...( Info )...

Artist: C.C. Catch
Album: Diamonds
Genre: Pop, Synth-pop
Artist (band) country: Germany
Year of release: 2025
Audio codec: MP3
Rip type: tracks
Audio bitrate: 320 kbps
Duration: 01:03:03
Contains scans in the distribution content: no


...( TrackList )...

01 I Can Lose My Heart Tonight '99 (New Vocal Version) 3:31
02 Soul Survivor '99 (New Vocal Version) 3:38
03 Silence (DJ Jones Club Mix) 3:32
04 Heal Me 2:57
05 How Does It Feel 2:44
06 Shake Your Head 2003 (Electric Space Mix) 4:40
07 I Can Lose My Heart Tonight '99 (Rap Version)
08 Soul Survivor '98 (Rap Version)
09 Silence (Dub-Star Remix) 3:35
10 Heal Me (Bobby To Extended Mix) 7:25
11 Spring 3:13
12 Shake Your Head 2003 (Extended Club Mix) 5:43
13 Silence (Live Vibe Mix) 3:29
14 Another Night In Nashville
Featuring Chris Norman 4:18
15 C.C. Catch Megamix '98 (Long Version)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

REMASTERED LIMITED EDITION 5CD CLAMSHELL BOX SET OF THE ALBUMS & RECORDINGS BY JAZZ-ROCK GROUP BACK DOOR MADE BETWEEN 1971- 1976.

INCLUDES THE ALBUMS ‘BACK DOOR’, ‘8th STREET NIGHTS’, ‘ANOTHER FINE MESS’ & ‘ACTIVATE’, A DISC OF THE BAND’S BBC SESSIONS & THE COMPLETE IMPULSE STUDIOS SESSIONS FROM 1971.

BOOKLET INCLUDES A NEW ESSAY & PHOTOGRAPHS.

Back Door first came together in 1971 as a trio featuring Colin Hodkinson (bass, guitar, vocals), Ron Aspery (saxes, flute, electric piano) and Tony Hicks (drums) and recorded their first album in 1972. This self-financed and independently released record came to the attention of the London music press and after enthusiastic reviews and a short residency at Ronnie Scott’s club in Soho, the band secured a wider release of their album with Warner Bros. Around this time Back Door also began to record sessions for BBC Radio 1 and had a supporter in legendary DJ John Peel.

Over the next few years they recorded a further three albums, ‘8th Street Nights’, ‘Another Fine Mess’ (which saw keyboard player Dave McRae added to their ranks) and ‘Activate’ (which featured new drummer Adrian Tilbrook). The band also undertook a tour of the USA supporting Emerson, Lake & Palmer with Carl Palmer produced Back Door’s final album ‘Activate’ in 1976.



..::TRACK-LIST::..

Back Door
1. Vienna Breakdown
2. Plantagenet
3. Lieutenant Loose
4 Askin’ the Way
5. Turning Point
6. Slivadiv
7. Jive Grind
8. Human Bed
9. Catoce Rag
10. Waltz for a Wollum
11. Folksong
12. Back Door

Bonus tracks:
Recorded at Impulse, Newcastle in 1971
13. Jive Grind
14. Plantagenet
15. Folksong
16. Human Bed
17. Back Door
18. Sweet Home Chicago
19. Forget Me Daisy
20. Waltz for a Wollum
21. Idle Pig Farm
22. Three in a Bag
23. Slivadiv
24. Turning Point
25. Modern America
26. Bobby’s Song



..::OBSADA::..

Alto Saxophone, Soprano Saxophone, Flute - Ron Aspery
Bass [Fender] - Colin Hodgkinson
Drums - Tony Hicks



https://www.youtube.com/watch?v=wk_Ub1Xx8ig


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

REMASTERED LIMITED EDITION 5CD CLAMSHELL BOX SET OF THE ALBUMS & RECORDINGS BY JAZZ-ROCK GROUP BACK DOOR MADE BETWEEN 1971- 1976.

INCLUDES THE ALBUMS ‘BACK DOOR’, ‘8th STREET NIGHTS’, ‘ANOTHER FINE MESS’ & ‘ACTIVATE’, A DISC OF THE BAND’S BBC SESSIONS & THE COMPLETE IMPULSE STUDIOS SESSIONS FROM 1971.

BOOKLET INCLUDES A NEW ESSAY & PHOTOGRAPHS.

Back Door first came together in 1971 as a trio featuring Colin Hodkinson (bass, guitar, vocals), Ron Aspery (saxes, flute, electric piano) and Tony Hicks (drums) and recorded their first album in 1972. This self-financed and independently released record came to the attention of the London music press and after enthusiastic reviews and a short residency at Ronnie Scott’s club in Soho, the band secured a wider release of their album with Warner Bros. Around this time Back Door also began to record sessions for BBC Radio 1 and had a supporter in legendary DJ John Peel.

Over the next few years they recorded a further three albums, ‘8th Street Nights’, ‘Another Fine Mess’ (which saw keyboard player Dave McRae added to their ranks) and ‘Activate’ (which featured new drummer Adrian Tilbrook). The band also undertook a tour of the USA supporting Emerson, Lake & Palmer with Carl Palmer produced Back Door’s final album ‘Activate’ in 1976.



..::TRACK-LIST::..

Back Door
1. Vienna Breakdown
2. Plantagenet
3. Lieutenant Loose
4 Askin’ the Way
5. Turning Point
6. Slivadiv
7. Jive Grind
8. Human Bed
9. Catoce Rag
10. Waltz for a Wollum
11. Folksong
12. Back Door

Bonus tracks:
Recorded at Impulse, Newcastle in 1971
13. Jive Grind
14. Plantagenet
15. Folksong
16. Human Bed
17. Back Door
18. Sweet Home Chicago
19. Forget Me Daisy
20. Waltz for a Wollum
21. Idle Pig Farm
22. Three in a Bag
23. Slivadiv
24. Turning Point
25. Modern America
26. Bobby’s Song



..::OBSADA::..

Alto Saxophone, Soprano Saxophone, Flute - Ron Aspery
Bass [Fender] - Colin Hodgkinson
Drums - Tony Hicks



https://www.youtube.com/watch?v=wk_Ub1Xx8ig


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Finntroll to fiński zespół folkmetalowy, założony w Helsinkach w 1997. Zespół wykonuje skoczną, dynamiczną muzykę, łączącą elementy black metalu i fińskiej polki zwanej humppa. Mimo iż jest to fiński zespół, to teksty utworów są w języku szwedzkim, ponieważ ten język brzmi "cholernie trollowato" według Jamsena, założyciela zespołu, którego ojczystym językiem jest właśnie szwedzki. Finntroll został założony w 1997 roku przez Teemu Raimoranta (Somnium), gitarzystę zespołu Impaled Nazarene oraz Jana Jamsena (Katla). Ich pierwsze demo, Rivfader, zostało nagrane rok później, w 1998 r. Po nagraniu dema do zespołu dołączyli Samu Ruotsalainen (z Barathrum i Rapture), Samuli Ponsimaa, Henri Sorvali (z Moonsorrow) i Sami Uusitalo. Podpisany kontrakt z wytwórnią Spikefarm zaowocowało pierwszą płytą Midnattens Widunder wydaną w 1999 roku.

Title: Midnattens Widunder

Artist: Finntroll

Country: Finlandia

Year: 1999

Genre: Folk Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Intro
2.Svartberg
3.Rivfader
4.Vatteanda
5.Bastuvisan
6.Blodnatt
7.Midnattens Widunder
8.Segersang
9.Svampfest

..::INFO::..

Emerson, Lake & Palmer (ELP) to brytyjska supergrupa rocka progresywnego założona w 1970 roku, w skład której weszli klawiszowiec Keith Emerson (wcześniej The Nice), wokalista i basista Greg Lake (znany z King Crimson) oraz perkusista Carl Palmer (z Atomic Rooster). Zespół szybko zdobył rozgłos dzięki wirtuozerskim umiejętnościom instrumentalnym i odważnemu łączeniu rocka z muzyką klasyczną. Ich debiutancki album Emerson, Lake & Palmer (1970) przyniósł utwory takie jak „Lucky Man”, a kolejne wydawnictwa – m.in. Tarkus i Brain Salad Surgery – ugruntowały ich pozycję jako jednego z najważniejszych zespołów nurtu prog rocka. Charakterystyczne dla ELP były rozbudowane kompozycje, spektakularne koncerty oraz wykorzystanie syntezatorów, zwłaszcza legendarnego Mooga. Wstawka zawiera trzeci album studyjny zespołu.

Artist: Emerson, Lake & Palmer

Title: Trilogy

Country: Wielka Brytania

Year: 1972

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

The Endless Enigma (Part One)
Fugue
The Endless Enigma (Part Two)
From the Beginning
The Sheriff
Hoedown
Trilogy
Living Sin
Abaddon's Bolero

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

By popular demand, Radiant Records presents a limited edition 4 CD/2 Blu-ray edition of the full sets by Flying Colors and Neal Morse Band at Morsefest 2019.

Flying Colors made their Morsefest debut at this show, which was also the first live show to include songs from their album Third Degree. As well as the concert debuts of “More,” “You Are Not Alone,” and “Crawl,” the band included a range of highlights from their first two albums. Backed by string players and backing singers, this show was a joyous event for fans and band alike.

The Neal Morse Band played The Great Adventure for the final time in the run supporting the album at Morsefest. For this grand finale, the band were supported by backing singers, percussion, a horn section and string players in an awesome rendition of the album. Morsefest 2019 closed with the Neal Morse Band playing “The Great Medley”, at 25 minute summary of highlights from the albums from Testimony through to Similitude of a Dream.

The 4 CD/2 Blu-ray also features a host of bonus features including two of the VIP Q&A sessions from Morsefest 2019, featuring all of the members of both bands taking questions from the crowd. There are also some additional multiscreen video mixes of tracks from both Flying Colors and the Neal Morse Band. Taken from the iso-cams located on the stage, you get an alternate view of the show from various stage angles, including around, behind and below Mike Portnoy’s drum kit.



..::TRACK-LIST::..

Recorded live on August 30 and 31, 2019 at New Life Fellowship, Cross Plains, Tennessee.

BR 1 - Flying Colors:
1. Blue Ocean
2. A Place In Your World
3. More
4. Kayla
5. You Are Not Alone
6. Forever In A Daze
7. The Fury Of My Love
8. Crawl
9. Peaceful Harbor
10. Infinite Fire
11. Cosmic Symphony
12. The Storm
13. Mask Machine
14. Flying Colors, The Neal Morse Band Special Features:
VIP Q&A Sessions No. 1

BR 2 - The Neal Morse Band:
1. Intro
2. Overture
3. The Dream Isn't Over
4.Welcome To The World
5. A Momentary Change
6. Dark Melody
7. I Got To Run
8. To The River
9. Neal Talking Spot
10. The Great Adventure
11. Venture In Black
12. Hey Ho Let's Go
13. Beyond The Borders
14. Overture
15. Long Ago
16. The Dream Continues
17. Fighting With Destiny
18. Vanity Fair
19. Mike Talking Spot
20. Welcome To The World 2
21. The Element Of Fear
22. Child Of Wonder
23. The Great Despair
24. Freedom Calling
25. A Love That Never Dies
26. The Great Medley:
- The Land Of Beginning Again
- Reunion
- The Temple Of The Living God
- The Conflict
- Leviathan
- It's For You
- Momentum
- The Call
- Broken Sky/Long Day (Reprise)
27. Flying Colors, The Neal Morse Band - Special Features:
VIP Q&A Sessions No. 2



..::OBSADA::..

