...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



'MANY SOUNDS HAVE NEVER BEEN HEARD – BY HUMANS: SOME SOUND WAVES YOU DON’T HEAR – BUT THEY REACH YOU. ‘STORM STEREO’ TECHNIQUES COMBINE SINGERS, INSTRUMENTALISTS AND COMPLEX ELECTRONIC SOUND. THE EMOTIONAL INTENSITY IS AT A MAXIMUM'


..::OPIS::..

Brytyjski odpowiednik grupy United States Of America - tyle, że mniej rockowy, a nieco bardziej eksperymentalny. Album charakteryzuje się bardzo ponurym nastrojem i licznymi eksperymentami z dźwiękiem. Fascynująca, aczkolwiek dość trudna pozycja.

Jeden z najdziwniejszych, najbardziej przerażających, odległych i nowatorskich albumów, jakie kiedykolwiek usłyszycie. To nie jest zwykły album. An Electric Storm zabierze was w kosmos...

Gwarantuję, że gdy raz usłyszysz tę płytę, nigdy jej nie zapomnisz!!!

FA


In '68, three bands all coincidentally experimented with primitive, self constructed oscillators to create some of the same electronic sounds Stockhausen and friends had been working with since the '40's, and now to be done in the context of popular music. Because of this, only twenty years later we had the first techno. But, more pertinent to us here on PA, we had four great albums cut, and we got Tangerine Dream out of it two years later. And, the third, final, and British one of of the three bands, White Noise, had both the best of the four records of the first pop electronic groups, and perhaps the most influential. Not just EDM and prog electronic sprung from this, but industrial. Side One is Phase In, and features the more warm, gentle, psychedelic side of the band's sound. The music is fun and relaxing, with nice singing and voices of pleasure. The sound is also much smoother than that of the other two bands, Silver Apples and The United States of America. All this changes going to the other side, Phase Out. This is the first industrial, at least six years ahead of its time. The music turns dark, the vocalists start screaming and crying, terrifying sounds come out of nowhere. The two tracks on this side have their comparatively relieving sections, but they are still just off, and a creepy narrator haunts us. There are the chants of a black mass. A man's screams become the cries of a demonic machine. "The Visitation" and "Black Mass" still stand as two of the best pieces of industrial ever put to wax. "An Electric Storm" as a whole, then, is the spring of countless genres and more than a masterpiece in its own right. This makes for a heck of a listen.

LearsFool


WHITE NOISE was an interesting electronic band from London, UK that was started by the American David Vorhaus who was both classically trained as a bassist and had a connection to electronic engineering. After hooking up with a couple members of Unit Delta Plus which was one of the innovators of tape manipulations and experimental electronic music, they decided to create a couple tracks intended to be released only as a single but after Island Records caught wind of their goings-on, they were persuaded to release an entire album's worth of material. So meticulous were these guys that that request ended up taking them a full year to complete and only completed the last track in a day when Island insisted on releasing the album. Finally in the summer of 69, AN ELECTRIC STORM was released.
This is fun music and not nearly as freaky as i had anticipated. It is firmly placed in the 60s and will instantly bring The United States Of America to mind with its swingin' sexy bachelor pad type of loungy exotica. The music may not be freaky (all the time), but the electronic embellishments are fairly sophisticated for the day. The production is excellent considering the year and the inventiveness justifies the time allotted to its creation. The album is basically divided into Phase-In (tracks 1-5) and Phase-Out (tracks 6, 7). The first phase being basically an electronically doctored up version of a Herb Alpert or Tom Jones type of feel, while the second phase venturing into the extremities of psychedelic electronica that would totally feel at home next to Pink Floyd's "Saucerful Of Secrets" and the early Krautish psychedelia of Pärson Sound. However, even on phase two it doesn't always get to full-on freakout mode at least until the very end. There is usually a melodic insertion to remind you of the time period therefore this album does feel like a product of its time, but i hardly feel that it is a bad thing. Some music serves the purpose of bringing an era to mind and AN ELECTRIC STORM achieves that for sure.

Personally i'm not quite as taken by this as many others and i prefer the album by The United States Of America which was released the previous year for it had more memorable 60s melodies and offered a lot of the same kind of electronic explorations, but WHITE NOISE does up the ante in the psychedelic department on phase 2 with some truly innovative electronic wizardry that can take you to the moon like Apollo 11 and then back to the the more terrestrial swanky grooviliciousness of 60s pop culture. This is a brilliant album certainly and highly recommended to anyone who is interested in the continuation of early electronic pioneers of the 50s such as Stockhausen and also utilizing the algorithmic composition systems of Gottfried Michael Koenig but also as a proto-progresive electronic album that would eventually fuel the Berlin school sound. Definitely an innovative album for the time but unfortunately WHITE NOISE waited a full six years for a follow-up and in the fertile late 60s / early 70s they were quickly surpassed in their innovation. Still though, this one album keeps them relevant in the rich history that encompasses the progression of electronic music.

siLLy puPPy



..::TRACK-LIST::..

Phase-In
1. Love Without Sound 3:07
2. My Game Of Loving 4:10
3. Here Come The Fleas 2:15
4. Firebird 3:05
5. Your Hidden Dreams 4:58

Phase-Out
6. The Visitation 11:14
7. Black Mass: An Electric Storm In Hell 7:22



..::OBSADA::..

David Vorhaus - double bass (1), effects, production
Brian Hodgson - electronics, voice (3)
Delia Derbyshire - electronics

With:
Annie Bird - vocals (2)
John Whitman - vocals (1,4)
Val Sharpe - vocals (5)
Lisa Pollack - backing vocals (4)
Paul Lytton - drums (7)



https://www.youtube.com/watch?v=II6FUH6Izfc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Założony w 1983 roku (!) niemiecki OUTRAGE nigdy nie otrzymał atencji, na którą zdecydowanie zasługuje! Połączenie wpływów HELLHAMMER/CELTIC FROST z surowym thrash/blackmetalem w stylu wczesnego SODOM! CD zawiera dwie demówki nagrane w 1985 roku: "Outrage I" oraz "Outrage II". Wkładka zawiera mnóstwo rzadkich zdjęć oraz wywiad z zespołem przeprowadzony przez Pima Blankensteijna (dziennikarz Lords of Metal i wokalista OFFICIUM TRISTE). 9 utworów kultowego i obskurnego blackującego thrash metalu.



Outrage was one of those German bands that got involved in black metal very early on. Perhaps they came in the slipstream of bands such as Sodom and Poison, but they were an undeniable part of the early black metal scene. Outrage was formed in 1983 and released four demos from 1985 up to 1987. On this release Demo(n)s 1985 you will find the demos ‘Outrage I’ and ‘Outrage II’, both recorded in 1985. The booklet contains many rare pics, flyers, old underground magazine scans and an extensive interview with the band by Pim Blankensteijn (Lords of Metal journalist, Officium Triste vocalist). In total nine tracks of cult and obscure extreme German blackenend thrash metal!



Last year, the German outfit OUTRAGE really bored me with their eighth and latest album “And The Bedlam Broke Loose”. This uninspired album really was a reason not to find out more about that band from Pforzheim, but karma sometimes strikes back. Without further checking out, I again applied to review an album from OUTRAGE, this time a re-release of their oldest stuff. This means I had to listen to a compilation of the first two, back then untitled demo tapes from 1985. And my greatest fears weren’t fulfilled, since OUTRAGE might not have been a real revolution when they started (and soon split up to have a long hiatus). But somehow the raw, blackened and thrashy stuff of these two demos got a grip on me. Especially the four songs from the first demo from September 1985 reminded me of the glorious days of extreme Black and Thrash Metal from Germany. You know, those times when bands like SODOM and KREATOR just started and released their nowadays classic first albums and EPs, derided back then, beloved today. In the case of OUTRAGE, the best possible comparison, or better description, is a mix of the first, blunt and rude SODOM recordings and the style of “Endless Pain” from KREATOR and even the TORMENTOR demo tapes. This means that OUTRAGE were rather limited in musical skills, but managed to create songs that still were charming. Just take the opener ‘Go To Hell’ as an example: the drums were as simple as possible, plain riffing, a break in the style of VENOM and that was enough to create a cool song back then. Or take the final song of that first demo, ‘Death From Behind’: modest playing skills dominate this more than eight minute long song, yet this one has its unique charme. Well, to be honest, it helps a lot if you’re an old geezer like me who grew up in those times to really get mesmerized by the stuff OUTRAGE delivered on their first demo. Younger Metalheads might only hear some dilletantes trying to play some Thrash Metal. Well, to return to “1985 Demo(n)s”, the second demo, released in December 1985, showed OUTRAGE maybe a little bit improved in concern of their skills, yet, they delivered a logical follow-up to the first demo. Still simplicity and rude blackness were the game of the four piece, maybe the acoustic intro piece of the opening ‘The King And The Beast’ was new to the sound of OUTRAGE, as the slightly improved sound of the recording. At least the drums sounded a little more decent here. And the gloomy ‘Warpaint’ is as much my personal highlight as the final ‘Name Your Poison’ with some VENOM vibes again. One thing I can say for sure: if I had heard those recordings back in the time they were recorded, I would have loved this simple, rude and brutal stuff. Even nowadays, 33 years later, it was a joy for me to listen to those “1985 Demo(n)s”. Yet it still is a justified question if there really will be more than a few old geezers like me who really dig this. If you’re my age, you might check...

Thomas Meyer



..::TRACK-LIST::..

Demo 1 September 1985
1. Go To Hell 5:33
2. Rigor Mortis 6:30
3. Into The Abyss Of Belial 3:01
4. Death From Behind 8:21

Demo II September 1985
5. The King And The Beast 4:14
6. D.E.L.O.S. (The Asylum Of The Vanished) 4:15
7. Warpaint 4:27
8. Pact Of The Wicked 4:48
9. Name Your Poison 4:29




https://www.youtube.com/watch?v=qUPt2izmT1U


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Założony w 1983 roku (!) niemiecki OUTRAGE nigdy nie otrzymał atencji, na którą zdecydowanie zasługuje! Połączenie wpływów HELLHAMMER/CELTIC FROST z surowym thrash/blackmetalem w stylu wczesnego SODOM! CD zawiera dwie demówki nagrane w 1985 roku: "Outrage I" oraz "Outrage II". Wkładka zawiera mnóstwo rzadkich zdjęć oraz wywiad z zespołem przeprowadzony przez Pima Blankensteijna (dziennikarz Lords of Metal i wokalista OFFICIUM TRISTE). 9 utworów kultowego i obskurnego blackującego thrash metalu.



Outrage was one of those German bands that got involved in black metal very early on. Perhaps they came in the slipstream of bands such as Sodom and Poison, but they were an undeniable part of the early black metal scene. Outrage was formed in 1983 and released four demos from 1985 up to 1987. On this release Demo(n)s 1985 you will find the demos ‘Outrage I’ and ‘Outrage II’, both recorded in 1985. The booklet contains many rare pics, flyers, old underground magazine scans and an extensive interview with the band by Pim Blankensteijn (Lords of Metal journalist, Officium Triste vocalist). In total nine tracks of cult and obscure extreme German blackenend thrash metal!



Last year, the German outfit OUTRAGE really bored me with their eighth and latest album “And The Bedlam Broke Loose”. This uninspired album really was a reason not to find out more about that band from Pforzheim, but karma sometimes strikes back. Without further checking out, I again applied to review an album from OUTRAGE, this time a re-release of their oldest stuff. This means I had to listen to a compilation of the first two, back then untitled demo tapes from 1985. And my greatest fears weren’t fulfilled, since OUTRAGE might not have been a real revolution when they started (and soon split up to have a long hiatus). But somehow the raw, blackened and thrashy stuff of these two demos got a grip on me. Especially the four songs from the first demo from September 1985 reminded me of the glorious days of extreme Black and Thrash Metal from Germany. You know, those times when bands like SODOM and KREATOR just started and released their nowadays classic first albums and EPs, derided back then, beloved today. In the case of OUTRAGE, the best possible comparison, or better description, is a mix of the first, blunt and rude SODOM recordings and the style of “Endless Pain” from KREATOR and even the TORMENTOR demo tapes. This means that OUTRAGE were rather limited in musical skills, but managed to create songs that still were charming. Just take the opener ‘Go To Hell’ as an example: the drums were as simple as possible, plain riffing, a break in the style of VENOM and that was enough to create a cool song back then. Or take the final song of that first demo, ‘Death From Behind’: modest playing skills dominate this more than eight minute long song, yet this one has its unique charme. Well, to be honest, it helps a lot if you’re an old geezer like me who grew up in those times to really get mesmerized by the stuff OUTRAGE delivered on their first demo. Younger Metalheads might only hear some dilletantes trying to play some Thrash Metal. Well, to return to “1985 Demo(n)s”, the second demo, released in December 1985, showed OUTRAGE maybe a little bit improved in concern of their skills, yet, they delivered a logical follow-up to the first demo. Still simplicity and rude blackness were the game of the four piece, maybe the acoustic intro piece of the opening ‘The King And The Beast’ was new to the sound of OUTRAGE, as the slightly improved sound of the recording. At least the drums sounded a little more decent here. And the gloomy ‘Warpaint’ is as much my personal highlight as the final ‘Name Your Poison’ with some VENOM vibes again. One thing I can say for sure: if I had heard those recordings back in the time they were recorded, I would have loved this simple, rude and brutal stuff. Even nowadays, 33 years later, it was a joy for me to listen to those “1985 Demo(n)s”. Yet it still is a justified question if there really will be more than a few old geezers like me who really dig this. If you’re my age, you might check...

Thomas Meyer



..::TRACK-LIST::..

Demo 1 September 1985
1. Go To Hell 5:33
2. Rigor Mortis 6:30
3. Into The Abyss Of Belial 3:01
4. Death From Behind 8:21

Demo II September 1985
5. The King And The Beast 4:14
6. D.E.L.O.S. (The Asylum Of The Vanished) 4:15
7. Warpaint 4:27
8. Pact Of The Wicked 4:48
9. Name Your Poison 4:29




https://www.youtube.com/watch?v=qUPt2izmT1U


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Emerging from the modern Italian prog scene back in 2009, Il Tempio delle Clessidre initially came together due to the desire of female keyboard player Elisa Montaldo to perform the classic Italian progressive album `Zarathustra' alongside the original vocalist Stefano "Lupo" Galifi. With the addition of more players, writing sessions soon produced an album of original compositions which formed the basis for their self-titled debut release in 2010. To some (myself included), the album was a bit of a modern Italian classic, and as good word of mouth spread, the band were also able to commence live performances. `Live in Seoul' is a two DVD set from Black Widow Records, containing a complete two hour show featuring the band performing the bulk of their debut album, as well as a daring (and risky) interpreatation of a particular work that can only be considered one of the most important and defining vintage Italian progressive albums.
The first disc is devoted to a 2011 performance of the entire Museo Rosenbach classic from 1973 `Zarathustra', however, to call it a `cover version' would be hugely dismissive and somewhat insulting. Instead, the Il Tempio band take the arrangement of the original work and then completely reinvent it. All the familiar themes still show up, but they're woven between new and alternate passages, instrumental improvisations and fresh vocal arrangements. The following fifty minute performance is played with such a wild energy by a group of musicians utterly passionate about the revered vintage RPI work, and it stands completely on its own merits. Compared to the original, the drumming, bass and electric guitars have an added attacking heavy power (some older fans and prog-snobs will likely have a tough time with this part), and plenty of focus is placed on gothic priestess Elisa Montaldo's evocative and dazzling keyboard atmospheres. Stefano "Lupo" Galifi's lead vocals sound just as strong and commanding as they did on the original work, and the thirty-odd years since then have not weakened his voice even slightly. An element that immediately lifts the piece even higher are new duet vocal passages between Stefano and Elisa, and she even takes several solo spots herself, absolutely enchanting and hypnotic.

The second set from the band has them performing most of their debut album, a strongly theatrical performance dominated by dark queen Montaldo, but all the other members charging the material with a wilder force compared to the studio album versions. There's also footage from various progressive music related festivals such as 2 Days and Nearfest Apocalypse, their first live performance in Genova from 2009, various behind the scenes bonuses, reviews and a photo gallery.

Big changes would come for Il Tempio delle Clessidre soon after the Seoul performance. A proper reunion of the original Museo Rosenbach from the Seventies would see Lupo depart to rejoin his old band, resulting in them releasing a new album `Barbarica' in 2013. Il Tempio would (thankfully) carry on with a new vocalist Francesco Ciapica to release `Alienatura' in 2013, an exciting and varied album that proved they were not simply some group of imitators, and it builds even more on the talent that was instantly displayed right from their superb debut album, whilst also allowing them to forge their own identity without relying on high profile connections. But that's the next chapter currently being written...!

Museo Rosenbach and `Zarathustra' fans, please do not be alarmed by the decision of the band to play this beloved vintage Italian release. Personally speaking, `Zarathustra' is one of my absolute favourite RPI albums that I have listened to endlessly over the years, one that I also instantly think of to recommend to listeners wanting to investigate the vintage Italian prog era for the first time. I myself approached this part of the live DVD with apprehension and some suspicion, so to witness Il Telpio delle Clessidre perform it with utmost respect to the original, but also implementing their own skill, passion and clever musical ideas is hugely satisfying and frequently thrilling. I hope diehard Italian prog fans will give it a chance and hopefully be just as won over by it as I was.

Almost four hours of concert footage, powerful live performances from a talented group of charismatic musicians, and a colourful variety of theatrical flair, `Live in Seoul' is an essential live document of Il Tempio delle Clessidre, one of the most exciting and distinctive modern RPI bands, so take the opportunity to allow Lady Elisa Montaldo and her male guard to cast their spell on you.

Aussie-Byrd-Brother


Awesome! In this new century we have been lucky enough to witness a wave of new and great classic-inspired modern Italian progressive rock bands; the names of Il Bacio della Medusa, Egonon, La Conscienza di Zeno and of course Il Tempio delle Clessidre have been knocking hard in our ear-doors and have entered with solid offerings to this unique musical realm. Me, as an RPI lover am truly enthusiastic regarding these (and others) bands which have released excellent albums and now in this case, DVDs.

