...( Info )...

Artist: Marilyn Manson
Title: One Assassination Under God: Chapter 1
Year: 2024
Genre: Industrial Rock, Gothic Rock
Country: USA
Duration: 00:43:27
Format/Codec: FLAC
Audio Bitrate: Lossless
Rip Type: Tracks
Bit Depth: 24 Bit/96 kHz
Media: Qobuz

...( TrackList )...

01. One Assassination Under God (5:28)
02. No Funeral Without Applause (4:07)
03. Nod If You Understand (4:05)
04. As Sick As The Secrets Within (5:36)
05. Sacrilegious (3:36)
06. Death Is Not A Costume (4:53)
07. Meet Me In Purgatory (4:37)
08. Raise The Red Flag (4:49)
09. Sacrifice Of The Mass (6:16)

...( Info )...

Artist: VA
Title: Collection Of House Styles 35 [Compiled by tokarilo]
Year: 2026
Genre: Progressive House, Melodic House & Techno, Tech House, Deep House, Afro House, Organic House, Deep Techno, Indie Dance, etc.
Duration: 28:04:19
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...


01. Ultra Nate & Hugel & Imael Angel - Movin' To The Sun (Extended Mix) [5:54]
02. Armon Blake - Call my Name (Original Mix) [7:40]
03. Shane D - Children (Extended Mix) [6:13]
04. HILLS (US), Juntaro - Break It (Extended Mix) [4:44]
05. Gorsky, derderwandert - Mobil Avenue (Original Mix) [6:18]
06. Suspicious Unicorn - It's a Feeling (Original Mix) [3:57]
07. Paul Damixie, John Junior - I Follow Rivers (Extended Mix) [5:55]
08. Bali, George Z - HERE COME THE DRUMS (Extended) [5:05]
09. The First Station - I‘ll Wait (Original Mix) [3:58]
10. Amir Telem - Midnight Connection (Original Mix) [6:06]
11. Artic White - Futuro Infinito (Extended Mix) [8:01]
12. Britney Spears - Toxic (Milhouse & Sqeva Remix) [6:14]
13. Clawz SG - Lumen Obscura (Original Mix) [6:31]
14. FUNKO!, Chique - Take Control (Extended Mix) [5:10]
15. Moe Turk - Hey Look! (Soire Remix) [5:18]
16. Monado, Arsia - Easy Man (Original Mix) [5:42]
17. Ruben Karapetyan - Between the Lines (Original Mix) [7:29]
18. JUNO (DE), Samm (BE) - Heart Spin (Original Mix) [5:57]
19. Skytech & ANG - Shadows In The Night (AJSE Remix) [3:03]
20. Space Motion, Luca Belluco - Baila Conmigo (Original Mix) [4:39]
21. Stanny Abram, Mikel Wonic - Earthbound (Original Mix) [7:22]
22. Taleon - Balinema (Original Mix) [5:43]
23. Vemativ & Danito - Make You Mine (Extended Mix) [5:05]
24. YinYang Project - El Sueno (Extended) [6:07]
25. NUMJA, SoulTrain - Wind in My Face (Extended Mix) [5:51]
26. Viszø - Me & You (Original Mix) [4:02]
27. Stanny Abram, Mikel Wonic - The Rhythm of Life (Original Mix) [5:23]
28. Kaan Koray - Museum Of Innocence (Original Piano Mix) [4:39]
29. Vanjee - By My Side (Original Mix) [6:23]
30. Alex Breitling - Colours (Delta Vaults Extended Remix) [5:09]
31. Nora En Pure, Richard Walters - Don't Wake Up (Extended Mix) [5:49]
32. Against All Odds - Echo Silence (Extended Mix) [5:57]
33. Doug Crawford, Bulldozer (UK) - Salvo - Bulldozer (UK) Remix [6:35]
34. Nina Simone - See-Line Woman (Mochakk Mix) [4:49]
35. Mellizos, MIXMASTERS - My Life Is A Disco (In The Mix) (Extended Mix) [5:30]
36. Sasha, Franky Wah - Get On My Level (Original Mix) [8:01]
37. Milkwish - Supernatural (Extended Mix) [5:57]
38. Ary Sya, Victor Flash - Around You (Original Mix) [5:17]
39. Federico Barga - Way Out (Ulises Espsindola Remix) [7:30]
40. Ana Criado & Costa - The Secret Garden (Festival Extended Mix) [8:08]
41. Outbeat - Symphony Of Nature (Original Mix) [6:31]
42. Christian Hornbostel - Codex (Extended Mix) [6:39]
43. York, Giorgio Gee - Prophecy (Extended Mix) [3:22]
44. Javi Mula - El Flamenco (Extended Mix) [5:35]
45. Unfazed, Emanuel Satie, Maga, Sean Doron, Tim Engelhardt, Scenarios - A Gira (Extended Remix) [5:29]
46. Massano, Y Do I - Lost My Mind (Original Mix) [5:24]
47. Bedouin, LUCH, Karl Williams - The Only One (Original Mix) [6:49]
48. Kyrill - HOUND (Joep Mencke & Audera Remix) [5:48]
49. SLP - This Is Infinity (SNYL Remix) [5:27]
50. Vemativ & Danito - Told You So (Extended Mix) [5:37]
51. Drilla & Daniel Portman - Café del Mar (Extended Mix) [5:46]
52. sone. - Body Language (Extended Mix) [5:45]
53. Moe Turk - Quantum State (Original Mix) [6:54]
54. Acrobatik & whatlewisdoes - Lamazi (Extended Mix) [4:47]
55. Namatjira - Arden (Extended Mix) [5:41]
56. Raw Main - Theory of Love (Extended Mix) [6:28]
57. KISS - I Was Made For Lovin' You (SeekFlow Remix) [4:02]
58. Darksidevinyl - Mwanga (D-Formation Extended Remix) [6:25]
59. David Museen - Morning Light (Extended Mix) [5:59]
60. Carl Cox, Alan Fitzpatrick, Alex Culross - Burn Tonight (Extended Mix) [5:58]
61. Babert, STEFANO FREDDI - Catch the Moment (Original Mix) [4:59]
62. BEAUMARCHAIS - Desert Moves (Extended) [3:24]
63. Dimitri Vegas & Like Mike x Marlon Hoffstadt x DJ Konik - Makina Time (Joel Corry Extended Remix) [4:36]
64. Anvero - Don't Let Me Go (Extended Mix) [6:19]
65. Amber Revival & UUFO & Avrix - Let It Rain (Extended Mix) [4:28]
66. Runge - Already There (Extended Mix) [5:41]
67. NoFun - Tell Me Everything (Extended Mix) [4:45]
68. Tibasko, Orem - Crystallise (Original Mix) [4:23]
69. Matt Oliver - Rust Signal (Original Mix) [6:53]
70. Analog Harmonic - Babylon Lovers (Original Mix) [5:13]
71. w.ill, Kellin - Sun (Extended Mix) [3:59]
72. DJ Leoni - Emerald (Hook Airs Remix) [7:55]
73. Final Request - Double Vision (Extended Mix) [4:47]
74. Luis Dena - Pulsar (Original Mix) [5:31]
75. Sunnteck, Freemood - Meiga (Freemood Extended Remix) [6:10]
76. EDX - Equinox (Extended Mix) [5:48]
77. Fat Cosmoe & Luca Luper - For A Million (Original Mix) [5:12]
78. T-Puse & Clüb De Combat & Oi - Bounce (Extended Mix) [5:55]
79. BRK (BR) & Max Freeze - For Real (Extended Mix) [5:26]
80. Semsei - Feel Right (Original Mix) [6:37]
81. Rafael Cerato - Pink P (Original Mix) [5:04]
82. GHEIST - Paradise (Original Mix) [5:45]
83. Travisfaction - Watch Out (Extended Mix) [5:32]
84. TarDo - I Hear Your Name (Original Mix) [5:18]
85. AVE - Meet Me In The Dark (Extended Mix) [3:51]
86. Meduza - Don't Wanna Go Home (Sonny Noto Remix) [5:11]
87. Lazarusman, Moshem - Diamonds (Original Mix) [6:37]
88. Ben Westbeech & Dunmore Brothers - Trust Me feat. Ben Westbeech (Original Mix) [5:21]
89. L-Milla - The Night (Original Mix) [4:00]
90. Alex Connors - Amber Roots (Extended Mix) [6:14]
91. KIRIK - Me Siento (Original Mix) [6:01]
92. Mitch De Klein,Zashanell - Arms Wide Open (Extended Mix) (Extended Mix) [6:02]
93. Full Crate, GAIDAA, Marten Lou - A Storm on a Summers Day (Rework Extended Mix) [5:39]
94. Manu Gonzalez - My Time (Tiger Stripes Extended Remix) [5:29]
95. METODI - Let Me See You (Original Mix) [5:53]
96. TOBEHONEST - Pipe Down (Extended Mix) [5:34]
97. Wave Wave - Dirty Disco (Extended Mix) [5:32]
98. Meliora, AFRONOM - Lose Control (Extended Mix) [4:22]
99. Mariz - No Past, No Future (Original Mix) [4:57]
100. AWEN - Savior (Original Mix) [4:45]
101. JayDee (DE) - Haunted (Original Mix) [6:23]
102. Andy Woldman - Inkanyezi (Extended Mix) [6:49]
103. Michael Gray, Bran Mazz - Ascension (Don't Ever Wonder) (Extended Mix) [5:40]
104. SNOOKO - Places (Original Mix) [6:13]
105. Jonas Blue - Girl (Extended Mix) [6:17]
106. Jono Stephenson - Quantified Desires (Extended Mix) [5:27]
107. NTO (FR) - Fior Di Macchia (Original Mix) [5:19]
108. Makebo - Point Of View (Extended Mix) [7:58]
109. Dr. Sanich - Sunset (Extended Mix) [4:10]
110. NovaRae - Space Horizon (Original Mix) [6:49]
111. Cevin Fisher - J'adore (Original Mix) [6:17]
112. Clawz SG - Metamorphosis (ANRA Remix) [6:20]
113. Tiefstone - The Pitt (Extended Mix) [6:58]
114. Fideles & Picca & Mars - Ascending (Extended Mix) [5:29]
115. Anastasea - Don't Sleep (Extended Mix) [5:02]
116. Luke Hunter, Frankie M - Dive On (Jerome Isma-Ae Extended Remix) [6:45]
117. JUNO (DE), Samm (BE) - Muralli (Original Mix) [5:00]
118. Artic White - Spazio 77 (Extended Mix) [7:25]
119. Sherry - Make It Out (Extended Mix) [4:47]
120. Jack Willard, Matthew Adam Green - Move With Soul (Extended Mix) [5:10]
121. Vassmo - Now Or Never (Extended Mix) [4:19]
122. Barbur - Mystery (Extended) [4:54]
123. Taleon - Dorannia (Original Mix) [5:37]
124. DUH PROJECT, P.O.U - Rhythm Is a Dancer (P.O.U Extended Remix) [5:43]
125. Greg Ochman - Dansu (Original Mix) [7:54]
126. Rodriguez Jr. - Higher (Original Mix) [4:55]
127. GRAZZE, Andrew Sar - Ocean (German Brigante Extended Remix) [5:38]
128. Nita (AR) - Feel The Power (Original Mix) [5:31]
129. Paul Ikky - Becoming (Taylan Extended Remix) [7:13]
130. Gorkiz, Tavaresgui - Black Sun (Extended Mix) [7:17]
131. Ali Farahani, YERKO - Fire Inside (Yerko Reimagined) [7:08]
132. NAASA, Shifrina, Synthetra - Black & Roses (Extended Mix) [7:07]
133. Dist, Apelislin - Adrift (Original Mix) [6:08]
134. André Salvador - Storm (Extended Mix) [6:35]
135. Kolombo - Keep Fighting (Panic Chase Remix) [5:22]
136. RUVIGA - I Will Always Love You (Afro Mix) [4:20]
137. Hollt - Welcome To The DCC (Remix Of Nothing But Thieves) [7:52]
138. Corren Cavini - Lion's Head (Extended Mix) [4:49]
139. Ocean Seven, Saschko - Love is Everywhere (Extended Original Mix) [6:00]
140. Alessa Khin, Sadei - Hamayak Jan (Extended Mix) [6:41]
141. Amand - Let It Be (Original Mix) [6:19]
142. Ori B. - Amor (Original Mix) [6:10]
143. Zigan Aldi, Qualista - Herius (Monohøle Remix) [5:21]
144. Monomax, Ertan Koculu - Ameno (Indie Dance Version) [5:24]
145. Still.i - Take U (Extended Mix) [5:51]
146. Mirel Cipu - Aeternum (Extended Mix) [5:57]
147. Nathan Rome - Fragmented Reality (Original Mix) [5:36]
148. Adam Ten & Dodi - We Are (Extended Mix) [5:10]
149. Alaia & Gallo - Sweat (Extended Mix) [5:31]
150. Amr Diab - Nour El Ain (Goom Gum Remix) [5:58]
151. Andrew Dum - You Make Me Feel (Original Mix) [5:57]
152. Aswit - The Illusion of People (Original Mix) [5:57]
153. Atomic Groove - So Far Vip (Original Mix) [4:54]
154. Azhure - Don't Do It (Original Mix) [5:39]
155. Berin - Don't Touch (Extended) [5:43]
156. Britney Spears - Work Bitch (Dunisco x Schillist Remix) [4:00]
157. Broken Hill - Zero Tolerance (Extended) [5:54]
158. Bustin' Loose - 20 Buck Funk feat. Relaye (DE SOFFER Extended Remix) [4:16]
159. CELIK - Can't Control (Extended) [4:19]
160. Chelonis R Jones - I Don't Know (St.Ego Unofficial Remix) [5:03]
161. Claptone - Wanderlust (Crusy Extended Remix) [5:07]
162. Clim - Machika (Extended Mix) [6:15]
163. Crazibiza & Balearix - Sea Line (House of Prayers Remix) [4:02]
164. Daniel Testas - Hide in the Light (Original Mix) [7:24]
165. Dansyn, Dox - Work It Out (Extended Mix) [4:49]
166. Dapa Deep - Más Vale (Original Mix) [3:46]
167. Dario Nunez, Bubba Brothers - Midnight Rumours (Extended Mix) [5:23]
168. Deniz Koyu - Burning Red (Extended Mix) [4:37]
169. Dennis Young & Crazibiza & Maxim & Matte - So Alive (Club Mix) [5:27]
170. Dexx (ofc) - Say Yeah (Extended Mix) [4:24]
171. DJ Hellena - My Skin (Original Mix) [6:19]
172. Double Touch - Deeper Love (Extended Mix) [5:41]
173. Eran Hersh, NUMO, Akann - 10 (Extended Mix) [5:18]
174. Emre Arisev, Allen Hulsey - Burn Back Down (Extended Mix) [6:28]
175. Eugene Jay, DEZZOUT - Frontal Attack (Extended Mix) [5:29]
176. Fatboy Slim, Topic & Marco Generani - Right Here, Right Now (Extended Rework) [4:42]
177. Franky Wah feat. Jyll - Down For You (Extended Mix) [6:19]
178. Golis - Want You (Original Mix) [4:01]
179. Goom Gum - Pentada (Original Mix) [5:21]
180. Gwen Stefani - Hollaback Girl (Joe Mazzola Extended Re-Touch) [3:45]
181. James Carter - Open Up Your Love (Extended Mix) [5:04]
182. John Cala, Vassel - Vibra (Original Mix) [4:57]
183. Jon.K, Gran Dios - Opus A (Original Mix) [4:09]
184. Kamilla ZI - Gatita Fiera (Original Mix) [5:20]
185. Karmon, Luca Luper, ZSS - Listen Up (Extended Mix) [4:48]
186. KOBAIEN - Bunch of Freaks (Extended Mix) [4:53]
187. Kos:mo - Mandala (Original Mix) [5:30]
188. KREAM & Korolova - Annihilation (Extended Mix) [4:51]
189. Landau, DIZET - Flashback (Extended Mix) [5:38]
190. Leena Punks, Alex Kaspersky - Baby Drum (Original Mix) [5:22]
191. Lenny Kravitz - Low (Robert Georgescu and White Extended Remix) [6:00]
192. Leo N & No Hopes & KOFA - Creeps (Extended Mix) [5:08]
193. LUCA SKETTI - Ti Vedo (Extended Mix) [3:53]
194. Maskoff - CONTROLLER (Extended Mix) [4:03]
195. Miley Cyrus - Easy Lover (Robert Georgescu and White Extended Remix) [5:05]
196. Moguai - U Know Y (Sound Players 2026 Remix) [4:13]
197. Mz Worthy - Higher & Higher (Original Mix) [5:26]
198. NoMosk - Wicked Game (Extended Mix) [4:00]
199. Pablo Say - Motherfuckers In The Club (Original Mix) [5:33]
200. Paket - Back To Me (Original Mix) [3:28]
201. Rhianna - Where Have U Been (Hills & Loozbone Remix) [5:27]
202. Robert Georgescu and White - No More I Love You's (Extended Cover Remix) [6:36]
203. Safety Mode - Mermaid's Tear (Original Mix) [6:59]
204. Samuele Sartini - Family Affair (Extended Mix) [3:45]
205. Savin - Again (Original Mix) [5:39]
206. SellRude - Better Off (Original Mix) [3:53]
207. Silver Panda, Ovadia - Color Blind (Extended Mix) [4:37]
208. Skytech & Mentum - Concrete Jungle (Extended Mix) [4:27]
209. Stylezz - Feel The Vibe (Extended Mix) [4:42]
210. Sub Focus - Elevate (Alok Extended Mix) [4:27]
211. SUNCTURE & FunkT!de - Hold It Right There (Extended Mix Version) [5:36]
212. The Chemical Brothers - Do It Again (HEADER REMIX) [3:42]
213. Tommy Veanud - Same Man (Extended Mix) [5:02]
214. TVRNER - La Noche Se Mueve (Original Mix) [6:44]
215. Ultra Nate - Free (Special_Remix Andrea Cecchini & Luka J Master) [4:45]
216. VetLove - Woman in the Rain (Original Mix) [4:57]
217. YinYang Project - Queja (Extended) [5:46]
218. DP-6 - Broken Line (Original Mix) [6:32]
219. CamelPhat, Elderbrook - Cola (FÄT TONY Remix) [4:16]
220. Anamel Project - Don't Let Go (Original Mix) [6:29]
221. Apelislin, DIST - Empty Rooms (Original Mix) [5:28]
222. Anza & Dub Pepper - Hey! (Original Mix) [4:56]
223. D-Nox & Andre Moret - I Love a Robot (Original Mix) [8:49]
224. Ben Summers - Inzuki (Original Mix) [7:07]
225. Dave Walker, Gai Barone - Kamino (Gai Barone Remix) [7:59]
226. DALU, Dalú, Dupleaux - Memory Lane (Original Mix) [6:10]
227. ATKY - Midnight Pulse (Original Mix) [6:55]
228. Amir Telem, Adam J. Colosimo - Momento (Adam J. Colosimo Tech Extended Mix) [7:35]
229. Bermani - Momento (Original Mix) [6:44]
230. Eguana, Insane - Runaway (Original Mix) [3:42]
231. Dolphin - Spring (Proluction Remix) [5:49]
232. Brian Creao, Juan Ibanez - Temperance (Juan Ibañez Remix) [6:42]
233. Aikon - To You (Original Mix) [6:13]
234. DAANN - Where It Begins (Original Mix) [7:31]
235. Eric Faria, Martina Budde - Spread Wings (Original Mix) [5:05]
236. Erdi Irmak - Von (Original Mix) [7:53]
237. FUNKO!, Dikiye Sound - White Horse (Original Mix) [3:13]
238. Jad Alexander - Brooks Was Here (Original Mix) [4:47]
239. Eldar Stuff, KATISHA - Careless Whisper (Eldar Stuff Remix) [3:41]
240. KarateKid - Concrete Laughter (Original Mix) [4:30]
241. Iván Lozano, Puck - Fuente (Puck Remix) [7:12]
242. GEØVHÄN - Harmonia (Original Mix) [6:49]
243. Influence (IN), SHERRNX - Parallax (Original Mix) [6:57]
244. Delaitech, Seven24 - Part of Me Part of You (Original Mix) [4:13]
245. Ilias Katelanos, Acrobat, Plecta - Selective Dreams (Original Mix) [5:21]
246. Kamilo Sanclemente - Smoke Machine (Original Mix) [7:20]
247. Galluxy, INAMAR - Sous le Soleil (Original Mix) [5:01]
248. Jewel Kid - The House of God (Extended Mix) [5:43]
249. David Guetta, Marten Horger, Men Machine - The Past, The Present, The Future (Extended Mix) [4:01]
250. G 'N' P Tauro, Fran Baigo - Tour (Fran Baigo Remix) [6:51]
251. Hugo Samba, Simone Alyssa - We Are The Sun (Original Mix) [5:19]
252. Lane 8, Davey Havok - Empty Theatre, Pretty Picture (Original Mix) [5:03]
253. Kenji Takashima - Meteor (Original Mix) [8:30]
254. M.O.S., Into The Ether - One Day Soon (Original Mix) [6:12]
255. Kostya Outta, Simply City - Soft Touch (Simply City Remix) [9:12]
256. Lauren Mia, Alfa Romero, Delaney Jane - The Creator (Extended Mix) [4:44]
257. LUFS, Milan Steenwinkel - Silence Burning (Extended Mix) [4:45]
258. Miss Monique, Nicolas Taboada, FRANCO BA - Ghosts (Extended Mix) [5:29]
259. Mass Digital feat. Tetta - The Sun In My Eyes (Original Mix) [6:46]
260. Momery, Luminog - Today (Original Mix) [5:23]
261. MiDilandj & Mylod - Until Dawn (Tech Mix) [3:26]
262. Musumeci, Joyce Muniz - Musica Elettrica (Original Mix) [5:08]
263. Monado, Arsia - Soul Control (Original Mix) [5:58]
264. Morelly, AGMA - Trip To Bambu (Original Mix) [6:15]
265. Moeaike & Arodes - Nobody Else (Extended Mix) [5:59]
266. Max Wexem, Enzo Vood, ShemoW - Override (Enzo Vood & ShemoW Remix) [6:55]
267. Space Motion, SYNTHETIX (ofc) - Ama (Original Mix) [5:26]
268. ROZYO, ANTONIO KOSTRITSKY - Baila Lento (Original Mix) [4:17]
269. NOIYSE PROJECT - Blindsight (Original Mix) [8:12]
270. Return To Saturn - Desire (Original Mix) [7:13]
271. SIXSENSE, Ambra, Cloud6 - In My Life (AI Version) [4:51]
272. Redspace, Dj Meoz - Ishtar (Original Mix) [7:23]
273. Seven24, Delaitech - Isla Echoes (Original Mix) [3:34]
274. Rose Mind - Letter (Original Mix) [3:13]
275. Nobe - Lose My Way (Original Mix) [6:25]
276. Ruben Karapetyan - Midnight Current (Original Mix) [7:05]
277. Robert Babicz - Morning Glow (Original Mix) [6:26]
278. Nihil Young, Dirty Doering, Unseen. - NXTBND (Original Mix) [6:46]
279. Sebastian Hal, Hamze - Reborn (Original Mix) [5:41]
280. Schtu & Diladi - The Shift (Original Mix) [6:13]
281. Nopopstar - Ya La Noche (Original Mix) [5:08]
282. Sezer Uysal, Ruben Karapetyan - Yutori (Ruben Karapetyan Remix) [6:19]
283. SX2, 3rd Degree - Dreaming Now (Original Mix) [7:14]
284. TH;EN - Ice Lips (Original Mix) [5:02]
285. The Second Voice - Let Me Be (Shnaps & Andi Vegas Remix) [3:29]
286. Vaim - OM (Pio Beat Remix) [5:04]
287. Tear of Joy - Seiryuu (CENKK Remix) [5:22]
288. SQWAD - Take Control (Extended Mix) [4:15]
289. Tiesto, Olivia Sebastianelli - Don’t Lose Your Head (Extended Mix) [3:41]
290. The Cardigans - Erase & Rewind (Jelly For The Babies 'Noir' Mix) [6:09]
291. Solomun - Something We All Adore (Luch 'Solomun Tribute' Mix) [6:15]
292. VOYA - Golden Age (Extended Mix) [5:45]
293. SAFARIS - Don't Look at Me (Extended Mix) [5:57]
294. AN21, Pretty Output - Vem Dancar (Extended Mix) [5:26]
295. A. Rassevich, Rinat KHAM - Nostalgie (Original Mix) [3:31]
296. Jamie Stevens - With You (Chable, Bonnici & Gough Remix) [7:50]
297. Joachim Pastor, Joris Delacroix, Teho, PACT - The Edge (Original Mix) [6:05]
298. Swanky Tunes, Shapov - Trigger (Original Mix) [4:59]
299. Ëlorian (ofc) - Whispers (Extended Mix) [6:08]
300. Håns vøm Schneggeloch - The White Lotus Theme Song (Hans vom Schneggeloch Edit) [5:50]