Flying Colors:
Casey McPherson - lead vocals, rhythm guitar, keyboards
Steve Morse - lead guitar
Neal Morse - keyboards, vocals
Dave LaRue - bass
Mike Portnoy - drums, vocals

The Neal Morse Band:
Neal Morse - vocals, keyboards, guitar
Eric Gillette - guitar, vocals
Bill Hubauer - keyboards, vocals
Randy George - bass, bass pedals, vocals
Mike Portnoy - drums, vocals



https://www.youtube.com/watch?v=y5-XmkITDcs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Various Artists - Divas - (4 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: Divas
Genre................: Pop, Soul, Blues
Source...............: CD
Year.................: 2012
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65-68-9 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Minos-EMI S.A. - Greece

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Christina Aguilera - Beautiful [04:01]
2. Alicia Keys - Fallin' [03:32]
3. P!nk - I don't believe you [04:36]
4. Toni Braxton - Un-break my heart (Classic radio mix) [04:29]
5. Delta Goodrem - Born to try (Radio edit for UK) [03:53]
6. Lisa Stansfield - All woman [04:49]
7. Alison Moyet - That ole devil called love [03:05]
8. Bette Midler - Fever [03:37]
9. Paloma Faith - New York [03:41]
10. Jennifer Rush - The power of love [04:27]
11. LaBelle - Lady Marmalade [03:56]
12. Cheryl Lynn - Got to be real [03:45]
13. Amerie - Thing [04:00]
14. TLC - Waterfalls (No rap radio edit) [03:32]
15. The Pointer Sisters - Slow hand [03:52]
16. Delaney & Bonnie and Friends - Groupie (Superstar) [02:49]
17. Aretha Franklin - Respect [02:26]

Playing Time.........: 01:04:39
Total Size...........: 441,28 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Whitney Houston - One Moment In Time [04:45]
2. Alexandra Burke - Hallelujah [03:39]
3. Natalie Imbruglia - Smoke [04:39]
4. Natashe Bedingfield - Wild Horses [04:01]
5. Martina McBride - Concrete Angel [04:13]
6. Dee C. Lee - See The Day [04:21]
7. Etta James - Cry Me A River [05:02]
8. Deniece Williams - Free [02:51]
9. Tina Charles - I love To love [03:04]
10. Gladys Knight & The pips - Baby Don't Change Your Mind [03:07]
11. Dolly Parton - I Will Always Love You [02:55]
12. Lesley Duncan - Love Song [03:40]
13. Jackie DeShannon - Bette Davis Eyes [02:46]
14. Fairground Attraction - Perfect [03:37]
15. Carly Simon - In The Wee Small Hours Of The Morning [03:17]
16. Betty Carter - Let's Fall In Love [01:59]
17. Nina Simone - Ain't Got No - I Got Life [03:16]

Playing Time.........: 01:01:21
Total Size...........: 403,07 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3
---------------------------------------------------------------------

1. Shakira - Whenever, Wherever [03:18]
2. Sara Bareilles - Love Song [04:19]
3. Charlotte Church - Finding My Own Way [04:05]
4. Gloria Estefan - Don't Wanna Lose You [04:09]
5. Bonnie Tyler - Holding Out For A Hero [04:22]
6. The Weather Girls - It's Raining Men [03:32]
7. Des'ree - You Gotta Be [04:06]
8. Heather Small - Proud [03:55]
9. Mary Mary - Love You That Much [04:02]
10. Melba Moore - This Is It [03:31]
11. Carmen McRae And The Dave Brubeck Quartet - Take Five [02:17]
12. Mahalia Jackson - Down By The Riverside [02:18]
13. Eartha Kitt - I Want To Be Evil [03:30]
14. Rosemary Clooney - Half As Much [02:47]
15. Doris Day - Move Over Darling [02:22]
16. Sarah Vaughan - The Nearness Of You [03:21]
17. Billie Holiday - I Get Along With You Very Well [03:00]

Playing Time.........: 59:02
Total Size...........: 416,33 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 4
---------------------------------------------------------------------

1. Dido - Thank You [03:40]
2. Macy Gray - I Try [03:57]
3. Kelly Rowland - Stole [04:10]
4. Anastacia - Sick And Tired [03:31]
5. Naomi Campbell - Love & Tears [04:20]
6. Tina Arena - Chains [04:23]
7. Sophie B. Hawkins - Damn I Wish I Was Your Lover [05:24]
8. Cyndie Lauper - True Colors [03:48]
9. Sarah McLachlan - Angel [04:01]
10. Brandy - Long Distance [03:48]
11. Martika - Toy Soldiers [04:20]
12. Dionne Warwick - Heartbreaker [04:16]
13. Evelyn /Champagne/ King - Love Come Down [03:38]
14. Taylor Dayne - Love Will Lead You Back [04:39]
15. Jennifer Warns - Shot Through The Heart [04:17]
16. Marlena Shaw - I/ll Be Your Friend [03:56]
17. Janis Joplin - Piece Of My Heart [04:13]

Playing Time.........: 01:10:30
Total Size...........: 474,18 MB

...( Info )...

Artist: Rihanna
Title: Unapologetic
Genre: Electronic, Hip Hop, Pop, Contemporary R&B
Release: SRP Records – B0017811-02
Source: Own rip
Duration: 00:55:11.973 (146,058,024 samples)
Audio: FLAC, Lossless
Rip type: tracks + .cue

...( TrackList )...

01. Fresh Off the Runway [0:03:42.31]
02. Diamonds [0:03:45.11]
03. Rihanna feat. Eminem / Numb [0:03:25.05]
04. Pour It Up [0:02:41.15]
05. Rihanna feat. Future / Loveeeeeee Song [0:04:16.24]
06. Jump [0:04:24.34]
07. Rihanna feat. David Guetta / Right Now [0:03:01.47]
08. What Now [0:04:03.07]
09. Rihanna feat. Mikky Ekko / Stay [0:04:00.53]
10. Rihanna feat. Chris Brown / Nobody's Business [0:03:36.22]
11. Love Without Tragedy / Mother Mary [0:06:58.65]
12. Get It Over With [0:03:31.67]
13. No Love Allowed [0:04:09.10]
14. Lost in Paradise [0:03:35.57]

...( Info )...

Artist: VA - Armin van Buuren
Album: A State Of Trance 1280 XXL
Genre: Trance, Progressive, Electronic
Duration: 03:03:18
Audio: MP3, 320 Kbps


...( TrackList )...

01. Agents Of Time & Fors – Oblivion
02. Armin van Buuren & Silver Panda – Here In My Arms (Enjoy The Silence) (Future Favorite)
03. Aressa – Aerodynamic
04. Azzido Da Bass – Dooms Night (Woody van Eyden Remix)
05. Tiësto ft. Olivia Sebastianelli – Don't Lose Your Head
06. Armin van Buuren – Lifting You Higher (ASOT 900 Anthem) (Matt Fax Remix) (Progressive Pick)
07. EBENEZER & Sarah de Warren – Colorblind (Trending Track)
08. Armin van Buuren & Pete Tong ft. Poppy Baskcomb – Toca's Miracle
09. Richard Durand & RinatNevo – Goodbye My Love (Tune Of The Week)
10. Skyvol & Edu Bravo – Origin & Destination
11. Nitrous Oxide – Noire
12. Key4050 & Bo Bruce – Empty Space
13. Daxson – Shining Bright
14. Sean Tyas – Lift (Trance Mums Remix)
15. Oxia – Domino (Space 92 Remix)
16. DIM3NSION – Adagio In G Minor (Service For Dreamers)

25 Years A State of Trance, The Loft Amsterdam, Netherlands
01. Dead Can Dance – Dawn Of The Iconoclast
02. Ørjan Nilsen – The Late Anthem (Way Too Late Mix)
03. Eximinds & Alexander Komarov – Over The Moon
04. John Grand pres. ODYSSIUS – Voltage
05. Armin van Buuren – Let The Music Guide You (ASOT 950 Anthem) (ReOrder Pres. Crowd+Ctrl Remix)
06. Motorcycle – As The Rush Comes (W&W 2026 Mix)
07. Davey Asprey – Fallout
08. System F ft. Armin van Buuren – Exhale (What The F Edit)
09. Ferry Tayle & Tonks pres. Mirage – Remember The Future
10. Gareth Emery ft. Bo Bruce & Bryan Kearney vs. Christina Novelli – U vs. Concrete Angel (Armin van Buuren Mashup)
11. Armin van Buuren ft. SACHA – Everlasting
12. Rapid Eye – Circa-Forever (Aly & Fila Remix)
13. Richard Durand & Christina Novelli – The Air I Breathe
14. L.S.G. – Netherworld (Jules Verne Mix)
15. Armin van Buuren ft. Jan Vayne – Serenity (ID Remix)
16. Ørjan Nilsen – Between The Rays (Ørjan Nilsen pres. DJ Governor Remix)
17. Armin van Buuren & Richard Durand & Dicosis – Always You (ASOT 2026 ELEVATION Anthem)
18. Ferry Corsten – Beautiful (Aly & Fila Remix)
19. Alex M.O.R.P.H. ft. Sylvia Tosun – An Angel’s Love (Alex M.O.R.P.H. & Andrea Ribeca Remix)
20. Armin van Buuren ft. Sam Martin – Wild Wild Son (Richard Durand Remix)
21. Saltwater – The Legacy (ReOrder Remix)
22. Armin van Buuren & Ferry Corsten & Rank 1 & Ruben de Ronde – Destination (ASOT 2024 Anthem)
23. Armin van Buuren & Hannah Laing & Wippenberg – U Got 2 Know
24. Energy 52 – Cafe Del Mar (ID Remix)
25. Gaia – Status Excessu D (Bouras Remix)
26. Allen Watts & Krevix – Northern Lights
27. Solarstone – Solarcoaster (Maarten De Jong Remix)
28. Ben Gold & Sivan – Stay (Sneijder Remix)
29. Ahmed Helmy & Doppenberg pres. HEL:BRG vs. Armin van Buuren & Susana & Talla 2XLC – Break It Down vs. Shivers (Armin van Buuren Mashup)
30. Franky Rizardo – Shinjuku (DJ KUBA & NEITAN Remix)
31. Shogun ft. Melissa Loretta – Skyfire (Steve Allen & Devon Colombage Remix)
32. Paul Oakenfold & Daxson & RAM – RAMsterdam
33. Armin van Buuren – Sonic Samba (Rising Star Remix) w/ Armin van Buuren ft. Anne Gudrun – Love Is A Drug (Acappella)
34. Binary Finary – 1998 (ID Remix)
35. Phynn & David Forbes – Lucid
36. Armin van Buuren ft. Sharon Den Adel – In And Out Of Love (Lilly Palmer Remix)
37. Armin van Buuren ft. SACHA – Set Me Free (Rising Star Remix) w/ Armin van Buuren ft. SACHA – Set Me Free (ID Remix)

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Herbert von Karajan - 100 Best Karajan - (6 CD)
One Hundred Best Classics
---------------------------------------------------------------------
CD 1 - Karajan Conducts Mozart
CD 2 - The Great Concertos
CD 3 - The Great Symphonies
CD 4 - Popular Orchestral Pieces
CD 5 - Karajan In The Theatre
CD 6 - Karajan And The Voice
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Herbert von Karajan
Album................: 100 Best Karajan
Genre................: Classical
Source...............: CD
Year.................: 2008
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 44-49 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: EMI

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1 - Karajan Conducts Mozart
---------------------------------------------------------------------

1. Mozart - Eine kleine Nachtmusik (Serenade in G, K525) I. Allegro[05:44]
2. Mozart - Eine kleine Nachtmusik (Serenade in G, K525) II. Romanze: Andante[05:56]
3. Mozart - Eine kleine Nachtmusik (Serenade in G, K525) III. Menuetto: Allegretto[02:23]
4. Mozart - Eine kleine Nachtmusik (Serenade in G, K525) IV. Rondo; Allegro[03:21]
5. Mozart - Flute & Harp Concerto in C K299 II. Andantino (extract)[04:00]
6. Mozart - Sleigh Ride German Dance K605 No.[02:46]
7. Mozart - Clarinet Concerto in A K622 - II. Adagi[08:11]
8. Mozart - Horn Concerto No.4 in E flat K495 - III. Rondo (Allegro vivace)[03:34]
9. Mozart - Die Zauberflote: Overture[07:07]
10. Mozart - Die Zauberflote: Der Vogelfanger bin ich ja (Act I)[02:40]
11. Mozart - Die Zauberflote: Der Holle Rache (Act II)[02:52]
12. Mozart - Cosi fan tutte: Soave sia il vento (Act I[03:25]
13. Mozart - Ave verum corpus K618 [04:00]
14. Mozart - Symphony No.29 in A K201 - I. Allegro moderato (extract)[05:18]
15. Mozart - Oboe Concerto in B flat K314 - III. Rondo (Allegretto)[05:31]
16. Mozart - Symphony No.40 in G minor K550 - I. Molto allegro[07:42]

Playing Time.........: 01:14:36
Total Size...........: 340,16 MB


---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2 - The Great Concertos
---------------------------------------------------------------------

1. Antonio Vivaldi - Le printemps (I. Allegro)[03:20]
2. Antonio Vivaldi - L'été (III. Presto)[02:47]
3. Antonio Vivaldi - L'automne (III. Allegro)[03:21]
4. Antonio Vivaldi - L'hiver (II. Largo)[02:02]
5. Antonio Vivaldi - L'hiver (III. Allegro)[03:16]
6. Hummel - Concerto pour trompette en mi b majeur (III. Rondo : Allegro molto)[03:40]
7. Ludwig van Beethoven - Concerto pour piano N°1 en do majeur (II. Largo, ouverture)[04:35]
8. Ludwig van Beethoven - Concerto pour piano n°2 en si b majeur (III. Rondo : Molto allegro)[05:54]
9. Ludwig van Beethoven - Triple concerto en do majeur (II. Largo)[05:31]
10. Ludwig van Beethoven - Concerto pour piano n°4 en sol majeur (II. Andante con moto)[05:09]
11. Ludwig van Beethoven - Concerto pour piano n°4 en sol majeur (III. Rondo : Vivace, extrait)[07:20]
12. Ludwig van Beethoven - Concerto pour piano n°5 en mi b majeur Empereur (II. Adagio un poco mosso, conclusion)[04:28]
13. Ludwig van Beethoven - Concerto pour piano n°5 en mi b majeur Empereur (III. Rondo : Allegro, extrait)[04:32]
14. Piotr Czajkowski - Concerto pour piano n°1 en si b mineur (I. Allegro non troppo e molto maestoso, ouverture)[04:00]
15. Richard Strauss - Don quixote - theme[02:25]
16. Siergiej Rachmaninow - Concerto pour piano n°2 en do mineur (II. Adagio sostenuto, ouverture)[05:04]
17. Johannes Brahms - Concerto pour violon en ré majeur (III. Allegro giocoso, ma non troppo vivace)[08:31]