Il Tempio delle Clessidre released their first live DVD in 2014 through Black Widow Records, the title is "Live in Seoul" and is a 2-DVD set that shows amazing performances. This band was born thanks to keyboard player Elisa Montaldo whose love for Museo Rosenbach's Zarathustra made her start a band in which "Lupo" Galiffi (from Museo) was the main vocalist. Fabio Gremo on bass, Paolo Tixi on drums and Giulio Canepa on guitars complement this 5-piece outstanding band.

Well, though I must be honest, the video quality is not what I would call the best, but after all, it is not that important because the music and the performances are the main elements. The first DVD contains a two-hour concert from Seoul, recorded on October 8th, 2011. It is divided in two acts. The first one is called "Il Museo" and as you can imagine, a full performance of Zarathustra is given, and though the voice is from the original singer and that is a relevant point, the music and the performance are not the same, I mean, it is not a copycat, because Il Tempio introduces different arrangements, figures and performances, they also add some instrumental passages that made the version of their own, so it is Il Tempio's Zarathustra.

It is evident that this new band loves vintage prog and they really enjoy playing it, we can watch how passionate they perform, how they live the music and how they transmit it to the audience, in spite Japanese people do not show their emotions so easily. I remember when I see Museo Rosenbach at Baja Prog 2014, me and other friends were so excited singing, moving our bodies and becoming crazy, because how won't you go crazy with such a powerful music and performance? Elisa Montaldo is a terrific keyboard player, her dress, voice and sensuality adds even more cadence to the already exquisite music, while the other guys are equally important, each one doing their best with their instrument and acting like gods.

The second act is entitled "Il Tempio", and it shows a full performance of their first and self-titled album. So now the vintage becomes new, because they offer first class RPI with an amazing fresh sound that makes us feel alive and kicking. It excites me a lot because I really love Italian prog, so to know there are bands like this one doing extraordinary music is worth getting excited. In this second set there are moments where Lupo does not sing, there are amazing instrumental passages and curious symphonic, dark atmospheres that are wonderfully complemented by some performance details like in "Danza Esoterica di Datura", when Montaldo spread datura (like a perfume) to the audience. Later the musicians go out with masks, so it produces a drama scenario, like being in a literary play. There is an encore at the end, a bit repetitive, but enjoyable anyways, it is called Zarathustra Medley, so go figure.

That concert is just an example of how great this band is and how I would love to see them live sometime soon. The first DVD is enough to spend great time and to buy this release. However, there is also a second DVD! It might be repetitive, but I think it is a great additional feature, because we can see the band in different concerts, from their very first live show in 2009, to the one at NEARFest Apocalypse in 2012. I repeat, talking strictly about video recording, it is not superb, but when you listen to the music and see them performing, wow, you just have to love it.

Highly recommendable! Enjoy it!

memowakeman



..::TRACK-LIST::..

DVD 1: (Recorded live in Seoul at Sowol Art Hall - October 8th, 2011.)
Act I - Il Museo
Zarathustra
- L'Ultimo Uomo
- Il Re Di Ieri
- Al Di La' Del Bene E Del Male
- Superuomo
- Il Tempio Delle Clessidre
2. Degli Uomini
3. Della Natura
4. Dell`Eterno Ritorno

Act II - Il Tempo
5. Verso L'Alba
6. Insolita Parte Di Me
7. Boccadasse
8. Danza Esoterica Di Datura
9. Faldistorum
10. La Stanza Nascosta
11. L'Attesa
12. Il Centro Sottile
13. Le Due Meta` Di Una Notte

Encore
14. Zarathustra Medley

Seoul Extra Footage
Live Report By Henry Schneider
Photogallery


DVD 2:
Very First Live Appearance - Teatro Della Gioventù - Genova, Italy - Jan 23rd, 2009
1. Zarathustra
2. Insolita Parte Di Me
3. L'Attesa
4. Le Due Meta` Di Una Notte
5. Il Centro Sottile
6. La Stanza Nascosta

2 Days Prog + 1 Veruno (NO), Italy - Sept 2nd, 2011
7. Degli Uomini
8. Della Natura
9. Dell`Eterno Ritorno
10. Danza Esoterica Di Datura

ProG Liguria La Spezia, Italy - Jan 21st, 2012
11. L'Attesa

Music On The Road TV Show - Live Music Club - Trezzo Sull'Adda (Mi), Italy - Feb 4th, 2012
12. Insolita Parte Di Me
13. Interview

NEARfest Apocalypse Betlehem (PA), USA - Jun 24th, 2012
14. Il Passo
15. Onirica Possessione



..::OBSADA::..

Vocals - Stefano 'Lupo' Galifi
Guitar, Backing Vocals - Giulio Canepa
Keyboards, Backing Vocals - Elisa Montaldo
Bass, Backing Vocals - Fabio Gremo
Drums - Paolo Tixi



https://www.youtube.com/watch?v=gUn24tLqNVw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Silesia punk rock. Najnowsza płyta tyskiego Pils. 17 lat od debiutu i po kilku latach przerwy zespół wraca w wielkim stylu. W składzie byli i obecni muzycy Nail To Coffin, Bulbulators, 5 Złotych Zębów, Plastelinowe Chełmy, Punk Rock Gang, Heavy End, Sleepwalker, Hosentregle, The End, Beton M3 itd. Obecnie ich muzyka jest bardziej melodyjna i przebojowa, a znakomite teksty (m.in. autorstwa Arka Bąka czy Jakuba Stańskiego) zapadają szybko w pamięć. Mieszanka nowocześnie brzmiącego old schoolowego punk rocka, punka 77 i power popu dla ludzi lubiących The Damned, Dickies, Bulbulators, 999, Lurkers, The Clash, Inhalators etc. Wśród nagrań cover mikołowskiej Kanady oraz dub'owa wersja jednego z utworów. Zespół powoli wraca do aktywności koncertowej by promować tę nagraną w oświęcimskim Waiting Room Studio płytę.

Title: Pils

Artist: Pils

Country: Polska

Year: 2025

Genre: Rock, Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

Wyrok Konsumenta
Rozgrzeszenie
Z Cukrem, Czy Bez?
Współczesny Model Miłości (Kanada cover)
To Wiem
Nieprotestsong
Odwróceni Od Historii
Jurajski Punk
Najdłuższe Lato Świata
Najdłuższy Dub Świata
Outro

..::INFO::..

Najnowsze wydawnictwo amerykańskiego zespołu ska punkowego z Colorado Springs.

Title: What's So Important

Artist: Doc Turbo

Country: USA

Year: 2026

Genre: Ska Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01. Lookin' Like A Hot Time (The Boys)
02. If It Ain't Broke
03. Lasso
04. Steal and Borrow
05. Criminal
06. Life's a Beach (feat. Reese Roper of Five Iron Frenzy)
07. Make Money
08. Solid Gold
09. Skeleton Bones
10. Summer's Over
11. Rome (feat. Angelo Moore of Fishbone)

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Ringo Starr - Beaucoups Of Blues
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Ringo Starr
Album................: Beaucoups Of Blues
Genre................: Rock, Pop, World, & Country
Source...............: CD
Year.................: 1970-2008
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 56 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Apple Records – Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Ringo Starr - Beaucoups Of Blues [02:34]
2. Ringo Starr - Love Don t Last Long [02:46]
3. Ringo Starr - Fastest Growing Heartache In The West [02:35]
4. Ringo Starr - Without He [02:37]
5. Ringo Starr - Woman Of The Nigh [02:23]
6. Ringo Starr - I d Be Talking All The Tim [02:11]
7. Ringo Starr - $15 Draw [03:30]
8. Ringo Starr - Wine Women And Loud Happy Song [02:19]
9. Ringo Starr - I Wouldn't Have You Any Other Way [02:58]
10. Ringo Starr - Loser's Lounge [02:24]
11. Ringo Starr - Waiting [02:55]
12. Ringo Starr - Silent Homecoming [03:56]
13. Ringo Starr - Coochy Coochy [04:46]
14. Ringo Starr - Nashville Jam [06:39]

Playing Time.........: 44:39
Total Size...........: 255,68 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


[Wstawiam jako 'KONCERTY']


..::OPIS::..

The legendary German band Einstürzende Neubauten, known since the '80s for their uncompromising approach to music has come up with yet another groundbreaking project far ahead of its times, enabling them to work on their endeavors without needing to bow to the music industry's rules and regulations.

What impact this cheeky use of modern technology has had on the band, their fans and the music industry is portrayed in this documentary Einstürzende Neubauten - On Tour With Neubauten.Org by Danielle De Picciotto. Danielle De Picciotto, an American artist living in Berlin since the fall of the wall, has influenced Berlin's cultural scene since 1985 in many ways as the co-innovator of the Love Parade, the Ocean Club with Gudrun Gut and Kunst oder König, the club-cultural exhibition series presenting Berlin's creative cross-culture internationally.

Also an active member of Berlin's music scene (former singer of the Space Cowboys) she has known Einstürzende Neubauten personally for almost twenty years, following their development with interest. After becoming a member of their new project Neubauten.org, in 2003 she was asked to document the ensuing tour in 2004 by Blixa Bargeld, singer of the band, to provide material for future concert documentaries. Besides filming every show, she interviewed countless "supporters" worldwide, ending up with this documentary -- a courageous example of how following an individual, courageous path can change people's lives worldwide.



..::TRACK-LIST::..

1. Introduction / Prelude
2. The Creation Of "www.neubauten.org"
3. What Is A Supporter?
4. The Tour
5. The Musicians
6. What Does Being A Supporter Mean?
7. Does "www.neubauten.org" Demystify?
8. Is "www.neubauten.org" A Reality Show?
9. The Music
10. Die Rampe
11. The Future
12. End Credits

Bonus Features:
1. Die Intonatore
2. Making Of
3. Profi Master On Stage
4. Slide Show



https://www.youtube.com/watch?v=Nh7Gn5X3mEc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pierwsza płyta Il Tempio Delle Clessidre wywołała spore poruszenie wśród fanów prog-rocka, głównie włoskiego. Nawet były głosy, szczerze mówiąc całkiem uzasadnione, że był to najlepszy prog-rockowy debiut od dobrych kliku lat. W każdym razie wydane trzy lata temu „Il Tempio delle Clessidre” było dużym wydarzeniem. Być może też dlatego, że śpiewał tu były wokalista najsłynniejszego składu Museo Rosenbach, Stefano „Lupo” Galifi (a na koncertach grali całego „Zarathustrę”!). Dlatego z tym większym zainteresowaniem zająłem się „alieNatura”.

Mówi się, że zwykle na pierwszą płytę pracuje się całe życie, a na drugą – to w tym czasie od pierwszej do drugiej. Albo się za bardzo pośpieszyli, albo po prostu nie ma co liczyć na więcej, bo „alieNatura” jednak debiutowi ustępuje. Niestety nie ma już Galifiego i może to też miało jakiś wpływ na efekt końcowy? Który wcale nie jest taki zły, bo to płyta zupełnie porządna – bardzo solidny, bardzo tradycyjny Italo-prog – dłuższe utwory, bardziej rozbudowane, dużo klawiszy i to tych raczej vintage – czyli syntezatory analogowe, mellotron, organy, moog. Oczywiście mocne odniesienia do muzyki klasycznej, ale też do klasycznych wykonawców włoskiego prog-rocka, a przede wszystkim Museo Rosenbach, Banco Delmutuo Soccorso i tym podobnych, a także porządny, dobrze wyszkolony technicznie wokalista o mocnym głosie. Trudno napisać coś więcej o płycie, która jest absolutnie typowa dla swojego gatunku, a jakościowo nie budzi specjalnych zastrzeżeń.

Jak widać po czasach utworów dominują rzeczy nieco bardziej rozbudowane i mamy też jedną suitę. Całkiem niezłą, ale w pewnym momencie zaczynała nieco nudzić. Dużo lepiej wypadają krótsze utwory z pierwszej części z najlepszym na płycie „Onirica Possessione”. Początek płyty też jest w jakimś sensie typowy, bo „Kaze” to spokojny instrumetal, łagodnie przechodzący w „Senza Colori”, a takie rozwiązanie możemy znaleźć na wielu progresywnych krążkach.

Jako, że mam sporą słabość do Italo-proga, trochę przez palce patrzę na mankamenty „alieNatura” (właściwie jeden podstawowy – muzycznie gorsze od debiutu), a skupiam się raczej na zaletach – rozmach, dobre wykonanie, niezłe melodie., oraz ogólnie dobre wrażenie. Wcale przyjemnie się tego słucha. Solidne siedem gwiazdek.

Wojciech Kapała


Il Tempio Delle Clessidre is an Italian band formed in 2006 in the Genoa city. The band initially had Stefano 'Lupo' Galifi (original vocalist from Museo Rosenbach), but after the departure of Stefano that went band to reunite with his former band they convened Francesco Ciapica for his place. The rest of the band is still the same, Elisa Montaldo (keyboards and vocals), Fabio Gremo (bass), Giulio Canepa (guitars) and Paolo Tixi (drums). The band have released their second album AlieNatura (2013) by Black Widow Records earlier this year.
Black Widow is a specialized label which pretty much focuses on what I like to call 'dark Prog'. If you have no idea what I'm talking about I'll make it easier for you: Gothic influenced Prog. This is their specialty.

I started my listening with the nice booklet in hands and when the opening track 'Kaze' begins one can hear strong and well recorded music out of the speakers. This makes you sit down and pay attention immediately. The Japanese sounds that come out of the track are quite hypnotic. The moment of truth comes with the following song 'Senza Colori', the first track of AlieNatura (2013) with vocals. As I mentioned, the Gothic and somber moments are all around here, but at the same time the band has a strong root on the Symphonic Italian style too.

The continuation, 'Il Passo', is even more atmospheric and full of little details. Its Symphonic apex lies on the double guitars and a number of great keyboards. Amazing track! The acoustic 'Fino Alla Vetta' is the next piece of music. It's basically a ballad with acoustic guitars till around the 3rd minute of the song. After that it gets a bit heavier, especially because of the organs of Elisa Montaldo. That's when it gets really interesting.

'Onirica Possessione' is a damn strong track! Classic Genesis meets Italian 70's Prog at its best moments. Powerful vocals melodies by Francesco Ciapica and the Symphonic side of Prog Rock speaking really loud. One of the best tracks of the AlieNatura (2013). Weird last part though! 'Notturna' is a smaller interlude with a nature kind of feeling to it, basically commanded by keyboards and Elisa vocals. Beautiful piece of music!

The last track on the album is an almost 15 minutes suite with 5 parts called 'Il Cacciatore'. This last song is full of heavy guitars riffs and grim keyboards, that's how it starts really. It's great how they used the vocals between the verses. It helps create a really powerful mood in their music. 'Il Cacciatore' is all about changes and beautiful yet melancholic music. You have to listen with attention but still, you will bang your head with the riffs!

Il Tempio Delle Clessidre came as a big surprise to me as I didn't listen their debut album and knew nothing about them. Now I can honestly say that AlieNatura (2013) is one of the most powerful releases of the year! Perfect musicianship, great production and songwriting with a fresh sound. The album is powerful and melodic at the same time as the great Prog albums should be!

ProgShine


Alienatura is the second album by Il Tempio delle Clessidre and was released in 2013 on the independent label Black Widow Records with a renewed line up featuring Elisa Montaldo (keyboards, vocals), Fabio Gremo (bass, classical guitar, backing vocals), Giulio Canepa (electric and acustic guitar, backing vocals), Paolo Tixi (dums, backing vocals) and Francesco Ciapica (vocals). After the excellent eponymous debut album, the old vocalist Lupo Galifi left the band to join the reformed Museo Rosenbach and Francesco Ciapica stepped in proving that in Italy there's no shortage of excellent singers. All the good qualities of the band's previous album are confirmed here, the overall sound is a wonderful mix of vintage sounds and new ideas and all the compositions are convincing and well performed. Somehow the beautiful art cover by Alessandro Sala depicts in a very effective way the content of the music and lyrics inviting you to wander under the moon, looking for the right balance between your every day life and an alien nature that the contemporary society can't understand.
The beautiful opener "Kaze" sets the atmosphere. It's an instrumental track with a touch of exotic mysticism where you can hear lost, distant sounds and voices still blowing in the wind. In fact, kaze is a Japanese word that means wind and the music flows away with many changes, carrying you from east to west, from Oriental waves to echoes of native American rites... By the way, on this track you can hear for a moment the voice of Yoshiko Kase, a Japanese friend of the band and a passionate prog fan.

Next comes "Senza colori" (Colourless) that depicts in music and words a man on the edge of a deep personal crises who reflects about his past errors. Slowly part of him gets lost in the spiral of time, his memories get blurred and his hopes melt, suffocated by an oppressive reality. The mood is dark, but never say never! Even when his world seems crumbling down his inner will is still pulsing and pushes him to find a balance to repair what's wrong and to look for that kind of madness that's called Truth...

"Il passo" (The step) is another great track that describes a man who's falling down, betrayed by his self confidence and his desire of adventures. He was walking in the mountains, now he can remember nothing but the sound of his steps in the void and the wind blowing around him. He's scared and the night is coming down. Nobody will find him, lost in a solitary ravine, injured, surrounded by the desperate roots of the trees and naked rocks. His rage burns inside his chest as he shouts for the last time... Oh, what a lucky man he was!

"Fino alla vetta" (Up to the mountain top) is about hiking in the Alps and tells in music and words about the spiritual experience of a day spent in touch with beautiful, breathtaking panoramas, far from the daily grind. At dawn you can walk to the top breathing fresh air and listening to the melodic sound of soft rain drops falling on the trees until you get lost under a spell, led by the moon, free from the chains of civilization, in harmony with Mother Nature...

