Genre: Heavy Metal
Country of Artist (Band): Poland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 36:34
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Heroes And The Dice
02. Beast Inside
03. Bound By The Nigh
04. Silver Stallions
05. Living In The Fast Lane
06. The New Beginning
07. Two Tons Of Steel
08. In The Middle Of The Night
09. Walls Of Jericho / Ride The Sky (Helloween cover)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeden z najlepszych zespołów black metalowych na polskiej scenie i na pewno nie przynoszący nam wstydu za granicami Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, czyli Königreichssaal wypuścił po roku przerwy nowy materiał. Nawet nie wiecie, jak czekałem na tę EPkę. Bo z czasem, gdy emocje już opadły, doszedłem do wniosku, że ich najlepszym materiałem jest „Loewen”. Oczywiście, „Psalmem’O’Delirium” to nadal płyta topowa, ale nie wracam do niej tak często, jak do EPki. Natomiast podejrzewam, że do „Loewen II” będę wracał równie często.

Całość zaczyna się od dziwnej inkantacji w „Czarnym Xsięstwie”. Próbowałem znaleźć co to znaczy, ale guglając wyskakują mi tylko ludzie z Indii czy innego Pakistanu na fejsiku. Więc trudno. Podejrzewam jedynie, że to język romani, ale mogę się mylić. Później jest już tak jak zakładałem, że będzie – dostajemy nieszablonowy black metal, zagrany z rozmachem, nie stroniący od eksperymentowania – stąd też „Loewen II” dla mnie jest wyraźnym nawiązaniem właśnie do EPki niż do dwójeczki. Black metal Königreichssaal nosi znamiona obłędu, przy czym jest to szaleństwo wzniosłe, uduchowione. Taki jurodiwyj a rebours, który wcale nie głosi cnoty świętości, a wręcz przeciwnie – raczej są oni apologetami upadku. Natomiast by dojść do takiej konstatacji zdecydowanie musicie połączyć muzykę z lekturą tekstów. Z drugiej strony taki najlepszy na płycie „Wielki Potop” dotyka rzeczy bardzo przyziemnych, jak wielka powódź (tak się składa, że Lewin Brzeski w zeszłym roku znalazł się w olbrzymiej części pod wodą). I muszę Wam powiedzieć, że kurewsko czuć emocje zespołu włożone w ten utwór, ponadto może przesadzam z analizą, ale po części wznioślejsze fragmenty tej kompozycji oddają po prostu rozmiar kataklizmu i bezsilność wobec niego. Słuchając tego numeru, czytając teksty i mając pojęcie o jego backgroundzie powoduje prawdziwe ciarki. I teraz mam zgrzyt – bo ten nastrój szybko mi znika gdy wjeżdża „Wampyr Heretyk”. A konkretnie sam wstęp i recytowany fragment. Kurwa, no przepraszam, ale brzmi to dla mnie strasznie… kiczowato? No nie pasuje mi to za cholerę do tak doskonałego materiału. Szczęśliwie po nim jest już zdecydowanie lepiej, bo muzycznie ten numer nie odstaje w zupełności od pozostałych, łącznie z końcówką, w której ponownie (bo chyba na pierwszym „Loewen” już słyszeliśmy) zespół używa akordeonu, jakby chcąc nadać groteskowego sznytu apokaliptycznej muzyce. Po tym kawałku dostajemy jeszcze wzniosłe outro – „Vae Victis”, będące deklamacją z patetycznym, symfonicznym podkładem, który nachalnie kojarzy mi się w swojej dużej części z „Chwała Mordercom Wojciecha”. I nie bierzcie tego za minus, absolutnie.

No cóż – Königreichssaal wypuścił wspaniały materiał. Nietuzinkowy, totalnie w ich stylu. Takiego oczekiwałem, taki dostałem. EPka jest doskonała, zdecydowanie. Równocześnie jest wspaniałym zamknięciem tego roku. Mane – tekel – fares.

Oracle

Königreichssaal powróciło do Lewina… W zasadzie to oni chyba nigdy tego Lewina nie opuścili, fizycznie i duchowo byli z nim związani od samego początku. Fakty są jednak takie, że to już druga EPka, która tytularnie poświęcona jest temu miastu (w niemieckojęzycznej wersji). EPki te dzielą „tylko” trzy lata, sporo jednak się przez ten czas wydarzyło. Ten pierwszy minialbum wydawał mało rozpoznawalny we własnym kraju zespół, zaledwie z jednym albumem na koncie, w dodatku wydanym dla jakiejś angielskiej wytwórni… Dzisiaj Königreichssaal jest w katalogu jednego z najprężniej działających w Polsce wydawców, gra świetne koncerty, na które ludzie chodzą i generalnie dorobili się już statusu bardzo szanowanej „młodej” (sorry Panowie za cudzysłów, ale wiadomo…) kapeli. Muzycznie te dwie EPki też różnią się od siebie, choć nadal doskonale słychać, że to ten sam, niekoniecznie trzymający się kurczowo jednego gatunku zespół. Mam wrażenie, że bliżej jednak „Loewen II” do ich ostatniej płyty, niż do tej pierwszej EPki. Jest to jakby naturalna kontynuacja tego, co usłyszeliśmy na „Psalmen’o’delirium”. Chory, lekko „francuski” klimat i potężne, rozbudowane kompozycje, poukładane zarówno z pokręconych gitar jak i prostych, bezpośrednich i wpadających w ucho motywów – to już chyba znak rozpoznawczy tego zespołu. Podobnie jak absolutnie zajebiste, zróżnicowane i wielowymiarowe wokale. Do tego dochodzą jeszcze wszystkie te instrumentalne smaczki, świdrujące, niemal kosmiczne solówki, akustyki, jakieś tamburyny czy inne przeszkadzajki… A już bezczelnie przaśne akordeonowe melodyjki w „Wampyr Heretyk” to mistrzostwo. No i ten niepowtarzalny klimat. Cały ten materiał to jakaś jedna wielka huśtawka nastrojów niestabilnego schizofrenika. Zakończona zresztą dość pompatycznym, orkiestralnym outrem, skomponowanym przez Khorzona z Arkony i okraszonym (a jakże!) potężnymi i niemal teatralnymi wokalami. Ciary na plecach.

Cóż, obiektywny pewnie nie jestem, bo od początku im kibicuję, ale nie da się chyba nie zauważyć jak zajebiście nam się ten zespół rozwija.

Prezes

Nowe wieści z obozu jednej z obecnie najciekawszych i najlepszych blackmetalowych załóg w naszym kraju – lewińskiego Königreichssaal – śledzę z nieudawanym zainteresowaniem i ekscytacją. Tak też przyjąłem zapowiedź drugiej części świetnie przyjętej EPki Loewen. Kontynuacja ujrzała światło dzienne w grudniu za sprawą Godz ov War Productions. Czy zespół na nowym wydawnictwie nawiąże do wydanego trzy lata wcześniej minialbumu, a może wzorem swoich długograjów zaprezentuje coś całkiem innego? Musiałem się o tym przekonać od razu po odpakowaniu paczki z płytą.

Wzorem „poprzedniczki”, oficjalnie rozbudowany o czwartego członka zespół przygotował na Loewen II trzy pełnoprawne utwory oraz tym razem outro w postaci Vae Victis, skomponowane i nagrane przez samego Khorzona. W jego trakcie czekałem, aż usłyszę słowa „Tysiąc lat, tysiąc pierdolonych lat”. Dlaczego tak? Zrozumiecie, kiedy posłuchacie, teraz powiem tylko tyle, że brzmi ono jak daleki krewny jednego z utworów PEWNEGO znanego na całym świecie blackmetalowego zespołu z Polski. Planowana inspiracja czy „samo tak wyszło” – dla mnie nieistotne, to nie dwuminutowe outro jest tutaj gwoździem programu.Koncert zespołu NUNSLAUGHTER

Już w Czarnym Xięstwie słychać charakterystyczną podniosłość materiału z pierwszej EPki Königreichssaal, dzięki wokalom pojawia się też pewna teatralność i da się wyczuć sporo emocji włożonych w nowy materiał – od znanego z poprzednich dokonań wtedy-jeszcze-tria obłędu aż po uniesienia duchowe. Ot, black metal po lewińsku, który bardzo lubię. Absolutnym majstersztykiem jest za to utwór Semana Tragica, lirycznie najprawdopodobniej nawiązujący do września 2024 roku, kiedy to Lewin Brzeski został niemal w całości zalany. Kompozycja porusza i udanie obrazuje tragizm tamtych wydarzeń, a wieńczące ją dźwięki płynącej wody połączone z delikatnym przygrywaniem gitary akustycznej doprowadziły mnie nawet do lekkiego wzruszenia i kontemplacji nad cierpieniem dotkniętych tą katastrofą ludzi. Cudo, po prostu cudo. Bardzo udany, mimo nieco kampowego otwarcia, jest również wykorzystujący fragmenty z poezji Micińskiego (podobnie zresztą jak Czarne Xięstwo) Wampyr Heretyk – instrumentalnie jest tu już bardziej klasycznie, choć podtrzymywane zróżnicowanie wokalu De Ateusa oraz wyraźnie zaznaczone klawisze sprawiają wrażenie uczestniczenia w jakimś mrocznym spektaklu, a dzięki ubarwieniu świetnej i bardzo chwytliwej końcówki kawałka akordeonem udało się zespołowi dołożyć do swojego grania odrobinę ludowości.

Jak więc widzicie, mimo jedynie niespełna dwudziestu minut, Königreichssaal udało się upchnąć na Loewen II sporo zawartości – i to nie na siłę. Materiał jest spójny, przemyślany i przede wszystkim szczery, co po prostu się czuje. Gdy muzyka potrafi niespodziewanie uderzyć w rzadko poruszane w moim przypadku struny, wiem, że obcuję z czymś z górnej półki. Takie właśnie jest Loewen II – to minialbum ocierający się wręcz o doskonałość. Niestety krótki, ale kto broni komukolwiek łączyć jego odsłuch razem z poprzednią EPką? No nikt.

Łukasz W.

Königreichssaal to zespół, który w pierwszej kolejności zapadł mi w pamięć poprzez osobę Papy Artura w składzie i kultowe zdjęcie w żonobijce na cmentarzu. Dopiero jakiś czas później zobaczyłem chłopaków na żywo, i to był drugi impuls do uzupełnienia sobie ich dyskografii. Stwierdzić trzeba, że każde kolejne wydawnictwo „Koników” jest inne, ale każde tak samo dobre. Nie inaczej jest w przypadku drugiej EP-ki zespołu, podobnie jak wcześniejsza zatytułowanej „Loewen”. To w sumie niecałe dwadzieścia minut muzyki w czterech aktach, ale ponownie muzyki na najwyższym poziomie. Stylistycznie nadal jest to black metal, i to nadal w bardzo polskim wydaniu. Nie tylko przez teksty, śpiewane tym razem w całości po polsku, z wykorzystaniem fragmentów poematów Tadeusza Micińskiego, ale i przez sam charakter tworzonych przez zespół dźwięków. Można by w tym przypadku rzucić takimi nazwami jak Furia czy Cultes Des Ghoules, choć będą to jedynie wskazówki a nie wielkie drogowskazy odnośnie zawartości „Loewen II”. Rzecz w tym, że muzyka ta jest równie emocjonalna, i poniekąd teatralna, co dwóch wymienionych klasyków. Równie niekonwencjonalna, bowiem pod względem aranżacji łamane są wszelkie standardy, a i wykorzystane instrumentarium wybiega poza ramy ortodoksji (w „Wampir Heretyk” można na przykład usłyszeć dość przaśne linie akordeonowe). Dzięki owej emocjonalności, EP-ka ta jest niezwykle wciągająca i intrygująca, a rzeczona teatralność sprawia, że słowa pokroju „Tak, to faktycznie jest coś niecodziennego” same cisną się na usta. Naprawdę sporo tutaj ciekawych rozwiązań, sporo zmian tempa, tajemniczego klimatu, ale i siarczystego biczowania. I co ważne, to nie jest materiał na jedno przesłuchanie, bo tak naprawdę zaczyna „gadać” pełnym głosem dopiero po kilku okrążeniach. Pomimo wspomnianej różnorodności daleko tej muzyce od przejaskrawionej hipsterki. To nadal jest black metal w najdosłowniejszym tego słowa znaczeniu, tylko po raz kolejny zagrany inaczej, po swojemu, prosto z serca. I kolejny dowód na indywidualność i siłę polskiej sceny. Nie będę się rozpisywał nad szczegółami, bo uważam, że „Loewen II” to materiał, który każdy powinien odsłuchać sam, i sam odkryć wszelkie jego niuanse. Gorąco zachęcam, bo warto.

jesusatan



..::TRACK-LIST::..

1. Czarne Xięstwo 05:17
2. Semana Tragica 06:38
3. Wampyr Heretyk 05:15
4. Vea Victis 01:59



..::OBSADA::..

De Atevs - Vocals, Guitars
Papa Artur - Bass
Jakob - Drums

Guest appearances:
Classic guitar by Tomasz Mikrut
Samples and keyboards by Przemysław Nowak
Voices and noises by Lubomirski


https://www.youtube.com/watch?v=ckjrCbgokKg


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeden z najlepszych zespołów black metalowych na polskiej scenie i na pewno nie przynoszący nam wstydu za granicami Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, czyli Königreichssaal wypuścił po roku przerwy nowy materiał. Nawet nie wiecie, jak czekałem na tę EPkę. Bo z czasem, gdy emocje już opadły, doszedłem do wniosku, że ich najlepszym materiałem jest „Loewen”. Oczywiście, „Psalmem’O’Delirium” to nadal płyta topowa, ale nie wracam do niej tak często, jak do EPki. Natomiast podejrzewam, że do „Loewen II” będę wracał równie często.

Całość zaczyna się od dziwnej inkantacji w „Czarnym Xsięstwie”. Próbowałem znaleźć co to znaczy, ale guglając wyskakują mi tylko ludzie z Indii czy innego Pakistanu na fejsiku. Więc trudno. Podejrzewam jedynie, że to język romani, ale mogę się mylić. Później jest już tak jak zakładałem, że będzie – dostajemy nieszablonowy black metal, zagrany z rozmachem, nie stroniący od eksperymentowania – stąd też „Loewen II” dla mnie jest wyraźnym nawiązaniem właśnie do EPki niż do dwójeczki. Black metal Königreichssaal nosi znamiona obłędu, przy czym jest to szaleństwo wzniosłe, uduchowione. Taki jurodiwyj a rebours, który wcale nie głosi cnoty świętości, a wręcz przeciwnie – raczej są oni apologetami upadku. Natomiast by dojść do takiej konstatacji zdecydowanie musicie połączyć muzykę z lekturą tekstów. Z drugiej strony taki najlepszy na płycie „Wielki Potop” dotyka rzeczy bardzo przyziemnych, jak wielka powódź (tak się składa, że Lewin Brzeski w zeszłym roku znalazł się w olbrzymiej części pod wodą). I muszę Wam powiedzieć, że kurewsko czuć emocje zespołu włożone w ten utwór, ponadto może przesadzam z analizą, ale po części wznioślejsze fragmenty tej kompozycji oddają po prostu rozmiar kataklizmu i bezsilność wobec niego. Słuchając tego numeru, czytając teksty i mając pojęcie o jego backgroundzie powoduje prawdziwe ciarki. I teraz mam zgrzyt – bo ten nastrój szybko mi znika gdy wjeżdża „Wampyr Heretyk”. A konkretnie sam wstęp i recytowany fragment. Kurwa, no przepraszam, ale brzmi to dla mnie strasznie… kiczowato? No nie pasuje mi to za cholerę do tak doskonałego materiału. Szczęśliwie po nim jest już zdecydowanie lepiej, bo muzycznie ten numer nie odstaje w zupełności od pozostałych, łącznie z końcówką, w której ponownie (bo chyba na pierwszym „Loewen” już słyszeliśmy) zespół używa akordeonu, jakby chcąc nadać groteskowego sznytu apokaliptycznej muzyce. Po tym kawałku dostajemy jeszcze wzniosłe outro – „Vae Victis”, będące deklamacją z patetycznym, symfonicznym podkładem, który nachalnie kojarzy mi się w swojej dużej części z „Chwała Mordercom Wojciecha”. I nie bierzcie tego za minus, absolutnie.