...( Info )...

Artist: John Williams
Title: Jurassic Park - 20th Anniversary, Original Motion Picture Soundtrack
Year: 1993/2013
Genre: Classical, Stage, Screen
Style: Score
Publisher (label): Geffen Records
Duration: 01:21:10
Format/Codec: FLAC
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: Lossless
Bit Depth: 24 Bit/192 kHz


...( TrackList )...


01. Opening Titles (From Jurassic Park Soundtrack) (00:00:33)
02. Theme From Jurassic Park (From Jurassic Park Soundtrack) (00:03:26)
03. Incident At Isla Nublar (From Jurassic Park Soundtrack) (00:05:18)
04. Journey To The Island (From Jurassic Park Soundtrack) (00:08:52)
05. The Raptor Attack (From Jurassic Park Soundtrack) (00:02:48)
06. Hatching Baby Raptor (From Jurassic Park Soundtrack) (00:03:19)
07. Welcome To Jurassic Park (From Jurassic Park Soundtrack) (00:07:54)
08. My Friend, The Brachiosaurus (From Jurassic Park Soundtrack) (00:04:13)
09. Dennis Steals The Embryo (From Jurassic Park Soundtrack) (00:05:01)
10. A Tree For My Bed (From Jurassic Park Soundtrack) (00:02:10)
11. High-Wire Stunts (From Jurassic Park Soundtrack) (00:04:08)
12. Remembering Petticoat Lane (From Jurassic Park Soundtrack) (00:02:45)
13. Jurassic Park Gate (From Jurassic Park Soundtrack) (00:02:02)
14. Eye To Eye (From Jurassic Park Soundtrack) (00:06:32)
15. T-Rex Rescue & Finale (From Jurassic Park Soundtrack) (00:07:40)
16. End Credits (From Jurassic Park Soundtrack) (00:03:23)
17. The History Lesson (Jurassic ParkSoundtrack Version) (00:02:28)
18. Stalling Around (From The Jurassic Park Soundtrack) (00:02:32)
19. The Coming Storm (Jurassic ParkSoundtrack Version) (00:03:59)
20. Hungry Raptor (From The Jurassic Park Soundtrack) (00:02:07)

...( Info )...

Artist: VA
Title: Bolero / La Mer / La Valse / Prélude À L'Après-Midi D'Un Faune
Composer: Maurice Ravel, Claude Debussy
Year: 1989
Genre: Classical
Style: Modern
Publisher (label): Deutsche Grammophon
Country: Europe
Duration: 01:01:56
Format/Codec: FLAC (tracks) + Artwork
Audio bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]


...( TrackList )...

01. Boston Symphony Orchestra, Seiji Ozawa - Bolero- Tempo Di Bolero Moderato Assai (00:15:02)
02. Boston Symphony Orchestra, Seiji Ozawa - La Valse- Poeme Choregraphique (00:11:59)
03. Los Angeles Philharmonic Orchestra, Carlo Maria Giulini - La Mer- I. De L'Aube A Midi Sur La Mer. Tres Lent (00:09:26)
04. Los Angeles Philharmonic Orchestra, Carlo Maria Giulini - La Mer- II. Jeux De Vagues. Allegro (00:07:18)
05. Los Angeles Philharmonic Orchestra, Carlo Maria Giulini - La Mer- III. Dialogue Du Vent Et De La Mer. Anime Et Tumultueux (00:08:38)
06. Boston Symphony Orchestra, Michael Tilson Thomas - Prelude A L'Apres-Midi D'Un Faune- Tres Modere (00:09:33)

..::INFO::..

Pod nazwą Horrendum (czasami znanym jako Psycho Beets) kryje się polski zespół grający muzykę z pogranicza psychobilly i rockabilly, wyróżniający się dwoma damskimi wokalami. Grupa ma na swoim koncie m.in. płytę zatytułowaną "Psycho Beets" wydaną przez wytwórnię Pasażer.

Title: Psycho Beets

Artist: Horrendum

Country: Polska

Year: 2026

Genre: Psychobilly

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Wskażę Ci Drogę
Mam W Sobie Diabła
RH+
On Mnie Zabija
Zombie
Wilczy Kłak
Ślepy Los
Frankenstein
Listopadowa Noc
Ze Śmiercią Gra
Z Diabłem Odejdę Dziś
Porque Te Vas

..::INFO::..

Finntroll to fiński zespół folkmetalowy, założony w Helsinkach w 1997. Zespół wykonuje skoczną, dynamiczną muzykę, łączącą elementy black metalu i fińskiej polki zwanej humppa. Mimo iż jest to fiński zespół, to teksty utworów są w języku szwedzkim, ponieważ ten język brzmi "cholernie trollowato" według Jamsena, założyciela zespołu, którego ojczystym językiem jest właśnie szwedzki. Finntroll został założony w 1997 roku przez Teemu Raimoranta (Somnium), gitarzystę zespołu Impaled Nazarene oraz Jana Jamsena (Katla). Ich pierwsze demo, Rivfader, zostało nagrane rok później, w 1998 r. Po nagraniu dema do zespołu dołączyli Samu Ruotsalainen (z Barathrum i Rapture), Samuli Ponsimaa, Henri Sorvali (z Moonsorrow) i Sami Uusitalo. Podpisany kontrakt z wytwórnią Spikefarm zaowocowało pierwszą płytą Midnattens Widunder wydaną w 1999 roku. Wstawka zawiera EPkę z 2004 roku oraz trzeci album studyjny, płytę stanowiącą jeden z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych punktów w dyskografii grupy, łącząc ciężkie, black/death metalowe brzmienia z tradycyjną fińską polką (humppa).

Title: Trollhammaren / Nattfod

Artist: Finntroll

Country: Finlandia

Year: 2004

Genre: Folk Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Vindfard/Manniskopesten
2.Eliytres
3.Fiskarens fiende
4.Trollhammaren
5.Nattfodd
6.Ursvamp
7.Marknadsvisan
8.Det iskalla trollblodet
9.Grottans barn
10.Rok

1.Trollhammaren
2.Hemkomst
3.Skog
4.Forsvinn du som lyser (Metal Version)
5.Hel vete

..::INFO::..

Las Kanijas Lagartijas to meksykański zespół muzyczny grający muzykę ska, rock oraz reggae. Formacja jest mocno zakorzeniona w latynoamerykańskiej scenie niezależnej, a ich utwory charakteryzują się energicznym brzmieniem sekcji dętej połączonym z gitarowymi riffami. Wstawka zawiera drugie wydawnictwo zespołu.