Playing Time.........: 01:16:02
Total Size...........: 347,32 MB


---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3 - The Great Symphonies
---------------------------------------------------------------------

1. Beethoven - Symphony No.5 in C minor Op.67 – I. Allegro con brio[07:22]
2. Beethoven - Symphony No.6 in F ‘Pastoral’ Op.68[09:25]
3. Beethoven - Symphony No.7 in A Op.92 - II. Allegretto (opening)[03:16]
4. Beethoven - Symphony No.7 in A Op.92 - IV. Allegro con brio[07:02]
5. Beethoven - Symphony No.8 in F Op.93 - II: Allegretto scherzando[03:58]
6. Beethoven - Symphony No.8 in F Op.93 - IV: Allegro vivace (conclusion)[03:44]
7. Beethoven - Symphony No.9 in D minor ‘Choral’ Op.125 - IV. Ode to Joy[05:16]
8. Haydn - Symphony No.104 in D ‘London’ -III. Menuetto (Allegro) & Trio[04:29]
9. Schubert - Symphony No.8 in B minor ‘Unfinished’ D759 - I. Allegro moderato (opening)[04:10]
10. Dvorak - Symphony No.9 ‘From the New World’ – II. Largo (opening)[04:34]
11. Tchaikovsky - Symphony No.5 in E minor Op.64 - III. Valse (Allegro moderato)[06:19]
12. Tchaikovsky - Symphony No.6 in B minor Op.74 - I. Adagio - Allegro non troppo (extract)[05:20]
13. Sibelius - Symphony No.5 in E flat Op.82 - III. Allegro molto – Largamente assai[09:11]

Playing Time.........: 01:14:15
Total Size...........: 294,37 MB


---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 4 - Popular Orchestral Pieces
---------------------------------------------------------------------

1. Handel - Water Music - V allegro deciso[03:33]
2. Strauss II - Unter donner und Blitz - Polka[03:17]
3. Strauss II - An der schönen blauen Donau[03:48]
4. Strauss - Radetzky march [02:56]
5. Waldteufel - Stakers' waltz [07:36]
6. Berlioz - La damnation de Faust - Marche hongroise[04:17]
7. Chabrier - Espana [06:00]
8. Chabrier - Marche joyeuse [04:06]
9. Strauss II - Trisch-Trasch - Polka[02:40]
10. Smetana - Ma vlast - Vltava [05:27]
11. Sibelius - Valse triste [06:04]
12. Sibelius - Karelia suite [04:03]
13. Sibelius - Karelia suite [04:59]
14. Bartok - Concerto for orchestra - IV intermezzo interrotto[04:26]
15. Respighi - The pines of Rome [02:51]
16. Respighi - The pines of Rome [06:10]

Playing Time.........: 01:12:22
Total Size...........: 320,18 MB


---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 5 - Karajan In The Theatre
---------------------------------------------------------------------

1. Rossini - Il barbiere di Siviglia – Overture[07:20]
2. Gounod - Faust Ballet Music – Les Nubiennes[02:36]
3. Bizet - L’Arlésienne Suite No.2 -- Farandole[03:26]
4. Bizet - Carmen - Prelude to Act I [02:18]
5. Bizet - Carmen - Entr’acte to Act II[01:36]
6. Bizet - Carmen - Entr’acte to Act III[02:59]
7. Bizet - Carmen - Entr’acte to Act IV[02:23]
8. Massenet - Thais - Meditation [06:48]
9. Offenbach - Orphée aux enfers – Overture[09:41]
10. Offenbach - Les Contes d’Hoffmann - Barcarolle[04:09]
11. Puccini - Manon Lescaut – Intermezzo[05:28]
12. Borodin - Prince Igor - Dance of the Polovtsian Maidens (Act II[02:26]
13. Borodin - Prince Igor - Polovtsian Dances (Act II) (opening)[03:38]
14. Tchaikovsky - Swan Lake - Scene (Act II)[02:43]
15. Tchaikovsky - Swan Lake - Dance of the Little Swans (Act II)[01:35]
16. Tchaikovsky - Swan Lake - Hungarian Dance (Czardas) (Act III)[03:31]
17. Tchaikovsky - Sleeping Beauty - Valse (Act I)[04:20]
18. Tchaikovsky - Sleeping Beauty - Rose Adagio (Act I)[06:12]
19. Weinberger - Schwanda the Bagpiper - Polka[02:23]
20. Wagner - Lohengrin – Prelude to Act III[03:16]

Playing Time.........: 01:18:57
Total Size...........: 319,53 MB


---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 6 - Karajan And The Voice
---------------------------------------------------------------------

1. Verdi - Otello - Ave Maria (Acte 4)[06:29]
2. Verdi - Otello - Ave Maria (Acte 4)[05:01]
3. Verdi - Don Carlo (acte1) [04:47]
4. Verdi - Don Carlo (acte2) [04:53]
5. Verdi - Il trovatore [03:03]
6. Brehms - Ein deutshes requiem [05:30]
7. Strauss - Der Rosenkavalier [04:48]
8. Humperdinck - Hänsel und Gretel [03:45]
9. Beethoven - Fidelio [04:46]
10. Beethoven - Missa solemnis [04:05]
11. Bach - Mass in B minor [04:58]
12. Bach - Mass in B minor [02:47]
13. Donizetti - Lucia di Lammermoor [03:57]
14. Verdi - Aida [04:09]
15. Verdi - Aida [03:25]
16. Verdi - Aida [01:43]
17. Verdi - Aida [04:14]
18. Verdi - Aida [02:27]

Playing Time.........: 01:14:55
Total Size...........: 347,78 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Legenda!
Wydany w 1971 roku w nakładzie... 99 egzemplarzy, jedyny album doskonałej, niestety totalnie zapomnianej, londyńskiej formacji grającej gitarowego, ciężkiego rocka progresywnego z okazjonalnymi, akustyczno-folkującymi momentami (z organami Hammonda w ostatnim utworze i okazjonalnym fletem) w klimacie T2 i Wishbone Ash. Świetne, oparte na chwytliwych riffach kompozycje, fajny wokal, dobre bębnienie i całkiem profesjonalna produkcja. Oryginalne winylu praktycznie nie istnieją a egzemplarze osiągają cenę 4000-5000 euro! To jest chyba najlepszy, brytyjski 'private press' - moim zdaniem przewyższający jakością grania album grupy Dark (1972)!

Ten zespół z pewnością by błyszczał na progresywnej wytwórni (jak Vertigo czy Harvest), ale uległ rozpadowi kiedy skradziono mu cały sprzęt... To jest absolutnie obligatoryjna pozycja przy której każdy, prawdziwy fan starego grania zawyje ze szczęścia!

JL


W 1994 roku brytyjski magazyn Record Collector zamieścił listę stu najrzadszych albumach rocka progresywnego. Album zespołu GRANNIE został wymieniony w nim jako „płytowy rarytas numer jeden”. I to nie tylko z faktu, że wytłoczony w ilości 99 sztuk jest dziś gorącym obiektem pożądania poważnych kolekcjonerów winyli, ale również z racji fantastycznej zawartości muzycznej. Artykuł rozpalił do czerwoności ciekawość fanów; od czasu wydania płyty w 1971 roku zespół wciąż był wielką zagadką. Częściowo wynikało to z faktu, że album nie zawierał żadnych informacji ani o zespole, ani nazwisk muzyków. Nic, co mogło naprowadzić na ich trop. Dziennikarzom muzycznym łatwiej było odszukać osoby związane z niszowymi zespołami typu Dark, Complex, Forever Amber, Ithaca, czy wyśledzić grupę, która była popularna na małych scenach w miasteczkach takich jak Blackpool czy Northampton, niż wytropić zespół z Londynu, który działał w stolicy na początku lat 70-tych. Dopiero w 2011 roku historia Grannie zaczęła wychodzić z mroku tajemnic dzięki wspomnieniom perkusisty Johna Clarka i klawiszowca Johna Stevensona, do których jakimś cudem udało się dotrzeć. Niestety główne źródło informacji, lider zespołu, gitarzysta i autor tekstów Phil Newton zmarł wiele lat temu, co w praktyce oznacza, że ​​wraz z nim zniknęła duża część opowieści o zespole, zdjęcia, taśmy-matki. Oto więc historia (uboga w fakty) zespołu i jednego z najrzadszych, najgorętszych albumów brytyjskiego rocka progresywnego początku lat 70-tych.

Założycielem grupy był Phil Newton mieszkający w Manor Park, który razem z basistą Dave’em „H” Hollandem regularnie jammował z lokalnym zespołem rockowym Powerpack w pubie „Bridge House” w Canning Town. To tutaj narodził się pomysł założenia własnej grupy, która ostatecznie powstała w londyńskim Manor Park w 1969 roku i początkowo była zespołem coverowym. Obok wymienionych muzyków w zespole był także wokalista Fred Lilley, zaś na scenie okazjonalnie wspomagała ich Janet Chandler (przyszła żona Newtona) grająca na flecie. Wszyscy byli bardzo młodzi, ledwo przekroczyli dwadzieścia lat i z wielkim zapałem ćwiczyli dwa razy w tygodniu w Bell Studios w Ilford. W tamtych czasach w tej części Londynu było wiele bluesowych i rockowych klubów, które na zapleczach oferowały wykonawcom miejsca do prób. Zazwyczaj była to piwnica, pokój, czasem wolne piętro, ale dla nich był to azyl, drugi dom.

Dość regularne występy w The Greyhound, The Marquee i The Roundhouse zapewniały im stałą publiczność, a ich muzyka zaczęła ewoluować w stronę rocka progresywnego. Newton zaczął przynosić na próby własne kompozycje takie jak: „Leaving ”, „Romany Refrain ” i „Saga Of The Sad Jester” oparte na agresywnym, ale płynnym stylu gitarowym. Mimo ich doskonałości nie wydaje się, by jakakolwiek wytwórnia płytowa kręciła się wokół Grannie. Oni się tym nie zrażali. Zespół, a przynajmniej jego lider, zdecydowany był i tak nagrać album. Mniej więcej w tym czasie (połowa 1970 roku) Newton natknął się na reklamę w „Melody Maker”, która zawierała ofertę all-inclusive w studiach nagraniowych SRT Davida Richardsona oferująca za 100 funtów pakiet: osiem godzin czasu w studio, taśmę-matkę i wytłoczenie 99 kopii płyt (tyle sztuk nie obejmował podatek VAT). Z miejsca dokonano rezerwacji, szybko wpłacono pieniądze.

Muzycy obawiali się, że bez drugiego gitarzysty lub klawiszowca ich brzmienie w profesjonalnym studio będzie zbyt cienkie. Aby tego uniknąć, John Clark zasugerował, by zaprosić do studia znajomego, klawiszowca, Johna Stevensona, mającego za sobą współpracę z kilkoma znakomitościami. „W 1971 byłem w zespole Spinning Wheel, który miał rezydenturę w Greyhound w Chadwell Heath.” – wspomina Stevenson –„Zastąpiłem w nim Ricka Wakemana, gdy ten dołączył do Strawbs. Wokalistą był wtedy Mike Starrs, który przeszedł do Colosseum II; później w składzie zespołu byli gitarzyści Geoff Whitehorn i Gary Moore po Skid Row. Kiedy John spytał mnie, czy pomogę przy płycie z miejsca się zgodziłem”. Nagrań dokonano w sobotnie popołudnie i było to dla nich dziwne doświadczenie. Studio znajdowało się w piwnicy, a reżyserka na górze, więc facet z SRT komunikował się z nimi przez… walkie talkie. Na szczęście wszystko poszło sprawnie; zespół cały set zagrał na „setkę”, a studyjna praca bardziej przypominała koncert niż profesjonalną sesję. Jak na niemal wojenne warunki efekt finalny był zadziwiająco dobry.

Każdy, kto brał udział w nagraniu otrzymał kopię albumu. John Clark zgubił swoją, a kopię Johna Stevensona pilnie strzeże jego córka, odkąd dowiedziała się o jej wartości. Record Collector wycenił ją wtedy na 800 funtów. Dziś wartość płyty jest ponad dwukrotnie wyższa. Biorąc pod uwagę, że album nie był wysyłany do żadnych wytwórni płytowych, stacji radiowych, ani nawet sprzedawany na koncertach, nasuwa się pytanie, co Phil Newton zrobił z pozostałymi kopiami oprócz tych rozdanych rodzinie, przyjaciłom..? Niestety jego śmierć w tragicznie młodym wieku oznacza, że ​​nigdy się tego nie dowiemy.

Krążek „Grannie” ukazał się 16 października 1971 roku. Przednia okładka przedstawiała zdjęcie w stylu wisiorka ze starszą panią, krewną Newtona, pozującą z gitarą. Tył okładki był zupełnie pusty. Ale to nie ona, a muzyka jest tu najważniejsza. I chyba sami muzycy nie mieli pojęcia, jaki wspaniały kawałek rock and rollowej historii stworzyli. Jakość dźwięku może nie zadowoli perfekcjonistów, ale na Boga, nie bądźmy żebrakami. Bądźmy wdzięczni za to co mamy!