No cóż – Königreichssaal wypuścił wspaniały materiał. Nietuzinkowy, totalnie w ich stylu. Takiego oczekiwałem, taki dostałem. EPka jest doskonała, zdecydowanie. Równocześnie jest wspaniałym zamknięciem tego roku. Mane – tekel – fares.

Oracle

Königreichssaal powróciło do Lewina… W zasadzie to oni chyba nigdy tego Lewina nie opuścili, fizycznie i duchowo byli z nim związani od samego początku. Fakty są jednak takie, że to już druga EPka, która tytularnie poświęcona jest temu miastu (w niemieckojęzycznej wersji). EPki te dzielą „tylko” trzy lata, sporo jednak się przez ten czas wydarzyło. Ten pierwszy minialbum wydawał mało rozpoznawalny we własnym kraju zespół, zaledwie z jednym albumem na koncie, w dodatku wydanym dla jakiejś angielskiej wytwórni… Dzisiaj Königreichssaal jest w katalogu jednego z najprężniej działających w Polsce wydawców, gra świetne koncerty, na które ludzie chodzą i generalnie dorobili się już statusu bardzo szanowanej „młodej” (sorry Panowie za cudzysłów, ale wiadomo…) kapeli. Muzycznie te dwie EPki też różnią się od siebie, choć nadal doskonale słychać, że to ten sam, niekoniecznie trzymający się kurczowo jednego gatunku zespół. Mam wrażenie, że bliżej jednak „Loewen II” do ich ostatniej płyty, niż do tej pierwszej EPki. Jest to jakby naturalna kontynuacja tego, co usłyszeliśmy na „Psalmen’o’delirium”. Chory, lekko „francuski” klimat i potężne, rozbudowane kompozycje, poukładane zarówno z pokręconych gitar jak i prostych, bezpośrednich i wpadających w ucho motywów – to już chyba znak rozpoznawczy tego zespołu. Podobnie jak absolutnie zajebiste, zróżnicowane i wielowymiarowe wokale. Do tego dochodzą jeszcze wszystkie te instrumentalne smaczki, świdrujące, niemal kosmiczne solówki, akustyki, jakieś tamburyny czy inne przeszkadzajki… A już bezczelnie przaśne akordeonowe melodyjki w „Wampyr Heretyk” to mistrzostwo. No i ten niepowtarzalny klimat. Cały ten materiał to jakaś jedna wielka huśtawka nastrojów niestabilnego schizofrenika. Zakończona zresztą dość pompatycznym, orkiestralnym outrem, skomponowanym przez Khorzona z Arkony i okraszonym (a jakże!) potężnymi i niemal teatralnymi wokalami. Ciary na plecach.

Cóż, obiektywny pewnie nie jestem, bo od początku im kibicuję, ale nie da się chyba nie zauważyć jak zajebiście nam się ten zespół rozwija.

Prezes

Nowe wieści z obozu jednej z obecnie najciekawszych i najlepszych blackmetalowych załóg w naszym kraju – lewińskiego Königreichssaal – śledzę z nieudawanym zainteresowaniem i ekscytacją. Tak też przyjąłem zapowiedź drugiej części świetnie przyjętej EPki Loewen. Kontynuacja ujrzała światło dzienne w grudniu za sprawą Godz ov War Productions. Czy zespół na nowym wydawnictwie nawiąże do wydanego trzy lata wcześniej minialbumu, a może wzorem swoich długograjów zaprezentuje coś całkiem innego? Musiałem się o tym przekonać od razu po odpakowaniu paczki z płytą.

Wzorem „poprzedniczki”, oficjalnie rozbudowany o czwartego członka zespół przygotował na Loewen II trzy pełnoprawne utwory oraz tym razem outro w postaci Vae Victis, skomponowane i nagrane przez samego Khorzona. W jego trakcie czekałem, aż usłyszę słowa „Tysiąc lat, tysiąc pierdolonych lat”. Dlaczego tak? Zrozumiecie, kiedy posłuchacie, teraz powiem tylko tyle, że brzmi ono jak daleki krewny jednego z utworów PEWNEGO znanego na całym świecie blackmetalowego zespołu z Polski. Planowana inspiracja czy „samo tak wyszło” – dla mnie nieistotne, to nie dwuminutowe outro jest tutaj gwoździem programu.Koncert zespołu NUNSLAUGHTER

Już w Czarnym Xięstwie słychać charakterystyczną podniosłość materiału z pierwszej EPki Königreichssaal, dzięki wokalom pojawia się też pewna teatralność i da się wyczuć sporo emocji włożonych w nowy materiał – od znanego z poprzednich dokonań wtedy-jeszcze-tria obłędu aż po uniesienia duchowe. Ot, black metal po lewińsku, który bardzo lubię. Absolutnym majstersztykiem jest za to utwór Semana Tragica, lirycznie najprawdopodobniej nawiązujący do września 2024 roku, kiedy to Lewin Brzeski został niemal w całości zalany. Kompozycja porusza i udanie obrazuje tragizm tamtych wydarzeń, a wieńczące ją dźwięki płynącej wody połączone z delikatnym przygrywaniem gitary akustycznej doprowadziły mnie nawet do lekkiego wzruszenia i kontemplacji nad cierpieniem dotkniętych tą katastrofą ludzi. Cudo, po prostu cudo. Bardzo udany, mimo nieco kampowego otwarcia, jest również wykorzystujący fragmenty z poezji Micińskiego (podobnie zresztą jak Czarne Xięstwo) Wampyr Heretyk – instrumentalnie jest tu już bardziej klasycznie, choć podtrzymywane zróżnicowanie wokalu De Ateusa oraz wyraźnie zaznaczone klawisze sprawiają wrażenie uczestniczenia w jakimś mrocznym spektaklu, a dzięki ubarwieniu świetnej i bardzo chwytliwej końcówki kawałka akordeonem udało się zespołowi dołożyć do swojego grania odrobinę ludowości.

Jak więc widzicie, mimo jedynie niespełna dwudziestu minut, Königreichssaal udało się upchnąć na Loewen II sporo zawartości – i to nie na siłę. Materiał jest spójny, przemyślany i przede wszystkim szczery, co po prostu się czuje. Gdy muzyka potrafi niespodziewanie uderzyć w rzadko poruszane w moim przypadku struny, wiem, że obcuję z czymś z górnej półki. Takie właśnie jest Loewen II – to minialbum ocierający się wręcz o doskonałość. Niestety krótki, ale kto broni komukolwiek łączyć jego odsłuch razem z poprzednią EPką? No nikt.

Łukasz W.

Königreichssaal to zespół, który w pierwszej kolejności zapadł mi w pamięć poprzez osobę Papy Artura w składzie i kultowe zdjęcie w żonobijce na cmentarzu. Dopiero jakiś czas później zobaczyłem chłopaków na żywo, i to był drugi impuls do uzupełnienia sobie ich dyskografii. Stwierdzić trzeba, że każde kolejne wydawnictwo „Koników” jest inne, ale każde tak samo dobre. Nie inaczej jest w przypadku drugiej EP-ki zespołu, podobnie jak wcześniejsza zatytułowanej „Loewen”. To w sumie niecałe dwadzieścia minut muzyki w czterech aktach, ale ponownie muzyki na najwyższym poziomie. Stylistycznie nadal jest to black metal, i to nadal w bardzo polskim wydaniu. Nie tylko przez teksty, śpiewane tym razem w całości po polsku, z wykorzystaniem fragmentów poematów Tadeusza Micińskiego, ale i przez sam charakter tworzonych przez zespół dźwięków. Można by w tym przypadku rzucić takimi nazwami jak Furia czy Cultes Des Ghoules, choć będą to jedynie wskazówki a nie wielkie drogowskazy odnośnie zawartości „Loewen II”. Rzecz w tym, że muzyka ta jest równie emocjonalna, i poniekąd teatralna, co dwóch wymienionych klasyków. Równie niekonwencjonalna, bowiem pod względem aranżacji łamane są wszelkie standardy, a i wykorzystane instrumentarium wybiega poza ramy ortodoksji (w „Wampir Heretyk” można na przykład usłyszeć dość przaśne linie akordeonowe). Dzięki owej emocjonalności, EP-ka ta jest niezwykle wciągająca i intrygująca, a rzeczona teatralność sprawia, że słowa pokroju „Tak, to faktycznie jest coś niecodziennego” same cisną się na usta. Naprawdę sporo tutaj ciekawych rozwiązań, sporo zmian tempa, tajemniczego klimatu, ale i siarczystego biczowania. I co ważne, to nie jest materiał na jedno przesłuchanie, bo tak naprawdę zaczyna „gadać” pełnym głosem dopiero po kilku okrążeniach. Pomimo wspomnianej różnorodności daleko tej muzyce od przejaskrawionej hipsterki. To nadal jest black metal w najdosłowniejszym tego słowa znaczeniu, tylko po raz kolejny zagrany inaczej, po swojemu, prosto z serca. I kolejny dowód na indywidualność i siłę polskiej sceny. Nie będę się rozpisywał nad szczegółami, bo uważam, że „Loewen II” to materiał, który każdy powinien odsłuchać sam, i sam odkryć wszelkie jego niuanse. Gorąco zachęcam, bo warto.

jesusatan



..::TRACK-LIST::..

1. Czarne Xięstwo 05:17
2. Semana Tragica 06:38
3. Wampyr Heretyk 05:15
4. Vea Victis 01:59



..::OBSADA::..

De Atevs - Vocals, Guitars
Papa Artur - Bass
Jakob - Drums

Guest appearances:
Classic guitar by Tomasz Mikrut
Samples and keyboards by Przemysław Nowak
Voices and noises by Lubomirski


https://www.youtube.com/watch?v=ckjrCbgokKg


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Finntroll to fiński zespół folkmetalowy, założony w Helsinkach w 1997. Zespół wykonuje skoczną, dynamiczną muzykę, łączącą elementy black metalu i fińskiej polki zwanej humppa. Mimo iż jest to fiński zespół, to teksty utworów są w języku szwedzkim, ponieważ ten język brzmi "cholernie trollowato" według Jamsena, założyciela zespołu, którego ojczystym językiem jest właśnie szwedzki. Finntroll został założony w 1997 roku przez Teemu Raimoranta (Somnium), gitarzystę zespołu Impaled Nazarene oraz Jana Jamsena (Katla). Ich pierwsze demo, Rivfader, zostało nagrane rok później, w 1998 r. Po nagraniu dema do zespołu dołączyli Samu Ruotsalainen (z Barathrum i Rapture), Samuli Ponsimaa, Henri Sorvali (z Moonsorrow) i Sami Uusitalo. Podpisany kontrakt z wytwórnią Spikefarm zaowocowało pierwszą płytą Midnattens Widunder wydaną w 1999 roku. Druga płyta zespołu.

Title: Jaktens Tid

Artist: Finntroll

Country: Finlandia

Year: 2001

Genre: Folk Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Krig (Intro)
2.Fodosagan
3.Slaget Vid Blodsalv
4.Skogens Hamnd
5.Jaktens Tid
6.Bakom Varje Fura
7.Kitteldags
8.Krigsmjod
9.Vargtimmen
10.Kyrkovisan
11.Den Hornkronte Konungen
12.Aldhissla
13.Tomhet och Tystnad Harska
14.Outro

..::INFO::..

Drugie, najnowsze wydawnictwo szwedzkiego zespołu deathmetalowego z Kungsbacka.

Title: Cosmic Consciousness

Artist: Cornucopia

Country: Szwecja

Year: 2026

Genre: Metal

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1. Prescience
2. The Shadow of the Sun
3. Flame Imperishable
4. Sisyphean Dream
5. Transcending Stargaze
6. Nightwraith
7. Spiritual Solitude
8. At the Stormkeeper’s Gate
9. Collapse into Oblivion

Title: Joe Holmes
Artist: Joe Holmes
Year: 2026
Genre: Hard, Heavy Metal
Country: USA
Duration: 00:43:47
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Track Listing
01. Speak Into The Sea 04:44
02. Cross Eyed Stare 03:44
03. The Deadfall 07:14
04. Ocin 06:50
05. Away 05:41
06. Lay You Low 04:52
07. The Crush Of Light 04:45
08. Wake Into The Inside 05:54

Title: Invincible Shield (Limited Edition BlueSpec CD)
Artist: Judas Priest
Year: 2024
Genre: Heavy metal
Duration: 01:03:55
Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

Track listing
01. Panic Attack
02. The Serpent and the King
03. Invincible Shield
04. Devil in Disguise
05. Gates of Hell
06. Crown of Horns
07. As God is my Witness
08. Trial By Fire
09. Escape From Reality
10. Sons of Thunder
11. Giants in the Sky
Bonus Tracks
12. Fight of Your Life
13. Vicious Circle
14. The Lodger

Title: The Best of Judas Priest
Artist: Judas Priest
Year: 2026
Genre: Heavy Metal
Country: UK
Duration: 01:09:50
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Tracklist
1. You've Got Another Thing Comin' (05:10)
2. Lightning Strike (03:29)
3. Breaking the Law (02:35)
4. Beyond the Realms of Death (06:49)
5. Painkiller (06:05)
6. Hell Bent for Leather (02:40)
7. Rocka Rolla (03:05)
8. Turbo Lover (05:34)
9. Electric Eye (03:42)
10. Crown of Horns (05:45)
11. Living After Midnight (03:31)
12. Night Crawler (05:44)
13. Heading Out To The Highway (03:45)
14. Better By You Better Than Me (03:22)
15. The Sentinel (05:04)
16. Diamonds And Rust (03:23)

Genre: Symphonic Black Metal
Country of Artist (Band): Norway
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 01:09:18
Contains scans in the download: no

Tracklist:
01. Tridentium
02. Ascent
03. The Qryptfarer
04. As Seen in the Unseen
05. Ulvgjeld & Blodsodel
06. Repository of Divine Transmutation
07. Slik Minnes En Alkymist
08. Phantom of the Nemesis
09. The Exonerated
10. Recognizant
11. At the Precipice of Convergence
12. Shadows of a Thousand Perceptions
13. Gjǫll

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Żadnych konkretnych informacji na temat tego zespołu nie znalazłem. Wiadomo tylko, że Pale Spektre to nowa kapela, w skład której wchodzą trzy osoby niemieckiego pochodzenia. Amor Fati wraz z Nuclear War szykują się do wydania ich debiutu, a nastąpi to 31 października tego roku. Znajdzie się na nim siedem kawałków, składających się na 46 minut muzyki, która utrzymana jest w ramach obskurnego black / death metalu delikatnie posypanego gruzem. Pierwsze trzy utwory niosą ze sobą brutalną ścianę dźwięku, złożoną z jednostajnych i mechanicznych zarazem riffów. Atakują one nasze narządy słuchu w dość szybkim tempie. Jest gęsto i duszno. Gdyby nie śladowe zwolnienia i wyłaniające się niekiedy chorobliwe solówki, umarłbym z braku powietrza. To nienawistna i brutalna muzyka, która nie wszystkim się spodoba. Od czwartego numeru sprawa się trochę zmienia. Kompozycje są wyraźnie wydłużone, a do nacierających szorstkich akordów twórcy dołożyli trochę pomysłów znanych z tradycyjnego death metalu. Nie brakuję tutaj również doomowych zwolnień, pozwalających trochę złapać tchu, aby po chwili znów zostać zalanym gorącym podmuchem. „Bereft Of Xerotic Layers” stanowi barbarzyński i pozbawiony kompromisów zamach na ustalony porządek. To mieszanka różnorakich patentów, począwszy od tych już utartych i kończąc na współczesnych, połamanych i nie do końca oczywistych koncepcjach. Do jednego kotła muzycy wrzucili blackowe tremolo, deathowe riffy, doomowe gniotące prędkości z nowoczesnym i brudnym sposobem na metal. Wszystko to ubrane w prymitywne brzmienie, które nie powoduje jednak, że materiał ten traci selektywność. Poszczególne sekcje są dobrze słyszalne co pozwala, ten złudny chaos, poskładać w całość. Niesamowicie sataniczną atmosferę podkręcają wokale, będące niczym innym jak tylko opętańczymi wrzaskami, wydobywającymi się z samego piekła, a także ambientowe wtrącenia, dzięki którym niesamowitość tejże płyty staje się jeszcze większa.

shub niggurath


PALE SPEKTRE is here! This German Black/Death band, a brand-new creation among three entities, was first formed in 2018, and just four years later, they ended up releasing their full-length debut release, "Bereft of Xerotic Layers", released in the fall of 2022 via "Nuclear War Now! Productions".