On the dark, nightmarish "Onirica possessione" (Oneiric possession) the music and lyrics describe in a theatrical way a very troubled night. As the veil of darkness comes down you fall asleep in a vortex of obscure thoughts, then your mind begins to fly across scary, bleak landscapes. You're filled with a strong sense of fear and risk to get lost, eternal prisoner of your madness and of your ill dreams. Then you see a creek in a wood and clear water flowing. Maybe there's another reality, you try to go forward to touch the illusion of a life after death while your thoughts fall down like autumn leaves... But soon you realize that your feet are sinking in the quicksand, the burden of your pain makes you heavy, the curtain opens and a crazy, dramatic play begins... In the last section you can hear the suggestive call of a demon and his false promises interpreted by Elisa Montaldo.

"Notturna" (Nocturnal) is a short, dreamy piece where you can fully appreciate Elisa Montaldo lead vocals. Here the music and lyrics depict arcane rites of cosmic harmony under the moon and a myriad of dancing stars, an ethereal celebration in honour of a pagan goddess who speaks of mountains, trees, rocks and of a world where your soul is free to fly high...

The magnificent epic "Il cacciatore" (The Hunter) concludes this excellent work in a perfect way. It's divided into five parts and tells the story of a hunter who gets lost in the forest following the tracks of his pray. He's tired, stranded, injured. Who is the pray now? When he meets a wolf he's almost helpless, ha can't use his bow and arrow anymore. But the wolf is merciful and protects him. At last he repents, he understand that shooting down an innocent life is pointless and cruel. So, he becomes a new man who's finally aware of the importance of living in a perfect balance with Mother Nature... Well, a nice fable and another great track!

On the whole, this is really a wonderful album, full of passionate melodies, mellow symphonic passages and a pinch of melodramma. I think that this is a real must for every prog lover!

andrea



..::TRACK-LIST::..

1. Kaze (Ciò Che Il Vento Porta Con sé) 04:15
2. Senza Colori 08:30
3. Il Passo 09:25
4. Fino alla Vetta 07:42
5. Onirica Possessione 09:08
6. Notturna 02:40
7. Il Cacciatore 14:50
- La Vera Preda
- Volo di Rapace
- La Lince
- Il Lupo
- Il Cacciatore



..::OBSADA::..

Elisa Montaldo - Voice, Keyboards, Piano, Organ, Concertina
Giulio Canepa - Guitars
Francesco Ciapica - Voice
Paolo 'Paolo' Tixi -Drums
Fabio Gremo - Bass



https://www.youtube.com/watch?v=d_4aG32SfRs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pierwsza płyta Il Tempio Delle Clessidre wywołała spore poruszenie wśród fanów prog-rocka, głównie włoskiego. Nawet były głosy, szczerze mówiąc całkiem uzasadnione, że był to najlepszy prog-rockowy debiut od dobrych kliku lat. W każdym razie wydane trzy lata temu „Il Tempio delle Clessidre” było dużym wydarzeniem. Być może też dlatego, że śpiewał tu były wokalista najsłynniejszego składu Museo Rosenbach, Stefano „Lupo” Galifi (a na koncertach grali całego „Zarathustrę”!). Dlatego z tym większym zainteresowaniem zająłem się „alieNatura”.

Mówi się, że zwykle na pierwszą płytę pracuje się całe życie, a na drugą – to w tym czasie od pierwszej do drugiej. Albo się za bardzo pośpieszyli, albo po prostu nie ma co liczyć na więcej, bo „alieNatura” jednak debiutowi ustępuje. Niestety nie ma już Galifiego i może to też miało jakiś wpływ na efekt końcowy? Który wcale nie jest taki zły, bo to płyta zupełnie porządna – bardzo solidny, bardzo tradycyjny Italo-prog – dłuższe utwory, bardziej rozbudowane, dużo klawiszy i to tych raczej vintage – czyli syntezatory analogowe, mellotron, organy, moog. Oczywiście mocne odniesienia do muzyki klasycznej, ale też do klasycznych wykonawców włoskiego prog-rocka, a przede wszystkim Museo Rosenbach, Banco Delmutuo Soccorso i tym podobnych, a także porządny, dobrze wyszkolony technicznie wokalista o mocnym głosie. Trudno napisać coś więcej o płycie, która jest absolutnie typowa dla swojego gatunku, a jakościowo nie budzi specjalnych zastrzeżeń.

Jak widać po czasach utworów dominują rzeczy nieco bardziej rozbudowane i mamy też jedną suitę. Całkiem niezłą, ale w pewnym momencie zaczynała nieco nudzić. Dużo lepiej wypadają krótsze utwory z pierwszej części z najlepszym na płycie „Onirica Possessione”. Początek płyty też jest w jakimś sensie typowy, bo „Kaze” to spokojny instrumetal, łagodnie przechodzący w „Senza Colori”, a takie rozwiązanie możemy znaleźć na wielu progresywnych krążkach.

Jako, że mam sporą słabość do Italo-proga, trochę przez palce patrzę na mankamenty „alieNatura” (właściwie jeden podstawowy – muzycznie gorsze od debiutu), a skupiam się raczej na zaletach – rozmach, dobre wykonanie, niezłe melodie., oraz ogólnie dobre wrażenie. Wcale przyjemnie się tego słucha. Solidne siedem gwiazdek.

Wojciech Kapała


Il Tempio Delle Clessidre is an Italian band formed in 2006 in the Genoa city. The band initially had Stefano 'Lupo' Galifi (original vocalist from Museo Rosenbach), but after the departure of Stefano that went band to reunite with his former band they convened Francesco Ciapica for his place. The rest of the band is still the same, Elisa Montaldo (keyboards and vocals), Fabio Gremo (bass), Giulio Canepa (guitars) and Paolo Tixi (drums). The band have released their second album AlieNatura (2013) by Black Widow Records earlier this year.
Black Widow is a specialized label which pretty much focuses on what I like to call 'dark Prog'. If you have no idea what I'm talking about I'll make it easier for you: Gothic influenced Prog. This is their specialty.

I started my listening with the nice booklet in hands and when the opening track 'Kaze' begins one can hear strong and well recorded music out of the speakers. This makes you sit down and pay attention immediately. The Japanese sounds that come out of the track are quite hypnotic. The moment of truth comes with the following song 'Senza Colori', the first track of AlieNatura (2013) with vocals. As I mentioned, the Gothic and somber moments are all around here, but at the same time the band has a strong root on the Symphonic Italian style too.

The continuation, 'Il Passo', is even more atmospheric and full of little details. Its Symphonic apex lies on the double guitars and a number of great keyboards. Amazing track! The acoustic 'Fino Alla Vetta' is the next piece of music. It's basically a ballad with acoustic guitars till around the 3rd minute of the song. After that it gets a bit heavier, especially because of the organs of Elisa Montaldo. That's when it gets really interesting.

'Onirica Possessione' is a damn strong track! Classic Genesis meets Italian 70's Prog at its best moments. Powerful vocals melodies by Francesco Ciapica and the Symphonic side of Prog Rock speaking really loud. One of the best tracks of the AlieNatura (2013). Weird last part though! 'Notturna' is a smaller interlude with a nature kind of feeling to it, basically commanded by keyboards and Elisa vocals. Beautiful piece of music!

The last track on the album is an almost 15 minutes suite with 5 parts called 'Il Cacciatore'. This last song is full of heavy guitars riffs and grim keyboards, that's how it starts really. It's great how they used the vocals between the verses. It helps create a really powerful mood in their music. 'Il Cacciatore' is all about changes and beautiful yet melancholic music. You have to listen with attention but still, you will bang your head with the riffs!

Il Tempio Delle Clessidre came as a big surprise to me as I didn't listen their debut album and knew nothing about them. Now I can honestly say that AlieNatura (2013) is one of the most powerful releases of the year! Perfect musicianship, great production and songwriting with a fresh sound. The album is powerful and melodic at the same time as the great Prog albums should be!

ProgShine


Alienatura is the second album by Il Tempio delle Clessidre and was released in 2013 on the independent label Black Widow Records with a renewed line up featuring Elisa Montaldo (keyboards, vocals), Fabio Gremo (bass, classical guitar, backing vocals), Giulio Canepa (electric and acustic guitar, backing vocals), Paolo Tixi (dums, backing vocals) and Francesco Ciapica (vocals). After the excellent eponymous debut album, the old vocalist Lupo Galifi left the band to join the reformed Museo Rosenbach and Francesco Ciapica stepped in proving that in Italy there's no shortage of excellent singers. All the good qualities of the band's previous album are confirmed here, the overall sound is a wonderful mix of vintage sounds and new ideas and all the compositions are convincing and well performed. Somehow the beautiful art cover by Alessandro Sala depicts in a very effective way the content of the music and lyrics inviting you to wander under the moon, looking for the right balance between your every day life and an alien nature that the contemporary society can't understand.
The beautiful opener "Kaze" sets the atmosphere. It's an instrumental track with a touch of exotic mysticism where you can hear lost, distant sounds and voices still blowing in the wind. In fact, kaze is a Japanese word that means wind and the music flows away with many changes, carrying you from east to west, from Oriental waves to echoes of native American rites... By the way, on this track you can hear for a moment the voice of Yoshiko Kase, a Japanese friend of the band and a passionate prog fan.

Next comes "Senza colori" (Colourless) that depicts in music and words a man on the edge of a deep personal crises who reflects about his past errors. Slowly part of him gets lost in the spiral of time, his memories get blurred and his hopes melt, suffocated by an oppressive reality. The mood is dark, but never say never! Even when his world seems crumbling down his inner will is still pulsing and pushes him to find a balance to repair what's wrong and to look for that kind of madness that's called Truth...

"Il passo" (The step) is another great track that describes a man who's falling down, betrayed by his self confidence and his desire of adventures. He was walking in the mountains, now he can remember nothing but the sound of his steps in the void and the wind blowing around him. He's scared and the night is coming down. Nobody will find him, lost in a solitary ravine, injured, surrounded by the desperate roots of the trees and naked rocks. His rage burns inside his chest as he shouts for the last time... Oh, what a lucky man he was!

"Fino alla vetta" (Up to the mountain top) is about hiking in the Alps and tells in music and words about the spiritual experience of a day spent in touch with beautiful, breathtaking panoramas, far from the daily grind. At dawn you can walk to the top breathing fresh air and listening to the melodic sound of soft rain drops falling on the trees until you get lost under a spell, led by the moon, free from the chains of civilization, in harmony with Mother Nature...

On the dark, nightmarish "Onirica possessione" (Oneiric possession) the music and lyrics describe in a theatrical way a very troubled night. As the veil of darkness comes down you fall asleep in a vortex of obscure thoughts, then your mind begins to fly across scary, bleak landscapes. You're filled with a strong sense of fear and risk to get lost, eternal prisoner of your madness and of your ill dreams. Then you see a creek in a wood and clear water flowing. Maybe there's another reality, you try to go forward to touch the illusion of a life after death while your thoughts fall down like autumn leaves... But soon you realize that your feet are sinking in the quicksand, the burden of your pain makes you heavy, the curtain opens and a crazy, dramatic play begins... In the last section you can hear the suggestive call of a demon and his false promises interpreted by Elisa Montaldo.

"Notturna" (Nocturnal) is a short, dreamy piece where you can fully appreciate Elisa Montaldo lead vocals. Here the music and lyrics depict arcane rites of cosmic harmony under the moon and a myriad of dancing stars, an ethereal celebration in honour of a pagan goddess who speaks of mountains, trees, rocks and of a world where your soul is free to fly high...

The magnificent epic "Il cacciatore" (The Hunter) concludes this excellent work in a perfect way. It's divided into five parts and tells the story of a hunter who gets lost in the forest following the tracks of his pray. He's tired, stranded, injured. Who is the pray now? When he meets a wolf he's almost helpless, ha can't use his bow and arrow anymore. But the wolf is merciful and protects him. At last he repents, he understand that shooting down an innocent life is pointless and cruel. So, he becomes a new man who's finally aware of the importance of living in a perfect balance with Mother Nature... Well, a nice fable and another great track!

On the whole, this is really a wonderful album, full of passionate melodies, mellow symphonic passages and a pinch of melodramma. I think that this is a real must for every prog lover!

andrea



..::TRACK-LIST::..

1. Kaze (Ciò Che Il Vento Porta Con sé) 04:15
2. Senza Colori 08:30
3. Il Passo 09:25
4. Fino alla Vetta 07:42
5. Onirica Possessione 09:08
6. Notturna 02:40
7. Il Cacciatore 14:50
- La Vera Preda
- Volo di Rapace
- La Lince
- Il Lupo
- Il Cacciatore



..::OBSADA::..

Elisa Montaldo - Voice, Keyboards, Piano, Organ, Concertina
Giulio Canepa - Guitars
Francesco Ciapica - Voice
Paolo 'Paolo' Tixi -Drums
Fabio Gremo - Bass



https://www.youtube.com/watch?v=d_4aG32SfRs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Świetny, pełen energii album, w którym Ray Davies z ironią i humorem rozprawia się z bezwzględnym światem przemysłu muzycznego. To jedna z najciekawszych i najbardziej charakterystycznych płyt The Kinks z początku lat 70., łącząca rock, pop, folk i typową dla zespołu brytyjską przekorę. Pięć utworów dodatkowych – alternatywne wersje i miksy.



..::TRACK-LIST::..

1. The Contenders
2. Strangers
3. Denmark Street
4. Get Back In Line
5. Lola
6. Top Of The Pops
7. The Moneygoround
8. This Time Tomorrow
9. A Long Way From Home
10. Rats
11. Apeman
12. Powerman
13. Got To Be Free

Bonus Tracks: Alternate Versions
14. Anytime
15. The Good Life (2020 Mix)
16. Apeman (Alternate Version, Stereo)
17. This Time Tomorrow (Alternative Take 2020 Mix)
18. Lola (Mono Single Mix)

Single CD version of 50th Anniversary Re-issue with 5 bonus tracks of Alternative Versions and Mixes.
Remastered from HD Master Tapes.



..::OBSADA::..

Ray Davies - lead vocals; acoustic, electric and resonator guitars; harmonica (The Contenders), producer
Dave Davies - backing vocals; electric and acoustic guitars; lead vocals ("Strangers" and "Rats")
John Dalton - bass guitar
Mick Avory - drums
John Gosling - baby grand piano, electric piano, Hammond organ

Additional musician:
Ken Jones - maracas



https://www.youtube.com/watch?v=iyzTWs6b6Z4


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Świetny, pełen energii album, w którym Ray Davies z ironią i humorem rozprawia się z bezwzględnym światem przemysłu muzycznego. To jedna z najciekawszych i najbardziej charakterystycznych płyt The Kinks z początku lat 70., łącząca rock, pop, folk i typową dla zespołu brytyjską przekorę. Pięć utworów dodatkowych – alternatywne wersje i miksy.



..::TRACK-LIST::..

1. The Contenders
2. Strangers
3. Denmark Street
4. Get Back In Line
5. Lola
6. Top Of The Pops
7. The Moneygoround
8. This Time Tomorrow
9. A Long Way From Home
10. Rats
11. Apeman
12. Powerman
13. Got To Be Free

Bonus Tracks: Alternate Versions
14. Anytime
15. The Good Life (2020 Mix)
16. Apeman (Alternate Version, Stereo)
17. This Time Tomorrow (Alternative Take 2020 Mix)
18. Lola (Mono Single Mix)

Single CD version of 50th Anniversaary Re-issue with 5 bonus tracks of Alternative Versions and Mixes.
Remastered from HD Master Tapes.



..::OBSADA::..

Ray Davies - lead vocals; acoustic, electric and resonator guitars; harmonica (The Contenders), producer
Dave Davies - backing vocals; electric and acoustic guitars; lead vocals ("Strangers" and "Rats")
John Dalton - bass guitar
Mick Avory - drums
John Gosling - baby grand piano, electric piano, Hammond organ

Additional musician:
Ken Jones - maracas



https://www.youtube.com/watch?v=iyzTWs6b6Z4


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Paul McCartney - Press To Play
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Paul McCartney
Album................: Press To Play
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1986
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 61 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: EMI Odeon - Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Paul McCartney - Stranglehold [03:36]
2. Paul McCartney - Good Times Coming - Feel The Sun [04:56]
3. Paul McCartney - Talk More Talk [05:17]
4. Paul McCartney - Footprints [04:32]
5. Paul McCartney - Only Love Remains [04:16]
6. Paul McCartney - Press [04:43]
7. Paul McCartney - Pretty Little Head [05:13]
8. Paul McCartney - Move Over Busker [04:05]
9. Paul McCartney - Angry [03:36]
10. Paul McCartney - However Absurd [04:58]
11. Paul McCartney - Write Away [03:01]
12. Paul McCartney - It's Not True [05:53]
13. Paul McCartney - Tough On A Tightrope [04:51]
14. Paul McCartney - Spies Like Us [04:48]
15. Paul McCartney - Once Upon A Long Ago (Long Version) [04:36]

Playing Time.........: 01:08:26
Total Size...........: 420,45 MB

Tracks 14 and 15 are bonus tracks.

..::INFO::..

Trzynasty, najnowszy album studyjny meksykańskiego zespołu ska.

Title: Todo Va a Estar Bien

Artist: Los Estramboticos

Country: Meksyk

Year: 2026

Genre: Ska

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01. Todo Va a Estar Bien
02. Sonar Contigo
03. No Me Haces Falta (Delante de Ti)
04. No Te Quise Lastimar
05. La Gota Que Derramo el Beso
06. Volver a Ver
07. No Necesitas a Nadie
08. Amores y Milagros
09. Con Alguien Mejor
10. La Herida (Acustica)

..::INFO::..

