...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Birdflesh to jedna z legend sceny grindcore. 'All The Miseries' bez cienia spokoju wyjaśnia nam dlaczego: zespół potrafi łączyć śmiech z przemocą, energię z kpiną, ale przede wszystkim skuteczność i solidne riffy...

FA

Sweden masters of thrashing grindcore are back again with a new EP of 13 batshit crazy new tracks! 11 Live tracks included as bonus as well!

For fans of Macabre, Municipal Waste, Ghoul, Repulsion.



Heavy metal, of course, is very serious business.

Anger, misanthropy, pessimism, dour facial expressions, dark clothing, corpse paint, all the loud, all the fast, the ugly, and the brutal… It’s all Very Very Serious Business.

Well… okay… maybe not all of it.

Birdflesh is approaching their thirtieth year now, all of those three decades filled with what Metal Archives describes succinctly as “humorous death and gore.” Only drummer Andreas “Andreas Pisser” Mitroulis remains from the band’s earliest days, but the power and the spirit of Birdflesh’s goofy grinding transcends any line-up shifts. Two years back, Extreme Graveyard Tornado showed that there was still plenty of meat left on these Birds’ bones after an eleven-year break between full-lengths, more of the same and yet eternally enjoyable, all ridiculous lyrics and straight-up catchy-as-hell thrashing grindcore.
Now, two years later, All The Miseries is a new EP, and it’s ultimately more like two EPs in one convenient package. There’s a new studio half, a lucky thirteen tracks that show everything is yet again business as usual for these irreverent Swedes. And also there’s an eleven-song live set from Belgium as a bonus.

The studio half of All The Miseries is Birdflesh being Birdflesh, an irresistibly gleeful grinding good time, filled with jokey titles like “Dying After Midnight,” “Kickstart My Ass,” and “Gore Ensemble.” You’ve got the eminently and ironically hooky chorus of “Radioactive Madness” (cleverly about cloying pop music, not radiation poisoning), and the short burst of Warped Tour snot-punk of “Spinebreaker” (a cautionary tale about skateboarding, and apparently Birdflesh is as good at that as I am). You’ve got the raging raucous “Pissboy” (“he’ll piss on your vinyl collection!”), and the “what the hell?” tale of tattoo oddness of “Inked Deth.” Thirteen songs of rip-roaring thrash / grind in about as many minutes — Birdflesh being Birdflesh. If you dig them, you’ll dig this, and if you don’t, you can jump in anytime.

The live half of the EP is a little lesser, but then again, I would argue that, with a handful of notable exceptions, live recordings typically tend to be, regardless of the act. The live set benefits from the presence of some Birdflesh “classics” like “Alive Autopsy” or “Victim Of The Cat” (here adjusted to “Victim Of The Cat..tle Decapitation” in honor of their tour-mates at the time), but it’s not a sonic wonder, by any means, all raw and ragged blasting and screams. Having had the pleasure of a Birdflesh live show on two occasions, I can vouch for them being a brilliantly fun and energetic live band, but this live recording of them doesn’t quite match the spark or capture the silliness. Still, there’s some merit in the ridiculous tongue-in-cheek stage banter — “This song is from the Alive Autopsy LP. This song is about an alive autopsy. This one is called… ‘ALIVE AUTOPSYYYY!” — and as mentioned, the tracks collected here are among Birdflesh’s best, even if the studio versions are all better.

If you’re into grind and fun, then you should be into Birdflesh. This is serious business, I say. Serious business, indeed.

Andrew Edmunds



..::TRACK-LIST::..

1. Gore Ensemble 1:11
2. High On Carnage 0:53
3. Radioactive Madness 0:47
4. The Head Of A Skull 1:17
5. Spinebreaker 0:15
6. People Of The Leprosy 1:09
7. Slaughterchild 0:57
8. Dying After Midnight 0:39
9. Pissboy 0:54
10. Kickstart My Ass 0:47
11. Sayonara Sensei 1:12
12. Inked Deth 0:30
13. Hell Satan Bro Stalker 1:27

Bonus Live Tracks (Belgium, That Evening With Rectal Smegma & Cattle Decapitation):
14. Crazy Nights 0:41
15. Countless Mayhem 1:31
16. Milkshake Is Nice 1:42
17. Alive Autopsy 1:50
18. Caligoulash 1:27
19. Teenage Mutilator 1:44
20. Gut To Kill 0:55
21. Victim Of The Cat 0:35
22. Anal Misery 1:13
23. The Flying Penis 0:53
24. Coffinfucker 2:26



..::OBSADA::..

Vocals - Birdflesh
Bass - Neon Puker
Drums - Andreas Pisser
Guitar - Duke Diagnosis



https://www.youtube.com/watch?v=wA7zU2ytX6A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::TRACK-LIST::..

1. Silent Divide
2. Addicted to Pain
3. Cry of Achilles
4. Fortress
5. Tested and Able
6. Rise Today
7. Metalingus
8. Blackbird
9. Isolation



https://www.youtube.com/watch?v=z2ctZZS9VKM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::TRACK-LIST::..

1. We Go to War
2. Bleed Out
3. Faster
4. The Howling
5. Stand My Ground
6. Lost
7. In the Middle of the Night
8. Wireless
9. Paradise (What About Us?)
10. What Have You Done
11. Mother Earth



https://www.youtube.com/watch?v=UYgyb2GAmo8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

POLLUTED INHERITANCE powstał w 1989 roku i był jednym z pierwszych deathmetalowych zespołow z Holandii. Wydał trzy albumy w latach '90-tych, muzyka to techniczny death metal z jednej strony inspirowany przez MASSACRE i wczesny DEATH, z drugiej przez techniczne załogi jak ATHEIST, CYNIC, PESTILENCE.

"Ecocide" to debiutancki album wydany 1992 roku w wytwórni Sabiny Classen (HOLY MOSES) - WEST VIRGINIA RECORDS.

Album został nagrany, zmiksowany i zremasteryzowany w STAGE 1 STUDIO w Niemczech (ASPHYX, TANKARD, KRISIUN) przez Andy Classena.

Oryginalne wydanie jest wyprzedane od ponad 20 lat i sięga ponad $300 na aukcjach!



Finally available again and with 95% of the looks of the original version from 33 years ago.

This slab of Tech Death Metal is a must have for every metalhead that considers bands as Death, Disincarnate and Gorguts to their favorite style of death metal.



Every once in a very blue moon I’ll throw on an album for the first time and approach that mythical mental vortex where my 17-year-old self and my 34-year-old self agree entirely about said album. I was led unknowingly to this metal singularity by a blind listen to Ecocide, by Polluted Inheritance. The album is redolent of Florida and all things recorded there circa 1992. Think Malevolent Creation’s Retribution circling the pit with Utopia Banished, The End Complete, and a dropkick of Assück’s Anticapital.

While parading around my house, moshing wildly and banging my head with abandon, it occurred to me that Polluted Inheritance might not be the best new death metal band in existence; a fact check was in order. Lo and behold, Ecocide WAS released in 1992 and has long been out of print. Vic records is re-issuing the album.

Ecocide is a masterful blast of addictive riffs, righteous rhythms, pitch perfect growls, and hilariously blunt lyrics. Polluted Inheritance are a long lost jewel of the Netherlands and Ecocide is Florida-style death metal mojo incarnate. The original album was evidently a hot commodity (supposedly fetching over $300 on eBay). I can assure you that had I known of Ecocide’s existence, I would be one of the schmucks queuing up to pay $300 for the CD.

Obviously, Polluted Inheritance never registered on my metal radar; had they done so, this album would be a well-worn highlight of my music collection. How has this band remained hidden? Why the fuck didn't anyone tell me about them?

atanamar



..::TRACK-LIST::..

1. Faces
2. Dissolved
3. Eaten
4. Memories Of Sadness
5. Substance Of Existence
6. Fear
7. Stillborn
8. After Life
9. Rottings
10. Look Inside
11. Ecocide (Hidden Track)



..::OBSADA::..

Guitar - Erwin
Lead Vocals, Guitar - Ronald
Bass - Menno
Drums - Friso



https://www.youtube.com/watch?v=CetMijIebcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

POLLUTED INHERITANCE powstał w 1989 roku i był jednym z pierwszych deathmetalowych zespołow z Holandii. Wydał trzy albumy w latach '90-tych, muzyka to techniczny death metal z jednej strony inspirowany przez MASSACRE i wczesny DEATH, z drugiej przez techniczne załogi jak ATHEIST, CYNIC, PESTILENCE.

"Ecocide" to debiutancki album wydany 1992 roku w wytwórni Sabiny Classen (HOLY MOSES) - WEST VIRGINIA RECORDS.

Album został nagrany, zmiksowany i zremasteryzowany w STAGE 1 STUDIO w Niemczech (ASPHYX, TANKARD, KRISIUN) przez Andy Classena.

Oryginalne wydanie jest wyprzedane od ponad 20 lat i sięga ponad $300 na aukcjach!



Finally available again and with 95% of the looks of the original version from 33 years ago.

This slab of Tech Death Metal is a must have for every metalhead that considers bands as Death, Disincarnate and Gorguts to their favorite style of death metal.



Every once in a very blue moon I’ll throw on an album for the first time and approach that mythical mental vortex where my 17-year-old self and my 34-year-old self agree entirely about said album. I was led unknowingly to this metal singularity by a blind listen to Ecocide, by Polluted Inheritance. The album is redolent of Florida and all things recorded there circa 1992. Think Malevolent Creation’s Retribution circling the pit with Utopia Banished, The End Complete, and a dropkick of Assück’s Anticapital.

While parading around my house, moshing wildly and banging my head with abandon, it occurred to me that Polluted Inheritance might not be the best new death metal band in existence; a fact check was in order. Lo and behold, Ecocide WAS released in 1992 and has long been out of print. Vic records is re-issuing the album.

Ecocide is a masterful blast of addictive riffs, righteous rhythms, pitch perfect growls, and hilariously blunt lyrics. Polluted Inheritance are a long lost jewel of the Netherlands and Ecocide is Florida-style death metal mojo incarnate. The original album was evidently a hot commodity (supposedly fetching over $300 on eBay). I can assure you that had I known of Ecocide’s existence, I would be one of the schmucks queuing up to pay $300 for the CD.

Obviously, Polluted Inheritance never registered on my metal radar; had they done so, this album would be a well-worn highlight of my music collection. How has this band remained hidden? Why the fuck didn't anyone tell me about them?

atanamar



..::TRACK-LIST::..

1. Faces
2. Dissolved
3. Eaten
4. Memories Of Sadness
5. Substance Of Existence
6. Fear
7. Stillborn
8. After Life
9. Rottings
10. Look Inside
11. Ecocide (Hidden Track)



..::OBSADA::..

Guitar - Erwin
Lead Vocals, Guitar - Ronald
Bass - Menno
Drums - Friso



https://www.youtube.com/watch?v=CetMijIebcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Various Artists - Feel Good - The Ultimate Collection - (5 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: Feel Good - The Ultimate Collection
Genre................: Pop/Rock
Source...............: CD
Year.................: 2018
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 72 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal UMC

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Tears For Fears - Everybody Wants To Rule The World [04:12]
2. Level 42 - Running In The Family [03:56]
3. Madness - Our House [03:11]
4. Kool & The Gang - Celebration [03:42]
5. Katrina And The Waves - Walking On Sunshine [03:57]
6. Wet Wet Wet - Wishing I Was Lucky [03:51]
7. Shalamar - A Night To Remember [03:32]
8. KC & The Sunshine Band - Give It Up [04:03]
9. Rick Astley - Never Gonna Give You Up [03:33]
10. Jason Donovan - Every Day (I Love You More) [03:27]
11. Sonia - You'll Never Stop Me Loving You [03:24]
12. The Christians - Harvest For The World [03:58]
13. The Whispers - It's A Love Thing [03:46]
14. Thompson Twins - You Take Me Up [04:25]
15. Howard Jones - New Song [04:14]
16. Curiosity Killed The Cat - Down To Earth [03:49]
17. Godley & Creme - Wedding Bells [03:24]
18. Culture Club - Time (Clock Of The Heart) [03:42]
19. The Human League - Open Your Heart [03:54]
20. The Belle Stars - The Clapping Song [03:13]

Playing Time.........: 01:15:23
Total Size...........: 549,19 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Robbie Williams - Let Me Entertain You [04:23]
2. Jessie J - Price Tag [03:08]
3. Scissor Sisters - I Don't Feel Like Dancin' (Radio Edit)[04:08]
4. The Feeling - Fill My Little World [04:05]
5. Stereophonics - Have A Nice Day [03:25]
6. Shed Seven - Going For Gold [04:24]
7. The Black Eyed Peas - I Gotta Feeling [04:50]
8. S Club 7 - Reach [04:02]
9. Ronan Keating - Life Is A Rollercoaster (Album Version) [03:55]
10. Lighthouse Family - Ocean Drive [03:47]
11. New Radicals - You Get What You Give [04:41]
12. Boyzone - Picture Of You [03:25]
13. Moloko - Sing It Back [03:35]
14. Ultra Nate - Free (Mood II Swing Radio Edit) [03:52]
15. Alisha's Attic - I Am, I Feel [04:01]
16. Orson - No Tomorrow [02:48]
17. OneRepublic - Counting Stars [04:17]
18. The Vamps - Wild Heart [03:11]
19. Avicii - Hey Brother [04:14]

Playing Time.........: 01:14:19
Total Size...........: 552,98 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3
---------------------------------------------------------------------

1. Yazz & The Plastic Population - The Only Way Is Up [03:53]
2. Coldcut Feat. Lisa Stansfield - People Hold On [03:58]
3. Snap - The Power [03:47]
4. Ce Ce Peniston - Finally [03:40]
5. Mel & Kim - Showing Out (Getting Fresh At The Weekend) [03:34]
6. Rick Astley - Together Forever (''7 Version) [03:25]
7. Kylie Minogue - Give Me Just A Little More Time [03:08]
8. Des'ree - You Gotta Be [04:00]
9. The Kane Gang - The Closest Thing To Heaven [04:48]
10. The Blow Monkeys - Digging Your Scene [04:14]
11. The Maisonettes - Heartache Avenue [02:55]
12. Joe Cocker & Jennifer Warnes - Love Lifts Us Up Where We Belong[03:53]
13. Captain Sensible - Happy Talk [03:25]
14. Thompson Twins - Hold Me Now [04:44]
15. The Cranberries - Linger [04:34]
16. The Stranglers - All Day And All Of The Night [02:31]
17. The Farm - All Together Now [05:41]
18. Babybird - You're Gorgeous [03:42]
19. Frankie Goes To Hollywood - Born To Run [03:56]

Playing Time.........: 01:13:57
Total Size...........: 532,18 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 4
---------------------------------------------------------------------

1. Abba - Thank You For The Music [03:50]
2. John Paul Young - Love Is In The Air [03:27]
3. Madness - It Must Be Love [03:19]
4. The Foundations - Baby, Now That I Have Found You [02:36]
5. Shalamar - I Can Make You Feel Good [04:16]
6. The Whispers - And The Beat Goes On [03:22]
7. The Real Thing - Can You Feel The Force [04:07]
8. Jimmy James & The Vagabonds - I'll Go Where The Music Takes Me[03:26]
9. Osibisa - Sunshine Day [03:19]
10. Althea & Donna - Uptown Top Ranking [03:52]
11. The Temptations - Treat Her Like A Lady (Single Version)[04:15]
12. Kelly Marie - Feels Like I'm In Love [03:17]
13. M - Pop Muzik [03:18]
14. Dexy's Midnight Runners - Come On Eileen (Album Version)[04:01]
15. Big Country - In A Big Country (Radio Edit) [03:52]
16. David Soul - Silver Lady [03:42]
17. Steve Winwood - Valerie [04:06]
18. 10CC - The Things We Do For Love [03:30]
19. Love Affair - Bringing On Back The Good Times [03:22]

Playing Time.........: 01:09:06
Total Size...........: 480,57 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 5
---------------------------------------------------------------------

1. The Beach Boys - Good Vibrations [03:37]
2. The Archies - Sugar Sugar [02:50]
3. Norman Greenbaum - Spirit In The Sky [04:00]
4. Thunderclap Newman - Something In The Air [03:55]
5. The Mamas And The Papas - California Dreamin' (Single Version)[02:40]
6. Love Affair - Everlasting Love [03:02]
7. Marmalade - Ob-La-Di Ob-La-Da [03:01]
8. The Foundations - Build Me Up Buttercup (Single Version)[02:58]
9. Andy Williams - House Of Bamboo [02:07]
10. Petula Clark - Downtown [03:05]
11. The Spencer Davis Group - Keep On Running (Remastered 2010)[02:47]
12. The Supremes - Baby Love (Juke Box Single Version) [02:36]
13. Martha Reeves & The Vandellas - Dancing In The Street (Single Version)[02:38]
14. James Brown - I Got You (I Feel Good) [02:47]
15. Mungo Jerry - In The Summertime [03:33]
16. Desmond Dekker - You Can Get It If You Really Want [02:38]
17. Jimmy Cliff - Wonderful World Beautiful People (Single Version)[03:13]
18. The Tams - Be Young, Be Foolish, Be Happy (Single Version)[02:06]
19. Jimmy James & The Vagabonds - Now Is The Time [03:36]
20. The Jackson 5 - ABC [03:13]
21. Wigan's Ovation - Skiing In The Snow [02:50]
22. The Real Thing - You To Me Are Everything [03:29]
23. First Class - Beach Baby [04:49]

Playing Time.........: 01:11:39
Total Size...........: 481,82 MB

...( Info )...