The first track I want to discuss is the song "Helcoid Sanguine Maculation Shrouded". The opening song on the record, which opens with an instrumental use of a Theremin and Organ, following suit with slow distortion dissonant-blackened-doom-like riffs which are shrouded in an unsettling atmosphere, hitting that three-minute mark the doom-like drums kick in -following suit with a surge of fast shredding, drumming and (inhuman) screams which sounds like something from the hellish pits itself—finishing with a short bell toll, pushed in the background.

While discussing significant tracks was challenging, tracks like (the second track) "Of Gaping Hollow's Grate", or even the sixth track, "Bereft of Xerotic Layers". At the same time, in its forty-six-minute duration, "BEREFT OF XEROTIC LAYERS" is not just black/death but plays one significant role, which is creating a black/death metal that's pure dark, chaotic, obscure, and utterly without borders—music that does whatever it wants whenever it wants.

Simultaneously, "Bereft of Xerotic Layers" plays black metal with an injection of primitive and barbaric death doom with a touch of war/bestial black metal and experimental metal, with its dark/untamed energy and tempo/speed gives the listener an unexpected journey and doing what it wants, not knowing when the tempo is going to change; the unsettling/atmosphere created by the use of the Organ and Theremin (the use of a Theremin is new to me, but it works), the inhuman screams, instrumental work consists of slow/fast crushing drum strikes and blast-beats, guitars utilises primitive/dissonant sinner-like riffs and fret-board shredding, with moments of the drums and guitar adding a sprinkle of sabbath-like doom to the instrumental score.

"Bereft of Xerotic Layers", in my opinion, this full-length is indeed a hellish beast of its own, full of hunger, hideous, raw, chaotic, obscure, and dark. A band that feels like it arose from the most feral depths of the unknown, a musical spectrum, like a vortex opening to another dimension or the inferno pits of hell. "PALE SPEKTRE" reminds me (somewhat) of the American Dissonant Technical Death act, "ACAUSAL INTRUSION", and their recent second full-length release, "Seeping Evocation", and the horror soundscape/atmosphere of Australian act "Portal."

Kris Marsden


Pale Spektre's debut mixes fast, chaotic, savage black metal with some doomy elements that completely change the landscape to crushing atmospheric passages that will give you the chills and make you keep looking over your shoulder. One of the most remarkable things is the vocal style, a cavernous, shouted hybrid of rasps and screeches that adds a whole new layer of insanity and hellish darkness to the songs – I often found myself almost hypnotized. Some of the slow and doomy passages have a bit of that '70s occult heavy rock and a hint of early Sabbath going for them. They're few and far between and pretty much over before you know it, quickly changing shape into more chaotic hellish speedfests. That makes for some rollercoaster-ish songs that take you in all kinds of directions. Bereft of Xerotic Layers goes by quickly, even though while listening to it, it feels like you're stuck in hell eternal. A strong debut that will be hard to top.

Michel Renaud



..::TRACK-LIST::..

1. Helcoid Sanguine Maculation Shrouded 05:57
2. Of Gaping Hollow's Grate 03:24
3. Raising Cinder in Morne Bethel 04:16
4. Tacent over Obsidian Bastille 09:02
5. In Anguine Redivivus Virulence 07:41
6. Bereft of Xerotic Layers 05:03
7. Riven Spirits Shall Abide 09:46



..::OBSADA::..

Hekla - Guitars, bass, vocals & lyrics
G.P. - Drums & additional guitar
S.G. - Organ & theremin



https://www.youtube.com/watch?v=lDWacNdPO0k


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Żadnych konkretnych informacji na temat tego zespołu nie znalazłem. Wiadomo tylko, że Pale Spektre to nowa kapela, w skład której wchodzą trzy osoby niemieckiego pochodzenia. Amor Fati wraz z Nuclear War szykują się do wydania ich debiutu, a nastąpi to 31 października tego roku. Znajdzie się na nim siedem kawałków, składających się na 46 minut muzyki, która utrzymana jest w ramach obskurnego black / death metalu delikatnie posypanego gruzem. Pierwsze trzy utwory niosą ze sobą brutalną ścianę dźwięku, złożoną z jednostajnych i mechanicznych zarazem riffów. Atakują one nasze narządy słuchu w dość szybkim tempie. Jest gęsto i duszno. Gdyby nie śladowe zwolnienia i wyłaniające się niekiedy chorobliwe solówki, umarłbym z braku powietrza. To nienawistna i brutalna muzyka, która nie wszystkim się spodoba. Od czwartego numeru sprawa się trochę zmienia. Kompozycje są wyraźnie wydłużone, a do nacierających szorstkich akordów twórcy dołożyli trochę pomysłów znanych z tradycyjnego death metalu. Nie brakuję tutaj również doomowych zwolnień, pozwalających trochę złapać tchu, aby po chwili znów zostać zalanym gorącym podmuchem. „Bereft Of Xerotic Layers” stanowi barbarzyński i pozbawiony kompromisów zamach na ustalony porządek. To mieszanka różnorakich patentów, począwszy od tych już utartych i kończąc na współczesnych, połamanych i nie do końca oczywistych koncepcjach. Do jednego kotła muzycy wrzucili blackowe tremolo, deathowe riffy, doomowe gniotące prędkości z nowoczesnym i brudnym sposobem na metal. Wszystko to ubrane w prymitywne brzmienie, które nie powoduje jednak, że materiał ten traci selektywność. Poszczególne sekcje są dobrze słyszalne co pozwala, ten złudny chaos, poskładać w całość. Niesamowicie sataniczną atmosferę podkręcają wokale, będące niczym innym jak tylko opętańczymi wrzaskami, wydobywającymi się z samego piekła, a także ambientowe wtrącenia, dzięki którym niesamowitość tejże płyty staje się jeszcze większa.

shub niggurath


PALE SPEKTRE is here! This German Black/Death band, a brand-new creation among three entities, was first formed in 2018, and just four years later, they ended up releasing their full-length debut release, "Bereft of Xerotic Layers", released in the fall of 2022 via "Nuclear War Now! Productions".

The first track I want to discuss is the song "Helcoid Sanguine Maculation Shrouded". The opening song on the record, which opens with an instrumental use of a Theremin and Organ, following suit with slow distortion dissonant-blackened-doom-like riffs which are shrouded in an unsettling atmosphere, hitting that three-minute mark the doom-like drums kick in -following suit with a surge of fast shredding, drumming and (inhuman) screams which sounds like something from the hellish pits itself—finishing with a short bell toll, pushed in the background.

While discussing significant tracks was challenging, tracks like (the second track) "Of Gaping Hollow's Grate", or even the sixth track, "Bereft of Xerotic Layers". At the same time, in its forty-six-minute duration, "BEREFT OF XEROTIC LAYERS" is not just black/death but plays one significant role, which is creating a black/death metal that's pure dark, chaotic, obscure, and utterly without borders—music that does whatever it wants whenever it wants.

Simultaneously, "Bereft of Xerotic Layers" plays black metal with an injection of primitive and barbaric death doom with a touch of war/bestial black metal and experimental metal, with its dark/untamed energy and tempo/speed gives the listener an unexpected journey and doing what it wants, not knowing when the tempo is going to change; the unsettling/atmosphere created by the use of the Organ and Theremin (the use of a Theremin is new to me, but it works), the inhuman screams, instrumental work consists of slow/fast crushing drum strikes and blast-beats, guitars utilises primitive/dissonant sinner-like riffs and fret-board shredding, with moments of the drums and guitar adding a sprinkle of sabbath-like doom to the instrumental score.

"Bereft of Xerotic Layers", in my opinion, this full-length is indeed a hellish beast of its own, full of hunger, hideous, raw, chaotic, obscure, and dark. A band that feels like it arose from the most feral depths of the unknown, a musical spectrum, like a vortex opening to another dimension or the inferno pits of hell. "PALE SPEKTRE" reminds me (somewhat) of the American Dissonant Technical Death act, "ACAUSAL INTRUSION", and their recent second full-length release, "Seeping Evocation", and the horror soundscape/atmosphere of Australian act "Portal."

Kris Marsden


Pale Spektre's debut mixes fast, chaotic, savage black metal with some doomy elements that completely change the landscape to crushing atmospheric passages that will give you the chills and make you keep looking over your shoulder. One of the most remarkable things is the vocal style, a cavernous, shouted hybrid of rasps and screeches that adds a whole new layer of insanity and hellish darkness to the songs – I often found myself almost hypnotized. Some of the slow and doomy passages have a bit of that '70s occult heavy rock and a hint of early Sabbath going for them. They're few and far between and pretty much over before you know it, quickly changing shape into more chaotic hellish speedfests. That makes for some rollercoaster-ish songs that take you in all kinds of directions. Bereft of Xerotic Layers goes by quickly, even though while listening to it, it feels like you're stuck in hell eternal. A strong debut that will be hard to top.

Michel Renaud



..::TRACK-LIST::..

1. Helcoid Sanguine Maculation Shrouded 05:57
2. Of Gaping Hollow's Grate 03:24
3. Raising Cinder in Morne Bethel 04:16
4. Tacent over Obsidian Bastille 09:02
5. In Anguine Redivivus Virulence 07:41
6. Bereft of Xerotic Layers 05:03
7. Riven Spirits Shall Abide 09:46



..::OBSADA::..

Hekla - Guitars, bass, vocals & lyrics
G.P. - Drums & additional guitar
S.G. - Organ & theremin



https://www.youtube.com/watch?v=lDWacNdPO0k


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Czas. Nieśmiertelność. Życie bez końca. Śmierć bez końca.
'[...] coś jednocześnie martwego i nigdy nie umierającego, coś całkowicie bez przeznaczenia, a zatem niezniszczalnego, posiadającego tę nieobecność umysłu, tę nieskończoną pustkę, która jest esencją wszystkiego, co nieśmiertelne'.


The Portuguese black metal entity Gaerea crafts a haunting sonic journey with their self-titled mini-album. Known for their atmospheric and intense compositions, the band delves deep into themes of despair and existential dread. The album's opening track "Santificato" sets an ominous tone with its relentless riffs and haunting vocals. Each subsequent song is a testament to the band's ability to weave intricate melodies with an underlying ferocity that captures listeners in its dark embrace.

Throughout the album's progression, tracks like "Pray To Your False God" and "Void Of Numbness" showcase Gaerea's signature blend of raw aggression and ethereal soundscapes. The inclusion of the bonus track "Endless Lapse", exclusive to this reissue, offers fans a glimpse into previously unexplored depths of the band's artistry. This mini-album stands as a powerful testament to their evolving sound within the black metal genre.



This morning when I woke up, I received a message from my buddy Tito of Everlasting Spew Records. The message contained an introduction to the Portuguese black metal act Gaerea. I never heard about the band before, and I was very interested to listen to their materials since Tito always recommended me with great bands even in the past. After a couple of listens to their materials, I totally got what I expected before even checking out the band. Again, Tito had given me a band that is worth locking on my radar for times to come.

Gaerea's self-titled EP is a pretty satisfactory modern black metal offering which expands its elements on death metal and even funeral doom. Imagine the style of Mgła melded well with a little Behemoth and topped with some ponderous funeral vibe of bands like Mournful Congregation, Skepticism, and Thergothon; that is the music that this black metal group puts on the table.

The EP carries 27 minutes of arctic and oppressively dark guitar riifs with desolating tremolo pickings, nefariously wicked harsh vocal conveyance, crushing drum work which adds up on the total brutality of the already barbaric pitch-black aura of the EP, and a blustery bass sound that will literally open the gates of the unworldly domain with its robust uniform pitch. This EP will pull you to an endless void of darkness and misanthropy. And that is a good thing when it comes to BM releases.

I always have a lot of trouble with most modern age BM albums being all super symphonic and mediocre, but Gaerea is not one of those snowflakes acts. This horde of masked individuals are one of the best in the modern age. Their songs has that pulverizing and cloudy vibe which will give the listeners that feeling of making the hairs on the back of their necks stand up. Kinda like the feeling you get when you see something that entertains you very well that it'll make you wanna go ape-shit and bash somebody's face with a rock. You all get the point.

Now don't be fooled by the simplistic and mid-paced delivery of the band, because as you go deeper into listening to their record you will find out that the facile and not so complex haulage of the group actually has enough power to throw you into a dimension of anguish and iniquity. I've heard and seen a lot of black metal bands that suffered when picking a more slow and unembellished approached than their more blistering and pummeling peers in the genre, but Gaerea did just fine with this debut EP.

To end this review, Gaerea's self-titled EP is a memorable and appealing album though it may not be as neck breaking or thrashing as other great black metal contemporaries. Its debuts like these that makes me want to keep my ears and eyes on an interesting group. This horde of faceless mortals just earned a spot on my list, and I will certainly be thrilled to hear about a full-length release from them in the near future.

felix headbanger



..::TRACK-LIST::..

1. Santificato 3:32
2. Final Call 6:25
3. Pray To Your False God 5:50
4. Through Time 6:31
5. Void Of Numbness 5:09

Bonus Track:
6. Endless Lapse 5:29



..::OBSADA::..

Ruben Freitas - Vocals
Guilherme Henriques - Guitars (lead)
Jorge Marinho - Bass
Pedro Soares - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=c7QAHHZkqAA



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Czas. Nieśmiertelność. Życie bez końca. Śmierć bez końca.
'[...] coś jednocześnie martwego i nigdy nie umierającego, coś całkowicie bez przeznaczenia, a zatem niezniszczalnego, posiadającego tę nieobecność umysłu, tę nieskończoną pustkę, która jest esencją wszystkiego, co nieśmiertelne'.


The Portuguese black metal entity Gaerea crafts a haunting sonic journey with their self-titled mini-album. Known for their atmospheric and intense compositions, the band delves deep into themes of despair and existential dread. The album's opening track "Santificato" sets an ominous tone with its relentless riffs and haunting vocals. Each subsequent song is a testament to the band's ability to weave intricate melodies with an underlying ferocity that captures listeners in its dark embrace.

Throughout the album's progression, tracks like "Pray To Your False God" and "Void Of Numbness" showcase Gaerea's signature blend of raw aggression and ethereal soundscapes. The inclusion of the bonus track "Endless Lapse", exclusive to this reissue, offers fans a glimpse into previously unexplored depths of the band's artistry. This mini-album stands as a powerful testament to their evolving sound within the black metal genre.



This morning when I woke up, I received a message from my buddy Tito of Everlasting Spew Records. The message contained an introduction to the Portuguese black metal act Gaerea. I never heard about the band before, and I was very interested to listen to their materials since Tito always recommended me with great bands even in the past. After a couple of listens to their materials, I totally got what I expected before even checking out the band. Again, Tito had given me a band that is worth locking on my radar for times to come.

Gaerea's self-titled EP is a pretty satisfactory modern black metal offering which expands its elements on death metal and even funeral doom. Imagine the style of Mgła melded well with a little Behemoth and topped with some ponderous funeral vibe of bands like Mournful Congregation, Skepticism, and Thergothon; that is the music that this black metal group puts on the table.

The EP carries 27 minutes of arctic and oppressively dark guitar riifs with desolating tremolo pickings, nefariously wicked harsh vocal conveyance, crushing drum work which adds up on the total brutality of the already barbaric pitch-black aura of the EP, and a blustery bass sound that will literally open the gates of the unworldly domain with its robust uniform pitch. This EP will pull you to an endless void of darkness and misanthropy. And that is a good thing when it comes to BM releases.

I always have a lot of trouble with most modern age BM albums being all super symphonic and mediocre, but Gaerea is not one of those snowflakes acts. This horde of masked individuals are one of the best in the modern age. Their songs has that pulverizing and cloudy vibe which will give the listeners that feeling of making the hairs on the back of their necks stand up. Kinda like the feeling you get when you see something that entertains you very well that it'll make you wanna go ape-shit and bash somebody's face with a rock. You all get the point.