Supertramp to angielski zespół rockowy prezentujący w swej twórczości elementy progresywnego rocka, hard rocka i soft rocka. Grupa powstała w 1969 roku w Londynie. Formacja nadal nagrywa i koncertuje. Zespół wypracował unikatowe, „eleganckie” brzmienie oparte na rozbudowanym instrumentarium: bardzo czystej i precyzyjnej grze akustycznych i elektrycznych instrumentów klawiszowych w połączeniu z instrumentami dętymi drewnianymi, melodyjnie grającej gitary elektrycznej i męskich wokali falsetem. Zespół zyskał przychylność krytyków, tworząc łatwą w odbiorze odmianę rocka progresywnego, oraz komercyjny sukces, tworząc przyjazne radiu utwory i sprzedając ponad 60 milionów płyt na całym świecie. Szczytem ich komercyjnego sukcesu był wydany w 1979 roku album Breakfast in America, który rozszedł się w ponad 20 milionach kopii, co czyni go jednym z najlepiej sprzedających się albumów na świecie. Wstawka zawiera piąty album Supertramp.

Title: Even In The Quietest Moments

Artist: Supertramp

Country: Wielka Brytania

Year: 1977

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Give a Little Bit
2.Lover Boy
3.Even in the Quietest Moments
4.Downstream
5.Babaji
6.From Now On
7.Fool's Overture

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Paul McCartney & Wings - Band On The Run - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Paul McCartney & Wings
Album................: Band On The Run
Genre................: Classic Rock
Source...............: CD
Year.................: 1973-2010
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 63-64 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal Music – Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Paul McCartney & Wings - Band On The Run [05:13]
2. Paul McCartney & Wings - Jet [04:09]
3. Paul McCartney & Wings - Bluebird [03:25]
4. Paul McCartney & Wings - Mrs. Vanderbilt [04:41]
5. Paul McCartney & Wings - Let Me Roll It [04:50]
6. Paul McCartney & Wings - Mamunia [04:50]
7. Paul McCartney & Wings - No Words [02:36]
8. Paul McCartney & Wings - Picasso's Last Words (Drink To Me)[05:49]
9. Paul McCartney & Wings - Nineteen Hundered And Eighty Five[05:31]

Playing Time.........: 41:08
Total Size...........: 261,76 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2 (Bonus)
---------------------------------------------------------------------

1. Paul McCartney & Wings - Helen Wheels [03:47]
2. Paul McCartney & Wings - Country Dreamer [03:09]
3. Paul McCartney & Wings - Bluebird (from One Hand Clapping)[03:28]
4. Paul McCartney & Wings - Jet (from One Hand Clapping) [03:57]
5. Paul McCartney & Wings - Let Me Roll It (from One Hand Clapping)[04:25]
6. Paul McCartney & Wings - Band On The Run (from One Hand Clapping)[05:14]
7. Paul McCartney & Wings - Nineteen Hundred And Eighty Five (from One Hand Clapping)[05:59]
8. Paul McCartney & Wings - Country Dreamer (from One Hand Clapping)[02:16]
9. Paul McCartney & Wings - Zoo Gang [02:01]

Playing Time.........: 34:22
Total Size...........: 223,94 MB

...( Info )...

Artist: Faye Carol
Title: Faye Sings the Blues [2CD]
Year: 2026
Genre: Blues
Country: USA
Duration: 02:07:59
Format/Codec: FLAC
Audio Bitrate: Lossless


...( TrackList )...

CD1
01. Soulful Dress (4:13)
02. Faye Carol, Taj Mahal - Let The Good Times Roll (4:06)
03. Faye Carol, Gerald Albright - Driving Wheel (6:22)
04. Faye Carol, Jubu Smith - Payin' The Cost To Be The Boss (4:18)
05. Bad, Bad News (7:36)
06. Faye Carol, Wycliffe Gordon - Blow Top Blues (7:06)
07. Faye Carol, James Carter - The Thrill Is Gone (8:45)
08. He Wants To Sell My Monkey (5:28)
09. Faye Carol, Eric Gales - Black Nights (8:18)
10. Faye Carol, Robert Randolph - Never Make Your Move Too Soon (6:15)

CD2
01. Faye Carol, Taj Mahal - Woke Up This Morning (4:03)
02. Faye Carol, Jubu Smith - Chill With You (6:22)
03. Faye Carol, Kirk Whalum - How Long Blues (3:50)
04. Faye Carol, Russell Gunn - The Way You Do The Things You Do (6:58)
05. Faye Carol, Tia Fuller - Driftin' Blues (4:50)
06. After Hours (7:06)
07. Roll 'Em Pete (5:25)
08. Faye Carol, Jon Faddis - Fine & Mellow (11:01)
09. I'll Take Care Of You (10:38)
10. Faye Carol, Nicholas Payton - Blueberry Hill (5:19)

...( Info )...

Artist: VA
Album: Ibiza Afro Lounge Mix
Genre: House, Dance
Edition: Deep Strips
Source: qobuz
Duration: 02:08:29
Audio: FLAC, Lossless|WEB-DL
Rip type: tracks


...( TrackList )...


01. Di Mora - Yemaya Mama (5:00)
02. Elegant Ape - Closer (2:51)
03. Elegant Ape - Nothing (4:15)
04. DJ David Kim - Candy Shop (5:28)
05. Magthegreat - Move Your Body (3:32)
06. Cristian Ferrer - Stay With Me (4:03)
07. Peter Damian - High (5:58)
08. Elegant Ape - Return To Life (4:31)
09. Elegant Ape - Freedom (3:06)
10. Di Mora - Bye Bye (4:32)
11. Elegant Ape - Fading Light (2:02)
12. DJ David Kim - In Your Eyes (4:45)
13. Dopelerz - Wait For Me (4:12)
14. Cristian Ferrer - My Moment (4:36)
15. Elegant Ape - Before The Light (2:40)
16. Di Mora - Silent Night (5:07)
17. Elegant Ape - Just Feel (4:47)
18. DJ JP - Morena Del Mar (5:33)
19. Elegant Ape - Moving through the night (4:44)
20. Elegant Ape - Huracan (2:32)
21. Elegant Ape - We Are One (5:13)
22. Cristian Ferrer - Wanna Be Yours (5:11)
23. Silvan7 - Voices of Summer (3:44)
24. Dellahouse - Viva a Vida (5:09)
25. Furni - Summer Fever (4:30)
26. CHARZZ - Pieces of You (4:00)
27. FEEZZ - Movements (3:32)
28. Silvan7 - Noche (3:04)
29. Cristian Ferrer - Feroz (5:02)
30. Di Mora - Abusadora (4:50)

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Various Artists - NRJ Music Awards 2014 - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: NRJ Music Awards 2014
Genre................: Rock, Pop
Source...............: CD
Year.................: 2014
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 74 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Warner Music France

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Kendji Girac - Andalouse [02:48]
2. David Guetta feat. Sam Martin - Dangerous (Robin Schulz Remix Edit)[03:20]
3. One Direction - Steal My Girl [03:46]
4. Maroon 5 - Animals [03:49]
5. Soprano - Cosmo [03:01]
6. Disclosure feat. Sam Smith - Latch [03:29]
7. Calvin Harris feat. John Newman - Blame [03:29]
8. Jeremih feat. YG - Don't Tell 'Em [04:27]
9. The Avener - Fade Out Lines [03:14]
10. Martin Tungevaag - Wicked Wonderland [03:37]
11. Maska feat. Black M & Docteur Beriz - Profiter de ma life[02:58]
12. Charli XCX - Boom Clap [02:48]
13. Stromae - Ta fete [02:55]
14. Nico & Vinz - Am I Wrong [04:04]
15. Kyo - Le graal [03:11]
16. Hozier - Take Me To Church [04:01]
17. David Carreira feat. Snoop Dogg - Viser le K.O. [02:54]
18. Zaz - Champs Elysees [02:55]
19. H-Magnum - Idem [03:09]
20. Indila - Love Story [03:31]
21. Black M feat. The Shin Sekai & Doomams - Je ne dirai rien[04:15]
22. Avicii - The Days [03:46]
23. Pharell Wiliams - Happy [03:51]

Playing Time.........: 01:19:27
Total Size...........: 588,96 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Katy Perry - This Is How We Do [03:23]
2. Sia - Chandelier [03:34]
3. Black M - Je garde le sourire [03:51]
4. Ariana Grande feat. The Weeknd - Love Me Harder [03:52]
5. M. Pokora - On danse [03:03]
6. Meghan Trainor - All About That Bass [03:08]
7. Keen'V - J'me bats pour toi [03:22]
8. George Ezra - Budapest [03:22]
9. Shy'm - La malice [03:47]
10. Sam Smith - Stay With Me [02:52]
11. Tove Lo feat. Hippie Sabotage - Stay High (Habits Remix)[04:17]
12. Frero Delavega - Sweet Darling [02:42]
13. Timmy Trumpet & Savage - Freaks [02:49]
14. Lilly Wood & The Prick - Prayer in C (Robin Schulz Remix)[03:10]
15. Nicki Minaj - Anaconda [04:21]
16. Shaniz feat. Maitre Gims - A contre sens [03:35]
17. Kymai feat. Edalam & Lee Mashup - Qui donne ca [03:13]
18. Steve Aoki, Chris Lake & Tujamo - Delirious (Boneless) [03:41]
19. Magic System feat. Ahmed Chawki - Magic In The Air [03:52]
20. Emma Louise - Jungle [03:21]
21. Alesso feat. Tove Lo - Heroes (We Could Be) [03:30]
22. Maude feat. Romy M - A l'attaque [02:38]
23. Coldplay - A Sky Full Of Stars [03:55]

Playing Time.........: 01:19:28
Total Size...........: 594,73 MB

...( Opis )...


3 dni muzyki zgrane z satelity :)
Niech pozostanie z nami na zawsze

...( Info )...

Artist: Toshiba Recording Orchestra
Album: Top 36 Wired Broadcasting Karaoke Hits
Rip by: samopal records
Genre: Pop, Karaoke
Release: Toshiba Records – TP-40073~74, Japan
Duration: 02:16:58
Audio: FLAC, Lossless
Rip type: Tracks
Recording format: 24/192
Distribution format: 24/192
Actual DR values: 14
Source: 2 x Vinyl, LP, Album, Stereo


...( TrackList )...

A1 Southpaw
A2 Samurai
A3 Wakare-uta (Parting Song)
A4 UFO
A5 Tsugaru Kaikyo Fuyugeshiki (Tsugaru Strait, Winter Scenery)
A6 Mukashi no Namae de Deteimasu (Appearing Under an Old Name)
A7 Sake to Namida to Otoko to Onna (Sake, Tears, Men, and Women)
A8 Tabi no Owari ni (At the End of the Journey)
A9 Seishun Jidai (Days of Youth)
B1 Kuchinashi no Hana (Gardenia Flower)
B2 Yoru no Ginko (Silver Fox of the Night)
B3 Kasumapuge (Sorrowful Heart)
B4 Comoesta Akasaka
B5 Melancholy
B6 Futari de Osake o (Sharing a Drink)
B7 One Rainy Night in Tokyo
B8 Akasaka no Yoru wa Fukete (Late into the Night in Akasaka)
B9 Omaesan (My Dear)
01:10:38

C1 Katte ni Shiyagare (Do As You Please)
C2 Feelings
C3 Hoshi no Suna (Star Sand)
C4 Azusa 2-go (Azusa No. 2)
C5 Sentimental Carnival
C6 Garasuzaka (Glass Slope)
C7 Amayadori (Taking Shelter from the Rain)
C8 Shitsuren Restaurant (Heartbreak Restaurant)
C9 Imitation Gold
D1 Kita no Yado kara (From a Northern Inn)
D2 Oyuki
D3 Noto Hanto (Noto Peninsula)
D4 Hokkikou (Journey North)
D5 Cyclamen no Kaori (Scent of Cyclamen)
D6 Douzo Kono Mama (Please, Just As I Am)
D7 Omoide Makura (Memory Pillow)
D8 Blue Light Yokohama
D9 Seto no Hanayome (Bride of the Seto Inland Sea)
01:06:21

Physical copy production – Toshiba EMI Ltd
Arranged By – Tsuneo Saito
Performer – Toshiba Recording Orchestra

...( Info )...

Artist: VA
Album: Ibiza End of Summer Mix
Genre: Deep House, Dance, Club
Edition: Deep Strips - IBSH65519
Source: traxsource
Duration: 01:56:59
Audio: MP3, 320 Kbps


...( TrackList )...

01. Fatih Kosar & DeepTurco - Colors 03:18
02. CHARZZ - Side by Side 03:04
03. Benny Pitcher - Lost'n'Found 05:15
04. N.E.O.N, Dellahouse & SylRed - Epiphany 04:56
05. Fatih Kosar & DeepTurco - Dreamy 03:46
06. Mouta - Hold Me Tight 02:42
07. N.E.O.N, Dellahouse & SylRed - Deep Below 05:05
08. Elegant Ape & Cristian Ferrer - Slow Down 03:50
09. The Fly - Drive Me Crazy 04:57
10. Elegant Ape - Just Feel 04:47
11. DeepTurco - Too Long 04:55
12. Back To Deep - Take Control 03:20
13. Back To Deep - Stay With Me 02:59
14. Abee Sash - Stay Here Forever 03:04
15. Kade - Moment 02:11
16. Lino Tenerife - Every Time 03:08
17. Anton Ishutin, Elegant Ape & Note U - Be My Lover (Afro House Mix) 03:18
18. Jayanth Ak - Toxic Love 02:14
19. Gorbunoff & Phinova - Emotional 03:00
20. Jaytor & Oceanika - Lovesong 04:19
21. Anka - Gravity 03:04
22. Jaytor & Oceanika - Skyfall 04:39
23. Jaytor & Oceanika - One More Night 04:26
24. The Fly & Deep Strips - With Me 04:38
25. Anton Ishutin, NeZhDan & Note U - Casablanca 05:55
26. Silvan7 - Starlight Memory 03:31
27. Lino Tenerife - Getaway 04:56
28. Elegant Ape - Desert Bloom 03:09
29. KMÖBA - Alone 04:40
30. Nikita Marasey & Mark Vox - Lost Tonight 03:40

...( Info )...

Artist: Ricky Martin 
Album: ReVivo∶ Los Hits
Genre: Pop, Latin
Label: Sony Music Latin
Source: Qobuz
Duration: 01:14:35
Audio: FLAC 24/44.1, 48, 96, Lossless | WEB-DL
Rip type: Tracks


...( TrackList )...

01. Vente Pa’ Ca (feat. Maluma) - 24/44.1
02. La Mordidita (feat. Yotuel) - 24/44.1
03. Disparo al Corazón - 24/44.1
04. Asignatura Pendiente (feat. Kany Garcia) - 24/48
05. Lo Mejor de Mi Vida Eres Tú (feat. Natalia Jimenez) - 24/96
06. Tiburones - 24/44.1
07. A Medio Vivir (feat. Carin Leon) - 24/48
08. Otra Noche en L.A. - 24/48
09. Fiebre (feat. Wisin & Yandel) 24/96
10. Recuerdo (feat. Carla Morrison) - 24/44.1
11. Fuego de Noche, Nieve de D¡a (feat. Christian Nodal) - 24/48
12. Adios - 24/44.1
13. Tu Recuerdo (feat. Grupo Frontera) - 24/48
14. A Veces Bien Y A Veces Mal (feat. Reik) - 24/48
15. Cántalo (feat. Residente & Bad Bunny) - 24/44.1
16. Perdóname - 24/44.1
17. Vuelve (feat. Los Angeles Azules & tINI) - 24/48
18. Come with Me (Spanglish Version) - 24/44.1
19. Más - 24/44.1
20. Estranho (feat. Luan Santana) - 24/48

Genre: Black Metal
Country of Artist (Band): USA / Poland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 47:12
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Tomb
02. Drawn
03. Elegy
04. Forest
05. Strata
06. Further
07. Thorned

Genre: Black Metal
Country of Artist (Band): Poland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 42:04
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Signum Diaboli
02. Death, My Dear Companion
03. Temple of Bones
04. Dance On Piles of Corpses
05. Harbinger of Chaos
06. Devil's Wrath

...( Info )...

Artist: Nelly Furtado 
Album: N Loose
Genre: Pop / R&B
Artist/Group Country: Canada
Release Year: 2006/2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 1:51:31
Scans Included: No

...( TrackList )...

01 – Afraid (feat. Attitude)
02 – Maneater
03 – Promiscuous Interlude (feat. Timbaland)
04 – Promiscuous (feat. Timbaland)
05 – Glow
06 – Showtime
07 – No Hay Igual Interlude (feat. Timbaland)
08 – No Hay Igual
09 – Te Busqué (feat. Juanes)
10 – Say It Right
11 – Do It
12 – In God’s Hands
13 – Wait For You Interlude
14 – Wait For You
15 – All Good Things (Come To An End)
16 – Let My Hair Down
17 – Somebody To Love
18 – Te Busqué (Spanish Version) (feat. Juanes)
19 – Say It Right (CLIMAX Version) (feat. Adam Tendler)
20 – Promiscuous (BADDIE Version) (feat. Adam Tendler)
21 – Maneater (RITUAL Version) (feat. Adam Tendler)
22 – All Good Things (Come To An End) (MIDLIFE Version) (feat. Adam Tendler)
23 – Move Me (2005 Demo)
24 – I Am (2005 Demo)
25 – Weak (2005 Demo)
26 – All Good Things (Come To An End) (2006 Secret Demo Version)
27 – Te Lo Doy (feat. Villano Antillano & Lido Pimienta)
28 – Gaslight

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pierwsze sekundy The Vanishing uruchomiły we mnie zawodową podejrzliwość. Geezer Butler grający intro na płycie Mastodon brzmi przecież jak pomysł tak oczywisty, że człowiek odruchowo sprawdza, czy zaraz obok nie pojawi się limitowana edycja winylu w kolorze „Sabbath Purple” za dodatkowe czterdzieści dolarów. Tymczasem Butler wchodzi do utworu bez fanfar. Bas jest brudny, ciężki, przez chwilę nawet trochę niezdecydowany, jakby ktoś zostawił włączone nagrywanie podczas sprawdzania wzmacniacza. Dopiero potem wyłania się motyw. Bardzo prosty. Bardzo jego.