Artist: VA
Title: Azura Gold Selection
Year: 2026
Genre: Trance
Publisher (label): Azura Recordings
Duration: 03:37:50
Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...

01. Guto Putti & Amazon - Angel Voice (2017 Remastered) [7:29]
02. Andrea Ribeca & Aevus - Encanto (Original Mix) [7:43]
03. Mauro Picotto & Mario Piu & Legacy One - No Name (Legacy One & Mario Piu Golden State Remix) [5:57]
04. Aevus - Aurum (Original Mix) [8:00]
05. Aevus - Imperium (Original Mix) [8:26]
06. Aevus vs. Skoopman & Phab - Age of Love (Imperium) (Extended Mix) [10:06]
07. Aevus - God's Particle (Time Machine Mix) [7:36]
08. Guto Putti & Aevus - Passione (Original Mix) [7:54]
09. Andrea Ribeca - Itaca (Extended Mix) [7:06]
10. Ace Da Brain & Legacy One - Trinity (Legacy One Remix) [7:53]
11. Aevus - La Serenata (Original Mix) [7:35]
12. Andrea Ribeca - Panorama (Extended Mix) [6:44]
13. Andrea Ribeca & Lokka Vox - Cyberfly (Legacy One 2020 Remix) [7:40]
14. Andrea Ribeca & Sylvia Hanami - Tonight (Extended Mix) [7:14]
15. Andy Cain - No Retreat No Surrender (Mercurial Virus Remix) [6:27]
16. Charls Mind & T2M - A Trip To The Moon (Legacy One Remix) [7:26]
17. Empiric - Starlight (Original Mix) [7:30]
18. D10 & GND - Judgment Time (Mario Piu, Fabio Guglietta & Empiric Deep State mix) [6:20]
19. Empiric - C'est l'amour (Extended Mix) [5:42]
20. Enfortro & Dmitry Pavlyuchenkov - Direct Contact (Marcell Stone Remix) [7:02]
21. FabRick - Haarp (Aevus Starlight Mix) [7:11]
22. Karl Schaap & Sincere - Reality (Guto Putti (AEVUS) Sunrise mix) [8:18]
23. Legacy One - Alpha State (Club Mix) [6:38]
24. Legacy One - Citrine (Quantum Mix) [6:20]
25. Legacy One & Guto Putti - Unity of Earth (Club Mix) [6:37]
26. Legacy One & Guto Putti - Tranceverse (Extended Mix) [7:31]
27. Mario Piu - The Vision 2020 (Aevus 9PM Remix) [7:00]
28. Mario Piu - The Vision 2020 (Legacy One Remix) [6:20]
29. The Omim - Insane (Aevus & Enfortro Edge Mix) [7:59]
30. The Red Ronin - Metamorphose (Original Mix) [6:07]

...( Info )...

Artist: Pink Floyd
Title: REDISCOVER Pink Floyd
Year: 2026
Genre: Rock
Duration: 09:51:45
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 Kbps


...( TrackList )...

01. In the Flesh? (00:03:18)
02. The Thin Ice (00:02:26)
03. Another Brick in the Wall, Pt. 1 (00:03:12)
04. The Happiest Days of Our Lives (00:01:51)
05. Another Brick in the Wall, Pt. 2 (00:03:59)
06. Mother (00:05:35)
07. Goodbye Blue Sky (00:02:47)
08. Empty Spaces (00:02:08)
09. Young Lust (00:03:30)
10. One of My Turns (00:03:37)
11. Don't Leave Me Now (00:04:16)
12. Another Brick in the Wall, Pt. 3 (00:01:14)
13. Goodbye Cruel World (00:01:13)
14. Hey You (00:04:38)
15. Is There Anybody Out There? (00:02:42)
16. Nobody Home (00:03:23)
17. Vera (00:01:33)
18. Bring the Boys Back Home (00:01:27)
19. Comfortably Numb (00:06:22)
20. The Show Must Go On (00:01:37)
21. In the Flesh (00:04:16)
22. Run Like Hell (00:04:24)
23. Waiting for the Worms (00:03:57)
24. Stop (00:00:31)
25. The Trial (00:05:19)
26. Echoes (00:23:32)
27. Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-5) (00:13:31)
28. Careful with That Axe, Eugene (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:06:38)
29. A Saucerful of Secrets (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:10:10)
30. Time (00:06:54)
31. Us and Them (00:07:49)
32. The Great Gig in the Sky (00:04:44)
33. Wish You Were Here (00:05:35)
34. What Do You Want from Me (00:04:22)
35. High Hopes (00:08:31)
36. Pigs (Three Different Ones) (00:11:26)
37. Sheep (00:10:19)
38. Fearless (00:06:08)
39. Welcome to the Machine (00:07:32)
40. Marooned (00:05:30)
41. Cymbaline (00:04:50)
42. Cirrus Minor (00:05:17)
43. Sorrow (00:08:45)
44. Sorrow (Live from the Luck and Strange Concerts) (00:10:55)
45. Atom Heart Mother (00:23:42)
46. Comfortably Numb (Live) (00:09:31)
47. Echoes - Part 2 (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:13:24)
48. In Any Tongue (00:06:47)
49. What Shall We Do Now? (Live) (00:01:31)
50. The Machine Song (Demo #2, Revisited) (00:05:32)
51. Between Two Points (00:05:47)
52. Black Cat (00:01:32)
53. Luck and Strange (00:06:57)
54. Scattered (00:07:34)
55. 5 A.M. (00:03:05)
56. Careful with That Axe, Eugene (Live) (00:08:49)
57. The Fletcher Memorial Home (00:04:09)
58. Dogs (00:17:05)
59. Echoes (Live in Gdańsk) (00:25:26)
60. Have a Cigar (00:05:08)
61. Shine On You Crazy Diamond (Pts. 6-9) (00:12:27)
62. Breathe (In the Air) (00:02:50)
63. Summer '68 (00:05:29)
64. See Emily Play (00:02:47)
65. Speak to Me (00:01:05)
66. On the Run (00:03:45)
67. Money (00:06:23)
68. Any Colour You Like (00:03:26)
69. Brain Damage (00:03:47)
70. Eclipse (00:02:10)
71. Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-9, New Stereo Mix) (00:25:26)
72. A Pillow of Winds (00:05:13)
73. Arnold Layne (00:02:57)
74. The Final Cut (00:04:43)
75. The Gunner's Dream (00:05:18)
76. Julia Dream (00:02:37)
77. Green Is the Colour (00:02:59)
78. Paintbox (00:03:33)
79. Biding My Time (00:05:18)
80. Wine Glasses (00:02:12)
81. Echoes - Part 1 (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:11:55)
82. Echoes (Live at Pompeii) [2016 Remix] (00:24:56)
83. A Saucerful of Secrets (Live at Pompeii) [2016 Remix] (00:12:46)
84. If (00:04:31)
85. Quicksilver (00:07:14)
86. Side 1, Pt. 2: It's What We Do (00:06:17)
87. Side 2, Pt. 3: Unsung (00:01:07)
88. Side 2, Pt. 4: Anisina (00:03:17)
89. Side 3, Pt. 2: On Noodle Street (00:01:42)
90. Side 3, Pt. 5: Autumn '68 (00:01:35)
91. Side 3, Pt. 6: Allons-y (2) (00:01:32)
92. Side 3, Pt. 7: Talkin' Hawkin' (00:03:29)
93. Julia Dream (BBC Radio Session, 25 June 1968) (00:02:47)
94. Julia Dream (2016 Remastered Version) (00:02:34)
95. Any Colour You Like (Live At The Empire Pool, Wembley, London 1974 2011 Remastered Version) (00:08:11)
96. One of These Days (Live at Pompeii) [2016 Remix] (00:05:45)

Genre: Heavy Metal/Horror Punk
Country of Artist (Band): Finland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 33:30
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Too Ghoul for School
02. The Dead in Purgatory
03. Zombie Apocalypse
04. The Dark Overlords of the Universe
05. The Brain That Wouldn't Die
06. Graverobbers from Outer Space
07. The Wolfman
08. The Ballad of the Cursed Bandits
09. Vampire
10. They Dance Upon Our Graves

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, limitowana, europejska edycja absolutnego klasyka ciężkiego rocka z początku lat 70.! Wydany w 1971 roku, debiutancki album kapitalnej szwajcarsko-włoskiej formacji, zawierał bardzo ciężkiego, momentami bluesującego rocka zainspirowanego twórczością Hendrixa i Cream, ale podążającego śladami Led Zeppelin i Black Sabbath (i Budgie - których z pewnością nie znali). Całość została podana bez żadnych kompromisów, zdecydowanie i z mnóstwem, improwizowanych i naprawdę obłędnych, gitarowych partii Vica Vergata. Album został nagrany w tym samym studio co "Deep Purple In Rock"...
Dodatkowo dołączono 7 nagrań - dwa z debiutanckiego singla, a także 5 kawałków nagranych w studiach szwajcarskiego EMI jeszcze w 1970 roku - na kilka miesięcy przed nagraniem debiutanckiego albumu. Po latach nagrania te wydano na dawno wycofanym CD/LP "B.U.F.O.". Wydany w 1972 drugi, nieco bardziej 'progresywny' album 'Tomorrow Blue' również był doskonały!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Cotton Wood Hill 8:32
2. A Life That Ain't Worth Living 3:28
3. Tank 3:27
4. They Say I'm Mad 6:46
5. Life Goes On 11:58
6. Pig's Walk 7:25
7. The One I Mean 2:33

Bonus Tracks:
8. Stay (single A-side, 1971) 3:30
9. Animals World (single B-side, 1971) 3:10
10. No Time 4:33
11. Walking In The Moonlight 2:14
12. Dream Girl 5:15
13. Lone Wolf Rocks 4:09
14. Feelin' Alright 6:12

Tracks 10-14 recorded at EMI Studios in Basel, Switzerland in 1970



..::OBSADA::..

Vocals - Benj Jaeger
Guitar, Vocals, Piano - Vic Vergeat
Bass, Vocals - Werner Froehlich
Drums, Percussion, Vocals - Cosimo Lampis



https://www.youtube.com/watch?v=QGwiSqJIrso


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, limitowana, europejska edycja absolutnego klasyka ciężkiego rocka z początku lat 70.! Wydany w 1971 roku, debiutancki album kapitalnej szwajcarsko-włoskiej formacji, zawierał bardzo ciężkiego, momentami bluesującego rocka zainspirowanego twórczością Hendrixa i Cream, ale podążającego śladami Led Zeppelin i Black Sabbath (i Budgie - których z pewnością nie znali). Całość została podana bez żadnych kompromisów, zdecydowanie i z mnóstwem, improwizowanych i naprawdę obłędnych, gitarowych partii Vica Vergata. Album został nagrany w tym samym studio co "Deep Purple In Rock"...
Dodatkowo dołączono 7 nagrań - dwa z debiutanckiego singla, a także 5 kawałków nagranych w studiach szwajcarskiego EMI jeszcze w 1970 roku - na kilka miesięcy przed nagraniem debiutanckiego albumu. Po latach nagrania te wydano na dawno wycofanym CD/LP "B.U.F.O.". Wydany w 1972 drugi, nieco bardziej 'progresywny' album 'Tomorrow Blue' również był doskonały!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Cotton Wood Hill 8:32
2. A Life That Ain't Worth Living 3:28
3. Tank 3:27
4. They Say I'm Mad 6:46
5. Life Goes On 11:58
6. Pig's Walk 7:25
7. The One I Mean 2:33

Bonus Tracks:
8. Stay (single A-side, 1971) 3:30
9. Animals World (single B-side, 1971) 3:10
10. No Time 4:33
11. Walking In The Moonlight 2:14
12. Dream Girl 5:15
13. Lone Wolf Rocks 4:09
14. Feelin' Alright 6:12

Tracks 10-14 recorded at EMI Studios in Basel, Switzerland in 1970



..::OBSADA::..

Vocals - Benj Jaeger
Guitar, Vocals, Piano - Vic Vergeat
Bass, Vocals - Werner Froehlich
Drums, Percussion, Vocals - Cosimo Lampis



https://www.youtube.com/watch?v=QGwiSqJIrso


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
The Corrs - Unplugged
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: The Corrs
Album................: Unplugged
Series...............: MTV Unplugged
Genre................: Pop
Source...............: CD
Year.................: 1999
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 68 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: 143 Records, Lava, Atlantic

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. The Corrs - Only When I Sleep [04:38]
2. The Corrs - What Can I Do [04:36]
3. The Corrs - Radio [04:51]
4. The Corrs - Toss The Feathers [03:14]
5. The Corrs - Runaway [04:37]
6. The Corrs - Forgiven Not Forgotten [05:22]
7. The Corrs - At Your Side [04:33]
8. The Corrs - Little Wing [04:41]
9. The Corrs - No Frontiers [04:28]
10. The Corrs - Queen Of Hollywood [04:44]
11. The Corrs - Old Town [03:09]
12. The Corrs - Lough Erin Shore [04:25]
13. The Corrs - So Young [04:53]
14. The Corrs - Everybody Hurts [05:43]

Playing Time.........: 01:03:59
Total Size...........: 437,18 MB

Recorded with Fleetwood Mobiles.