Niektórzy twierdzą, że to prosty, przepełniony bluesem melodyjny soft rock. Inni widzą w nich przedstawicieli ciężkiego rocka progresywnego, wielu zaś jest zdania, że to ostatni akt kończącej się ery psychodelii. Prawda leży pewnie gdzieś pośrodku. Nie drążąc dalej tematu czas słów kilka o merytorycznej zawartości albumu.

Mamy tutaj sześć znakomitych, najbardziej spójnych i mistrzowskich kompozycji zaczynając od melodyjnego uroku świtu i wyjścia z niego, kończąc na bajecznej sadze o smutnym błaźnie. Pozornie jest to do bólu znajome. A jednak bardzo wyjątkowe. Utwory przeplatają się z wieloma odrębnymi fragmentami w fantastycznych przekazach instrumentalnej żonglerki. Wszyscy grają wyśmienicie, ale moim zdaniem to gitara kradnie show. Newton skutecznie demonstruje swą genialną różnorodność pokazując przy tym, do czego zdolny jest instrument użyty we właściwych rękach. Każdy utwór to odrębna opowieść wyjątkowo dobrze rozwinięta, w wyrazistych wersach i drobnych niuansach.

Z powierzchownymi podobieństwami do Wishbone Ash z epoki „Argusa” i kultowych bohaterów wczesnych lat 70-tych takich jak Gravy Train, Raw Material i Clear Blue Sky, album połączył mocne melodie z przyjemnie zróżnicowaną paletą muzyczną. Cały spektakl otwiera się nagraniem, „Leaving”, utrzymanym w stylu soft rocka, z wyraźnie wyodrębnioną linią basu i urzekająco ślicznym fletem. Wszyscy grają znakomicie, choć gitarzysta i wokalista robią na mnie największe wrażenie. Potężna, ale melodyjna gitara w „Romany Refrain” jest niczym więcej jak drobnym arcydziełem zwięzłości podpartym poetycką liryką mająca w sobie ulotny klimat ballady „I Talk To The Wind” King Crimson. Z kolei akustyczny „Dawn” spełniał tę samą funkcję, co utwór „Harlequin” Genesis na „Nursery Cryme” działając jako przeciwwaga do cięższych utworów. Mimo to, to właśnie te cięższe numery stanowią podstawę trwałej atrakcyjności albumu, szczególnie dla miłośników gatunków. „Tomorrow Today” jest dokładnie tym, czego fani mocnego uderzenia potrzebują: częste zmiany tematów, skomplikowana rytmika, ostre partie gitary z wyraźnymi jazzowymi intonacjami. Jeszcze silniejszy jest energetyczny kawałek „Saga Of The Sad Jester” łączący hard rockowe riffy z wrażliwością melodyczną, wokalami a la Uriah Heep i dojrzałością liryczną obecną na całym albumie. Na deser grupa zafundowała nam bezsprzecznie najbardziej imponujący numer: dziewięciominutowy, epicki „Coloured Armageddon” z doskonałymi gitarami i organami Hammonda, którą nawet nieco mglisty miks wyprodukowany przez inżyniera-amatora nie może przesłonić jego potęgi, ani jego wielkości.

Po nagraniu płyty zespół opuścił John Clark, a zaraz po nim odszedł Fred Lilley. Z nowym perkusistą i wokalistą zespół kontynuował działalność grając w londyńskich pubach i klubach. Zdarzyło im się wystąpić na scenie wspólnie z Uriah Heep i grupą Gnidrolog. Koniec zespołu nastąpił w dość niezwykłych okolicznościach.

Pewnego sobotniego wieczoru pod koniec 1972 roku, po występie w „The Speak”, muzycy załadowali swój sprzęt do furgonetki, której właścicielem był menedżer klubu Laurie O’Leary. Sprzęt miał zostać przewieziony do jego domu i następnego dnia, gotowy na próbę, zwrócony do klubu. Kiedy rankiem zespół przybył na miejsce okazało się, że furgonetka została skradziona wraz z instrumentami i całym sprzętem. Co prawda próbowano jeszcze związać koniec z końcem, ale ostatecznie na początku 1973 roku każdy z muzyków poszedł w swoją stronę. Osobno coś tam muzycznie kombinowali, ale ich późniejsza działalność pozostaje jeszcze bardziej enigmatyczna niż ta w zespole. Dla nas i tak najważniejsze jest to, że Grannie zostawili coś, co świat zapamięta na bardzo, bardzo długo.

Zibi



..::TRACK-LIST::..

1. Leaving 6:35
2. Romany Refrain 4:11
3. Tomorrow Today 7:12
4. Saga Of The Sad Jester 4:46
5. Dawn 5:11
6. Coloured Armageddon 9:25



..::OBSADA::..

Bass, Backing Vocals - Dave 'H' Holland
Drums - John Clarke
Lead Vocals - Fred Lilley
Mellotron, Flute - Jan Chandler
+
Organ - John Stevenson (tracks: 6)



https://www.youtube.com/watch?v=IA2xt8ul7zw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Legenda!
Wydany w 1971 roku w nakładzie... 99 egzemplarzy, jedyny album doskonałej, niestety totalnie zapomnianej, londyńskiej formacji grającej gitarowego, ciężkiego rocka progresywnego z okazjonalnymi, akustyczno-folkującymi momentami (z organami Hammonda w ostatnim utworze i okazjonalnym fletem) w klimacie T2 i Wishbone Ash. Świetne, oparte na chwytliwych riffach kompozycje, fajny wokal, dobre bębnienie i całkiem profesjonalna produkcja. Oryginalne winylu praktycznie nie istnieją a egzemplarze osiągają cenę 4000-5000 euro! To jest chyba najlepszy, brytyjski 'private press' - moim zdaniem przewyższający jakością grania album grupy Dark (1972)!

Ten zespół z pewnością by błyszczał na progresywnej wytwórni (jak Vertigo czy Harvest), ale uległ rozpadowi kiedy skradziono mu cały sprzęt... To jest absolutnie obligatoryjna pozycja przy której każdy, prawdziwy fan starego grania zawyje ze szczęścia!

JL


W 1994 roku brytyjski magazyn Record Collector zamieścił listę stu najrzadszych albumach rocka progresywnego. Album zespołu GRANNIE został wymieniony w nim jako „płytowy rarytas numer jeden”. I to nie tylko z faktu, że wytłoczony w ilości 99 sztuk jest dziś gorącym obiektem pożądania poważnych kolekcjonerów winyli, ale również z racji fantastycznej zawartości muzycznej. Artykuł rozpalił do czerwoności ciekawość fanów; od czasu wydania płyty w 1971 roku zespół wciąż był wielką zagadką. Częściowo wynikało to z faktu, że album nie zawierał żadnych informacji ani o zespole, ani nazwisk muzyków. Nic, co mogło naprowadzić na ich trop. Dziennikarzom muzycznym łatwiej było odszukać osoby związane z niszowymi zespołami typu Dark, Complex, Forever Amber, Ithaca, czy wyśledzić grupę, która była popularna na małych scenach w miasteczkach takich jak Blackpool czy Northampton, niż wytropić zespół z Londynu, który działał w stolicy na początku lat 70-tych. Dopiero w 2011 roku historia Grannie zaczęła wychodzić z mroku tajemnic dzięki wspomnieniom perkusisty Johna Clarka i klawiszowca Johna Stevensona, do których jakimś cudem udało się dotrzeć. Niestety główne źródło informacji, lider zespołu, gitarzysta i autor tekstów Phil Newton zmarł wiele lat temu, co w praktyce oznacza, że ​​wraz z nim zniknęła duża część opowieści o zespole, zdjęcia, taśmy-matki. Oto więc historia (uboga w fakty) zespołu i jednego z najrzadszych, najgorętszych albumów brytyjskiego rocka progresywnego początku lat 70-tych.

Założycielem grupy był Phil Newton mieszkający w Manor Park, który razem z basistą Dave’em „H” Hollandem regularnie jammował z lokalnym zespołem rockowym Powerpack w pubie „Bridge House” w Canning Town. To tutaj narodził się pomysł założenia własnej grupy, która ostatecznie powstała w londyńskim Manor Park w 1969 roku i początkowo była zespołem coverowym. Obok wymienionych muzyków w zespole był także wokalista Fred Lilley, zaś na scenie okazjonalnie wspomagała ich Janet Chandler (przyszła żona Newtona) grająca na flecie. Wszyscy byli bardzo młodzi, ledwo przekroczyli dwadzieścia lat i z wielkim zapałem ćwiczyli dwa razy w tygodniu w Bell Studios w Ilford. W tamtych czasach w tej części Londynu było wiele bluesowych i rockowych klubów, które na zapleczach oferowały wykonawcom miejsca do prób. Zazwyczaj była to piwnica, pokój, czasem wolne piętro, ale dla nich był to azyl, drugi dom.

Dość regularne występy w The Greyhound, The Marquee i The Roundhouse zapewniały im stałą publiczność, a ich muzyka zaczęła ewoluować w stronę rocka progresywnego. Newton zaczął przynosić na próby własne kompozycje takie jak: „Leaving ”, „Romany Refrain ” i „Saga Of The Sad Jester” oparte na agresywnym, ale płynnym stylu gitarowym. Mimo ich doskonałości nie wydaje się, by jakakolwiek wytwórnia płytowa kręciła się wokół Grannie. Oni się tym nie zrażali. Zespół, a przynajmniej jego lider, zdecydowany był i tak nagrać album. Mniej więcej w tym czasie (połowa 1970 roku) Newton natknął się na reklamę w „Melody Maker”, która zawierała ofertę all-inclusive w studiach nagraniowych SRT Davida Richardsona oferująca za 100 funtów pakiet: osiem godzin czasu w studio, taśmę-matkę i wytłoczenie 99 kopii płyt (tyle sztuk nie obejmował podatek VAT). Z miejsca dokonano rezerwacji, szybko wpłacono pieniądze.

Muzycy obawiali się, że bez drugiego gitarzysty lub klawiszowca ich brzmienie w profesjonalnym studio będzie zbyt cienkie. Aby tego uniknąć, John Clark zasugerował, by zaprosić do studia znajomego, klawiszowca, Johna Stevensona, mającego za sobą współpracę z kilkoma znakomitościami. „W 1971 byłem w zespole Spinning Wheel, który miał rezydenturę w Greyhound w Chadwell Heath.” – wspomina Stevenson –„Zastąpiłem w nim Ricka Wakemana, gdy ten dołączył do Strawbs. Wokalistą był wtedy Mike Starrs, który przeszedł do Colosseum II; później w składzie zespołu byli gitarzyści Geoff Whitehorn i Gary Moore po Skid Row. Kiedy John spytał mnie, czy pomogę przy płycie z miejsca się zgodziłem”. Nagrań dokonano w sobotnie popołudnie i było to dla nich dziwne doświadczenie. Studio znajdowało się w piwnicy, a reżyserka na górze, więc facet z SRT komunikował się z nimi przez… walkie talkie. Na szczęście wszystko poszło sprawnie; zespół cały set zagrał na „setkę”, a studyjna praca bardziej przypominała koncert niż profesjonalną sesję. Jak na niemal wojenne warunki efekt finalny był zadziwiająco dobry.

Każdy, kto brał udział w nagraniu otrzymał kopię albumu. John Clark zgubił swoją, a kopię Johna Stevensona pilnie strzeże jego córka, odkąd dowiedziała się o jej wartości. Record Collector wycenił ją wtedy na 800 funtów. Dziś wartość płyty jest ponad dwukrotnie wyższa. Biorąc pod uwagę, że album nie był wysyłany do żadnych wytwórni płytowych, stacji radiowych, ani nawet sprzedawany na koncertach, nasuwa się pytanie, co Phil Newton zrobił z pozostałymi kopiami oprócz tych rozdanych rodzinie, przyjaciłom..? Niestety jego śmierć w tragicznie młodym wieku oznacza, że ​​nigdy się tego nie dowiemy.

Krążek „Grannie” ukazał się 16 października 1971 roku. Przednia okładka przedstawiała zdjęcie w stylu wisiorka ze starszą panią, krewną Newtona, pozującą z gitarą. Tył okładki był zupełnie pusty. Ale to nie ona, a muzyka jest tu najważniejsza. I chyba sami muzycy nie mieli pojęcia, jaki wspaniały kawałek rock and rollowej historii stworzyli. Jakość dźwięku może nie zadowoli perfekcjonistów, ale na Boga, nie bądźmy żebrakami. Bądźmy wdzięczni za to co mamy!

Niektórzy twierdzą, że to prosty, przepełniony bluesem melodyjny soft rock. Inni widzą w nich przedstawicieli ciężkiego rocka progresywnego, wielu zaś jest zdania, że to ostatni akt kończącej się ery psychodelii. Prawda leży pewnie gdzieś pośrodku. Nie drążąc dalej tematu czas słów kilka o merytorycznej zawartości albumu.