Now don't be fooled by the simplistic and mid-paced delivery of the band, because as you go deeper into listening to their record you will find out that the facile and not so complex haulage of the group actually has enough power to throw you into a dimension of anguish and iniquity. I've heard and seen a lot of black metal bands that suffered when picking a more slow and unembellished approached than their more blistering and pummeling peers in the genre, but Gaerea did just fine with this debut EP.

To end this review, Gaerea's self-titled EP is a memorable and appealing album though it may not be as neck breaking or thrashing as other great black metal contemporaries. Its debuts like these that makes me want to keep my ears and eyes on an interesting group. This horde of faceless mortals just earned a spot on my list, and I will certainly be thrilled to hear about a full-length release from them in the near future.

felix headbanger



..::TRACK-LIST::..

1. Santificato 3:32
2. Final Call 6:25
3. Pray To Your False God 5:50
4. Through Time 6:31
5. Void Of Numbness 5:09

Bonus Track:
6. Endless Lapse 5:29



..::OBSADA::..

Ruben Freitas - Vocals
Guilherme Henriques - Guitars (lead)
Jorge Marinho - Bass
Pedro Soares - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=c7QAHHZkqAA



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Debiutanckie MCD Phalanx Inferno zostało wydane przez polską wytwórnię Godz OV War dokładnie w tym samym czasie co MCD Niemców z Bestial Warfare. Amerykanie również grają muzykę na pograniczy death i black metalu, ale na tym podobieństwa się kończą. O ile Bestial Warfare stawiają na szybkość, furię i intensywność popartą ciężkim, miażdżącym brzmieniem, tak Phalanx Inferno wydaje mi się nieco bardziej przestrzenne i diaboliczne, składającej hołd starej amerykańskiej scenie death metalowej. Sporo tu melodyjnych zagrywek (szczególnie w instrumentalnym, wielowątkowym „Pride…Carnality…Enlightenment”), a nawet zamaszystych partii solowych („Renewed Ultra-Violence”).

Nic odkrywczego, nic zadziwiającego, ale jednocześnie kawał naprawdę solidnego grania z muzyką, która równie dobrze mogłaby zostać nagrana trzydzieści lat temu, jak i przypuszczam też – za trzydzieści lat i cieszyłaby równie mocno. Oprócz materiału autorskiego na MCD znalazł się jeszcze cover utworu Celitc Frost z płyty „Cold Lake”. No nie, wiadomo, że to niemożliwe – panowie wzięli na warsztat „Jewel Throne” z debiutu Szwajcarów.

To MCD nie jest dziś absolutnie niczym wielkiem, ale przypuszczam, że gdybym taki materiał odkrył w czeluściach undergroundu w 1993 roku to zabrudziłbym bieliznę i dziś mówiąc o nim używałabym przymiotnika „kultowy”. Właśnie takie wydawnictwa potwierdzając absolutną potęgę współczesnej sceny metalowej – przechodzą cicho, niezauważone i niepozorne – bo w istocie przecież nie wnoszą żadnej nowej jakości. Jednocześnie emanują niczym nieskalanym ponadczasowym duchem undergroundu, który sprawia, że najbardziej zagorzałym fanom gatunku szybciej biją serduszka.

Maria Konopnicka



..::TRACK-LIST::..

1. Kingdom of Prayerlessness 03:07
2. Renewed Ultra-Violence 06:48
3. Pride...Carnality...Enlightenment 06:02
4. Multiple Hidden Genocides 04:58
5. Jewel Throne (Celtic Frost cover) 04:05



..::OBSADA::..

Stewart George - Vocals
Tony Goyang Jr. - Guitars
Ziek Drachenfels - Guitars
Jake Holmes - Bass
Lee Fisher - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=g15g3F0uIT8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Debiutanckie MCD Phalanx Inferno zostało wydane przez polską wytwórnię Godz OV War dokładnie w tym samym czasie co MCD Niemców z Bestial Warfare. Amerykanie również grają muzykę na pograniczy death i black metalu, ale na tym podobieństwa się kończą. O ile Bestial Warfare stawiają na szybkość, furię i intensywność popartą ciężkim, miażdżącym brzmieniem, tak Phalanx Inferno wydaje mi się nieco bardziej przestrzenne i diaboliczne, składającej hołd starej amerykańskiej scenie death metalowej. Sporo tu melodyjnych zagrywek (szczególnie w instrumentalnym, wielowątkowym „Pride…Carnality…Enlightenment”), a nawet zamaszystych partii solowych („Renewed Ultra-Violence”).

Nic odkrywczego, nic zadziwiającego, ale jednocześnie kawał naprawdę solidnego grania z muzyką, która równie dobrze mogłaby zostać nagrana trzydzieści lat temu, jak i przypuszczam też – za trzydzieści lat i cieszyłaby równie mocno. Oprócz materiału autorskiego na MCD znalazł się jeszcze cover utworu Celitc Frost z płyty „Cold Lake”. No nie, wiadomo, że to niemożliwe – panowie wzięli na warsztat „Jewel Throne” z debiutu Szwajcarów.

To MCD nie jest dziś absolutnie niczym wielkiem, ale przypuszczam, że gdybym taki materiał odkrył w czeluściach undergroundu w 1993 roku to zabrudziłbym bieliznę i dziś mówiąc o nim używałabym przymiotnika „kultowy”. Właśnie takie wydawnictwa potwierdzając absolutną potęgę współczesnej sceny metalowej – przechodzą cicho, niezauważone i niepozorne – bo w istocie przecież nie wnoszą żadnej nowej jakości. Jednocześnie emanują niczym nieskalanym ponadczasowym duchem undergroundu, który sprawia, że najbardziej zagorzałym fanom gatunku szybciej biją serduszka.

Maria Konopnicka



..::TRACK-LIST::..

1. Kingdom of Prayerlessness 03:07
2. Renewed Ultra-Violence 06:48
3. Pride...Carnality...Enlightenment 06:02
4. Multiple Hidden Genocides 04:58
5. Jewel Throne (Celtic Frost cover) 04:05



..::OBSADA::..

Stewart George - Vocals
Tony Goyang Jr. - Guitars
Ziek Drachenfels - Guitars
Jake Holmes - Bass
Lee Fisher - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=g15g3F0uIT8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Bardzo prawdopodobne jest, że to hipnotycznie przerażające dzieło gwałtownie wciągnie cię w swoją ciemność...
Wszechobecny strach i przytłaczająca atmosfera...
DOSKONAŁA PŁYTA!!!

FA

Madrid's AVERSIO HUMANITATIS follow-up 2020's white-hot "Behold the Silent Dwellers" with another stunning slice of unrelenting, modernist and oft-dissonant Black Metal.

Third full-length "To Become the Endless Static" finds the band teeth-clenched, razor-sharp, galvanised with self-belief and on devastatingly intense terrain. This time around the barrage of skewed melodies hit angrier and nastier in their anthemic abstraction, fuelling a set of weighty BM compositions with the crushing brutality of angular Death Metal.

Fortified by a characteristically immaculate production from the band's own Simón Da Silva (CANCER, MARTRÖÐ, SELBST) at The Empty Hall Studio, AVERSIO have crafted a hammer-blow of astounding riffing, warped leads, riotous drumming and ultra-committed vocals all wrapped in an oppressive atmosphere as serious as your life.

Thematically, the album explores the gradual deterioration of an individual's consciousness and physical integrity, as their mind slowly slips away. All pathways, dreams and connections to what once formed their identity spiral down, merging into the great nothing, the endless static.




"To Become the Endless Static", the third album by Spanish black metal experimentalists Aversio Humanitatis, sounds on first impression like a continuation of their previous work, "Behold the Silent Dwellers" (2020). There is nothing surprising about this, because the production on it was handled again at The Empty Hall Studio, guitarist Simón Da Silva's personal studio.

As the album progresses you realize that Aversio Humanitatis clearly aimed to bring their material to a common denominator. And they did so at the expense of melodiousness to a certain degree: "To Become the Endless Static" sounds more monolithic and coherent, but is clearly inferior to its predecessor in expression – "Behold the Silent Dwellers" was richer in entrancing passages, and even somehow more poetic. But the reduction in the level of melodism should not be misleading: "To Become the Endless Static" is marked by the same richness of the canvas of songs, even greater – why else would they have added a second guitarist? – it's just less obvious now, most often, Aversio Humanitatis, whether intentionally or subconsciously, blur their melodic passages.

Opener "Long Stretch the Shadows" presents the blast-beat pummel accompanied by a dissonant riff immediately. This solemn low-pitched attack sounds both aggressive and atmospheric, it lours with its thick sound over the listener like a toxic cloud, from which high-pitched tremolo-picked licks, sharp and short, erupt like lightning bolts. Essentially, this is Aversio Humanitatis in all their glory, while sometimes the rhythm is embellished with slightly dissonant guitar picking ("To Become the Endless Static", "Strange Angles"). In this sense, nothing has changed either.

A low-pitched dissonant attack bristling with piercing tremolos began to reign supreme in the Aversio Humanitatis music since their "Longing for the Untold" EP (2017). It was at this stage that they adopted modern black metal. This record was a natural progression from their debut album, "Abandonment Ritual" (2011), but it also marked a departure from some of their previously matured experience.

The debut was an amalgam of old-school and modern black metal. Roughly speaking, it was something in the vein of Darkthrone with a slight hint at dissonance. Well, it wasn't so much dissonance as an attempt to switch over to it. Or: we heard a kind of experimental Armagedda on "Abandonment Ritual". Even then, of course, you could detect the manner that would become dominant in the future: piercing tremolo picking drowned out by a tough rhythm guitar – the title track demonstrates this clearly. But the schtick of the album was different: some almost avant-garde riff with sorts of interesting side-tones was repeated tremendously, creating a unique aura.

On the watershed "Longing for the Untold" EP, Aversio Humanitatis abandoned these hypnotic repetitions, also began to frequently use blast-beat sections, and instead of cultivating weird riffs, they switched to influences from Blut aus Nord (riffing manner and melodism), Kriegsmaschine (structure and atmosphere), and Deathspell Omega (scattered passages). Actually, the influence of Kriegsmaschine's second album, "Enemy of Man" (2014), was clearly evident on this release, from low-pitched dissonant pressing with a superimposed embellishment to the vocal manner of Destroyer, for whom this album was the last work with Kriegsmaschine.

The "Longing for the Untold" EP still featured some experimental sounds from the previously compiled material, even ambient insertions were used a couple of times, but those elements were abandoned on "Behold the Silent Dwellers". In turn, on "To Become the Endless Static", Aversio Humanitatis finished off the remnants of old-school choices. You could still hear them on "Behold the Silent Dwellers" ("The Sculptor of Thoughts" and "The Scribe of Dust"), but here they're gone. It seems that Aversio Humanitatis are not very fond of looking back on the past, although their non-metal injections were quite successful.

As a result of these purges of the ranks, "To Become the Endless Static" is permeated with dissonances almost entirely. There would probably even be too much of them, if Aversio Humanitatis didn't occasionally make them piercing (though not as often as on "Behold the Silent Dwellers"). The most impressive song in this regard is "Blackened Mold Marrow". A piercing tremolo section enters here as an embellishment during the solemn low-pitched attack. It's very poignant and doomed, in the spirit of Blut aus Nord. Dissonance-wise, the difference from the previous material also lies in the fact that Aversio Humanitatis employ some Misþyrming's patterns on "To Become the Endless Static", the most obvious example being "Strange Angles", which begins with short high-pitched dissonant riffs, followed by guitar picking.

While tremolo licks don't serve as embellishments on the last two songs, but rather as a basis – they are really prolonged more than usual. This isn't very noticeable on "The White Noise is Calling", as this song sounds somewhat erratic compared to the rest, it even opens uncharacteristically for the album, with some post-black metal intonation, while all the songs begin in the blasting manner of the opening track, except for "Strange Angles", which starts at a medium tempo, although in keeping with the band's attitude. The final "Collapsing in the Resonance" is, to be honest, saved just by a piercing apogee in the vein of Deathspell Omega.

Too often, as on the previous album, the vocals tear the dark atmosphere to shreds. The rasping vocals are, of course, very much on topic, while the utterances, performed in the manner typical for modern black metal, are a different matter – they are more like declamations overflowing with theatrics à la Nergal, pay attention to "The White Noise is Calling" in this regard.

Summary. You have to be sensitive with "To Become the Endless Static", it's not just "another dissonant black metal album". However, this work can serve as a good example of how zealous adherence to modern tendencies dilutes the initial originality.

Colonel Para Bellum



..::TRACK-LIST::..

1. Long Stretch the Shadows 05:40
2. To Become the Endless Static 05:39
3. Blackened Mold Marrow 04:54
4. Strange Angles 07:08
5. The White Noise is Calling 04:50
6. Collapsing into the Resonance 06:16



..::OBSADA::..

S.D. - Guitars
J.H. - Drums
A.M. - Vocals, Bass
D.U. - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=cbrytgd12C8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bardzo prawdopodobne jest, że to hipnotycznie przerażające dzieło gwałtownie wciągnie cię w swoją ciemność...
Wszechobecny strach i przytłaczająca atmosfera...
DOSKONAŁA PŁYTA!!!

FA

Madrid's AVERSIO HUMANITATIS follow-up 2020's white-hot "Behold the Silent Dwellers" with another stunning slice of unrelenting, modernist and oft-dissonant Black Metal.

Third full-length "To Become the Endless Static" finds the band teeth-clenched, razor-sharp, galvanised with self-belief and on devastatingly intense terrain. This time around the barrage of skewed melodies hit angrier and nastier in their anthemic abstraction, fuelling a set of weighty BM compositions with the crushing brutality of angular Death Metal.

Fortified by a characteristically immaculate production from the band's own Simón Da Silva (CANCER, MARTRÖÐ, SELBST) at The Empty Hall Studio, AVERSIO have crafted a hammer-blow of astounding riffing, warped leads, riotous drumming and ultra-committed vocals all wrapped in an oppressive atmosphere as serious as your life.

Thematically, the album explores the gradual deterioration of an individual's consciousness and physical integrity, as their mind slowly slips away. All pathways, dreams and connections to what once formed their identity spiral down, merging into the great nothing, the endless static.




"To Become the Endless Static", the third album by Spanish black metal experimentalists Aversio Humanitatis, sounds on first impression like a continuation of their previous work, "Behold the Silent Dwellers" (2020). There is nothing surprising about this, because the production on it was handled again at The Empty Hall Studio, guitarist Simón Da Silva's personal studio.

As the album progresses you realize that Aversio Humanitatis clearly aimed to bring their material to a common denominator. And they did so at the expense of melodiousness to a certain degree: "To Become the Endless Static" sounds more monolithic and coherent, but is clearly inferior to its predecessor in expression – "Behold the Silent Dwellers" was richer in entrancing passages, and even somehow more poetic. But the reduction in the level of melodism should not be misleading: "To Become the Endless Static" is marked by the same richness of the canvas of songs, even greater – why else would they have added a second guitarist? – it's just less obvious now, most often, Aversio Humanitatis, whether intentionally or subconsciously, blur their melodic passages.

Opener "Long Stretch the Shadows" presents the blast-beat pummel accompanied by a dissonant riff immediately. This solemn low-pitched attack sounds both aggressive and atmospheric, it lours with its thick sound over the listener like a toxic cloud, from which high-pitched tremolo-picked licks, sharp and short, erupt like lightning bolts. Essentially, this is Aversio Humanitatis in all their glory, while sometimes the rhythm is embellished with slightly dissonant guitar picking ("To Become the Endless Static", "Strange Angles"). In this sense, nothing has changed either.

A low-pitched dissonant attack bristling with piercing tremolos began to reign supreme in the Aversio Humanitatis music since their "Longing for the Untold" EP (2017). It was at this stage that they adopted modern black metal. This record was a natural progression from their debut album, "Abandonment Ritual" (2011), but it also marked a departure from some of their previously matured experience.

The debut was an amalgam of old-school and modern black metal. Roughly speaking, it was something in the vein of Darkthrone with a slight hint at dissonance. Well, it wasn't so much dissonance as an attempt to switch over to it. Or: we heard a kind of experimental Armagedda on "Abandonment Ritual". Even then, of course, you could detect the manner that would become dominant in the future: piercing tremolo picking drowned out by a tough rhythm guitar – the title track demonstrates this clearly. But the schtick of the album was different: some almost avant-garde riff with sorts of interesting side-tones was repeated tremendously, creating a unique aura.

