...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Out Of Focus to bez wątpienia jeden z 10 najlepszych, progresywnych zespołów lat 70. spoza Wielkiej Brytanii! Wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kuckuck (znanej m.in. również z płyt formacji Murphy Blend i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Genialne połączenie klimatów wczesnych Jethro Tull z Pink Floyd i ze szczyptą Colosseum - poparte bardzo solidną grą sekcji rytmicznej i doskonałym, przyjemnie manierycznym wokalem. Pełen wyobraźni i niepohamowanej mocy, 78-minutowy CD bez słabych punktów! Dodatkowo dołączono 3 połączone ze sobą, koncertowe utwory (z Palermo 1972) trwające razem 30 minut! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

These guys really had a sense of humour even if it was in bad taste at times(haha). The vocalist is tremedous,and quite theatrical at times. The sound on this their debut is psychedelic and heavy with the jazz flavour coming in later albums.
"See How A White Negro Flies" has a repetitive guitar line as organ then flute come in. Vocals 2 minutes in are brief. This sounds great ! Raw guitar solo goes on and on as drums pound away. Organ and flute are back. Vocals too 5 minutes in. "God Save The Queen, Cried Jesus" opens with flute and drums before vocals and guitar join in. Silly lyrics as the vocalist really performs. Low end guitar 2 minutes in is fantastic. Bass joins in before a calm arrives with flute leading the way softly. Vocals don't return until 6 minutes in. "Hey John" features some beautiful flute melodies. Vocals after 2 minutes with a fuller sound a minute later. Love the guitar 4 minutes in as they jam for a while. Organ after 5 minutes with some excellent bass lines a minute later. Flute is back. Guitar after 8 minutes is again just a joy to listen to.This has to be my favourite song and not because my name's in the title. No it's not ! "No Name Hmmm" is more uptempo with flute and drums leading the way until vocals come in. I like how passionately he sings. The guitar's tone is perfect. It comes and goes. Organ solo 1 1/2 minutes in. This is the shortest song at 3 minutes. Some fuzz in that guitar that comes in before 2 1/2 minutes.

"World's End" has a pastoral intro with flute. A fuller sound arrives a minute in. Vocals follow as organ and drums shine. Guitar 3 minutes in is atmospheric and it goes on until stopping 5 minutes in when spoken vocals take over. The lyrics here are political as he talks about then U.S. president Richard Nixon as the band jams. Lots of flute to follow before it gets heavier 8 1/2 minutes in. Vocals end it. "Dark,Darker" opens with ominous flute as a SABBATH-like mood takes over. Vocals follow. This is contrasted with a more uplifting passage. The contrast continues. A change 2 1/2 minutes in as flute,bass and light drums come in. This builds then relaxes again. A vocal melody before 6 minutes. Flute then goes crazy(same with the background vocals) before becoming dissonant then calming down again. It stays pastoral until after 9 minutes when the intensity returns.

Just a killer album ! The flute, organ, guitar and vocals are all outstanding. Love the sound of this one a lot.

Mellotron Storm


If you ever read Asbjornssen's Cosmic Dreams at Play, you will know how high esteem he holds this band. His article finishes this way: WHAT AN AWESOME GROUP THEY WERE! I cannot say it any better as the three albums they made in their prime were all drastically different from each other yet so unmistakably OOF (much like Floyd did all of their albums so different, yet all so FLOYD). Their music is absolutely theirs and sound like nothing else and although they are Germans, I hesitate to call it Krautrock or as some call it Krautjazz. They develop a strange mix of psyched-out rock with a good sense of jazz rock (although not quite as much in this debut album), add a good dose of flute/sax dominated prog rock and give themselves a maximum space for instrumental interplay even if Moran's voice holds an important role (and is an acquired taste in the same way that Peter Hammill or Roger Chapman are an acquired taste) with some non-sensical lyrics laying out their hippy ideals. With an abstract artwork this debut album (released on the legendary Kuckuck label) is aptly named Wake Up, even if the goal is to send you into dreamy trip, the music is raw, just the way the Germans liked it, reminiscent of their crosstown colleagues of Amon Duul II.

Right from the first repetitive note of Drechsler's guitar, soon underlined by Herring's organ and Moran Neumuller's flute, in the opening White Negro, you just know you're flying in a wonderful universe where time seems to be a very random dimension and the dreamy soundscapes are an invitation to tripping around the universe. The tougher-sounding God Save The Queen is more of rougher guitar-lead early 70's UK proto-prog ala EBB or BechKendel, but the middle section (recorded a bit too low) shared between the folky flute and the organ is a great counter-point using the full dynamics contrasting with the return of the opening section. Hey John is an almost 10-min wild flute-lead jam that can sound like Deep Purple's Mandrake Root in the middle.

The flipside jumps at your throat with the short but powerful No Name track that could easily be called You're Wasting Time, and even if there are obvious flaws in recording levels, this track is most likely to also claim the album's title, Wake Up! World's end is a fairly doomy track that still trails a bit of 60's into it, sometimes reminding of Floyd (Herring's organ and Spori's drumming sound like early Floyd circa Saucerful Of Secrets), while Moran's flute is more reminiscent of Traffic's Chris Wood and the guitar reminding us a bit of Krieger in The Doors' epic track The End. Ending the album is the lengthy Dark Darker track, which is a bit disjointed in its psyched-out moods especially Moran's flute racing up and down the ladder of sanity. This is one track where the group shows an excellent aptitude at light improvisation that lead to wild jamming, a thing that we would see much more of in the next three albums. Again the raw sound gives the impression that this record could've easily been recorded live in the Anglo-Saxon world, with only the approximate accent of Moran giving a hint otherwise. The closing section is a hard-driving Atomic Rooster-like heavy prog.

As with most German band singing in English, the vocals are not perfect but this is very minor as the texts (lyrics) are easily understood and are of a very social/political nature that they could also be classified in German only category Polit-rock (never thought you'd read about such a category, Uh? ;-) This IMHO only adds to the quality of the music and does not make it dated just for that reason. Technically absolutely brilliant (D-E A + HCH). Just by the weird song titles, one can see that this band is heavy, I mean HHHEEEAAAVVVYYY , man !!

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. See How A White Negro Flies5:49
2. God Save The Queen, Cried Jesus7:30
3. Hey John 9:38
4. No Name 3:06
5. World's End 9:56
6. Dark, Darker 11:43

Bonus Tracks:
7. Whispering
8. Cafe Stiletto
9. Cafe Stiletto 29:23

Track 7-9 Recorded Live in Palermo, Italy on 26th May 1972



..::OBSADA::..

Remigius Drechsler - guitar
Hennes Hering - keyboards
Moran Neumüller - vocals, saxes
Klaus Spöri - drums
Stefan Wisheu - bass



https://www.youtube.com/watch?v=6gjqgY-Phsc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Out Of Focus to bez wątpienia jeden z 10 najlepszych, progresywnych zespołów lat 70. spoza Wielkiej Brytanii! Wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kuckuck (znanej m.in. również z płyt formacji Murphy Blend i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Genialne połączenie klimatów wczesnych Jethro Tull z Pink Floyd i ze szczyptą Colosseum - poparte bardzo solidną grą sekcji rytmicznej i doskonałym, przyjemnie manierycznym wokalem. Pełen wyobraźni i niepohamowanej mocy, 78-minutowy CD bez słabych punktów! Dodatkowo dołączono 3 połączone ze sobą, koncertowe utwory (z Palermo 1972) trwające razem 30 minut! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

These guys really had a sense of humour even if it was in bad taste at times(haha). The vocalist is tremedous,and quite theatrical at times. The sound on this their debut is psychedelic and heavy with the jazz flavour coming in later albums.
"See How A White Negro Flies" has a repetitive guitar line as organ then flute come in. Vocals 2 minutes in are brief. This sounds great ! Raw guitar solo goes on and on as drums pound away. Organ and flute are back. Vocals too 5 minutes in. "God Save The Queen, Cried Jesus" opens with flute and drums before vocals and guitar join in. Silly lyrics as the vocalist really performs. Low end guitar 2 minutes in is fantastic. Bass joins in before a calm arrives with flute leading the way softly. Vocals don't return until 6 minutes in. "Hey John" features some beautiful flute melodies. Vocals after 2 minutes with a fuller sound a minute later. Love the guitar 4 minutes in as they jam for a while. Organ after 5 minutes with some excellent bass lines a minute later. Flute is back. Guitar after 8 minutes is again just a joy to listen to.This has to be my favourite song and not because my name's in the title. No it's not ! "No Name Hmmm" is more uptempo with flute and drums leading the way until vocals come in. I like how passionately he sings. The guitar's tone is perfect. It comes and goes. Organ solo 1 1/2 minutes in. This is the shortest song at 3 minutes. Some fuzz in that guitar that comes in before 2 1/2 minutes.

"World's End" has a pastoral intro with flute. A fuller sound arrives a minute in. Vocals follow as organ and drums shine. Guitar 3 minutes in is atmospheric and it goes on until stopping 5 minutes in when spoken vocals take over. The lyrics here are political as he talks about then U.S. president Richard Nixon as the band jams. Lots of flute to follow before it gets heavier 8 1/2 minutes in. Vocals end it. "Dark,Darker" opens with ominous flute as a SABBATH-like mood takes over. Vocals follow. This is contrasted with a more uplifting passage. The contrast continues. A change 2 1/2 minutes in as flute,bass and light drums come in. This builds then relaxes again. A vocal melody before 6 minutes. Flute then goes crazy(same with the background vocals) before becoming dissonant then calming down again. It stays pastoral until after 9 minutes when the intensity returns.

Just a killer album ! The flute, organ, guitar and vocals are all outstanding. Love the sound of this one a lot.

Mellotron Storm


If you ever read Asbjornssen's Cosmic Dreams at Play, you will know how high esteem he holds this band. His article finishes this way: WHAT AN AWESOME GROUP THEY WERE! I cannot say it any better as the three albums they made in their prime were all drastically different from each other yet so unmistakably OOF (much like Floyd did all of their albums so different, yet all so FLOYD). Their music is absolutely theirs and sound like nothing else and although they are Germans, I hesitate to call it Krautrock or as some call it Krautjazz. They develop a strange mix of psyched-out rock with a good sense of jazz rock (although not quite as much in this debut album), add a good dose of flute/sax dominated prog rock and give themselves a maximum space for instrumental interplay even if Moran's voice holds an important role (and is an acquired taste in the same way that Peter Hammill or Roger Chapman are an acquired taste) with some non-sensical lyrics laying out their hippy ideals. With an abstract artwork this debut album (released on the legendary Kuckuck label) is aptly named Wake Up, even if the goal is to send you into dreamy trip, the music is raw, just the way the Germans liked it, reminiscent of their crosstown colleagues of Amon Duul II.

Right from the first repetitive note of Drechsler's guitar, soon underlined by Herring's organ and Moran Neumuller's flute, in the opening White Negro, you just know you're flying in a wonderful universe where time seems to be a very random dimension and the dreamy soundscapes are an invitation to tripping around the universe. The tougher-sounding God Save The Queen is more of rougher guitar-lead early 70's UK proto-prog ala EBB or BechKendel, but the middle section (recorded a bit too low) shared between the folky flute and the organ is a great counter-point using the full dynamics contrasting with the return of the opening section. Hey John is an almost 10-min wild flute-lead jam that can sound like Deep Purple's Mandrake Root in the middle.

The flipside jumps at your throat with the short but powerful No Name track that could easily be called You're Wasting Time, and even if there are obvious flaws in recording levels, this track is most likely to also claim the album's title, Wake Up! World's end is a fairly doomy track that still trails a bit of 60's into it, sometimes reminding of Floyd (Herring's organ and Spori's drumming sound like early Floyd circa Saucerful Of Secrets), while Moran's flute is more reminiscent of Traffic's Chris Wood and the guitar reminding us a bit of Krieger in The Doors' epic track The End. Ending the album is the lengthy Dark Darker track, which is a bit disjointed in its psyched-out moods especially Moran's flute racing up and down the ladder of sanity. This is one track where the group shows an excellent aptitude at light improvisation that lead to wild jamming, a thing that we would see much more of in the next three albums. Again the raw sound gives the impression that this record could've easily been recorded live in the Anglo-Saxon world, with only the approximate accent of Moran giving a hint otherwise. The closing section is a hard-driving Atomic Rooster-like heavy prog.

As with most German band singing in English, the vocals are not perfect but this is very minor as the texts (lyrics) are easily understood and are of a very social/political nature that they could also be classified in German only category Polit-rock (never thought you'd read about such a category, Uh? ;-) This IMHO only adds to the quality of the music and does not make it dated just for that reason. Technically absolutely brilliant (D-E A + HCH). Just by the weird song titles, one can see that this band is heavy, I mean HHHEEEAAAVVVYYY , man !!

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. See How A White Negro Flies5:49
2. God Save The Queen, Cried Jesus7:30
3. Hey John 9:38
4. No Name 3:06
5. World's End 9:56
6. Dark, Darker 11:43

Bonus Tracks:
7. Whispering
8. Cafe Stiletto
9. Cafe Stiletto 29:23

Track 7-9 Recorded Live in Palermo, Italy on 26th May 1972



..::OBSADA::..

