...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany we wrześniu 1971 roku kapitalny, drugi album progresywnych Niemców mocno przypominał mocno jethrotullowski (z domieszką Pink Floyd i Colosseum) debiut (ponownie 6 utworów trwających blisko 50 minut), ale był dziełem nieco bardziej jazzującym, jeszcze bardziej zainspirowanym twórczością uwielbianej i bardzo wpływowej w Niemczech grupy Colosseum. To jest kolejny CD bez żadnych wypełniaczy! Tak, jak na genialnym debiucie, dołączono 3 koncertowe utwory (z włoskiego Palermo z maja 1972) trwające razem 30 minut! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na dawnej edycji Ohrwashl z 1991, no i płyta zawiera fajniejszy booklet ponownie gromadzący kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu!

UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

Niemiecki zespół Out of Focus swoją nazwę zaczerpnął od tytułu utworu grupy Blue Cheer, z kultowego albumu "Vincebus Eruptum". Nie jest to jednak dobry trop, jeśli chodzi o muzyczne inspiracje. Twórczość zespołu najłatwiej określić za pomocą terminu krautrock. Chcąc być bardziej precyzyjnym, należałoby uściślić, że grupa w mniej więcej równym stopniu czerpała z brytyjskiego proga, hard rocka i bluesa, dodając do tego odrobinę psychodelii i folku, by z czasem zwrócić się w bardziej jazzrockowymowym kierunku. W składzie, oprócz oczywiście gitarzysty, basisty i perkusisty, był także klawiszowiec i (pełniący również obowiązki wokalisty) flecista.

Debiutancki album Out of Focus, "Wake Up!", ukazał się pod koniec 1970 roku i przyniósł bardzo jednorodną muzykę na pograniczu blues rocka (partie gitary), hard rocka w stylu Deep Purple (organy elektryczne) i folku (flet). Longplay ma raczej luźny, jamowy charakter, jednak improwizacje muzyków są pozbawione kreatywności. Muzycy poczynili znaczne postępy na swoim kolejnym wydawnictwie, zatytułowanym po prostu "Out of Focus". To wciąż bardzo swobodne granie, ale znacznie ciekawsze. Instrumentarium poszerzyło się o saksofon i pianino, co jakby automatycznie popchnęło muzyków w bardziej jazzowe rejony. Może i nie mają oni szczególnie wielkich umiejętności improwizatorskich, ale słucha się tego naprawdę fantastycznie. Gitarzysta i klawiszowiec grają bardziej kreatywnie i różnorodnie, niż na poprzednim albumie, a sekcja rytmiczna zapewnia im niebanalny akompaniament. Dobrą wiadomością jest też to, że Moran Neumüller tym razem skupia się głównie na grze na saksofonie (lub, rzadziej, flecie), zamiast na śpiewaniu, bo jego wokal jest zdecydowanie najsłabszym ogniwem zespołu.

Cieszy także większa różnorodność kompozycji. W otwierającym całość, energetycznym "What Can a Poor Boy Do (But to Be a Streetfighting Man)" słychać jeszcze purplowe naleciałości debiutu, choć gra muzyków jakby stała się bardziej wyrafinowana, a długie solówki saksofonu i mocno jazzujące przełamanie w drugiej połowie jednoznacznie pokazują w jakim kierunku muzycy postanowili się rozwijać. W "It's Your Life" zespół całkowicie zmienia klimat - to bardziej piosenkowy utwór, w którym partie gitary akustycznej i fletu dodają folkowego klimatu. "Whispering" po niezbyt obiecującym wstępie, zmienia się w fantastyczny, jazz-krautowy popis instrumentalny, zyskujący z każdą minutą. "Blue Sunday Morning" wyróżnia się bardziej wyrazistą melodią i świetnym, folkowo-psychodelicznym klimatem (trochę w stylu wczesnego Pink Floyd). Partie fletu, organów, basu i perkusji są naprawdę dobre, a nawet partia wokalna wypada wyjątkowo udanie. Szkoda tylko, że wyczekiwany od początku punkt kulminacyjny nie nadchodzi, a zamiast tego otrzymujemy pozbawione kreatywności przedłużanie. Utwór mógłby być o połowę krótszy i tylko by na tym zyskał. Zespół rehabilituje się naprawdę zgrabnym, balladowym "Fly Bird Fly", w którym nie ma ani jednego zbędnego dźwięku. Finałowy "Television Program" z początku jest dość nudny, przegadany. Kiedy jednak Neumüller milknie i zaczynają się solowe popisy instrumentalistów o jazzowym zabarwieniu, robi się naprawdę przyjemnie.

Choć słuchając "Out of Focus" można odnieść wrażenie, że muzycy nieco przecenili swoje umiejętności, jest to naprawdę udany album. A byłby jeszcze lepszy, gdyby go skrócić o fragmenty obnażające kompozytorską nieporadność muzyków (wstęp "Whispering", druga połowa "Blue Sunday Morning" i wokalna część "Television Program"). Polecam wszystkim wielbicielom muzyki z tamtego okresu, przede wszystkim tej opartej na długich improwizacjach.