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
The Corrs - The Works (A 3 CD Retrospective) (3 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: The Corrs
Album................: The Works (A 3 CD Retrospective)
Genre................: Pop
Source...............: CD
Year.................: 2007
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70-71 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Rhino Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. The Corrs - Runaway [04:26]
2. The Corrs - Dreams [04:01]
3. The Corrs - What Can I Do [04:16]
4. The Corrs - Irresistible [03:40]
5. The Corrs - I Never Loved You Anyway [04:26]
6. The Corrs - Love To Love You [04:09]
7. The Corrs - Forgiven, Not Forgotten [04:17]
8. The Corrs - Leave Me Alone [03:40]
9. The Corrs - Secret Life [04:33]
10. The Corrs - The Right Time [04:09]
11. The Corrs - Heaven Knows [04:19]
12. The Corrs - Someday [03:51]
13. The Corrs - Closer [04:06]
14. The Corrs - When He's Not Around [04:25]
15. The Corrs - Don't Say You Love Me [04:37]
16. The Corrs - Love Gives Love Takes [03:42]
17. The Corrs - Hopelessly Addicted [04:02]
18. The Corrs - Erin Shore (Instrumental) [04:15]

Playing Time.........: 01:15:03
Total Size...........: 532,60 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. The Corrs - Breathless [03:29]
2. The Corrs - So Young [03:52]
3. The Corrs - Radio [04:08]
4. The Corrs - Give Me A Reason [03:29]
5. The Corrs - Only When I Sleep [04:23]
6. The Corrs - Intimacy [03:56]
7. The Corrs - Queen Of Hollywood [05:00]
8. The Corrs - No Good For Me [03:59]
9. The Corrs - Little Wing [05:09]
10. The Corrs - All The Love In The World [04:19]
11. The Corrs - All In A Day [03:41]
12. The Corrs - At Your Side [03:57]
13. The Corrs - No More Cry [02:58]
14. The Corrs - Give It All Up [03:27]
15. The Corrs - Say [04:33]
16. The Corrs - One Night [04:35]
17. The Corrs - Rain [04:14]
18. The Corrs - Hurt Before [04:02]
19. The Corrs - Rebel Heart [04:05]

Playing Time.........: 01:17:24
Total Size...........: 551,31 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3
---------------------------------------------------------------------

1. The Corrs - Summer Sunshine [02:51]
2. The Corrs - Angel [03:27]
3. The Corrs - Long Night [03:49]
4. The Corrs - Old Town [03:48]
5. The Corrs - Heart Like A Wheel [03:55]
6. The Corrs - Black Is The Colour [03:50]
7. The Corrs - Haste To The Wedding [02:28]
8. The Corrs - No Frontiers [04:25]
9. The Corrs - Love In The Milkyway [04:02]
10. The Corrs - Looking In The Eyes Of Love [04:32]
11. The Corrs - Somebody For Someone (Acoustic) [03:24]
12. The Corrs - No More Cry (Acoustic) [02:53]
13. The Corrs - At Your Side (Acoustic) [03:49]
14. The Corrs - When The Stars Go Blue (Feat. Bono) [04:00]
15. The Corrs - Dreams (Tee's Radio Mix) [03:54]
16. The Corrs - So Young (K Klass Remix) [04:14]
17. The Corrs - What Can I Do (Tin Tin Out Remix) [04:16]
18. The Corrs - Radio (Unplugged) [04:49]
19. The Corrs - Goodbye (2006 Remix) [03:46]

Playing Time.........: 01:12:18
Total Size...........: 507,64 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

5 dni(słownie pięć) dni – tyle nagrywano najbardziej znienawidzony krążek Deicide. Pewnie nie jedna okładka tej nieszczęsnej płyty była przemoczona od plwocin „wiernych” fanów… Przy okazji okładka podsumowuje ówczesną twórczość zespołu, nawiązując do symbolicznych okładek poprzednich wydawnitw.

Początek nowego tysiąclecia dla Bentona i spółki zapowiadał się burzliwie, zespół zamyka pewną epokę nagrywając ostatnią płytę dla Roadrunner Records. Legenda głosi – zespół miał zrobić wytwórni na złość być zrobiony na złość i celowo krążek miał być słaby. Ja odbieram In Torment in Hell jako skumulowanie, szczerych emocji podsycanych konfliktem z Roadrunnerem. Dziwię się malkontentom bo ten album jest jednym z najbardziej autentycznych płyt tamtych lat – ta płyta jest zrobiona na wkurwie i to słychać. Deicide wrócił do Brutal Death Metalowego dziedzictwa z początku swojej chlubnej kariery. Oczywiście słychać mankamenty i niedoróbki tego albumu, co jest głównym efektem napisania go w pośpiechu, nie mniej dzięki temu brzmienie zyskało na autentyczności, albumu brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo, żeby nie powiedzieć klasycznie. Po trochę za bardzo wypieszczonych Serpents of the Light i Insinrateheymn jest miłą odmianą.

Zawartość In Torment in Hell to osiem intrygujących mniej lub bardziej nieobrobionych brylantów. Już na starcie zostajemy rozbrojeni przez typowe dla zespołu, cyniczne poczucie humoru. Następnie rażeni jesteśmy piekielnie brutalnym growlem. Zarówno tytułowy utwór jak i następny „Christ Don’t Care”, to brudny Brutal Death Metal! Jakiego nie było od lat słychać na krążkach Deicide. Powtórzę jeszcze raz dziwię się krytyce tego albumu, jasne że kompozycyjnie nie dorasta dwóm pierwszym krążkom do sandałów, ale jest to przynajmniej udana próba nawiązania do ich klimatu. Warto zwrócić uwagę na zwalające są z nóg nieocenione kosmiczne, chaotyczne solówki braci Hofmann.

Pasaż otwierający w „Vengeance Will be Mine”, zabija i nie wierze, że w chwili premiery się nie podobał , tak samo jak „efekty specjalne” Bentona i jego demoniczno opętany repertuar „ugh”, powrót rasowych skrzeków – kto na to nie czekał?. Połamane rytmy w średnio szybkim „Immient Doom”, czyż ten kawałek nie wpisuje się w jeden z prekursorskich przykładów Blackened Death Metalu ? Jeszcze lepszym przykładem starej szkoły jest „Child of God” - Death Thrashowa młócka z licznymi zmianami tempa, z porytym chwilami monotonnym riffem .

Największą wadą tej płyty jest jej końcówka, przytłumiony, zadymiony „Worry in the House of Thieves” urozmaica album, przy tym brzmi groteskowo ale za to solówki rekompensują trochę głupawe szczekanie Bentona.

Album nie jest jednolity, poszczególne utwory są wyraziste i nie stapiają się w bezsensowną maź. Standardowo album to półgodziny Deicidowskiego mielenia, po tym albumie tak jak w przypadku kilku ostatnich z naciskiem na Insineratehymn czuję się niedosyt, zwłaszcza, że ta płyta nieznośnie się urywa, nie ma charakterystycznej dla tego zespołu klamry spajającej. Na koniec pytanie retoryczne – czego właściwie długowłosa brać oczekiwała po Deicide Anno Domini 2001? Progresu w stylu The Sounds of Perseverance?! Już poprzednik In Torment in Hell pokazał, że nie dla Deicide pisane eksperymentowanie. Zresztą niektóre późniejsze płyty też to pokażą. Reasumując dupy nie urywa ale przyznać trzeba - Deicide z klasą rozstaje się z wytwórnią, ślepcy nadal będą pluć na oślep, skreślając przyzwoity krążek. Ich wybór i strata.

Ignatius

Powiem szczerze, że bardzo ostrzyłem sobie apetyt na tę płytę, a to między innymi za sprawą pana Bentona, który to odgrażał się w prasie, że nowa płyta Deicide będzie najbrutalniejszym krążkiem roku. Chociaż nie za bardzo mi się w to chciało wierzyć, miałem jednak nadzieję, że chłopaki nie nagrają kontynuacji swojej poprzedniej płyty, która była bardzo ryzykownym posunięciem, punktem ważnym w jego karierze, ale nie wiem czy do końca dobrym i przemyślanym. Mnie osobiście płyta podobała się, jednak i tak uważam, że miała dużo wad: była wolna, gitary nie miały tego charakterystycznego deicide'owskiego ciężaru (tylko bas miał), a perkusja w niczym nie przypominała (może oprócz charakterystycznego brzmienia werbla) poprzednich wielkich dokonań Steve'a.

Muszę powiedzieć, że nowa płyta chłopaków z Florydy jest cięższa od poprzedniczki, tym razem nieco bardziej przemyślana (choć rewolucji szukać tu na próżno), utwory są bardziej agresywne, niektóre przypominają klimatem nawet dokonania zespołu z okresu "Once Upon a Cross" czy "Serpents Of The Light (tak! tak!), kawałki te stanowią jednak niestety mniejszą część płyty, a szkoda, bo w końcu mogło być (znowu!) tak pięknie... Po wielokrotnym przesłuchaniu "In Torment In Hell" uważam, że mimo iż płyta jest znacznie cięższa od "Insineratehymn" to bardzo jest stylowo do niej podobna (oprócz wspomnianych wyżej wyjątków). I choć to na pewno nie jest jej zaletą, to myślę, iż fani Deicide'a spokojnie ją zaakceptują i polubią (chociaż pewnie zdenerwuje ich nieco ciągła schematyczność utworów: intro- zwrotka- refren- zwrotka- refren- solo(ewentualnie)- zwrotka- refren- refren- outro). Zdaję sobie sprawę, jakiej płyty oczekują od Deicide jego wierni i oddani maniacy... ja również na taką płytę czekam i myślę, że Deicide nas jeszcze kiedyś bardzo zaskoczy (pozytywnie oczywiście i może już niedługo!) i nagra płytę, jakiej każdy z nas od nich oczekuję. Na razie to tylko jednak sfera marzeń i przyszłości... nam pozostało cieszyć się płytą "In Torment In Hell". A ta naprawdę nie jest zła. Posłuchajcie tylko sami utworu tytułowego albo "Christ Don't Care", a na dokładkę jeszcze "Vengeance Will Be Mine". Czy ten klimat nie wydaje się wam znajomy? Szkoda tylko, że te trzy kawałki (zresztą trzy pierwsze) należą do najlepszych na płycie, a część środkowa mocno jednak od nich odstaje (z wyjątkiem piątego "Child Of God") i przypomina numery z "Insineratehymn". W końcówce jest już jednak nieco lepiej, jednak albumowi temu z czystym sumieniem mogę wystawić góra ocenę 6. Po prostu, ja osobiście po Deicide spodziewałem się czegoś więcej...

Nie przekreślam jednak tego zespołu (to byłoby bluźnierstwem), ponieważ uważam, że nas jeszcze kiedyś zaskoczy. A na razie idę posłuchać sobie znowu "In Torment In Hell", bo kurczę, jest to w sumie niezła płyta, z kawałkiem naprawdę niezłej muzy... Polecam tylko fanom Deicide'a.

Chaos

Za którymś przesłuchaniem niesławnego „Insineratehymn” doszedłem (a może i dojszłem – blisko miałem do półki z płytami) do wniosku, że ciężko będzie im nagrać coś gorszego. Stan ten i przekonanie trwało do pierwszego odpalenia In Torment In Hell po tym, jak znacznie wcześniej powędrował on na półkę. Początkowy — choć i tak nie przesadny — entuzjazm, spowodowany tylko tym, że album jest zwyczajnie szybszy od poprzednika, został zmieciony. Przecież to się okazało jeszcze gorsze! Benton na każdym kroku podkreślał, jak to szybko (w 4 dni) i tanio (za 5600 $) nagrali tę płytę… Efekt jest taki, że naprawdę słychać, iż w In Torment In Hell nie włożono zbyt dużo pracy ani środków pieniężnych. O zgrozo nawet wcześniejszy krążek mógł się poszczycić bardziej „ostrym” i wyraźnym brzmieniem. Tu na umiarkowany plus zmienił się sound werbla, ale reszta… Mnie szczególnie irytuje szum, dudnienie i „buczenie” czegoś, co chyba miało być w zamyśle drugą gitarą albo nawet i basem. Co do muzyki – tak, całościowo jest ona szybsza niż na „Insineratehymn”, ale to zupełnie nic nie daje, mamy bowiem do czynienia z nadzwyczajnym stężeniem schematyzmu i powtarzalności na minutę grania. A gdy jeszcze pojawiają się te nieszczęsne zwolnienia, to już w ogóle robi się niewesoło. Tym sposobem dostajemy coś na kształt kilku niedorobionych wersji niedorobionego i zabiedzonego „Kill The Christian”. Nie żebym oczekiwał po Deicide rewolucyjnej oryginalności, ale trzeba przyznać, iż drzewiej tak z nimi bywało, że jakoś sprawniej montowali do kupy te swoje patenty. A tu… Ech. Słowem: to co musieli – odbębnili, nie zważając przy tym na jakość produktu końcowego. Czemu się dziwić, skoro po paru latach sami przyznawali, że ten album powstał po tylko to, by wyzwolić się spod „opiekuńczych” skrzydeł Roadrunner. Plusy… pewnie jakieś są, niektórym nawet udało się kilka wyliczyć… Ja tak nie potrafię (czy też nie chcę) i mogę skupić się przede wszystkim na wadach, a w te — sami przyznacie — In Torment In Hell obfituje. Nie przekonuje mnie żaden element tego krążka. Trudno, co robić? Proste – nie kupować i nie słuchać. Mnie, niestety, pozostaje już tylko to drugie.

demo

The rational minded among us might suppose that, a single year after one of your flagship death metal acts released their most mediocre effort to date, you'd want them to take to their time when next they enter the studio. If the members of Deicide are to be believed, this was not the case for In Torment In Hell, a purported rush job at the bequest of Roadrunner. Why am I not surprised? This is the same label, after all, which rose (or fell) from genuine greatness in the 80s to one of the trendiest cash whores in all the extreme music industry. The label that, two years hence, would release the worthless 'Best of' Deicide compilation to squeeze a few more bucks beyond this heap of negligible returns...

As it turns out, though, the production and the album art (which isn't frankly all that bad, merely a re-integration of past cover symbols) are not the only impediments to this wretched low. The songwriting is equally to blame, a collection of mundane and uninteresting riffs that offer nothing the band hadn't already delivered in exponentially greater quality on their formative releases Deicide (1990) and Legion (1992). In fact, the music here is so mediocre that it makes the vapid, ridiculous leads sound positively angelic by comparison, as wild and meaningless as they tend to be. In Torment In Hell is perhaps closer to the band's roots than as Insiniteratehymn, but where that album still had the capacity to bust out a half-decent guitar pattern, these are treacherously forgotten within seconds of their passing. Your typical mix of grooving chugs over double bass and explosive old school speed picking that in no way comes off effectively malevolent or even muscular (arguably the band's one strength on their better works).

The vocals might occasionally resonate along with Benton's finer performances, but their meter comes off wholly generic and derivative of the band's back catalog. I'm seriously hard pressed to think of even one riff I appreciated on the album. Even the tighter tracks like the mosh intensive "Let It Be Done" and "Imminent Doom", or the thrashing closer "Lurking Among Us" fall flat on their inverted crosses. Don't even get me started on the title track, which is perhaps the worst on the album, a poor choice for an opener. As the band would agree, the mix sounds like shit. Pick any random demo from a brutal death metal band around the turn of the century and you're likely to find better. I like the zip of the leads, but only because their frivolous tone makes them stand pitchfork and horns above the rest of this lazy, lamentable lattice. Deicide have released other disappointments through their career, but this might have given Jesus the last laugh if they hadn't decided to survive through it.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. In Torment In Hell (Feat. Bob Larson) 4:02
2. Christ Don't Care 2:51
3. Vengeance Will Be Mine 4:24
4. Imminent Doom 3:41
5. Child Of God 3:35
6. Let It Be Done 3:34
7. Worry In The House Of Thieves 4:16
8. Lurking Among Us 4:34



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Written-By [All Lyrics] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Rlr_uBhZxjE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

5 dni(słownie pięć) dni – tyle nagrywano najbardziej znienawidzony krążek Deicide. Pewnie nie jedna okładka tej nieszczęsnej płyty była przemoczona od plwocin „wiernych” fanów… Przy okazji okładka podsumowuje ówczesną twórczość zespołu, nawiązując do symbolicznych okładek poprzednich wydawnitw.