On the watershed "Longing for the Untold" EP, Aversio Humanitatis abandoned these hypnotic repetitions, also began to frequently use blast-beat sections, and instead of cultivating weird riffs, they switched to influences from Blut aus Nord (riffing manner and melodism), Kriegsmaschine (structure and atmosphere), and Deathspell Omega (scattered passages). Actually, the influence of Kriegsmaschine's second album, "Enemy of Man" (2014), was clearly evident on this release, from low-pitched dissonant pressing with a superimposed embellishment to the vocal manner of Destroyer, for whom this album was the last work with Kriegsmaschine.

The "Longing for the Untold" EP still featured some experimental sounds from the previously compiled material, even ambient insertions were used a couple of times, but those elements were abandoned on "Behold the Silent Dwellers". In turn, on "To Become the Endless Static", Aversio Humanitatis finished off the remnants of old-school choices. You could still hear them on "Behold the Silent Dwellers" ("The Sculptor of Thoughts" and "The Scribe of Dust"), but here they're gone. It seems that Aversio Humanitatis are not very fond of looking back on the past, although their non-metal injections were quite successful.

As a result of these purges of the ranks, "To Become the Endless Static" is permeated with dissonances almost entirely. There would probably even be too much of them, if Aversio Humanitatis didn't occasionally make them piercing (though not as often as on "Behold the Silent Dwellers"). The most impressive song in this regard is "Blackened Mold Marrow". A piercing tremolo section enters here as an embellishment during the solemn low-pitched attack. It's very poignant and doomed, in the spirit of Blut aus Nord. Dissonance-wise, the difference from the previous material also lies in the fact that Aversio Humanitatis employ some Misþyrming's patterns on "To Become the Endless Static", the most obvious example being "Strange Angles", which begins with short high-pitched dissonant riffs, followed by guitar picking.

While tremolo licks don't serve as embellishments on the last two songs, but rather as a basis – they are really prolonged more than usual. This isn't very noticeable on "The White Noise is Calling", as this song sounds somewhat erratic compared to the rest, it even opens uncharacteristically for the album, with some post-black metal intonation, while all the songs begin in the blasting manner of the opening track, except for "Strange Angles", which starts at a medium tempo, although in keeping with the band's attitude. The final "Collapsing in the Resonance" is, to be honest, saved just by a piercing apogee in the vein of Deathspell Omega.

Too often, as on the previous album, the vocals tear the dark atmosphere to shreds. The rasping vocals are, of course, very much on topic, while the utterances, performed in the manner typical for modern black metal, are a different matter – they are more like declamations overflowing with theatrics à la Nergal, pay attention to "The White Noise is Calling" in this regard.

Summary. You have to be sensitive with "To Become the Endless Static", it's not just "another dissonant black metal album". However, this work can serve as a good example of how zealous adherence to modern tendencies dilutes the initial originality.

Colonel Para Bellum



..::TRACK-LIST::..

1. Long Stretch the Shadows 05:40
2. To Become the Endless Static 05:39
3. Blackened Mold Marrow 04:54
4. Strange Angles 07:08
5. The White Noise is Calling 04:50
6. Collapsing into the Resonance 06:16



..::OBSADA::..

S.D. - Guitars
J.H. - Drums
A.M. - Vocals, Bass
D.U. - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=cbrytgd12C8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...

Artist: VA
Title: Obsidian Fury
Year: 2026
Genre: Metal, Death, Black, Heavy, Trash
Duration: 13:00:59
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 Kbps


...( TrackList )...

001. Kamaz & Los Goffnares - Turbo Demonios (00:03:55)
002. Funeral Home - Wall (00:04:28)
003. Famicombit - Alien (00:03:55)
004. Swartzheim - Wounds (00:03:40)
005. Myrath - Soul Of My Soul (00:03:38)
006. Funesto - Desfalecida Em Lágrimas E Dor (00:06:32)
007. Despite Exile - Fading Trace (00:03:41)
008. Nite Stinger - Love & Freedom (00:03:47)
009. Toni Rams - Ingkar (00:04:03)
010. Vbls Breakbeat Assault - Break The Sound (00:03:36)
011. Mass - Loud And Proud (00:04:27)
012. Mental Condensate - Atreus (00:03:58)
013. Volkssturm - Split (00:04:59)
014. Streams Of Blood - Paralyzed By Life (00:03:41)
015. The Losts - Black Out Days (00:03:10)
016. The Veer Union - Sea Of Fear (00:03:03)
017. Lionheart - Ice Cold (00:02:50)
018. Bodybag - Human Remains (00:03:54)
019. Black Sabbitch - Into The Void (00:06:08)
020. Battle Beast - The Black Swordsman (00:01:15)
021. Dommkratt - Reborn (00:04:10)
022. Svarthavn - Lifelover (00:03:54)
023. Suffering Souls - The Throne Unite Dimensions (00:04:39)
024. Stesy - Moonshine (00:03:24)
025. Tentateur - Mental Noise (00:02:49)
026. Phantom Corporation - Time And Tide (00:04:17)
027. Warchild - Nothing Is Forever (00:05:07)
028. Dead Sun - Calls From The Crypt (00:03:31)
029. Satelles - The Wolf You Feed (00:01:58)
030. Atavistia - The Atavistic Forest (00:06:26)
031. Paleface Swiss - Everything Is Fine (00:03:37)
032. Neo Sky - Dark Run (00:02:18)
033. Venom - Acid Queen (00:02:27)
034. Kamaz & Los Goffnares - The Risen Priest (00:04:25)
035. Vertebra - Blessed Are The Forgetful (00:04:56)
036. Genus Ordinis Dei - Sharp Things (00:04:31)
037. Scholomance - Replacement (00:04:16)
038. Kitr - Walking On Hot Stones (00:02:15)
039. Noirsuaire - Enshrouded In Rabid Repugnance (00:03:32)
040. Revolver4Ik - Underworld (00:04:02)
041. Saladin - The Strongest Heart (00:03:21)
042. Servator - Trial By Wire (00:03:26)
043. The Nameless Ghouls - Crimson Moonrise (00:03:32)
044. Sodom - Return To God In Parts (00:04:28)
045. Francis Rossi - Something In The Air (00:03:41)
046. Thanathoumbra - As I Lay Dying (00:03:58)
047. The Ruins Of Beverast - Babel, You Scarlet Queen! (00:07:48)
048. Grimgoil - Echoes Of Time (00:03:44)
049. Krushor - Rise Above (00:03:33)
050. Nicholas Knecht - Silicon Muse (00:09:29)
051. Soulbound - Synfluencer (00:03:36)
052. Rawsoul - Demonic (00:04:32)
053. Hoka Hey! - Death Will Take You (00:02:42)
054. Mental Breakdown Milkshake - Empty Shades (00:04:33)
055. Prolong Anoxia - Self Decrepancy (00:02:25)
056. Myntra - Lágrimas (00:04:40)
057. Mortal Remains - Distorted Being In Silence (00:03:50)
058. Stormhjerte - The Stone Troll's Lament (00:03:59)
059. Ferhëngnïs - Ferrum Veritatis (00:03:32)
060. Handful Of Hate - Worlds Below (00:04:07)
061. Recorruptor - Scourge Of Prometheus (00:05:02)
062. Hull - Transition (00:03:19)
063. Punk$tar - You Ruined My Life (00:02:25)
064. Form - This Is Where You Clap (00:03:57)
065. Galactomyces - Toybox Torture (00:02:22)
066. Nadja - Slow Loss (00:19:00)
067. Grodslam - Pain (00:02:30)
068. Severedstormai - Monster (00:03:01)
069. Torben Enevoldsen - Hollow Vision (00:04:06)
070. Monocrust - Kuasa Apatis (00:01:55)
071. Soul Of Broken - Born To Die (00:03:48)
072. Manapart - Yerani (00:05:04)
073. Maggod - Whisper From The Graves (00:05:43)
074. Impvlse - Rituals (00:03:08)
075. Unarmed Crowd - Dimension (00:04:11)
076. Strigoi - Supremacy By War (00:02:57)
077. Prestøλ - Away (00:06:24)
078. Suuri Talvi - The Sigh Of Pure Darkness (00:04:21)
079. Next Domination - Confusion (00:03:06)
080. Xathra - Renacer (00:03:23)
081. Stellar Silence - Oddech (00:04:45)
082. Hellios Asmodeus - Born Of Rust (00:03:40)
083. Veil Of Decay - Reaping The Harvest Of War (00:05:29)
084. Lychgate - Terror Silence (00:04:07)
085. Void Monuments - Invocation (00:04:58)
086. Push! - Porcelain (00:02:53)
087. Internal Devouring - Lies Under The Skin (00:03:49)
088. Geezer Butler - Drive Boy, Shooting (00:04:17)
089. Onslaught - Emotional Blackmail (00:02:20)
090. Lord Of The Lost - One Of Us Will Be Next (00:04:21)
091. Parakletos - Löftets Son (00:09:19)
092. Highgate - Equilibrium (00:03:44)
093. Vadim Kirillov - Tell Me (00:03:27)
094. Thomas Matschewski - Neun Wird Eins (00:04:37)
095. Silent Anthem - Feelings (00:03:45)
096. The Deed - My Happy Requiem (00:03:49)
097. Split Chain - Headway (00:03:30)
098. Atrax Infinitus - Throne Of Night (00:04:36)
099. No Sucks's - Whispers (00:04:08)
100. Mass - Break Out (00:02:55)
101. Svartfand - Merkelig Støy (00:02:48)
102. Jletylishie - Gélido Submerso (00:07:24)
103. Paganizer - Army Of Maggots (00:03:05)
104. Moodring - Half-Life (00:03:30)
105. Tardigrade Inferno - Mastermind (00:04:16)
106. Ilya Lane - More Than Meets The Eye (00:03:28)
107. Abbie Falls - Approach Of The Second Sun (00:03:17)
108. Flame Or Redemption - Sloth (00:04:50)
109. Exitiale - Lever Du Soleil (00:02:00)
110. Kaunis Kuolematon - Kuura (00:04:57)
111. Kreator - Krushers Of The World (00:04:20)
112. Legoshiskilled - Chien Fidele (00:01:54)
113. Sacred Leather - Malevolent Eyes (00:04:55)
114. Fear Of Domination - Dead Anyway (00:03:18)
115. Humanjuicer - No One Loves You Anymore (00:02:01)
116. Mulla - Qudaıym (00:06:47)
117. Psychic Voltage - Ion Kiss (00:06:49)
118. No Excuse - Excruciating Smile (00:03:02)
119. Virtual Perish - In Sight (00:03:24)
120. Superior Rage - The Death Of The Red Dragon (00:04:15)
121. Inyako - I Paid For Love (00:02:40)
122. War Of Badar - Sekutu Tuhan (00:04:05)
123. Lost In Hollywood - Pretty Skin (00:03:34)
124. Mannequin Goretuary - Mindless Torture (00:04:02)
125. Toxi Faktory - The Swallowing City (00:06:39)
126. Uuhai - Khurai (00:05:54)
127. Undead Breed - Carrie (00:03:50)
128. Path Of Sorrow - Divina Voluntas (00:06:07)
129. My Victorious Sins - Only To Flicker (00:04:10)
130. Pantser Fabriek - Proceed With Caution (00:03:07)
131. Holy Dragons - Ivory Tower (00:04:42)
132. Worgohm - In Another Dimension (00:03:13)
133. Five.Five - No Gain (00:04:00)
134. Without Cognition - Fury Of The Machines (00:02:13)
135. The Arms Of Sorrow - Anxiety Of Сonsciousness (00:03:49)
136. Suicide City - The Best Way (00:04:11)
137. My Dominion - Killing Spree (00:03:44)
138. Propagandist - Propagandist Is Unemployed (00:04:18)
139. Gospod - Coronation (00:04:41)
140. Kamelot - Farewell (00:03:41)
141. Widek - Falling Into The Void (00:06:39)
142. Sun Of The Suns - Ephemeral (00:04:22)
143. Surefire - Endorphins (00:01:40)
144. Mechanical Man - Deadly Kiss (00:03:53)
145. Praga - Anseios De Libertação (00:01:53)
146. Perissodactyla - Se Le Pone Tiesa (00:03:52)
147. Nano Henning - Deceived By Fear (00:03:36)
148. Dark Past - The Last Meeting (00:05:24)
149. Morthelion - Crosses In Firelight (00:04:08)
150. Saxon - Princess Of The Night (00:04:43)
151. Fireborn - Likes For A Life (00:03:27)
152. Soltvind - Sword Of Destiny (00:03:33)
153. Feuerfaust - Tanz Mit Dem Feuerdämon (00:04:21)
154. Vargerkron - Leave Me Alone (00:05:09)
155. Raging Void - Black Absolute (00:05:07)
156. Jack Osborne - True Allies (00:04:00)
157. Hokka - In The Darkness (00:03:15)
158. The Day After - The Nameless Rite (00:03:28)
159. The Butcher Sisters - Detlef D Soost (00:03:15)
160. Vita Lina - Digitale (00:02:11)
161. Sinner - Lupo Manaro (00:03:51)
162. Of Mind & Soul - Veil Of Death (00:03:56)
163. Møl - Garland (00:03:47)
164. Watchtower - Hidden Instincts (00:03:51)
165. Sangre Las Manos - Furia (00:03:12)
166. I Bleed In Bath - Cry Alone (00:06:41)
167. Black Sunshine Cult - Dead Truck Highway (00:03:56)
168. Sadistic Demise - Chainsaw Traveling Band (00:04:11)
169. Soom - Busy At Last (00:02:21)
170. The Power Of Ancient - Broken Mirage I (00:03:47)
171. Naegleria Fowleri - Cell Evaporation (00:01:13)
172. Thornhill - For Now (00:04:05)
173. Necrovortex - Eternal Hate (00:05:12)
174. Symphony Towers - São Pedro (00:04:29)
175. Voidstorm Black - Sinfull Legacy (00:04:04)
176. Igor Amaral Vital Da Silva - Last Time We Called (00:03:51)
177. Symphonic Obliteration - Sovereigns (00:05:20)
178. Mortem Libri - Ressurection (00:04:51)
179. Without Me - Abyss (00:04:45)
180. Raven - Got The Devil (00:04:37)
181. Antlers - Into The Fray (00:06:28)
182. H.Exe - That Thing Within (00:04:45)
183. Vihilija - Iskra (00:03:52)
184. Altaevo - Luminal (00:03:35)
185. Knights Of Round - Avalon (00:04:08)
186. Wolfy - Almost Joy (00:05:00)
187. Koldmusic - Brute Force (00:03:33)
188. Hyshtral - Dance On The Edge (00:03:46)
189. Just Injustice - I Can't Pretend (00:04:05)
190. Kharmaguess - D.L.M.G (00:04:30)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Birdflesh to jedna z legend sceny grindcore. 'All The Miseries' bez cienia spokoju wyjaśnia nam dlaczego: zespół potrafi łączyć śmiech z przemocą, energię z kpiną, ale przede wszystkim skuteczność i solidne riffy...

FA

Sweden masters of thrashing grindcore are back again with a new EP of 13 batshit crazy new tracks! 11 Live tracks included as bonus as well!

For fans of Macabre, Municipal Waste, Ghoul, Repulsion.



Heavy metal, of course, is very serious business.

Anger, misanthropy, pessimism, dour facial expressions, dark clothing, corpse paint, all the loud, all the fast, the ugly, and the brutal… It’s all Very Very Serious Business.

Well… okay… maybe not all of it.

Birdflesh is approaching their thirtieth year now, all of those three decades filled with what Metal Archives describes succinctly as “humorous death and gore.” Only drummer Andreas “Andreas Pisser” Mitroulis remains from the band’s earliest days, but the power and the spirit of Birdflesh’s goofy grinding transcends any line-up shifts. Two years back, Extreme Graveyard Tornado showed that there was still plenty of meat left on these Birds’ bones after an eleven-year break between full-lengths, more of the same and yet eternally enjoyable, all ridiculous lyrics and straight-up catchy-as-hell thrashing grindcore.
Now, two years later, All The Miseries is a new EP, and it’s ultimately more like two EPs in one convenient package. There’s a new studio half, a lucky thirteen tracks that show everything is yet again business as usual for these irreverent Swedes. And also there’s an eleven-song live set from Belgium as a bonus.