I ten początek został ze mną na dłużej niż wiele bardziej efektownych fragmentów „Marrow Deep”. Album jest napakowany świetnymi muzykami, solówkami, zmianami faktury, wokalistami gościnnymi i historiami, z których przeciętny dział marketingu zbudowałby kampanię na trzy kwartały. A jednak kilka najlepszych momentów bierze się tutaj z powściągliwości. Trochę mnie to zaskoczyło, bo po pierwszych dwóch numerach zapowiadało się raczej na płytę, która zamierza kopnąć drzwi, a później dla pewności jeszcze sprawdzić, czy framuga przeżyła.

Barbarians Blood ma w sobie bardzo dużo dawnego Mastodon: gitarę przemieszczającą akcent ciężaru co kilka chwil, pracowitą sekcję i Branna Dailora grającego tak, jakby każda wolna przestrzeń między riffami była osobistą obrazą. Dodatkowa perkusja Bena Kollera zwiększa bałagan w najlepszym znaczeniu tego słowa. Numer jest nerwowy, poszarpany, pełen tych drobnych przestawień, po których człowiekowi wydaje się, że już zna riff, a za moment musi uczyć się go ponownie.

Poisonous Weapons idzie bardziej po ziemi. Ma więcej ciężaru w środku pasma, mniej odlotów, bardzo konkretny napęd. Przy trzecim czy czwartym odsłuchu zacząłem jednak podejrzewać, że wcale nie te najbardziej agresywne utwory będą decydowały o wartości całej płyty. Mastodon potrafi grać ciężko od 2000 roku. Informacja, że nadal umie, jest miła, lecz mniej więcej tak odkrywcza jak wiadomość, że na Alasce zdarzają się chłodne wieczory.

Problem tej płyty leży gdzie indziej i nawet trudno nazwać go problemem, bo zaczyna się od człowieka, którego tutaj nie ma.

Nick Johnston i João Nogueira
Brent Hinds opuścił Mastodon w marcu 2025 roku. Pięć miesięcy później zginął w wypadku motocyklowym. Z zespołem spędził niemal ćwierć wieku i nie trzeba przesadnie romantyzować jego roli, żeby przyznać rzecz oczywistą: jego gitara powodowała kłopoty. Czasami cudowne. W utworze, który szedł już w rozsądnym kierunku, Hinds potrafił nagle postawić znak prowadzący w góry, na bagna albo do baru, którego pozostali muzycy nie mieli wcześniej w planie odwiedzać. Zdarzało się, że ten bałagan szkodził. Częściej tworzył coś, czego zespół sam nie umiałby wcześniej zaplanować.

Nick Johnston dostał więc rolę niewdzięczną z definicji. Każda jego solówka będzie przez jakiś czas ważona obok solówek człowieka, którego właśnie zastąpił na gitarze. Gra z większą kontrolą, bardzo melodyjnie, szeroko prowadzi frazy, rzadziej doprowadza je na skraj wykolejenia. W Out Like a Lamb może wreszcie trochę poszaleć i robi to znakomicie; problem pojawia się dopiero wtedy, gdy przypominamy sobie, że w przypadku Mastodon „znakomita solówka” nie zawsze oznaczała „bezpieczna solówka”. Bywały tu rzeczy krzywe, wręcz paskudne, a po chwili okazywało się, że właśnie tego utwór potrzebował.

Przez sporą część „Marrow Deep” odruchowo czekałem na podobne zdarzenie. Potem zainteresowało mnie coś innego.

João Nogueira robi na tej płycie znacznie więcej, niż sugerowałoby zwykłe dopisanie w składzie słów „instrumenty klawiszowe”. Jego partie czasami wychodzą na pierwszy plan, czasami wiszą gdzieś za gitarami i zmieniają ich kolor. Najlepiej słychać to w Moth and Bone. Początek jest miękki, prawie senny. Klawisze trzymają tę część w lekkim zawieszeniu, a kolejne wejścia zespołu nie powodują gwałtownego zerwania nastroju. Utwór rośnie powoli. Gitary przybierają na wadze, perkusja zaczyna pracować gęściej, ale ślad początkowej melodii zostaje wewnątrz całej konstrukcji.

Taki sposób budowania utworu Mastodon znał wcześniej. Nowa jest proporcja. Klawisze przestały być dodatkiem ustawianym za gitarzystami, żeby na zdjęciu rodzinnym nie zostało puste miejsce. Czasem właśnie one decydują, gdzie kompozycja może skręcić.

I chyba dlatego po kilku odsłuchach coraz mniej brakowało mi na tej płycie drugiego Hindsa. Nadal brakowało Hindsa. To zupełnie inna sprawa.

Your Ghost Again najdotkliwiej przypomina, z jakiego miejsca powstawał ten materiał. Dailor stracił wcześniej matkę, Michele Lawrence; później przyszła śmierć byłego kolegi z zespołu, z którym relacje pod koniec były dalekie od łatwych. Mastodon wszedł do studia krótko po tragedii. Nie potrzeba szczególnie bujnej wyobraźni, żeby zrozumieć, że w takich warunkach słowo „żałoba” jest trochę za schludne. Do smutku dochodzą złość, wyrzuty sumienia, niedokończone rozmowy, wspomnienia rzeczy dobrych i rzeczy, których już nie da się naprawić.

Na Your Ghost Again te emocje pozostają czytelne również bez znajomości całego biograficznego bagażu. Dailor śpiewa wysoko, momentami niemal lekko, a pod nim zespół ciągnie ciężką gitarową masę. Pod koniec wszystko gęstnieje. Utwór zaczyna gryźć mocniej, jakby delikatniejsza część wyczerpała swoje możliwości. Zwyczajnie dobrze to napisano. I cieszę się, że żaden producent nie wpadł na pomysł dopisania tam chóru dziecięcego, kwartetu smyczkowego i dzwonu pogrzebowego. Branża muzyczna zna takie przypadki.

Środek płyty
„Marrow Deep” trwa ponad godzinę i tutaj dochodzimy do części mniej wygodnej. Nie każdy z dwunastu utworów zostawia równie wyraźny ślad.

In the Ruins zostawia. Inspiracją były doświadczenia Troya Sandersa i jego rodziny po huraganie Helene. Początek jest spokojniejszy, dużo w nim miejsca między głosem a kolejnymi warstwami instrumentów. Potem kompozycja puchnie. Dailor nie prowadzi prostego marsza ku kulminacji; wypełnia przestrzeń drobnymi przejściami i uderzeniami, podczas gdy gitary robią się coraz cięższe. Klawisze nie znikają w chwili, gdy pojawia się większy przester, dzięki czemu finał zachowuje trochę z wcześniejszego smutku. To ważne, bo metalowe crescendo często cierpi na chorobę polegającą na tym, że wszystkie emocje pod koniec zamieniają się w jedną: GŁOŚNO.

They’re Coming for You przekonuje mnie słabiej. Jest odpowiednio duszne, ma dobry gitarowy ruch i kilka przejść, które przypominają, jak sprawną maszyną pozostaje ten skład. W tym właśnie tkwi kłopot. Po kilku minutach zaczynam podziwiać wykonanie zamiast śledzić sam utwór. Golden Spires cierpi miejscami na podobną przypadłość. Wiem, że dzieje się dużo. Słyszę, jak dobrze pracuje sekcja. Podoba mi się sposób, w jaki gitary wchodzą między rytmiczne akcenty. A kiedy płyta się kończy, muszę świadomie przypomnieć sobie część tych motywów.

Takiego problemu nie mam z Snakes for Dinner. Josh Homme pasuje do tego utworu trochę zbyt dobrze, co również mogło być pułapką. Jego głos ma własny ciężar kulturowy; wystarczy kilka sylab i Queens of the Stone Age wchodzi człowiekowi do pokoju bez pukania. Mastodon pozostawia mu miejsce dopiero wtedy, gdy numer ma już ustalony charakter. Homme może więc dołożyć swoją rozciągniętą, lekko odurzoną frazę, a reszta nie zmienia się w utwór QOTSA z wyjątkowo ambitną sekcją rytmiczną. To drobiazg aranżacyjny, ale przy albumie z tak rozbudowaną listą gości zaczyna mieć znaczenie.

Bo na papierze ta lista wygląda podejrzanie. Homme, Geezer Butler, Joe Duplantier, Randy Blythe, Nate Newton, Neil Fallon, Ben Koller. Jeszcze dwie osoby i można było wydrukować osobny plakat festiwalowy. Większość pojawia się jednak po coś.

A Vampire’s Demeanor korzysta z Randy’ego Blythe’a i Nate’a Newtona dokładnie tam, gdzie utwór potrzebuje dodatkowego chamstwa. Troy Sanders jest tu świetny. Jego głos od dawna potrafił brzmieć jak coś ciężkiego przeciąganego po betonie, lecz na tej płycie kilka razy wraca ostrzejsza, bardziej brutalna artykulacja. Brann w tym samym czasie wali w zestaw z intensywnością, która naprawdę przypomina wcześniejsze Mastodon. Nie reprodukcję konkretnego starego utworu. Raczej dawny odruch.

Właściwie dopiero przy tym numerze zdałem sobie sprawę, że Dailor jest dla „Marrow Deep” równie ważny jako wokalista, jak perkusista. Brak Hindsa zmienił przecież również układ głosów. Wcześniej można było przechodzić pomiędzy trzema bardzo różnymi barwami. Teraz Dailor i Sanders muszą zajmować większą część pola. Dailor robi to bez specjalnej skromności. Śpiewa wysoko, pewnie, momentami wręcz popowo, po czym sekundę później wraca do jednego z najbardziej ruchliwych stylów perkusyjnych w ciężkim rocku. Sam fakt, że robi obie te rzeczy jednocześnie na koncertach, jest argumentem za istnieniem dodatkowej kończyny, której nauka jeszcze nie opisała.

Geezer wchodzi pierwszy
Wracam do The Vanishing, bo tutaj nowy Mastodon wydaje mi się najmniej zainteresowany własną historią. Butler otwiera utwór, potem bas odsuwa się i pojawia się bardzo wyraźny ślad psychodelicznego Black Sabbath, szczególnie Planet Caravan. Głos Dailora zostaje potraktowany tak, że brzmi daleko, jak transmisja dochodząca z innego pokoju albo przez radio. Gitary przez jakiś czas nie próbują zagospodarować całej powierzchni. Tempo pozwala Sandersowi naprawdę osadzić bas.

Joe Duplantier pojawia się późno. I dobrze. Gdyby wszedł po trzydziestu sekundach z pełną mocą, dostałbym dokładnie to, czego spodziewałem się po napisie „feat. Joe Duplantier”. Mastodon najpierw pozwala kompozycji odpłynąć, rozciąga ją, trochę usypia czujność. Wtedy jego głos ma znacznie większą siłę. Po kulminacji muzycy znów schodzą niżej. Ten utwór rozumie, że sześć minut nie musi oznaczać sześciu minut wspinania się pod górę.

To dla mnie najlepszy fragment albumu. Zaraz za nim postawiłbym Moth and Bone oraz In the Ruins. Co ciekawe, wszystkie trzy pokazują Mastodon mniej zajęty udowadnianiem własnej ciężkości. Można oczywiście wyciągać z „Marrow Deep” argument o powrocie do bardziej metalowego grania i będzie w nim sporo prawdy. Płyta jest mocniejsza, bardziej zwarta i mniej pogrążona we własnym monumentalnym smutku niż „Hushed and Grim”. W naszym archiwum warto przy tej okazji wrócić także do recenzji „Emperor of Sand”, bo już tam rodzinne tragedie i ciężka muzyka były ze sobą bardzo mocno splecione.

Mastodon od dawna przetwarza śmierć, chorobę i żałobę. To już prawie osobna gałąź ich dyskografii. Przy „Marrow Deep” biografia jest jednak szczególnie niebezpieczna dla krytyka, bo może załatwić całą robotę za muzykę. Wystarczy napisać kilka zdań o Hindsie, potem o matce Dailora, dorzucić huragan Helene, słowo „katharsis” i gotowe. Album otrzymuje dziewiątkę, wszyscy wyglądają na wrażliwych ludzi, można iść na kolację.

A przecież są tu także zwykłe kompozycyjne słabości. Kilka utworów trwa dłużej, niż wymaga ich materiał. W środkowej części za często spotykamy podobny model: ciężki riff zostaje rozluźniony bardziej atmosferyczną częścią, potem sekcja ponownie zwiększa nacisk. Zespół wykonuje te przejścia znakomicie, co przez jakiś czas maskuje powtarzalność. Johnston miewa piękne partie, choć rzadziej zostawia po sobie charakterystyczny hak, który po jednym przesłuchaniu wraca bez pytania. Klawisze Nogueiry są świeższe od części gitarowych rozwiązań. Sam nie spodziewałem się, że po pierwszym pełnym albumie Mastodon bez Hindsa napiszę właśnie takie zdanie.

Finałowe The Three Fates też mnie nie przekonuje w całości. Neil Fallon w roli dziwnego kaznodziei jest pomysłem niemal laboratoryjnie zgodnym z jego głosem. Mówi swoje kwestie nad ciężką, rozbudowaną końcówką, pojawiają się kolejne instrumentalne ozdobniki, a zespół ma ponad siedem minut na pożegnanie słuchacza. Gdzieś w szóstej minucie zaczynam już czuć, że finał zdaje sobie sprawę z tego, że jest finałem. Rozsiada się. Poprawia marynarkę. Czeka na oklaski przed ostatnim akordem.

Z drugiej strony – i na tym poprzestańmy, bo nie każda wada musi zostać po trzech zdaniach uniewinniona – bardzo podoba mi się sama obecność Fallona. Gościnnie śpiewał już przecież na „Leviathan”, więc w albumie tak mocno zajętym pamięcią jego głos niesie własny fragment historii zespołu. Nie trzeba dopisywać do niego wielkiej symboliki. Wystarczy rozpoznać barwę.

Produkcja pomaga utrzymać tę rozbudowaną obsadę w ryzach. Mastodon nagrywał w swoim West End Sound w Atlancie, współpracując z Patrikiem Bergerem i Kurtem Ballou; miks przygotował Andrew Scheps. Berger oraz Ballou wyglądają na papierze jak nazwiska wyciągnięte z dwóch różnych kolejek do studia – jeden ma w dorobku Charli XCX i Lanę Del Rey, drugi Converge oraz znaczną część współczesnego ciężkiego podziemia. Rezultat wcale nie brzmi jak eksperyment producencki. Bębny są duże i bliskie, gitary mają odpowiednią masę, ale rzadko zamieniają cały środek miksu w jedną szarą płytę. Klawisze mogą wyjść przed riff bez konieczności podnoszenia ręki.

Po ponad godzinie zostaję więc z albumem bardzo dobrym, czasem świetnym, miejscami odrobinę zbyt świadomym własnej sprawności. Dziewiąta płyta Mastodon nie przynosi katastrofy, której po zmianie składu obawiała się część fanów. Nie przynosi również objawienia na poziomie „Leviathan” czy „Crack the Skye”. Te albumy powstawały w zupełnie innym zespole i w zupełnie innym wieku jego członków. Próba odtworzenia tamtego napięcia dzisiaj prawdopodobnie skończyłaby się muzycznym odpowiednikiem czterdziestolatka kupującego deskorolkę, żeby pokazać dzieciom, że „tata nadal umie”.

„Marrow Deep” ma ciekawsze momenty właśnie wtedy, gdy nikt niczego nie odtwarza. Nogueira zostawia za gitarami dziwną smugę w Moth and Bone. Johnston w Out Like a Lamb zaczyna pokazywać własny temperament. Sanders wypluwa A Vampire’s Demeanor. Butler przez kilkanaście sekund gra na basie, jakby jeszcze zastanawiał się, co właściwie zagrać.

Po ostatnim utworze najczęściej wracam właśnie do tego Butlerowskiego początku. Być może dlatego, że w całym tym albumie pełnym śmierci, wielkich nazwisk, nowego składu i pytań o przyszłość brzmi jak pięciu facetów stojących w studiu i czekających, aż ktoś wreszcie zacznie.

Konrad Puławski


Mastodon znalazł się w takim momencie kariery, w którym właściwie każda decyzja mogła zostać odczytana jako deklaracja. Po dwudziestu pięciu latach funkcjonowania w niemal niezmienionym składzie zespół stracił jednego z muzyków najmocniej odpowiedzialnych za swoją tożsamość, a jednocześnie musiał zmierzyć się z kolejnymi osobistymi tragediami. Dziewiąty studyjny album Amerykanów łatwo mógł więc zamienić się albo w demonstracyjne „bez Brenta też damy sobie radę”, albo w ponadgodzinne muzyczne epitafium. „Marrow Deep”, wydany 28 sierpnia 2026 roku przez Loma Vista Recordings, na szczęście nie jest ani jednym, ani drugim. To dwanaście kompozycji i około sześćdziesiąt pięć minut muzyki, podczas których Mastodon spogląda za siebie, ale wyraźnie próbuje ruszyć dalej. Nie ma tu rewolucji na miarę „Crack the Skye” ani monumentalnego rozmachu „Hushed and Grim”. Jest za to album bardziej skoncentrowany, cięższy, chwilami zaskakująco agresywny i emocjonalnie bardzo wymagający.

Ostatnie lata zdecydowanie nie rozpieszczały muzyków z Atlanty. Już „Hushed and Grim” z 2021 roku wyrastał w dużej mierze z żałoby po śmierci wieloletniego menedżera i przyjaciela zespołu Nicka Johna. Później przyszło intensywne koncertowanie, a w 2024 roku grupa wraz z Lamb of God świętowała dwudziestolecie „Leviathan” i „Ashes of the Wake”. Owocem tej współpracy był singiel „Floods of Triton”, dziś szczególnie ciekawy, bo uczestniczył w nim jeszcze Brent Hinds, ale pojawił się już João Nogueira, który na „Marrow Deep” został pełnoprawnym członkiem zespołu. Z perspektywy czasu utwór brzmi więc niemal jak pomost pomiędzy dwiema wersjami Mastodon. 7 marca 2025 roku grupa poinformowała o zakończeniu trwającej ćwierć wieku współpracy z Hindsem. Oficjalny komunikat mówił o wspólnej decyzji, czemu sam gitarzysta później stanowczo zaprzeczał. Niezależnie od kulis był to koniec składu, który nagrał osiem albumów i przeszedł drogę od undergroundowego sludge metalu do Grammy oraz największych festiwalowych scen.