Title: Sin Temor A Lo Que Venga

Artist: Las Kanijas Lagartijas

Country: Meksyk

Year: 2007

Genre: Ska Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 128 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01) Intro
02) La magia de mis dias
03) Bailar y gozar
04) Lucha y resistencia
05) Ya me canse
06) Cancion de esto
07) Sin temor a lo que venga
08) Embrujo de amor
09) Bonita version
10) La dificil
11) Donde estas corazon
12) Tanto tomar
13) Pachuco boogie swing
14) El outro (Lagartiska)
15) Donde estas corazon (Version II)

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Various Artists - Chart Hits - The Big Ones
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: Chart Hits - The Big Ones
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1989
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 66 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Concept Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Mike & The Mechanics - The Living Years [05:31]
2. Julian Lennon - Now You're In Heaven [03:39]
3. Womack & Womack - Teardrops [03:30]
4. Simply Red - It's Only Love [04:59]
5. Transvision Vamp - Revolution Baby [03:59]
6. 1927 - Compulsory Hero [04:35]
7. Tom Petty - I Won't Back Down [02:56]
8. Roy Orbison - You Got It [03:30]
9. The Crime Fighters Inc. - Bat Attack '89 [03:18]
10. Dragon - Young Years [03:58]
11. Enya - Orinoco Flow [04:27]
12. Escape Club - Wild, Wild West [04:00]
13. Dukes Of Earlwood - Duke Of Earl [02:30]
14. Bill Medley & Jennifer Warnes - (I've Had) The Time Of My Life[04:47]
15. Tiffany - Could've Been [03:33]
16. UB40 - Where Did I Go Wrong [03:49]
17. Bryan Ferry - Let's Stick Together (Remix) [02:55]
18. Art Of Noise - Kiss (feat. Tom Jones) [03:31]

Playing Time.........: 01:09:34
Total Size...........: 465,39 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Cztery albumy studyjne, dziesięć lat nieoficjalnej i oficjalnej działalności i w końcu Deicide doczekał się swojej koncertówki. Z wielkiej czwórki deathu, do której zaliczano jeszcze, a może przede wszystkim Morbid Angel, Cannibal Corpse i nasze Vader, wcześniej dorobili się takiego wydawnictwa tylko szaleńcy Treya Azagthotha i nasze polskie komando z Olsztyna. "When Satan Lives", jak to koncertówka, jest swego rodzaju "Best Offem" i podsumowaniem dotychczasowych dokonań satanistów z Florydy, więc z założenia zawiera wszystkie hity, jakie Bentonowi i spółce udało się stworzyć do 1998 r. W tym czasie były i wzloty w typie "Deicide" i "Legion", zachowawcze, jednak wciąż dobre "Once Upon The Cross" oraz pierwsza poważna sraka w postaci "Serpents Of The Light". Nie zmienia to faktu, że udało się z tego pozbierać 17 kawałków świetnej muzy, która w wydaniu live powinna zabijać. Czy udało się to uchwycić na pieczołowicie nagrywanych taśmach z "House Of Blues" w Chicago? Śmiem wątpić.

Nie będę kłamał i przyznam, że jestem fanem oszukiwanych koncertówek Iron Maiden, Slayera i Metalliki, gdzie słychać publiczność, gdzie mimo potężnych sprzęgnięć wszystko jest selektywne i zachowuje atmosferę koncertu. Oczywista sprawa, że osobno rejestruje się ofiary pod sceną, następnie pogłaśniając je, a niektóre momenty dogrywa się najzwyczajniej w studio. Przecież i Hammetowi może odsłuch nawalić, Nicko McBrain może rozwalić werbel, a Tom Araya połknąć mikrofon. Taka uroda występów live, więc po to się w nich grzebie, żeby nie było, że to przypadkiem bootleg. Całą sprawa sprowadza się jednak do zachowania całej dramaturgii występu, jakiegoś dynamizmu czy choćby namiastki atmosfery koncertowej - gdy dajmy na to leci intro i wręcz czuje się, jak podjarani fani walą w pory. Tego akurat na przytoczonych płytach live nie brakuje, nie udało się jednakże maszynie koncertowej, jaką bez wątpienia był Deicide. I tutaj nie będę wylewał gorzkich żalów, bo podobnie oceniam mizerotę "Live In Japan" Vader, "Entangled In Chaos" Morbid Angel czy "Live Cannibalism" Cannibal Corpse - płyt koncertowych smacznych z powodu nazw zespołów i mnogości wiekopomnych utworów, zaś w warstwie emocjonalnej pustych bardziej niż fabuła "Duke Nukem 3D". W tym panteonie gwiazd deathu, Bogobójstwo nie ma się czego wstydzić, odwala po prostu standardową robotę, podsumowuje, co ma podsumować i idzie do "chałpy".

Zaczyna się antybosko, bo od stałego zadowalacza publiczności "When Satan Rules His Word". Fajerwerkowo odegrany hymn rzeczywiście powala w każdych warunkach, a przy pierwszym zwolnieniu nawet słychać z publiki rozbrajające "Satana" - plus na konto Deicide, heh, "disease, run free... killing". Potem hojnie obdarzeni zostają fani debiutanckiej płyty oraz "Once Upon The Cross". "Lunatic Of God's Creation", "They Are The Children Of The Underworld", finałowy "Sarcificial Suicide", to tylko kilka z rzuconych pod scenę na "When Satan Lives". Zaskakuje zaś obecność tylko jednego numeru z deicidowego exegi monumentum "Legion". "Dead But Dreaming" to chyba najbardziej zwierzęcy moment tego gigu, a gdzie "Revocate The Agitator" albo "In Hell I Burn"? Pierwsze poważne potknięcie, bo wypychać taki stuff kawałkami ze słabej "Serpents Of The Light", to lekkie przegięcie. Jakkolwiek koncert ten wyłuskano z trasy promującej czwartą płytę Deicide, to - jeśli ktoś już coś w ten sposób podsumowuje - to daje jednocześnie do zrozumienia, że jakiejś muzy w swojej dyskografii wybitnie nie akceptuje. A że jest to przy okazji muza najlepsza, to hmmm... już bardzo dziwna sprawa. Co jeszcze... Aha, to dogrywanie w studio, które aż samo wyłazi bokami. Rzecz jest rzemieślniczo odegrana bez żadnych fałszów, pogłosów i tym podobnych rzeczy. Solówki Hoffmanów to igła i żyleta, jakby skserowali je prosto z taśm studyjnych. Takie doskonałe, rutynowe show w przyrodzie się nie zdarzają, że o pomyłkach mistrza Schuldinera na "Live In L.A". tylko wspomnę. Na pewno brzmi to świetnie, ale czy równie "żywo"? Ale zaraz, nad tym to już chyba rozwodziłem się wyżej.

Mimo tej maksymalnej polerki warto "When Satan Lives" przytulić. Jak ktoś niekoniecznie chce wywalać szmalec na całą dyskografię Deicide, to ten koncert jest dla niego. Zbiór najlepszych numerów, jakaś tam lajtowa demonstracja mocy scenicznej, to wystarczający powód, żeby nadgonić zaległości edukacyjne w dziedzinie klasyki satanic death metalu. Żeby zaś wiedza była kompletna, polecam zainwestowanie w dwupaki, które walają się po każdym większym sklepie nie dla idiotów. Za okazyjną cenę można zgarnąć w jednym metalboksie "Serpents Of The Light" i "When Satan Lives", do tego dorzucić ze trzy dychy na debiut i "Legion", i wierzcie mi lub nie, o Deicide wiedzieć już więcej nie będziecie musieli. Kto zapragnie doświadczyć prawdziwej potęgi na żywo, to cóż, najlepiej zrobi wynajdując sobie wehikuł czasu i przenosząc się 11 lat do tyłu, kiedy i autora tej recenzji, jeszcze razem z Hoffmanami w składzie, Benton przerobił na Whiskas podczas koncertu.

"When Satan Lives" jest także ważny z innych względów. To epitafium wielkości Deicide. Niegdyś najbrutalniejsi i najbardziej obrazoburczy, choć sami nie mieli odwagi tego przyznać, musieli pogodzić się z faktem, że dzieci wykarmione na bluźnierczym bebiko własnej produkcji powoli zaczęły zabierać im chleb grając lepiej. Nadeszła ostateczna era takich miotaczy. jak "Apocaliptic Revelation" Krisiun, "Exterminate" Angelcorpse czy "Burn The Promised Land" Rebaelliun, których smoliste niszczyciele powydawane mniej więcej w tym samym okresie stawiały Deicide co najwyżej w drugiej lidze podwórkowego grania w kratki. Ale to nie miejsce, by o tym rozprawiać.

Ocena... to koncertówka, oceny brak.

Megakruk

Koncertówka When Satan Lives w żadnym wypadku nie powala na kolana i niczym nie zaskakuje, jednak na pewno jest solidną dokumentacją tego, jak Deicide wypadali na scenie, gdy byli w swojej szczytowej formie. To czysty pokaz siły, brutalności i scenicznej precyzji weteranów death metalu. Od początku koncertu hiciory (że wymienię tylko „Dead By Down”, „Bastard Of Christ” i „When Satan Rules His World”) sypią się jak polska prawica (i lewica, i centrum, i w ogóle wszystko) w parlamencie, publika szaleje a zespół wylewa z siebie sześćset sześćdziesiąte szóste poty, napieprzając prawie godzinę (czyli trochę krótko) na najwyższych obrotach. Deicide przelecieli po wszystkich swoich wydawnictwach, szczególny nacisk kładąc na nowsze krążki z „Serpents Of The Light” na czele. Szkoda tylko, że przy całej obfitości z „Legion” dostał nam się tylko jeden kawałek – mocarny „Dead But Dreaming”. Cały zespół wymiata jak należy (przy czym szczególne brawa dla Asheima), więc poziom wykonania nie odbiega zbytnio (a w przypadku ostatniego krążka – wcale) od wersji studyjnych. Również brzmieniowo When Satan Lives wypada całkiem nieźle, co nie powinno nikogo dziwić w kontekście poprawek dokonanych w Morrisound. Na krążku świetnie uchwycono duszną atmosferę koncertowego szaleństwa, co szybko udziela się także i słuchaczowi. A to z kolei oznacza, że fajnie się przy tym wydziera japę, i to nie tylko w refrenach. Na koniec mała sugestia a propos powyższego: radziłbym tego unikać przy rozkręcającej się anginie. Dość łatwo można sobie wtedy na dłuuugo zjebać gardełko, zapewniam…

demo

One could say that this point here was the precise moment that Deicide should have released a live album like 'When Satan Lives'. Just one year after the seminal 'Serpents Of The Light' release, Deicide cranked out a fifty-five minute live release with music taken from Chicago's House Of Blues. Composed primarily of songs from the previously mentioned 'Serpents', 'Once Upon The Cross' (where the flaws of that album are invalidated by the power of the performance here), and the 'Deicide' debut, the Floridian legends somehow invert in a small way the quality of the albums' respective songs in the live setting. While 'Once Upon The Cross' compositions are made dramatically more powerful due to the added sonic brutality of this live LP, tracks off the more developed 'Serpents Of The Light' seem to fall slightly flat when the aid of that album's black metal-influenced production is absent.

Beginning with 'When Satan Rules His World', Deicide stuns with a stirring new rendition of a song that was merely average on 'Once Upon The Cross'. Glen Benton's vocals, ordinarily more high-pitched and intelligible, are reduced to an ultra-low, nearly brutal death growl, which combined with the greater bass presence and drum intensity, make this and other tracks many times more effective than they were before. The lyrics and riffs become numerous shades darker at the hand of the band on stage, turning generic songs into masterworks of Satanic assault. This track is a gem of the 17-song release, proving how much more effective Deicide can be when the sheen of professional production is taken off, leaving only the pure, hateful shell of the band to play.

Unfortunately, such a policy doesn't fair quite as well for the tracks of 'Serpents Of The Light'. That album's emphasis on higher-pitched riffing, raw production, and distinct melody are obfuscated by the bass-heavy production and low growling which renders the LP's unusually clever lyrics unintelligible. This results in songs such as the title track which, while still effective in a sense, are not nearly as powerful as they are on record. However, the riffs are certainly still distinct (despite sounding like they are tuned a step lower) and still as effective as they were before; just not quite as sharp as before.

With only an isolated track from 'Legion' and a few from 'Deicide', the vast majority of music here is taken from the third and fourth albums. While this may displease the crowd that believes that only Deicide's first pair of records is relevant, it still functions in good form as a live representation of the band. While not essential, this is a release worth exploring by fans of Deicide as well as those who are looking for a 'Best Of' with which to explore their discography.

Noktorn



..::TRACK-LIST::..

1. When Satan Rules His World
2. Blame It On God
3. Bastard Of Christ
4. They Are The Children Of The Underworld
5. Serpents Of The Light
6. Dead But Dreaming
7. Slave To The Cross
8. Lunatic Of God’s Creation
9. Oblivious To Evil
10. Once Upon The Cross
11. Believe The Lie
12. Trick Or Betrayed
13. Behind The Light Thou Shall Rise
14. Deicide
15. Father Baker’s
16. Dead By Dawn
17. Sacrificial Suicide



..::OBSADA::..

Glen Benton - Bass, Vocals
Brian Hoffman - Guitars (lead)
Eric Hoffman - Guitars (lead)
Steve Asheim - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=EyE9I6y1Z0k


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Cztery albumy studyjne, dziesięć lat nieoficjalnej i oficjalnej działalności i w końcu Deicide doczekał się swojej koncertówki. Z wielkiej czwórki deathu, do której zaliczano jeszcze, a może przede wszystkim Morbid Angel, Cannibal Corpse i nasze Vader, wcześniej dorobili się takiego wydawnictwa tylko szaleńcy Treya Azagthotha i nasze polskie komando z Olsztyna. "When Satan Lives", jak to koncertówka, jest swego rodzaju "Best Offem" i podsumowaniem dotychczasowych dokonań satanistów z Florydy, więc z założenia zawiera wszystkie hity, jakie Bentonowi i spółce udało się stworzyć do 1998 r. W tym czasie były i wzloty w typie "Deicide" i "Legion", zachowawcze, jednak wciąż dobre "Once Upon The Cross" oraz pierwsza poważna sraka w postaci "Serpents Of The Light". Nie zmienia to faktu, że udało się z tego pozbierać 17 kawałków świetnej muzy, która w wydaniu live powinna zabijać. Czy udało się to uchwycić na pieczołowicie nagrywanych taśmach z "House Of Blues" w Chicago? Śmiem wątpić.

Nie będę kłamał i przyznam, że jestem fanem oszukiwanych koncertówek Iron Maiden, Slayera i Metalliki, gdzie słychać publiczność, gdzie mimo potężnych sprzęgnięć wszystko jest selektywne i zachowuje atmosferę koncertu. Oczywista sprawa, że osobno rejestruje się ofiary pod sceną, następnie pogłaśniając je, a niektóre momenty dogrywa się najzwyczajniej w studio. Przecież i Hammetowi może odsłuch nawalić, Nicko McBrain może rozwalić werbel, a Tom Araya połknąć mikrofon. Taka uroda występów live, więc po to się w nich grzebie, żeby nie było, że to przypadkiem bootleg. Całą sprawa sprowadza się jednak do zachowania całej dramaturgii występu, jakiegoś dynamizmu czy choćby namiastki atmosfery koncertowej - gdy dajmy na to leci intro i wręcz czuje się, jak podjarani fani walą w pory. Tego akurat na przytoczonych płytach live nie brakuje, nie udało się jednakże maszynie koncertowej, jaką bez wątpienia był Deicide. I tutaj nie będę wylewał gorzkich żalów, bo podobnie oceniam mizerotę "Live In Japan" Vader, "Entangled In Chaos" Morbid Angel czy "Live Cannibalism" Cannibal Corpse - płyt koncertowych smacznych z powodu nazw zespołów i mnogości wiekopomnych utworów, zaś w warstwie emocjonalnej pustych bardziej niż fabuła "Duke Nukem 3D". W tym panteonie gwiazd deathu, Bogobójstwo nie ma się czego wstydzić, odwala po prostu standardową robotę, podsumowuje, co ma podsumować i idzie do "chałpy".