The studio half of All The Miseries is Birdflesh being Birdflesh, an irresistibly gleeful grinding good time, filled with jokey titles like “Dying After Midnight,” “Kickstart My Ass,” and “Gore Ensemble.” You’ve got the eminently and ironically hooky chorus of “Radioactive Madness” (cleverly about cloying pop music, not radiation poisoning), and the short burst of Warped Tour snot-punk of “Spinebreaker” (a cautionary tale about skateboarding, and apparently Birdflesh is as good at that as I am). You’ve got the raging raucous “Pissboy” (“he’ll piss on your vinyl collection!”), and the “what the hell?” tale of tattoo oddness of “Inked Deth.” Thirteen songs of rip-roaring thrash / grind in about as many minutes — Birdflesh being Birdflesh. If you dig them, you’ll dig this, and if you don’t, you can jump in anytime.

The live half of the EP is a little lesser, but then again, I would argue that, with a handful of notable exceptions, live recordings typically tend to be, regardless of the act. The live set benefits from the presence of some Birdflesh “classics” like “Alive Autopsy” or “Victim Of The Cat” (here adjusted to “Victim Of The Cat..tle Decapitation” in honor of their tour-mates at the time), but it’s not a sonic wonder, by any means, all raw and ragged blasting and screams. Having had the pleasure of a Birdflesh live show on two occasions, I can vouch for them being a brilliantly fun and energetic live band, but this live recording of them doesn’t quite match the spark or capture the silliness. Still, there’s some merit in the ridiculous tongue-in-cheek stage banter — “This song is from the Alive Autopsy LP. This song is about an alive autopsy. This one is called… ‘ALIVE AUTOPSYYYY!” — and as mentioned, the tracks collected here are among Birdflesh’s best, even if the studio versions are all better.

If you’re into grind and fun, then you should be into Birdflesh. This is serious business, I say. Serious business, indeed.

Andrew Edmunds



..::TRACK-LIST::..

1. Gore Ensemble 1:11
2. High On Carnage 0:53
3. Radioactive Madness 0:47
4. The Head Of A Skull 1:17
5. Spinebreaker 0:15
6. People Of The Leprosy 1:09
7. Slaughterchild 0:57
8. Dying After Midnight 0:39
9. Pissboy 0:54
10. Kickstart My Ass 0:47
11. Sayonara Sensei 1:12
12. Inked Deth 0:30
13. Hell Satan Bro Stalker 1:27

Bonus Live Tracks (Belgium, That Evening With Rectal Smegma & Cattle Decapitation):
14. Crazy Nights 0:41
15. Countless Mayhem 1:31
16. Milkshake Is Nice 1:42
17. Alive Autopsy 1:50
18. Caligoulash 1:27
19. Teenage Mutilator 1:44
20. Gut To Kill 0:55
21. Victim Of The Cat 0:35
22. Anal Misery 1:13
23. The Flying Penis 0:53
24. Coffinfucker 2:26



..::OBSADA::..

Vocals - Birdflesh
Bass - Neon Puker
Drums - Andreas Pisser
Guitar - Duke Diagnosis



https://www.youtube.com/watch?v=wA7zU2ytX6A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Birdflesh to jedna z legend sceny grindcore. 'All The Miseries' bez cienia spokoju wyjaśnia nam dlaczego: zespół potrafi łączyć śmiech z przemocą, energię z kpiną, ale przede wszystkim skuteczność i solidne riffy...

FA

Sweden masters of thrashing grindcore are back again with a new EP of 13 batshit crazy new tracks! 11 Live tracks included as bonus as well!

For fans of Macabre, Municipal Waste, Ghoul, Repulsion.



Heavy metal, of course, is very serious business.

Anger, misanthropy, pessimism, dour facial expressions, dark clothing, corpse paint, all the loud, all the fast, the ugly, and the brutal… It’s all Very Very Serious Business.

Well… okay… maybe not all of it.

Birdflesh is approaching their thirtieth year now, all of those three decades filled with what Metal Archives describes succinctly as “humorous death and gore.” Only drummer Andreas “Andreas Pisser” Mitroulis remains from the band’s earliest days, but the power and the spirit of Birdflesh’s goofy grinding transcends any line-up shifts. Two years back, Extreme Graveyard Tornado showed that there was still plenty of meat left on these Birds’ bones after an eleven-year break between full-lengths, more of the same and yet eternally enjoyable, all ridiculous lyrics and straight-up catchy-as-hell thrashing grindcore.
Now, two years later, All The Miseries is a new EP, and it’s ultimately more like two EPs in one convenient package. There’s a new studio half, a lucky thirteen tracks that show everything is yet again business as usual for these irreverent Swedes. And also there’s an eleven-song live set from Belgium as a bonus.

The studio half of All The Miseries is Birdflesh being Birdflesh, an irresistibly gleeful grinding good time, filled with jokey titles like “Dying After Midnight,” “Kickstart My Ass,” and “Gore Ensemble.” You’ve got the eminently and ironically hooky chorus of “Radioactive Madness” (cleverly about cloying pop music, not radiation poisoning), and the short burst of Warped Tour snot-punk of “Spinebreaker” (a cautionary tale about skateboarding, and apparently Birdflesh is as good at that as I am). You’ve got the raging raucous “Pissboy” (“he’ll piss on your vinyl collection!”), and the “what the hell?” tale of tattoo oddness of “Inked Deth.” Thirteen songs of rip-roaring thrash / grind in about as many minutes — Birdflesh being Birdflesh. If you dig them, you’ll dig this, and if you don’t, you can jump in anytime.

The live half of the EP is a little lesser, but then again, I would argue that, with a handful of notable exceptions, live recordings typically tend to be, regardless of the act. The live set benefits from the presence of some Birdflesh “classics” like “Alive Autopsy” or “Victim Of The Cat” (here adjusted to “Victim Of The Cat..tle Decapitation” in honor of their tour-mates at the time), but it’s not a sonic wonder, by any means, all raw and ragged blasting and screams. Having had the pleasure of a Birdflesh live show on two occasions, I can vouch for them being a brilliantly fun and energetic live band, but this live recording of them doesn’t quite match the spark or capture the silliness. Still, there’s some merit in the ridiculous tongue-in-cheek stage banter — “This song is from the Alive Autopsy LP. This song is about an alive autopsy. This one is called… ‘ALIVE AUTOPSYYYY!” — and as mentioned, the tracks collected here are among Birdflesh’s best, even if the studio versions are all better.

If you’re into grind and fun, then you should be into Birdflesh. This is serious business, I say. Serious business, indeed.

Andrew Edmunds



..::TRACK-LIST::..

1. Gore Ensemble 1:11
2. High On Carnage 0:53
3. Radioactive Madness 0:47
4. The Head Of A Skull 1:17
5. Spinebreaker 0:15
6. People Of The Leprosy 1:09
7. Slaughterchild 0:57
8. Dying After Midnight 0:39
9. Pissboy 0:54
10. Kickstart My Ass 0:47
11. Sayonara Sensei 1:12
12. Inked Deth 0:30
13. Hell Satan Bro Stalker 1:27

Bonus Live Tracks (Belgium, That Evening With Rectal Smegma & Cattle Decapitation):
14. Crazy Nights 0:41
15. Countless Mayhem 1:31
16. Milkshake Is Nice 1:42
17. Alive Autopsy 1:50
18. Caligoulash 1:27
19. Teenage Mutilator 1:44
20. Gut To Kill 0:55
21. Victim Of The Cat 0:35
22. Anal Misery 1:13
23. The Flying Penis 0:53
24. Coffinfucker 2:26



..::OBSADA::..

Vocals - Birdflesh
Bass - Neon Puker
Drums - Andreas Pisser
Guitar - Duke Diagnosis



https://www.youtube.com/watch?v=wA7zU2ytX6A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pięć lat temu, przy okazji premiery demówki stołecznego Clairvoyance prosiłem Was, byście zapamiętali tę nazwę. Wiedziałem, że Warszawiacy namieszają na rodzimej scenie, a kolejny materiał tylko to potwierdzał. Dziś pora na kolejny dowód, że to jedna z lepszych kapel death metalowych na naszej scenie.

Bo oto, po sześciu latach, wypuszczają nowy krążek – „Chasm to Immurement”. Krążek ukazał się tym razem w Carbonized Records, całkiem spoko wytwórni, ale dzięki temu liczę że zespół trochę bardziej się popromuje poza Polską. A jest czym się chwalić, bowiem dostajemy wraz z nim nieco ponad pół godziny gruzowego death metalu, do jakiego zespół zdążył nas już przyzwyczaić na demówce i EPce.

Już sama okładka mistrza Girardiego zwiastuje, że lekko tu nie będzie i rzeczywiście – słuchacz wraz z wciśnięciem play zostaje wciągnięty w tę nieskończoną czarną dziurę ułożoną z trupów, nagrobków i cmentarnej ziemi. Clairvoyance, dla tych co przesiedzieli ostatnie kilka lat pod grobową płytą czy innym kamieniem, tworzy metal śmierci wzorowany na tym, co kiedyś wyszło z takimi tytułami jak „Onward to Golgotha”, „Nesphite” czy innym „Vulgar Necrolatry”. Tu i tam usłyszeć można nawet nawiązania do „In Battle There is No Law”. Zaś obecnie moim zdaniem spokojnie można postawić ich najnowszy krążek chociażby obok takiego „Primordial Malignity”. Ciężar, jakim charakteryzuje się „Chasm to Immurement” jest niesamowity. Dla mnie to w ogóle fantastyczna rzecz, że młode bądź co bądź zespoły potrafią wskrzesić feeling z początku lat dziewięćdziesiątych, a przy tym sprokurować tak świeże brzmienie (ukłony dla białostockiego Dobra 12 Studio). Debiut Clairvoyance mimo ładunku gruzu i „zwalistego” charakteru muzyki brzmi bardzo naturalnie i dynamicznie, szczególnie że Clairvoyance używa różnorodnego tempa do masakrowania swoją muzyką – od powolnych potworów, po szybkie ejakulacje. I niezależnie od tego cały czas wypada to morderczo.

Wszystko mi się na tym krążku zgadza. Od okładki, przez riffy, solówki, ten typ growlu, tempo, teksty. Jako rzekłem – Clairvoyance ustawiło w tym roku poprzeczkę bardzo wysoko jeśli chodzi o death metalowy album. I nie ograniczam się teraz już tylko do płachetka ziemi między Nysą a Bugiem. Doskonały krążek.

Oracle


Długo kazano nam czekać na pełnometrażowy debiut Clairvoyance, oj długo! Od wydania pierwszego materiału zatytułowanego „Demo” minęło bowiem 5 lat, po drodze była jeszcze ep-ka „Threshold Of Nothingness”, ale najważniejsze, że wreszcie jest ich debiutancki krążek „Chasm of Immurement”. Wydany przez amerykański label Carbonized Records materiał gotowy jest by oblać mrokiem zainteresowanych nim słuchaczy. Ten album – niczym drogi trunek, dojrzewający na półce w ciemnej piwnicy – czekał na otwarcie aby w odpowiednim czasie, cieszyć wszystkie zmysły!

No dobrze, ale teraz poświęćmy chwilę autorom tego doskonałego materiału. Clairvoyance to pięcioosobowy skład grający duszny, powolny i klimatyczny death metal, inspirowany Blood Incantation, Morbid Angel czy Tom Mold. Skład tworzą: Adrian Szczepański (perkusja), Maciej Cesarczyk (wokal), Denis Didenko (gitara), Kacper Pawluk (gitara) oraz Vlad Levchenko (gitara basowa”. Twórczość tych młodych artystów jest połączniem fascynacji oraz pasji do tworzenia gruzowatej i mrocznej muzyki, obdarowanej przez autorów szczerością i dobitną przenikliwością. Ich dźwięki wstrząsną waszą duszą w posadach, pozostawiając ze swoistym wyczerpaniem, ale też satysfakcją i niepohamowanym głodem na więcej. Tak było ze mną.

Od pierwszych dźwięków „Eternal Blaze”, po ostatnie takty „Monument to Dread”, zostałem oblany foniczną smołą, wciągającą w bezkresną otchłań, która z każdą mijającą sekundą zasysała mnie głębiej i głębiej. Finalnie nie chciałem opuścić tego mrocznego portalu, a wręcz ponownie zdecydowałem zanurzyć w tej z pozoru mrocznej, nieprzyjaznej atmosferze. Na płycie pomimo swoistej monotonii brzmienia, nie ma ani ułamka sekundy nudy czy powtarzalności, która może wybić słuchacza z muzycznego seansu.

Pewne jest, że muzyka Clairvoyance nie jest dla każdego. Nie znajdziecie w niej chwytliwych melodii, czy skocznych riffów. Wokale również nie nadają się do wspólnego odśpiewywania – ale to klimat, spójność oraz ciężar tego materiału, mogą zachwycić koneserów ciężkiego i odzierającego ze szczęścia grania. Nie sposób również polecić poszczególnych utworów, bo ten album smakuje najlepiej w całości! Niemniej dla mnie utworem, który idealnie reprezentuje całość jest „Reign of Silence”.

W mojej opinii na „Chasm of Immurement” nie ma słabego elementu czy niedociągnięć. To album doskonale zrealizowany, który zasługuje na jak największe uznanie. Słuchając go dosłownie przepadłem. Nie mogłem wręcz wyjąć płyty z odtwarzacza, czując silną potrzebę kolejnego odsłuchu. Choć oceny są niezwykle subiektywne i nie chciałbym nimi rzucać na lewo i prawo ten krążek w moim mniemaniu zasługuje na 5/6. Powiem więcej – według mnie polski death metal już dawno nie brzmiał tak dobrze i nie był tak narkotycznie porywający jak na „Chasm Of Immurement”!

Kamil Tyski


Zespół Clairvoyance zaistniał w mojej świadomości przy okazji przekopywania katalogu Blood Harvest kilka lat temu, jednak do pierwszego kontaktu z jego muzyką musiało upłynąć trochę czasu. Teraz pluję sobie w brodę, że tak długo zwlekałem, bo Chasm Of Immurement to kawał porządnego gruz-metalu, który wyraźnie, w dodatku z łatwością, wybija się ponad średnią gatunkową, a jest to o tyle duże osiągnięcie, że większość kapel tego nurtu wydaje się robić wszystko, byle tylko od tej średniej w żaden sposób nie odstawać i nie być posądzonym o zdradę ideałów.

Nie chciałbym sugerować, że Clairvoyance na swoim debiucie poszli w eksperymenty albo wyczyniają jakieś niesamowicie oryginalne rzeczy. Nic podobnego, oni po prostu nie powielają ślepo błędów nagminnie popełnianych przez starsze i bardziej uznane grupy. W sumie już tyle by im wystarczyło, żeby zwrócić na siebie uwagę, a oni jeszcze solidnie przyłożyli się do wykonania oraz produkcji albumu, co czyni z Chasm Of Immurement całkiem smakowity kąsek dla wielbicieli syfiastego death metalu, choć może niekoniecznie tego w najbardziej ortodoksyjnym wydaniu. W muzyce doskonale słychać, że chłopaki znają i rozumieją podstawy takiego grania, ale na pewno nie ograniczają się tylko do nich, więc w przyszłości mogą nas jeszcze czymś zaskoczyć. Zanim jednak do tego dojdzie, warto się skupić na opisywanym krążku.

Na Chasm Of Immurement pasuje mi praktycznie wszystko i chyba nie potrafiłbym wskazać tylko jednego wyróżniającego się czy potraktowanego z wyjątkowym pietyzmem elementu. Tu liczy się całokształt, co oznacza, że muzycy i gardłowy Clairvoyance skrupulatnie przemyśleli, jak miał wyglądać ten materiał i niczego nie pozostawili przypadkowi. Począwszy od rozsądnej objętości (34 minuty), poprzez duże wewnętrzne zróżnicowane utworów (monotonii nie stwierdzono), klasowy wokal (dobry dół bez bezpłciowego buczenia), po bardzo selektywne, acz ciągle surowe brzmienie, którym, gloria!, nie musieli maskować niedoskonałości techniczno-kompozycyjnych. Każdy z sześciu dość rozbudowanych kawałków niesie z sobą coś ciekawego, w każdym też znalazło się miejsce dla paru bardziej chwytliwych riffów czy niestandardowych solówek (jak w „Monument To Dread”), które nadają im większej wyrazistości. Dzięki temu płytę łyka się bez popitki, a z przesłuchania na przesłuchanie wyłapuje się z niej coraz więcej.