Początek nowego tysiąclecia dla Bentona i spółki zapowiadał się burzliwie, zespół zamyka pewną epokę nagrywając ostatnią płytę dla Roadrunner Records. Legenda głosi – zespół miał zrobić wytwórni na złość być zrobiony na złość i celowo krążek miał być słaby. Ja odbieram In Torment in Hell jako skumulowanie, szczerych emocji podsycanych konfliktem z Roadrunnerem. Dziwię się malkontentom bo ten album jest jednym z najbardziej autentycznych płyt tamtych lat – ta płyta jest zrobiona na wkurwie i to słychać. Deicide wrócił do Brutal Death Metalowego dziedzictwa z początku swojej chlubnej kariery. Oczywiście słychać mankamenty i niedoróbki tego albumu, co jest głównym efektem napisania go w pośpiechu, nie mniej dzięki temu brzmienie zyskało na autentyczności, albumu brzmi jeszcze bardziej oldschoolowo, żeby nie powiedzieć klasycznie. Po trochę za bardzo wypieszczonych Serpents of the Light i Insinrateheymn jest miłą odmianą.

Zawartość In Torment in Hell to osiem intrygujących mniej lub bardziej nieobrobionych brylantów. Już na starcie zostajemy rozbrojeni przez typowe dla zespołu, cyniczne poczucie humoru. Następnie rażeni jesteśmy piekielnie brutalnym growlem. Zarówno tytułowy utwór jak i następny „Christ Don’t Care”, to brudny Brutal Death Metal! Jakiego nie było od lat słychać na krążkach Deicide. Powtórzę jeszcze raz dziwię się krytyce tego albumu, jasne że kompozycyjnie nie dorasta dwóm pierwszym krążkom do sandałów, ale jest to przynajmniej udana próba nawiązania do ich klimatu. Warto zwrócić uwagę na zwalające są z nóg nieocenione kosmiczne, chaotyczne solówki braci Hofmann.

Pasaż otwierający w „Vengeance Will be Mine”, zabija i nie wierze, że w chwili premiery się nie podobał , tak samo jak „efekty specjalne” Bentona i jego demoniczno opętany repertuar „ugh”, powrót rasowych skrzeków – kto na to nie czekał?. Połamane rytmy w średnio szybkim „Immient Doom”, czyż ten kawałek nie wpisuje się w jeden z prekursorskich przykładów Blackened Death Metalu ? Jeszcze lepszym przykładem starej szkoły jest „Child of God” - Death Thrashowa młócka z licznymi zmianami tempa, z porytym chwilami monotonnym riffem .

Największą wadą tej płyty jest jej końcówka, przytłumiony, zadymiony „Worry in the House of Thieves” urozmaica album, przy tym brzmi groteskowo ale za to solówki rekompensują trochę głupawe szczekanie Bentona.

Album nie jest jednolity, poszczególne utwory są wyraziste i nie stapiają się w bezsensowną maź. Standardowo album to półgodziny Deicidowskiego mielenia, po tym albumie tak jak w przypadku kilku ostatnich z naciskiem na Insineratehymn czuję się niedosyt, zwłaszcza, że ta płyta nieznośnie się urywa, nie ma charakterystycznej dla tego zespołu klamry spajającej. Na koniec pytanie retoryczne – czego właściwie długowłosa brać oczekiwała po Deicide Anno Domini 2001? Progresu w stylu The Sounds of Perseverance?! Już poprzednik In Torment in Hell pokazał, że nie dla Deicide pisane eksperymentowanie. Zresztą niektóre późniejsze płyty też to pokażą. Reasumując dupy nie urywa ale przyznać trzeba - Deicide z klasą rozstaje się z wytwórnią, ślepcy nadal będą pluć na oślep, skreślając przyzwoity krążek. Ich wybór i strata.

Ignatius

Powiem szczerze, że bardzo ostrzyłem sobie apetyt na tę płytę, a to między innymi za sprawą pana Bentona, który to odgrażał się w prasie, że nowa płyta Deicide będzie najbrutalniejszym krążkiem roku. Chociaż nie za bardzo mi się w to chciało wierzyć, miałem jednak nadzieję, że chłopaki nie nagrają kontynuacji swojej poprzedniej płyty, która była bardzo ryzykownym posunięciem, punktem ważnym w jego karierze, ale nie wiem czy do końca dobrym i przemyślanym. Mnie osobiście płyta podobała się, jednak i tak uważam, że miała dużo wad: była wolna, gitary nie miały tego charakterystycznego deicide'owskiego ciężaru (tylko bas miał), a perkusja w niczym nie przypominała (może oprócz charakterystycznego brzmienia werbla) poprzednich wielkich dokonań Steve'a.

Muszę powiedzieć, że nowa płyta chłopaków z Florydy jest cięższa od poprzedniczki, tym razem nieco bardziej przemyślana (choć rewolucji szukać tu na próżno), utwory są bardziej agresywne, niektóre przypominają klimatem nawet dokonania zespołu z okresu "Once Upon a Cross" czy "Serpents Of The Light (tak! tak!), kawałki te stanowią jednak niestety mniejszą część płyty, a szkoda, bo w końcu mogło być (znowu!) tak pięknie... Po wielokrotnym przesłuchaniu "In Torment In Hell" uważam, że mimo iż płyta jest znacznie cięższa od "Insineratehymn" to bardzo jest stylowo do niej podobna (oprócz wspomnianych wyżej wyjątków). I choć to na pewno nie jest jej zaletą, to myślę, iż fani Deicide'a spokojnie ją zaakceptują i polubią (chociaż pewnie zdenerwuje ich nieco ciągła schematyczność utworów: intro- zwrotka- refren- zwrotka- refren- solo(ewentualnie)- zwrotka- refren- refren- outro). Zdaję sobie sprawę, jakiej płyty oczekują od Deicide jego wierni i oddani maniacy... ja również na taką płytę czekam i myślę, że Deicide nas jeszcze kiedyś bardzo zaskoczy (pozytywnie oczywiście i może już niedługo!) i nagra płytę, jakiej każdy z nas od nich oczekuję. Na razie to tylko jednak sfera marzeń i przyszłości... nam pozostało cieszyć się płytą "In Torment In Hell". A ta naprawdę nie jest zła. Posłuchajcie tylko sami utworu tytułowego albo "Christ Don't Care", a na dokładkę jeszcze "Vengeance Will Be Mine". Czy ten klimat nie wydaje się wam znajomy? Szkoda tylko, że te trzy kawałki (zresztą trzy pierwsze) należą do najlepszych na płycie, a część środkowa mocno jednak od nich odstaje (z wyjątkiem piątego "Child Of God") i przypomina numery z "Insineratehymn". W końcówce jest już jednak nieco lepiej, jednak albumowi temu z czystym sumieniem mogę wystawić góra ocenę 6. Po prostu, ja osobiście po Deicide spodziewałem się czegoś więcej...

Nie przekreślam jednak tego zespołu (to byłoby bluźnierstwem), ponieważ uważam, że nas jeszcze kiedyś zaskoczy. A na razie idę posłuchać sobie znowu "In Torment In Hell", bo kurczę, jest to w sumie niezła płyta, z kawałkiem naprawdę niezłej muzy... Polecam tylko fanom Deicide'a.

Chaos

Za którymś przesłuchaniem niesławnego „Insineratehymn” doszedłem (a może i dojszłem – blisko miałem do półki z płytami) do wniosku, że ciężko będzie im nagrać coś gorszego. Stan ten i przekonanie trwało do pierwszego odpalenia In Torment In Hell po tym, jak znacznie wcześniej powędrował on na półkę. Początkowy — choć i tak nie przesadny — entuzjazm, spowodowany tylko tym, że album jest zwyczajnie szybszy od poprzednika, został zmieciony. Przecież to się okazało jeszcze gorsze! Benton na każdym kroku podkreślał, jak to szybko (w 4 dni) i tanio (za 5600 $) nagrali tę płytę… Efekt jest taki, że naprawdę słychać, iż w In Torment In Hell nie włożono zbyt dużo pracy ani środków pieniężnych. O zgrozo nawet wcześniejszy krążek mógł się poszczycić bardziej „ostrym” i wyraźnym brzmieniem. Tu na umiarkowany plus zmienił się sound werbla, ale reszta… Mnie szczególnie irytuje szum, dudnienie i „buczenie” czegoś, co chyba miało być w zamyśle drugą gitarą albo nawet i basem. Co do muzyki – tak, całościowo jest ona szybsza niż na „Insineratehymn”, ale to zupełnie nic nie daje, mamy bowiem do czynienia z nadzwyczajnym stężeniem schematyzmu i powtarzalności na minutę grania. A gdy jeszcze pojawiają się te nieszczęsne zwolnienia, to już w ogóle robi się niewesoło. Tym sposobem dostajemy coś na kształt kilku niedorobionych wersji niedorobionego i zabiedzonego „Kill The Christian”. Nie żebym oczekiwał po Deicide rewolucyjnej oryginalności, ale trzeba przyznać, iż drzewiej tak z nimi bywało, że jakoś sprawniej montowali do kupy te swoje patenty. A tu… Ech. Słowem: to co musieli – odbębnili, nie zważając przy tym na jakość produktu końcowego. Czemu się dziwić, skoro po paru latach sami przyznawali, że ten album powstał po tylko to, by wyzwolić się spod „opiekuńczych” skrzydeł Roadrunner. Plusy… pewnie jakieś są, niektórym nawet udało się kilka wyliczyć… Ja tak nie potrafię (czy też nie chcę) i mogę skupić się przede wszystkim na wadach, a w te — sami przyznacie — In Torment In Hell obfituje. Nie przekonuje mnie żaden element tego krążka. Trudno, co robić? Proste – nie kupować i nie słuchać. Mnie, niestety, pozostaje już tylko to drugie.

demo

The rational minded among us might suppose that, a single year after one of your flagship death metal acts released their most mediocre effort to date, you'd want them to take to their time when next they enter the studio. If the members of Deicide are to be believed, this was not the case for In Torment In Hell, a purported rush job at the bequest of Roadrunner. Why am I not surprised? This is the same label, after all, which rose (or fell) from genuine greatness in the 80s to one of the trendiest cash whores in all the extreme music industry. The label that, two years hence, would release the worthless 'Best of' Deicide compilation to squeeze a few more bucks beyond this heap of negligible returns...

As it turns out, though, the production and the album art (which isn't frankly all that bad, merely a re-integration of past cover symbols) are not the only impediments to this wretched low. The songwriting is equally to blame, a collection of mundane and uninteresting riffs that offer nothing the band hadn't already delivered in exponentially greater quality on their formative releases Deicide (1990) and Legion (1992). In fact, the music here is so mediocre that it makes the vapid, ridiculous leads sound positively angelic by comparison, as wild and meaningless as they tend to be. In Torment In Hell is perhaps closer to the band's roots than as Insiniteratehymn, but where that album still had the capacity to bust out a half-decent guitar pattern, these are treacherously forgotten within seconds of their passing. Your typical mix of grooving chugs over double bass and explosive old school speed picking that in no way comes off effectively malevolent or even muscular (arguably the band's one strength on their better works).

The vocals might occasionally resonate along with Benton's finer performances, but their meter comes off wholly generic and derivative of the band's back catalog. I'm seriously hard pressed to think of even one riff I appreciated on the album. Even the tighter tracks like the mosh intensive "Let It Be Done" and "Imminent Doom", or the thrashing closer "Lurking Among Us" fall flat on their inverted crosses. Don't even get me started on the title track, which is perhaps the worst on the album, a poor choice for an opener. As the band would agree, the mix sounds like shit. Pick any random demo from a brutal death metal band around the turn of the century and you're likely to find better. I like the zip of the leads, but only because their frivolous tone makes them stand pitchfork and horns above the rest of this lazy, lamentable lattice. Deicide have released other disappointments through their career, but this might have given Jesus the last laugh if they hadn't decided to survive through it.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. In Torment In Hell (Feat. Bob Larson) 4:02
2. Christ Don't Care 2:51
3. Vengeance Will Be Mine 4:24
4. Imminent Doom 3:41
5. Child Of God 3:35
6. Let It Be Done 3:34
7. Worry In The House Of Thieves 4:16
8. Lurking Among Us 4:34



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Written-By [All Lyrics] - Glen Benton
Drums - Steve Asheim
Lead Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Rlr_uBhZxjE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

"Insineratehymn" to bodajże piąty duży krążek Deicide. Cieszy fakt, że od tylu lat zespół gra wciąż w niezmienionym składzie, są już legendą sceny deathmetalowej, jednak dziś nie błyszczą jak kiedyś.

Płytę rozpoczyna "Bible Basher", który mógłby być wyznacznikiem tego, co dzieje się w kolejnych 30 minutach. Utwory są przeważnie szybkie, nie brakuje tu jednak rytmicznych, dynamicznych riffów. Kompozycje okraszone są licznymi zmianami tempa, jak również ładnymi, czasem nie-deicidowymi solówkami. Głos Bentona nadal jest głęboki, porażający, ale jednak chyba stracił swoją dawną diabelskość. Warstwa tekstowa po raz kolejny przedstawia Deicide jako zespół antykościelny, czy też antychrześcijański, jednakże część tekstów traktuje o ostatnich wydarzeniach w życiu Bentona.