Zaczyna się antybosko, bo od stałego zadowalacza publiczności "When Satan Rules His Word". Fajerwerkowo odegrany hymn rzeczywiście powala w każdych warunkach, a przy pierwszym zwolnieniu nawet słychać z publiki rozbrajające "Satana" - plus na konto Deicide, heh, "disease, run free... killing". Potem hojnie obdarzeni zostają fani debiutanckiej płyty oraz "Once Upon The Cross". "Lunatic Of God's Creation", "They Are The Children Of The Underworld", finałowy "Sarcificial Suicide", to tylko kilka z rzuconych pod scenę na "When Satan Lives". Zaskakuje zaś obecność tylko jednego numeru z deicidowego exegi monumentum "Legion". "Dead But Dreaming" to chyba najbardziej zwierzęcy moment tego gigu, a gdzie "Revocate The Agitator" albo "In Hell I Burn"? Pierwsze poważne potknięcie, bo wypychać taki stuff kawałkami ze słabej "Serpents Of The Light", to lekkie przegięcie. Jakkolwiek koncert ten wyłuskano z trasy promującej czwartą płytę Deicide, to - jeśli ktoś już coś w ten sposób podsumowuje - to daje jednocześnie do zrozumienia, że jakiejś muzy w swojej dyskografii wybitnie nie akceptuje. A że jest to przy okazji muza najlepsza, to hmmm... już bardzo dziwna sprawa. Co jeszcze... Aha, to dogrywanie w studio, które aż samo wyłazi bokami. Rzecz jest rzemieślniczo odegrana bez żadnych fałszów, pogłosów i tym podobnych rzeczy. Solówki Hoffmanów to igła i żyleta, jakby skserowali je prosto z taśm studyjnych. Takie doskonałe, rutynowe show w przyrodzie się nie zdarzają, że o pomyłkach mistrza Schuldinera na "Live In L.A". tylko wspomnę. Na pewno brzmi to świetnie, ale czy równie "żywo"? Ale zaraz, nad tym to już chyba rozwodziłem się wyżej.

Mimo tej maksymalnej polerki warto "When Satan Lives" przytulić. Jak ktoś niekoniecznie chce wywalać szmalec na całą dyskografię Deicide, to ten koncert jest dla niego. Zbiór najlepszych numerów, jakaś tam lajtowa demonstracja mocy scenicznej, to wystarczający powód, żeby nadgonić zaległości edukacyjne w dziedzinie klasyki satanic death metalu. Żeby zaś wiedza była kompletna, polecam zainwestowanie w dwupaki, które walają się po każdym większym sklepie nie dla idiotów. Za okazyjną cenę można zgarnąć w jednym metalboksie "Serpents Of The Light" i "When Satan Lives", do tego dorzucić ze trzy dychy na debiut i "Legion", i wierzcie mi lub nie, o Deicide wiedzieć już więcej nie będziecie musieli. Kto zapragnie doświadczyć prawdziwej potęgi na żywo, to cóż, najlepiej zrobi wynajdując sobie wehikuł czasu i przenosząc się 11 lat do tyłu, kiedy i autora tej recenzji, jeszcze razem z Hoffmanami w składzie, Benton przerobił na Whiskas podczas koncertu.

"When Satan Lives" jest także ważny z innych względów. To epitafium wielkości Deicide. Niegdyś najbrutalniejsi i najbardziej obrazoburczy, choć sami nie mieli odwagi tego przyznać, musieli pogodzić się z faktem, że dzieci wykarmione na bluźnierczym bebiko własnej produkcji powoli zaczęły zabierać im chleb grając lepiej. Nadeszła ostateczna era takich miotaczy. jak "Apocaliptic Revelation" Krisiun, "Exterminate" Angelcorpse czy "Burn The Promised Land" Rebaelliun, których smoliste niszczyciele powydawane mniej więcej w tym samym okresie stawiały Deicide co najwyżej w drugiej lidze podwórkowego grania w kratki. Ale to nie miejsce, by o tym rozprawiać.

Ocena... to koncertówka, oceny brak.

Megakruk

Koncertówka When Satan Lives w żadnym wypadku nie powala na kolana i niczym nie zaskakuje, jednak na pewno jest solidną dokumentacją tego, jak Deicide wypadali na scenie, gdy byli w swojej szczytowej formie. To czysty pokaz siły, brutalności i scenicznej precyzji weteranów death metalu. Od początku koncertu hiciory (że wymienię tylko „Dead By Down”, „Bastard Of Christ” i „When Satan Rules His World”) sypią się jak polska prawica (i lewica, i centrum, i w ogóle wszystko) w parlamencie, publika szaleje a zespół wylewa z siebie sześćset sześćdziesiąte szóste poty, napieprzając prawie godzinę (czyli trochę krótko) na najwyższych obrotach. Deicide przelecieli po wszystkich swoich wydawnictwach, szczególny nacisk kładąc na nowsze krążki z „Serpents Of The Light” na czele. Szkoda tylko, że przy całej obfitości z „Legion” dostał nam się tylko jeden kawałek – mocarny „Dead But Dreaming”. Cały zespół wymiata jak należy (przy czym szczególne brawa dla Asheima), więc poziom wykonania nie odbiega zbytnio (a w przypadku ostatniego krążka – wcale) od wersji studyjnych. Również brzmieniowo When Satan Lives wypada całkiem nieźle, co nie powinno nikogo dziwić w kontekście poprawek dokonanych w Morrisound. Na krążku świetnie uchwycono duszną atmosferę koncertowego szaleństwa, co szybko udziela się także i słuchaczowi. A to z kolei oznacza, że fajnie się przy tym wydziera japę, i to nie tylko w refrenach. Na koniec mała sugestia a propos powyższego: radziłbym tego unikać przy rozkręcającej się anginie. Dość łatwo można sobie wtedy na dłuuugo zjebać gardełko, zapewniam…

demo

One could say that this point here was the precise moment that Deicide should have released a live album like 'When Satan Lives'. Just one year after the seminal 'Serpents Of The Light' release, Deicide cranked out a fifty-five minute live release with music taken from Chicago's House Of Blues. Composed primarily of songs from the previously mentioned 'Serpents', 'Once Upon The Cross' (where the flaws of that album are invalidated by the power of the performance here), and the 'Deicide' debut, the Floridian legends somehow invert in a small way the quality of the albums' respective songs in the live setting. While 'Once Upon The Cross' compositions are made dramatically more powerful due to the added sonic brutality of this live LP, tracks off the more developed 'Serpents Of The Light' seem to fall slightly flat when the aid of that album's black metal-influenced production is absent.

Beginning with 'When Satan Rules His World', Deicide stuns with a stirring new rendition of a song that was merely average on 'Once Upon The Cross'. Glen Benton's vocals, ordinarily more high-pitched and intelligible, are reduced to an ultra-low, nearly brutal death growl, which combined with the greater bass presence and drum intensity, make this and other tracks many times more effective than they were before. The lyrics and riffs become numerous shades darker at the hand of the band on stage, turning generic songs into masterworks of Satanic assault. This track is a gem of the 17-song release, proving how much more effective Deicide can be when the sheen of professional production is taken off, leaving only the pure, hateful shell of the band to play.

Unfortunately, such a policy doesn't fair quite as well for the tracks of 'Serpents Of The Light'. That album's emphasis on higher-pitched riffing, raw production, and distinct melody are obfuscated by the bass-heavy production and low growling which renders the LP's unusually clever lyrics unintelligible. This results in songs such as the title track which, while still effective in a sense, are not nearly as powerful as they are on record. However, the riffs are certainly still distinct (despite sounding like they are tuned a step lower) and still as effective as they were before; just not quite as sharp as before.

With only an isolated track from 'Legion' and a few from 'Deicide', the vast majority of music here is taken from the third and fourth albums. While this may displease the crowd that believes that only Deicide's first pair of records is relevant, it still functions in good form as a live representation of the band. While not essential, this is a release worth exploring by fans of Deicide as well as those who are looking for a 'Best Of' with which to explore their discography.

Noktorn



..::TRACK-LIST::..

1. When Satan Rules His World
2. Blame It On God
3. Bastard Of Christ
4. They Are The Children Of The Underworld
5. Serpents Of The Light
6. Dead But Dreaming
7. Slave To The Cross
8. Lunatic Of God’s Creation
9. Oblivious To Evil
10. Once Upon The Cross
11. Believe The Lie
12. Trick Or Betrayed
13. Behind The Light Thou Shall Rise
14. Deicide
15. Father Baker’s
16. Dead By Dawn
17. Sacrificial Suicide



..::OBSADA::..

Glen Benton - Bass, Vocals
Brian Hoffman - Guitars (lead)
Eric Hoffman - Guitars (lead)
Steve Asheim - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=EyE9I6y1Z0k


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Joe Dassin - 23 Greatest Hits
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Joe Dassin
Album................: 23 Greatest Hits
Genre................: Pop
Source...............: CD
Year.................: 1989
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 56 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: CBS France

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Joe Dassin - Salut [03:19]
2. Joe Dassin - L'ete indien [04:32]
3. Joe Dassin - Les Champs-Elysees [02:40]
4. Joe Dassin - Et si tu n'existais pas [03:27]
5. Joe Dassin - Il faut naitre a Monaco [01:53]
6. Joe Dassin - A toi [02:52]
7. Joe Dassin - Ca va pas changer le monde [03:04]
8. Joe Dassin - L'equipe a Jojo [03:10]
9. Joe Dassin - Salut les amoureux [04:03]
10. Joe Dassin - Si tu t'appelles Melancolie [03:17]
11. Joe Dassin - L'Amerique [02:27]
12. Joe Dassin - Siffler sur la colline [02:41]
13. Joe Dassin - Le cafe Des Trois Colombes [03:59]
14. Joe Dassin - Le dernier slow [03:31]
15. Joe Dassin - Comme la lune [03:37]
16. Joe Dassin - C'est la vie Lily [03:02]
17. Joe Dassin - Le chemin de papa [02:30]
18. Joe Dassin - Dans la brume du matin [03:22]
19. Joe Dassin - Blue country [03:30]
20. Joe Dassin - Il etait une fois nous deux [03:52]
21. Joe Dassin - Happy birthday [04:52]
22. Joe Dassin - Guantanamera [02:56]
23. Joe Dassin - The guitar don't lie [04:15]

Playing Time.........: 01:16:59
Total Size...........: 432,02 MB

..::INFO::..

Drugi album Darka Duszy i Demonów. Jak zwykle w warstwie tekstowej mamy do czynienia z sarkastycznymi i krytycznymi tekstami Duszy, a muzycznie zespół serwuje fanom wybuchową mieszankę post punka, rock`n`rolla i punk rocka. Darek Dusza i Demony to działający od dwóch lat zespół Darka Duszy - gitarzysty, autora tekstów i kompozytora od lat związanego ze sceną niezależną. Darek to założyciel kultowej Śmierci Klinicznej i niezapomnianego Absurdu. Przez wiele lat tworzył i grał w Shakin` Dudi, jest autorem wszystkich wielkich przebojów tego rock`n`rollowego zespołu. Pisał teksty dla Dżemu, Cree, Braci, Lory Szafran, Dubska czy Michała Urbaniaka.

Title: Polska Republika Tekturowa

Artist: Darek Dusza i Demony

Country: Polska

Year: 2025

Genre: Punk, Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Offline
Zuo
Postanowienie
Skrzydła
Pompeje
Alergia
Szubienica
Co ludzie powiedzą
Polska Republika Tekturowa
Drugie dno
Hidden Cores (Bonus Track)
Offline (english version) (Bonus Track)

https://www.youtube.com/watch?v=xQn2EjmeGqo

..::INFO::..

Soledad Pastorutti to jedna z najważniejszych postaci współczesnej muzyki argentyńskiej. Urodziła się 12 października 1980 roku w niewielkim miasteczku Arequito, w prowincji Santa Fe. Już od najmłodszych lat była związana z muzyką ludową, wychowując się w atmosferze silnie zakorzenionej w tradycjach folklorystycznych Argentyny. Jej talent objawił się bardzo wcześnie, a prawdziwy przełom nastąpił, gdy jako nastolatka wystąpiła na prestiżowym festiwalu folkloru w Cosquín. Ten moment otworzył jej drzwi do ogólnokrajowej kariery i uczynił z niej symbol odrodzenia muzyki folkowej wśród młodego pokolenia. Debiutancki album Poncho al viento, wydany w 1996 roku, odniósł ogromny sukces i szybko przyniósł jej popularność. Soledad wyróżniała się nie tylko mocnym, charakterystycznym głosem, ale także niezwykłą energią sceniczną i autentycznością. W swoich utworach sięgała po tradycyjne formy argentyńskiego folkloru, takie jak chacarera czy zamba, jednocześnie nadając im nowoczesne brzmienie. Dzięki temu folklor przestał być postrzegany wyłącznie jako muzyka starszego pokolenia, a zaczął przemawiać także do młodszych słuchaczy. Na przestrzeni lat Soledad wydała wiele albumów, które ugruntowały jej pozycję jako jednej z najważniejszych artystek w kraju. Jej twórczość łączy przywiązanie do tradycji z otwartością na nowe wpływy, co sprawiło, że stała się artystką uniwersalną, rozpoznawalną nie tylko w Argentynie, ale i w innych krajach Ameryki Łacińskiej. Szczególne uznanie przyniosły jej projekty realizowane we współpracy z innymi wybitnymi wokalistkami, które podkreślały wspólne korzenie muzyczne regionu. Wstawka zawiera dziewiąty album Soledad - nagrany na żywo wraz z El Chaqueno Palavecino y Los Nocheros

Artist: Soledad Pastorutti

Title: La Fiesta, Juntos de Verdad

Country: Argentyna

Year: 2009

Genre: Latin

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 192 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1 Somos El Pueblo
2 Mensaje De Chacarera
3 De Simoca
4 Puentecito de Mi Rio
5 Cuequita Del Desengano
6 Amor De Los Manzanares
7 Canción Del Adios
8 Que Hable Con Ella
9 Llorando Se Fue
10 El Mansu
11 El Cosechero
12 El Dedo En la Llaga
13 La Yapa
14 Punta Cayasta
15 Sombremos la Chacarera
16 Don Amancio
17 Que No Daria
18 Que Nadie Sepa Mi Sufrir
19 Amor Salvaje
20 A Don Ata
21 Vuela Una Lagrima
22 El Humahuaqueno
23 Fiesta Del Alma (Version De Estudio)

...( Info )...

Artist: VA
Title: Greatest Hits
Year: 2026
Genre: Disco, Nu-Disco, Jackin-House
Duration: 2:55:36
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...

01. Le Bon Groove - You Fooled Around (04:03)
02. La Riff - Love Has Come Around at 13% (07:11)
03. Ken@Work - Super Dynamite (06:30)
04. Kellit - La Nel (05:50)
05. Kardano - Time Is Right (05:45)
06. J.B. Boogie - Everybody Up (06:05)
07. HP Vince - Woman Fantasy (06:54)
08. Igor Gonya - Nostalgia (05:35)
09. Hotmood - Funk Is Future (05:52)
10. Havana Hustlers - Come Around (SAVAGE DISCO MIX) (05:57)
11. Gigi Croccante - Foe Life (05:45)
12. Ghettofaust - Selfless (04:00)
13. Flowersons, Crack D - Broken Heart (Crack D Remix) (04:43)
14. Ezirk - Sexymbol (05:50)
15. Disco For The People (CH) - I Got What You Need (05:09)
16. Castle Queenside - It Ain't Easy (Extended Mix) (06:52)
17. C. Da Afro - Toes on Fire (05:37)
18. Bonetti - So Weak (05:33)
19. Alexny - White Glove Thief (05:58)
20. Munky Fike - Salvador (05:38)
21. Lup Ino - Let Your Body Move (06:09)
22. Sammy Deuce - Mutual Feelings (06:36)
23. Stogov - Gotta Have (05:45)
24. Tomy Piscitelli, Moodena - Can You Feel It (Moodena Remix) (06:30)
25. The Oddictions - It's Hot (06:31)
26. Tomy Piscitelli, Crack D - I Love It (Crack D Remix) (04:52)
27. Ziggy Phunk - The Sweetest Feeling (07:31)
28. T Sounds - Hypnodance (06:01)
29. Saturday Born, Gordon Charles, Jada Naidu - The Way (Vocal Mix) (06:29)
30. Alben & LAJE - Disco Fragments (Unvocal Mix) (04:11)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten wydany w 1969 roku (w 50 testowych egzemplarzach!), jedyny album zapomnianej, amerykańskiej formacji zawierał w połowie instrumentalne, bardzo fajne, blues-jazz-progresywne granie z organami, fajnymi partiami gitar i przeciętnym wokalem. Produkcja jest przeciętna, ale w sumie słucha się tego fajnie. No i nie trzeba wydawać 1000$ na kawałek winylu w białej okładce...