Mamy tutaj sześć znakomitych, najbardziej spójnych i mistrzowskich kompozycji zaczynając od melodyjnego uroku świtu i wyjścia z niego, kończąc na bajecznej sadze o smutnym błaźnie. Pozornie jest to do bólu znajome. A jednak bardzo wyjątkowe. Utwory przeplatają się z wieloma odrębnymi fragmentami w fantastycznych przekazach instrumentalnej żonglerki. Wszyscy grają wyśmienicie, ale moim zdaniem to gitara kradnie show. Newton skutecznie demonstruje swą genialną różnorodność pokazując przy tym, do czego zdolny jest instrument użyty we właściwych rękach. Każdy utwór to odrębna opowieść wyjątkowo dobrze rozwinięta, w wyrazistych wersach i drobnych niuansach.

Z powierzchownymi podobieństwami do Wishbone Ash z epoki „Argusa” i kultowych bohaterów wczesnych lat 70-tych takich jak Gravy Train, Raw Material i Clear Blue Sky, album połączył mocne melodie z przyjemnie zróżnicowaną paletą muzyczną. Cały spektakl otwiera się nagraniem, „Leaving”, utrzymanym w stylu soft rocka, z wyraźnie wyodrębnioną linią basu i urzekająco ślicznym fletem. Wszyscy grają znakomicie, choć gitarzysta i wokalista robią na mnie największe wrażenie. Potężna, ale melodyjna gitara w „Romany Refrain” jest niczym więcej jak drobnym arcydziełem zwięzłości podpartym poetycką liryką mająca w sobie ulotny klimat ballady „I Talk To The Wind” King Crimson. Z kolei akustyczny „Dawn” spełniał tę samą funkcję, co utwór „Harlequin” Genesis na „Nursery Cryme” działając jako przeciwwaga do cięższych utworów. Mimo to, to właśnie te cięższe numery stanowią podstawę trwałej atrakcyjności albumu, szczególnie dla miłośników gatunków. „Tomorrow Today” jest dokładnie tym, czego fani mocnego uderzenia potrzebują: częste zmiany tematów, skomplikowana rytmika, ostre partie gitary z wyraźnymi jazzowymi intonacjami. Jeszcze silniejszy jest energetyczny kawałek „Saga Of The Sad Jester” łączący hard rockowe riffy z wrażliwością melodyczną, wokalami a la Uriah Heep i dojrzałością liryczną obecną na całym albumie. Na deser grupa zafundowała nam bezsprzecznie najbardziej imponujący numer: dziewięciominutowy, epicki „Coloured Armageddon” z doskonałymi gitarami i organami Hammonda, którą nawet nieco mglisty miks wyprodukowany przez inżyniera-amatora nie może przesłonić jego potęgi, ani jego wielkości.

Po nagraniu płyty zespół opuścił John Clark, a zaraz po nim odszedł Fred Lilley. Z nowym perkusistą i wokalistą zespół kontynuował działalność grając w londyńskich pubach i klubach. Zdarzyło im się wystąpić na scenie wspólnie z Uriah Heep i grupą Gnidrolog. Koniec zespołu nastąpił w dość niezwykłych okolicznościach.

Pewnego sobotniego wieczoru pod koniec 1972 roku, po występie w „The Speak”, muzycy załadowali swój sprzęt do furgonetki, której właścicielem był menedżer klubu Laurie O’Leary. Sprzęt miał zostać przewieziony do jego domu i następnego dnia, gotowy na próbę, zwrócony do klubu. Kiedy rankiem zespół przybył na miejsce okazało się, że furgonetka została skradziona wraz z instrumentami i całym sprzętem. Co prawda próbowano jeszcze związać koniec z końcem, ale ostatecznie na początku 1973 roku każdy z muzyków poszedł w swoją stronę. Osobno coś tam muzycznie kombinowali, ale ich późniejsza działalność pozostaje jeszcze bardziej enigmatyczna niż ta w zespole. Dla nas i tak najważniejsze jest to, że Grannie zostawili coś, co świat zapamięta na bardzo, bardzo długo.

Zibi



..::TRACK-LIST::..

1. Leaving 6:35
2. Romany Refrain 4:11
3. Tomorrow Today 7:12
4. Saga Of The Sad Jester 4:46
5. Dawn 5:11
6. Coloured Armageddon 9:25



..::OBSADA::..

Bass, Backing Vocals - Dave 'H' Holland
Drums - John Clarke
Lead Vocals - Fred Lilley
Mellotron, Flute - Jan Chandler
+
Organ - John Stevenson (tracks: 6)



https://www.youtube.com/watch?v=IA2xt8ul7zw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!


This album is called Plains Music, as it consists mainly of the melodies of the North American Plains Indians. We do not pretend that it is in any sense representative of the original ethnic music which was its source material. I tried to make a simple album of plain music, using as few notes as possible and keeping the tracks short and to the point." - Manfred Mann 1991
Mann recorded some of the album in his homeland, which he had been exiled from for nearly three decades because of his opposition to apartheid.



..::TRACK-LIST::..

CD 15 - Plains Music (1991):
1. Kiowa 3:15
2. Medicine Song 4:15
3. Wounded Knee 4:52
4. Laguna 4:56
5. Sikelele I 3:43
6. Hunting Bow (Reprise) 1:33
7. Salmon Fishing 4:04
8. Instumedicine Song 4:07
9. Sikelele II 3:58
10. Hunting Bow 2:37



..::OBSADA::..

Keyboards, Liner Notes - Manfred Mann
Lead Vocals - Noel McCalla
Performer [African Hunting Bows] - Smiler Makana
Saxophone - Barbara Thompson
Tin Whistle [Pennywhistle] - Kelly Petlane
Drums, Percussion - Ian Hermann
Bass - Peter Sklair

Vocals [Additional] - Chief Dawethi, Doren Thobeki, Walter Sanza



https://www.youtube.com/watch?v=jaYq79Ou3Rc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!


This album is called Plains Music, as it consists mainly of the melodies of the North American Plains Indians. We do not pretend that it is in any sense representative of the original ethnic music which was its source material. I tried to make a simple album of plain music, using as few notes as possible and keeping the tracks short and to the point." - Manfred Mann 1991
Mann recorded some of the album in his homeland, which he had been exiled from for nearly three decades because of his opposition to apartheid.



..::TRACK-LIST::..

CD 15 - Plains Music (1991):
1. Kiowa 3:15
2. Medicine Song 4:15
3. Wounded Knee 4:52
4. Laguna 4:56
5. Sikelele I 3:43
6. Hunting Bow (Reprise) 1:33
7. Salmon Fishing 4:04
8. Instumedicine Song 4:07
9. Sikelele II 3:58
10. Hunting Bow 2:37



..::OBSADA::..

Keyboards, Liner Notes - Manfred Mann
Lead Vocals - Noel McCalla
Performer [African Hunting Bows] - Smiler Makana
Saxophone - Barbara Thompson
Tin Whistle [Pennywhistle] - Kelly Petlane
Drums, Percussion - Ian Hermann
Bass - Peter Sklair

Vocals [Additional] - Chief Dawethi, Doren Thobeki, Walter Sanza



https://www.youtube.com/watch?v=jaYq79Ou3Rc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



This album was certainly not a return to form or even a new direction for the Earth Band, coming as it did near the end of the active recording period of the group's existence. And really this wasn't much of a band anymore. Even though Mick Rogers had returned to the fold with the prior year's 'Criminal Tango' release, there were no other remaining original members save Manfred Mann himself. Drummer John Lingwood was still around since joining the band in the late seventies, but otherwise the lineup consists almost exclusively of friends, acquaintances and studio musicians.
On the positive side the sound here is at least somewhat different than the bland 80s tripe Mann had been pushing out for the past decade. There is a recurring jazz theme interwoven with Holst-inspired space themed tunes that hearken back to the band's excellent 'Solar Fire' release from the early seventies, and even the more staid numbers are at least bolstered by professional and sometimes even mildly interesting musicianship. Vocalist Maggie Ryder and a host of brass players give some depth and range to what would otherwise have been little more than another synth/guitar dominated album.

There are a few different track listings depending on which release of the album you get your hands on. The most common is the original CD issue which opens with a redone version of the old Earth Band tune "Joybringer", one of the original 'Solar Fire' Holst- inspired songs and the closest the album would come to anything resembling classic Earth Band. The instrumental "Hymn" provides another example of the sort of spacey, keyboard-driven sound that made 'Solar Fire' so appealing, although the overall mood is much more subdued here and this is actually one of the shorter songs on the album.

Other than "Joybringer" and the Charlie Parker jazz tunes the other songs worth noting include a nostalgic and moody remake of the Cream song "We're Going Wrong" and another Paul Weller tune "What You Give is What you Get (Start)", originally titled simply "Start!" when Weller wrote it for the Jam in the late seventies. The only other interesting oddity is a decent but somewhat out-of-place version of the Michael Murphy Native American tribute "Geronimo's Cadillac", made famous by Cher (Bono) but interestingly enough also resurrected by the Europop band Modern Talking who turned it into Top-10 single throughout much of Europe around the same time 'Masque' was recorded.

This isn't much of an improvement over the three previous Earth Band albums but at least it was a bit more interesting and the three remaining members do appear to have at least tried to do something more than crank out yet another glossy soft-rock album. For that I'm going to be a bit generous and slap three (out of five) stars on this one, but expectations should be tempered for anyone who is familiar with the band from their seventies heyday. Worth a listen but certainly not something that reflects a Renaissance of the Earth Band sound.

ClemofNazareth


The official Manfred Mann's Earthband website describes "Masque" as the sequel to the 1973 album "Solar Fire". Quite how this definition is arrived at is not explained. There were some eight albums in between and there is little musically to tie the two together. Whereas "Solar fire" was a very complete album with a clear concept and all the tracks knitting together, "Masque" is a diverse collection of styles and sounds. Mick Rogers, who sang on "Solar fire", is firmly back in the lead vocal role here, having shared the duties on the previous "Criminal tango" with Chris Thomson.

There is certainly an enjoyable vocal reworking of "Joybringer", a piece which appeared on some but not all versions of "Solar fire", to kick things off. We also have some variations on "Planets" themes, but these are interspersed with songs which are quite at odds with any such concept. The rather jarring diversity of styles is immediately apparent on the following instrumental "Sister Billies bounce", an out and out jazz piece with brass lead. This is one of a pair of tracks, Charlie Parker's "Billies bounce" theme reappearing later on "Billies orno bounce", another jazz workout with a swing flavour and big band style.

While there are none of the customary Dylan or Springsteen covers we are instead treated to a radical interpretation of The Jam's "Start", re-titled "What you give is what you get". Maggie Ryder guests on lead vocals for this fine but woefully brief rendition which inexplicably fades midway through the instrumental section. Cream's "We're going wrong" is the second of the covers, Rogers vocal delivery being uncannily like that of Jack Bruce. The final cover closes the album. Michael Martin Murphey's "Geronimo's Cadillac" is probably best known through Cher's version, Maggie Ryder doing a passable impersonation of the ex Mrs Bono. The song tells the tale of how the native Indians were misled by false promises and broken treaties.

"Telegram to Monica" is a basic power ballad, written and sung by another guest vocalist Danny Newman. Mick Rogers offers a similar ballad with "Rivers run dry", his pleasant vocals giving the track an appeal on a pop level.

Apart from "Joybringer", the planets themes are located in the latter half of the album, "A couple of mates" bringing together "Mars" and "Jupiter" in a jazz styled improvisation. The brief "Neptune" which follows is a very soft, largely superfluous vocal piece. "Hymn (from "Jupiter") is recognisable as the "World in union" theme from the Rugby Union world cup, this instrumental rendition finally allowing Mann to take centre stage on keyboards. "Planets Schmanets" (silly title) is a gentle improvisation which once again fades far too soon, remaining substantially under-developed.

At under 40 minutes, the album is very short for a CD era release, reflecting the under-developed nature of many of the tracks. This would be MMEB's last album for almost 10 years. In retrospect, it describes a band desperately searching for a direction they feel comfortable with, and which will suit the mood of the times. In the end, it has to be said that they did not accomplish that objective.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 14 - Masque [Songs And Planets] (1987):
1. Joybringer 2:28
2. Sister Billie's Bounce 2:17
3. What You Give Is What You Get 2:36
4. Telegram To Monica 5:40
5. Billie's Orno Bounce 3:15
6. Couple Of Mates (From Mars & Jupiter) 3:21
7. Neptune (Icebringer) 1:09
8. Rivers Run Dry 3:05
9. Hymn (From Jupiter) 3:59
10. We're Going Wrong 4:00
11. Planets Schmanets 2:42
12. Geronimo's Cadillac 4:43



..::OBSADA::..