"Insineratehymn" ma ciekawe brzmienie, nie jest całkowicie czyste, takie bowiem nie pasowałoby do charakteru muzyki Deicide. Niestety tej płycie brak dawnej agresji. Z jednej strony wydaje się, że jest bardzo spójna, przy drugim przesłuchaniu można mieć jednak wrażenie, że utwory pochodzą z różnych albumów. Tradycyjnie także "Insineratehymn" jest płytą krótką. Wśród dziesięciu kompozycji polecam "Worst Enemy" i "Refusal Of Penance". Ale jedno wiem na pewno, nigdy żadna ich płyta nie będzie lepsza od debiutanckiej.

m00n


Wstyd! Porażka! Rozczarowanie! Pomyłka! Może wydać się to dziwne, ale powyższe, nieprzepełnione entuzjazmem zawołania tyczą się właśnie „dzieła” Deicide, zespołu, za którego twórczość do połowy 2000 roku dałbym się pokroić. Miały być radykalne zmiany, powrót do grania brutalniejszego i bardziej surowego w formie, a wyszła… no właśnie, wtórna i niezbyt rajcująca muzyka, zdecydowanie przez małe „m”. Otwierający płytę „Bible Basher” (bajdełej – od 5 sekundy zalatuje „Bastard Of Christ”, ale to nie problem) jest jeszcze tym, do czego ekipa Bentona nas przyzwyczaiła: jest szybko, chwytliwie, skocznie, brutalnie, ale i niestety bardzo krótko (niespełna dwie i pół minuty). To, co się dzieje później, wprawia w niemałe osłupienie – zespół bawi się w zwolnienia, których od zarania dziejów przecież unikał. Za sprawą Insineratehymn wiemy czemu tak było – po prostu nie potrafili grać wolno i z sensem. Póki napierdalają, dbając o dynamikę i intensywność, to wszystko jest w porządku, bez wodotrysków (abstrahując od zajebistego w całości „Bible Basher”), ale OK – takie partie w „Standing In The Flames”, „Halls Of Warship”, „Suffer Again” czy „Apocalyptic Fear” wypadają bardzo fajnie i dostarczają trochę radochy. Dramat i nuda pojawiają się, gdy przychodzi jakiś wolny fragment – brzmi to sztucznie, kwadratowo, nie ma w tym za grosz polotu, jest wyprane z energii, wciśnięte na siłę i kompletnie nieprzekonywujące. Na pewno płycie nie pomaga też niewielka ilość solówek, nieco zmodyfikowany wokal Glena (jest bliższy temu z „Once Upon The Cross”, a to oznacza mniejszą ekspresję oraz czytelność) czy bardzo średnia produkcja (czego jak czego, ale takich demówkowych zapędów wcale nie pojmuję) – czyli elementy, które w założeniach miały spotęgować brutalność i diabelstwo. Sorki, nic takiego się nie stało. Mimo, iż przesłuchiwałem ten album setki razy (tu pojawia się mały paradoks, bo kto tak często słucha przeciętnej płyty) i nabrałem doń sporego dystansu, to nadal nie potrafię na luzie przyswoić sobie takiego oblicza Deicide i nadal czuję się oszukany. Spodziewałem się monumentu i kolejnego gwoździa do trumny chrześcijaństwa, a tu dupa. W kończącym krążek „Refusal Of Penance” Glen śpiewa, że „zawsze był instrumentem Szatana” – w tym przypadku instrument się rozstroił. Pewnie przez wilgoć w sali prób.

demo

The first five or so minutes of Insinteratehymn promise a few husky thrashing maneuvers smothered in Glen Benton's percussive barking and grunting, but ultimately it winds down into what might be their most mediocre studio offering. It's a punctual, stripped down affair upon which the most bare of concepts are repeatedly hammered in predictable processions of mundane brutality. Once again, I am left with an underwhelmed impression of this so-called legendary death metal band, and once again, I neglect to believe they are worth the hovering hype that has accompanied them since they broke out in the early 90s. Deicide can play their instruments along with the more practiced of their fellow craftsmen, but compelling they aren't.

The initial potential unleashed is through the streaming venom of "Bible Basher", rapid guitar work of a more melodic, modernized feel, until the verse arrives, vocals following directly along the arc of the punching riffs. Yet another of Deicide's myriad blasphemies focused on ye olde deer in the headlights, the Christian minister and follower. By this point, as a new century was dawning upon us, and I'm pretty sure we had all 'got it' already. I take no issue with this band's stance on organized religions, in fact I may damn well share it, but there must be an intriguing way to pursue the stance beyond what seem like the rantings of a bitter teen kicked out of Sunday School. Benton is not the foulest lyricist in the genre by a long shot, but just think how cool a deeper, more ambitious, intellectual excavation might come off in his hands?

Alas, the rambling sacrilege is not even the weak point of this album, but a series of diminishing returns in how the songs are written, like descending a ladder of quality. "Forever Hate You", "Standing in the Flames", and "Remnant of a Hopeless Path" are all ridden with increasingly dull death/thrash grooves; good intentions gone awry when the transitions and tempo shifts fail to produce anything of note. The leads toil and tear through the raucous mass of muted chugging like knifes through gelatin, but they're rarely memorable in of themselves. A number of the tracks are even more mediocre and meandering than these, like the ceaseless groove and chug of "The Gift That Keeps On Giving".

Even when the band experiment with the clinical swerving of "Suffer Again" or "Worst Enemy", the steam is too quickly lost, and the best that could be said of "Apocalyptic Fear" and "Refusal of Penance" is that they conjure up half-decent thrash riffs in their dry environments. Compared to the bluster and brutality of a Legion or even Once Upon the Cross, Insineratehymn seems to lack even the most banal malevolence the band were able to stir up though their lyrics. In a sense, this album almost seems like Deicide-lite, caffeine free carnage. The production feels all too processed and boring, and the simplification of the composition just doesn't work in its favor. Hardly an offensive work to be sacrificed upon the suck-pile, but neither is it worth a repeated glance when so many better alternatives exist, even from the band's own stock.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Bible Basher
2. Forever Hate You
3. Standing In the Flames
4. Remnant Of a Hopeless Path
5. The Gift That Keeps on Giving
6. Halls Of Warship
7. Suffer Again
8. Worst Enemy
9. Apocalyptic Fear
10. Refusal Of Penance



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Lyrics By - Glen Benton
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Wi5O-4gWDqM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

"Insineratehymn" to bodajże piąty duży krążek Deicide. Cieszy fakt, że od tylu lat zespół gra wciąż w niezmienionym składzie, są już legendą sceny deathmetalowej, jednak dziś nie błyszczą jak kiedyś.

Płytę rozpoczyna "Bible Basher", który mógłby być wyznacznikiem tego, co dzieje się w kolejnych 30 minutach. Utwory są przeważnie szybkie, nie brakuje tu jednak rytmicznych, dynamicznych riffów. Kompozycje okraszone są licznymi zmianami tempa, jak również ładnymi, czasem nie-deicidowymi solówkami. Głos Bentona nadal jest głęboki, porażający, ale jednak chyba stracił swoją dawną diabelskość. Warstwa tekstowa po raz kolejny przedstawia Deicide jako zespół antykościelny, czy też antychrześcijański, jednakże część tekstów traktuje o ostatnich wydarzeniach w życiu Bentona.

"Insineratehymn" ma ciekawe brzmienie, nie jest całkowicie czyste, takie bowiem nie pasowałoby do charakteru muzyki Deicide. Niestety tej płycie brak dawnej agresji. Z jednej strony wydaje się, że jest bardzo spójna, przy drugim przesłuchaniu można mieć jednak wrażenie, że utwory pochodzą z różnych albumów. Tradycyjnie także "Insineratehymn" jest płytą krótką. Wśród dziesięciu kompozycji polecam "Worst Enemy" i "Refusal Of Penance". Ale jedno wiem na pewno, nigdy żadna ich płyta nie będzie lepsza od debiutanckiej.

m00n


Wstyd! Porażka! Rozczarowanie! Pomyłka! Może wydać się to dziwne, ale powyższe, nieprzepełnione entuzjazmem zawołania tyczą się właśnie „dzieła” Deicide, zespołu, za którego twórczość do połowy 2000 roku dałbym się pokroić. Miały być radykalne zmiany, powrót do grania brutalniejszego i bardziej surowego w formie, a wyszła… no właśnie, wtórna i niezbyt rajcująca muzyka, zdecydowanie przez małe „m”. Otwierający płytę „Bible Basher” (bajdełej – od 5 sekundy zalatuje „Bastard Of Christ”, ale to nie problem) jest jeszcze tym, do czego ekipa Bentona nas przyzwyczaiła: jest szybko, chwytliwie, skocznie, brutalnie, ale i niestety bardzo krótko (niespełna dwie i pół minuty). To, co się dzieje później, wprawia w niemałe osłupienie – zespół bawi się w zwolnienia, których od zarania dziejów przecież unikał. Za sprawą Insineratehymn wiemy czemu tak było – po prostu nie potrafili grać wolno i z sensem. Póki napierdalają, dbając o dynamikę i intensywność, to wszystko jest w porządku, bez wodotrysków (abstrahując od zajebistego w całości „Bible Basher”), ale OK – takie partie w „Standing In The Flames”, „Halls Of Warship”, „Suffer Again” czy „Apocalyptic Fear” wypadają bardzo fajnie i dostarczają trochę radochy. Dramat i nuda pojawiają się, gdy przychodzi jakiś wolny fragment – brzmi to sztucznie, kwadratowo, nie ma w tym za grosz polotu, jest wyprane z energii, wciśnięte na siłę i kompletnie nieprzekonywujące. Na pewno płycie nie pomaga też niewielka ilość solówek, nieco zmodyfikowany wokal Glena (jest bliższy temu z „Once Upon The Cross”, a to oznacza mniejszą ekspresję oraz czytelność) czy bardzo średnia produkcja (czego jak czego, ale takich demówkowych zapędów wcale nie pojmuję) – czyli elementy, które w założeniach miały spotęgować brutalność i diabelstwo. Sorki, nic takiego się nie stało. Mimo, iż przesłuchiwałem ten album setki razy (tu pojawia się mały paradoks, bo kto tak często słucha przeciętnej płyty) i nabrałem doń sporego dystansu, to nadal nie potrafię na luzie przyswoić sobie takiego oblicza Deicide i nadal czuję się oszukany. Spodziewałem się monumentu i kolejnego gwoździa do trumny chrześcijaństwa, a tu dupa. W kończącym krążek „Refusal Of Penance” Glen śpiewa, że „zawsze był instrumentem Szatana” – w tym przypadku instrument się rozstroił. Pewnie przez wilgoć w sali prób.

demo

The first five or so minutes of Insinteratehymn promise a few husky thrashing maneuvers smothered in Glen Benton's percussive barking and grunting, but ultimately it winds down into what might be their most mediocre studio offering. It's a punctual, stripped down affair upon which the most bare of concepts are repeatedly hammered in predictable processions of mundane brutality. Once again, I am left with an underwhelmed impression of this so-called legendary death metal band, and once again, I neglect to believe they are worth the hovering hype that has accompanied them since they broke out in the early 90s. Deicide can play their instruments along with the more practiced of their fellow craftsmen, but compelling they aren't.

The initial potential unleashed is through the streaming venom of "Bible Basher", rapid guitar work of a more melodic, modernized feel, until the verse arrives, vocals following directly along the arc of the punching riffs. Yet another of Deicide's myriad blasphemies focused on ye olde deer in the headlights, the Christian minister and follower. By this point, as a new century was dawning upon us, and I'm pretty sure we had all 'got it' already. I take no issue with this band's stance on organized religions, in fact I may damn well share it, but there must be an intriguing way to pursue the stance beyond what seem like the rantings of a bitter teen kicked out of Sunday School. Benton is not the foulest lyricist in the genre by a long shot, but just think how cool a deeper, more ambitious, intellectual excavation might come off in his hands?

Alas, the rambling sacrilege is not even the weak point of this album, but a series of diminishing returns in how the songs are written, like descending a ladder of quality. "Forever Hate You", "Standing in the Flames", and "Remnant of a Hopeless Path" are all ridden with increasingly dull death/thrash grooves; good intentions gone awry when the transitions and tempo shifts fail to produce anything of note. The leads toil and tear through the raucous mass of muted chugging like knifes through gelatin, but they're rarely memorable in of themselves. A number of the tracks are even more mediocre and meandering than these, like the ceaseless groove and chug of "The Gift That Keeps On Giving".

Even when the band experiment with the clinical swerving of "Suffer Again" or "Worst Enemy", the steam is too quickly lost, and the best that could be said of "Apocalyptic Fear" and "Refusal of Penance" is that they conjure up half-decent thrash riffs in their dry environments. Compared to the bluster and brutality of a Legion or even Once Upon the Cross, Insineratehymn seems to lack even the most banal malevolence the band were able to stir up though their lyrics. In a sense, this album almost seems like Deicide-lite, caffeine free carnage. The production feels all too processed and boring, and the simplification of the composition just doesn't work in its favor. Hardly an offensive work to be sacrificed upon the suck-pile, but neither is it worth a repeated glance when so many better alternatives exist, even from the band's own stock.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Bible Basher
2. Forever Hate You
3. Standing In the Flames
4. Remnant Of a Hopeless Path
5. The Gift That Keeps on Giving
6. Halls Of Warship
7. Suffer Again
8. Worst Enemy
9. Apocalyptic Fear
10. Refusal Of Penance



..::OBSADA::..

Vocals, Bass, Lyrics By - Glen Benton
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman
Guitar - Brian Hoffman, Eric Hoffman



https://www.youtube.com/watch?v=Wi5O-4gWDqM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
The Beach Boys - 50 Fifty Big Ones - Greatest Hits - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: The Beach Boys
Album................: 50 Fifty Big Ones - Greatest Hits
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2012
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 67 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Capitol Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. The Beach Boys - California Girls [2002 stereo mix] [02:46]
2. The Beach Boys - Do It Again [mono] [02:19]
3. The Beach Boys - Surfin' Safari [mono] [02:06]
4. The Beach Boys - Catch a Wave [02:11]
5. The Beach Boys - Little Honda [01:53]
6. The Beach Boys - Surfin' U.S.A. [02:30]
7. The Beach Boys - Surfer Girl [02:27]
8. The Beach Boys - Don't Worry, Baby [2009 stereo mix] [02:50]
9. The Beach Boys - Little Deuce Coupe [01:41]
10. The Beach Boys - Shut Down [2003 stereo mix] [01:51]
11. The Beach Boys - I Get Around [mono] [02:13]
12. The Beach Boys - The Warmth of the Sun [02:53]
13. The Beach Boys - Please Let Me Wonder [2007 stereo mix] [02:51]
14. The Beach Boys - Wendy [2007 stereo mix] [02:21]
15. The Beach Boys - Getcha Back [03:01]
16. The Beach Boys - The Little Girl I Once Knew [mono] [02:36]
17. The Beach Boys - When I Grow Up (To Be a Man) [2012 stereo mix][02:05]
18. The Beach Boys - It's OK [02:12]
19. The Beach Boys - Dance, Dance, Dance [2003 stereo mix] [02:04]
20. The Beach Boys - Do You Wanna Dance? [2012 stereo mix] [02:22]
21. The Beach Boys - Rock and Roll Music [02:28]
22. The Beach Boys - Barbara Ann [2012 stereo mix] [02:13]
23. The Beach Boys - All Summer Long [2007 stereo mix] [02:10]
24. The Beach Boys - Help Me, Rhonda [mono - single version][02:47]
25. The Beach Boys - Fun, Fun, Fun [mono] [02:16]

Playing Time.........: 59:17
Total Size...........: 403,51 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. The Beach Boys - Kokomo [03:37]
2. The Beach Boys - You're So Good to Me [2007 stereo mix] [02:15]
3. The Beach Boys - Wild Honey [2012 stereo mix] [02:38]
4. The Beach Boys - Darlin' [2012 stereo mix] [02:12]
5. The Beach Boys - In My Room [02:13]
6. The Beach Boys - All This Is That [03:59]
7. The Beach Boys - This Whole World [01:57]
8. The Beach Boys - Add Some Music to Your Day [03:33]
9. The Beach Boys - Cotton Fields (The Cotton Song) [single version - 2001 stereo mix][03:15]
10. The Beach Boys - I Just Wasn't Made for These Times [1996 stereo mix][03:22]
11. The Beach Boys - Sail On, Sailor [03:18]
12. The Beach Boys - Surf's Up [04:14]
13. The Beach Boys - Friends [02:33]
14. The Beach Boys - Heroes and Villains [2012 stereo mix] [03:39]
15. The Beach Boys - I Can Hear Music [02:37]
16. The Beach Boys - Good Timin' [02:13]
17. The Beach Boys - California Saga (On My Way to Sunny Californ-i-a)[03:23]
18. The Beach Boys - Isn't It Time [single version] [03:47]
19. The Beach Boys - Kiss Me, Baby [2000 stereo mix] [02:44]
20. The Beach Boys - That's Why God Made the Radio [03:19]
21. The Beach Boys - Forever [02:41]
22. The Beach Boys - God Only Knows [1996 stereo mix] [02:55]
23. The Beach Boys - Sloop John B [1996 stereo mix] [03:03]
24. The Beach Boys - Wouldn't It Be Nice [2001 stereo mix] [02:33]
25. The Beach Boys - Good Vibrations [mono] [03:37]

Playing Time.........: 01:15:48
Total Size...........: 512,74 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Konstelacja metalowych wyjadaczy zebrała się w tym projekcie, aby zionąć dethmetalowym oddechem. Świetna wojenna machina zmiatająca wszystko ze swej drogi.