The New Jersey group who recorded their self-titled album in 1969 At Mod Sound Studios. Great late 60's Psychedelic music with distorted guitars and heavy organ.



..::TRACK-LIST::..

1. Chances
2. Dit Dewey Man
3. Without You
4. Stitch
5. Walk On Mister
6. 3/4 Plaything
7. High On A Happy
8. Sheila
9. Peat Moss
10. Sure Am Sorry



..::OBSADA::..

Vocals - Raymond Bozarth
Guitar - Edward Monroe, Rick Iannaconne
Keyboards - Joseph Mingori
Bass - Nicholas Fanelli
Drums - William Vespe



https://www.youtube.com/watch?v=IVixUe5KobQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten wydany w 1969 roku (w 50 testowych egzemplarzach!), jedyny album zapomnianej, amerykańskiej formacji zawierał w połowie instrumentalne, bardzo fajne, blues-jazz-progresywne granie z organami, fajnymi partiami gitar i przeciętnym wokalem. Produkcja jest przeciętna, ale w sumie słucha się tego fajnie. No i nie trzeba wydawać 1000$ na kawałek winylu w białej okładce...



The New Jersey group who recorded their self-titled album in 1969 At Mod Sound Studios. Great late 60's Psychedelic music with distorted guitars and heavy organ.



..::TRACK-LIST::..

1. Chances
2. Dit Dewey Man
3. Without You
4. Stitch
5. Walk On Mister
6. 3/4 Plaything
7. High On A Happy
8. Sheila
9. Peat Moss
10. Sure Am Sorry



..::OBSADA::..

Vocals - Raymond Bozarth
Guitar - Edward Monroe, Rick Iannaconne
Keyboards - Joseph Mingori
Bass - Nicholas Fanelli
Drums - William Vespe



https://www.youtube.com/watch?v=IVixUe5KobQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

https://i128.fastpic.org/big/2026/0723/a1/a632c0d4df22638a2201ca15114885a1.jpg

...( Info )...

Artist: Cher
Title: Living Proof
Year: 2001
Genre: Electronic, Latin, Pop
Style: House, Euro House, Dance-pop, Downtempo, Ambient
Publisher (label): WEA
Country: Europe
Duration: 00:50:19
Format/Codec: FLAC (tracks) + Artwork
Audio Bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]

...( TrackList )...

01. The Music's No Good Without You (00:04:43)
02. Alive Again (00:04:19)
03. (This Is) A Song For The Lonely (00:04:02)
04. A Different Kind Of Love Song (00:03:52)
05. Rain, Rain (00:03:45)
06. Love So High (00:04:33)
07. Body To Body, Heart To Heart (00:03:58)
08. Love Is A Lonely Place Without You (00:03:54)
09. Real Love (00:03:55)
10. Love One Another (00:03:45)
11. You Take It All (00:04:53)
12. When The Money's Gone (00:04:40)

...( Info )...

Artist: Radiohead
Title: Kid A
Year: 2000
Genre: Electronic, Rock
Style: Alternative Rock, IDM, Experimental
Publisher (label): XL Recordings
Duration: 00:47:12
Format/Codec: FLAC (tracks)
Audio Bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]

...( TrackList )...

01. Everything In Its Right Place (00:04:11)
02. Kid A (00:04:45)
03. The National Anthem (00:05:52)
04. How to Disappear Completely (00:05:56)
05. Treefingers (00:03:43)
06. Optimistic (00:05:16)
07. In Limbo (00:03:31)
08. Idioteque (00:05:09)
09. Morning Bell (00:04:36)
10. Motion Picture Soundtrack (00:03:20)
11. Untitled (00:00:53)

...( Info )...

Artist: Mick Jagger, The Red Devils
Title: The Famous Blues Session
Year: 1995
Genre: Blues
Publisher (label): Rabbit Records
Country: Czech Republic
Duration: 01:11:20
Format/Codec: FLAC (tracks) + Covers
Audio Bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]

...( TrackList )...

01. Blues With A Feeling (Take 1) (00:02:52)
02. Blues With A Feeling (Take 2) (00:02:31)
03. Blues With A Feeling (Take 4) (00:03:24)
04. Blues With A Feeling (Take 5) (00:03:44)
05. I Got My Eye On You (Take 2) (00:03:17)
06. Still A Fool (Take 3) (00:03:51)
07. Still A Fool (Take 4) (00:03:54)
08. Checkin' Up On My Baby (Take 3) (00:03:26)
09. One way Out (Take 1) (00:02:33)
10. One Way Out (Take 2) (00:02:22)
11. Talk To Me Baby (Take 2) (00:02:50)
12. Evil (Take 2) (00:02:32)
13. Evil (Take 3) (00:03:02)
14. Evil (Take 4) (00:03:05)
15. Ain't Your Business (Take 3) (00:02:19)
16. Shake 'M On Down (Take1) (00:05:39)
17. Somebody Loves Me (Take 3) (00:03:03)
18. Dream Girl Blues (Take 1) (00:05:50)
19. Dream Girl Blues (Take 3) (00:05:20)
20. 40 Days 40 Nights (Take 1) (00:02:56)
21. 40 Days 40 Nights (Take 2) (00:02:50)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zespół Muse przyzwyczaił nas do tego, że nie potrafi działać na pół gwizdka. Swoją dziesiątą płytę zapowiedzieli wysyłając specjalną kapsułę z tabletem 33 kilometry w górę, prosto do stratosfery. Ten ekstrawagancki gest idealnie podsumowuje zawartość albumu „The Wow! Signal”. Jest on konceptualną, międzygalaktyczną podróżą zainspirowaną poszukiwaniem życia pozaziemskiego, kosmicznymi tajemnicami oraz prywatnymi przeżyciami lidera grupy, Matta Bellamy’ego, po rozstaniu z żoną. Efekt? Otrzymaliśmy najbardziej bezkompromisowy, wielowarstwowy i bombastyczny album formacji od wielu lat.

Płytę otwiera monumentalny, ponad pięciominutowy utwór „The Dark Forest”. Jak zauważają recenzenci z portalu Progarchy, utwór ten genialnie miksuje motywy godne ścieżki dźwiękowej do ''Lawrence’a z Arabii'' z kościelnymi, liturgicznymi wręcz śpiewami w języku łacińskim. Od tego momentu Muse zabiera nas na dźwiękowy rollercoaster. Zespół nie boi się drastycznych zmian klimatu. Z jednej strony dostajemy napędzany syntezatorami i groove'em lat 80. singiel „Nightshift Superstar” oraz spacepopowy „Hexagons”. Z drugiej zaś strony krążek uderza ciężarem w „Cryogen” i „The Sickness In You & I”, gdzie powracają potężne, riffowe, rockowe operacje rodem z ery “Absolution”. Prawdziwym popisem eklektyzmu jest promowany singlem „Be With You” – utwór, który zaczyna się od organów kościelnych, płynnie przechodzi w dubstep, by ostatecznie eksplodować metalowym finałem wspieranym przez chór. Z kolei wydany najwcześniej utwór „Unravelling” zaskakuje djentowymi rytmami i ciężką pracą 8-strunowych gitar. Ciekawym i odświeżającym elementem jest otwarcie się zespołu na współpracowników. Na płycie usłyszymy gościnny wokal brytyjskiej gwiazdy pop Ellie Goulding w bardzo melodyjnym, stadionowym hymnie „Hush”. Całość zamyka orkiestrowy, przejmujący, epicki utwór „Space Debris”, stanowiący klamrę kompozycyjną dla tej kosmicznej ody.

Reakcje na album pokazują, jak bardzo Muse potrafi spolaryzować publiczność. Magazyn Kerrang! ocenił album jako "zachwycająco przesadzony wtedy, kiedy trzeba” i nazwał go “najbardziej imponującym i kreatywnym sygnałem wysłanym przez zespół od dłuższego czasu”. Zwolennicy wychwalają powrót do eksperymentalnego, "kosmicznego" klimatu w stylu ''Black Holes And Revelations''. Mówi się wprost o „kosmicznej płycie” i najlepszym materiale od czasów ''The Resistance'' z 2009 roku. Część ortodoksyjnych fanów oraz bardziej surowych krytyków narzeka na zbyt popowe, momentami radosne lub zbyt "skaczące po gatunkach" bity, które według nich gryzą się z tradycyjnym, mrocznym i pełnym dramatyzmu obliczem zespołu.

„The Wow! Signal” udowadnia, że po ponad trzydziestu latach na scenie Muse wciąż nie chce nagrywać bezpiecznych płyt. Dan Lancaster popchnął trio w stronę nowoczesnej produkcji, ale Matt Bellamy i spółka nie stracili swojej tożsamości. To album naładowany bodźcami, pełen patosu, ciężkich gitar i tanecznych syntezatorów. Jeśli zatem szukasz w muzyce ostrożności – omijaj ten album. Jeśli jednak chcesz usłyszeć, jak brzmi rockowy zespół zjadający galaktykę na śniadanie – ten sygnał z kosmosu jest przeznaczony właśnie dla ciebie.

Maciej Niemczak


Kosmos świeci, serce kopci
„The Wow! Signal” Muse to album, który formalnie startuje z orbity: tytuł odsyła do tajemniczego sygnału radiowego z 1977 roku, a cała płyta nosi na sobie emblematy znane z muzealnej, pardon, muse’owej gabloty: apokaliptyczne napięcie, space rock, spiskowe błyski w oku Matta Bellamy’ego, orkiestralne rozpasanie, elektronikę i riffy, które wyglądają, jakby ktoś przykręcił im dodatkową śrubę, bo poprzednie pięć już dymiło. Po „Will of the People” z 2022 roku, które samo siebie cytowało z miną gościa robiącego składankę greatest hits, „The Wow! Signal” brzmi jak próba wyciągnięcia z własnego DNA nie muzealnej próbki, tylko żywego organizmu. To nadal Muse w wersji monumentalnej, ale mniej kartonowy pomnik, bardziej statek kosmiczny z przeciekającym sercem.

W historii zespołu album naturalnie ustawia się gdzieś między „Absolution”, „Black Holes and Revelations” i „The Resistance”, lecz nie jako ksero z automatu na dworcu, tylko jako nerwowa rozmowa z tamtymi płytami. Wciąż mamy rock alternatywny, prog rock, stadionowy hard rock, elektroniczne ostrza i romantyczny dramat, ale pod powierzchnią narracji o obcych cywilizacjach pracuje zwyczajny, nieprzyjemnie ludzki mechanizm: rozpad relacji, samotność, potrzeba kontaktu i ta śmieszna, uparta nadzieja, że ktoś jednak odpowie. Kosmos jest tu więc nie tyle NASA, ile kuchnia o trzeciej w nocy. Niby gwiazdy, a w zlewie talerz po kolacji, której nikt już razem nie zje.

Warto przy okazji zajrzeć do archiwum Laboratorium Muzycznych Fuzji, bo recenzja „The 2nd Law” na Laboratorium Muzycznych Fuzji dobrze przypomina, jak długo Muse balansują między patosem, elektroniką i kiczem z miną człowieka, który uważa, że gałka „więcej” jest jedyną gałką w studiu. Z kolei relacja Muse w Atlas Arenie w Łodzi pokazuje, że ten zespół od lat myśli o muzyce jak o spektaklu, nie jak o zestawie piosenek do grzecznego odhaczenia.

Riffy, chóry i disco-metal
Otwierające The Dark Forest jest manifestem tej płyty: galopujący puls, elektroniczny bas, smyczki pracujące jak fabryka alarmów, chór o liturgiczno-horrorowym posmaku i gitara, która z prog-metalowych arpeggiów robi mały pożar w kabinie sterowniczej. Harmonicznie utwór opiera się na napięciu między mollową dramaturgią a quasi-filmową modulacyjnością; frazy Bellamy’ego mają w sobie coś z kabaretowo-operowej przesady, ale pod spodem rytm ciągnie całość do przodu jak koń z „Knights of Cydonia”, tyle że po kursie astrofizyki i z gorszym snem. To kosmiczny rock Muse w wersji bez hamulca ręcznego, ale z lepszą selekcją niż na kilku poprzednich orbitach.

Nightshift Superstar robi nagle skręt w stronę disco-funku, jakby Daft Punk, Justice i Muse spotkali się przy automacie z kawą, który zamiast espresso wydaje płonące basy. Chris Wolstenholme wychodzi tu z cienia z linią basu sprężystą, synkopowaną i bezczelnie nośną; perkusja Dominica Howarda nie tylko trzyma groove, ale nadaje mu nerwową pilność. Bellamy śpiewa falsetem, jakby próbował uwieść galaktykę, a orkiestracyjne wstawki nie przeszkadzają tanecznemu rdzeniowi, tylko go podnoszą na wyższy, świecący neonem poziom. To jeden z tych momentów, w których Muse zamiast udawać poważnych panów od wielkich tematów, przypominają, że czasem kosmos można pokonać biodrem.

Shimmering Scars działa inaczej: zaczyna od balladowego fortepianu, ale nie poprzestaje na ładnym smutku w garniturze. Smyczki poszerzają przestrzeń harmoniczną, organowe tło dopowiada sakralny półmrok, a narastające partie gitarowe wprowadzają tremolową iskrę. To numer, w którym emocjonalność Muse nie polega na krzyczeniu „patrzcie, cierpię”, tylko na stopniowym zdejmowaniu warstw z melodii. Refren ma klasyczną, wysoko niesioną kantylenę Bellamy’ego, lecz aranżacja pozostaje gęsta, wielopiętrowa, trochę jak zamek z piasku budowany podczas nalotu meteorytów.

Cryogen jest z kolei ukłonem w stronę fanów spragnionych gitarowego pazura z epoki „Origin of Symmetry” i „Absolution”. Riff jest poszarpany, spiralny, motoryczny; gitara używa tu chromatyk i ciasnych interwałów, które tworzą lodowate napięcie, zgodne z tytułową kriogeniczną metaforą. Sekcja rytmiczna gra ciężko, ale nie topornie: stopa i bas zamykają frazy z mechaniczną precyzją, a końcowe rozwinięcie riffu daje uczucie, że zespół wreszcie pozwolił pomysłowi oddychać. Nie trzeba tu żadnego traktatu o powrocie formy. Wystarczy powiedzieć: kabel podłączony, wzmacniacz żyje, sąsiedzi płaczą.

Breakup album w skafandrze
Najciekawszy paradoks „The Wow! Signal” polega na tym, że im bardziej płyta opowiada o dalekim kosmosie, tym bliżej schodzi do prywatnego bólu. Be With You jest balladą z organowym fundamentem, w której Muse zaglądają do kościelnej akustyki, ale nie po to, by odprawić nabożeństwo za dobry gust, tylko by podkręcić romantyczny patos do skali niemal gospelowej. Elektroniczne pulsowanie i dubstepowe resztki nie brzmią tu jak ciało obce; są raczej jak zakłócenia transmisji między dwiema osobami, które jeszcze próbują się usłyszeć.

Hexagons to centrum ciężkości albumu i najbardziej jawny ukłon w stronę progressive rocka. Metrum 6/4, zapętlona forma, sześciokątna symbolika i rytmiczne przesunięcia sprawiają, że utwór działa jak konstrukcja geometryczna, którą ktoś zbudował z syntezatorów, gitarowego tappingu i nerwowego niepokoju. Bellamy rozgrywa tu partie gitarowe bardziej kontrapunktycznie niż riffowo; pojedyncze motywy nawarstwiają się, odpowiadają sobie, skręcają i wracają, jakby piosenka miała własną orbitę. To Muse najbardziej rozpasane kompozycyjnie, ale też zaskakująco zwarte — niby sześć wymiarów, a jednak da się znaleźć wyjście ewakuacyjne.