Keyboards, Performer [Trumpeton] - Manfred Mann
Saxophone - Frank Mead
Vocals - Denny Newman, Maggie Ryder, Mick Rogers
Guitar - Mick Rogers
Drums - John Lingwood
Bass - Denny Newman (tracks: 4)

with:
Linda Taylor - vocals
Tommy Willis - guitar
Guy Barker - trumpet (2,7)
Chris Batchelor - trumpet (2,7)
Mark Feltham - harmonica
Byron Byrd - sax
Andy Pask - bass
Durban Betancourt-Laverde - bass
Ian Porter - emulator
Anthony Moore - programming (3)



https://www.youtube.com/watch?v=YFc_6ZWfWSI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



This album was certainly not a return to form or even a new direction for the Earth Band, coming as it did near the end of the active recording period of the group's existence. And really this wasn't much of a band anymore. Even though Mick Rogers had returned to the fold with the prior year's 'Criminal Tango' release, there were no other remaining original members save Manfred Mann himself. Drummer John Lingwood was still around since joining the band in the late seventies, but otherwise the lineup consists almost exclusively of friends, acquaintances and studio musicians.
On the positive side the sound here is at least somewhat different than the bland 80s tripe Mann had been pushing out for the past decade. There is a recurring jazz theme interwoven with Holst-inspired space themed tunes that hearken back to the band's excellent 'Solar Fire' release from the early seventies, and even the more staid numbers are at least bolstered by professional and sometimes even mildly interesting musicianship. Vocalist Maggie Ryder and a host of brass players give some depth and range to what would otherwise have been little more than another synth/guitar dominated album.

There are a few different track listings depending on which release of the album you get your hands on. The most common is the original CD issue which opens with a redone version of the old Earth Band tune "Joybringer", one of the original 'Solar Fire' Holst- inspired songs and the closest the album would come to anything resembling classic Earth Band. The instrumental "Hymn" provides another example of the sort of spacey, keyboard-driven sound that made 'Solar Fire' so appealing, although the overall mood is much more subdued here and this is actually one of the shorter songs on the album.

Other than "Joybringer" and the Charlie Parker jazz tunes the other songs worth noting include a nostalgic and moody remake of the Cream song "We're Going Wrong" and another Paul Weller tune "What You Give is What you Get (Start)", originally titled simply "Start!" when Weller wrote it for the Jam in the late seventies. The only other interesting oddity is a decent but somewhat out-of-place version of the Michael Murphy Native American tribute "Geronimo's Cadillac", made famous by Cher (Bono) but interestingly enough also resurrected by the Europop band Modern Talking who turned it into Top-10 single throughout much of Europe around the same time 'Masque' was recorded.

This isn't much of an improvement over the three previous Earth Band albums but at least it was a bit more interesting and the three remaining members do appear to have at least tried to do something more than crank out yet another glossy soft-rock album. For that I'm going to be a bit generous and slap three (out of five) stars on this one, but expectations should be tempered for anyone who is familiar with the band from their seventies heyday. Worth a listen but certainly not something that reflects a Renaissance of the Earth Band sound.

ClemofNazareth


The official Manfred Mann's Earthband website describes "Masque" as the sequel to the 1973 album "Solar Fire". Quite how this definition is arrived at is not explained. There were some eight albums in between and there is little musically to tie the two together. Whereas "Solar fire" was a very complete album with a clear concept and all the tracks knitting together, "Masque" is a diverse collection of styles and sounds. Mick Rogers, who sang on "Solar fire", is firmly back in the lead vocal role here, having shared the duties on the previous "Criminal tango" with Chris Thomson.

There is certainly an enjoyable vocal reworking of "Joybringer", a piece which appeared on some but not all versions of "Solar fire", to kick things off. We also have some variations on "Planets" themes, but these are interspersed with songs which are quite at odds with any such concept. The rather jarring diversity of styles is immediately apparent on the following instrumental "Sister Billies bounce", an out and out jazz piece with brass lead. This is one of a pair of tracks, Charlie Parker's "Billies bounce" theme reappearing later on "Billies orno bounce", another jazz workout with a swing flavour and big band style.

While there are none of the customary Dylan or Springsteen covers we are instead treated to a radical interpretation of The Jam's "Start", re-titled "What you give is what you get". Maggie Ryder guests on lead vocals for this fine but woefully brief rendition which inexplicably fades midway through the instrumental section. Cream's "We're going wrong" is the second of the covers, Rogers vocal delivery being uncannily like that of Jack Bruce. The final cover closes the album. Michael Martin Murphey's "Geronimo's Cadillac" is probably best known through Cher's version, Maggie Ryder doing a passable impersonation of the ex Mrs Bono. The song tells the tale of how the native Indians were misled by false promises and broken treaties.

"Telegram to Monica" is a basic power ballad, written and sung by another guest vocalist Danny Newman. Mick Rogers offers a similar ballad with "Rivers run dry", his pleasant vocals giving the track an appeal on a pop level.

Apart from "Joybringer", the planets themes are located in the latter half of the album, "A couple of mates" bringing together "Mars" and "Jupiter" in a jazz styled improvisation. The brief "Neptune" which follows is a very soft, largely superfluous vocal piece. "Hymn (from "Jupiter") is recognisable as the "World in union" theme from the Rugby Union world cup, this instrumental rendition finally allowing Mann to take centre stage on keyboards. "Planets Schmanets" (silly title) is a gentle improvisation which once again fades far too soon, remaining substantially under-developed.

At under 40 minutes, the album is very short for a CD era release, reflecting the under-developed nature of many of the tracks. This would be MMEB's last album for almost 10 years. In retrospect, it describes a band desperately searching for a direction they feel comfortable with, and which will suit the mood of the times. In the end, it has to be said that they did not accomplish that objective.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 14 - Masque [Songs And Planets] (1987):
1. Joybringer 2:28
2. Sister Billie's Bounce 2:17
3. What You Give Is What You Get 2:36
4. Telegram To Monica 5:40
5. Billie's Orno Bounce 3:15
6. Couple Of Mates (From Mars & Jupiter) 3:21
7. Neptune (Icebringer) 1:09
8. Rivers Run Dry 3:05
9. Hymn (From Jupiter) 3:59
10. We're Going Wrong 4:00
11. Planets Schmanets 2:42
12. Geronimo's Cadillac 4:43



..::OBSADA::..

Keyboards, Performer [Trumpeton] - Manfred Mann
Saxophone - Frank Mead
Vocals - Denny Newman, Maggie Ryder, Mick Rogers
Guitar - Mick Rogers
Drums - John Lingwood
Bass - Denny Newman (tracks: 4)

with:
Linda Taylor - vocals
Tommy Willis - guitar
Guy Barker - trumpet (2,7)
Chris Batchelor - trumpet (2,7)
Mark Feltham - harmonica
Byron Byrd - sax
Andy Pask - bass
Durban Betancourt-Laverde - bass
Ian Porter - emulator
Anthony Moore - programming (3)



https://www.youtube.com/watch?v=YFc_6ZWfWSI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kukuck (znanej m.in. również z płyt formacji Out Of Focus i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Ten pełen wyobraźni album charakteryzował się doskonale wyważonymi proporcjami pomiędzy chwytliwymi riffami gitary a dominującymi tutaj, klasycyzującymi, organowymi pasażami. Jako miłośnikowi Deep Purple po prostu trudno mi się od tej płyty oderwać, aczkolwiek w porównaniu do Brytyjczyków Murphy Blend brzmią raczej tak, jakby liderem był tam dla odmiany opętany twórczością klasyków (głównie Bacha) ichniejszy Jon Lord a niemiecki Blackmore grał nieco oszczędniej i nieco z tyłu. Tej płyty nie wolno przegapić! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

Pojawili się w Berlinie Zachodnim niczym grom z jasnego nieba rozświetlając na moment tamtejszą scenę rockową. Pozostawili po sobie ślad w postaci albumu „First Loss” wydany w 1971 roku, o którym pewnie mało kto dziś pamięta, po czym zniknęli na zawsze. Zespół, o którym mówię to kwartet MURPHY BLEND założony przez grającego na instrumentach klawiszowych studenta trzeciego roku berlińskiej Akademii Muzycznej, Wolfa-Rudigera Uhliga, gitarzystę Wolfganga Rumlera, basistę Andreasa Scholza i perkusistę Achima Schmidta.

O tej, było nie było, efemerycznej grupie niewiele wiadomo. Nawet geneza jej nazwy nie jest do końca jasna. Jedni uważają, że był to ukłon w stronę twórczości irlandzkiego dramaturga Samuela Becketta, a konkretnie jego awangardowej powieści „Murphy” z 1938 roku. Jednak większość (do których i ja się zaliczam) skłania się ku tezie, że chodzi tu o znaną markę popularnego wówczas tytoniu. Rzut oka na poetycką, choć nieco naiwną okładkę płyty rozwiewa jakąkolwiek wątpliwość – obłok dymu wydobywający się z cybucha fajki trudno skojarzyć z dziełem Becketta.

Do nagrania płyty muzycy podchodzili dwukrotnie rejestrując ją w monachijskim Union Studios w dniach 5-9 października, oraz 2 i 4 grudnia 1970 roku pod okiem producenta Jonasa Porsta, któremu rozgłos przyniosła współpraca z popularną formacją Out Of Focus. Miłość do muzyki klasycznej z epoki romantyzmu, a szczególnie do Roberta Schumanna skłoniły Uhliga, by płytę nazwać „First Loss”, tak jak kompozycji Schumanna, która w oryginale nosi tytuł „Erster Verlus Op.68 No.16”. Jeśli w tym momencie ktoś obawia się, że zespół będzie epatować nas transkrypcjami muzyki klasycznej uspokajam – to jest klejnot ciężkiego progresywnego grania z piekielnym brzmieniem organów Hammonda, mocną gitarą i dynamiczną sekcją rytmiczną. We wczesnym niemieckim rocku byli oryginalni, wypracowali własny, unikalny styl łącząc psychodeliczne brzmienie z hard rockiem, bluesem i muzyką klasyczną podpierając go aktualnymi tekstami. Pojawiają się tu też małe drobiazgi, które przypominają mi wczesny Eloy – ot choćby mroczny, dryfujący dźwięk syntezatora tak charakterystyczny dla późniejszych nagrań tego słynnego zespołu, co tylko dodało całości dodatkowego smaku. I choć dziś zalicza się ich do pionierów krautrocka uważam, że bliżej im do angielskiej sceny progresywnej.

Album, wydany przez legendarną niemiecką „Kukułkę” (Kuckuck) ukazał się wczesną wiosną 1971 roku. Na płycie znalazło się sześć znakomitych nagrań, oraz siódmy, trzysekundowy(!) „Happiness”, który czyni go najkrótszym w historii rodzimego rocka. Taki żart zespołu.

Wszystko co dobre zaczyna się już od pierwszych dźwięków „At First”, nagrania otwierającego album, z doskonałym intro, które szybko nabiera pełnego brzmienia dzięki bombastycznemu brzmieniu Hammonda. To tylko zaostrza apetyt na kolejne odsłony. Powolny „Speed ​​Is Coming Back” przesiąknięty gitarą, z organami dającymi odpowiedni smak powoduje u mnie dreszcze. Nie po raz pierwszy, gdyż tuż po nim dostajemy blues rockowy monster – ponad siedmiominutowy „Past Has Gone”. Zwracam uwagę jak kapitalnie bas, perkusja i organy, do których dołącza grająca unisono gitara przez cały czas trwania numeru budują odpowiedni nastrój. Nie chcę nadużywać wielkich określeń, ale słowo arcydzieło samo ciśnie się na usta.

„Präludium / Use Your Feet” pokazuje zespół od bardziej klasycznej strony, choć agresywna solówka organowa bliska jest art rockowi. Odnoszę wrażenie jakby cały numer był w ciągłej fazie ewolucji, a jego rozwój w pełni rozkwitł na scenie. Czy tak było..? Niestety, nie zachowały się żadne koncertowe nagrania, więc jedynie mogę się domyślać się, że tak. Tuż po nim kolejna atrakcja tego wydawnictwa, czyli utwór tytułowy układający się w mini suitę. To także indywidualny popis muzyków mogących zabłysnąć swym kunsztem. Pierwsze minuty wprowadzają nas w klimat rockowej psychodelii spod znaku Pink Floyd, by potem bez pardonu ostro zaatakować ciężkim brzmieniem z przesterowaną gitarą na czele. Nie jest to jednak typowa „łupanka” albowiem ostre dźwięki przeplatane są delikatnymi wstawkami fortepianu. No i Uhlig nie byłby sobą, gdyby nie zacytował swojego ulubieńca i jego „Erster Verlust”. Całość, trwająca blisko osiem minut, buzuje jak w kotle parowym i skrzy się fantastycznymi pomysłami, które odkrywać można na nowo z każdym kolejnym przesłuchaniem. Kończący płytę „Funny Guys” wbrew tytułowi nie jest zaproszeniem do zabawy. Oparty na epickim brzmieniu organów jest ukłonem w kierunku J.S. Bacha. Utwór z zacytowanym fragmentem jego „Toccaty i fugi de-moll” jest punktem wyjścia dla rozwijającego się i kipiącego energią numeru. Trudno jest mi sobie wyobrazić lepsze zakończenie tak znakomitego jak ten albumu.