..::TRACK-LIST::..

1. They Shall Not Grow Old 5:33
Vocals - Karlsson

2. Into The First Wave 4:27
Vocals - Karlsson

3. Who Knows What The Dark Brings 5:28
Vocals - Rudemyr

4. Goliath Revived 4:39
Vocals - Terry

5. Before The Fall 5:28
Vocals - Nordstrom

6. Killzone 5:08
Vocals - Kreft

7. MAC V SOG 5:10
Vocals - Kreft

8. Tunnel Rats 6:46
Vocals - Kreft

9. Into An Ambush 5:35
Vocals - Pettersson

10. Tail-End Charlie 5:27
Vocals - Kreft

11. Hill 937 6:15
Vocals - Kreft

12. Apocalypse 6:11
Vocals - Pettersson

13. Pathfinders 4:57
Vocals - Ingram

14. We Will Rise 5:00
Vocals - Kreft

Tracks 1 and 2 taken from Just Before Dawn - They Shall Not Grow Old
Tracks 3, 4, 5 taken from Just Before Dawn - Who Knows What The Dark Brings
Tracks 6, 7, 8, 9,10 and 11 taken from Just Before Dawn - Battle-Sight Zeroing




https://www.youtube.com/watch?v=wMwyYlTWkA4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Konstelacja metalowych wyjadaczy zebrała się w tym projekcie, aby zionąć dethmetalowym oddechem. Świetna wojenna machina zmiatająca wszystko ze swej drogi.



..::TRACK-LIST::..

1. They Shall Not Grow Old 5:33
Vocals - Karlsson

2. Into The First Wave 4:27
Vocals - Karlsson

3. Who Knows What The Dark Brings 5:28
Vocals - Rudemyr

4. Goliath Revived 4:39
Vocals - Terry

5. Before The Fall 5:28
Vocals - Nordstrom

6. Killzone 5:08
Vocals - Kreft

7. MAC V SOG 5:10
Vocals - Kreft

8. Tunnel Rats 6:46
Vocals - Kreft

9. Into An Ambush 5:35
Vocals - Pettersson

10. Tail-End Charlie 5:27
Vocals - Kreft

11. Hill 937 6:15
Vocals - Kreft

12. Apocalypse 6:11
Vocals - Pettersson

13. Pathfinders 4:57
Vocals - Ingram

14. We Will Rise 5:00
Vocals - Kreft

Tracks 1 and 2 taken from Just Before Dawn - They Shall Not Grow Old
Tracks 3, 4, 5 taken from Just Before Dawn - Who Knows What The Dark Brings
Tracks 6, 7, 8, 9,10 and 11 taken from Just Before Dawn - Battle-Sight Zeroing




https://www.youtube.com/watch?v=wMwyYlTWkA4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowana, europejska reedycja wydanego w listopadzie 1971 roku jedynego, za to doskonałego albumu australijskiej formacji grającej ciężkiego, progresywnego rocka w stylu mocnych Spooky Tooth z najlepszego okresu z domieszką Atomic Rooster i Deep Purple. Zresztą zespół wykonał swoje wersje pochodzących z LP 'The Last Puff' (Spooky Tooth, 1970): 'The Wrong Time' oraz (skomponowanego przez Beatlesów) tutaj 8-minutowy 'I Am The Walrus'! Spośród 7 utworów aż 5 stanowiły doskonałe przeróbki kawałków innych wykonawców a 2 stanowiły oryginalne kompozycje zespołu - w tym doskonały, improwizowany, ponad 10-minutowy utwór z fletem w roli głównej! Generalnie album wypełniony był po brzegi soczystym, "brytyjskim" brzmieniem z lat 1969-1970, czyli dużo Hammondów, efektowne i zarazem solidne gitary oraz rasowe wokale: przeważający żeński (świetny) i pojawiający się marginalnie, męski (OK). Jeszcze raz: na tym albumie jest zero wypełniaczy! Wydany w nakładzie zaledwie 500 egz. winylowy album McPhee to chyba największy, rockowy rarytas z kręgu australijskiego, starego rocka, bo każdy, poważny kolekcjoner chce go mieć i słuchać! Natomiast świetnie zachowane egzemplarze z kratkowaną na froncie i niemożliwą do zachowania bez drobnych przytarć bardzo ciemną okładką, jeśli się pojawiają to kosztują ponad 2000 euro!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. The Wrong Time 6:35
Written By – Wright, McCracken

2. Sunday Shuffle 3:22
Written By – B. Kaika

3. Southern Man 5:50
Written By – N. Young

4. Indian Rope Man 7:14
Written By – Price, Roth, Havens

5. Superstar 5:04
Written By – Bramlett, Russell

6. I Am The Walrus 8:00
Written By – Lennon-McCartney

7. Out To Lunch 10:38
Written By – Tony Joyce



..::OBSADA::..

Vocals, Percussion - Faye Lewis
Organ, Electric Piano, Vocals - Jim Deverell
Drums - Terry Popple
Guitar - Tony Joyce
Bass - Benny Kaika
+
Harmony Vocals - Shauna Jensen
Alto Saxophone, Flute - Ken James (tracks: 5, 7)
Congas - Larry Durea (tracks: 4)



https://www.youtube.com/watch?v=rQaATqKR2eQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowana, europejska reedycja wydanego w listopadzie 1971 roku jedynego, za to doskonałego albumu australijskiej formacji grającej ciężkiego, progresywnego rocka w stylu mocnych Spooky Tooth z najlepszego okresu z domieszką Atomic Rooster i Deep Purple. Zresztą zespół wykonał swoje wersje pochodzących z LP 'The Last Puff' (Spooky Tooth, 1970): 'The Wrong Time' oraz (skomponowanego przez Beatlesów) tutaj 8-minutowy 'I Am The Walrus'! Spośród 7 utworów aż 5 stanowiły doskonałe przeróbki kawałków innych wykonawców a 2 stanowiły oryginalne kompozycje zespołu - w tym doskonały, improwizowany, ponad 10-minutowy utwór z fletem w roli głównej! Generalnie album wypełniony był po brzegi soczystym, "brytyjskim" brzmieniem z lat 1969-1970, czyli dużo Hammondów, efektowne i zarazem solidne gitary oraz rasowe wokale: przeważający żeński (świetny) i pojawiający się marginalnie, męski (OK). Jeszcze raz: na tym albumie jest zero wypełniaczy! Wydany w nakładzie zaledwie 500 egz. winylowy album McPhee to chyba największy, rockowy rarytas z kręgu australijskiego, starego rocka, bo każdy, poważny kolekcjoner chce go mieć i słuchać! Natomiast świetnie zachowane egzemplarze z kratkowaną na froncie i niemożliwą do zachowania bez drobnych przytarć bardzo ciemną okładką, jeśli się pojawiają to kosztują ponad 2000 euro!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. The Wrong Time 6:35
Written By – Wright, McCracken

2. Sunday Shuffle 3:22
Written By – B. Kaika

3. Southern Man 5:50
Written By – N. Young

4. Indian Rope Man 7:14
Written By – Price, Roth, Havens

5. Superstar 5:04
Written By – Bramlett, Russell

6. I Am The Walrus 8:00
Written By – Lennon-McCartney

7. Out To Lunch 10:38
Written By – Tony Joyce



..::OBSADA::..

Vocals, Percussion - Faye Lewis
Organ, Electric Piano, Vocals - Jim Deverell
Drums - Terry Popple
Guitar - Tony Joyce
Bass - Benny Kaika
+
Harmony Vocals - Shauna Jensen
Alto Saxophone, Flute - Ken James (tracks: 5, 7)
Congas - Larry Durea (tracks: 4)



https://www.youtube.com/watch?v=rQaATqKR2eQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Brigitte Bardot (ur. 28 września 1934 w Paryż) to francuska aktorka, modelka i piosenkarka, uznawana za jedną z największych ikon kina i symbol seksu lat 50. i 60. XX wieku. Światową sławę przyniósł jej film I Bóg stworzył kobietę w reżyserii Roger Vadim, który uczynił z niej międzynarodową gwiazdę. Bardot wyróżniała się naturalnością, swobodą i charyzmą, przełamując ówczesne konwenanse wizerunku kobiety w kinie. W trakcie kariery wystąpiła w kilkudziesięciu filmach, współpracując z wieloma znanymi twórcami, a jej styl i osobowość miały ogromny wpływ na kulturę popularną i modę. W latach 70. zdecydowała się zakończyć karierę aktorską, wycofując się z życia filmowego. Wstawka zawiera składankę z największymi przebojami śpiewanymi przez BB.

Title: Best Of

Artist: Brigitte Bardot

Country: Francja

Year: 2026

Genre: Chanson

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01.Harley Davidson
02.Ca pourrait changer
03.L'appareil ... sous
04.Oh qu'il est vilain
05.La madrague
06.Moi je joue
07.Une histoire de plage
08.A la fin de l'ete
09.Je danse donc je suis
10.Je reviendrai toujours vers toi
11.La fille de paille
12.Je t'aime moi non plus
13.Un jour comme un autre
14.Ne me laisse pas l'aimer
15.Tu veux ou tu veux pas
16.Ciel de lit
17.Les hommes endormis
18.Je me donne... qui me plaŒt
19.Noir et blanc
20.Bonnie And Clyde

..::INFO::..

Mecanica Popular była chilijskim zespołem muzycznym założonym w 1997 roku przez pochodzących z Ariki Manuela Garcię i Maria Villalobosa. Do składu dołączyli także gitarzysta Diego Alvarez oraz perkusista Marcos Chavez. Zespół łączył brzmienia folku i rocka, wzbogacone melodyjnymi tekstami, których inspiracje wywodziły się z tradycji trovy oraz chilijskiego nurtu Nueva Cancion. Obecnie grupa już nie istnieje. Mecanica Popular odegrała ważną rolę pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku w chilijskim przemyśle muzycznym, działając pod legendarną wytwórnią Alerce. Teksty Manuela Garcii i Maria Villalobosa były pełne poetyckości, łącząc elementy rocka i trovy z autorskimi kompozycjami. Twórczość zespołu miała fundamentalne znaczenie dla nowego pokolenia chilijskich muzyków, którzy w swojej działalności artystycznej zaczęli wykorzystywać elementy folkloru latynoamerykańskiego oraz chilijskiej Nueva Cancion. Jak zauważa Radio Ritoque, Mecanica Popular stała się punktem odniesienia dla późniejszych pokoleń autorów piosenek i wykonawców, a jej działalność zapowiadała okres w chilijskiej muzyce, który na początku drugiej dekady XXI wieku wyniósł piosenkę autorską do rangi jednego z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych formatów na dojrzalszej i bardziej rozbudowanej scenie muzycznej kraju. Wstawka zawiera debiutancki album zespołu.

Title: Mecanica Popular

Artist: Mecanica Popular

Country: Chile

Year: 1999

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Gato
2.Laberinto
3.Eje de Infinito Orden
4.Las Meninas
5.Una Buena Muchacha
6.Azul Contra Rojo
7.W. Jones
8.Balcon De Abril
9.Tres Escenas Para El Te
10.Los Perros De La Sangre
11.Hablar De Ti

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
The Police - Every Breath You Take - The Classics
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: The Police
Album................: Every Breath You Take - The Classics
Genre................: Rock, Pop
Source...............: CD
Year.................: 1995
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. The Police - Roxanne [03:11]
2. The Police - Can't Stand Losing You [03:00]
3. The Police - Message In A Bottle [04:51]
4. The Police - Walking On The Moon [05:01]
5. The Police - Don't Stand So Close To Me [04:01]
6. The Police - De Do Do Do, De Da Da Da [04:09]
7. The Police - Every Little Thing She Does Is Magic [04:22]
8. The Police - Invisible Sun [03:46]
9. The Police - Spirits In The Material World [03:00]
10. The Police - Every Breath You Take [04:14]
11. The Police - King Of Pain [05:00]
12. The Police - Wrapped Around Your Finger [05:15]
13. The Police - Don't Stand So Close To Me '86 [04:53]
14. The Police - Message In A Bottle (New Classic Rock Mix) [04:50]

Playing Time.........: 59:41
Total Size...........: 390,78 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sting & The Police - The Very Best Of...Sting & The Police
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sting & The Police
Album................: The Very Best Of...Sting & The Police
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 1997
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 64 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. The Police - Message in a Bottle [04:51]
2. The Police - Can't Stand Losing You [03:01]
3. Sting - Englishman In New York [04:28]
4. The Police - Every Breath You Take [04:13]
5. The Police - Walking On The Moon [05:03]
6. Sting - Fields Of Gold [03:40]
7. The Police - Every Little Thing She Does Is Magic [04:21]
8. Sting - If You Love Somebody Set Them Free [04:16]
9. Sting - Let Your Soul Be Your Pilot (Edit) [04:30]
10. Sting - Russians [03:59]
11. Sting - If I Ever Lose My Faith In You [04:30]
12. Sting - When We Dance (Edit) [04:18]
13. The Police - Don't Stand So Close To Me [04:01]
14. The Police - Roxanne [03:13]
15. The Police - Roxanne '97 (Puff Daddy Remix) [04:32]

Playing Time.........: 01:03:03
Total Size...........: 406,71 MB

...( Info )...

Artist: Bananarama
Title: Now Or Never
Year: 2026
Genre: Electronic, Pop
Style: Europop
Publisher (label): In Synk
Country: Worldwide
Duration: 00:24:15
Format/Codec: FLAC (tracks)
Audio Bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]


...( TrackList )...

01. Now Or Never (Martha and Poupon Mix) (00:03:52)
02. La La Love (00:03:32)
03. Moves Like Jagger (00:03:27)
04. Now Or Never (00:03:53)
05. Movin' On 2012 (00:03:24)
06. Now Or Never (Ian Masterson Extended Mix) (00:06:07)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pięć lat temu, przy okazji premiery demówki stołecznego Clairvoyance prosiłem Was, byście zapamiętali tę nazwę. Wiedziałem, że Warszawiacy namieszają na rodzimej scenie, a kolejny materiał tylko to potwierdzał. Dziś pora na kolejny dowód, że to jedna z lepszych kapel death metalowych na naszej scenie.

Bo oto, po sześciu latach, wypuszczają nowy krążek – „Chasm to Immurement”. Krążek ukazał się tym razem w Carbonized Records, całkiem spoko wytwórni, ale dzięki temu liczę że zespół trochę bardziej się popromuje poza Polską. A jest czym się chwalić, bowiem dostajemy wraz z nim nieco ponad pół godziny gruzowego death metalu, do jakiego zespół zdążył nas już przyzwyczaić na demówce i EPce.