The Sickness in You & I idzie w stronę funk-metalowego brudu. Bas jest tłusty, gitara obniżona i agresywna, a rytmika skacze między niemal taneczną sprężystością a cięższymi, djentowymi załamaniami. W refrenie pojawia się typowa dla Muse melodyjna szerokość, ale zwrotki mają bardziej toksyczny, cielesny charakter. To numer, który nie może się zdecydować, czy chce być seksowny, wściekły, czy chory — i właśnie dlatego działa. Unravelling dopowiada ten wątek bardziej zwartą, stadionowo-hymniczną formą: ciężar gitar łączy się z prostszym, chwytliwym refrenem, a produkcja eksponuje warstwowanie wokali i syntezatorowy cień.

Hush, z udziałem Ellie Goulding, to ryzykowny punkt programu, bo popowy duet w świecie Muse łatwo mógłby skończyć jak brokat na czołgu. Tym razem kontrast wokalny działa: Goulding wnosi chłodniejszą, bardziej świetlistą barwę, a Bellamy zostaje przy swojej dramatycznej wysokości. Riff otwierający ma niemal stadionową prostotę, później aranżacja gęstnieje, a refren wpada w ucho z niepokojącą łatwością. Ten utwór nie jest najbardziej subtelny na płycie, ale subtelność u Muse bywa jak sałatka na grillu — miło, że istnieje, lecz nikt po nią pierwszy nie przyszedł.

Finałowe Space Debris zamyka płytę w sposób najczystszy emocjonalnie. Smyczki, przestrzeń, wolniejsze narastanie i delikatnie kołysząca rytmika tworzą obraz dryfowania, w którym kosmiczne szczątki stają się metaforą relacji po rozpadzie. To nie jest finał z fajerwerkami, raczej z widokiem na zimne światło za oknem. Produkcyjnie utwór zostawia więcej powietrza niż większość albumu, dzięki czemu melancholia nie ginie pod warstwą orkiestralnego lukru. Muse potrafią tu zrobić rzecz rzadką: nadal grają wielko, ale nie muszą wszystkiego krzyczeć.

Ściana dźwięku z oknem na próżnię
Największą siłą albumu jest produkcja dźwięku, która wreszcie porządkuje muse’ową skłonność do nadmiaru. Miks jest gęsty, lecz nie zawsze zalepiony; bas Wolstenholme’a częściej wychodzi na pierwszy plan, perkusja Howarda ma bardziej organiczny atak, a partie orkiestry i chóru nie są wyłącznie dekoracją z katalogu „epickie rzeczy do epickich spraw”. W The Dark Forest, Nightshift Superstar, Shimmering Scars i Space Debris smyczki oraz chór działają jak aktywny element dramaturgii, a nie jak tapeta dla ludzi, którzy boją się ciszy.

Mastering zachowuje stadionową energię, ale nie miażdży wszystkich detali na placek. Słychać programowanie perkusji, elektroniczne szwy, drobne pogłosy wokalne i kontrasty między partiami gitar a syntezatorami. Dan Lancaster i Aleks Von Korff pomagają zespołowi nie tyle odmłodnieć, ile przypomnieć sobie, że eksperyment może być czymś więcej niż zmianą koloru kurtki. „The Wow! Signal” jest płytą maksymalistyczną, ale nie bezkształtną; teatralną, ale rzadziej niż ostatnio wpadającą w autoparodię. To nadal rzecz dla ludzi, którym nie przeszkadza, że w jednej piosence mogą spotkać się prog-metal, organ, disco, latynosko brzmiący dramat chóralny, sci-fi i złamane serce. Czyli, krótko mówiąc, dla ludzi odpornych na normalność.

Muse wraca z kosmosu
„The Wow! Signal” nie wywraca współczesnej sceny rockowej do góry nogami, ale przypomina, że mainstreamowy rock alternatywny może jeszcze brzmieć jak wielkie, dziwaczne wydarzenie, a nie jak załącznik do kampanii reklamowej. Dla stałych fanów to album z wyraźnymi odwołaniami do najlepszych okresów Muse: ostrzejsze riffy, wielkie refreny, kosmiczna symbolika, fortepianowy melodramat i progresywne ambicje. Dla nowych słuchaczy może być wejściem przez drzwi obite aksamitem i blachą, bo płyta jest efektowna, chwytliwa i momentami bezczelnie melodyjna. Krytycy znajdą tu nadmiar, kicz i teatralność — czyli dokładnie te rzeczy, które u Muse od zawsze są jednocześnie wadą, paliwem i dowodem osobistym.

Najważniejsze, że Muse na „The Wow! Signal” brzmią nie jak zespół próbujący odtworzyć dawną wielkość, lecz jak trio, które znów odnalazło powód, by przesadzić z sensem. Kosmos jest tu kostiumem, lecz pod kostiumem bije dość ludzkie serce: poranione, emfatyczne, czasem śmieszne, czasem wzruszające, a czasem tak napompowane, że powinno mieć własny numer katalogowy NASA. I dobrze. Bo kiedy Muse robią „trochę mniej”, zwykle robi się nijako. Kiedy robią „za dużo”, przynajmniej wiadomo, że gdzieś leci iskra.

Paweł Rogoziński



..::TRACK-LIST::..

1. The Dark Forest 5:16
2. Nightshift Superstar 4:07
3. Shimmering Scars 4:28
4. Cryogen 5:02
5. Be With You 3:35
6. Hexagons 5:27
7. The Sickness In You & I 4:17
8. Unravelling 3:58
9. Hush (Feat. Vocals-Ellie Goulding) 3:56
10. Space Debris 5:23



https://www.youtube.com/watch?v=VbFdilfPEbc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zespół Muse przyzwyczaił nas do tego, że nie potrafi działać na pół gwizdka. Swoją dziesiątą płytę zapowiedzieli wysyłając specjalną kapsułę z tabletem 33 kilometry w górę, prosto do stratosfery. Ten ekstrawagancki gest idealnie podsumowuje zawartość albumu „The Wow! Signal”. Jest on konceptualną, międzygalaktyczną podróżą zainspirowaną poszukiwaniem życia pozaziemskiego, kosmicznymi tajemnicami oraz prywatnymi przeżyciami lidera grupy, Matta Bellamy’ego, po rozstaniu z żoną. Efekt? Otrzymaliśmy najbardziej bezkompromisowy, wielowarstwowy i bombastyczny album formacji od wielu lat.

Płytę otwiera monumentalny, ponad pięciominutowy utwór „The Dark Forest”. Jak zauważają recenzenci z portalu Progarchy, utwór ten genialnie miksuje motywy godne ścieżki dźwiękowej do ''Lawrence’a z Arabii'' z kościelnymi, liturgicznymi wręcz śpiewami w języku łacińskim. Od tego momentu Muse zabiera nas na dźwiękowy rollercoaster. Zespół nie boi się drastycznych zmian klimatu. Z jednej strony dostajemy napędzany syntezatorami i groove'em lat 80. singiel „Nightshift Superstar” oraz spacepopowy „Hexagons”. Z drugiej zaś strony krążek uderza ciężarem w „Cryogen” i „The Sickness In You & I”, gdzie powracają potężne, riffowe, rockowe operacje rodem z ery “Absolution”. Prawdziwym popisem eklektyzmu jest promowany singlem „Be With You” – utwór, który zaczyna się od organów kościelnych, płynnie przechodzi w dubstep, by ostatecznie eksplodować metalowym finałem wspieranym przez chór. Z kolei wydany najwcześniej utwór „Unravelling” zaskakuje djentowymi rytmami i ciężką pracą 8-strunowych gitar. Ciekawym i odświeżającym elementem jest otwarcie się zespołu na współpracowników. Na płycie usłyszymy gościnny wokal brytyjskiej gwiazdy pop Ellie Goulding w bardzo melodyjnym, stadionowym hymnie „Hush”. Całość zamyka orkiestrowy, przejmujący, epicki utwór „Space Debris”, stanowiący klamrę kompozycyjną dla tej kosmicznej ody.

Reakcje na album pokazują, jak bardzo Muse potrafi spolaryzować publiczność. Magazyn Kerrang! ocenił album jako "zachwycająco przesadzony wtedy, kiedy trzeba” i nazwał go “najbardziej imponującym i kreatywnym sygnałem wysłanym przez zespół od dłuższego czasu”. Zwolennicy wychwalają powrót do eksperymentalnego, "kosmicznego" klimatu w stylu ''Black Holes And Revelations''. Mówi się wprost o „kosmicznej płycie” i najlepszym materiale od czasów ''The Resistance'' z 2009 roku. Część ortodoksyjnych fanów oraz bardziej surowych krytyków narzeka na zbyt popowe, momentami radosne lub zbyt "skaczące po gatunkach" bity, które według nich gryzą się z tradycyjnym, mrocznym i pełnym dramatyzmu obliczem zespołu.

„The Wow! Signal” udowadnia, że po ponad trzydziestu latach na scenie Muse wciąż nie chce nagrywać bezpiecznych płyt. Dan Lancaster popchnął trio w stronę nowoczesnej produkcji, ale Matt Bellamy i spółka nie stracili swojej tożsamości. To album naładowany bodźcami, pełen patosu, ciężkich gitar i tanecznych syntezatorów. Jeśli zatem szukasz w muzyce ostrożności – omijaj ten album. Jeśli jednak chcesz usłyszeć, jak brzmi rockowy zespół zjadający galaktykę na śniadanie – ten sygnał z kosmosu jest przeznaczony właśnie dla ciebie.

Maciej Niemczak


Kosmos świeci, serce kopci
„The Wow! Signal” Muse to album, który formalnie startuje z orbity: tytuł odsyła do tajemniczego sygnału radiowego z 1977 roku, a cała płyta nosi na sobie emblematy znane z muzealnej, pardon, muse’owej gabloty: apokaliptyczne napięcie, space rock, spiskowe błyski w oku Matta Bellamy’ego, orkiestralne rozpasanie, elektronikę i riffy, które wyglądają, jakby ktoś przykręcił im dodatkową śrubę, bo poprzednie pięć już dymiło. Po „Will of the People” z 2022 roku, które samo siebie cytowało z miną gościa robiącego składankę greatest hits, „The Wow! Signal” brzmi jak próba wyciągnięcia z własnego DNA nie muzealnej próbki, tylko żywego organizmu. To nadal Muse w wersji monumentalnej, ale mniej kartonowy pomnik, bardziej statek kosmiczny z przeciekającym sercem.

W historii zespołu album naturalnie ustawia się gdzieś między „Absolution”, „Black Holes and Revelations” i „The Resistance”, lecz nie jako ksero z automatu na dworcu, tylko jako nerwowa rozmowa z tamtymi płytami. Wciąż mamy rock alternatywny, prog rock, stadionowy hard rock, elektroniczne ostrza i romantyczny dramat, ale pod powierzchnią narracji o obcych cywilizacjach pracuje zwyczajny, nieprzyjemnie ludzki mechanizm: rozpad relacji, samotność, potrzeba kontaktu i ta śmieszna, uparta nadzieja, że ktoś jednak odpowie. Kosmos jest tu więc nie tyle NASA, ile kuchnia o trzeciej w nocy. Niby gwiazdy, a w zlewie talerz po kolacji, której nikt już razem nie zje.

Warto przy okazji zajrzeć do archiwum Laboratorium Muzycznych Fuzji, bo recenzja „The 2nd Law” na Laboratorium Muzycznych Fuzji dobrze przypomina, jak długo Muse balansują między patosem, elektroniką i kiczem z miną człowieka, który uważa, że gałka „więcej” jest jedyną gałką w studiu. Z kolei relacja Muse w Atlas Arenie w Łodzi pokazuje, że ten zespół od lat myśli o muzyce jak o spektaklu, nie jak o zestawie piosenek do grzecznego odhaczenia.

Riffy, chóry i disco-metal
Otwierające The Dark Forest jest manifestem tej płyty: galopujący puls, elektroniczny bas, smyczki pracujące jak fabryka alarmów, chór o liturgiczno-horrorowym posmaku i gitara, która z prog-metalowych arpeggiów robi mały pożar w kabinie sterowniczej. Harmonicznie utwór opiera się na napięciu między mollową dramaturgią a quasi-filmową modulacyjnością; frazy Bellamy’ego mają w sobie coś z kabaretowo-operowej przesady, ale pod spodem rytm ciągnie całość do przodu jak koń z „Knights of Cydonia”, tyle że po kursie astrofizyki i z gorszym snem. To kosmiczny rock Muse w wersji bez hamulca ręcznego, ale z lepszą selekcją niż na kilku poprzednich orbitach.

Nightshift Superstar robi nagle skręt w stronę disco-funku, jakby Daft Punk, Justice i Muse spotkali się przy automacie z kawą, który zamiast espresso wydaje płonące basy. Chris Wolstenholme wychodzi tu z cienia z linią basu sprężystą, synkopowaną i bezczelnie nośną; perkusja Dominica Howarda nie tylko trzyma groove, ale nadaje mu nerwową pilność. Bellamy śpiewa falsetem, jakby próbował uwieść galaktykę, a orkiestracyjne wstawki nie przeszkadzają tanecznemu rdzeniowi, tylko go podnoszą na wyższy, świecący neonem poziom. To jeden z tych momentów, w których Muse zamiast udawać poważnych panów od wielkich tematów, przypominają, że czasem kosmos można pokonać biodrem.

Shimmering Scars działa inaczej: zaczyna od balladowego fortepianu, ale nie poprzestaje na ładnym smutku w garniturze. Smyczki poszerzają przestrzeń harmoniczną, organowe tło dopowiada sakralny półmrok, a narastające partie gitarowe wprowadzają tremolową iskrę. To numer, w którym emocjonalność Muse nie polega na krzyczeniu „patrzcie, cierpię”, tylko na stopniowym zdejmowaniu warstw z melodii. Refren ma klasyczną, wysoko niesioną kantylenę Bellamy’ego, lecz aranżacja pozostaje gęsta, wielopiętrowa, trochę jak zamek z piasku budowany podczas nalotu meteorytów.

Cryogen jest z kolei ukłonem w stronę fanów spragnionych gitarowego pazura z epoki „Origin of Symmetry” i „Absolution”. Riff jest poszarpany, spiralny, motoryczny; gitara używa tu chromatyk i ciasnych interwałów, które tworzą lodowate napięcie, zgodne z tytułową kriogeniczną metaforą. Sekcja rytmiczna gra ciężko, ale nie topornie: stopa i bas zamykają frazy z mechaniczną precyzją, a końcowe rozwinięcie riffu daje uczucie, że zespół wreszcie pozwolił pomysłowi oddychać. Nie trzeba tu żadnego traktatu o powrocie formy. Wystarczy powiedzieć: kabel podłączony, wzmacniacz żyje, sąsiedzi płaczą.

Breakup album w skafandrze
Najciekawszy paradoks „The Wow! Signal” polega na tym, że im bardziej płyta opowiada o dalekim kosmosie, tym bliżej schodzi do prywatnego bólu. Be With You jest balladą z organowym fundamentem, w której Muse zaglądają do kościelnej akustyki, ale nie po to, by odprawić nabożeństwo za dobry gust, tylko by podkręcić romantyczny patos do skali niemal gospelowej. Elektroniczne pulsowanie i dubstepowe resztki nie brzmią tu jak ciało obce; są raczej jak zakłócenia transmisji między dwiema osobami, które jeszcze próbują się usłyszeć.

Hexagons to centrum ciężkości albumu i najbardziej jawny ukłon w stronę progressive rocka. Metrum 6/4, zapętlona forma, sześciokątna symbolika i rytmiczne przesunięcia sprawiają, że utwór działa jak konstrukcja geometryczna, którą ktoś zbudował z syntezatorów, gitarowego tappingu i nerwowego niepokoju. Bellamy rozgrywa tu partie gitarowe bardziej kontrapunktycznie niż riffowo; pojedyncze motywy nawarstwiają się, odpowiadają sobie, skręcają i wracają, jakby piosenka miała własną orbitę. To Muse najbardziej rozpasane kompozycyjnie, ale też zaskakująco zwarte — niby sześć wymiarów, a jednak da się znaleźć wyjście ewakuacyjne.