Remigius Drechsler - guitar
Hennes Hering - keyboards
Moran Neumüller - vocals, saxes
Klaus Spöri - drums
Stefan Wisheu - bass



https://www.youtube.com/watch?v=6gjqgY-Phsc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Aurora to dwudziesty czwarty, najnowszy album studyjny angielskiego zespołu rocka progresywnego Yes, wydany 12 czerwca 2026 roku nakładem InsideOut Music i Sony Music. Zespół Yes rozpoczął pracę nad albumem wkrótce po premierze „Mirror to the Sky” w maju 2023 roku. Yes to brytyjska grupa rockowa będąca przedstawicielem progresywnego rocka, lecz najczęściej jej muzykę określa się jako rock symfoniczny. Yes wypracowała bardzo charakterystyczne, głębokie brzmienie, oparte na skomplikowanych harmoniach, złożonych rytmach oraz wirtuozerii warsztatowej. Jej członkowie wykorzystują instrumenty akustyczne, elektryczne i elektroniczne. Grupa została założona w 1968 i jest aktywna do dziś. W 2017 zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

Artist: Yes

Title: Aurora

Country: Wielka Brytania

Year: 2026

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Aurora
2.Turnaround Situation
3.Love Lies Dreaming
4.Countermovement
i. Taro
ii. Anytime Soon
iii. Blink of an Eye
iv. Freedom's Edge
5.Ariadne
6.All Hands on Deck
7.Outside the Box
i. Light
ii. Outbox
8.Emotional Intelligence
9.Jambustin'
10.Watching the River Roll

Wykonawca: Bajm
Kraj: Polska
Typ: Album
Gatunek: Rock
Rok: 1985
Audio bitrate: 320Kbps
Audio kodek: mp3 2 kanały stereo

..::TRACK-LIST::..


01 - W Klatce Lwa
02 - Małpa I Ja
03 - Piramidy Na Niby
04 - Czaruj Mnie
05 - Ściany Mają Uszy, Uszy Znakomite
06 - Diabelski Krąg
07 - Martwa Woda
08 - Moja Wina, Wielka Wina
09 - Ucz Się, Ucz Się

...( Info )...

Wykonawca: Bajm
Kraj: Polska
Typ: Album
Gatunek: Rock
Rok: 1983
Audio bitrate: 320Kbps
Audio kodek: mp3 2 kanały stereo

...( TrackList )...

01 - Józek Nie Daruję Ci Tej Nocy
02 - Różowa Kula
03 - W Drodze Do Jej Serca
04 - O Key, O Key, Nic Nie Wiem, Nic Nie Wiem
05 - Co Mi Panie Dasz
06 - Żal Prostych Słów
07 - Po Prostu Stało Się
08 - Nie Ma Wody Na Pustyni
09 - Prorocy Świata

Title: FAKE NEWS!
Artist: Ensemble Nimbus
Year: 2026
Genre: Progressive Rock
Country: Sweden
Duration: 00:49:46
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Tracklist
01. The Lake 5:23
02. No Return 3:00
03. Lucid Dreams 4:31
04. Indras Web 3:09
05. Midas 3:41
06. In Circles 5:22
07. During the Night 5:18
08. Seven Signs 8:07
09. Silent Movie 2:23
10. New Midas 5:05
11. Tap on Clouds 3:49

..::INFO::..

The Boys of Dungeon Lane to dwudziesty solowy album studyjny Paula McCartneya, wydany 29 maja 2026 roku nakładem Capitol Records. Współprodukowany z Andrew Wattem podczas sesji nagraniowych prowadzonych od 2021 roku, został ogłoszony 26 marca 2026 roku wraz z premierą głównego singla „Days We Left Behind”. Drugim singlem był „Home to Us”, duet z Ringo Starrem. McCartney intensywnie promował The Boys of Dungeon Lane, udzielając wywiadów różnym publikacjom i występując w licznych programach typu talk show. Po premierze album spotkał się z uznaniem krytyków, z których wielu pozytywnie wypowiadało się o jego nostalgicznym i refleksyjnym charakterze. Niektórzy uznali go za jeden z najmocniejszych albumów w późniejszym okresie kariery McCartneya. Album dotarł na pierwsze miejsce list przebojów w Belgii, Danii, Holandii, Szkocji oraz Wielkiej Brytanii.

Artist: Paul McCartney

Title: The Boys Of Dungeon Lane

Country: Wielka Brytania

Year: 2026

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

1.As You Lie There
2.Lost Horizon
3.Days We Left Behind
4.Ripples in a Pond
5.Mountain Top
6.Down South
7.We Two
8.Come Inside
9.Never Know
10.Home to Us (with Ringo Starr)
11.Life Can Be Hard
12.First Star of the Night
13.Salesman Saint
14.Momma Gets By

Year: 2026
Genre: Psychedelic, Space-Rock
Country: UK
Duration: 01:12:17
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Tracklist
01. Four Legs Good, Two Legs Bad [1:53]
02. There Are Fairies In The Garden [5:11]
03. Hurry On Sundown [5:13]
04. The Demented Man [7:36]
05. Tortured Mind [3:31]
06. The Land Of Min [6:28]
07. Part Of Human Behaviour (No Sex Allowed) [2:16]
08. Those Days Of The Underground [6:28]
09. Out Of Luck [4:21]
10. PSI Power [6:51]
11. Human Zoo [6:12]
12. The Judge And The Fisherman [3:24]
13. Goonhilly Downs [4:14]
14. Ocean's Spiral [3:52]
15. Traveler Of Space [4:47]

..::INFO::..


---------------------------------------------------------------------
Billy Joel - The Ultimate Collection - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Billy Joel
Album................: The Ultimate Collection
Genre................: Rock, Pop
Source...............: CD
Year.................: 2000
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 63-68 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Sony Music

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Billy Joel - Just The Way You Are [04:50]
2. Billy Joel - My Life [04:43]
3. Billy Joel - It's Still Rock And Roll To Me [02:57]
4. Billy Joel - An Innocent Man [05:18]
5. Billy Joel - Piano Man [05:37]
6. Billy Joel - You're My Home [03:12]
7. Billy Joel - Everybody Loves You Now [03:11]
8. Billy Joel - The Entertainer [03:40]
9. Billy Joel - Streetlife Serenader [05:16]
10. Billy Joel - New York State Of Mind [06:03]
11. Billy Joel - Say Goodbye To Hollywood [04:38]
12. Billy Joel - She's Got A Way [03:00]
13. Billy Joel - Movin' Out (Anthony's Song) [03:29]
14. Billy Joel - She's Always A Woman [03:20]
15. Billy Joel - Honesty [03:49]
16. Billy Joel - You May Be Right [04:12]
17. Billy Joel - Don't Ask Me Why [02:57]
18. Billy Joel - Miami 2017 (Seen The Lights Go Out On Broadway)[05:09]

Playing Time.........: 01:15:32
Total Size...........: 478,44 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Billy Joel - Uptown Girl [03:16]
2. Billy Joel - Tell Her About It [03:50]
3. Billy Joel - The River Of Dreams [04:07]
4. Billy Joel - The Longest Time [03:38]
5. Billy Joel - We Didn't Start The Fire [04:47]
6. Billy Joel - Goodnight Saigon [07:02]
7. Billy Joel - Allentown [03:52]
8. Billy Joel - All For Leyna [04:12]
9. Billy Joel - This Is The Time [05:01]
10. Billy Joel - Leave A Tender Moment Alone [03:53]
11. Billy Joel - A Matter Of Trust [04:10]
12. Billy Joel - Modern Woman [03:50]
13. Billy Joel - Baby Grand [04:04]
14. Billy Joel - I Go To Extremes [04:21]
15. Billy Joel - Leningrad [04:03]
16. Billy Joel - The Downeaster 'Alexa' [03:43]
17. Billy Joel - You're Only Human (Second Wind) [04:48]
18. Billy Joel - All About Soul (Remix) [05:58]

Playing Time.........: 01:18:43
Total Size...........: 537,02 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, limitowana i świetnie brzmiąca edycja wydanego oryginalnie przez Sonet w 1970 roku świetnego, debiutanckiego album szwedzkiej formacji grającej ciężkiego, gitarowego rocka zainspirowanego Cream, Free i Jethro Tull z wyraźnymi, progresywnymi wpływami (m.in. okazjonalne partie fletu). Płyta zachowała surowy charakter; poszczególne utwory sprawiają wrażenie nagranych niemal 'na żywo', bez nadmiernych studyjnych ozdobników. Całość zaśpiewana została w naturalny, przystępny sposób po szwedzku i brzmi bardzo świeżo. Świetne i jednocześnie bardzo chwytliwe granie! Dodatkowo dołączono aż 33 minuty (8 nagrań) materiału dodatkowego: 3 nagrania z rzadkich singli, 1 utwór z sesji nagraniowej oraz 4 kawałki koncertowe z 1970 roku wydane po latach na CD/LP 'November Live'! Zwyczajowo wytwórnia Once Again niemal wiernie zreprodukowała grafiki z oryginalnego longplaya a także dodała reprodukcje kilku wczesnych singli zespołu.

JL

1 listopada 1969 roku szwedzcy fani blues rocka zebrani w Que-Club w Göteborgu z niecierpliwością czekało na pojawienie się gwiazdy wieczoru, brytyjskiego zespołu Fleetwood Mac. Wielu przyszło też posłuchać sztokholmskiego tria z rewelacyjnym, zaledwie 16-letnim gitarzystą Richardem Rolfem w składzie. Blues rockowe trio, które tego wieczoru otwierało koncert szacownych gości z Londynu występowało tu nie raz – za każdym razem pod inną nazwą. Kiedy menadżer klubu zapytał lidera zespołu, wokalistę i basistę Christera Stålbrandta jak ma ich zapowiedzieć, ten, patrząc na wiszący kalendarz na ścianie, rzucił krótko: „November. Tak nas zaanonsuj.”

Legenda o pierwszym hard rockowym zespole ze Szwecji i o tym, że grali tak szybko jak tylko to było możliwe (choć kompletnie nie mieli nic wspólnego z tzw. speed metalem) dotarła do mnie pocztą pantoflową prędzej niż jakiekolwiek ich nagranie, czy płyty. Kiedy w końcu odkryłem ich muzykę z dwóch pierwszych płyt pierwsze na co zwróciłem uwagę to to, że śpiewali w swoim ojczystym języku. O dziwo, w ogóle mi to nie przeszkadzało. Nie znając ani jednego słowa po szwedzku moja wyobraźnia uruchomiła się do tego stopnia, że patrząc na track listę dwóch pierwszych płyt wyobrażałem sobie, że być może chodzi o sagę Wikingów, legendarnego bohatera Ragnara Lodbroka i jego synów. I chociaż NOVEMBER był postępowym i politycznie pacyfistycznym zespołem wierzyłem, że tak jak Led Zeppelin w „Immigrant Song” śpiewają „We come from the land of the ice and snow/From the midnight sun where the hot springs flow/The Hammer of the gods/ Will drive our ships to new lands/To fight the hordes, and sing and cry/Valhalla, I am coming”. To by do nich pasowało. Zresztą ich styl, który w zasadzie daleko nie odbiegał od Zeppelina, Cream, Free, czy Budgie był nieco mylący, gdyż poza tonami (1000 kg.) bluesa, zabójczymi, hard rockowymi riffami trio miało także skłonności do progresji i psychodelii. Grupa działała krótko, niespełna trzy lata, wydając w tym czasie trzy znakomite albumy: „En ny tid är här…”(1970), „2 : a” (1971) i „6 : e” (1972).

Początki zespołu sięgają 1968 roku i kwartetu The Imps, który regularnie występował w młodzieżowym klubie Tegelhögen w Vällingby na przedmieściach Sztokholmu. Rosnąca popularność kwartetu nie przeszkodziła, by Christer Stålbrandt i Björn Inge (dr) opuścili zespół tworząc nową grupę o nazwie Train, w której znalazł się doskonale nam znany gitarzysta Snowy White. Gdy wczesną jesienią 1969 roku z powodów rodzinnych Snowy White opuścił Skandynawię jego miejsce zajął młodziutki, wielce utalentowany Richard Rolf. A skoro w składzie nie było już rodowitego Anglika Stålbrandt zdecydował, że wszystkie teksty będzie śpiewał w ojczystym języku. Większość z nich, które powstały pod wpływem ruchu flower power, napisał sam. Było to dość ryzykowne posunięcie mogące ograniczyć komercyjny sukces tria. W rzeczywistości wyszło im to na plus. Pomimo szwedzkich tekstów November zyskał dość sporą popularność na Wyspach Brytyjskich. Podczas trasy po Albionie teksty były tłumaczone na angielski jednak publiczność na koncertach domagała się, by śpiewali w ojczystym języku.

Podpisany na początku 1970 roku kontrakt z firmą Sonet zaowocował singlem „Mount Everest”/”Cinderella”, który przez trzy tygodnie utrzymywał się na drugim miejscu listy przebojów tuż za piosenką „Bridge Over Troubled Water” duetu Simon & Garfunkel. Mała płytka była forpocztą albumu „En ny tid är här…” wydanego w tym samym roku.