W swojej kolekcji mam kilkadziesiąt płyt z niemieckim rockiem z lat 70-tych i za każdym razem, gdy siadam przed klawiaturą, by o nich pisać mam problem. Znaczna ich część to jamowe, rozciągnięte do granic absurdu dziesięcio-, piętnastominutowe granie w których tempo NIGDY się nie zmienia, najprostsze riffy powtarzane są do znudzenia, a lamentujący wokaliści śpiewający po angielsku z mocno germańskim akcentem powodują u mnie mieszane uczucia. Nie mniej przyznaję, że czasem przynosi to dobre rezultaty prowadząc na przykład do nieplanowanej drzemki z wciąż założonymi na głowie słuchawkami. Takiego dylematu nie mam w stosunku do Murphy Blend i ich płyty ponieważ jest to jeden z najlepszych albumów tamtego czasu i tamtego miejsca. Mieszanka ciężkiego rocka doprawiona sugestywnymi wstawkami muzyki klasycznej, z dominującym Hammondem brzmiącym jak Godzilla w Budokanie od początku do końca sprawia mi przyjemność. I tę przyjemność w słuchaniu muzyki cenię sobie najbardziej.

Zibi


Sole album and one of the best from the country at the time, this typical prog quartet showed amazing maturity for their first album. Recorded in Munich in late 70 and released on the legendary Kuckuk label (Munich-based as were label-mate Ihre Kinder and especially Out Of Focus and other label monster Amon Duul II), this album is a gem in the heavy progressive vein, mixing some classical influences with their hard rock, mostly through their organ-player Uhlig - the prime composer of the group. A very naïve but poetic drawing on the cover is intriguing us right off the bat, and the music inside is definitely at the height of the hopes raised.
From the opener At First (an excellent intro but careful not to reveal too much of what is to come) to the slow starter Speed Is Coming Back (guitar-drenched but the organs are what gives it flavour) to the monster track (only 7 min+, but awesome in its bluesy organ- drenched dramatic scheme) Past Has Gone draws a few chills and would be close to a masterpiece if the vocals were not a bit under-mixed. A good organ solo dividers the track and the way the groups rebuilds quickly is quite impressive.

Opening the second side of this wax slice is the track that shows most of their classical influences, but they do much more than that, as the track is in constant evolution. Comes in the wild title track (under 8 min) which is the other highlight of the album, is a powerful work-out giving a chance for everyone to shine. Somehow, some Vanilla Fudge references are also a bit evident here at times. Closing track (not exactly but almost) is a call to fun as the Bach tribute/fugue and the short finale is a laugh.

As superb this album was, they broke-up soon after and aside from a few short lived groups just after, these guys will not be having a career that this album hints at. Truly one of those lost prog gems, even if the self-indulgent spirit of those years is stopping it from the upper star.

Sean Trane


Very good for its own level - that's why 4 stars. Made more in a proto-heavy-prog way, MURPHY BLEND shows immense influnces from URIAH HEEP and DEEP PURPLE (as well as some tricks from THE DOORS or LED ZEPPELIN). A Must for 70s Prog fans and rarities' collectors, it also could be an excellent addition to every Heavy Prog collection. Less mature than 2066 AND THEN or above-mentioned Legends, nevertheless MURPHY BLEND can provide you with a good mood for these 35 minutes. Recommended.


Prog-jester



..::TRACK-LIST::..

1. At First 4:32
2. Speed Is Coming Back 5:58
3. Past Has Gone 7:30
4. Präludium / Use Your Feet 5:32
5. First Loss 7:44
6. Funny Guys 3:38
7. Happiness 0:03



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar - Wolfgang Rumler
Vocals, Organ, Piano, Harpsichord - Wolf-Rüdiger Uhlig
Bass - Andreas Scholz
Drums, Vocals - Achim Schmidt



https://www.youtube.com/watch?v=zW1VUKSg4VY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kukuck (znanej m.in. również z płyt formacji Out Of Focus i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Ten pełen wyobraźni album charakteryzował się doskonale wyważonymi proporcjami pomiędzy chwytliwymi riffami gitary a dominującymi tutaj, klasycyzującymi, organowymi pasażami. Jako miłośnikowi Deep Purple po prostu trudno mi się od tej płyty oderwać, aczkolwiek w porównaniu do Brytyjczyków Murphy Blend brzmią raczej tak, jakby liderem był tam dla odmiany opętany twórczością klasyków (głównie Bacha) ichniejszy Jon Lord a niemiecki Blackmore grał nieco oszczędniej i nieco z tyłu. Tej płyty nie wolno przegapić! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

Pojawili się w Berlinie Zachodnim niczym grom z jasnego nieba rozświetlając na moment tamtejszą scenę rockową. Pozostawili po sobie ślad w postaci albumu „First Loss” wydany w 1971 roku, o którym pewnie mało kto dziś pamięta, po czym zniknęli na zawsze. Zespół, o którym mówię to kwartet MURPHY BLEND założony przez grającego na instrumentach klawiszowych studenta trzeciego roku berlińskiej Akademii Muzycznej, Wolfa-Rudigera Uhliga, gitarzystę Wolfganga Rumlera, basistę Andreasa Scholza i perkusistę Achima Schmidta.

O tej, było nie było, efemerycznej grupie niewiele wiadomo. Nawet geneza jej nazwy nie jest do końca jasna. Jedni uważają, że był to ukłon w stronę twórczości irlandzkiego dramaturga Samuela Becketta, a konkretnie jego awangardowej powieści „Murphy” z 1938 roku. Jednak większość (do których i ja się zaliczam) skłania się ku tezie, że chodzi tu o znaną markę popularnego wówczas tytoniu. Rzut oka na poetycką, choć nieco naiwną okładkę płyty rozwiewa jakąkolwiek wątpliwość – obłok dymu wydobywający się z cybucha fajki trudno skojarzyć z dziełem Becketta.

Do nagrania płyty muzycy podchodzili dwukrotnie rejestrując ją w monachijskim Union Studios w dniach 5-9 października, oraz 2 i 4 grudnia 1970 roku pod okiem producenta Jonasa Porsta, któremu rozgłos przyniosła współpraca z popularną formacją Out Of Focus. Miłość do muzyki klasycznej z epoki romantyzmu, a szczególnie do Roberta Schumanna skłoniły Uhliga, by płytę nazwać „First Loss”, tak jak kompozycji Schumanna, która w oryginale nosi tytuł „Erster Verlus Op.68 No.16”. Jeśli w tym momencie ktoś obawia się, że zespół będzie epatować nas transkrypcjami muzyki klasycznej uspokajam – to jest klejnot ciężkiego progresywnego grania z piekielnym brzmieniem organów Hammonda, mocną gitarą i dynamiczną sekcją rytmiczną. We wczesnym niemieckim rocku byli oryginalni, wypracowali własny, unikalny styl łącząc psychodeliczne brzmienie z hard rockiem, bluesem i muzyką klasyczną podpierając go aktualnymi tekstami. Pojawiają się tu też małe drobiazgi, które przypominają mi wczesny Eloy – ot choćby mroczny, dryfujący dźwięk syntezatora tak charakterystyczny dla późniejszych nagrań tego słynnego zespołu, co tylko dodało całości dodatkowego smaku. I choć dziś zalicza się ich do pionierów krautrocka uważam, że bliżej im do angielskiej sceny progresywnej.

Album, wydany przez legendarną niemiecką „Kukułkę” (Kuckuck) ukazał się wczesną wiosną 1971 roku. Na płycie znalazło się sześć znakomitych nagrań, oraz siódmy, trzysekundowy(!) „Happiness”, który czyni go najkrótszym w historii rodzimego rocka. Taki żart zespołu.

Wszystko co dobre zaczyna się już od pierwszych dźwięków „At First”, nagrania otwierającego album, z doskonałym intro, które szybko nabiera pełnego brzmienia dzięki bombastycznemu brzmieniu Hammonda. To tylko zaostrza apetyt na kolejne odsłony. Powolny „Speed ​​Is Coming Back” przesiąknięty gitarą, z organami dającymi odpowiedni smak powoduje u mnie dreszcze. Nie po raz pierwszy, gdyż tuż po nim dostajemy blues rockowy monster – ponad siedmiominutowy „Past Has Gone”. Zwracam uwagę jak kapitalnie bas, perkusja i organy, do których dołącza grająca unisono gitara przez cały czas trwania numeru budują odpowiedni nastrój. Nie chcę nadużywać wielkich określeń, ale słowo arcydzieło samo ciśnie się na usta.

„Präludium / Use Your Feet” pokazuje zespół od bardziej klasycznej strony, choć agresywna solówka organowa bliska jest art rockowi. Odnoszę wrażenie jakby cały numer był w ciągłej fazie ewolucji, a jego rozwój w pełni rozkwitł na scenie. Czy tak było..? Niestety, nie zachowały się żadne koncertowe nagrania, więc jedynie mogę się domyślać się, że tak. Tuż po nim kolejna atrakcja tego wydawnictwa, czyli utwór tytułowy układający się w mini suitę. To także indywidualny popis muzyków mogących zabłysnąć swym kunsztem. Pierwsze minuty wprowadzają nas w klimat rockowej psychodelii spod znaku Pink Floyd, by potem bez pardonu ostro zaatakować ciężkim brzmieniem z przesterowaną gitarą na czele. Nie jest to jednak typowa „łupanka” albowiem ostre dźwięki przeplatane są delikatnymi wstawkami fortepianu. No i Uhlig nie byłby sobą, gdyby nie zacytował swojego ulubieńca i jego „Erster Verlust”. Całość, trwająca blisko osiem minut, buzuje jak w kotle parowym i skrzy się fantastycznymi pomysłami, które odkrywać można na nowo z każdym kolejnym przesłuchaniem. Kończący płytę „Funny Guys” wbrew tytułowi nie jest zaproszeniem do zabawy. Oparty na epickim brzmieniu organów jest ukłonem w kierunku J.S. Bacha. Utwór z zacytowanym fragmentem jego „Toccaty i fugi de-moll” jest punktem wyjścia dla rozwijającego się i kipiącego energią numeru. Trudno jest mi sobie wyobrazić lepsze zakończenie tak znakomitego jak ten albumu.

W swojej kolekcji mam kilkadziesiąt płyt z niemieckim rockiem z lat 70-tych i za każdym razem, gdy siadam przed klawiaturą, by o nich pisać mam problem. Znaczna ich część to jamowe, rozciągnięte do granic absurdu dziesięcio-, piętnastominutowe granie w których tempo NIGDY się nie zmienia, najprostsze riffy powtarzane są do znudzenia, a lamentujący wokaliści śpiewający po angielsku z mocno germańskim akcentem powodują u mnie mieszane uczucia. Nie mniej przyznaję, że czasem przynosi to dobre rezultaty prowadząc na przykład do nieplanowanej drzemki z wciąż założonymi na głowie słuchawkami. Takiego dylematu nie mam w stosunku do Murphy Blend i ich płyty ponieważ jest to jeden z najlepszych albumów tamtego czasu i tamtego miejsca. Mieszanka ciężkiego rocka doprawiona sugestywnymi wstawkami muzyki klasycznej, z dominującym Hammondem brzmiącym jak Godzilla w Budokanie od początku do końca sprawia mi przyjemność. I tę przyjemność w słuchaniu muzyki cenię sobie najbardziej.

Zibi


Sole album and one of the best from the country at the time, this typical prog quartet showed amazing maturity for their first album. Recorded in Munich in late 70 and released on the legendary Kuckuk label (Munich-based as were label-mate Ihre Kinder and especially Out Of Focus and other label monster Amon Duul II), this album is a gem in the heavy progressive vein, mixing some classical influences with their hard rock, mostly through their organ-player Uhlig - the prime composer of the group. A very naïve but poetic drawing on the cover is intriguing us right off the bat, and the music inside is definitely at the height of the hopes raised.
From the opener At First (an excellent intro but careful not to reveal too much of what is to come) to the slow starter Speed Is Coming Back (guitar-drenched but the organs are what gives it flavour) to the monster track (only 7 min+, but awesome in its bluesy organ- drenched dramatic scheme) Past Has Gone draws a few chills and would be close to a masterpiece if the vocals were not a bit under-mixed. A good organ solo dividers the track and the way the groups rebuilds quickly is quite impressive.

Opening the second side of this wax slice is the track that shows most of their classical influences, but they do much more than that, as the track is in constant evolution. Comes in the wild title track (under 8 min) which is the other highlight of the album, is a powerful work-out giving a chance for everyone to shine. Somehow, some Vanilla Fudge references are also a bit evident here at times. Closing track (not exactly but almost) is a call to fun as the Bach tribute/fugue and the short finale is a laugh.

As superb this album was, they broke-up soon after and aside from a few short lived groups just after, these guys will not be having a career that this album hints at. Truly one of those lost prog gems, even if the self-indulgent spirit of those years is stopping it from the upper star.

Sean Trane


Very good for its own level - that's why 4 stars. Made more in a proto-heavy-prog way, MURPHY BLEND shows immense influnces from URIAH HEEP and DEEP PURPLE (as well as some tricks from THE DOORS or LED ZEPPELIN). A Must for 70s Prog fans and rarities' collectors, it also could be an excellent addition to every Heavy Prog collection. Less mature than 2066 AND THEN or above-mentioned Legends, nevertheless MURPHY BLEND can provide you with a good mood for these 35 minutes. Recommended.


Prog-jester



..::TRACK-LIST::..