The Sickness in You & I idzie w stronę funk-metalowego brudu. Bas jest tłusty, gitara obniżona i agresywna, a rytmika skacze między niemal taneczną sprężystością a cięższymi, djentowymi załamaniami. W refrenie pojawia się typowa dla Muse melodyjna szerokość, ale zwrotki mają bardziej toksyczny, cielesny charakter. To numer, który nie może się zdecydować, czy chce być seksowny, wściekły, czy chory — i właśnie dlatego działa. Unravelling dopowiada ten wątek bardziej zwartą, stadionowo-hymniczną formą: ciężar gitar łączy się z prostszym, chwytliwym refrenem, a produkcja eksponuje warstwowanie wokali i syntezatorowy cień.

Hush, z udziałem Ellie Goulding, to ryzykowny punkt programu, bo popowy duet w świecie Muse łatwo mógłby skończyć jak brokat na czołgu. Tym razem kontrast wokalny działa: Goulding wnosi chłodniejszą, bardziej świetlistą barwę, a Bellamy zostaje przy swojej dramatycznej wysokości. Riff otwierający ma niemal stadionową prostotę, później aranżacja gęstnieje, a refren wpada w ucho z niepokojącą łatwością. Ten utwór nie jest najbardziej subtelny na płycie, ale subtelność u Muse bywa jak sałatka na grillu — miło, że istnieje, lecz nikt po nią pierwszy nie przyszedł.

Finałowe Space Debris zamyka płytę w sposób najczystszy emocjonalnie. Smyczki, przestrzeń, wolniejsze narastanie i delikatnie kołysząca rytmika tworzą obraz dryfowania, w którym kosmiczne szczątki stają się metaforą relacji po rozpadzie. To nie jest finał z fajerwerkami, raczej z widokiem na zimne światło za oknem. Produkcyjnie utwór zostawia więcej powietrza niż większość albumu, dzięki czemu melancholia nie ginie pod warstwą orkiestralnego lukru. Muse potrafią tu zrobić rzecz rzadką: nadal grają wielko, ale nie muszą wszystkiego krzyczeć.

Ściana dźwięku z oknem na próżnię
Największą siłą albumu jest produkcja dźwięku, która wreszcie porządkuje muse’ową skłonność do nadmiaru. Miks jest gęsty, lecz nie zawsze zalepiony; bas Wolstenholme’a częściej wychodzi na pierwszy plan, perkusja Howarda ma bardziej organiczny atak, a partie orkiestry i chóru nie są wyłącznie dekoracją z katalogu „epickie rzeczy do epickich spraw”. W The Dark Forest, Nightshift Superstar, Shimmering Scars i Space Debris smyczki oraz chór działają jak aktywny element dramaturgii, a nie jak tapeta dla ludzi, którzy boją się ciszy.

Mastering zachowuje stadionową energię, ale nie miażdży wszystkich detali na placek. Słychać programowanie perkusji, elektroniczne szwy, drobne pogłosy wokalne i kontrasty między partiami gitar a syntezatorami. Dan Lancaster i Aleks Von Korff pomagają zespołowi nie tyle odmłodnieć, ile przypomnieć sobie, że eksperyment może być czymś więcej niż zmianą koloru kurtki. „The Wow! Signal” jest płytą maksymalistyczną, ale nie bezkształtną; teatralną, ale rzadziej niż ostatnio wpadającą w autoparodię. To nadal rzecz dla ludzi, którym nie przeszkadza, że w jednej piosence mogą spotkać się prog-metal, organ, disco, latynosko brzmiący dramat chóralny, sci-fi i złamane serce. Czyli, krótko mówiąc, dla ludzi odpornych na normalność.

Muse wraca z kosmosu
„The Wow! Signal” nie wywraca współczesnej sceny rockowej do góry nogami, ale przypomina, że mainstreamowy rock alternatywny może jeszcze brzmieć jak wielkie, dziwaczne wydarzenie, a nie jak załącznik do kampanii reklamowej. Dla stałych fanów to album z wyraźnymi odwołaniami do najlepszych okresów Muse: ostrzejsze riffy, wielkie refreny, kosmiczna symbolika, fortepianowy melodramat i progresywne ambicje. Dla nowych słuchaczy może być wejściem przez drzwi obite aksamitem i blachą, bo płyta jest efektowna, chwytliwa i momentami bezczelnie melodyjna. Krytycy znajdą tu nadmiar, kicz i teatralność — czyli dokładnie te rzeczy, które u Muse od zawsze są jednocześnie wadą, paliwem i dowodem osobistym.

Najważniejsze, że Muse na „The Wow! Signal” brzmią nie jak zespół próbujący odtworzyć dawną wielkość, lecz jak trio, które znów odnalazło powód, by przesadzić z sensem. Kosmos jest tu kostiumem, lecz pod kostiumem bije dość ludzkie serce: poranione, emfatyczne, czasem śmieszne, czasem wzruszające, a czasem tak napompowane, że powinno mieć własny numer katalogowy NASA. I dobrze. Bo kiedy Muse robią „trochę mniej”, zwykle robi się nijako. Kiedy robią „za dużo”, przynajmniej wiadomo, że gdzieś leci iskra.

Paweł Rogoziński



..::TRACK-LIST::..

1. The Dark Forest 5:16
2. Nightshift Superstar 4:07
3. Shimmering Scars 4:28
4. Cryogen 5:02
5. Be With You 3:35
6. Hexagons 5:27
7. The Sickness In You & I 4:17
8. Unravelling 3:58
9. Hush (Feat. Vocals-Ellie Goulding) 3:56
10. Space Debris 5:23



https://www.youtube.com/watch?v=VbFdilfPEbc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Steve Miller Band - Italian X Rays
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Steve Miller Band
Album................: Italian X Rays
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1984
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 55 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Capitol Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Steve Miller Band - Radio 1 [00:37]
2. Steve Miller Band - Italian X Rays [04:37]
3. Steve Miller Band - Daybreak [02:41]
4. Steve Miller Band - Shangri-La [05:04]
5. Steve Miller Band - Who Do You Love [02:56]
6. Steve Miller Band - Harmony Of The Spheres 1 [01:46]
7. Steve Miller Band - Radio 2 [00:36]
8. Steve Miller Band - Bongo Bongo [03:12]
9. Steve Miller Band - Out Of The Night [03:46]
10. Steve Miller Band - Golden Opportunity [03:32]
11. Steve Miller Band - The Hollywood Dream [03:51]
12. Steve Miller Band - One In A Million [03:41]
13. Steve Miller Band - Harmony Of The Spheres 2 [00:55]

Playing Time.........: 37:19
Total Size...........: 217,45 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

For Bonamassa, the project carries deep personal significance. “I never had the honour to meet him, but his music and musicianship loom large in my life,” Bonamassa writes. “From my first time hearing Irish Tour ’74 I was captivated by the sheer intensity of the man and the ferocity of his approach to the electric blues.”

He also reflected on how early exposure to Gallagher shaped him as a musician. “I remember that voice and a singular guitar tone slicing through the walls of my bedroom at a very young age,” Bonamassa recalls. “My father, who exposed me to so many of the great guitarists of his era, was quick to encourage me to listen to Rory and glean what I could.”

The tribute originated from an invitation by Gallagher’s family. “All these many years later I was asked by Rory’s family to consider performing some of his material and paying tribute to him at a venue in Cork,” he writes. “The very thought frightened me. Yes, I was scared to even attempt it but at the same time so honoured that his family felt that I might be up to the task.” Rather than reinterpret the songs, Bonamassa approached them with restraint. “I felt the very best I could hope for was to approach his catalog with humility and reverence.”

What began as a single show quickly expanded into three sold-out nights. “After the announcement, one show turned into three sold out shows,” Bonamassa writes. “I felt that my reputation was on the line with the Irish, but what a response!”

By the time the performances took place, the atmosphere had intensified. “This was Rory’s town, and Rory’s people. We weren’t going to let them down,” Bonamassa says. “The crowds on those three nights were rowdy, raucous and Cork did their favourite son proud.”

The album includes performances of songs such as “Cradle Rock,” “Tattoo’d Lady,” “Calling Card,” “Bad Penny,” “I Fall Apart,” and “As The Crow Flies,” the latter performed on Gallagher’s own 1930 National Triolian resonator guitar, loaned by the Cork Public Museum.

In addition to the audio release, DVD and Blu-ray editions will feature bonus content including The Inspiration of Rory, with appearances by Brian May and Slash, along with additional footage tied to the Cork performances.

Bonamassa summed up the project as a tribute to one of his key influences. “What you hear on these recordings is our best effort to pay tribute to Rory Gallagher, a man I never met, but admire so deeply,” he writes. “His music is part of me and I’m grateful that we were able to contribute in some small way to his ongoing legacy."



..::TRACK-LIST::..

Recorded at Live At The Marquee Cork, Ireland (July 3, 2025)

1. The Spirit Of Rory (Opening Scene)
2. Cradle Rock
3. Walk On Hot Coals
4. Tattoo'd Lady
5. I Wonder Who
6. Calling Card
7. Who's That Coming?
8. Messin' With The Kid
9. Band Instructions
10. Bullfrog Blues
11. Treat Her Right
12. Bad Penny
13. I Fall Apart
14. A Million Miles Away
15. As The Crow Flies
16. Back On My Stompin’ Ground
17. Ballycotton (End Credits)

Bonus Featrues:
18. Rory's Acoustic Guitar
19. The Inspiration Of Rory
10. Ballycotton - A Million Miles Away



..::OBSADA::..

Bass - Aongus Ralston
Drums - Jeremy Stacey
Guitar, Vocals - Conor Brady, Joe Bonamassa
Keyboards [Keyboard] - Lachy Doley

Special Guest, Bass - Gerry McAvoy
Guest, Vocals - Jade MacRae



https://www.youtube.com/watch?v=ku1OIdS480E


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To może być nie lada gratka dla wielbicieli klasycznego death metalu w wersji brutalnej. Stara kapela z USA wydaje swoje, wybrane trzy materiały, czyli demówkę, epkę oraz debiutanckiego longa, które pierwotnie ukazały się w latach dziewięćdziesiątych. To soczyste i barbarzyńskie granie, które leci przed siebie bez udziwnień, częstując sowicie łamiącymi kości kanonadami, miażdżącymi zwolnieniami i chwytliwymi, lecz piekielnie ciężkimi średnimi tempami. Zbiór tradycyjnego kostkowania, blastów, tłumienia strun i tremolo. Został on wygenerowany za pomocą gęstego brzmienia, które podbijają łomocząca perkusja i ultramięsisty bas, a towarzyszą wszystkiemu, rzygające growle. Scattered Remnants napierdala brutal-death metal, do którego wplata sporo elementów znanych ze slam metalu, zatem oprócz blast beatów, gniotących bujanek, dostajemy także pokaźną ilość rytmicznych riffów, breakdown’ów i palm mutingu z wychodzącym okresowo na pierwszy plan basem, i bulgoczącymi wokalami. Agresywna i brutalna muza odznaczająca się niezwykłą chropowatością oraz ciężkością. Niosąca ze sobą bestialskie dźwięki, które delikatniejszym uszom będą zapewne wydawać się zbyt wstrętne, aby ich słuchać. Przeznaczona do dewastacji produkcja, która nieustannie dudni, wpędza w szaleństwo i rani zgrzytliwymi akordami. Jeśli komuś połączenie Suffocation z wczesną Pyrexia i takim też Cryptopsy, to będzie się pławić w zachwycie, słuchając tego wydawnictwa. Do tego dorzućmy odrobinę Exhumed, Infester z Incantation i danie gotowe. Smacznego. Świetne przypomnienie tego co dawno zostało zapomniane.

shub niggurath


Emerging from the Massachusetts underground in the early 1990s, Scattered Remnants carved out a reputation through sheer brutality, crafting a sound rooted in primitive violence, grotesque atmosphere, and the raw extremity that defined the era's deepest tape-trading circles.

Originally released in 1994, Procreating Mass Carnage stands as an early document of their descent into uncompromising death metal savagery. Long circulated among collectors and underground diehards, the demo has developed a cult reputation over the decades for its filthy production, suffocating riffs, and relentlessly bludgeoning approach. There is no polish here -- only raw aggression, cavernous heaviness, and the sound of a band pushing deeper into darkness before the modern brutal death metal movement had fully taken shape.

Tracks like "Profanation of Christ" showcase the band's ability to combine oppressive atmosphere with punishing riffs and grotesque pacing, capturing the unhinged spirit of underground American death metal during one of its most formative eras. While many bands from the time faded into obscurity, Scattered Remnants remained a name whispered among dedicated collectors and fans searching for the genre's most authentic and overlooked recordings.

Re-mastered by Peter Rutcho, this long-buried piece of underground death metal history is ripe for a new generation of listeners while giving longtime fans an official way to revisit one of Massachusetts' cult extreme metal artifacts.



If you've never heard of Scattered Remnants, the cover art on this demo might lead you to believe you're in for slow funereal riffs and melancholic keyboard playing, but Procreating Mass Carnage is a relic of monstrously powerful and sickening brutal death metal that sounds like it just wants to leech into your bloodstream. This band seems to have made quite the impact on their scene, because it's not uncommon that I hear them being brought up despite the fact that their discography is far from prolific. And for the longest time I wondered why, because the idea I had in my mind was that this was just another generic band that released a couple things in the '90s and then broke up. At some point, I stumbled upon this release in a collage of brutal death metal demos and, based on the artwork, had to know what it sounded like. Imagine the look on my face when I was met with one of the most primitive, bludgeoning pieces of sound that this genre has to offer.

First things first, this is rawww. The guitars are loaded with that unintentional but to-die-for grittiness of early '90s brutal death metal, and it gives the music an extra layer of filth which genuinely makes it twice as enjoyable. With this sound the band play a bunch of Suffocation-style riffs but slowed down so that you can really hear the guitar tone in action, and on top of this are vocals reminiscent of early Cryptopsy material. The highlight of the experience is the track 'Profanation of Christ' which has riffing that sounds like a gloomier version of something Pyrexia would write. Already with the bands I've mentioned, you can tell that we're not talking about bedroom quality stuff. Procreating Mass Carnage really is a gem that resembles some of the most respected names within brutal death metal, and it does so with an attitude that's darker and a lot more visceral.

Vocally, Scattered Remnants are rather... scattered, and this leads to them being very off-the-wall and deranged sounding. They hover around your average death metal growl but with a tone that's super anguish-filled, resembling the band Infester quite closely. Then, out of nowhere, you get ravaging shrieks that sound like the vocalist is actively writhing in pain, and this is what I'm talking about when I make the comparison to Cryptopsy. Overall, there's not a single exclamation on this record that isn't tormented and on a completely other level of beastliness.

When all the elements come together—the foul riffing, top-notch songwriting, and insane vocal delivery—you get tracks that are really precious and obliterate you from head to toe but leave you smiling. Procreating Mass Carnage is an example of a piece of music that could really never be recreated, even thirty years later with equipment that's far more advanced, because there really is some magic baked into this that would be impossible to capture for a second time. Music like this is what I live for in brutal death metal, and I feel bad for anyone who hasn't gotten the chance to hear this yet.

AngelOfGore



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 01:18
2. Profanation of Christ 07:33
3. Ridding Genital Flesh 04:01
4. Infusing Fecal Embryo 02:56
5. Anal Birth 06:29
6. Cranial Defilement 03:53



..::OBSADA::..