Na tym historia mogłaby zakończyć się gorzko, ale jeszcze nie tragicznie. 20 sierpnia 2025 roku Hinds zginął w wieku 51 lat w wypadku motocyklowym w Atlancie, zaledwie pięć miesięcy po odejściu z zespołu. Jeszcze wcześniej Brann Dailor stracił również matkę, Michele Jeanne Lawrence. Mastodon ponownie znalazł się więc w studiu z całym bagażem żałoby, niedokończonych rozmów i spraw, których nie da się już naprawić. Muzycy nie próbują przy tym wygładzać własnej historii. W „The Mastodon in the Room” i późniejszych wywiadach otwarcie mówili zarówno o miłości do dawnego kolegi, jak i problemach, które doprowadziły do rozpadu relacji. Dzięki temu „Your Ghost Again” działa mocniej niż typowa piosenka poświęcona zmarłemu przyjacielowi. „Out Like a Lamb” odnosi się natomiast przede wszystkim do matki Dailora. Sam tytuł „Marrow Deep” nie pojawia się w żadnym tekście – według perkusisty opisuje więzi tak głębokie, że sięgają „do szpiku”. Hinds jest więc na tej płycie stale obecny, choć nie zagrał na niej ani jednej nuty.

Muzycznie „Marrow Deep” początkowo sprawia wrażenie zdecydowanego zwrotu w stronę cięższego Mastodon. „Barbarians Blood” nie bawi się w długie wprowadzenia – Dailor atakuje zestaw, po chwili dołączają gitary i wszystko zaczyna rytmicznie przesuwać się w charakterystyczny dla zespołu sposób. Im dalej w album, tym wyraźniej jednak słychać, że powrót do korzeni stanowi tylko część obrazu. Nick Johnston nie próbuje kopiować brudnego, nieprzewidywalnego stylu Hindsa i właśnie dlatego jego obecność działa. Gra bardziej precyzyjnie, technicznie i progresywnie, inaczej układając się z ciężkimi riffami Billa Kellihera. Jeszcze większą zmianę wnosi Nogueira. Klawisze nie są już dodatkiem ukrytym w tle, lecz pełnoprawną częścią aranżacji. W „Golden Spires”, „Moth and Bone” czy „Snakes for Dinner” pojawiają się dzięki temu echa psychodelii, progresywnego rocka lat siedemdziesiątych, Pink Floyd, a nawet późniejszego Opeth. Współproducenci Patrik Berger i Kurt Ballou dobrze spinają te dwa światy: „Marrow Deep” potrafi być brutalny, ale nie chce pozostawać wyłącznie brutalny.
Największą siłą albumu jest jednak to, jak często muzyczne pomysły znaczą coś więcej niż kolejny dobry riff czy efektowne nazwisko gościa. „Your Ghost Again” pozostaje emocjonalnym centrum płyty, „Moth and Bone” świetnie rozwija się od klawiszowego otwarcia do coraz cięższej aranżacji, a „Golden Spires” pokazuje, jak sprawnie nowy skład łączy techniczny progres z melodyjnością. Goście również nie są tu wyłącznie ozdobą. Josh Homme pojawia się w „Snakes for Dinner”, Randy Blythe i Nate Newton wzmacniają „A Vampire’s Demeanor”, ale prawdziwą perełką jest „The Vanishing”. Utwór otwiera bas Geezera Butlera z Black Sabbath, a dołącza do niego Joe Duplantier z Gojiry. Całość niemal natychmiast zaczyna oddychać duchem Sabbath: ołowiany ciężar, posępna atmosfera, psychodeliczne zabarwienie i sposób prowadzenia riffu przywołują klasykę grupy z Birmingham, ale bez wrażenia taniej imitacji. Obecność Butlera jest organiczną częścią kompozycji, a nie atrakcją samą w sobie. Finałowe „The Three Fates” z Neilem Fallonem z Clutch domyka natomiast temat śmierci poprzez odwołanie do trzech Mojr przecinających nić ludzkiego życia.

Nie oznacza to jednak, że „Marrow Deep” rozwiązuje wszystkie problemy Mastodon. Sześćdziesiąt pięć minut to nadal długość, przy której przydałaby się ostrzejsza selekcja materiału. Album jest bardziej zwarty od „Hushed and Grim”, ale „They’re Coming for You” czy nawet efektowne „A Vampire’s Demeanor” nie mają dla mnie równie wyrazistej osobowości jak „Your Ghost Again”, „Golden Spires”, „Moth and Bone” albo finałowy duet „The Vanishing” – „The Three Fates”. Ten ostatni balansuje też na granicy przesady: po kapitalnym „The Vanishing” można odnieść wrażenie, że płyta znalazła idealny moment na zakończenie, po czym jeszcze raz otwiera drzwi. Ważniejszy jest jednak brak Hindsa. Nie jako gitarzysty pod względem technicznym, bo Johnston radzi sobie świetnie, lecz jako źródła nieprzewidywalności. Hinds wnosił country, blues, psychodelię, własny głos i poczucie, że za chwilę może wydarzyć się coś kompletnie niepasującego do reszty utworu, a jednak zadziała. Nowe Mastodon jest bardziej uporządkowane i chwilami właśnie tego kontrolowanego chaosu zaczyna brakować.

Ostatecznie „Marrow Deep” okazuje się czymś znacznie ciekawszym niż albumem mającym udowodnić, że Mastodon przetrwał odejście Brenta Hindsa. Przetrwał, ale nie udaje, że wyszedł z tego doświadczenia w niezmienionym kształcie. Nie próbuje znaleźć drugiego Hindsa, nie wymazuje jego znaczenia z historii grupy i nie sprowadza ich relacji do prostego wspomnienia o zmarłym przyjacielu. Muzycznie jest to płyta przejściowa, ale w najlepszym znaczeniu tego słowa. Ma sporo dawnej siły „Leviathan” i „Blood Mountain”, progresywną wyobraźnię „Crack the Skye”, melodyjność późniejszego Mastodon, a do tego klawiszową przestrzeń Nogueiry i bardziej uporządkowany dialog gitar. Nie każda kompozycja trafia równie mocno i nie jestem jeszcze przekonany czy nowy skład znalazł już własny odpowiednik niezwykłej chemii budowanej przez ćwierć wieku. „Marrow Deep” daje jednak bardzo mocny argument, że jej poszukiwanie może zaprowadzić zespół w naprawdę ciekawe miejsca. Brent Hinds pozostaje częścią szpiku Mastodon, ale szkielet zespołu nadal jest wystarczająco mocny, by unieść jego dalszą historię.

Szymon Pęczalski


Marrow Deep is the ninth Mastodon record and the first in the band’s twenty-five-year history to be made without Brent Hinds, whose serpentine, unpredictable lead guitar was as fundamental to their identity as the low-end churn or Brann Dailor’s octopus-limbed drumming.

For twenty-four years the line-up of Sanders, Hinds, Kelliher and Dailor never wavered; then it did, all at once and in the worst way. Hinds parted ways with the band in March 2025 and died in a motorcycle accident that August. Dailor had lost his mother only weeks before the split. Grief, then, isn’t a theme Mastodon reached for here so much as the weather the whole record was made in, and they’ve named it accordingly, after the Three Fates of Greek myth, the sisters who spin, measure and finally cut the thread of a life. Life, loss, and the threads that keep connecting us to people after they’ve gone: that’s the frame, and it hangs over all twelve tracks like smoke.

For the first time in a quarter of a century there is genuinely new blood in the machine. Guitarist Nick Johnston steps into the impossible job of not-replacing Hinds, while keyboardist João Nogueira makes contributions substantial enough to hand Mastodon more overt synth colour than they have ever carried. Behind the glass sit Patrik Berger and Converge’s Kurt Ballou, an intriguing marriage of pop instinct and granite heaviness, and the album they have captured reacts hard against the sombre, sprawling double-LP prog of 2021’s Hushed and Grim. Where that record brooded for the best part of ninety minutes, this one moves: faster, blunter, more physical, even as it carries more sorrow than anything in the catalogue. The band also chose not to grieve in isolation. The guest list reads like a metal summit, with Josh Homme, Geezer Butler, Randy Blythe, Joe Duplantier, Neil Fallon, and most of Converge all lending a hand, and that communal spirit turns out to be the entire point. Before a note plays you already sense the thesis: this is a record about loss made by people flatly refusing to face it alone.

It is worth remembering how long we have waited, and why. Five years separate Marrow Deep from Hushed and Grim, the longest gap of the band’s career, and it was not an idle one. Mastodon laid their grief bare in a short accompanying documentary, The Mastodon in the Room, which unpicked the fracture with Hinds and the shock of his death, and you can hear that reckoning bleeding into these songs. The stakes could hardly be higher: this is the album that decides whether Mastodon are a going concern or a closed chapter, whether a band defined by an unbroken four-way chemistry can survive the loss of a quarter of itself. That they have answered the question at all is worth something. That they have answered it this emphatically is the real surprise.

Barbarians Blood throws the doors open with no ceremony whatsoever. Converge’s Ben Koller sits in on drums and drives the thing on a punkish, forward-leaning groove that recalls Mastodon’s earliest sludge but scrubbed up with the modern, wide-screen polish they have refined since Emperor of Sand. It is all rhythm and forward motion, and it makes room for the first of Nogueira’s synth solos, an immediate signal that the keyboards here are a lead instrument and not set dressing. As statements of intent go it is lean and unfussy, Mastodon reminding you inside the opening minute that whatever they have lost, they can still hit like a landslide. It is a canny way to start a record this heavy of heart: with the body before the tears.

Poisonous Weapons is muscular enough to have lent its name to the tour rolling out behind the album, and it plays like a rallying cry, the sound of a band planting its feet in the dirt. If the opener is about momentum, this is about weight, a mid-paced pummel that leans on the Sanders, Dailor and Kelliher core doing what they have always done best, interlocking riffs that turn on a sixpence and a rhythm section that hits like tectonic plates. There is a defiance baked into it, the posture of a group that has every reason to fold and simply refuses to, and in sequence it deepens the foundations the opener laid down.

Your Ghost Again is the record’s beating heart, and the fact it arrived back in June as a surprise standalone single tells you exactly how much it meant to them. This is the explicit Hinds elegy. Troy Sanders has said his portion of the song is all about Brent, and for Brent, and it is fittingly untethered, a trippy, psychedelic drift that lets the grief hang in the air rather than screaming it. It is less a headbanger than a séance, the band reaching for a departed friend through a haze of reverb and melody, and it lands all the harder for its restraint. It has already resonated far beyond the studio, becoming a live touchstone across the band’s recent European run and landing at number two in Revolver’s readers’ poll of the best songs of 2026 so far, which is remarkable for a track this deliberately understated. Where a lesser band might have swung for an obvious anthem, Mastodon understand that some losses are too large to shout at, and the song is more moving for knowing the difference.

Snakes For Dinner reintroduces Josh Homme to the Mastodon fold for the first time since Blood Mountain two decades ago. His backing vocals thread through a furious five-minute prog-metal rager built on thrashing, serpentine riffs, but the fury masks the saddest lyric on the album. Dailor has described it as a song about his mother and Brent wrapped in a single feeling of loss, the sense that when someone dies the void seems to swallow everything whole, at least for a while, and that feeling whole again afterward is the hardest work there is. That tension, savage music carrying a grieving heart, is Marrow Deep in microcosm, and it is no surprise the band chose it to lead the campaign.

Out Like A Lamb reads on the title alone, like the exhale after that storm, the lamb to the album’s earlier lion. It is the point where the record widens its lungs and lets some air in, easing into the melodic, more reflective register Mastodon have grown increasingly comfortable in across the back half of their career. After the front-loaded aggression it is a smart piece of sequencing, a change of light that stops the album collapsing into one sustained howl, and a reminder that dynamics have always been this band’s secret weapon just as much as brute force.

In The Ruins was the third single, and knowing its backstory transforms it. The song grew directly out of the catastrophe of Hurricane Helene, which flooded bassist Troy Sanders’s home and scattered his family into the best part of two years of displacement, all of it unfolding while the band were already reeling from the deaths of Hinds and of Dailor’s mother, Michele Lawrence. Rather than wallow, the track turns that wreckage into fuel: a slow-gathering meditation on salvaging what’s left that swells from fragile quiet into genuine, hard-won catharsis. Its accompanying video, animated by Hey Beautiful Jerk, follows a one-eyed creature called Frank on a hallucinatory trek through drowned and broken landscapes, a sly, sad visual analogue for the slow work of rebuilding a life from the debris. It is the emotional Rosetta Stone of the whole record: proof that Marrow Deep refuses to simply mourn and insists instead on what comes after the water recedes.

They’re Coming For You swings the mood back towards menace. The title alone conjures paranoia and pursuit, and the track leans into the darker, more ominous end of the band’s palette, a creeping unease that eventually pays off in heaviness. It’s the album reminding you that catharsis and dread are two sides of the same coin, and that this band can summon the second as easily as the first. In the running order it functions as a shadow falling across the mid-record, tightening the screws before the album’s most adventurous stretch.

Golden Spires is where Nogueira’s keys and Mastodon’s proggier instincts are handed room to stretch. It is the most expansive, most cinematic passage of the mid-record, the melodic ambition of Crack the Skye refracted through a heavier and sadder lens. Not everyone will have the patience for the scenic route, and it asks more of the listener than the singles do, but it’s proof that the widescreen, questing Mastodon is still very much alive, and that the new line-up can chase a horizon as readily as it can chase a riff.

Moth And Bone is the clearest showcase yet for what Nogueira brings to the table. It opens on a soft, glimmering keyboard figure, genuinely pretty and almost weightless, before the rest of the band files in and drags that reverie into heavier, more aggressive territory without ever quite dispelling the spell. It is a lovely piece of dynamic writing, beauty and brutality sharing a single frame, and it quietly makes the case that the keyboardist’s arrival has expanded the band’s vocabulary rather than diluted it. It’s one of the record’s understated essentials.

A Vampire’s Demeanour is the pit-starter. Randy Blythe of Lamb of God brings gang vocals and Converge’s Nate Newton piles in alongside him, and between them they turn this into one of the meanest, most physical things on the album, all snarl and stomp and raised fists. After the atmospheric detours of the preceding run, it lands as a jolt of pure adrenaline, the record baring its teeth at exactly the moment you had started to settle into its more reflective spell. Subtle it is not; a genuine shot to the arm it absolutely is.

The Vanishing is, for my money, the jaw-dropper. It opens on Geezer Butler’s unmistakable fuzz bass, the man who arguably built heavy metal’s low end hitting notes Mastodon grew up worshipping, and unfurls into a smoky, blues-tinged ode to seventies heaviness, all filtered, faraway vocals in the lineage of Sabbath’s own Planet Caravan, with Gojira’s Joe Duplantier adding his voice to the murk. There is a poignant backstory too: Dailor has spoken of his late mother’s devotion to Butler, which makes his presence here feel less like a marquee cameo than a wreath laid at the record’s centre. That it never tips into mere tribute is a credit to the band, who have absorbed the influence rather than photocopied it, and the result is one of the most atmospheric things they have ever committed to tape.

The Three Fates closes the record where the concept always promised it would, and it goes out swinging. Clutch’s Neil Fallon, a Mastodon collaborator going all the way back to Leviathan, arrives to preach a spoken-word sermon over the top, and the band empty the armoury behind him: a towering, fire-and-brimstone finale capped by a Nogueira keyboard solo and some suitably unhinged guitar flair. It is theatrical in the best sense, the sisters’ thread finally cut, the album folding shut on the myth it was named for. As closers go it is both an ending and a benediction, and it sends Marrow Deep out not on a whimper of mourning but on a defiant, communal roar.

What lingers, once the noise fades, is how much heavier the silence feels than the riffs. There is no getting around the Hinds-shaped hole at the centre of Mastodon. His was the wild, unpredictable hand that so often shoved their songs somewhere stranger and more dangerous than they had any right to go, and there are stretches of Marrow Deep where you can feel the band reaching for a jolt of chaos only, he could ever supply. Nick Johnston is a superb, fluent player who never embarrasses himself in an unwinnable role, but capable and electrifying are different words, and once or twice the record settles for the former where Hinds would have insisted on the latter. To pretend otherwise would do a disservice to what made this band singular in the first place.

What Mastodon have built from their grief is genuinely remarkable, and the big choices are all the right ones. Nogueira’s keys are the smartest addition to their sound in years, opening doors the four-piece never could, and the decision to fill the room with friends rather than retreat inward gives the album its backbone and much of its heart. Ballou and Berger keep it heavy and human in equal measure. Set against Hushed and Grim it is leaner, warmer and far more repayable; set against the near-untouchable run of Leviathan and Crack the Skye it can’t quite scale those summits, but vanishingly few records can, and it would be churlish to hold a band’s own past genius against them. This is Mastodon proving they remain, even halved by fate, one of the most ambitious and emotionally literate heavy bands on the planet.

Rick Eaglestone



..::TRACK-LIST::..

1. Barbarians Blood
2. Poisonous Weapons
3. Your Ghost Again
4. Snakes For Dinner (feat. Josh Homme)
5. Out Like A Lamb
6. In The Ruins
7. They’re Coming For You
8. Golden Spires
9. Moth And Bone
10. A Vampire’s Demeanour (feat. Randy Blythe & Nate Newton)
11. The Vanishing (feat. Geezer Butler & Joe Duplantier)
12. The Three Fates (feat. Neil Fallon)



..::OBSADA::..