Paweł Pałasz

With an unchanged line-up, OOF focus progressed immensely from their psyched-out prog rock by adding a jazz dimension that will make itself present through Moran's newly developed sax playing. This added dimension will give OOF such a wider spectrum that their excellent debut album will be dwarfed by this monster follow-up. Strangely enough their jazzy impulses show in the Tull (This Was) or TYA (Ten Years After) mode, rather than a complete jazz-rock ala Mahavishnu or brassy rock ala Colosseum or Warm Dust. Charged with an awesome abstract artwork, this baby is again released with the now-legendary Kuckuck label.
The album starts energetically enough with the hard driving What Can a Poor Boy do, but where you expect a flute, Moran pulls out his new sax and blows one mean solo, having us wonder how he mastered it so easily so quickly. Indeed, even in the short stop and go section, he follows no problems and has enough guts to follow it with a last bravado before Wisheu's bass intervention change into a call and response between Drechsler's guitar first, than alternatively organ, sax and guitar before resuming the 100 mph rock driving rhythm. What a minor tour de force!! The absolutely delightful folk-laden (induced by a spellbinding guitar but also an enchanting flute) It's Your Life is an incredible joy to your eardrums, somehow reminding of Traffic's John Barleycorn. The 13-min+ slow-developing Whispering is a combination of explosion of sounds, from a propelling organ and discreet piano, a soaring & searing guitar, an very explorative bass, wild drumming and Moran's new saxophone madness. Again the jazz tonalities are really more in the TYA mode than the pure jazz-rock deal, but the whole thing is damn progressive and once again the band show their impressive talent at light improvisation and the tail end fade out is a pure bit of heaven.

Then flipside starts on the folky Blue Sunday Morning, starting on a mad drum march with a flute-and-organ unison and Moran's sinister voice being the master of ceremony. Behind all this, Drechsler's near satanic guitar arpeggios are what makes the track so spellbinding. The bass picks up late in the track and by that time the song has veered completely psychedelic and the tension is really palpable in the building crescendo leading to the surprisingly absent climax. Nevertheless, another minor tour de force. The next track is a linked up duo starting with Fly Bird Fly and a very Traffic-like flute leading to some superb Greenslade-like organ parts and sweet guitar lines slowly leading into the second part of track Television Program, which is plenty excellent as well and comes the album's apex with the depicting the boredom of the truckload of images breaking the floodgates from the cathode tube into your brains and wondering on the consequences. This last part can be reminiscent of their debut Wake Up album.

This band is a mystery on how they never made it big and they would have, had they been British or American. An absolute find, a must -hear, your musical education cannot be complete without having heard this group (I am slightly exaggerating on the last point but it is for the CAUSE), your life will definitely more complete and fulfilled if you know of them, your sexual impulses will be multiplied by a thousand if you have at least heard of them, you will live to 200 years of age if you are even aware of their existence - I've never been so serious in my life. LISTEN TO THIS, you progheads!!!!!!!!!!

Sean Trane

I prefer their debut "Wake Up !" to this their self titled follow up, but both are excellent. The Jazz flavour is starting to come into their sound on this one. It will get stronger with later albums. I think their calling card on this album is the way they jam, and check out the cover art ! Very cool.
"What Can A Poor Boy Do(But To Be A Streetfighting Man)" is uptempo with vocals. I was going to mention in my review of their debut that the singer really reminds me of Mick Jagger. That is confirmed throughout this album. A raging sax solo after a minute. An organ solo 2 1/2 minutes in as sax comes back and joins in. A bass solo after 3 minutes as it calms right down. Guitar and organ come and go as sax plays on.Then they just jam. Great tune. "It's Your Life" opens with gentle guitar and reserved vocals. Bass comes in as organ comes and goes. Flute 2 minutes in this laid back tune. Piano before 3 minutes.They just continue to play taking turns. "Whispering" opens with organ and whispered vocals. Sax plays tastefully before drums and guitar arrive a minute in as the sound builds. The sax is prominant after 2 minutes.The guitar takes the lead after 4 minutes as the sound gets louder. This trippy sound goes on and on as they jam. Love the guitar but it takes a backseat after 7 minutes. Sax takes the lead after 9 minutes. The song settles down a minute later to the end.

"Blue Sunday Morning" opens with drums, bass then flute.The flute is a real highlight on this one. Vocals,guitar and organ come in.This sounds so good even if the lyrics are a little out there.You know like Jesus rolling a joint in paradise and wanting to go back to earth because he misses drinking and smoking(which he apparently is doing in heaven anyway). The organ 4 minutes in is fantastic for a minute. Vocals after 5 minutes get passionate with more great bass and powerful organ. "Fly Bird Fly" opens with flute before a full sound, then vocals a minute in. Nice organ work 2 minutes in as bass throbs. Guitar before 3 minutes is tasteful. Cool song. "Television Program" opens with flute like the previous song. Gentle guitar, light drums and bass join in. The vocals arrive 1 1/2 minutes in.The lyrics are meaningful.The sound is building 2 1/2 minutes in. Organ a minute later. It settles down 4 minutes in as vocals are spoken. More tasteful guitar after 5 minutes with organ a minute later. A full sound with sax before 8 minutes.The tempo then picks up with guitar as they jam to the end.

This one doesn't grab me at all like their debut does. Still a 4 star record though as it is very enjoyable throughout.

Mellotron Storm



..::TRACK-LIST::..

1. What Can a Poor Boy Do 5:50
2. It's Your Life 4:28
3. Whispering 13:32
4. Blue Sunday Morning 8:18
5. Fly Bird Fly 5:08
6. Television Program 11:49

Bonus Tracks:
7. Where Is Your Home Town 8:39
8. Fly Bird Fly/Television Program 20:30

Track 7-8 Recorded Live in Palermo, Italy on 26th May 1972)



..::OBSADA::..

Remingius Drechsler - guitars, stylophone, tenor saxophone, flutes, voice
Hennes Hering - organ, piano
Moran Neumüller - soprano saxophone, vocals
Klaus Spöri - drums
Stephen Wishen - bass



https://www.youtube.com/watch?v=muFkkYWfRII


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!