Jay Hendershaw - Vocals
Ron Miles - Bass
Eric Roy - Drums
Jay Sarate - Guitar
Mark LaBlanc - Guitar



https://www.youtube.com/watch?v=oaKnyq6u7uE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To może być nie lada gratka dla wielbicieli klasycznego death metalu w wersji brutalnej. Stara kapela z USA wydaje swoje, wybrane trzy materiały, czyli demówkę, epkę oraz debiutanckiego longa, które pierwotnie ukazały się w latach dziewięćdziesiątych. To soczyste i barbarzyńskie granie, które leci przed siebie bez udziwnień, częstując sowicie łamiącymi kości kanonadami, miażdżącymi zwolnieniami i chwytliwymi, lecz piekielnie ciężkimi średnimi tempami. Zbiór tradycyjnego kostkowania, blastów, tłumienia strun i tremolo. Został on wygenerowany za pomocą gęstego brzmienia, które podbijają łomocząca perkusja i ultramięsisty bas, a towarzyszą wszystkiemu, rzygające growle. Scattered Remnants napierdala brutal-death metal, do którego wplata sporo elementów znanych ze slam metalu, zatem oprócz blast beatów, gniotących bujanek, dostajemy także pokaźną ilość rytmicznych riffów, breakdown’ów i palm mutingu z wychodzącym okresowo na pierwszy plan basem, i bulgoczącymi wokalami. Agresywna i brutalna muza odznaczająca się niezwykłą chropowatością oraz ciężkością. Niosąca ze sobą bestialskie dźwięki, które delikatniejszym uszom będą zapewne wydawać się zbyt wstrętne, aby ich słuchać. Przeznaczona do dewastacji produkcja, która nieustannie dudni, wpędza w szaleństwo i rani zgrzytliwymi akordami. Jeśli komuś połączenie Suffocation z wczesną Pyrexia i takim też Cryptopsy, to będzie się pławić w zachwycie, słuchając tego wydawnictwa. Do tego dorzućmy odrobinę Exhumed, Infester z Incantation i danie gotowe. Smacznego. Świetne przypomnienie tego co dawno zostało zapomniane.

shub niggurath


Emerging from the Massachusetts underground in the early 1990s, Scattered Remnants carved out a reputation through sheer brutality, crafting a sound rooted in primitive violence, grotesque atmosphere, and the raw extremity that defined the era's deepest tape-trading circles.

Originally released in 1994, Procreating Mass Carnage stands as an early document of their descent into uncompromising death metal savagery. Long circulated among collectors and underground diehards, the demo has developed a cult reputation over the decades for its filthy production, suffocating riffs, and relentlessly bludgeoning approach. There is no polish here -- only raw aggression, cavernous heaviness, and the sound of a band pushing deeper into darkness before the modern brutal death metal movement had fully taken shape.

Tracks like "Profanation of Christ" showcase the band's ability to combine oppressive atmosphere with punishing riffs and grotesque pacing, capturing the unhinged spirit of underground American death metal during one of its most formative eras. While many bands from the time faded into obscurity, Scattered Remnants remained a name whispered among dedicated collectors and fans searching for the genre's most authentic and overlooked recordings.

Re-mastered by Peter Rutcho, this long-buried piece of underground death metal history is ripe for a new generation of listeners while giving longtime fans an official way to revisit one of Massachusetts' cult extreme metal artifacts.



If you've never heard of Scattered Remnants, the cover art on this demo might lead you to believe you're in for slow funereal riffs and melancholic keyboard playing, but Procreating Mass Carnage is a relic of monstrously powerful and sickening brutal death metal that sounds like it just wants to leech into your bloodstream. This band seems to have made quite the impact on their scene, because it's not uncommon that I hear them being brought up despite the fact that their discography is far from prolific. And for the longest time I wondered why, because the idea I had in my mind was that this was just another generic band that released a couple things in the '90s and then broke up. At some point, I stumbled upon this release in a collage of brutal death metal demos and, based on the artwork, had to know what it sounded like. Imagine the look on my face when I was met with one of the most primitive, bludgeoning pieces of sound that this genre has to offer.

First things first, this is rawww. The guitars are loaded with that unintentional but to-die-for grittiness of early '90s brutal death metal, and it gives the music an extra layer of filth which genuinely makes it twice as enjoyable. With this sound the band play a bunch of Suffocation-style riffs but slowed down so that you can really hear the guitar tone in action, and on top of this are vocals reminiscent of early Cryptopsy material. The highlight of the experience is the track 'Profanation of Christ' which has riffing that sounds like a gloomier version of something Pyrexia would write. Already with the bands I've mentioned, you can tell that we're not talking about bedroom quality stuff. Procreating Mass Carnage really is a gem that resembles some of the most respected names within brutal death metal, and it does so with an attitude that's darker and a lot more visceral.

Vocally, Scattered Remnants are rather... scattered, and this leads to them being very off-the-wall and deranged sounding. They hover around your average death metal growl but with a tone that's super anguish-filled, resembling the band Infester quite closely. Then, out of nowhere, you get ravaging shrieks that sound like the vocalist is actively writhing in pain, and this is what I'm talking about when I make the comparison to Cryptopsy. Overall, there's not a single exclamation on this record that isn't tormented and on a completely other level of beastliness.

When all the elements come together—the foul riffing, top-notch songwriting, and insane vocal delivery—you get tracks that are really precious and obliterate you from head to toe but leave you smiling. Procreating Mass Carnage is an example of a piece of music that could really never be recreated, even thirty years later with equipment that's far more advanced, because there really is some magic baked into this that would be impossible to capture for a second time. Music like this is what I live for in brutal death metal, and I feel bad for anyone who hasn't gotten the chance to hear this yet.

AngelOfGore



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 01:18
2. Profanation of Christ 07:33
3. Ridding Genital Flesh 04:01
4. Infusing Fecal Embryo 02:56
5. Anal Birth 06:29
6. Cranial Defilement 03:53



..::OBSADA::..

Jay Hendershaw - Vocals
Ron Miles - Bass
Eric Roy - Drums
Jay Sarate - Guitar
Mark LaBlanc - Guitar



https://www.youtube.com/watch?v=oaKnyq6u7uE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Czerwone Gitary - Czerwone Gitary 3
(Limited Edition, Reissue, Remastered)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Czerwone Gitary
Album................: Czerwone Gitary 3
Genre................: Pop/Rock
Source...............: CD
Year.................: 1968-2024
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 60 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Polskie Nagrania Muza

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Czerwone Gitary - Moda i miłość [02:27]
2. Czerwone Gitary - Takie ładne oczy [02:24]
3. Czerwone Gitary - My z XX wieku [04:10]
4. Czerwone Gitary - W moich myślach, Consuelo [02:54]
5. Czerwone Gitary - Jeśli tego chcesz [02:04]
6. Czerwone Gitary - Ballada pasterska [02:59]
7. Czerwone Gitary - Dozwolone do lat 18-tu [02:22]
8. Czerwone Gitary - Kwiaty we włosach [02:14]
9. Czerwone Gitary - Chciałbym to widzieć [03:11]
10. Czerwone Gitary - Gdy kiedyś znów zawołam cię [03:55]
11. Czerwone Gitary - Jedno jest życie [04:19]
12. Czerwone Gitary - Nie licz dni [02:18]
13. Czerwone Gitary - Tak bardzo się starałem (Bonus) [02:23]
14. Czerwone Gitary - Co z nas wyrośnie (Bonus) [03:16]
15. Czerwone Gitary - Niebieskooka (Bonus) [03:37]
16. Czerwone Gitary - Rok z kapryśną dziewczyną (Bonus) [02:00]
17. Czerwone Gitary - Powiedz stary (Bonus) [02:16]
18. Czerwone Gitary - Anna Maria (Bonus) [03:47]
19. Czerwone Gitary - Wróćmy na jeziora (Bonus) [03:44]
20. Czerwone Gitary - Biały krzyż (Bonus) [03:13]
21. Czerwone Gitary - Deszcz jesienny (Bonus) [03:19]

Playing Time.........: 01:03:03
Total Size...........: 375,97 MB

Bass Guitar, Vocals – Bernard Dornowski
Guitar, Vocals – Krzysztof Klenczon, Seweryn Krajewski
Percussion, Vocals – Jerzy Skrzypczyk

..::INFO::..

2 Minutos to punkrockowy zespół muzyczny utworzony w 1987 roku w Valentin Alsina, w prowincji Buenos Aires w Argentynie. Ze względu na to, że większość ich tekstów porusza tematykę lokalną/osiedlową, taką jak alkohol, przestępczość, konflikty z policją, życie klasy robotniczej, bójki uliczne czy futbol - uważa się ich za zespół utożsamiany z podgatunkiem Oi! punk. Jako jeden z filarów argentyńskiej sceny punkowej, 2 Minutos był pierwszym zespołem z Argentyny, który wystąpił w kultowym nowojorskim klubie CBGB, gdzie swoje pierwsze kroki stawiały m.in. takie grupy jak The Ramones, Television czy Patti Smith. Wstawka zawiera najnowszy, czternasty album studyjny zespołu, nagrany z udzialem zaproszonych gości.

Title: La Maquina de Hacer Cagadas

Artist: 2 Minutos

Country: Argentyna

Year: 2024

Genre: Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

A1.Ya No Sos Igual (Featuring Die Toten Hosen, Trueno)
A2.Aeropuerto (Featuring Los Fabulosos Cadillacs)
A3.Otra Mujer (Featuring Mimi Maura)
A4.Piñas Van Pinas Vienen (Featuring Chivas Arguello)
A5.Valentin Alsina (Featuring Panteon Rococo)
A6.Demasiado Tarde (Featuring Marcelo Corvalan)
B1.Pandora Box (Featuring Los Autenticos Decadentes)
B2.Lejos Estoy (Featuring Ciro Pertusi)
B3.Amor Suicida (Featuring Juan "Piti" Fernandez)
B4.Canción Suicida (Featuring La Vela Puerca)
B5.Tema De Adrian (Featuring Enjambre)

..::INFO::..

Celtas Cortos to hiszpański zespół założony w 1986 roku w Valladolid. Grupa zasłynęła oryginalnym połączeniem rocka, folku celtyckiego, muzyki tradycyjnej oraz elementów ska i popu. Charakterystyczne dla ich brzmienia są skrzypce, flet i dudy zestawione z gitarami elektrycznymi oraz energetycznym rytmem. Największą popularność zdobyli w latach 90., stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów hiszpańskiej sceny alternatywnej. Ich utwory często poruszają tematykę społeczną, wolnościową i humanistyczną, a teksty łączą refleksję z melodyjnym, przystępnym stylem. Do najbardziej znanych piosenek zespołu należą m.in. 20 de abril, Cuentame un cuento oraz La senda del tiempo. Celtas Cortos zdobyli liczne nagrody i do dziś pozostają ważną częścią hiszpańskiej kultury muzycznej, koncertując zarówno w Hiszpanii, jak i za granicą. Wstawka zawiera trzeci album studyjny zespołu.

Title: Cuentame Un Cuento

Artist: Celtas Cortos

Country: Hiszpania

Year: 1991

Genre: Folk Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1. El ritmo del mar
2. Tragame tierra
3. Ya esta bien
4. El alquimista loco
5. Si te gusta
6. Mas kilometros
7. 20 de abril
8. El pelotazo
9. Cuentame un cuento
10. Onda Caribe 10.5 (Muevete brother aqui y ahora)
11. Aguantando el tiron
12. Vals de la poltrona

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Old schoolowy black thrash metal w wykonaniu jednego z najdłużej działających zespołów z Portugalii, miłe dla ucha dźwięki przeznaczone dla fanów starego brzmienia - Piledriver, Bathory, Whiplash, Celtic Frost...


Trójgłowa Maria nadziana na pal analnie z badonkadonkiem, który wywołałby zazdrość u Kim Kardashian, pomimo napisu 'This Is My Body' na pośladku dosłownie krwawą łaciną...
Świnie latające na skrzydłach nietoperza, ubrane w szaty kapłańskie i noszące korony cierniowe... chleb eucharystyczny pokryty żyłami... i święty 'Staryu' spoglądający na scenę z należytą pogardą.
Włoski artysta Paolo Girardi dostarczył ponad 6 tuzinom zespołów swoje piekielne dzieła sztuki, a wśród tej liczby znajdują się teraz portugalscy czarni dziwacy Filii Nigrantium Infernalium.
Przy całej tej religijnej symbolice, co myślicie: czy będziemy dziś chwalić Pana, czy utopimy chrześcijańskiego Boga w basenie piekielnego bluźnierstwa...?



Filii Nigrantium Infernalium began at the end of the eighties under the name Bactherion. They were heavily influenced by bands such as Hellhammer and Necro Schizma. After changing their name to the latin denomination of children of the infernal darkness they released the demo “Os Métodos do Pentagrama”, which was widely distributed within the then growing Black Metal Underground. The Mini CD that followed, “A Era do Abutre”, embraced their Heavy Metal influences, and was much of a Black Heavy hybrid. Entering a lethargic deathlike sleep, they returned from the darkness in 2002 with an EP that foreran their long elusive debut album, which was to be released in 2005 with the name “Fellatrix Discordia Pantokrator”. Releases and performances went on in an erratic way, including a second album, “Pornokrates: Deo Gratias”, in 2013.

HOSTIA has now been recorded and it marks a return to aggressive and unpolished blasphemy.



..::TRACK-LIST::..

1. Prece 01:04
2. Pó 03:44
3. Lactância Pentecostal 02:28
4. Virtudes da Prostação 03:40
5. Santa Misericórdia 02:39
6. A Morte é Real (Para Já) 03:43
7. Smrt / Nada 01:47
8. Autos de Fé 05:55
9. Hóstia 05:09
10. Cadela Cristã 03:45
11. Raze the Dead (of Death) 04:36



..::OBSADA::..

Helregni - Bass, Vocals
Belathauzer - Guitars, Vocals
Arrno Maalm - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=P04AQpcZa0A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Old schoolowy black thrash metal w wykonaniu jednego z najdłużej działających zespołów z Portugalii, miłe dla ucha dźwięki przeznaczone dla fanów starego brzmienia - Piledriver, Bathory, Whiplash, Celtic Frost...


Trójgłowa Maria nadziana na pal analnie z badonkadonkiem, który wywołałby zazdrość u Kim Kardashian, pomimo napisu 'This Is My Body' na pośladku dosłownie krwawą łaciną...
Świnie latające na skrzydłach nietoperza, ubrane w szaty kapłańskie i noszące korony cierniowe... chleb eucharystyczny pokryty żyłami... i święty 'Staryu' spoglądający na scenę z należytą pogardą.
Włoski artysta Paolo Girardi dostarczył ponad 6 tuzinom zespołów swoje piekielne dzieła sztuki, a wśród tej liczby znajdują się teraz portugalscy czarni dziwacy Filii Nigrantium Infernalium.
Przy całej tej religijnej symbolice, co myślicie: czy będziemy dziś chwalić Pana, czy utopimy chrześcijańskiego Boga w basenie piekielnego bluźnierstwa...?



Filii Nigrantium Infernalium began at the end of the eighties under the name Bactherion. They were heavily influenced by bands such as Hellhammer and Necro Schizma. After changing their name to the latin denomination of children of the infernal darkness they released the demo “Os Métodos do Pentagrama”, which was widely distributed within the then growing Black Metal Underground. The Mini CD that followed, “A Era do Abutre”, embraced their Heavy Metal influences, and was much of a Black Heavy hybrid. Entering a lethargic deathlike sleep, they returned from the darkness in 2002 with an EP that foreran their long elusive debut album, which was to be released in 2005 with the name “Fellatrix Discordia Pantokrator”. Releases and performances went on in an erratic way, including a second album, “Pornokrates: Deo Gratias”, in 2013.

HOSTIA has now been recorded and it marks a return to aggressive and unpolished blasphemy.



..::TRACK-LIST::..

1. Prece 01:04
2. Pó 03:44
3. Lactância Pentecostal 02:28
4. Virtudes da Prostação 03:40
5. Santa Misericórdia 02:39
6. A Morte é Real (Para Já) 03:43
7. Smrt / Nada 01:47
8. Autos de Fé 05:55
9. Hóstia 05:09
10. Cadela Cristã 03:45
11. Raze the Dead (of Death) 04:36



..::OBSADA::..

Helregni - Bass, Vocals
Belathauzer - Guitars, Vocals
Arrno Maalm - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=P04AQpcZa0A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!