Troy Sanders - Bass, vocals
Brann Dailor - Drums, vocals
Bill Kelliher - Guitar
Nick Johnston - Guitar
João Nogueira - Keyboards



https://www.youtube.com/watch?v=Mm77ggDFcPU


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Pierwsze sekundy The Vanishing uruchomiły we mnie zawodową podejrzliwość. Geezer Butler grający intro na płycie Mastodon brzmi przecież jak pomysł tak oczywisty, że człowiek odruchowo sprawdza, czy zaraz obok nie pojawi się limitowana edycja winylu w kolorze „Sabbath Purple” za dodatkowe czterdzieści dolarów. Tymczasem Butler wchodzi do utworu bez fanfar. Bas jest brudny, ciężki, przez chwilę nawet trochę niezdecydowany, jakby ktoś zostawił włączone nagrywanie podczas sprawdzania wzmacniacza. Dopiero potem wyłania się motyw. Bardzo prosty. Bardzo jego.

I ten początek został ze mną na dłużej niż wiele bardziej efektownych fragmentów „Marrow Deep”. Album jest napakowany świetnymi muzykami, solówkami, zmianami faktury, wokalistami gościnnymi i historiami, z których przeciętny dział marketingu zbudowałby kampanię na trzy kwartały. A jednak kilka najlepszych momentów bierze się tutaj z powściągliwości. Trochę mnie to zaskoczyło, bo po pierwszych dwóch numerach zapowiadało się raczej na płytę, która zamierza kopnąć drzwi, a później dla pewności jeszcze sprawdzić, czy framuga przeżyła.

Barbarians Blood ma w sobie bardzo dużo dawnego Mastodon: gitarę przemieszczającą akcent ciężaru co kilka chwil, pracowitą sekcję i Branna Dailora grającego tak, jakby każda wolna przestrzeń między riffami była osobistą obrazą. Dodatkowa perkusja Bena Kollera zwiększa bałagan w najlepszym znaczeniu tego słowa. Numer jest nerwowy, poszarpany, pełen tych drobnych przestawień, po których człowiekowi wydaje się, że już zna riff, a za moment musi uczyć się go ponownie.

Poisonous Weapons idzie bardziej po ziemi. Ma więcej ciężaru w środku pasma, mniej odlotów, bardzo konkretny napęd. Przy trzecim czy czwartym odsłuchu zacząłem jednak podejrzewać, że wcale nie te najbardziej agresywne utwory będą decydowały o wartości całej płyty. Mastodon potrafi grać ciężko od 2000 roku. Informacja, że nadal umie, jest miła, lecz mniej więcej tak odkrywcza jak wiadomość, że na Alasce zdarzają się chłodne wieczory.

Problem tej płyty leży gdzie indziej i nawet trudno nazwać go problemem, bo zaczyna się od człowieka, którego tutaj nie ma.

Nick Johnston i João Nogueira
Brent Hinds opuścił Mastodon w marcu 2025 roku. Pięć miesięcy później zginął w wypadku motocyklowym. Z zespołem spędził niemal ćwierć wieku i nie trzeba przesadnie romantyzować jego roli, żeby przyznać rzecz oczywistą: jego gitara powodowała kłopoty. Czasami cudowne. W utworze, który szedł już w rozsądnym kierunku, Hinds potrafił nagle postawić znak prowadzący w góry, na bagna albo do baru, którego pozostali muzycy nie mieli wcześniej w planie odwiedzać. Zdarzało się, że ten bałagan szkodził. Częściej tworzył coś, czego zespół sam nie umiałby wcześniej zaplanować.

Nick Johnston dostał więc rolę niewdzięczną z definicji. Każda jego solówka będzie przez jakiś czas ważona obok solówek człowieka, którego właśnie zastąpił na gitarze. Gra z większą kontrolą, bardzo melodyjnie, szeroko prowadzi frazy, rzadziej doprowadza je na skraj wykolejenia. W Out Like a Lamb może wreszcie trochę poszaleć i robi to znakomicie; problem pojawia się dopiero wtedy, gdy przypominamy sobie, że w przypadku Mastodon „znakomita solówka” nie zawsze oznaczała „bezpieczna solówka”. Bywały tu rzeczy krzywe, wręcz paskudne, a po chwili okazywało się, że właśnie tego utwór potrzebował.

Przez sporą część „Marrow Deep” odruchowo czekałem na podobne zdarzenie. Potem zainteresowało mnie coś innego.

João Nogueira robi na tej płycie znacznie więcej, niż sugerowałoby zwykłe dopisanie w składzie słów „instrumenty klawiszowe”. Jego partie czasami wychodzą na pierwszy plan, czasami wiszą gdzieś za gitarami i zmieniają ich kolor. Najlepiej słychać to w Moth and Bone. Początek jest miękki, prawie senny. Klawisze trzymają tę część w lekkim zawieszeniu, a kolejne wejścia zespołu nie powodują gwałtownego zerwania nastroju. Utwór rośnie powoli. Gitary przybierają na wadze, perkusja zaczyna pracować gęściej, ale ślad początkowej melodii zostaje wewnątrz całej konstrukcji.

Taki sposób budowania utworu Mastodon znał wcześniej. Nowa jest proporcja. Klawisze przestały być dodatkiem ustawianym za gitarzystami, żeby na zdjęciu rodzinnym nie zostało puste miejsce. Czasem właśnie one decydują, gdzie kompozycja może skręcić.

I chyba dlatego po kilku odsłuchach coraz mniej brakowało mi na tej płycie drugiego Hindsa. Nadal brakowało Hindsa. To zupełnie inna sprawa.

Your Ghost Again najdotkliwiej przypomina, z jakiego miejsca powstawał ten materiał. Dailor stracił wcześniej matkę, Michele Lawrence; później przyszła śmierć byłego kolegi z zespołu, z którym relacje pod koniec były dalekie od łatwych. Mastodon wszedł do studia krótko po tragedii. Nie potrzeba szczególnie bujnej wyobraźni, żeby zrozumieć, że w takich warunkach słowo „żałoba” jest trochę za schludne. Do smutku dochodzą złość, wyrzuty sumienia, niedokończone rozmowy, wspomnienia rzeczy dobrych i rzeczy, których już nie da się naprawić.

Na Your Ghost Again te emocje pozostają czytelne również bez znajomości całego biograficznego bagażu. Dailor śpiewa wysoko, momentami niemal lekko, a pod nim zespół ciągnie ciężką gitarową masę. Pod koniec wszystko gęstnieje. Utwór zaczyna gryźć mocniej, jakby delikatniejsza część wyczerpała swoje możliwości. Zwyczajnie dobrze to napisano. I cieszę się, że żaden producent nie wpadł na pomysł dopisania tam chóru dziecięcego, kwartetu smyczkowego i dzwonu pogrzebowego. Branża muzyczna zna takie przypadki.

Środek płyty
„Marrow Deep” trwa ponad godzinę i tutaj dochodzimy do części mniej wygodnej. Nie każdy z dwunastu utworów zostawia równie wyraźny ślad.

In the Ruins zostawia. Inspiracją były doświadczenia Troya Sandersa i jego rodziny po huraganie Helene. Początek jest spokojniejszy, dużo w nim miejsca między głosem a kolejnymi warstwami instrumentów. Potem kompozycja puchnie. Dailor nie prowadzi prostego marsza ku kulminacji; wypełnia przestrzeń drobnymi przejściami i uderzeniami, podczas gdy gitary robią się coraz cięższe. Klawisze nie znikają w chwili, gdy pojawia się większy przester, dzięki czemu finał zachowuje trochę z wcześniejszego smutku. To ważne, bo metalowe crescendo często cierpi na chorobę polegającą na tym, że wszystkie emocje pod koniec zamieniają się w jedną: GŁOŚNO.

They’re Coming for You przekonuje mnie słabiej. Jest odpowiednio duszne, ma dobry gitarowy ruch i kilka przejść, które przypominają, jak sprawną maszyną pozostaje ten skład. W tym właśnie tkwi kłopot. Po kilku minutach zaczynam podziwiać wykonanie zamiast śledzić sam utwór. Golden Spires cierpi miejscami na podobną przypadłość. Wiem, że dzieje się dużo. Słyszę, jak dobrze pracuje sekcja. Podoba mi się sposób, w jaki gitary wchodzą między rytmiczne akcenty. A kiedy płyta się kończy, muszę świadomie przypomnieć sobie część tych motywów.

Takiego problemu nie mam z Snakes for Dinner. Josh Homme pasuje do tego utworu trochę zbyt dobrze, co również mogło być pułapką. Jego głos ma własny ciężar kulturowy; wystarczy kilka sylab i Queens of the Stone Age wchodzi człowiekowi do pokoju bez pukania. Mastodon pozostawia mu miejsce dopiero wtedy, gdy numer ma już ustalony charakter. Homme może więc dołożyć swoją rozciągniętą, lekko odurzoną frazę, a reszta nie zmienia się w utwór QOTSA z wyjątkowo ambitną sekcją rytmiczną. To drobiazg aranżacyjny, ale przy albumie z tak rozbudowaną listą gości zaczyna mieć znaczenie.

Bo na papierze ta lista wygląda podejrzanie. Homme, Geezer Butler, Joe Duplantier, Randy Blythe, Nate Newton, Neil Fallon, Ben Koller. Jeszcze dwie osoby i można było wydrukować osobny plakat festiwalowy. Większość pojawia się jednak po coś.

A Vampire’s Demeanor korzysta z Randy’ego Blythe’a i Nate’a Newtona dokładnie tam, gdzie utwór potrzebuje dodatkowego chamstwa. Troy Sanders jest tu świetny. Jego głos od dawna potrafił brzmieć jak coś ciężkiego przeciąganego po betonie, lecz na tej płycie kilka razy wraca ostrzejsza, bardziej brutalna artykulacja. Brann w tym samym czasie wali w zestaw z intensywnością, która naprawdę przypomina wcześniejsze Mastodon. Nie reprodukcję konkretnego starego utworu. Raczej dawny odruch.

Właściwie dopiero przy tym numerze zdałem sobie sprawę, że Dailor jest dla „Marrow Deep” równie ważny jako wokalista, jak perkusista. Brak Hindsa zmienił przecież również układ głosów. Wcześniej można było przechodzić pomiędzy trzema bardzo różnymi barwami. Teraz Dailor i Sanders muszą zajmować większą część pola. Dailor robi to bez specjalnej skromności. Śpiewa wysoko, pewnie, momentami wręcz popowo, po czym sekundę później wraca do jednego z najbardziej ruchliwych stylów perkusyjnych w ciężkim rocku. Sam fakt, że robi obie te rzeczy jednocześnie na koncertach, jest argumentem za istnieniem dodatkowej kończyny, której nauka jeszcze nie opisała.

Geezer wchodzi pierwszy
Wracam do The Vanishing, bo tutaj nowy Mastodon wydaje mi się najmniej zainteresowany własną historią. Butler otwiera utwór, potem bas odsuwa się i pojawia się bardzo wyraźny ślad psychodelicznego Black Sabbath, szczególnie Planet Caravan. Głos Dailora zostaje potraktowany tak, że brzmi daleko, jak transmisja dochodząca z innego pokoju albo przez radio. Gitary przez jakiś czas nie próbują zagospodarować całej powierzchni. Tempo pozwala Sandersowi naprawdę osadzić bas.

Joe Duplantier pojawia się późno. I dobrze. Gdyby wszedł po trzydziestu sekundach z pełną mocą, dostałbym dokładnie to, czego spodziewałem się po napisie „feat. Joe Duplantier”. Mastodon najpierw pozwala kompozycji odpłynąć, rozciąga ją, trochę usypia czujność. Wtedy jego głos ma znacznie większą siłę. Po kulminacji muzycy znów schodzą niżej. Ten utwór rozumie, że sześć minut nie musi oznaczać sześciu minut wspinania się pod górę.

To dla mnie najlepszy fragment albumu. Zaraz za nim postawiłbym Moth and Bone oraz In the Ruins. Co ciekawe, wszystkie trzy pokazują Mastodon mniej zajęty udowadnianiem własnej ciężkości. Można oczywiście wyciągać z „Marrow Deep” argument o powrocie do bardziej metalowego grania i będzie w nim sporo prawdy. Płyta jest mocniejsza, bardziej zwarta i mniej pogrążona we własnym monumentalnym smutku niż „Hushed and Grim”. W naszym archiwum warto przy tej okazji wrócić także do recenzji „Emperor of Sand”, bo już tam rodzinne tragedie i ciężka muzyka były ze sobą bardzo mocno splecione.

Mastodon od dawna przetwarza śmierć, chorobę i żałobę. To już prawie osobna gałąź ich dyskografii. Przy „Marrow Deep” biografia jest jednak szczególnie niebezpieczna dla krytyka, bo może załatwić całą robotę za muzykę. Wystarczy napisać kilka zdań o Hindsie, potem o matce Dailora, dorzucić huragan Helene, słowo „katharsis” i gotowe. Album otrzymuje dziewiątkę, wszyscy wyglądają na wrażliwych ludzi, można iść na kolację.

A przecież są tu także zwykłe kompozycyjne słabości. Kilka utworów trwa dłużej, niż wymaga ich materiał. W środkowej części za często spotykamy podobny model: ciężki riff zostaje rozluźniony bardziej atmosferyczną częścią, potem sekcja ponownie zwiększa nacisk. Zespół wykonuje te przejścia znakomicie, co przez jakiś czas maskuje powtarzalność. Johnston miewa piękne partie, choć rzadziej zostawia po sobie charakterystyczny hak, który po jednym przesłuchaniu wraca bez pytania. Klawisze Nogueiry są świeższe od części gitarowych rozwiązań. Sam nie spodziewałem się, że po pierwszym pełnym albumie Mastodon bez Hindsa napiszę właśnie takie zdanie.

Finałowe The Three Fates też mnie nie przekonuje w całości. Neil Fallon w roli dziwnego kaznodziei jest pomysłem niemal laboratoryjnie zgodnym z jego głosem. Mówi swoje kwestie nad ciężką, rozbudowaną końcówką, pojawiają się kolejne instrumentalne ozdobniki, a zespół ma ponad siedem minut na pożegnanie słuchacza. Gdzieś w szóstej minucie zaczynam już czuć, że finał zdaje sobie sprawę z tego, że jest finałem. Rozsiada się. Poprawia marynarkę. Czeka na oklaski przed ostatnim akordem.

Z drugiej strony – i na tym poprzestańmy, bo nie każda wada musi zostać po trzech zdaniach uniewinniona – bardzo podoba mi się sama obecność Fallona. Gościnnie śpiewał już przecież na „Leviathan”, więc w albumie tak mocno zajętym pamięcią jego głos niesie własny fragment historii zespołu. Nie trzeba dopisywać do niego wielkiej symboliki. Wystarczy rozpoznać barwę.

Produkcja pomaga utrzymać tę rozbudowaną obsadę w ryzach. Mastodon nagrywał w swoim West End Sound w Atlancie, współpracując z Patrikiem Bergerem i Kurtem Ballou; miks przygotował Andrew Scheps. Berger oraz Ballou wyglądają na papierze jak nazwiska wyciągnięte z dwóch różnych kolejek do studia – jeden ma w dorobku Charli XCX i Lanę Del Rey, drugi Converge oraz znaczną część współczesnego ciężkiego podziemia. Rezultat wcale nie brzmi jak eksperyment producencki. Bębny są duże i bliskie, gitary mają odpowiednią masę, ale rzadko zamieniają cały środek miksu w jedną szarą płytę. Klawisze mogą wyjść przed riff bez konieczności podnoszenia ręki.

Po ponad godzinie zostaję więc z albumem bardzo dobrym, czasem świetnym, miejscami odrobinę zbyt świadomym własnej sprawności. Dziewiąta płyta Mastodon nie przynosi katastrofy, której po zmianie składu obawiała się część fanów. Nie przynosi również objawienia na poziomie „Leviathan” czy „Crack the Skye”. Te albumy powstawały w zupełnie innym zespole i w zupełnie innym wieku jego członków. Próba odtworzenia tamtego napięcia dzisiaj prawdopodobnie skończyłaby się muzycznym odpowiednikiem czterdziestolatka kupującego deskorolkę, żeby pokazać dzieciom, że „tata nadal umie”.

„Marrow Deep” ma ciekawsze momenty właśnie wtedy, gdy nikt niczego nie odtwarza. Nogueira zostawia za gitarami dziwną smugę w Moth and Bone. Johnston w Out Like a Lamb zaczyna pokazywać własny temperament. Sanders wypluwa A Vampire’s Demeanor. Butler przez kilkanaście sekund gra na basie, jakby jeszcze zastanawiał się, co właściwie zagrać.

Po ostatnim utworze najczęściej wracam właśnie do tego Butlerowskiego początku. Być może dlatego, że w całym tym albumie pełnym śmierci, wielkich nazwisk, nowego składu i pytań o przyszłość brzmi jak pięciu facetów stojących w studiu i czekających, aż ktoś wreszcie zacznie.

Konrad Puławski


Mastodon znalazł się w takim momencie kariery, w którym właściwie każda decyzja mogła zostać odczytana jako deklaracja. Po dwudziestu pięciu latach funkcjonowania w niemal niezmienionym składzie zespół stracił jednego z muzyków najmocniej odpowiedzialnych za swoją tożsamość, a jednocześnie musiał zmierzyć się z kolejnymi osobistymi tragediami. Dziewiąty studyjny album Amerykanów łatwo mógł więc zamienić się albo w demonstracyjne „bez Brenta też damy sobie radę”, albo w ponadgodzinne muzyczne epitafium. „Marrow Deep”, wydany 28 sierpnia 2026 roku przez Loma Vista Recordings, na szczęście nie jest ani jednym, ani drugim. To dwanaście kompozycji i około sześćdziesiąt pięć minut muzyki, podczas których Mastodon spogląda za siebie, ale wyraźnie próbuje ruszyć dalej. Nie ma tu rewolucji na miarę „Crack the Skye” ani monumentalnego rozmachu „Hushed and Grim”. Jest za to album bardziej skoncentrowany, cięższy, chwilami zaskakująco agresywny i emocjonalnie bardzo wymagający.