Tytuł albumu można przetłumaczyć jako „Nadeszły nowe czasy”. I faktycznie, ich płytowy debiut był czymś bardzo świeżym, nowym i oryginalnym. Wcześniej niewielu lokalnych artystów decydowało się śpiewać w swoim ojczystym języku lub grać taką muzykę. Co prawda w odniesieniu do muzyki anglosaskiej może wydać się wtórny, co nie znaczy, że jest gorszy. Wręcz przeciwnie. Sposób, w jaki użyli basu jako szkieletu dla większości kompozycji jest imponujący i wraz z ogólną atmosferą muzyki nie tylko zadziwia, ale przykuwa uwagę. Unoszące się nad zwartą, ale dyskretną sekcją rytmiczną, hard rockowo bluesowe próby („Mount Everest”, „Lek Att Du Ęr Barn Igen”) są doskonale uzupełniane subtelnym prowadzeniem gitary Rolfa z fantastycznym użyciem fletu. Ten ostatni nabiera łagodnego, progresywnego charakteru, niezbyt odległego od twórczości ikonicznych muzyków choćby takich jak Ian Anderson. Strategicznie rozrzucone po całym albumie utwory bluesowe wraz z ich skłonnościami do ciężkiego brzmienia składają się z fantastycznych wstępów do czystego hard rocka („Ta Ett Steg I sagans land” , „En annan värld”) lub hipisowskiego boogie („Sekunder”, „Åttonde”). Sekcja rytmiczna Stålbrandta/Inge wychodzi z bluesowej gry wstępnej poprzez szaleńcze, ale przemyślane bębnienie i orgazmiczne linie basu („Åttonde”), podczas gdy gitary prowadzące i rytmiczne Rolfa krążą sobie w swobodnym stylu. Muzycy potrafili też zabrzmieć naprawdę mocno, o czym świadczy niemożliwie zatytułowany „Varje gång jag cheese dig känns det lika skönt”. Wystarczy jedno przesłuchania płyty i naraz zdajemy sobie sprawę, że November jest na tym samym poziomie doskonałości co Led Zeppelin, Jethro Tull, Grand Funk Railroad, żeby wymienić tylko te. Oczywiście zawsze ktoś porówna ich do innych trzyosobowych kapel z tej samej epoki (Cream, Mountain, Jimi Hendrix Experience, Budgie, West Bruce & Laing, etc), ale moim skromnym zdaniem November był czymś więcej niż tylko inspiracją owych grup. W tej chwili nie przypominam sobie lepszego nieanglojęzycznego hard rockowego albumu. „En ny tid är här…” to ich najsłynniejsza płyta. I nic dziwnego, bo to piekielny album którym można się albo naćpać, albo dobrze przy nim odpocząć.

Zibi

Redaktor Kapała raczył wspominać ciepło o November w tylu tekstach, że aż dziw, iż dotychczas żadna recenzja którejś z trzech płyt tej wielce zasłużonej dla skandynawskiego rocka grupy nie zawitała na łamy Artrocka. Akurat mamy listopad*, a zatem miesiąc idealnie nadający się do schwycenia pióra w dłoń i skrobnięcia paru akapitów na temat owej formacji. Pomijając już miesięczną nazwę zespołu, okres szarugi to dobry czas dla takiej muzyki – wszak fan rocka musi czymś rozgrzać zziębnięte gnaty w ciemne, długie i zimne wieczory, a niekoniecznie ma ochotę co dzień wprowadzać do organizmu bajkowy nastrój, jak to ongi ujął niezapomniany Jan Himilsbach. Wówczas En ny tid är här sprawdza się znakomicie – rozgrzewa i przywołuje uśmiech na twarz, nie wzmagając przy tym chęci do gromkiego śpiewania Sokołów, bądź do pogrążenia się w kontemplacji dotyczącej natury bytu blatu kuchennego.

Przeciętny Polak, zapytany o muzykę szwedzkiej proweniencji, nie odpowie pewnie nic. Raz, że społeczeństwo idiocieje i gros ludzi, usłyszawszy proweniencja, co najwyżej otworzy szeroko oczęta ze zdumienia i spyta podejrzliwie: Czy Pan mnie aby nie obraża?; dwa, że w naszym kraju płyt kupuje się jeszcze mniej niż książek i nawet ABBA wielu osobom nie jest znana - abstrahując już od tego, że można znać muzykę jakiejś kapeli, nie zdając sobie sprawy z jej pochodzenia. Wskazanie zaś zespołu, zarazem wywodzącego się z tego skandynawskiego królestwa i posługującego się w swej twórczości ojczystą mową, stanowić może nie lada trudność nawet dla zupełnie dobrze obeznanych w rocku waszmościów. Fakt faktem, iż zbyt wiele takich klasycznych, rockowych, a przy tym wartych uwagi grup z lat 70. nie znajdziemy, niemniej niewiele to dużo więcej niż żadne – parę ich jednak będzie. A na czele owej czeredki, niczym Wolność z obrazu Delacroix, dumnie stoi właśnie November.

Korzenie grupy sięgają roku 1968, kiedy to w klubie Tegelhögen położonym w Vällingby, na przedmieściach Sztokholmu, uformował się kwartet The Imps (szkoda, że nie The Amps). Jeszcze w tym samym roku jego sekcja rytmiczna (Christem Stålbtrandt i Björn Inge) weszli w skład nowo powołanego do życia zespołu Train. Warto wspomnieć, że gitarzystą tego głośnego i szybko zdobywającego popularność tria był niejaki Snowy White. Ten sam, który za kilka lat zostanie piątym Floydem. Dwaj Szwedzi nie pograli jednak ze Śnieżkiem zbyt długo, opuścił on bowiem Train jesienią roku 1969. Wkrótce później, po jednej, najwyraźniej owocnej, próbie gitarzystą grupy został Richard Rolf. Tym samym jej skład stał się, że tak powiem, jednolity narodowościowo, co było powodem podjęcia decyzji o posługiwaniu się wyłącznie językiem szwedzkim. Z kolei tuż przed koncertem u boku Fleetwood Mac zmianie uległa nazwa formacji. Nietrudno się domyślić, że w poszukiwaniu inspiracji muzycy zajrzeli do kalendarza, albowiem ów występ miał miejsce 1 listopada 1969 roku. Na początku roku następnego zarejestrowali kilka utworów (tym samych, które znalazły się potem na debiutanckim albumie) w studiu Sveriges Radio. Audycja z ich udziałem spotkała się z rewelacyjnym przyjęciem, co niewątpliwie ułatwiło im nagranie (w tym samym miejscu), a następnie wydanie pierwszego longplaya. Singiel promujący całość - Mount Everest – zdobył w Szwecji znaczną popularność, duża płyta również odniosła sukces i w zasadzie do dziś stanowi jedno z najprzedniejszych dzieł skandynawskiego rocka.

Tak to już jest, że każde power-trio powołuje się na inspirację Cream, a nawet jeśli się do niej nie przyznaje, to i tak – w sensie muzycznym – sporo zawdzięcza panom Bakerowi, Bruce’owi i Claptonowi. November nie jest bynajmniej wyjątkiem, wszak trudno grać taką muzykę bez znajomości prekursorów gatunku, próżno jednak doszukiwać się w ich twórczości nachalnego kopiowania rozwiązań stosowanych przez starszych kolegów po fachu. Podobieństw dopatrywałbym się natomiast w – skądinąd chwalebnej – tendencji do wplatania w swoją grę drobnych a pomysłowych innowacji. Pamiętamy przesunięcie akcentu metrycznego w Sunshine of Your Love? Właśnie tego pokroju koncepty mam na myśli. Wystarczy posłuchać Varje gång jag ser dej känns det lika skönt (o raju, ależ tytuł!) – kapitalnego, urockowionego i śpiewanego po szwedzku - a przez to cokolwiek dla nas egzotycznego – bluesa. Wsłuchawszy się weń nieco uważniej można zauważyć pewne nieregularności w pracy perkusji. Niby drobiazg, a jednak owo stukanie po werblu czyni utwór ciekawszym. W wielu innych miejscach na płycie nader zmyślne zestawienie motywów, niekiedy wręcz pojedynczych dźwięków, też budzi uznanie, dowodząc kunsztu i pomysłowości członków zespołu. Wyraźnie słychać to już na samym początku płyty – wstęp do Mount Everest jest doprawdy ładnie skonstruowany, dzięki czemu aż tchnie werwą młodych naówczas muzyków.

Tego typu odstępstwa od sztampy, elementy sensownie i logicznie urozmaicające materiał nadają wydawnictwu progresywny sznyt. Acz pamiętajmy, że to przede wszystkim porcja porywającego hard-rocka. Prócz wieńczącego całość, na poły żartobliwego Balett Blues utwory pomieszczone na krążku mają wyraźnie heavyrockowy charakter. Wprawdzie niektóre z nich zagrane są bardziej na modłę bluesową (Lek att du är barn igen lub Varje gång…), inne zaś zaskakują melodyką (En annan värld mające w sobie coś ze skocznych tańców ludowych; trudne do sklasyfikowania, aczkolwiek zapadające w pamięć melodie Gröna blad i Åttonde), niemniej łączy je brzmienie, świeże i urozmaicone jak na tak skromne instrumentarium. Pełno w nich ostrej, wyrazistej gitary i mocnej, a przy tym wcale nie banalnej pracy sekcji rytmicznej. Warto zauważyć, że jak na płytę zarejestrowaną w 1970 roku, w ciągu ledwie trzech dni, i to bynajmniej nie w centrum rockowego światka, produkcja En ny tid är här stoi na zaskakująco wysokim poziomie, album brzmi soczyście i przejrzyście zarazem. Wydane w analogicznym okresie Deep Purple in Rock pod tym względem wypada dużo gorzej.

Ogromnie mi się ta płyta podoba. Dynamicznego heavy-rocka z progresywnymi inklinacjami nigdy za wiele - zwłaszcza późną jesienią, gdy za oknami szaro i buro, a w domu tak przejmująco chłodno, że zaczyna się pałać namiętnym afektem do kaloryfera, taka porcja mocnego grania potrafi uczynić żywot ludzki znacznie przyjemniejszym. Nie zapominajmy też, że zawsze można się ociupinkę pocieszyć myślą, że w Szwecji jest tak samo zimno, jak i w kraju mym ojczystym.


*Zdaję sobie sprawę, że jest grudzień, jednakowoż niemal cały powyższy tekst powstał kilka tygodni temu i czekał tylko na uzupełnienie danymi biograficznymi, zaczerpniętymi z książeczki dołączonej do kompaktowego wznowienia trzeciej płyty tria, do których to danych nie miałem przez jakiś czas dostępu, albowiem wspomniana książeczka, jak to się mówi, rozpłynęła się w niebycie. Mea maxima culpa.

Tyrystor

Trio November powstało pod koniec lat 60. w Sztokholmie. Nazwa upamiętnia pewien listopadowy wieczór 1969 roku, gdy muzycy, jeszcze pod szyldem Train, zagrali jako support przed grupą Fleetwood Mac. Muzykę graną przez zespół można nazwać zarówno ciężkim blues rockiem, jak i bluesowo zabarwionym hard rockiem. Inspiracje są dość oczywiste: Cream, The Jimi Hendrix Experience, Free, Ten Years After czy wspomniany Fleetwood Mac. Za to brzmienie - zaskakująco dobre - kojarzy się już raczej z Led Zeppelin lub nawet Black Sabbath. Tym, co odróżniało szwedzkie trio od anglosaskich grup, były teksty w ojczystym językiem. Trochę się tego obawiałem po doświadczeniach z niedawno recenzowanym Trettioåriga Kriget, jednak tutaj wokal brzmi lepiej, bardziej naturalnie. I nie da się ukryć, że właśnie ten egzotyczny element wyróżnia November spośród podobnie grających kapel. Kiedy grupa występowała w Wielkiej Brytanii i postanowiła zaprezentować swoje utwory w anglojęzycznych wersjach, publiczność domagała się oryginałów. Wyraźnie to pokazuje, co było największym atutem tria.

"En ny tid är här...", debiutancki album November, to zbiór krótkich, prostych utworów, opartych na zadziornych gitarowych riffach i solówkach, które nie dominują jednak brzmienia całości, pozwalając wykazać się sekcji rytmicznej. Muzycy nie są wirtuozami, ale grają przyzwoicie. Dominują w repertuarze kawałki łączące rockowy czad z dość zgrabnymi melodiami, czego przykładem "En annan värld", "En enkel sång om dej" i najlepszy z nich "Mount Everest", w którym całkiem charakterystyczne riffowanie przyjemnie uzupełniają partie fletu. Instrument ten pojawia się jeszcze tylko w łagodniejszych, psychodeliczno-folkowych fragmentach "Lek att du är barn igen". Muzycy potrafili zabrzmieć też naprawdę ciężko, czego dowodem niemal sabbathowy "Varje gång jag ser dig känns det lika skönt". Jako żart można natomiast traktować finałową miniaturkę "Balett blues", wzbogaconą archaiczną partią pianina. Nie ma większego sensu, by bardziej rozpisywać się na temat zawartych tu utworów, ponieważ trudno usłyszeć tu coś, co nie byłoby kliszą anglosaskiego rocka.

Tytuł albumu "En ny tid är här..." można przetłumaczyć jako "Nadeszły nowe czasy", ale jakoś nie bardzo to słychać w zawartej tu muzyce, chyba że świadectwem nowych czasów miałyby być teksty w innym języku niż angielski, co wcześniej w tego typu muzyce nie było popularne. Ogólnie jest to dość fajne granie i mogę polecić debiut November miłośnikom klasycznego rocka. Nie da się jednak ukryć, że to muzyka odtwórcza, a w dodatku spóźniona pod względem kompozycji i aranżacji o jakieś 2-3 lata, choć z brzmieniem wpisującym się już we standardy lat 70.

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. Mount Everest 3:38
2. En Annan Värld 3:45
3. Lek Att Du Är Barn Igen 5:55
4. Sekunder (Förvandlas Till År) 5:07
5. En Enkel Sång Om Dej 2:40
6. Varje Gång Jag Ser Dej Känns Det Lika Skönt 4:03
7. Gröna Blad 2:59
8. Åttonde 3:09
9. Ta Ett Steg In I Sagans Land 4:00
10. Balett Blues 1:18



..::OBSADA::..