Jestem pod dużym wrażeniem dojrzałości Clairvoyance zaprezentowanej na Chasm Of Immurement i mam nadzieję, że zespół przynajmniej utrzyma tak wysoki poziom na kolejnych wydawnictwach. To tylko debiut, a z dobrą promocją może sprawić, że kilka kapel z czołówki zacznie z niepokojem oglądać się za siebie. Brawo!

demo


'Chasm of Immurement', the debut Full-Length from Clairvoyance, features six tracks of extremely rotten gut-wrenching Death / Doom Metal!


I boarded the Clairvoyance hype train as it was barely leaving the station, when they released their first demo back in May of 2020. They had that je ne sais quoi that I crave in old school death metal, an ability to churn and pummel with ruthless efficiency, and even in 11 short minutes they flashed the sort of songwriting chops well-established bands wish they had. Blood Harvest took note and Clairvoyance gathered momentum, dropping their first EP Threshold of Nothingness in 2022 and with it adding a glut of new fans to their ranks. Then came a few years of silence—at least on the new music front—but now at long last it’s time for me to re-don my conductor’s cap and get back to business. Toot toot motherfuckers, hype train coming through and it’s picking up steam.

The Polish quartet’s new offering is their first full-length and it comes courtesy of Bay Area death dealers Carbonized Records. Chasm of Immurement has been given the full Death Metal Long-Play on a Respected Label treatment, complete with rad artwork by Paolo Girardi, a multi-variant vinyl release, and a selection of shirts. Sometimes a debut LP can feel a bit underwhelming in circumstances like these—musical expectations raised by label push to a point where the album itself can’t match the bells and whistles—but luckily that’s not the case here. Clairvoyance’s riffs are far too powerful to be derailed.

Chasm of Immurement is vintage work from these Poles and continues their upward trajectory. Churning Finnish school death riffs with remarkable groove drag you through the muck, tinges of doom plod and crush, earthshaking breakdowns hint at influences like Suffocation. It’s aggressive at every turn and filthy on top of that, marrying brutality with grime and just a bit of finesse, jagged lines like mountain ranges giving way to midtempo angularity, squealing solo chaos, and good old chunky bludgeoning. Clairvoyance’s best quality is their ability to execute so many facets of this sort of pummeling death metal really well, each part polished to a sheen to make one hell of a gem.

Founding member and vocalist Maciej Cesarczyk’s growl is throaty and cavernous a la A.V. of Dead Congregation, a delightfully dank and grim presence. Bassist Vlad Levchenko and drummer Adrian Szczepański are as sturdy and battering as a rhythm section can be, helped by some particularly great mixing courtesy of Piotr Polak and guitarist Kacper Pawluk. But of course, a death metal album is only as good as its guitars, so what makes this album exception is Pawluk and founding member Denis Didenko showing out. Finn-influenced brutality with bits of American—New York in particular—death is a damn satisfying combination. Listen to the way those sinister tremolo lines give way to static picking over grooving drums and then monstrous stomping slams in the middle section of opener “Eternal Blaze”. Feel how the ever-rising riff that opens “Blood Divine” morphs into angularity, is obscured by merciless blasting, then drops into a laid-back chug over running double bass. Grotesque death/doom heavier than a collapsed star crushes (“Fleshmachine”), syncopated chug grooves get heads bobbing and asses throwing (2:20 of “Monument to Dread”, for example). Every damn thing Pawluk and Didenko play is catchy, and the band brings styles together with a deft touch.

The album features a few guest spots, including a very cool sort of hazy, almost psychedelic solo from Derrick Vella (Tomb Mold, Dream Unending) near the top of “Hymn of the Befouled”, but honestly? I don’t think Chasm of Immurement needs them. They add a bit of additional flavor, but the record stands tall on its own merits. Clairvoyance are excellent songwriters—six tracks in 34 minutes here and they all feel shorter than they are—and the cohesion is tight across the board, as is the production. This is just really fucking good death metal, bottom line, and it doesn’t need guest solos spicing it up to make it rule. They’re the sprinkles on this sundae, adding some extra appeal, but it’s all that goodness beneath that matters.

THE BOTTOM LINE

If you’re on the tracks get out of the way, because the Clairvoyance hype train is rolling strong and picking up speed. Chasm of Immurement is some of the best death metal I’ve heard this year and puts a lot of recent releases by more “experienced” bands to shame. Get it in your ears and get on board.

Noob Heavy



..::TRACK-LIST::..

1. Eternal Blaze 04:36
2. Hymn of the Befouled 05:42
3. Fleshmachine 05:41
4. Reign of Silence 06:32
5. Blood Divine 04:48
6. Monument to Dread 06:59



..::OBSADA::..

Maciej Cesarczyk - Vocals
Denis Didenko - Guitars / Vocals
Kacper Pawluk - Guitars
Vlad Levchenko - Bass
Adrian Szczepański - Drums

Additional Guitars on Track 2 by Derrick Vela and Marek Drahota
Additional Guitars on Track 6 by Brenton Weir



https://www.youtube.com/watch?v=o7V7bloEd_c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pięć lat temu, przy okazji premiery demówki stołecznego Clairvoyance prosiłem Was, byście zapamiętali tę nazwę. Wiedziałem, że Warszawiacy namieszają na rodzimej scenie, a kolejny materiał tylko to potwierdzał. Dziś pora na kolejny dowód, że to jedna z lepszych kapel death metalowych na naszej scenie.

Bo oto, po sześciu latach, wypuszczają nowy krążek – „Chasm to Immurement”. Krążek ukazał się tym razem w Carbonized Records, całkiem spoko wytwórni, ale dzięki temu liczę że zespół trochę bardziej się popromuje poza Polską. A jest czym się chwalić, bowiem dostajemy wraz z nim nieco ponad pół godziny gruzowego death metalu, do jakiego zespół zdążył nas już przyzwyczaić na demówce i EPce.

Już sama okładka mistrza Girardiego zwiastuje, że lekko tu nie będzie i rzeczywiście – słuchacz wraz z wciśnięciem play zostaje wciągnięty w tę nieskończoną czarną dziurę ułożoną z trupów, nagrobków i cmentarnej ziemi. Clairvoyance, dla tych co przesiedzieli ostatnie kilka lat pod grobową płytą czy innym kamieniem, tworzy metal śmierci wzorowany na tym, co kiedyś wyszło z takimi tytułami jak „Onward to Golgotha”, „Nesphite” czy innym „Vulgar Necrolatry”. Tu i tam usłyszeć można nawet nawiązania do „In Battle There is No Law”. Zaś obecnie moim zdaniem spokojnie można postawić ich najnowszy krążek chociażby obok takiego „Primordial Malignity”. Ciężar, jakim charakteryzuje się „Chasm to Immurement” jest niesamowity. Dla mnie to w ogóle fantastyczna rzecz, że młode bądź co bądź zespoły potrafią wskrzesić feeling z początku lat dziewięćdziesiątych, a przy tym sprokurować tak świeże brzmienie (ukłony dla białostockiego Dobra 12 Studio). Debiut Clairvoyance mimo ładunku gruzu i „zwalistego” charakteru muzyki brzmi bardzo naturalnie i dynamicznie, szczególnie że Clairvoyance używa różnorodnego tempa do masakrowania swoją muzyką – od powolnych potworów, po szybkie ejakulacje. I niezależnie od tego cały czas wypada to morderczo.

Wszystko mi się na tym krążku zgadza. Od okładki, przez riffy, solówki, ten typ growlu, tempo, teksty. Jako rzekłem – Clairvoyance ustawiło w tym roku poprzeczkę bardzo wysoko jeśli chodzi o death metalowy album. I nie ograniczam się teraz już tylko do płachetka ziemi między Nysą a Bugiem. Doskonały krążek.

Oracle


Długo kazano nam czekać na pełnometrażowy debiut Clairvoyance, oj długo! Od wydania pierwszego materiału zatytułowanego „Demo” minęło bowiem 5 lat, po drodze była jeszcze ep-ka „Threshold Of Nothingness”, ale najważniejsze, że wreszcie jest ich debiutancki krążek „Chasm of Immurement”. Wydany przez amerykański label Carbonized Records materiał gotowy jest by oblać mrokiem zainteresowanych nim słuchaczy. Ten album – niczym drogi trunek, dojrzewający na półce w ciemnej piwnicy – czekał na otwarcie aby w odpowiednim czasie, cieszyć wszystkie zmysły!

No dobrze, ale teraz poświęćmy chwilę autorom tego doskonałego materiału. Clairvoyance to pięcioosobowy skład grający duszny, powolny i klimatyczny death metal, inspirowany Blood Incantation, Morbid Angel czy Tom Mold. Skład tworzą: Adrian Szczepański (perkusja), Maciej Cesarczyk (wokal), Denis Didenko (gitara), Kacper Pawluk (gitara) oraz Vlad Levchenko (gitara basowa”. Twórczość tych młodych artystów jest połączniem fascynacji oraz pasji do tworzenia gruzowatej i mrocznej muzyki, obdarowanej przez autorów szczerością i dobitną przenikliwością. Ich dźwięki wstrząsną waszą duszą w posadach, pozostawiając ze swoistym wyczerpaniem, ale też satysfakcją i niepohamowanym głodem na więcej. Tak było ze mną.

Od pierwszych dźwięków „Eternal Blaze”, po ostatnie takty „Monument to Dread”, zostałem oblany foniczną smołą, wciągającą w bezkresną otchłań, która z każdą mijającą sekundą zasysała mnie głębiej i głębiej. Finalnie nie chciałem opuścić tego mrocznego portalu, a wręcz ponownie zdecydowałem zanurzyć w tej z pozoru mrocznej, nieprzyjaznej atmosferze. Na płycie pomimo swoistej monotonii brzmienia, nie ma ani ułamka sekundy nudy czy powtarzalności, która może wybić słuchacza z muzycznego seansu.

Pewne jest, że muzyka Clairvoyance nie jest dla każdego. Nie znajdziecie w niej chwytliwych melodii, czy skocznych riffów. Wokale również nie nadają się do wspólnego odśpiewywania – ale to klimat, spójność oraz ciężar tego materiału, mogą zachwycić koneserów ciężkiego i odzierającego ze szczęścia grania. Nie sposób również polecić poszczególnych utworów, bo ten album smakuje najlepiej w całości! Niemniej dla mnie utworem, który idealnie reprezentuje całość jest „Reign of Silence”.

W mojej opinii na „Chasm of Immurement” nie ma słabego elementu czy niedociągnięć. To album doskonale zrealizowany, który zasługuje na jak największe uznanie. Słuchając go dosłownie przepadłem. Nie mogłem wręcz wyjąć płyty z odtwarzacza, czując silną potrzebę kolejnego odsłuchu. Choć oceny są niezwykle subiektywne i nie chciałbym nimi rzucać na lewo i prawo ten krążek w moim mniemaniu zasługuje na 5/6. Powiem więcej – według mnie polski death metal już dawno nie brzmiał tak dobrze i nie był tak narkotycznie porywający jak na „Chasm Of Immurement”!

Kamil Tyski


Zespół Clairvoyance zaistniał w mojej świadomości przy okazji przekopywania katalogu Blood Harvest kilka lat temu, jednak do pierwszego kontaktu z jego muzyką musiało upłynąć trochę czasu. Teraz pluję sobie w brodę, że tak długo zwlekałem, bo Chasm Of Immurement to kawał porządnego gruz-metalu, który wyraźnie, w dodatku z łatwością, wybija się ponad średnią gatunkową, a jest to o tyle duże osiągnięcie, że większość kapel tego nurtu wydaje się robić wszystko, byle tylko od tej średniej w żaden sposób nie odstawać i nie być posądzonym o zdradę ideałów.

Nie chciałbym sugerować, że Clairvoyance na swoim debiucie poszli w eksperymenty albo wyczyniają jakieś niesamowicie oryginalne rzeczy. Nic podobnego, oni po prostu nie powielają ślepo błędów nagminnie popełnianych przez starsze i bardziej uznane grupy. W sumie już tyle by im wystarczyło, żeby zwrócić na siebie uwagę, a oni jeszcze solidnie przyłożyli się do wykonania oraz produkcji albumu, co czyni z Chasm Of Immurement całkiem smakowity kąsek dla wielbicieli syfiastego death metalu, choć może niekoniecznie tego w najbardziej ortodoksyjnym wydaniu. W muzyce doskonale słychać, że chłopaki znają i rozumieją podstawy takiego grania, ale na pewno nie ograniczają się tylko do nich, więc w przyszłości mogą nas jeszcze czymś zaskoczyć. Zanim jednak do tego dojdzie, warto się skupić na opisywanym krążku.

Na Chasm Of Immurement pasuje mi praktycznie wszystko i chyba nie potrafiłbym wskazać tylko jednego wyróżniającego się czy potraktowanego z wyjątkowym pietyzmem elementu. Tu liczy się całokształt, co oznacza, że muzycy i gardłowy Clairvoyance skrupulatnie przemyśleli, jak miał wyglądać ten materiał i niczego nie pozostawili przypadkowi. Począwszy od rozsądnej objętości (34 minuty), poprzez duże wewnętrzne zróżnicowane utworów (monotonii nie stwierdzono), klasowy wokal (dobry dół bez bezpłciowego buczenia), po bardzo selektywne, acz ciągle surowe brzmienie, którym, gloria!, nie musieli maskować niedoskonałości techniczno-kompozycyjnych. Każdy z sześciu dość rozbudowanych kawałków niesie z sobą coś ciekawego, w każdym też znalazło się miejsce dla paru bardziej chwytliwych riffów czy niestandardowych solówek (jak w „Monument To Dread”), które nadają im większej wyrazistości. Dzięki temu płytę łyka się bez popitki, a z przesłuchania na przesłuchanie wyłapuje się z niej coraz więcej.

Jestem pod dużym wrażeniem dojrzałości Clairvoyance zaprezentowanej na Chasm Of Immurement i mam nadzieję, że zespół przynajmniej utrzyma tak wysoki poziom na kolejnych wydawnictwach. To tylko debiut, a z dobrą promocją może sprawić, że kilka kapel z czołówki zacznie z niepokojem oglądać się za siebie. Brawo!

demo


'Chasm of Immurement', the debut Full-Length from Clairvoyance, features six tracks of extremely rotten gut-wrenching Death / Doom Metal!


I boarded the Clairvoyance hype train as it was barely leaving the station, when they released their first demo back in May of 2020. They had that je ne sais quoi that I crave in old school death metal, an ability to churn and pummel with ruthless efficiency, and even in 11 short minutes they flashed the sort of songwriting chops well-established bands wish they had. Blood Harvest took note and Clairvoyance gathered momentum, dropping their first EP Threshold of Nothingness in 2022 and with it adding a glut of new fans to their ranks. Then came a few years of silence—at least on the new music front—but now at long last it’s time for me to re-don my conductor’s cap and get back to business. Toot toot motherfuckers, hype train coming through and it’s picking up steam.

The Polish quartet’s new offering is their first full-length and it comes courtesy of Bay Area death dealers Carbonized Records. Chasm of Immurement has been given the full Death Metal Long-Play on a Respected Label treatment, complete with rad artwork by Paolo Girardi, a multi-variant vinyl release, and a selection of shirts. Sometimes a debut LP can feel a bit underwhelming in circumstances like these—musical expectations raised by label push to a point where the album itself can’t match the bells and whistles—but luckily that’s not the case here. Clairvoyance’s riffs are far too powerful to be derailed.

Chasm of Immurement is vintage work from these Poles and continues their upward trajectory. Churning Finnish school death riffs with remarkable groove drag you through the muck, tinges of doom plod and crush, earthshaking breakdowns hint at influences like Suffocation. It’s aggressive at every turn and filthy on top of that, marrying brutality with grime and just a bit of finesse, jagged lines like mountain ranges giving way to midtempo angularity, squealing solo chaos, and good old chunky bludgeoning. Clairvoyance’s best quality is their ability to execute so many facets of this sort of pummeling death metal really well, each part polished to a sheen to make one hell of a gem.