Już sama okładka mistrza Girardiego zwiastuje, że lekko tu nie będzie i rzeczywiście – słuchacz wraz z wciśnięciem play zostaje wciągnięty w tę nieskończoną czarną dziurę ułożoną z trupów, nagrobków i cmentarnej ziemi. Clairvoyance, dla tych co przesiedzieli ostatnie kilka lat pod grobową płytą czy innym kamieniem, tworzy metal śmierci wzorowany na tym, co kiedyś wyszło z takimi tytułami jak „Onward to Golgotha”, „Nesphite” czy innym „Vulgar Necrolatry”. Tu i tam usłyszeć można nawet nawiązania do „In Battle There is No Law”. Zaś obecnie moim zdaniem spokojnie można postawić ich najnowszy krążek chociażby obok takiego „Primordial Malignity”. Ciężar, jakim charakteryzuje się „Chasm to Immurement” jest niesamowity. Dla mnie to w ogóle fantastyczna rzecz, że młode bądź co bądź zespoły potrafią wskrzesić feeling z początku lat dziewięćdziesiątych, a przy tym sprokurować tak świeże brzmienie (ukłony dla białostockiego Dobra 12 Studio). Debiut Clairvoyance mimo ładunku gruzu i „zwalistego” charakteru muzyki brzmi bardzo naturalnie i dynamicznie, szczególnie że Clairvoyance używa różnorodnego tempa do masakrowania swoją muzyką – od powolnych potworów, po szybkie ejakulacje. I niezależnie od tego cały czas wypada to morderczo.

Wszystko mi się na tym krążku zgadza. Od okładki, przez riffy, solówki, ten typ growlu, tempo, teksty. Jako rzekłem – Clairvoyance ustawiło w tym roku poprzeczkę bardzo wysoko jeśli chodzi o death metalowy album. I nie ograniczam się teraz już tylko do płachetka ziemi między Nysą a Bugiem. Doskonały krążek.

Oracle


Długo kazano nam czekać na pełnometrażowy debiut Clairvoyance, oj długo! Od wydania pierwszego materiału zatytułowanego „Demo” minęło bowiem 5 lat, po drodze była jeszcze ep-ka „Threshold Of Nothingness”, ale najważniejsze, że wreszcie jest ich debiutancki krążek „Chasm of Immurement”. Wydany przez amerykański label Carbonized Records materiał gotowy jest by oblać mrokiem zainteresowanych nim słuchaczy. Ten album – niczym drogi trunek, dojrzewający na półce w ciemnej piwnicy – czekał na otwarcie aby w odpowiednim czasie, cieszyć wszystkie zmysły!

No dobrze, ale teraz poświęćmy chwilę autorom tego doskonałego materiału. Clairvoyance to pięcioosobowy skład grający duszny, powolny i klimatyczny death metal, inspirowany Blood Incantation, Morbid Angel czy Tom Mold. Skład tworzą: Adrian Szczepański (perkusja), Maciej Cesarczyk (wokal), Denis Didenko (gitara), Kacper Pawluk (gitara) oraz Vlad Levchenko (gitara basowa”. Twórczość tych młodych artystów jest połączniem fascynacji oraz pasji do tworzenia gruzowatej i mrocznej muzyki, obdarowanej przez autorów szczerością i dobitną przenikliwością. Ich dźwięki wstrząsną waszą duszą w posadach, pozostawiając ze swoistym wyczerpaniem, ale też satysfakcją i niepohamowanym głodem na więcej. Tak było ze mną.

Od pierwszych dźwięków „Eternal Blaze”, po ostatnie takty „Monument to Dread”, zostałem oblany foniczną smołą, wciągającą w bezkresną otchłań, która z każdą mijającą sekundą zasysała mnie głębiej i głębiej. Finalnie nie chciałem opuścić tego mrocznego portalu, a wręcz ponownie zdecydowałem zanurzyć w tej z pozoru mrocznej, nieprzyjaznej atmosferze. Na płycie pomimo swoistej monotonii brzmienia, nie ma ani ułamka sekundy nudy czy powtarzalności, która może wybić słuchacza z muzycznego seansu.

Pewne jest, że muzyka Clairvoyance nie jest dla każdego. Nie znajdziecie w niej chwytliwych melodii, czy skocznych riffów. Wokale również nie nadają się do wspólnego odśpiewywania – ale to klimat, spójność oraz ciężar tego materiału, mogą zachwycić koneserów ciężkiego i odzierającego ze szczęścia grania. Nie sposób również polecić poszczególnych utworów, bo ten album smakuje najlepiej w całości! Niemniej dla mnie utworem, który idealnie reprezentuje całość jest „Reign of Silence”.

W mojej opinii na „Chasm of Immurement” nie ma słabego elementu czy niedociągnięć. To album doskonale zrealizowany, który zasługuje na jak największe uznanie. Słuchając go dosłownie przepadłem. Nie mogłem wręcz wyjąć płyty z odtwarzacza, czując silną potrzebę kolejnego odsłuchu. Choć oceny są niezwykle subiektywne i nie chciałbym nimi rzucać na lewo i prawo ten krążek w moim mniemaniu zasługuje na 5/6. Powiem więcej – według mnie polski death metal już dawno nie brzmiał tak dobrze i nie był tak narkotycznie porywający jak na „Chasm Of Immurement”!

Kamil Tyski


Zespół Clairvoyance zaistniał w mojej świadomości przy okazji przekopywania katalogu Blood Harvest kilka lat temu, jednak do pierwszego kontaktu z jego muzyką musiało upłynąć trochę czasu. Teraz pluję sobie w brodę, że tak długo zwlekałem, bo Chasm Of Immurement to kawał porządnego gruz-metalu, który wyraźnie, w dodatku z łatwością, wybija się ponad średnią gatunkową, a jest to o tyle duże osiągnięcie, że większość kapel tego nurtu wydaje się robić wszystko, byle tylko od tej średniej w żaden sposób nie odstawać i nie być posądzonym o zdradę ideałów.

Nie chciałbym sugerować, że Clairvoyance na swoim debiucie poszli w eksperymenty albo wyczyniają jakieś niesamowicie oryginalne rzeczy. Nic podobnego, oni po prostu nie powielają ślepo błędów nagminnie popełnianych przez starsze i bardziej uznane grupy. W sumie już tyle by im wystarczyło, żeby zwrócić na siebie uwagę, a oni jeszcze solidnie przyłożyli się do wykonania oraz produkcji albumu, co czyni z Chasm Of Immurement całkiem smakowity kąsek dla wielbicieli syfiastego death metalu, choć może niekoniecznie tego w najbardziej ortodoksyjnym wydaniu. W muzyce doskonale słychać, że chłopaki znają i rozumieją podstawy takiego grania, ale na pewno nie ograniczają się tylko do nich, więc w przyszłości mogą nas jeszcze czymś zaskoczyć. Zanim jednak do tego dojdzie, warto się skupić na opisywanym krążku.

Na Chasm Of Immurement pasuje mi praktycznie wszystko i chyba nie potrafiłbym wskazać tylko jednego wyróżniającego się czy potraktowanego z wyjątkowym pietyzmem elementu. Tu liczy się całokształt, co oznacza, że muzycy i gardłowy Clairvoyance skrupulatnie przemyśleli, jak miał wyglądać ten materiał i niczego nie pozostawili przypadkowi. Począwszy od rozsądnej objętości (34 minuty), poprzez duże wewnętrzne zróżnicowane utworów (monotonii nie stwierdzono), klasowy wokal (dobry dół bez bezpłciowego buczenia), po bardzo selektywne, acz ciągle surowe brzmienie, którym, gloria!, nie musieli maskować niedoskonałości techniczno-kompozycyjnych. Każdy z sześciu dość rozbudowanych kawałków niesie z sobą coś ciekawego, w każdym też znalazło się miejsce dla paru bardziej chwytliwych riffów czy niestandardowych solówek (jak w „Monument To Dread”), które nadają im większej wyrazistości. Dzięki temu płytę łyka się bez popitki, a z przesłuchania na przesłuchanie wyłapuje się z niej coraz więcej.

Jestem pod dużym wrażeniem dojrzałości Clairvoyance zaprezentowanej na Chasm Of Immurement i mam nadzieję, że zespół przynajmniej utrzyma tak wysoki poziom na kolejnych wydawnictwach. To tylko debiut, a z dobrą promocją może sprawić, że kilka kapel z czołówki zacznie z niepokojem oglądać się za siebie. Brawo!

demo


'Chasm of Immurement', the debut Full-Length from Clairvoyance, features six tracks of extremely rotten gut-wrenching Death / Doom Metal!


I boarded the Clairvoyance hype train as it was barely leaving the station, when they released their first demo back in May of 2020. They had that je ne sais quoi that I crave in old school death metal, an ability to churn and pummel with ruthless efficiency, and even in 11 short minutes they flashed the sort of songwriting chops well-established bands wish they had. Blood Harvest took note and Clairvoyance gathered momentum, dropping their first EP Threshold of Nothingness in 2022 and with it adding a glut of new fans to their ranks. Then came a few years of silence—at least on the new music front—but now at long last it’s time for me to re-don my conductor’s cap and get back to business. Toot toot motherfuckers, hype train coming through and it’s picking up steam.

The Polish quartet’s new offering is their first full-length and it comes courtesy of Bay Area death dealers Carbonized Records. Chasm of Immurement has been given the full Death Metal Long-Play on a Respected Label treatment, complete with rad artwork by Paolo Girardi, a multi-variant vinyl release, and a selection of shirts. Sometimes a debut LP can feel a bit underwhelming in circumstances like these—musical expectations raised by label push to a point where the album itself can’t match the bells and whistles—but luckily that’s not the case here. Clairvoyance’s riffs are far too powerful to be derailed.

Chasm of Immurement is vintage work from these Poles and continues their upward trajectory. Churning Finnish school death riffs with remarkable groove drag you through the muck, tinges of doom plod and crush, earthshaking breakdowns hint at influences like Suffocation. It’s aggressive at every turn and filthy on top of that, marrying brutality with grime and just a bit of finesse, jagged lines like mountain ranges giving way to midtempo angularity, squealing solo chaos, and good old chunky bludgeoning. Clairvoyance’s best quality is their ability to execute so many facets of this sort of pummeling death metal really well, each part polished to a sheen to make one hell of a gem.

Founding member and vocalist Maciej Cesarczyk’s growl is throaty and cavernous a la A.V. of Dead Congregation, a delightfully dank and grim presence. Bassist Vlad Levchenko and drummer Adrian Szczepański are as sturdy and battering as a rhythm section can be, helped by some particularly great mixing courtesy of Piotr Polak and guitarist Kacper Pawluk. But of course, a death metal album is only as good as its guitars, so what makes this album exception is Pawluk and founding member Denis Didenko showing out. Finn-influenced brutality with bits of American—New York in particular—death is a damn satisfying combination. Listen to the way those sinister tremolo lines give way to static picking over grooving drums and then monstrous stomping slams in the middle section of opener “Eternal Blaze”. Feel how the ever-rising riff that opens “Blood Divine” morphs into angularity, is obscured by merciless blasting, then drops into a laid-back chug over running double bass. Grotesque death/doom heavier than a collapsed star crushes (“Fleshmachine”), syncopated chug grooves get heads bobbing and asses throwing (2:20 of “Monument to Dread”, for example). Every damn thing Pawluk and Didenko play is catchy, and the band brings styles together with a deft touch.

The album features a few guest spots, including a very cool sort of hazy, almost psychedelic solo from Derrick Vella (Tomb Mold, Dream Unending) near the top of “Hymn of the Befouled”, but honestly? I don’t think Chasm of Immurement needs them. They add a bit of additional flavor, but the record stands tall on its own merits. Clairvoyance are excellent songwriters—six tracks in 34 minutes here and they all feel shorter than they are—and the cohesion is tight across the board, as is the production. This is just really fucking good death metal, bottom line, and it doesn’t need guest solos spicing it up to make it rule. They’re the sprinkles on this sundae, adding some extra appeal, but it’s all that goodness beneath that matters.

THE BOTTOM LINE

If you’re on the tracks get out of the way, because the Clairvoyance hype train is rolling strong and picking up speed. Chasm of Immurement is some of the best death metal I’ve heard this year and puts a lot of recent releases by more “experienced” bands to shame. Get it in your ears and get on board.

Noob Heavy



..::TRACK-LIST::..

1. Eternal Blaze 04:36
2. Hymn of the Befouled 05:42
3. Fleshmachine 05:41
4. Reign of Silence 06:32
5. Blood Divine 04:48
6. Monument to Dread 06:59



..::OBSADA::..

Maciej Cesarczyk - Vocals
Denis Didenko - Guitars / Vocals
Kacper Pawluk - Guitars
Vlad Levchenko - Bass
Adrian Szczepański - Drums

Additional Guitars on Track 2 by Derrick Vela and Marek Drahota
Additional Guitars on Track 6 by Brenton Weir



https://www.youtube.com/watch?v=o7V7bloEd_c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pięć lat temu, przy okazji premiery demówki stołecznego Clairvoyance prosiłem Was, byście zapamiętali tę nazwę. Wiedziałem, że Warszawiacy namieszają na rodzimej scenie, a kolejny materiał tylko to potwierdzał. Dziś pora na kolejny dowód, że to jedna z lepszych kapel death metalowych na naszej scenie.

Bo oto, po sześciu latach, wypuszczają nowy krążek – „Chasm to Immurement”. Krążek ukazał się tym razem w Carbonized Records, całkiem spoko wytwórni, ale dzięki temu liczę że zespół trochę bardziej się popromuje poza Polską. A jest czym się chwalić, bowiem dostajemy wraz z nim nieco ponad pół godziny gruzowego death metalu, do jakiego zespół zdążył nas już przyzwyczaić na demówce i EPce.

Już sama okładka mistrza Girardiego zwiastuje, że lekko tu nie będzie i rzeczywiście – słuchacz wraz z wciśnięciem play zostaje wciągnięty w tę nieskończoną czarną dziurę ułożoną z trupów, nagrobków i cmentarnej ziemi. Clairvoyance, dla tych co przesiedzieli ostatnie kilka lat pod grobową płytą czy innym kamieniem, tworzy metal śmierci wzorowany na tym, co kiedyś wyszło z takimi tytułami jak „Onward to Golgotha”, „Nesphite” czy innym „Vulgar Necrolatry”. Tu i tam usłyszeć można nawet nawiązania do „In Battle There is No Law”. Zaś obecnie moim zdaniem spokojnie można postawić ich najnowszy krążek chociażby obok takiego „Primordial Malignity”. Ciężar, jakim charakteryzuje się „Chasm to Immurement” jest niesamowity. Dla mnie to w ogóle fantastyczna rzecz, że młode bądź co bądź zespoły potrafią wskrzesić feeling z początku lat dziewięćdziesiątych, a przy tym sprokurować tak świeże brzmienie (ukłony dla białostockiego Dobra 12 Studio). Debiut Clairvoyance mimo ładunku gruzu i „zwalistego” charakteru muzyki brzmi bardzo naturalnie i dynamicznie, szczególnie że Clairvoyance używa różnorodnego tempa do masakrowania swoją muzyką – od powolnych potworów, po szybkie ejakulacje. I niezależnie od tego cały czas wypada to morderczo.

Wszystko mi się na tym krążku zgadza. Od okładki, przez riffy, solówki, ten typ growlu, tempo, teksty. Jako rzekłem – Clairvoyance ustawiło w tym roku poprzeczkę bardzo wysoko jeśli chodzi o death metalowy album. I nie ograniczam się teraz już tylko do płachetka ziemi między Nysą a Bugiem. Doskonały krążek.