Bass, Vocals - Christer Stålbrandt
Drums, Vocals - Björn Inge
Guitar - Richard Rolf

Vocals - Caroline Williams (tracks: 3, 9)
Flute - Jan Kling (tracks: 1, 3)



https://www.youtube.com/watch?v=1UF000HZEVA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, limitowana i świetnie brzmiąca edycja wydanego oryginalnie przez Sonet w 1970 roku świetnego, debiutanckiego album szwedzkiej formacji grającej ciężkiego, gitarowego rocka zainspirowanego Cream, Free i Jethro Tull z wyraźnymi, progresywnymi wpływami (m.in. okazjonalne partie fletu). Płyta zachowała surowy charakter; poszczególne utwory sprawiają wrażenie nagranych niemal 'na żywo', bez nadmiernych studyjnych ozdobników. Całość zaśpiewana została w naturalny, przystępny sposób po szwedzku i brzmi bardzo świeżo. Świetne i jednocześnie bardzo chwytliwe granie! Dodatkowo dołączono aż 33 minuty (8 nagrań) materiału dodatkowego: 3 nagrania z rzadkich singli, 1 utwór z sesji nagraniowej oraz 4 kawałki koncertowe z 1970 roku wydane po latach na CD/LP 'November Live'! Zwyczajowo wytwórnia Once Again niemal wiernie zreprodukowała grafiki z oryginalnego longplaya a także dodała reprodukcje kilku wczesnych singli zespołu.

JL

1 listopada 1969 roku szwedzcy fani blues rocka zebrani w Que-Club w Göteborgu z niecierpliwością czekało na pojawienie się gwiazdy wieczoru, brytyjskiego zespołu Fleetwood Mac. Wielu przyszło też posłuchać sztokholmskiego tria z rewelacyjnym, zaledwie 16-letnim gitarzystą Richardem Rolfem w składzie. Blues rockowe trio, które tego wieczoru otwierało koncert szacownych gości z Londynu występowało tu nie raz – za każdym razem pod inną nazwą. Kiedy menadżer klubu zapytał lidera zespołu, wokalistę i basistę Christera Stålbrandta jak ma ich zapowiedzieć, ten, patrząc na wiszący kalendarz na ścianie, rzucił krótko: „November. Tak nas zaanonsuj.”

Legenda o pierwszym hard rockowym zespole ze Szwecji i o tym, że grali tak szybko jak tylko to było możliwe (choć kompletnie nie mieli nic wspólnego z tzw. speed metalem) dotarła do mnie pocztą pantoflową prędzej niż jakiekolwiek ich nagranie, czy płyty. Kiedy w końcu odkryłem ich muzykę z dwóch pierwszych płyt pierwsze na co zwróciłem uwagę to to, że śpiewali w swoim ojczystym języku. O dziwo, w ogóle mi to nie przeszkadzało. Nie znając ani jednego słowa po szwedzku moja wyobraźnia uruchomiła się do tego stopnia, że patrząc na track listę dwóch pierwszych płyt wyobrażałem sobie, że być może chodzi o sagę Wikingów, legendarnego bohatera Ragnara Lodbroka i jego synów. I chociaż NOVEMBER był postępowym i politycznie pacyfistycznym zespołem wierzyłem, że tak jak Led Zeppelin w „Immigrant Song” śpiewają „We come from the land of the ice and snow/From the midnight sun where the hot springs flow/The Hammer of the gods/ Will drive our ships to new lands/To fight the hordes, and sing and cry/Valhalla, I am coming”. To by do nich pasowało. Zresztą ich styl, który w zasadzie daleko nie odbiegał od Zeppelina, Cream, Free, czy Budgie był nieco mylący, gdyż poza tonami (1000 kg.) bluesa, zabójczymi, hard rockowymi riffami trio miało także skłonności do progresji i psychodelii. Grupa działała krótko, niespełna trzy lata, wydając w tym czasie trzy znakomite albumy: „En ny tid är här…”(1970), „2 : a” (1971) i „6 : e” (1972).

Początki zespołu sięgają 1968 roku i kwartetu The Imps, który regularnie występował w młodzieżowym klubie Tegelhögen w Vällingby na przedmieściach Sztokholmu. Rosnąca popularność kwartetu nie przeszkodziła, by Christer Stålbrandt i Björn Inge (dr) opuścili zespół tworząc nową grupę o nazwie Train, w której znalazł się doskonale nam znany gitarzysta Snowy White. Gdy wczesną jesienią 1969 roku z powodów rodzinnych Snowy White opuścił Skandynawię jego miejsce zajął młodziutki, wielce utalentowany Richard Rolf. A skoro w składzie nie było już rodowitego Anglika Stålbrandt zdecydował, że wszystkie teksty będzie śpiewał w ojczystym języku. Większość z nich, które powstały pod wpływem ruchu flower power, napisał sam. Było to dość ryzykowne posunięcie mogące ograniczyć komercyjny sukces tria. W rzeczywistości wyszło im to na plus. Pomimo szwedzkich tekstów November zyskał dość sporą popularność na Wyspach Brytyjskich. Podczas trasy po Albionie teksty były tłumaczone na angielski jednak publiczność na koncertach domagała się, by śpiewali w ojczystym języku.

Podpisany na początku 1970 roku kontrakt z firmą Sonet zaowocował singlem „Mount Everest”/”Cinderella”, który przez trzy tygodnie utrzymywał się na drugim miejscu listy przebojów tuż za piosenką „Bridge Over Troubled Water” duetu Simon & Garfunkel. Mała płytka była forpocztą albumu „En ny tid är här…” wydanego w tym samym roku.

Tytuł albumu można przetłumaczyć jako „Nadeszły nowe czasy”. I faktycznie, ich płytowy debiut był czymś bardzo świeżym, nowym i oryginalnym. Wcześniej niewielu lokalnych artystów decydowało się śpiewać w swoim ojczystym języku lub grać taką muzykę. Co prawda w odniesieniu do muzyki anglosaskiej może wydać się wtórny, co nie znaczy, że jest gorszy. Wręcz przeciwnie. Sposób, w jaki użyli basu jako szkieletu dla większości kompozycji jest imponujący i wraz z ogólną atmosferą muzyki nie tylko zadziwia, ale przykuwa uwagę. Unoszące się nad zwartą, ale dyskretną sekcją rytmiczną, hard rockowo bluesowe próby („Mount Everest”, „Lek Att Du Ęr Barn Igen”) są doskonale uzupełniane subtelnym prowadzeniem gitary Rolfa z fantastycznym użyciem fletu. Ten ostatni nabiera łagodnego, progresywnego charakteru, niezbyt odległego od twórczości ikonicznych muzyków choćby takich jak Ian Anderson. Strategicznie rozrzucone po całym albumie utwory bluesowe wraz z ich skłonnościami do ciężkiego brzmienia składają się z fantastycznych wstępów do czystego hard rocka („Ta Ett Steg I sagans land” , „En annan värld”) lub hipisowskiego boogie („Sekunder”, „Åttonde”). Sekcja rytmiczna Stålbrandta/Inge wychodzi z bluesowej gry wstępnej poprzez szaleńcze, ale przemyślane bębnienie i orgazmiczne linie basu („Åttonde”), podczas gdy gitary prowadzące i rytmiczne Rolfa krążą sobie w swobodnym stylu. Muzycy potrafili też zabrzmieć naprawdę mocno, o czym świadczy niemożliwie zatytułowany „Varje gång jag cheese dig känns det lika skönt”. Wystarczy jedno przesłuchania płyty i naraz zdajemy sobie sprawę, że November jest na tym samym poziomie doskonałości co Led Zeppelin, Jethro Tull, Grand Funk Railroad, żeby wymienić tylko te. Oczywiście zawsze ktoś porówna ich do innych trzyosobowych kapel z tej samej epoki (Cream, Mountain, Jimi Hendrix Experience, Budgie, West Bruce & Laing, etc), ale moim skromnym zdaniem November był czymś więcej niż tylko inspiracją owych grup. W tej chwili nie przypominam sobie lepszego nieanglojęzycznego hard rockowego albumu. „En ny tid är här…” to ich najsłynniejsza płyta. I nic dziwnego, bo to piekielny album którym można się albo naćpać, albo dobrze przy nim odpocząć.

Zibi

Redaktor Kapała raczył wspominać ciepło o November w tylu tekstach, że aż dziw, iż dotychczas żadna recenzja którejś z trzech płyt tej wielce zasłużonej dla skandynawskiego rocka grupy nie zawitała na łamy Artrocka. Akurat mamy listopad*, a zatem miesiąc idealnie nadający się do schwycenia pióra w dłoń i skrobnięcia paru akapitów na temat owej formacji. Pomijając już miesięczną nazwę zespołu, okres szarugi to dobry czas dla takiej muzyki – wszak fan rocka musi czymś rozgrzać zziębnięte gnaty w ciemne, długie i zimne wieczory, a niekoniecznie ma ochotę co dzień wprowadzać do organizmu bajkowy nastrój, jak to ongi ujął niezapomniany Jan Himilsbach. Wówczas En ny tid är här sprawdza się znakomicie – rozgrzewa i przywołuje uśmiech na twarz, nie wzmagając przy tym chęci do gromkiego śpiewania Sokołów, bądź do pogrążenia się w kontemplacji dotyczącej natury bytu blatu kuchennego.

Przeciętny Polak, zapytany o muzykę szwedzkiej proweniencji, nie odpowie pewnie nic. Raz, że społeczeństwo idiocieje i gros ludzi, usłyszawszy proweniencja, co najwyżej otworzy szeroko oczęta ze zdumienia i spyta podejrzliwie: Czy Pan mnie aby nie obraża?; dwa, że w naszym kraju płyt kupuje się jeszcze mniej niż książek i nawet ABBA wielu osobom nie jest znana - abstrahując już od tego, że można znać muzykę jakiejś kapeli, nie zdając sobie sprawy z jej pochodzenia. Wskazanie zaś zespołu, zarazem wywodzącego się z tego skandynawskiego królestwa i posługującego się w swej twórczości ojczystą mową, stanowić może nie lada trudność nawet dla zupełnie dobrze obeznanych w rocku waszmościów. Fakt faktem, iż zbyt wiele takich klasycznych, rockowych, a przy tym wartych uwagi grup z lat 70. nie znajdziemy, niemniej niewiele to dużo więcej niż żadne – parę ich jednak będzie. A na czele owej czeredki, niczym Wolność z obrazu Delacroix, dumnie stoi właśnie November.

Korzenie grupy sięgają roku 1968, kiedy to w klubie Tegelhögen położonym w Vällingby, na przedmieściach Sztokholmu, uformował się kwartet The Imps (szkoda, że nie The Amps). Jeszcze w tym samym roku jego sekcja rytmiczna (Christem Stålbtrandt i Björn Inge) weszli w skład nowo powołanego do życia zespołu Train. Warto wspomnieć, że gitarzystą tego głośnego i szybko zdobywającego popularność tria był niejaki Snowy White. Ten sam, który za kilka lat zostanie piątym Floydem. Dwaj Szwedzi nie pograli jednak ze Śnieżkiem zbyt długo, opuścił on bowiem Train jesienią roku 1969. Wkrótce później, po jednej, najwyraźniej owocnej, próbie gitarzystą grupy został Richard Rolf. Tym samym jej skład stał się, że tak powiem, jednolity narodowościowo, co było powodem podjęcia decyzji o posługiwaniu się wyłącznie językiem szwedzkim. Z kolei tuż przed koncertem u boku Fleetwood Mac zmianie uległa nazwa formacji. Nietrudno się domyślić, że w poszukiwaniu inspiracji muzycy zajrzeli do kalendarza, albowiem ów występ miał miejsce 1 listopada 1969 roku. Na początku roku następnego zarejestrowali kilka utworów (tym samych, które znalazły się potem na debiutanckim albumie) w studiu Sveriges Radio. Audycja z ich udziałem spotkała się z rewelacyjnym przyjęciem, co niewątpliwie ułatwiło im nagranie (w tym samym miejscu), a następnie wydanie pierwszego longplaya. Singiel promujący całość - Mount Everest – zdobył w Szwecji znaczną popularność, duża płyta również odniosła sukces i w zasadzie do dziś stanowi jedno z najprzedniejszych dzieł skandynawskiego rocka.

Tak to już jest, że każde power-trio powołuje się na inspirację Cream, a nawet jeśli się do niej nie przyznaje, to i tak – w sensie muzycznym – sporo zawdzięcza panom Bakerowi, Bruce’owi i Claptonowi. November nie jest bynajmniej wyjątkiem, wszak trudno grać taką muzykę bez znajomości prekursorów gatunku, próżno jednak doszukiwać się w ich twórczości nachalnego kopiowania rozwiązań stosowanych przez starszych kolegów po fachu. Podobieństw dopatrywałbym się natomiast w – skądinąd chwalebnej – tendencji do wplatania w swoją grę drobnych a pomysłowych innowacji. Pamiętamy przesunięcie akcentu metrycznego w Sunshine of Your Love? Właśnie tego pokroju koncepty mam na myśli. Wystarczy posłuchać Varje gång jag ser dej känns det lika skönt (o raju, ależ tytuł!) – kapitalnego, urockowionego i śpiewanego po szwedzku - a przez to cokolwiek dla nas egzotycznego – bluesa. Wsłuchawszy się weń nieco uważniej można zauważyć pewne nieregularności w pracy perkusji. Niby drobiazg, a jednak owo stukanie po werblu czyni utwór ciekawszym. W wielu innych miejscach na płycie nader zmyślne zestawienie motywów, niekiedy wręcz pojedynczych dźwięków, też budzi uznanie, dowodząc kunsztu i pomysłowości członków zespołu. Wyraźnie słychać to już na samym początku płyty – wstęp do Mount Everest jest doprawdy ładnie skonstruowany, dzięki czemu aż tchnie werwą młodych naówczas muzyków.