1. At First 4:32
2. Speed Is Coming Back 5:58
3. Past Has Gone 7:30
4. Präludium / Use Your Feet 5:32
5. First Loss 7:44
6. Funny Guys 3:38
7. Happiness 0:03



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar - Wolfgang Rumler
Vocals, Organ, Piano, Harpsichord - Wolf-Rüdiger Uhlig
Bass - Andreas Scholz
Drums, Vocals - Achim Schmidt



https://www.youtube.com/watch?v=zW1VUKSg4VY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Los Jaivas to legendarny chilijski zespół rockowy założony w 1963 roku w Vina del Mar. Grupa jest uznawana za jednego z pionierów łączenia rocka progresywnego z tradycyjną muzyką Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza brzmieniami andyjskimi. Ich twórczość wyróżnia się wykorzystaniem instrumentów takich jak charango, quena czy zampona obok klasycznych gitar, fortepianu i perkusji. Zespół zdobył międzynarodowe uznanie dzięki unikalnemu stylowi oraz ambitnym projektom muzycznym, takim jak album Alturas de Machu Picchu, inspirowany poezją Pablo Neruda. Trzon grupy stanowili m.in. Eduardo Parra, Claudio Parra, Gabriel Parra oraz Eduardo Gato Alquinta. Pomimo zmian personalnych i trudnych momentów, w tym emigracji podczas dyktatury w Chile, Los Jaivas pozostali aktywni i wpływowi przez dekady. Dziś są uznawani za ikonę kultury latynoamerykańskiej, a ich muzyka stanowi pomost między tradycją a nowoczesnością. Wstawka zawiera trzeci album studyjny Los Jaivas.

Title: Palomita Blanca

Artist: Los Jaivas

Country: Chile

Year: 1973

Genre: Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

A1.Tema De Los Títulos
A2.Huaynito De La Manana
A3.Donde Estabas Tu
A4.Verguenza Ajena
A5.Tema De Las Clases
A6.Tema Del Colegio
A7.Himno Del Liceo Guillermo Rivera De Viña Del Mar
A8.Cueca De Los Refranes
A9.Verbo Divino
A10.Como El Viento
A11.Verguenza Ajena (Version Orquestada)
B1.Piedra Roja (Improvisacion)
B2.Disuacion (Improvisacion)
B3.Vete Dolor

..::INFO::..

Album studyjny amerykańskiego zespołu ska z Redmond.

Title: Circus Animals

Artist: Worthy of a Beating

Country: USA

Year: 1999

Genre: Ska

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1 Incarnation
2 Without
3 Under the Sun
4 Klezmer Soundtrack
5 The Klezmer Song
6 Death of a Washing Machine - Demise
7 Death of a Washing Machine - Rebirth
8 Let's Just be Friends
9 Laura
10 The Best Things in Life
11 Hidden Track

..::INFO::..

Debiutancki album studyjny amerykańskiego zespołu indie rockowego z Nowego Jorku. Na wokalu Kali Holloway.

Title: Yes Yes To You

Artist: The Affair

Country: USA

Year: 2007

Genre: Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Unwanted Company
2.Honey
3.Wait For It
4.Dead Letters
5.Swallow The Nights
6.Andy
7.Red And White
8.Anything But Disco (You Ruined My Life)
9.The Chase
10.Tim's Song
11.Fashion Victim
12.Jailbait Date
13.Left At The Party

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
VA - Virgin Records - 40 Years Of Disruptions - (3 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: Virgin Records - 40 Years Of Disruptions
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2013
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 61-69 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Virgin

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Mike Oldfield - Tubular Bells (Opening Theme) [03:17]
2. Sex Pistols - God Save The Queen [03:19]
3. Phil Collins - In The Air Tonight [05:26]
4. Human League - Don't You Want Me [03:57]
5. XTC - Senses Working Overtime [04:33]
6. Malcolm McLaren - Buffalo Gals [03:41]
7. Heaven 17 - Temptation [03:33]
8. UB40 - Red Red Wine [03:02]
9. Culture Club - Do You Really Want To Hurt Me [04:22]
10. Genesis - Mama [06:51]
11. Giorgio Moroder, Philip Oakey - Together In Electric Dreams[03:50]
12. Simple Minds - Don't You (Forget About Me) [04:20]
13. Bryan Ferry - I Put A Spell On You [03:55]
14. T'Pau - China In Your Hand [03:59]
15. Inner City - Good Life [03:56]
16. Neneh Cherry - Buffalo Stance [04:06]
17. Soul II Soul, Caron Wheeler - Back To Life (However Do You Want Me)[03:47]
18. Massive Attack - Unfinished Sympathy [05:13]
19. Enigma - Sadeness (Part I) [04:16]

Playing Time.........: 01:19:31
Total Size...........: 530,71 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Meat Loaf - I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)[05:24]
2. Pato Banton, Reggae Revolution, Ali Campbell, Robin Campbell - Baby Come Back[03:51]
3. Shaggy - Boombastic [03:51]
4. Everything But The Girl - Walking Wounded [04:01]
5. Spice Girls - Wannabe [02:52]
6. Chemical Brothers - Block Rockin' Beats [03:24]
7. Daft Punk - Around The World [04:00]
8. Air - Sexy Boy [03:51]
9. Verve - Bitter Sweet Symphony [05:58]
10. KT Tunstall - Black Horse And The Cherry Tree [02:51]
11. Lenny Kravitz - Fly Away [03:42]
12. Kooks - Naive [03:25]
13. Laura Marling - Ghosts [03:01]
14. Deadmau5, Rob Swire - Ghosts 'n' Stuff [03:11]
15. David Guetta, Sia - Titanium [04:06]
16. Professor Green, Emeli Sande - Read All About It [03:55]
17. Swedish House Mafia, John Martin - Don't You Worry Child[03:32]
18. Emeli Sande - Next To Me [03:15]
19. Bastille - Pompeii [03:36]
20. Naughty Boy, Sam Smith - La La La [03:40]
21. Chvrches - Gun [03:52]

Playing Time.........: 01:19:29
Total Size...........: 551,80 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3
---------------------------------------------------------------------

1. Bastille - (I Just) Died In Your Arms [03:20]
2. KT Tunstall - Sledgehammer [04:24]
3. Corinne Bailey Rae - Jealous Guy [04:53]
4. The Kooks - Teardrop [04:01]
5. Ella Eyre - We Don't Have To Take Our Clothes Off [03:51]
6. Josh Record - Only You [02:31]

Playing Time.........: 23:03
Total Size...........: 141,18 MB

Title: Sanctuary
Artist: Evanescence
Year: 2026
Genre: Alternative Metal
Country: USA
Duration: 00:48:58
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Track Listing
01. Beautiful Lie [4:10]
02. Tell Me When You've Had Enough [3:19]
03. Who Will You Follow [3:55]
04. Rapture [3:26]
05. Afterlife [4:10]
06. Sanctuary [4:18]
07. How Do I Heal [3:49]
08. About Us [4:50]
09. Calm Down [4:18]
10. Self-Destruct [3:53]
11. Forever Without You [5:16]
12. Wide Open Heart [3:34]

..::INFO::..

Nad Przepaścią to debiutancki album warszawskiego zespołu punk-rockowego Blizny. Wydawnictwo ukazało się w lutym 2025 roku nakładem wytwórni 5 Records i zawiera 13 żywiołowych utworów. Kapela powstała z inicjatywy Janka Rottena, poety i animatora sceny punk. Zespół tworzy prosty punk rock w rock'n'rollowym sosie, opatrzony tekstami o życiu, śmierci i wszystkim, co pomiędzy.

Title: Nad Przepaścią

Artist: Blizny

Country: Polska

Year: 2025

Genre: Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Blizny
Kosiarz
Oko dyktatora
Smak patologii
Niemy krzyk
Cisi ludzie
Katedra
Nad przepaścią
Wichrzyciele
Ogień w butelce
Punk rock
Co w mej głowie
Bohater

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Sonic Youth - jedno z ciekawszych muzycznych zjawisk swojej dekady...



..::TRACK-LIST::..

1. Rain On Tin
2. The Empty Page
3. Karenology
4. Plastic Sun
5. Mariah Carey & The Arthur Doyle Hand Cream
6. Sympathy For The Strawberry



https://www.youtube.com/watch?v=P-SLnesYkZw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Soledad Pastorutti to jedna z najważniejszych postaci współczesnej muzyki argentyńskiej. Urodziła się 12 października 1980 roku w niewielkim miasteczku Arequito, w prowincji Santa Fe. Już od najmłodszych lat była związana z muzyką ludową, wychowując się w atmosferze silnie zakorzenionej w tradycjach folklorystycznych Argentyny. Jej talent objawił się bardzo wcześnie, a prawdziwy przełom nastąpił, gdy jako nastolatka wystąpiła na prestiżowym festiwalu folkloru w Cosquín. Ten moment otworzył jej drzwi do ogólnokrajowej kariery i uczynił z niej symbol odrodzenia muzyki folkowej wśród młodego pokolenia. Debiutancki album Poncho al viento, wydany w 1996 roku, odniósł ogromny sukces i szybko przyniósł jej popularność. Soledad wyróżniała się nie tylko mocnym, charakterystycznym głosem, ale także niezwykłą energią sceniczną i autentycznością. W swoich utworach sięgała po tradycyjne formy argentyńskiego folkloru, takie jak chacarera czy zamba, jednocześnie nadając im nowoczesne brzmienie. Dzięki temu folklor przestał być postrzegany wyłącznie jako muzyka starszego pokolenia, a zaczął przemawiać także do młodszych słuchaczy. Na przestrzeni lat Soledad wydała wiele albumów, które ugruntowały jej pozycję jako jednej z najważniejszych artystek w kraju. Jej twórczość łączy przywiązanie do tradycji z otwartością na nowe wpływy, co sprawiło, że stała się artystką uniwersalną, rozpoznawalną nie tylko w Argentynie, ale i w innych krajach Ameryki Łacińskiej. Szczególne uznanie przyniosły jej projekty realizowane we współpracy z innymi wybitnymi wokalistkami, które podkreślały wspólne korzenie muzyczne regionu. Wstawka zawiera dziesiąty album Soledad.

Artist: Soledad Pastorutti

Title: Adonde Vayas

Country: Argentyna

Year: 2003

Genre: Latin

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 180 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.A Donde Vayas
2.Tambores Del Sur
3.Mal De Amores
4.Luz De Amor
5.Mi Verdad
6.Para Mi Pueblo Argentino
7.Luces Para Mi
8.El Tiempo Pasa
9.Por Donde Va El Amor
10.Mi Sueno Mejor
11.Si Tu No Estas
12.Todo El Mundo Tiene Algo Que Decir
13.Zamba De Usted

..::INFO::..

Drugi album meksykańskiego zespołu skapunkowego.

Title: Detektor De Meskal

Artist: Los Korucos

Country: Meksyk

Year: 2006

Genre: Ska Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 128 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1. La Zapateada
2. La Bolita
3. El Frijol En El Arroz
4. Lucy
5. La Muerte
6. De Pie
7. Ya No Vino Andres
8. La Historia De Un Koruco Enamorado
9. Cirkera
10. Mama
11. Cocodrilo (cover Maldita Vecindad)
12. El Tieso Y La Negra Soledad (cover Maldita Vecindad)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nagrany w 1971, ale wydany z początkiem 1972 przez brytyjski CBS, jedyny album doskonałej formacji z Danii grającej ciężkiego, progresywnego rocka w europejskim stylu. To jest absolutny majstersztyk z gatunku zapoczątkowanego przez Cream a kontynuowanego przez Led Zeppelin, Free, Taste i szwedzki November. Na zaśpiewanej po angielsku płycie dominowało nieco senne, psychodeliczne, ale zarazem ciężkie i przejrzyste brzmienie z dużą ilością zwięzłych improwizacji. Nie zabrakło sporej szczypty bluesa a nawet sitarowej psychodelii - po prostu bardzo profesjonalna, porywająca i niemal perfekcyjna płyta! Dodatkowo dołączono bardzo dobre 3 nagrania z sesji nagraniowej do albumu a także 2 kawałki z ultrarzadkiego singla wytwórni Spectator (z okładką zreprodukowaną w booklecie) z 1970 roku.

UWAGA! Ten CD zawiera oryginalny, prawidłowy, winylowy miks z 1972 a nie zremiksowany, częściowo pocięty materiał (na dodatek uzupełniony o wyraźny pogłos) wydany niegdyś przez Karma Music. Jedynym fragmentem z remiksu są dołączone, ostatnie 2 minuty trwającego w sumie 10 minut utworu 'Lost In The Jungle'.

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Ride On 5:10
2. The Giant 5:00
3. Tell Me Your Name 4:29
4. Peaceful Open Spaces 5:20
5. Babels Tower 3:17
6. Spaceman 4:20
7. Lost In The Jungle (extended version) 8:45
8. You Can't Go Backwards 4:02

Bonus Tracks:
9. Year Zero Now (Album Outtake, 1971) 3:05
10. Chain Me Down (Album Outtake, 1971) 5:41
11. Improv (Album Outtake, 1971) 4:36
12. Tick Tock Man (Single A-side, 1970) 3:48
13. Lend Me Your Wings (Single B-side, 1970) 4:13



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar, Harmonica, Sitar, Artwork [Cover Art] - Claus Bohling
Bass - Torben Forne
Percussion, Vocals - Jens Marqvard Otzen



https://www.youtube.com/watch?v=N0NzGHu3Yjo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!