Oracle


Długo kazano nam czekać na pełnometrażowy debiut Clairvoyance, oj długo! Od wydania pierwszego materiału zatytułowanego „Demo” minęło bowiem 5 lat, po drodze była jeszcze ep-ka „Threshold Of Nothingness”, ale najważniejsze, że wreszcie jest ich debiutancki krążek „Chasm of Immurement”. Wydany przez amerykański label Carbonized Records materiał gotowy jest by oblać mrokiem zainteresowanych nim słuchaczy. Ten album – niczym drogi trunek, dojrzewający na półce w ciemnej piwnicy – czekał na otwarcie aby w odpowiednim czasie, cieszyć wszystkie zmysły!

No dobrze, ale teraz poświęćmy chwilę autorom tego doskonałego materiału. Clairvoyance to pięcioosobowy skład grający duszny, powolny i klimatyczny death metal, inspirowany Blood Incantation, Morbid Angel czy Tom Mold. Skład tworzą: Adrian Szczepański (perkusja), Maciej Cesarczyk (wokal), Denis Didenko (gitara), Kacper Pawluk (gitara) oraz Vlad Levchenko (gitara basowa”. Twórczość tych młodych artystów jest połączniem fascynacji oraz pasji do tworzenia gruzowatej i mrocznej muzyki, obdarowanej przez autorów szczerością i dobitną przenikliwością. Ich dźwięki wstrząsną waszą duszą w posadach, pozostawiając ze swoistym wyczerpaniem, ale też satysfakcją i niepohamowanym głodem na więcej. Tak było ze mną.

Od pierwszych dźwięków „Eternal Blaze”, po ostatnie takty „Monument to Dread”, zostałem oblany foniczną smołą, wciągającą w bezkresną otchłań, która z każdą mijającą sekundą zasysała mnie głębiej i głębiej. Finalnie nie chciałem opuścić tego mrocznego portalu, a wręcz ponownie zdecydowałem zanurzyć w tej z pozoru mrocznej, nieprzyjaznej atmosferze. Na płycie pomimo swoistej monotonii brzmienia, nie ma ani ułamka sekundy nudy czy powtarzalności, która może wybić słuchacza z muzycznego seansu.

Pewne jest, że muzyka Clairvoyance nie jest dla każdego. Nie znajdziecie w niej chwytliwych melodii, czy skocznych riffów. Wokale również nie nadają się do wspólnego odśpiewywania – ale to klimat, spójność oraz ciężar tego materiału, mogą zachwycić koneserów ciężkiego i odzierającego ze szczęścia grania. Nie sposób również polecić poszczególnych utworów, bo ten album smakuje najlepiej w całości! Niemniej dla mnie utworem, który idealnie reprezentuje całość jest „Reign of Silence”.

W mojej opinii na „Chasm of Immurement” nie ma słabego elementu czy niedociągnięć. To album doskonale zrealizowany, który zasługuje na jak największe uznanie. Słuchając go dosłownie przepadłem. Nie mogłem wręcz wyjąć płyty z odtwarzacza, czując silną potrzebę kolejnego odsłuchu. Choć oceny są niezwykle subiektywne i nie chciałbym nimi rzucać na lewo i prawo ten krążek w moim mniemaniu zasługuje na 5/6. Powiem więcej – według mnie polski death metal już dawno nie brzmiał tak dobrze i nie był tak narkotycznie porywający jak na „Chasm Of Immurement”!

Kamil Tyski


Zespół Clairvoyance zaistniał w mojej świadomości przy okazji przekopywania katalogu Blood Harvest kilka lat temu, jednak do pierwszego kontaktu z jego muzyką musiało upłynąć trochę czasu. Teraz pluję sobie w brodę, że tak długo zwlekałem, bo Chasm Of Immurement to kawał porządnego gruz-metalu, który wyraźnie, w dodatku z łatwością, wybija się ponad średnią gatunkową, a jest to o tyle duże osiągnięcie, że większość kapel tego nurtu wydaje się robić wszystko, byle tylko od tej średniej w żaden sposób nie odstawać i nie być posądzonym o zdradę ideałów.

Nie chciałbym sugerować, że Clairvoyance na swoim debiucie poszli w eksperymenty albo wyczyniają jakieś niesamowicie oryginalne rzeczy. Nic podobnego, oni po prostu nie powielają ślepo błędów nagminnie popełnianych przez starsze i bardziej uznane grupy. W sumie już tyle by im wystarczyło, żeby zwrócić na siebie uwagę, a oni jeszcze solidnie przyłożyli się do wykonania oraz produkcji albumu, co czyni z Chasm Of Immurement całkiem smakowity kąsek dla wielbicieli syfiastego death metalu, choć może niekoniecznie tego w najbardziej ortodoksyjnym wydaniu. W muzyce doskonale słychać, że chłopaki znają i rozumieją podstawy takiego grania, ale na pewno nie ograniczają się tylko do nich, więc w przyszłości mogą nas jeszcze czymś zaskoczyć. Zanim jednak do tego dojdzie, warto się skupić na opisywanym krążku.

Na Chasm Of Immurement pasuje mi praktycznie wszystko i chyba nie potrafiłbym wskazać tylko jednego wyróżniającego się czy potraktowanego z wyjątkowym pietyzmem elementu. Tu liczy się całokształt, co oznacza, że muzycy i gardłowy Clairvoyance skrupulatnie przemyśleli, jak miał wyglądać ten materiał i niczego nie pozostawili przypadkowi. Począwszy od rozsądnej objętości (34 minuty), poprzez duże wewnętrzne zróżnicowane utworów (monotonii nie stwierdzono), klasowy wokal (dobry dół bez bezpłciowego buczenia), po bardzo selektywne, acz ciągle surowe brzmienie, którym, gloria!, nie musieli maskować niedoskonałości techniczno-kompozycyjnych. Każdy z sześciu dość rozbudowanych kawałków niesie z sobą coś ciekawego, w każdym też znalazło się miejsce dla paru bardziej chwytliwych riffów czy niestandardowych solówek (jak w „Monument To Dread”), które nadają im większej wyrazistości. Dzięki temu płytę łyka się bez popitki, a z przesłuchania na przesłuchanie wyłapuje się z niej coraz więcej.

Jestem pod dużym wrażeniem dojrzałości Clairvoyance zaprezentowanej na Chasm Of Immurement i mam nadzieję, że zespół przynajmniej utrzyma tak wysoki poziom na kolejnych wydawnictwach. To tylko debiut, a z dobrą promocją może sprawić, że kilka kapel z czołówki zacznie z niepokojem oglądać się za siebie. Brawo!

demo


'Chasm of Immurement', the debut Full-Length from Clairvoyance, features six tracks of extremely rotten gut-wrenching Death / Doom Metal!


I boarded the Clairvoyance hype train as it was barely leaving the station, when they released their first demo back in May of 2020. They had that je ne sais quoi that I crave in old school death metal, an ability to churn and pummel with ruthless efficiency, and even in 11 short minutes they flashed the sort of songwriting chops well-established bands wish they had. Blood Harvest took note and Clairvoyance gathered momentum, dropping their first EP Threshold of Nothingness in 2022 and with it adding a glut of new fans to their ranks. Then came a few years of silence—at least on the new music front—but now at long last it’s time for me to re-don my conductor’s cap and get back to business. Toot toot motherfuckers, hype train coming through and it’s picking up steam.

The Polish quartet’s new offering is their first full-length and it comes courtesy of Bay Area death dealers Carbonized Records. Chasm of Immurement has been given the full Death Metal Long-Play on a Respected Label treatment, complete with rad artwork by Paolo Girardi, a multi-variant vinyl release, and a selection of shirts. Sometimes a debut LP can feel a bit underwhelming in circumstances like these—musical expectations raised by label push to a point where the album itself can’t match the bells and whistles—but luckily that’s not the case here. Clairvoyance’s riffs are far too powerful to be derailed.

Chasm of Immurement is vintage work from these Poles and continues their upward trajectory. Churning Finnish school death riffs with remarkable groove drag you through the muck, tinges of doom plod and crush, earthshaking breakdowns hint at influences like Suffocation. It’s aggressive at every turn and filthy on top of that, marrying brutality with grime and just a bit of finesse, jagged lines like mountain ranges giving way to midtempo angularity, squealing solo chaos, and good old chunky bludgeoning. Clairvoyance’s best quality is their ability to execute so many facets of this sort of pummeling death metal really well, each part polished to a sheen to make one hell of a gem.

Founding member and vocalist Maciej Cesarczyk’s growl is throaty and cavernous a la A.V. of Dead Congregation, a delightfully dank and grim presence. Bassist Vlad Levchenko and drummer Adrian Szczepański are as sturdy and battering as a rhythm section can be, helped by some particularly great mixing courtesy of Piotr Polak and guitarist Kacper Pawluk. But of course, a death metal album is only as good as its guitars, so what makes this album exception is Pawluk and founding member Denis Didenko showing out. Finn-influenced brutality with bits of American—New York in particular—death is a damn satisfying combination. Listen to the way those sinister tremolo lines give way to static picking over grooving drums and then monstrous stomping slams in the middle section of opener “Eternal Blaze”. Feel how the ever-rising riff that opens “Blood Divine” morphs into angularity, is obscured by merciless blasting, then drops into a laid-back chug over running double bass. Grotesque death/doom heavier than a collapsed star crushes (“Fleshmachine”), syncopated chug grooves get heads bobbing and asses throwing (2:20 of “Monument to Dread”, for example). Every damn thing Pawluk and Didenko play is catchy, and the band brings styles together with a deft touch.

The album features a few guest spots, including a very cool sort of hazy, almost psychedelic solo from Derrick Vella (Tomb Mold, Dream Unending) near the top of “Hymn of the Befouled”, but honestly? I don’t think Chasm of Immurement needs them. They add a bit of additional flavor, but the record stands tall on its own merits. Clairvoyance are excellent songwriters—six tracks in 34 minutes here and they all feel shorter than they are—and the cohesion is tight across the board, as is the production. This is just really fucking good death metal, bottom line, and it doesn’t need guest solos spicing it up to make it rule. They’re the sprinkles on this sundae, adding some extra appeal, but it’s all that goodness beneath that matters.

THE BOTTOM LINE

If you’re on the tracks get out of the way, because the Clairvoyance hype train is rolling strong and picking up speed. Chasm of Immurement is some of the best death metal I’ve heard this year and puts a lot of recent releases by more “experienced” bands to shame. Get it in your ears and get on board.

Noob Heavy



..::TRACK-LIST::..

1. Eternal Blaze 04:36
2. Hymn of the Befouled 05:42
3. Fleshmachine 05:41
4. Reign of Silence 06:32
5. Blood Divine 04:48
6. Monument to Dread 06:59



..::OBSADA::..

Maciej Cesarczyk - Vocals
Denis Didenko - Guitars / Vocals
Kacper Pawluk - Guitars
Vlad Levchenko - Bass
Adrian Szczepański - Drums

Additional Guitars on Track 2 by Derrick Vela and Marek Drahota
Additional Guitars on Track 6 by Brenton Weir



https://www.youtube.com/watch?v=o7V7bloEd_c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Norwegian’s Saligia return after their successful full length ‘Sic Transit Gloria Mundi’ in 2011 with a new taster of new material in the form of a 4 track EP. Much as their debut album left us with, this is a continuation of their occult take on Norwegian black metal, with all the cold flowing evil, shimmering guitar work and unhealthy love of Latin that you’d demand from such a release (even their name ‘Saligia’ is made up of the first letters in Latin of the seven deadly sins: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira and acedia).

Kicking off the EP is ‘Per Aspera ad Astra’, an evil freezing blast of pure occultism which rattles away nastily, showing off its earthy production and giving immediate evidence of the depth of sound which they can pull out of the simplest of riffs with eerie nuances. Vocally, Ahzari comes into his own during the title track which is up next, channelling Attila Csihar – a voice which suits the blackness of the silky-yet-deadly guitar work and pounding rhythm section, even slipping in the occasional Vikernes’ styled wind-tunnel howl to truly enforce full body horripilation. Track three ‘Maveth, Malachim’ is the shortest on offer, bristling yet more occult sickness with clean vocals more akin to Big Boss of Root. This is accompanied by a sparse musical backdrop, with the repeating of the mesmerising refrain vocally and riff-wise for maximum effectiveness, drilling home their dark message with sinister glee. Closing up the EP is ‘And Death Shalt Have No Dominion’, another trundling bundle of immorality cloaked in an enigmatic black miasma which sinks deep into the listener, enrapturing with a straightforward yet thoroughly spellbinding slice of greatness.

To be fair, there are a good number of great ‘new’ black metal bands crawling from the deepest, darkest Norwegian forests over the past few years, and I’m glad to once more add Saligia to that list after being so impressed with their debut. While this EP may be short in tracks, it clocks in at a good 25 minutes runtime so it’s more than a short stopgap in between writing album number two – the quality alone is enough reassurance of that. Simply put, Saligia spews virulent, viscous venom through its music, tarnishing and corrupting as it bleeds into your psyche. Not enough black metal does that these days, so this is well worth your time tracking down.

Lars Christiansen


Norwegian’s Saligia return after their successful full length ‘Sic Transit Gloria Mundi’ in 2011 with a new taster of new material in the form of a 4 track EP. Much as their debut album left us with, this is a continuation of their occult take on Norwegian black metal, with all the cold flowing evil, shimmering guitar work and unhealthy love of Latin that you’d demand from such a release (even their name ‘Saligia’ is made up of the first letters in Latin of the seven deadly sins: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira and acedia).

Kicking off the EP is ‘Per Aspera ad Astra’, an evil freezing blast of pure occultism which rattles away nastily, showing off its earthy production and giving immediate evidence of the depth of sound which they can pull out of the simplest of riffs with eerie nuances. Vocally, Ahzari comes into his own during the title track which is up next, channelling Attila Csihar – a voice which suits the blackness of the silky-yet-deadly guitar work and pounding rhythm section, even slipping in the occasional Vikernes’ styled wind-tunnel howl to truly enforce full body horripilation. Track three ‘Maveth, Malachim’ is the shortest on offer, bristling yet more occult sickness with clean vocals more akin to Big Boss of Root. This is accompanied by a sparse musical backdrop, with the repeating of the mesmerising refrain vocally and riff-wise for maximum effectiveness, drilling home their dark message with sinister glee. Closing up the EP is ‘And Death Shalt Have No Dominion’, another trundling bundle of immorality cloaked in an enigmatic black miasma which sinks deep into the listener, enrapturing with a straightforward yet thoroughly spellbinding slice of greatness.

To be fair, there are a good number of great ‘new’ black metal bands crawling from the deepest, darkest Norwegian forests over the past few years, and I’m glad to once more add Saligia to that list after being so impressed with their debut. While this EP may be short in tracks, it clocks in at a good 25 minutes runtime so it’s more than a short stopgap in between writing album number two – the quality alone is enough reassurance of that. Simply put, Saligia spews virulent, viscous venom through its music, tarnishing and corrupting as it bleeds into your psyche. Not enough black metal does that these days, so this is well worth your time tracking down.

Daemonlord



..::TRACK-LIST::..

'Lvx Aeternae Is Dedicated To The Lost : From Life, In Love, Through Death And The Beyond.'

1. Per Aspera ad Astra 08:36
2. Lvx Aeternae 06:34
3. Maveth, Malachim 04:29
4. ...and Death shalt have no dominion 05:33



..::OBSADA::..

Ahzari - Voices & Strings
V. - Drums

All musick by SALIGIA 2007-2013. Words by Ahzari,
except 'And Death shall have no dominion' by Dylan Thomas.



https://www.youtube.com/watch?v=uE4vlEJPwsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!