Tego typu odstępstwa od sztampy, elementy sensownie i logicznie urozmaicające materiał nadają wydawnictwu progresywny sznyt. Acz pamiętajmy, że to przede wszystkim porcja porywającego hard-rocka. Prócz wieńczącego całość, na poły żartobliwego Balett Blues utwory pomieszczone na krążku mają wyraźnie heavyrockowy charakter. Wprawdzie niektóre z nich zagrane są bardziej na modłę bluesową (Lek att du är barn igen lub Varje gång…), inne zaś zaskakują melodyką (En annan värld mające w sobie coś ze skocznych tańców ludowych; trudne do sklasyfikowania, aczkolwiek zapadające w pamięć melodie Gröna blad i Åttonde), niemniej łączy je brzmienie, świeże i urozmaicone jak na tak skromne instrumentarium. Pełno w nich ostrej, wyrazistej gitary i mocnej, a przy tym wcale nie banalnej pracy sekcji rytmicznej. Warto zauważyć, że jak na płytę zarejestrowaną w 1970 roku, w ciągu ledwie trzech dni, i to bynajmniej nie w centrum rockowego światka, produkcja En ny tid är här stoi na zaskakująco wysokim poziomie, album brzmi soczyście i przejrzyście zarazem. Wydane w analogicznym okresie Deep Purple in Rock pod tym względem wypada dużo gorzej.

Ogromnie mi się ta płyta podoba. Dynamicznego heavy-rocka z progresywnymi inklinacjami nigdy za wiele - zwłaszcza późną jesienią, gdy za oknami szaro i buro, a w domu tak przejmująco chłodno, że zaczyna się pałać namiętnym afektem do kaloryfera, taka porcja mocnego grania potrafi uczynić żywot ludzki znacznie przyjemniejszym. Nie zapominajmy też, że zawsze można się ociupinkę pocieszyć myślą, że w Szwecji jest tak samo zimno, jak i w kraju mym ojczystym.


*Zdaję sobie sprawę, że jest grudzień, jednakowoż niemal cały powyższy tekst powstał kilka tygodni temu i czekał tylko na uzupełnienie danymi biograficznymi, zaczerpniętymi z książeczki dołączonej do kompaktowego wznowienia trzeciej płyty tria, do których to danych nie miałem przez jakiś czas dostępu, albowiem wspomniana książeczka, jak to się mówi, rozpłynęła się w niebycie. Mea maxima culpa.

Tyrystor

Trio November powstało pod koniec lat 60. w Sztokholmie. Nazwa upamiętnia pewien listopadowy wieczór 1969 roku, gdy muzycy, jeszcze pod szyldem Train, zagrali jako support przed grupą Fleetwood Mac. Muzykę graną przez zespół można nazwać zarówno ciężkim blues rockiem, jak i bluesowo zabarwionym hard rockiem. Inspiracje są dość oczywiste: Cream, The Jimi Hendrix Experience, Free, Ten Years After czy wspomniany Fleetwood Mac. Za to brzmienie - zaskakująco dobre - kojarzy się już raczej z Led Zeppelin lub nawet Black Sabbath. Tym, co odróżniało szwedzkie trio od anglosaskich grup, były teksty w ojczystym językiem. Trochę się tego obawiałem po doświadczeniach z niedawno recenzowanym Trettioåriga Kriget, jednak tutaj wokal brzmi lepiej, bardziej naturalnie. I nie da się ukryć, że właśnie ten egzotyczny element wyróżnia November spośród podobnie grających kapel. Kiedy grupa występowała w Wielkiej Brytanii i postanowiła zaprezentować swoje utwory w anglojęzycznych wersjach, publiczność domagała się oryginałów. Wyraźnie to pokazuje, co było największym atutem tria.

"En ny tid är här...", debiutancki album November, to zbiór krótkich, prostych utworów, opartych na zadziornych gitarowych riffach i solówkach, które nie dominują jednak brzmienia całości, pozwalając wykazać się sekcji rytmicznej. Muzycy nie są wirtuozami, ale grają przyzwoicie. Dominują w repertuarze kawałki łączące rockowy czad z dość zgrabnymi melodiami, czego przykładem "En annan värld", "En enkel sång om dej" i najlepszy z nich "Mount Everest", w którym całkiem charakterystyczne riffowanie przyjemnie uzupełniają partie fletu. Instrument ten pojawia się jeszcze tylko w łagodniejszych, psychodeliczno-folkowych fragmentach "Lek att du är barn igen". Muzycy potrafili zabrzmieć też naprawdę ciężko, czego dowodem niemal sabbathowy "Varje gång jag ser dig känns det lika skönt". Jako żart można natomiast traktować finałową miniaturkę "Balett blues", wzbogaconą archaiczną partią pianina. Nie ma większego sensu, by bardziej rozpisywać się na temat zawartych tu utworów, ponieważ trudno usłyszeć tu coś, co nie byłoby kliszą anglosaskiego rocka.

Tytuł albumu "En ny tid är här..." można przetłumaczyć jako "Nadeszły nowe czasy", ale jakoś nie bardzo to słychać w zawartej tu muzyce, chyba że świadectwem nowych czasów miałyby być teksty w innym języku niż angielski, co wcześniej w tego typu muzyce nie było popularne. Ogólnie jest to dość fajne granie i mogę polecić debiut November miłośnikom klasycznego rocka. Nie da się jednak ukryć, że to muzyka odtwórcza, a w dodatku spóźniona pod względem kompozycji i aranżacji o jakieś 2-3 lata, choć z brzmieniem wpisującym się już we standardy lat 70.

Paweł Pałasz



..::TRACK-LIST::..

1. Mount Everest 3:38
2. En Annan Värld 3:45
3. Lek Att Du Är Barn Igen 5:55
4. Sekunder (Förvandlas Till År) 5:07
5. En Enkel Sång Om Dej 2:40
6. Varje Gång Jag Ser Dej Känns Det Lika Skönt 4:03
7. Gröna Blad 2:59
8. Åttonde 3:09
9. Ta Ett Steg In I Sagans Land 4:00
10. Balett Blues 1:18



..::OBSADA::..

Bass, Vocals - Christer Stålbrandt
Drums, Vocals - Björn Inge
Guitar - Richard Rolf

Vocals - Caroline Williams (tracks: 3, 9)
Flute - Jan Kling (tracks: 1, 3)



https://www.youtube.com/watch?v=1UF000HZEVA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
U2 - Songs of Innocence (deluxe edition)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: U2
Album................: Songs of Innocence (deluxe edition)
Genre................: Rock
Source...............: WEB
Year.................: 2014
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 63 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Island Records

Included.............: NFO, M3U
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. U2 - The Miracle (Of Joey Ramone) [04:15]
2. U2 - Every Breaking Wave [04:12]
3. U2 - California (There Is No End To Love) [03:59]
4. U2 - Song For Someone [03:46]
5. U2 - Iris (Hold Me Close) [05:19]
6. U2 - Volcano [03:14]
7. U2 - Raised By Wolves [04:05]
8. U2 - Cedarwood Road [04:25]
9. U2 - Sleep Like A Baby Tonight [05:01]
10. U2 - This Is Where You Can Reach Me Now [05:05]
11. U2 - The Troubles [04:45]
12. U2 - Lucifer's Hands [03:55]
13. U2 - The Crystal Ballroom [04:40]
14. U2 - Every Breaking Wave (From Acoustic Sessions) [04:28]
15. U2 - California (There Is No End To Love) (From Acoustic Sessions)[03:19]
16. U2 - Raised By Wolves (From Acoustic Sessions) [03:57]
17. U2 - Cedarwood Road (From Acoustic Sessions) [03:18]
18. U2 - Song For Someone (From Acoustic Sessions) [03:36]
19. U2 - The Miracle (Of Joey Ramone) (Busker Version) [04:07]
20. U2 - The Troubles (Alternative Version) [04:32]
21. U2 - Sleep Like A Baby Tonight (Alternative Perspective Mix)[10:28]

Playing Time.........: 01:34:36
Total Size...........: 599,80 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

„Cosmic Clouds” to kompilacja archiwalnych nagrań brytyjskiej grupy Cycle. Zawiera materiał z ultrarzadkiego debiutanckiego albumu z 1971 roku (prywatne tłoczenie w 99 egzemplarzach), niewydany wcześniej drugi album nagrany w 1973 oraz późniejsze demo z 1975. Muzyka łączy ciężki hard rock z elementami psychodelii i wczesnego rocka progresywnego, z długimi gitarowymi partiami i surowym, undergroundowym brzmieniem.


Nieoceniony Rise Above Records dający drugie życie zapomnianym zespołom lat 70-tych przyczynił się do wydobycia na światło dzienne fantastycznego skarbu złotej ery bezkompromisowej brytyjskiej muzyki rockowej – power tria CYCLE. Na płycie „Cosmic Clouds” wydanej w 2020 roku zebrano wszystkie dostępne nagrania zespołu, w tym debiutancki album z 1971 roku wytłoczony przez grupę w ilości… 99 egzemplarzy! Do kompaktowego wydania dołączono piękną, 40-stronicową książeczkę zawierającą historię tria z licznymi zdjęciami pochodzącymi głównie z archiwalnych zbiorów muzyków. Blisko 80 minut fantastycznej muzyki zadowoli z pewnością wszelkiej maści purystów mogących prześledzić historię rozwoju tria od początku istnienia, po jego koniec w 1975 roku.

Cycle (pierwotnie nazywający się Psycle) powstało w północno-wschodniej Anglii, konkretnie w Middlesbrough w składzie John Whittingham (g), Ronnie Patterson (bg) i Norman Smith (dr). Wzorując się na Cream i The Jimi Hendrix Experience zaczęli od grania rockowych coverów z biegiem czasu tworząc własne kompozycje w stylu garage rocka mieszając go z ciężkim bluesem podlanym psychodelicznym sosem. Szybko zyskali popularność wśród lokalnych fanów i w zasadzie do końca swych dni ich sława nigdy nie przekroczyła granic rodzinnego miasta i hrabstwa North Yorkshire. Szkoda, bo promotorzy koncertów chętnie obsadzali ich w roli zespołu towarzyszącemu takim grupom jak Hawkwind, Van Der Graaf Generator, Atomic Rooster, Argent, East Of Eden… Według ludzi z branży, a także muzycznej prasy widziano w nich „rozwojową grupę z szansami na sukces”. Tyle, że sukcesowi, tak jak i szczęściu, trzeba pomóc. Najlepiej podpisując kontrakt z wytwórnią i szybko nagrać płytę. Zaczęli od tego ostatniego.

Na początku lat 70-tych w Wielkiej Brytanii istniała niewielka liczba niezależnych, prywatnych firm fonograficznych. Najbardziej godna uwagi była SRT (Sound Recording Technology) z Shefford kierowana przez Davida Richardsona oferująca początkującym wykonawcom zarówno studio nagraniowe, jak i możliwość wytłoczenia płyty. Ronnie Patterson: „Poszliśmy do studia i rano zrobiliśmy wszystkie podkłady, a po południu wokale. Zarejestrowaliśmy sześć utworów w jeden dzień. Produkcja praktycznie nie istniała, nagraliśmy to na „setkę” jakbyśmy grali koncert. Tyle, że bez publiczności.”

Pomimo braku producenta materiał broni się niesamowicie dobrze uchwyconym, dynamicznym brzmieniem zespołu. Już pierwsze tytuły, ich różnorodność, bogactwo, pomysłowość wystarczą, aby nabrać apetytu na dalszą część odsłuchu całej płyty. Co by nie mówić, chłopaki mieli talent! Pierwsze sześć utworów z „Cosmic Clouds” składające się na debiutancki album same w sobie oferują bogate spektrum muzyczne zespołu: garażowy rock („Rich Man, Poor Man, Pig”); ciężki blues rock z lamentem nad umierającym światem („Mr Future”); acidową podróż z odważnymi wypadami w stronę space rocka („Father Of Time”); psychodelię z odrobiną Santany („SP Blues”); brytyjski blues rock w stylistyce Free przestrzegający przed narkotykami („Earth And Sun”). Nad całością czuwa muzyczny duch Black Sabbath połączony z kosmiczną eksploracją spod znaku Hawkwind. Czuć, że trio szukało swojego stylu i nie do końca jeszcze wiedziało, w którą stronę podąży. Muzyka zmieniała się, a oni z nią.

Album, wytłoczony w nakładzie dziewięćdziesięciu dziewięciu sztuk nie posiadał okładki. Część kopii, zapakowane w szarą kopertę, podarowali najbliższym: rodzinie i przyjaciołom. Kilka rozesłali do radiowych rozgłośni i firm fonograficznych mając nadzieję na pozytywny odzew (bez odzewu). Resztę rozdali na koncertach. Nie muszę dodawać, że dziś to prawdziwy „biały kruk czarnego krążka” osiągający na płytowych giełdach niebotyczne ceny.

Moim skromnym zdaniem prawdziwą gwiazdą tego wydawnictwa są jednak kolejne nagrania – te z listopada 1973 roku, które trio przygotowało z myślą o drugim, nigdy nie wydanym albumie. Jeśli pierwszą część „Cosmic Clouds” potraktować jako przypomnienie straconego okresu żywej kreatywności, to utwory, które składają się na drugą odsłonę są słodko-gorzkim świadectwem tego, co mogło być czymś wyjątkowym, a czym się nie stało. Słuchając go dopiero teraz przekonujemy się, że trio nie obniżyło lotów. Przeciwnie. Muzyka przybrała bardziej progresywny zwrot, a śmiałe zastosowanie elektroniki (przede wszystkim oscylatora) dodało jej unikalnego akcentu, czego przykładem otwierający ten set galopujący „Travelling Man”, a także „Tomorrow’s World” brzmiący jak włoskie zespoły prog rockowe tamtych lat. Doskonałym wskaźnikiem progresji było dodanie tu odrobiny soulu i pustynnego bluesa, ale to psychodeliczne jamy rozwalają system. Jestem pewien, że gdyby te szalenie pomysłowe i dzikie kawałki ujrzały światło dzienne w chwili ich powstania dziś byłyby klasykami. Wpływy progresji sięgają także space rocka („Father Of Time”), w którym znajdujemy wizję „przestrzennej” muzyki z dźwiękowymi efektami, ale (co trzeba zapisać zespołowi na plus) nie odchodzącymi od pięknej struktury ciężkiego rocka. Inną perełką, o której muszę wspomnieć jest „In The Beginning” zagrane łagodnym, średnim tempem, ale z prawdziwie ognistym żarem. Dwa ostatnie nagrania na płycie to dema z 1975 roku: „Walking Thorugh The Darkness”, oraz „Dawning Of The Last Life”. Choć ich jakość nieco odbiega od reszty mają dużą wartość muzyczną. Szczególnie pierwszy, przyprawiający o zawrót głowy, przenosi muzyków na nowe terytoria ocierające się o funkowy soul z gitarowym atakiem. Wyszło bardzo ciekawie.

