusion
08. Fading Away
09. Fragile Thought
10. Mechanation

...( Info )...
Genre: Depressive Black Metal
Country of Artist (Band): Russia
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 55:01
Contains scans in the download: No

...( TrackList )...
01. Take My Life
02. ...
03. 4 Am
04. Fatigue
05. Skrika
06. Nothing More
07. Ensam Kvar
08. How To Enjoy My Life?
09. Blade...bath...veins...
10. Last Light Of My Life

...( Info )...
Genre: Symphonic Death Metal
Country of Artist (Band): France
Year of Release: 2021-2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: Indicated in album descriptions

...( TrackList )...
2021 - Where Dead Angels Lie (Demo)
2022 - The Forest That Grieves
2024 - Predator of Fear (EP)
2024 - The Forest That Grieves (A Symphonic Final Tale)
2026 - Forefathers' Eve (Redemption)
2026 - Forefathers' Eve (Damnation)

...( Info )...
Genre: Thrash/Death Metal
Country of Artist (Band): Greece
Year of Release: 2021-2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: Indicated in album descriptions
Scans included in downloads: No

...( TrackList )...
2021 - Division 631
2026 - The Futile Dream of Being

...( Info )...

Artist: Stephen Stills
Album: Stephen Stills 2
Year: (1971)
Genre: Folk rock, country rock, blues rock, singer-songwriter.
Format: [Flac]

...( TrackList )...

01. Change Partners
02. Nothin' To Do But Today
03. Fishes And Scorpions
04. Sugar Babe
05. Know You Got To Run
06. Open Secret
07. Relaxing Town
08. Singin' Call
09. Ecology Song
10. Word Game
11. Marianne
12. Bluebird Revisited