Founding member and vocalist Maciej Cesarczyk’s growl is throaty and cavernous a la A.V. of Dead Congregation, a delightfully dank and grim presence. Bassist Vlad Levchenko and drummer Adrian Szczepański are as sturdy and battering as a rhythm section can be, helped by some particularly great mixing courtesy of Piotr Polak and guitarist Kacper Pawluk. But of course, a death metal album is only as good as its guitars, so what makes this album exception is Pawluk and founding member Denis Didenko showing out. Finn-influenced brutality with bits of American—New York in particular—death is a damn satisfying combination. Listen to the way those sinister tremolo lines give way to static picking over grooving drums and then monstrous stomping slams in the middle section of opener “Eternal Blaze”. Feel how the ever-rising riff that opens “Blood Divine” morphs into angularity, is obscured by merciless blasting, then drops into a laid-back chug over running double bass. Grotesque death/doom heavier than a collapsed star crushes (“Fleshmachine”), syncopated chug grooves get heads bobbing and asses throwing (2:20 of “Monument to Dread”, for example). Every damn thing Pawluk and Didenko play is catchy, and the band brings styles together with a deft touch.

The album features a few guest spots, including a very cool sort of hazy, almost psychedelic solo from Derrick Vella (Tomb Mold, Dream Unending) near the top of “Hymn of the Befouled”, but honestly? I don’t think Chasm of Immurement needs them. They add a bit of additional flavor, but the record stands tall on its own merits. Clairvoyance are excellent songwriters—six tracks in 34 minutes here and they all feel shorter than they are—and the cohesion is tight across the board, as is the production. This is just really fucking good death metal, bottom line, and it doesn’t need guest solos spicing it up to make it rule. They’re the sprinkles on this sundae, adding some extra appeal, but it’s all that goodness beneath that matters.

THE BOTTOM LINE

If you’re on the tracks get out of the way, because the Clairvoyance hype train is rolling strong and picking up speed. Chasm of Immurement is some of the best death metal I’ve heard this year and puts a lot of recent releases by more “experienced” bands to shame. Get it in your ears and get on board.

Noob Heavy



..::TRACK-LIST::..

1. Eternal Blaze 04:36
2. Hymn of the Befouled 05:42
3. Fleshmachine 05:41
4. Reign of Silence 06:32
5. Blood Divine 04:48
6. Monument to Dread 06:59



..::OBSADA::..

Maciej Cesarczyk - Vocals
Denis Didenko - Guitars / Vocals
Kacper Pawluk - Guitars
Vlad Levchenko - Bass
Adrian Szczepański - Drums

Additional Guitars on Track 2 by Derrick Vela and Marek Drahota
Additional Guitars on Track 6 by Brenton Weir



https://www.youtube.com/watch?v=o7V7bloEd_c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Norwegian’s Saligia return after their successful full length ‘Sic Transit Gloria Mundi’ in 2011 with a new taster of new material in the form of a 4 track EP. Much as their debut album left us with, this is a continuation of their occult take on Norwegian black metal, with all the cold flowing evil, shimmering guitar work and unhealthy love of Latin that you’d demand from such a release (even their name ‘Saligia’ is made up of the first letters in Latin of the seven deadly sins: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira and acedia).

Kicking off the EP is ‘Per Aspera ad Astra’, an evil freezing blast of pure occultism which rattles away nastily, showing off its earthy production and giving immediate evidence of the depth of sound which they can pull out of the simplest of riffs with eerie nuances. Vocally, Ahzari comes into his own during the title track which is up next, channelling Attila Csihar – a voice which suits the blackness of the silky-yet-deadly guitar work and pounding rhythm section, even slipping in the occasional Vikernes’ styled wind-tunnel howl to truly enforce full body horripilation. Track three ‘Maveth, Malachim’ is the shortest on offer, bristling yet more occult sickness with clean vocals more akin to Big Boss of Root. This is accompanied by a sparse musical backdrop, with the repeating of the mesmerising refrain vocally and riff-wise for maximum effectiveness, drilling home their dark message with sinister glee. Closing up the EP is ‘And Death Shalt Have No Dominion’, another trundling bundle of immorality cloaked in an enigmatic black miasma which sinks deep into the listener, enrapturing with a straightforward yet thoroughly spellbinding slice of greatness.

To be fair, there are a good number of great ‘new’ black metal bands crawling from the deepest, darkest Norwegian forests over the past few years, and I’m glad to once more add Saligia to that list after being so impressed with their debut. While this EP may be short in tracks, it clocks in at a good 25 minutes runtime so it’s more than a short stopgap in between writing album number two – the quality alone is enough reassurance of that. Simply put, Saligia spews virulent, viscous venom through its music, tarnishing and corrupting as it bleeds into your psyche. Not enough black metal does that these days, so this is well worth your time tracking down.

Lars Christiansen


Norwegian’s Saligia return after their successful full length ‘Sic Transit Gloria Mundi’ in 2011 with a new taster of new material in the form of a 4 track EP. Much as their debut album left us with, this is a continuation of their occult take on Norwegian black metal, with all the cold flowing evil, shimmering guitar work and unhealthy love of Latin that you’d demand from such a release (even their name ‘Saligia’ is made up of the first letters in Latin of the seven deadly sins: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira and acedia).

Kicking off the EP is ‘Per Aspera ad Astra’, an evil freezing blast of pure occultism which rattles away nastily, showing off its earthy production and giving immediate evidence of the depth of sound which they can pull out of the simplest of riffs with eerie nuances. Vocally, Ahzari comes into his own during the title track which is up next, channelling Attila Csihar – a voice which suits the blackness of the silky-yet-deadly guitar work and pounding rhythm section, even slipping in the occasional Vikernes’ styled wind-tunnel howl to truly enforce full body horripilation. Track three ‘Maveth, Malachim’ is the shortest on offer, bristling yet more occult sickness with clean vocals more akin to Big Boss of Root. This is accompanied by a sparse musical backdrop, with the repeating of the mesmerising refrain vocally and riff-wise for maximum effectiveness, drilling home their dark message with sinister glee. Closing up the EP is ‘And Death Shalt Have No Dominion’, another trundling bundle of immorality cloaked in an enigmatic black miasma which sinks deep into the listener, enrapturing with a straightforward yet thoroughly spellbinding slice of greatness.

To be fair, there are a good number of great ‘new’ black metal bands crawling from the deepest, darkest Norwegian forests over the past few years, and I’m glad to once more add Saligia to that list after being so impressed with their debut. While this EP may be short in tracks, it clocks in at a good 25 minutes runtime so it’s more than a short stopgap in between writing album number two – the quality alone is enough reassurance of that. Simply put, Saligia spews virulent, viscous venom through its music, tarnishing and corrupting as it bleeds into your psyche. Not enough black metal does that these days, so this is well worth your time tracking down.

Daemonlord



..::TRACK-LIST::..

'Lvx Aeternae Is Dedicated To The Lost : From Life, In Love, Through Death And The Beyond.'

1. Per Aspera ad Astra 08:36
2. Lvx Aeternae 06:34
3. Maveth, Malachim 04:29
4. ...and Death shalt have no dominion 05:33



..::OBSADA::..

Ahzari - Voices & Strings
V. - Drums

All musick by SALIGIA 2007-2013. Words by Ahzari,
except 'And Death shall have no dominion' by Dylan Thomas.



https://www.youtube.com/watch?v=uE4vlEJPwsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Norwegian’s Saligia return after their successful full length ‘Sic Transit Gloria Mundi’ in 2011 with a new taster of new material in the form of a 4 track EP. Much as their debut album left us with, this is a continuation of their occult take on Norwegian black metal, with all the cold flowing evil, shimmering guitar work and unhealthy love of Latin that you’d demand from such a release (even their name ‘Saligia’ is made up of the first letters in Latin of the seven deadly sins: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira and acedia).

Kicking off the EP is ‘Per Aspera ad Astra’, an evil freezing blast of pure occultism which rattles away nastily, showing off its earthy production and giving immediate evidence of the depth of sound which they can pull out of the simplest of riffs with eerie nuances. Vocally, Ahzari comes into his own during the title track which is up next, channelling Attila Csihar – a voice which suits the blackness of the silky-yet-deadly guitar work and pounding rhythm section, even slipping in the occasional Vikernes’ styled wind-tunnel howl to truly enforce full body horripilation. Track three ‘Maveth, Malachim’ is the shortest on offer, bristling yet more occult sickness with clean vocals more akin to Big Boss of Root. This is accompanied by a sparse musical backdrop, with the repeating of the mesmerising refrain vocally and riff-wise for maximum effectiveness, drilling home their dark message with sinister glee. Closing up the EP is ‘And Death Shalt Have No Dominion’, another trundling bundle of immorality cloaked in an enigmatic black miasma which sinks deep into the listener, enrapturing with a straightforward yet thoroughly spellbinding slice of greatness.

To be fair, there are a good number of great ‘new’ black metal bands crawling from the deepest, darkest Norwegian forests over the past few years, and I’m glad to once more add Saligia to that list after being so impressed with their debut. While this EP may be short in tracks, it clocks in at a good 25 minutes runtime so it’s more than a short stopgap in between writing album number two – the quality alone is enough reassurance of that. Simply put, Saligia spews virulent, viscous venom through its music, tarnishing and corrupting as it bleeds into your psyche. Not enough black metal does that these days, so this is well worth your time tracking down.

Lars Christiansen


Norwegian’s Saligia return after their successful full length ‘Sic Transit Gloria Mundi’ in 2011 with a new taster of new material in the form of a 4 track EP. Much as their debut album left us with, this is a continuation of their occult take on Norwegian black metal, with all the cold flowing evil, shimmering guitar work and unhealthy love of Latin that you’d demand from such a release (even their name ‘Saligia’ is made up of the first letters in Latin of the seven deadly sins: superbia, avaritia, luxuria, invidia, gula, ira and acedia).

Kicking off the EP is ‘Per Aspera ad Astra’, an evil freezing blast of pure occultism which rattles away nastily, showing off its earthy production and giving immediate evidence of the depth of sound which they can pull out of the simplest of riffs with eerie nuances. Vocally, Ahzari comes into his own during the title track which is up next, channelling Attila Csihar – a voice which suits the blackness of the silky-yet-deadly guitar work and pounding rhythm section, even slipping in the occasional Vikernes’ styled wind-tunnel howl to truly enforce full body horripilation. Track three ‘Maveth, Malachim’ is the shortest on offer, bristling yet more occult sickness with clean vocals more akin to Big Boss of Root. This is accompanied by a sparse musical backdrop, with the repeating of the mesmerising refrain vocally and riff-wise for maximum effectiveness, drilling home their dark message with sinister glee. Closing up the EP is ‘And Death Shalt Have No Dominion’, another trundling bundle of immorality cloaked in an enigmatic black miasma which sinks deep into the listener, enrapturing with a straightforward yet thoroughly spellbinding slice of greatness.

To be fair, there are a good number of great ‘new’ black metal bands crawling from the deepest, darkest Norwegian forests over the past few years, and I’m glad to once more add Saligia to that list after being so impressed with their debut. While this EP may be short in tracks, it clocks in at a good 25 minutes runtime so it’s more than a short stopgap in between writing album number two – the quality alone is enough reassurance of that. Simply put, Saligia spews virulent, viscous venom through its music, tarnishing and corrupting as it bleeds into your psyche. Not enough black metal does that these days, so this is well worth your time tracking down.

Daemonlord



..::TRACK-LIST::..

'Lvx Aeternae Is Dedicated To The Lost : From Life, In Love, Through Death And The Beyond.'

1. Per Aspera ad Astra 08:36
2. Lvx Aeternae 06:34
3. Maveth, Malachim 04:29
4. ...and Death shalt have no dominion 05:33



..::OBSADA::..

Ahzari - Voices & Strings
V. - Drums

All musick by SALIGIA 2007-2013. Words by Ahzari,
except 'And Death shall have no dominion' by Dylan Thomas.



https://www.youtube.com/watch?v=uE4vlEJPwsQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

Genre: Alt. Metal
Country of Artist (Band): Italy
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 34:48
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. From The Shadows
02. Worst In Me
03. Did You Forget?
04. Save Me From Myself
05. One And Forever
06. Defying Gravity
07. Beautiful Lie
08. Lightstorm
09. You Never Knew
10. Apathy
11. Goodbye My Love

Genre: Groove/Thrash Metal/Hardcore
Country of Artist (Band): USA
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 33:17
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Oceans Of Blood
02. Stone Cold Anger
03. March Of The Giants
04. Uncle Sam Wants You!
05. Demonic Intervention
06. Rinse & Repeat
07. Hell Or High Water
08. Scorched Earth
09. Jonestown Punch
10. Sky's The Limit

..::INFO::..

Finntroll to fiński zespół folkmetalowy, założony w Helsinkach w 1997. Zespół wykonuje skoczną, dynamiczną muzykę, łączącą elementy black metalu i fińskiej polki zwanej humppa. Mimo iż jest to fiński zespół, to teksty utworów są w języku szwedzkim, ponieważ ten język brzmi "cholernie trollowato" według Jamsena, założyciela zespołu, którego ojczystym językiem jest właśnie szwedzki. Finntroll został założony w 1997 roku przez Teemu Raimoranta (Somnium), gitarzystę zespołu Impaled Nazarene oraz Jana Jamsena (Katla). Ich pierwsze demo, Rivfader, zostało nagrane rok później, w 1998 r. Po nagraniu dema do zespołu dołączyli Samu Ruotsalainen (z Barathrum i Rapture), Samuli Ponsimaa, Henri Sorvali (z Moonsorrow) i Sami Uusitalo. Podpisany kontrakt z wytwórnią Spikefarm zaowocowało pierwszą płytą Midnattens Widunder wydaną w 1999 roku.

Title: Midnattens Widunder

Artist: Finntroll

Country: Finlandia

Year: 1999

Genre: Folk Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Intro
2.Svartberg
3.Rivfader
4.Vatteanda
5.Bastuvisan
6.Blodnatt
7.Midnattens Widunder
8.Segersang
9.Svampfest

Title: Sanctuary
Artist: Evanescence
Year: 2026
Genre: Alternative Metal
Country: USA
Duration: 00:48:58
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Track Listing
01. Beautiful Lie [4:10]
02. Tell Me When You've Had Enough [3:19]
03. Who Will You Follow [3:55]
04. Rapture [3:26]
05. Afterlife [4:10]
06. Sanctuary [4:18]
07. How Do I Heal [3:49]
08. About Us [4:50]
09. Calm Down [4:18]
10. Self-Destruct [3:53]
11. Forever Without You [5:16]
12. Wide Open Heart [3:34]

Genre: Death/Thrash/Gothic Metal
Country of Artist (Band): Poland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 44:37
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Intro - From the Sea Side
02. We're Storming Through the Night
03. Let Us Ride the World
04. Golden Lights of Valhalla
05. March of the Giants
06. Before the Birth of Light
07. We Die, We Fly
08. Chaotic Realm of the Sea
09. Chief of the Fearless

..::INFO::..

Panopticon to amerykański zespół blackmetalowy założony przez Austina Lunna w Louisville w stanie Kentucky w 2007 roku. Muzyka zespołu była opisywana jako „przejmująca swoją intensywnością, a jednocześnie rozległa i spektakularna” oraz jako „ideologicznie otwarta i muzycznie progresywna, podejmująca tematy związane z tożsamością, ekologią, religią i polityką”. Liryczny styl Lunna również spotkał się z uznaniem - określano go jako „naturalny, organiczny i metodyczny, mistrzowski pod względem warsztatu, a zarazem pełen pasji i życia w swojej realizacji. Wstawka zawiera dwunasty, najnowszy album Panopticonu.

Title: Det Hjemsokte Hjertet

Artist: Panopticon

Country: USA

Year: 2026

Genre: Black Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Woodland Caribou
2.The Great Silence, Extinct
3.Blood and Fur upon the Melting Snow
4.The White Cedars
5.A Culture of Wilderness
6.Lyset
7.Ghost Eyes in the Fire Light