Cycle w erze progresywnego undergroundu wczesnych lat 70-tych, był naprawdę znakomitą grupą. Grupą swoich czasów, która powinna była zyskać uznanie. Poza ciężkim, blues rockowym „Mr. Future” wszystkie pozostałe nagrania zebrane na tej płycie wydają się o dekady wyprzedzać swoje czasy i wciąż można je usłyszeć w każdym stonerowym zespole na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat! To jedynie utwierdza mnie w przekonaniu, że „Cosmic Clouds”, kultowy artefakt złotej ery podziemnego brytyjskiego hard rocka, powinien stać na półce obok klasyków gatunku.

Zibi



..::TRACK-LIST::..

Self-title album recorded in 1971. Originally released as a private pressing of 99 copies.
1. Rich Man, Poor Man, Pig 3:53
2. Confusion 5:21
3. Mr. Future 4:23
4. Father Of Time 4:21
5. S.B. Blues 5:01
6. Earth & Son 4:57

Second album, recorded in September 1973. Previously unreleased.
7. Travelling Man 6:25
8. Over The Top 6:25
9. Cosmic Clouds 8:48
10. In The Beginning 7:25
11. Father Of Time Pt.2 4:59
12. Tomorrow's World 8:20

Final Demo, recorded in 1975.
13. Walking Through The Darkness (1975 Demo) 5:59
14. Dawning Of The Last Life (1975 Demo) 4:40



..::OBSADA::..

Bass - Ronnie Patterson (tracks: 1 to 6)
Bass, Xylophone - Malcolm Harker (tracks: 7 to 14)
Drums - Norman Smith
Lead Vocals, Guitar - John Whittingham



https://www.youtube.com/watch?v=QqY1uqK5e4I


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

„Cosmic Clouds” to kompilacja archiwalnych nagrań brytyjskiej grupy Cycle. Zawiera materiał z ultrarzadkiego debiutanckiego albumu z 1971 roku (prywatne tłoczenie w 99 egzemplarzach), niewydany wcześniej drugi album nagrany w 1973 oraz późniejsze demo z 1975. Muzyka łączy ciężki hard rock z elementami psychodelii i wczesnego rocka progresywnego, z długimi gitarowymi partiami i surowym, undergroundowym brzmieniem.


Nieoceniony Rise Above Records dający drugie życie zapomnianym zespołom lat 70-tych przyczynił się do wydobycia na światło dzienne fantastycznego skarbu złotej ery bezkompromisowej brytyjskiej muzyki rockowej – power tria CYCLE. Na płycie „Cosmic Clouds” wydanej w 2020 roku zebrano wszystkie dostępne nagrania zespołu, w tym debiutancki album z 1971 roku wytłoczony przez grupę w ilości… 99 egzemplarzy! Do kompaktowego wydania dołączono piękną, 40-stronicową książeczkę zawierającą historię tria z licznymi zdjęciami pochodzącymi głównie z archiwalnych zbiorów muzyków. Blisko 80 minut fantastycznej muzyki zadowoli z pewnością wszelkiej maści purystów mogących prześledzić historię rozwoju tria od początku istnienia, po jego koniec w 1975 roku.

Cycle (pierwotnie nazywający się Psycle) powstało w północno-wschodniej Anglii, konkretnie w Middlesbrough w składzie John Whittingham (g), Ronnie Patterson (bg) i Norman Smith (dr). Wzorując się na Cream i The Jimi Hendrix Experience zaczęli od grania rockowych coverów z biegiem czasu tworząc własne kompozycje w stylu garage rocka mieszając go z ciężkim bluesem podlanym psychodelicznym sosem. Szybko zyskali popularność wśród lokalnych fanów i w zasadzie do końca swych dni ich sława nigdy nie przekroczyła granic rodzinnego miasta i hrabstwa North Yorkshire. Szkoda, bo promotorzy koncertów chętnie obsadzali ich w roli zespołu towarzyszącemu takim grupom jak Hawkwind, Van Der Graaf Generator, Atomic Rooster, Argent, East Of Eden… Według ludzi z branży, a także muzycznej prasy widziano w nich „rozwojową grupę z szansami na sukces”. Tyle, że sukcesowi, tak jak i szczęściu, trzeba pomóc. Najlepiej podpisując kontrakt z wytwórnią i szybko nagrać płytę. Zaczęli od tego ostatniego.

Na początku lat 70-tych w Wielkiej Brytanii istniała niewielka liczba niezależnych, prywatnych firm fonograficznych. Najbardziej godna uwagi była SRT (Sound Recording Technology) z Shefford kierowana przez Davida Richardsona oferująca początkującym wykonawcom zarówno studio nagraniowe, jak i możliwość wytłoczenia płyty. Ronnie Patterson: „Poszliśmy do studia i rano zrobiliśmy wszystkie podkłady, a po południu wokale. Zarejestrowaliśmy sześć utworów w jeden dzień. Produkcja praktycznie nie istniała, nagraliśmy to na „setkę” jakbyśmy grali koncert. Tyle, że bez publiczności.”

Pomimo braku producenta materiał broni się niesamowicie dobrze uchwyconym, dynamicznym brzmieniem zespołu. Już pierwsze tytuły, ich różnorodność, bogactwo, pomysłowość wystarczą, aby nabrać apetytu na dalszą część odsłuchu całej płyty. Co by nie mówić, chłopaki mieli talent! Pierwsze sześć utworów z „Cosmic Clouds” składające się na debiutancki album same w sobie oferują bogate spektrum muzyczne zespołu: garażowy rock („Rich Man, Poor Man, Pig”); ciężki blues rock z lamentem nad umierającym światem („Mr Future”); acidową podróż z odważnymi wypadami w stronę space rocka („Father Of Time”); psychodelię z odrobiną Santany („SP Blues”); brytyjski blues rock w stylistyce Free przestrzegający przed narkotykami („Earth And Sun”). Nad całością czuwa muzyczny duch Black Sabbath połączony z kosmiczną eksploracją spod znaku Hawkwind. Czuć, że trio szukało swojego stylu i nie do końca jeszcze wiedziało, w którą stronę podąży. Muzyka zmieniała się, a oni z nią.

Album, wytłoczony w nakładzie dziewięćdziesięciu dziewięciu sztuk nie posiadał okładki. Część kopii, zapakowane w szarą kopertę, podarowali najbliższym: rodzinie i przyjaciołom. Kilka rozesłali do radiowych rozgłośni i firm fonograficznych mając nadzieję na pozytywny odzew (bez odzewu). Resztę rozdali na koncertach. Nie muszę dodawać, że dziś to prawdziwy „biały kruk czarnego krążka” osiągający na płytowych giełdach niebotyczne ceny.

Moim skromnym zdaniem prawdziwą gwiazdą tego wydawnictwa są jednak kolejne nagrania – te z listopada 1973 roku, które trio przygotowało z myślą o drugim, nigdy nie wydanym albumie. Jeśli pierwszą część „Cosmic Clouds” potraktować jako przypomnienie straconego okresu żywej kreatywności, to utwory, które składają się na drugą odsłonę są słodko-gorzkim świadectwem tego, co mogło być czymś wyjątkowym, a czym się nie stało. Słuchając go dopiero teraz przekonujemy się, że trio nie obniżyło lotów. Przeciwnie. Muzyka przybrała bardziej progresywny zwrot, a śmiałe zastosowanie elektroniki (przede wszystkim oscylatora) dodało jej unikalnego akcentu, czego przykładem otwierający ten set galopujący „Travelling Man”, a także „Tomorrow’s World” brzmiący jak włoskie zespoły prog rockowe tamtych lat. Doskonałym wskaźnikiem progresji było dodanie tu odrobiny soulu i pustynnego bluesa, ale to psychodeliczne jamy rozwalają system. Jestem pewien, że gdyby te szalenie pomysłowe i dzikie kawałki ujrzały światło dzienne w chwili ich powstania dziś byłyby klasykami. Wpływy progresji sięgają także space rocka („Father Of Time”), w którym znajdujemy wizję „przestrzennej” muzyki z dźwiękowymi efektami, ale (co trzeba zapisać zespołowi na plus) nie odchodzącymi od pięknej struktury ciężkiego rocka. Inną perełką, o której muszę wspomnieć jest „In The Beginning” zagrane łagodnym, średnim tempem, ale z prawdziwie ognistym żarem. Dwa ostatnie nagrania na płycie to dema z 1975 roku: „Walking Thorugh The Darkness”, oraz „Dawning Of The Last Life”. Choć ich jakość nieco odbiega od reszty mają dużą wartość muzyczną. Szczególnie pierwszy, przyprawiający o zawrót głowy, przenosi muzyków na nowe terytoria ocierające się o funkowy soul z gitarowym atakiem. Wyszło bardzo ciekawie.

Cycle w erze progresywnego undergroundu wczesnych lat 70-tych, był naprawdę znakomitą grupą. Grupą swoich czasów, która powinna była zyskać uznanie. Poza ciężkim, blues rockowym „Mr. Future” wszystkie pozostałe nagrania zebrane na tej płycie wydają się o dekady wyprzedzać swoje czasy i wciąż można je usłyszeć w każdym stonerowym zespole na przestrzeni ostatnich trzydziestu lat! To jedynie utwierdza mnie w przekonaniu, że „Cosmic Clouds”, kultowy artefakt złotej ery podziemnego brytyjskiego hard rocka, powinien stać na półce obok klasyków gatunku.

Zibi



..::TRACK-LIST::..

Self-title album recorded in 1971. Originally released as a private pressing of 99 copies.
1. Rich Man, Poor Man, Pig 3:53
2. Confusion 5:21
3. Mr. Future 4:23
4. Father Of Time 4:21
5. S.B. Blues 5:01
6. Earth & Son 4:57

Second album, recorded in September 1973. Previously unreleased.
7. Travelling Man 6:25
8. Over The Top 6:25
9. Cosmic Clouds 8:48
10. In The Beginning 7:25
11. Father Of Time Pt.2 4:59
12. Tomorrow's World 8:20

Final Demo, recorded in 1975.
13. Walking Through The Darkness (1975 Demo) 5:59
14. Dawning Of The Last Life (1975 Demo) 4:40



..::OBSADA::..

Bass - Ronnie Patterson (tracks: 1 to 6)
Bass, Xylophone - Malcolm Harker (tracks: 7 to 14)
Drums - Norman Smith
Lead Vocals, Guitar - John Whittingham



https://www.youtube.com/watch?v=QqY1uqK5e4I


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Los Mentas to wenezuelski zespół rockabilly i punkowy. W jego skład wchodzą: Juan Olmedillo – główny wokal, gitara rytmiczna i harmonijka ustna; Hector Paredes (Lukas) – gitara basowa (w pierwszych latach działalności zespołu charakterystycznie grał na kontrabasie); Carlos Aray – gitara prowadząca i banjo; oraz Richard Blanco (El Chicha) – perkusja. Obecnie jest to jedyny zespół rockabilly w Wenezueli. Ich teksty są zazwyczaj rymowane i przesycone czarnym humorem. Zespół powstał w Caracas około 1998 roku w wyniku rozpadu grup Skabiosis i Amor de Madre. Początkowo ich zamiarem było granie wyłącznie rockabilly, lecz później włączyli do swojego repertuaru elementy swingu, ska i punka. Już w 1999 roku bezapelacyjnie wygrali festiwal Nuevas Bandas, co zaowocowało krótką trasą koncertową po Kolumbii. W 2000 roku ukazał się ich debiutancki album „Taguara's Forever”, wydany niezależnie. Po sukcesie utworu „Mundo Porno” jego dystrybucją zajęła się firma Universal Music. W 2001 roku zespół został zaproszony na festiwal Rock al Parque w Kolumbii, a rok później wydał swój drugi album „Hasta Que Los Bares Nos Separen”. Teledysk do singla „Tomar” zaczął być emitowany w stacji MTV. Wstawka zawiera dziewiąty album studyjny zespołu.

Title: Museo de los Pillos

Artist: Los Mentas

Country: Wenezuela

Year: 2022

Genre: Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01. Que Mente
02. Nadaré Hasta Llegar
03. Unas Asesinas
04. Confesion
05. La Gangrena
06. Carnaval
07. La Danza de los Esqueletos
08. Cuidalo
09. Educacion Anterior
10. Tu Recuerdo
11. El Disco Anal
12. Animalito en Corral

Artist: Pere Ubu
Album: Elitism For The People 1975-1978
Country of Artist (Band): US
Genre: New Wave, Art Rock, Post-Punk
Label: Fire Records
Release: 2023
Audio codec: Mp3 320 kbps

W połowie lat 70. Pere Ubu brzmiał już oderwany od niemal wszystkiego, co ich otaczało. Zespół, powstały w Cleveland z pozostałości po undergroundowej scenie rockowej, połączył garażowy rock, industrialny noise, awangardową strukturę i rozbite popowe instynkty w coś, co wydawało się niestabilne, ale dziwnie przemyślane. Wydany w 2015 roku przez Fire Records album „Elitism For The People 1975–1978” gromadzi fundamentalne nagrania zespołu z ich najwcześniejszego i najbardziej wpływowego okresu.

Muzyka rzadko przyjmuje wygodną formę. Rytmy szarpią do przodu, gitary zgrzytają i pulsują, zamiast konwencjonalnie riffować, a elektronika dryfuje w tle niczym uszkodzone transmisje. W centrum uwagi znajduje się głos Davida Thomasa, częściowo narratora, częściowo obserwatora, poruszającego się po utworach w niespokojnym, półmrocznym stylu, który nadaje nawet spokojniejszym fragmentom poczucie napięcia.

Uderzająca jest w całym zestawie precyzja organizacji chaosu. Albumy takie jak „The Modern Dance” i „Dub Housing” brzmią początkowo agresywnie, ale po wielokrotnym przesłuchaniu ujawniają powtarzające się fragmenty melodyczne, uporządkowane powtórzenia i silną atmosferę podszytą hałasem. Muzyka często brzmi miejska i industrialna, ale nigdy mechaniczna. Zawsze kryje się za nią ruch.

Dodatkowe single, próby i rarytasy pogłębiają to wrażenie. Zamiast alternatywnych wersji, które stanowią osobliwości, pokazują, jak zespół nieustannie przekształcał materiał, pozwalając utworom mutować między sesjami i występami.

Płyta sprawia wrażenie wejścia do zamkniętego świata, w którym dźwięk jest jednocześnie trudny, zabawny, niepokojący i niespodziewanie ludzki. To, co kiedyś wydawało się agresywne, stopniowo staje się spójne, aż logika muzyki zaczyna ujawniać się z jej własnego chaosu.

Track lists
CD1
01 Pere Ubu - Non-alignment Pact 3:18
02 Pere Ubu - Modern Dance 3:29
03 Pere Ubu - Laughing 4:35
04 Pere Ubu - Street Waves 3:05
05 Pere Ubu - Chinese Radiation 3:28
06 Pere Ubu - Life Stinks 1:52
07 Pere Ubu - Real World 4:00
08 Pere Ubu - Over My Head 3:51
09 Pere Ubu - Sentimental Journey 6:05
10 Pere Ubu - Humor Me 2:43

CD2
01 Pere Ubu - Navvy 2:40
02 Pere Ubu - On the Surface 2:35
03 Pere Ubu - Dub Housing 3:39
04 Pere Ubu - Caligari's Mirror 3:48
05 Pere Ubu - Thriller! 4:36
06 Pere Ubu - I, Will Wait 1:45
07 Pere Ubu - Drinking Wine Spodyody 2:43
08 Pere Ubu - (Pa) Ubu Dance Party 4:46
09 Pere Ubu - Blow Daddy-o 3:38
10 Pere Ubu - Codex 4:54

CD3
01 Pere Ubu - 30 Seconds Over Tokyo 6:21
02 Pere Ubu - Heart of Darkness 4:43
03 Pere Ubu - Final Solution 4:57
04 Pere Ubu - Cloud 149 2:36
05 Pere Ubu - Untitled 3:31
06 Pere Ubu - Street Waves 3:05
07 Pere Ubu - My Dark Ages 3:59
08 Pere Ubu - Modern Dance 3:28
09 Pere Ubu - Heaven 3:04

CD4
01 Pere Ubu - My Dark Ages 6:53
02 Pere Ubu - Heaven 3:55
03 Pere Ubu - Sentimental Journey 6:56
04 Pere Ubu - Over My Head 7:38
05 Pere Ubu - 30 Seconds Over Tokyo 6:56
06 Pere Ubu - Life Stinks 2:29

..::INFO::..

Mroczny, pełen goryczy, ciężki, będący emocjonalnym rozliczeniem z przeszłością album jakim był wydany w 2021 roku The Bitter Truth wskrzesił formację Evanescence po wielu latach dryfu w mainstreamowym niebycie. Grupa po wielkim debiucie w 2003 roku przez kolejne lata borykała się z rozmaitymi konfliktami personalnymi, sporami prawnymi, problemami z wytwórnią muzyczną Wind-up oraz osobistymi tragediami stanowiącej jej trzon Amy Lee. The Bitter Truth, po wielu przesunięciach premiery storpedowanej m.in. przez globalną pandemię, symbolicznie odrodził band trwale wzniecając w jego członkach zapał do nagrywania nowej muzyki i aktywnego koncertowania. Zamykający płytę Blind Belief był wezwaniem do porzucenia przestarzałych dogmatów i ślepej wiary w autorytety na rzecz miłości, odkupienia, pojednania i budowania lepszego, bardziej świadomego świata dla przyszłych pokoleń. Z tego punktu widzenia, wydany właśnie album Sanctuary zdaje się być naturalną kontynuacją The Bitter Truth. Tym razem Evanescence skupili się jednak nie na gorzkich prawdach i konfrontacji z brutalną rzeczywistością, a na poszukiwaniu azylu prawdy w świecie rządzonym przez kłamstwa. Wstawka zawiera szóste, najnowsze wydawnictwo zespołu.

Artist: Evanescence

Title: Sanctuary

Country: USA

Year: 2026

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

01 – Beautiful Lie
02 – Tell Me When You’ve Had Enough
03 – Who Will You Follow
04 – Rapture
05 – Afterlife
06 – Sanctuary
07 – How Do I Heal
08 – About Us
09 – Calm Down
10 – Self-Destruct
11 – Forever Without You
12 – Wide Open Heart

...( Info )...

Artist: Pink Floyd
Title: REDISCOVER Pink Floyd
Year: 2026
Genre: Rock
Duration: 09:51:45
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 Kbps


...( TrackList )...

01. In the Flesh? (00:03:18)
02. The Thin Ice (00:02:26)
03. Another Brick in the Wall, Pt. 1 (00:03:12)
04. The Happiest Days of Our Lives (00:01:51)
05. Another Brick in the Wall, Pt. 2 (00:03:59)
06. Mother (00:05:35)
07. Goodbye Blue Sky (00:02:47)
08. Empty Spaces (00:02:08)
09. Young Lust (00:03:30)
10. One of My Turns (00:03:37)
11. Don't Leave Me Now (00:04:16)
12. Another Brick in the Wall, Pt. 3 (00:01:14)
13. Goodbye Cruel World (00:01:13)
14. Hey You (00:04:38)
15. Is There Anybody Out There? (00:02:42)
16. Nobody Home (00:03:23)
17. Vera (00:01:33)
18. Bring the Boys Back Home (00:01:27)
19. Comfortably Numb (00:06:22)
20. The Show Must Go On (00:01:37)
21. In the Flesh (00:04:16)
22. Run Like Hell (00:04:24)
23. Waiting for the Worms (00:03:57)
24. Stop (00:00:31)
25. The Trial (00:05:19)
26. Echoes (00:23:32)
27. Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-5) (00:13:31)
28. Careful with That Axe, Eugene (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:06:38)
29. A Saucerful of Secrets (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:10:10)
30. Time (00:06:54)
31. Us and Them (00:07:49)
32. The Great Gig in the Sky (00:04:44)
33. Wish You Were Here (00:05:35)
34. What Do You Want from Me (00:04:22)
35. High Hopes (00:08:31)
36. Pigs (Three Different Ones) (00:11:26)
37. Sheep (00:10:19)
38. Fearless (00:06:08)
39. Welcome to the Machine (00:07:32)
40. Marooned (00:05:30)
41. Cymbaline (00:04:50)
42. Cirrus Minor (00:05:17)
43. Sorrow (00:08:45)
44. Sorrow (Live from the Luck and Strange Concerts) (00:10:55)
45. Atom Heart Mother (00:23:42)
46. Comfortably Numb (Live) (00:09:31)
47. Echoes - Part 2 (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:13:24)
48. In Any Tongue (00:06:47)
49. What Shall We Do Now? (Live) (00:01:31)
50. The Machine Song (Demo #2, Revisited) (00:05:32)
51. Between Two Points (00:05:47)
52. Black Cat (00:01:32)
53. Luck and Strange (00:06:57)
54. Scattered (00:07:34)
55. 5 A.M. (00:03:05)
56. Careful with That Axe, Eugene (Live) (00:08:49)
57. The Fletcher Memorial Home (00:04:09)
58. Dogs (00:17:05)
59. Echoes (Live in Gdańsk) (00:25:26)
60. Have a Cigar (00:05:08)
61. Shine On You Crazy Diamond (Pts. 6-9) (00:12:27)
62. Breathe (In the Air) (00:02:50)
63. Summer '68 (00:05:29)
64. See Emily Play (00:02:47)
65. Speak to Me (00:01:05)
66. On the Run (00:03:45)
67. Money (00:06:23)
68. Any Colour You Like (00:03:26)
69. Brain Damage (00:03:47)
70. Eclipse (00:02:10)
71. Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-9, New Stereo Mix) (00:25:26)
72. A Pillow of Winds (00:05:13)
73. Arnold Layne (00:02:57)
74. The Final Cut (00:04:43)
75. The Gunner's Dream (00:05:18)
76. Julia Dream (00:02:37)
77. Green Is the Colour (00:02:59)
78. Paintbox (00:03:33)
79. Biding My Time (00:05:18)
80. Wine Glasses (00:02:12)
81. Echoes - Part 1 (Live at Pompeii - MCMLXXII - 2025 Mix) (00:11:55)
82. Echoes (Live at Pompeii) [2016 Remix] (00:24:56)
83. A Saucerful of Secrets (Live at Pompeii) [2016 Remix] (00:12:46)
84. If (00:04:31)
85. Quicksilver (00:07:14)
86. Side 1, Pt. 2: It's What We Do (00:06:17)
87. Side 2, Pt. 3: Unsung (00:01:07)
88. Side 2, Pt. 4: Anisina (00:03:17)
89. Side 3, Pt. 2: On Noodle Street (00:01:42)
90. Side 3, Pt. 5: Autumn '68 (00:01:35)
91. Side 3, Pt. 6: Allons-y (2) (00:01:32)
92. Side 3, Pt. 7: Talkin' Hawkin' (00:03:29)
93. Julia Dream (BBC Radio Session, 25 June 1968) (00:02:47)
94. Julia Dream (2016 Remastered Version) (00:02:34)
95. Any Colour You Like (Live At The Empire Pool, Wembley, London 1974 2011 Remastered Version) (00:08:11)
96. One of These Days (Live at Pompeii) [2016 Remix] (00:05:45)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, limitowana, europejska edycja absolutnego klasyka ciężkiego rocka z początku lat 70.! Wydany w 1971 roku, debiutancki album kapitalnej szwajcarsko-włoskiej formacji, zawierał bardzo ciężkiego, momentami bluesującego rocka zainspirowanego twórczością Hendrixa i Cream, ale podążającego śladami Led Zeppelin i Black Sabbath (i Budgie - których z pewnością nie znali). Całość została podana bez żadnych kompromisów, zdecydowanie i z mnóstwem, improwizowanych i naprawdę obłędnych, gitarowych partii Vica Vergata. Album został nagrany w tym samym studio co "Deep Purple In Rock"...
Dodatkowo dołączono 7 nagrań - dwa z debiutanckiego singla, a także 5 kawałków nagranych w studiach szwajcarskiego EMI jeszcze w 1970 roku - na kilka miesięcy przed nagraniem debiutanckiego albumu. Po latach nagrania te wydano na dawno wycofanym CD/LP "B.U.F.O.". Wydany w 1972 drugi, nieco bardziej 'progresywny' album 'Tomorrow Blue' również był doskonały!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Cotton Wood Hill 8:32
2. A Life That Ain't Worth Living 3:28
3. Tank 3:27
4. They Say I'm Mad 6:46
5. Life Goes On 11:58
6. Pig's Walk 7:25
7. The One I Mean 2:33

Bonus Tracks:
8. Stay (single A-side, 1971) 3:30
9. Animals World (single B-side, 1971) 3:10
10. No Time 4:33
11. Walking In The Moonlight 2:14
12. Dream Girl 5:15
13. Lone Wolf Rocks 4:09
14. Feelin' Alright 6:12

Tracks 10-14 recorded at EMI Studios in Basel, Switzerland in 1970



..::OBSADA::..

Vocals - Benj Jaeger
Guitar, Vocals, Piano - Vic Vergeat
Bass, Vocals - Werner Froehlich
Drums, Percussion, Vocals - Cosimo Lampis



https://www.youtube.com/watch?v=QGwiSqJIrso


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, limitowana, europejska edycja absolutnego klasyka ciężkiego rocka z początku lat 70.! Wydany w 1971 roku, debiutancki album kapitalnej szwajcarsko-włoskiej formacji, zawierał bardzo ciężkiego, momentami bluesującego rocka zainspirowanego twórczością Hendrixa i Cream, ale podążającego śladami Led Zeppelin i Black Sabbath (i Budgie - których z pewnością nie znali). Całość została podana bez żadnych kompromisów, zdecydowanie i z mnóstwem, improwizowanych i naprawdę obłędnych, gitarowych partii Vica Vergata. Album został nagrany w tym samym studio co "Deep Purple In Rock"...
Dodatkowo dołączono 7 nagrań - dwa z debiutanckiego singla, a także 5 kawałków nagranych w studiach szwajcarskiego EMI jeszcze w 1970 roku - na kilka miesięcy przed nagraniem debiutanckiego albumu. Po latach nagrania te wydano na dawno wycofanym CD/LP "B.U.F.O.". Wydany w 1972 drugi, nieco bardziej 'progresywny' album 'Tomorrow Blue' również był doskonały!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Cotton Wood Hill 8:32
2. A Life That Ain't Worth Living 3:28
3. Tank 3:27
4. They Say I'm Mad 6:46
5. Life Goes On 11:58
6. Pig's Walk 7:25
7. The One I Mean 2:33

Bonus Tracks:
8. Stay (single A-side, 1971) 3:30
9. Animals World (single B-side, 1971) 3:10
10. No Time 4:33
11. Walking In The Moonlight 2:14
12. Dream Girl 5:15
13. Lone Wolf Rocks 4:09
14. Feelin' Alright 6:12

Tracks 10-14 recorded at EMI Studios in Basel, Switzerland in 1970



..::OBSADA::..

Vocals - Benj Jaeger
Guitar, Vocals, Piano - Vic Vergeat
Bass, Vocals - Werner Froehlich
Drums, Percussion, Vocals - Cosimo Lampis



https://www.youtube.com/watch?v=QGwiSqJIrso


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Mecanica Popular była chilijskim zespołem muzycznym założonym w 1997 roku przez pochodzących z Ariki Manuela Garcię i Maria Villalobosa. Do składu dołączyli także gitarzysta Diego Alvarez oraz perkusista Marcos Chavez. Zespół łączył brzmienia folku i rocka, wzbogacone melodyjnymi tekstami, których inspiracje wywodziły się z tradycji trovy oraz chilijskiego nurtu Nueva Cancion. Obecnie grupa już nie istnieje. Mecanica Popular odegrała ważną rolę pod koniec lat 90. i na początku XXI wieku w chilijskim przemyśle muzycznym, działając pod legendarną wytwórnią Alerce. Teksty Manuela Garcii i Maria Villalobosa były pełne poetyckości, łącząc elementy rocka i trovy z autorskimi kompozycjami. Twórczość zespołu miała fundamentalne znaczenie dla nowego pokolenia chilijskich muzyków, którzy w swojej działalności artystycznej zaczęli wykorzystywać elementy folkloru latynoamerykańskiego oraz chilijskiej Nueva Cancion. Jak zauważa Radio Ritoque, Mecanica Popular stała się punktem odniesienia dla późniejszych pokoleń autorów piosenek i wykonawców, a jej działalność zapowiadała okres w chilijskiej muzyce, który na początku drugiej dekady XXI wieku wyniósł piosenkę autorską do rangi jednego z najważniejszych i najbardziej rozpoznawalnych formatów na dojrzalszej i bardziej rozbudowanej scenie muzycznej kraju. Wstawka zawiera debiutancki album zespołu.

Title: Mecanica Popular

Artist: Mecanica Popular

Country: Chile

Year: 1999

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Gato
2.Laberinto
3.Eje de Infinito Orden
4.Las Meninas
5.Una Buena Muchacha
6.Azul Contra Rojo
7.W. Jones
8.Balcon De Abril
9.Tres Escenas Para El Te
10.Los Perros De La Sangre
11.Hablar De Ti

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
The Police - Every Breath You Take - The Classics
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: The Police
Album................: Every Breath You Take - The Classics
Genre................: Rock, Pop
Source...............: CD
Year.................: 1995
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. The Police - Roxanne [03:11]
2. The Police - Can't Stand Losing You [03:00]
3. The Police - Message In A Bottle [04:51]
4. The Police - Walking On The Moon [05:01]
5. The Police - Don't Stand So Close To Me [04:01]
6. The Police - De Do Do Do, De Da Da Da [04:09]
7. The Police - Every Little Thing She Does Is Magic [04:22]
8. The Police - Invisible Sun [03:46]
9. The Police - Spirits In The Material World [03:00]
10. The Police - Every Breath You Take [04:14]
11. The Police - King Of Pain [05:00]
12. The Police - Wrapped Around Your Finger [05:15]
13. The Police - Don't Stand So Close To Me '86 [04:53]
14. The Police - Message In A Bottle (New Classic Rock Mix) [04:50]

Playing Time.........: 59:41
Total Size...........: 390,78 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sting & The Police - The Very Best Of...Sting & The Police
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sting & The Police
Album................: The Very Best Of...Sting & The Police
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 1997
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 64 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. The Police - Message in a Bottle [04:51]
2. The Police - Can't Stand Losing You [03:01]
3. Sting - Englishman In New York [04:28]
4. The Police - Every Breath You Take [04:13]
5. The Police - Walking On The Moon [05:03]
6. Sting - Fields Of Gold [03:40]
7. The Police - Every Little Thing She Does Is Magic [04:21]
8. Sting - If You Love Somebody Set Them Free [04:16]
9. Sting - Let Your Soul Be Your Pilot (Edit) [04:30]
10. Sting - Russians [03:59]
11. Sting - If I Ever Lose My Faith In You [04:30]
12. Sting - When We Dance (Edit) [04:18]
13. The Police - Don't Stand So Close To Me [04:01]
14. The Police - Roxanne [03:13]
15. The Police - Roxanne '97 (Puff Daddy Remix) [04:32]

Playing Time.........: 01:03:03
Total Size...........: 406,71 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sting - Sacred Love (Limited Tour Edition)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sting
Album................: Sacred Love (Limited Tour Edition)
Genre................: Pop-Rock
Source...............: CD
Year.................: 2004
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Sting - Inside [04:47]
2. Sting - Send Your Love feat. Vicente Amigo [04:38]
3. Sting - Whenever I Say Your Name feat. Mary J. Blige [05:27]
4. Sting - Dead Man's Rope [05:43]
5. Sting - Never Coming Home [04:59]
6. Sting - Stolen Car (Take Me Dancing) [03:58]
7. Sting - Forget About The Future [05:12]
8. Sting - This War [05:30]
9. Sting - The Book Of My Life feat. Anoushka Shankar [06:16]
10. Sting - Sacred Love [06:02]
11. Sting - Send Your Love (Dave Audé Remix) [03:17]
12. Sting - Shape Of My Heart (live) [02:20]
13. Sting - Stolen Car (Take Me Dancing) (Radio Version) [03:40]

Playing Time.........: 01:01:55
Total Size...........: 436,38 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sting - ...Nothing Like The Rarities - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sting
Album................: ...Nothing Like The Rarities
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2005
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 60-61 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Pirate Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Sting - Another Pyramid [03:49]
2. Sting - My One and Only Love [03:35]
3. Sting - End of The Game [06:37]
4. Sting - My Funny Friend and Me [04:36]
5. Sting - How Issensitive [01:45]
6. Sting - Moonlight [05:23]
7. Sting - Beneath a Dessert Moon [04:27]
8. Sting - I'll Follow My Secret Heart [02:35]
9. Sting - Nice Work If You Can Get It [03:01]
10. Sting - Someone To Watch Over Me [04:23]
11. Sting - The Bed's Too Big Without You '96 [06:05]
12. Sting - The Wind Cries Mary [02:24]
13. Sting - Gabriel's Message [02:12]
14. Sting - The Mighty [03:50]
15. Sting - Sisters Of Mercy [03:22]
16. Sting - Angel Eyes [03:59]
17. Sting - Fragile (with Julio Iglesias) [04:24]
18. Sting - I Miss You Kate [03:44]
19. Sting - Penny Lane [02:40]
20. Sting - Mad About You [03:42]

Playing Time.........: 01:16:42
Total Size...........: 478,53 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Sting - Every Breath You Take (with R. Downey Jr.) [04:23]
2. Sting - It's a Lonesome Town [02:36]
3. Sting - Windmills of Your Mind [04:19]
4. Sting - One Day She'll Love Me (with Shawn Colvin) [04:10]
5. Sting - Need Your Love So Bad [03:39]
6. Sting - You Were Meant For Me [04:14]
7. Sting - Seventh Son [03:04]
8. Sting - Lullaby To An Anxious Child [01:56]
9. Sting - The Ballad Of Mack The Knife [02:48]
10. Sting - Ain't No Sunshine [05:06]
11. Sting - Tempted [04:42]
12. Sting - Be Bop A Lula [01:51]
13. Sting - I Saw Three Ships [01:44]
14. Sting - Come Down In Time [03:46]
15. Sting - Waters Of Tyne (with Jimmy Nail) [03:18]
16. Sting - Ne Me Quittes Pas [03:33]
17. Sting - Until [03:09]
18. Sting - On Silent Wings (with Tina Turner) [04:20]
19. Sting - English Jam (with John McLaughlin) [01:11]
20. Sting - Purple Haze [03:02]

Playing Time.........: 01:07:00
Total Size...........: 403,96 MB

...( Info )...

Artist: Pink Floyd
Album: Wish You Were Here 50
Genre: Progressive Rock
Source: Amazon
Duration: 3CD, 04:18:51
Audio: FLAC 24/192, Lossless|WEB-DL
Rip type: tracks


...( TrackList )...

Disc 1:

01_01 - Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-5)
01_02 - Welcome to the Machine
01_03 - Have a Cigar
01_04 - Wish You Were Here
01_05 - Shine On You Crazy Diamond (Pts. 6-9)
Duration: 00:44:17


Disc 2:

02_01 - Wine Glasses
02_02 - Have A Cigar (Alternate Version)
02_03 - Wish You Were Here
02_04 - Shine On You Crazy Diamond (Early Instrumental Version, Rough Mix)
02_05 - The Machine Song (Roger's Demo)
02_06 - The Machine Song (Demo #2, Revisited)
02_07 - Wish You Were Here (Take 1)
02_08 - Wish You Were Here (Pedal Steel Instrumental Mix)
02_09 - Shine On You Crazy Diamond (Pts. 1-9, New Stereo Mix)


Disc 3:

03_01 - Raving And Drooling (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_02 - You've Got To Be Crazy (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_03 - Shine On You Crazy Diamond (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_04 - Have a Cigar (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_05 - Shine On You Crazy Diamond (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_06 - Speak to Me [Explicit] (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_07 - Breathe (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_08 - On the Run (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_09 - Time (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_10 - The Great Gig in the Sky (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_11 - Money [Explicit] (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_12 - Us and Them (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_13 - Any Color You Like (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_14 - Brain Damage (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_15 - Eclipse (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
03_16 - Echoes (Los Angeles Sports Arena_Live_1975)
Duration: 02:13:54

...( Info )...

Artist: Pink Floyd
Title: The Wall
Year: 1979/2021
Genre: Progressive Rock
Country: United Kingdom
Duration: 01:21:03
Format/Codec: FLAC
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: Lossless
Bit Depth: 24 Bit/96 kHz
Media: Web


...( TrackList )...

Disc 1

01. In the Flesh? (3:19)
02. The Thin Ice (2:27)
03. Another Brick in the Wall, Pt. 1 (3:11)
04. The Happiest Days of Our Lives (1:51)
05. Another Brick in the Wall, Pt. 2 (3:59)
06. Mother (5:35)
07. Goodbye Blue Sky (2:47)
08. Empty Spaces (2:08)
09. Young Lust (3:30)
10. One of My Turns (3:37)
11. Don't Leave Me Now (4:16)
12. Another Brick in the Wall, Pt. 3 (1:15)
13. Goodbye Cruel World (1:14)


Disc 2

01. Hey You (4:40)
02. Is There Anybody Out There ? (2:42)
03. Nobody Home (3:23)
04. Vera (1:33)
05. Bring the Boys Back Home (1:28)
06. Comfortably Numb (6:22)
07. The Show Must Go On (1:36)
08. In the Flesh (4:16)
09. Run Like Hell (4:23)
10. Waiting for the Worms (3:57)
11. Stop (0:31)
12. The Trial (5:19)
13. Outside the Wall (1:44)

...( Info )...

Artist: Suzi Quatro
Title: Premium Gold Collection
Year: 1996
Genre: Rock
Style: Pop Rock, Glam
Publisher (label): EMI Electrola
Country: Europe
Duration: 01:09:41
Format/Codec: FLAC (tracks) + covers
Audio bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]

...( TrackList )...

01. She's In Love With You (00:03:33)
02. Can The Can (00:03:34)
03. The Wild One (7'' Single Version) (00:02:52)
04. Daytona Demon (00:04:01)
05. Mama's Boy (00:03:36)
06. 48 Crash (00:03:54)
07. Too Big (00:03:20)
08. If You Can't Give Me Love (00:03:54)
09. Your Mama Won't Like Me (00:03:59)
10. Rolling Stone (00:02:45)
11. All Shook Up (00:03:49)
12. Shakin' All Over (00:03:34)
13. Wake Up Little Susie (00:02:51)
14. Tear Me Apart (00:02:58)
15. I've Never Been In Love (00:03:02)
16. Devil Gate Drive (00:03:48)
17. Roxy Roller (00:03:06)
18. Sticks And Stones (00:03:39)
19. Klondyke Kate (00:03:30)
20. The Race Is On (00:03:56)

...( Info )...

Artist: Suzi Quatro
Album: Freedom
Genre: Rock
Duration: 00:42:30
Audio: MP3, 320 Kbps
Rip type: tracks


...( TrackList )...

01. Freedom (Single Version) [03:15]
02. Little Miss Lovely [03:13]
03. Choose Yourself [04:43]
04. Going Down [04:14]
05. Hanging Over Me [02:23]
06. Here's Ya Boots [03:11]
07. Can't Let It Go [03:03]
08. Nobody Held My Hand [04:49]
09. Shakedown [03:36]
10. Take It Or Leave It [03:22]
11. Woman's Song [03:00]
12. Kick Out The Jams [03:41]

..::INFO::..

Album studyjny brazylijskiego zespołu grającego rocka progresywnego.

Title: Ad Lib

Artist: Tobruk

Country: Brazylia

Year: 1972

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

I'm In Love With You
Theme From My Mind
Queens Are Made
Hello Crazy People
Heart Of A Sound Spirit
Ad Lib
Send It For Tomorrow