Ostatnie lata zdecydowanie nie rozpieszczały muzyków z Atlanty. Już „Hushed and Grim” z 2021 roku wyrastał w dużej mierze z żałoby po śmierci wieloletniego menedżera i przyjaciela zespołu Nicka Johna. Później przyszło intensywne koncertowanie, a w 2024 roku grupa wraz z Lamb of God świętowała dwudziestolecie „Leviathan” i „Ashes of the Wake”. Owocem tej współpracy był singiel „Floods of Triton”, dziś szczególnie ciekawy, bo uczestniczył w nim jeszcze Brent Hinds, ale pojawił się już João Nogueira, który na „Marrow Deep” został pełnoprawnym członkiem zespołu. Z perspektywy czasu utwór brzmi więc niemal jak pomost pomiędzy dwiema wersjami Mastodon. 7 marca 2025 roku grupa poinformowała o zakończeniu trwającej ćwierć wieku współpracy z Hindsem. Oficjalny komunikat mówił o wspólnej decyzji, czemu sam gitarzysta później stanowczo zaprzeczał. Niezależnie od kulis był to koniec składu, który nagrał osiem albumów i przeszedł drogę od undergroundowego sludge metalu do Grammy oraz największych festiwalowych scen.

Na tym historia mogłaby zakończyć się gorzko, ale jeszcze nie tragicznie. 20 sierpnia 2025 roku Hinds zginął w wieku 51 lat w wypadku motocyklowym w Atlancie, zaledwie pięć miesięcy po odejściu z zespołu. Jeszcze wcześniej Brann Dailor stracił również matkę, Michele Jeanne Lawrence. Mastodon ponownie znalazł się więc w studiu z całym bagażem żałoby, niedokończonych rozmów i spraw, których nie da się już naprawić. Muzycy nie próbują przy tym wygładzać własnej historii. W „The Mastodon in the Room” i późniejszych wywiadach otwarcie mówili zarówno o miłości do dawnego kolegi, jak i problemach, które doprowadziły do rozpadu relacji. Dzięki temu „Your Ghost Again” działa mocniej niż typowa piosenka poświęcona zmarłemu przyjacielowi. „Out Like a Lamb” odnosi się natomiast przede wszystkim do matki Dailora. Sam tytuł „Marrow Deep” nie pojawia się w żadnym tekście – według perkusisty opisuje więzi tak głębokie, że sięgają „do szpiku”. Hinds jest więc na tej płycie stale obecny, choć nie zagrał na niej ani jednej nuty.

Muzycznie „Marrow Deep” początkowo sprawia wrażenie zdecydowanego zwrotu w stronę cięższego Mastodon. „Barbarians Blood” nie bawi się w długie wprowadzenia – Dailor atakuje zestaw, po chwili dołączają gitary i wszystko zaczyna rytmicznie przesuwać się w charakterystyczny dla zespołu sposób. Im dalej w album, tym wyraźniej jednak słychać, że powrót do korzeni stanowi tylko część obrazu. Nick Johnston nie próbuje kopiować brudnego, nieprzewidywalnego stylu Hindsa i właśnie dlatego jego obecność działa. Gra bardziej precyzyjnie, technicznie i progresywnie, inaczej układając się z ciężkimi riffami Billa Kellihera. Jeszcze większą zmianę wnosi Nogueira. Klawisze nie są już dodatkiem ukrytym w tle, lecz pełnoprawną częścią aranżacji. W „Golden Spires”, „Moth and Bone” czy „Snakes for Dinner” pojawiają się dzięki temu echa psychodelii, progresywnego rocka lat siedemdziesiątych, Pink Floyd, a nawet późniejszego Opeth. Współproducenci Patrik Berger i Kurt Ballou dobrze spinają te dwa światy: „Marrow Deep” potrafi być brutalny, ale nie chce pozostawać wyłącznie brutalny.
Największą siłą albumu jest jednak to, jak często muzyczne pomysły znaczą coś więcej niż kolejny dobry riff czy efektowne nazwisko gościa. „Your Ghost Again” pozostaje emocjonalnym centrum płyty, „Moth and Bone” świetnie rozwija się od klawiszowego otwarcia do coraz cięższej aranżacji, a „Golden Spires” pokazuje, jak sprawnie nowy skład łączy techniczny progres z melodyjnością. Goście również nie są tu wyłącznie ozdobą. Josh Homme pojawia się w „Snakes for Dinner”, Randy Blythe i Nate Newton wzmacniają „A Vampire’s Demeanor”, ale prawdziwą perełką jest „The Vanishing”. Utwór otwiera bas Geezera Butlera z Black Sabbath, a dołącza do niego Joe Duplantier z Gojiry. Całość niemal natychmiast zaczyna oddychać duchem Sabbath: ołowiany ciężar, posępna atmosfera, psychodeliczne zabarwienie i sposób prowadzenia riffu przywołują klasykę grupy z Birmingham, ale bez wrażenia taniej imitacji. Obecność Butlera jest organiczną częścią kompozycji, a nie atrakcją samą w sobie. Finałowe „The Three Fates” z Neilem Fallonem z Clutch domyka natomiast temat śmierci poprzez odwołanie do trzech Mojr przecinających nić ludzkiego życia.

Nie oznacza to jednak, że „Marrow Deep” rozwiązuje wszystkie problemy Mastodon. Sześćdziesiąt pięć minut to nadal długość, przy której przydałaby się ostrzejsza selekcja materiału. Album jest bardziej zwarty od „Hushed and Grim”, ale „They’re Coming for You” czy nawet efektowne „A Vampire’s Demeanor” nie mają dla mnie równie wyrazistej osobowości jak „Your Ghost Again”, „Golden Spires”, „Moth and Bone” albo finałowy duet „The Vanishing” – „The Three Fates”. Ten ostatni balansuje też na granicy przesady: po kapitalnym „The Vanishing” można odnieść wrażenie, że płyta znalazła idealny moment na zakończenie, po czym jeszcze raz otwiera drzwi. Ważniejszy jest jednak brak Hindsa. Nie jako gitarzysty pod względem technicznym, bo Johnston radzi sobie świetnie, lecz jako źródła nieprzewidywalności. Hinds wnosił country, blues, psychodelię, własny głos i poczucie, że za chwilę może wydarzyć się coś kompletnie niepasującego do reszty utworu, a jednak zadziała. Nowe Mastodon jest bardziej uporządkowane i chwilami właśnie tego kontrolowanego chaosu zaczyna brakować.

Ostatecznie „Marrow Deep” okazuje się czymś znacznie ciekawszym niż albumem mającym udowodnić, że Mastodon przetrwał odejście Brenta Hindsa. Przetrwał, ale nie udaje, że wyszedł z tego doświadczenia w niezmienionym kształcie. Nie próbuje znaleźć drugiego Hindsa, nie wymazuje jego znaczenia z historii grupy i nie sprowadza ich relacji do prostego wspomnienia o zmarłym przyjacielu. Muzycznie jest to płyta przejściowa, ale w najlepszym znaczeniu tego słowa. Ma sporo dawnej siły „Leviathan” i „Blood Mountain”, progresywną wyobraźnię „Crack the Skye”, melodyjność późniejszego Mastodon, a do tego klawiszową przestrzeń Nogueiry i bardziej uporządkowany dialog gitar. Nie każda kompozycja trafia równie mocno i nie jestem jeszcze przekonany czy nowy skład znalazł już własny odpowiednik niezwykłej chemii budowanej przez ćwierć wieku. „Marrow Deep” daje jednak bardzo mocny argument, że jej poszukiwanie może zaprowadzić zespół w naprawdę ciekawe miejsca. Brent Hinds pozostaje częścią szpiku Mastodon, ale szkielet zespołu nadal jest wystarczająco mocny, by unieść jego dalszą historię.

Szymon Pęczalski


Marrow Deep is the ninth Mastodon record and the first in the band’s twenty-five-year history to be made without Brent Hinds, whose serpentine, unpredictable lead guitar was as fundamental to their identity as the low-end churn or Brann Dailor’s octopus-limbed drumming.

For twenty-four years the line-up of Sanders, Hinds, Kelliher and Dailor never wavered; then it did, all at once and in the worst way. Hinds parted ways with the band in March 2025 and died in a motorcycle accident that August. Dailor had lost his mother only weeks before the split. Grief, then, isn’t a theme Mastodon reached for here so much as the weather the whole record was made in, and they’ve named it accordingly, after the Three Fates of Greek myth, the sisters who spin, measure and finally cut the thread of a life. Life, loss, and the threads that keep connecting us to people after they’ve gone: that’s the frame, and it hangs over all twelve tracks like smoke.

For the first time in a quarter of a century there is genuinely new blood in the machine. Guitarist Nick Johnston steps into the impossible job of not-replacing Hinds, while keyboardist João Nogueira makes contributions substantial enough to hand Mastodon more overt synth colour than they have ever carried. Behind the glass sit Patrik Berger and Converge’s Kurt Ballou, an intriguing marriage of pop instinct and granite heaviness, and the album they have captured reacts hard against the sombre, sprawling double-LP prog of 2021’s Hushed and Grim. Where that record brooded for the best part of ninety minutes, this one moves: faster, blunter, more physical, even as it carries more sorrow than anything in the catalogue. The band also chose not to grieve in isolation. The guest list reads like a metal summit, with Josh Homme, Geezer Butler, Randy Blythe, Joe Duplantier, Neil Fallon, and most of Converge all lending a hand, and that communal spirit turns out to be the entire point. Before a note plays you already sense the thesis: this is a record about loss made by people flatly refusing to face it alone.

It is worth remembering how long we have waited, and why. Five years separate Marrow Deep from Hushed and Grim, the longest gap of the band’s career, and it was not an idle one. Mastodon laid their grief bare in a short accompanying documentary, The Mastodon in the Room, which unpicked the fracture with Hinds and the shock of his death, and you can hear that reckoning bleeding into these songs. The stakes could hardly be higher: this is the album that decides whether Mastodon are a going concern or a closed chapter, whether a band defined by an unbroken four-way chemistry can survive the loss of a quarter of itself. That they have answered the question at all is worth something. That they have answered it this emphatically is the real surprise.

Barbarians Blood throws the doors open with no ceremony whatsoever. Converge’s Ben Koller sits in on drums and drives the thing on a punkish, forward-leaning groove that recalls Mastodon’s earliest sludge but scrubbed up with the modern, wide-screen polish they have refined since Emperor of Sand. It is all rhythm and forward motion, and it makes room for the first of Nogueira’s synth solos, an immediate signal that the keyboards here are a lead instrument and not set dressing. As statements of intent go it is lean and unfussy, Mastodon reminding you inside the opening minute that whatever they have lost, they can still hit like a landslide. It is a canny way to start a record this heavy of heart: with the body before the tears.

Poisonous Weapons is muscular enough to have lent its name to the tour rolling out behind the album, and it plays like a rallying cry, the sound of a band planting its feet in the dirt. If the opener is about momentum, this is about weight, a mid-paced pummel that leans on the Sanders, Dailor and Kelliher core doing what they have always done best, interlocking riffs that turn on a sixpence and a rhythm section that hits like tectonic plates. There is a defiance baked into it, the posture of a group that has every reason to fold and simply refuses to, and in sequence it deepens the foundations the opener laid down.

Your Ghost Again is the record’s beating heart, and the fact it arrived back in June as a surprise standalone single tells you exactly how much it meant to them. This is the explicit Hinds elegy. Troy Sanders has said his portion of the song is all about Brent, and for Brent, and it is fittingly untethered, a trippy, psychedelic drift that lets the grief hang in the air rather than screaming it. It is less a headbanger than a séance, the band reaching for a departed friend through a haze of reverb and melody, and it lands all the harder for its restraint. It has already resonated far beyond the studio, becoming a live touchstone across the band’s recent European run and landing at number two in Revolver’s readers’ poll of the best songs of 2026 so far, which is remarkable for a track this deliberately understated. Where a lesser band might have swung for an obvious anthem, Mastodon understand that some losses are too large to shout at, and the song is more moving for knowing the difference.

Snakes For Dinner reintroduces Josh Homme to the Mastodon fold for the first time since Blood Mountain two decades ago. His backing vocals thread through a furious five-minute prog-metal rager built on thrashing, serpentine riffs, but the fury masks the saddest lyric on the album. Dailor has described it as a song about his mother and Brent wrapped in a single feeling of loss, the sense that when someone dies the void seems to swallow everything whole, at least for a while, and that feeling whole again afterward is the hardest work there is. That tension, savage music carrying a grieving heart, is Marrow Deep in microcosm, and it is no surprise the band chose it to lead the campaign.

Out Like A Lamb reads on the title alone, like the exhale after that storm, the lamb to the album’s earlier lion. It is the point where the record widens its lungs and lets some air in, easing into the melodic, more reflective register Mastodon have grown increasingly comfortable in across the back half of their career. After the front-loaded aggression it is a smart piece of sequencing, a change of light that stops the album collapsing into one sustained howl, and a reminder that dynamics have always been this band’s secret weapon just as much as brute force.

In The Ruins was the third single, and knowing its backstory transforms it. The song grew directly out of the catastrophe of Hurricane Helene, which flooded bassist Troy Sanders’s home and scattered his family into the best part of two years of displacement, all of it unfolding while the band were already reeling from the deaths of Hinds and of Dailor’s mother, Michele Lawrence. Rather than wallow, the track turns that wreckage into fuel: a slow-gathering meditation on salvaging what’s left that swells from fragile quiet into genuine, hard-won catharsis. Its accompanying video, animated by Hey Beautiful Jerk, follows a one-eyed creature called Frank on a hallucinatory trek through drowned and broken landscapes, a sly, sad visual analogue for the slow work of rebuilding a life from the debris. It is the emotional Rosetta Stone of the whole record: proof that Marrow Deep refuses to simply mourn and insists instead on what comes after the water recedes.

They’re Coming For You swings the mood back towards menace. The title alone conjures paranoia and pursuit, and the track leans into the darker, more ominous end of the band’s palette, a creeping unease that eventually pays off in heaviness. It’s the album reminding you that catharsis and dread are two sides of the same coin, and that this band can summon the second as easily as the first. In the running order it functions as a shadow falling across the mid-record, tightening the screws before the album’s most adventurous stretch.

Golden Spires is where Nogueira’s keys and Mastodon’s proggier instincts are handed room to stretch. It is the most expansive, most cinematic passage of the mid-record, the melodic ambition of Crack the Skye refracted through a heavier and sadder lens. Not everyone will have the patience for the scenic route, and it asks more of the listener than the singles do, but it’s proof that the widescreen, questing Mastodon is still very much alive, and that the new line-up can chase a horizon as readily as it can chase a riff.

Moth And Bone is the clearest showcase yet for what Nogueira brings to the table. It opens on a soft, glimmering keyboard figure, genuinely pretty and almost weightless, before the rest of the band files in and drags that reverie into heavier, more aggressive territory without ever quite dispelling the spell. It is a lovely piece of dynamic writing, beauty and brutality sharing a single frame, and it quietly makes the case that the keyboardist’s arrival has expanded the band’s vocabulary rather than diluted it. It’s one of the record’s understated essentials.

A Vampire’s Demeanour is the pit-starter. Randy Blythe of Lamb of God brings gang vocals and Converge’s Nate Newton piles in alongside him, and between them they turn this into one of the meanest, most physical things on the album, all snarl and stomp and raised fists. After the atmospheric detours of the preceding run, it lands as a jolt of pure adrenaline, the record baring its teeth at exactly the moment you had started to settle into its more reflective spell. Subtle it is not; a genuine shot to the arm it absolutely is.

The Vanishing is, for my money, the jaw-dropper. It opens on Geezer Butler’s unmistakable fuzz bass, the man who arguably built heavy metal’s low end hitting notes Mastodon grew up worshipping, and unfurls into a smoky, blues-tinged ode to seventies heaviness, all filtered, faraway vocals in the lineage of Sabbath’s own Planet Caravan, with Gojira’s Joe Duplantier adding his voice to the murk. There is a poignant backstory too: Dailor has spoken of his late mother’s devotion to Butler, which makes his presence here feel less like a marquee cameo than a wreath laid at the record’s centre. That it never tips into mere tribute is a credit to the band, who have absorbed the influence rather than photocopied it, and the result is one of the most atmospheric things they have ever committed to tape.

The Three Fates closes the record where the concept always promised it would, and it goes out swinging. Clutch’s Neil Fallon, a Mastodon collaborator going all the way back to Leviathan, arrives to preach a spoken-word sermon over the top, and the band empty the armoury behind him: a towering, fire-and-brimstone finale capped by a Nogueira keyboard solo and some suitably unhinged guitar flair. It is theatrical in the best sense, the sisters’ thread finally cut, the album folding shut on the myth it was named for. As closers go it is both an ending and a benediction, and it sends Marrow Deep out not on a whimper of mourning but on a defiant, communal roar.

What lingers, once the noise fades, is how much heavier the silence feels than the riffs. There is no getting around the Hinds-shaped hole at the centre of Mastodon. His was the wild, unpredictable hand that so often shoved their songs somewhere stranger and more dangerous than they had any right to go, and there are stretches of Marrow Deep where you can feel the band reaching for a jolt of chaos only, he could ever supply. Nick Johnston is a superb, fluent player who never embarrasses himself in an unwinnable role, but capable and electrifying are different words, and once or twice the record settles for the former where Hinds would have insisted on the latter. To pretend otherwise would do a disservice to what made this band singular in the first place.

What Mastodon have built from their grief is genuinely remarkable, and the big choices are all the right ones. Nogueira’s keys are the smartest addition to their sound in years, opening doors the four-piece never could, and the decision to fill the room with friends rather than retreat inward gives the album its backbone and much of its heart. Ballou and Berger keep it heavy and human in equal measure. Set against Hushed and Grim it is leaner, warmer and far more repayable; set against the near-untouchable run of Leviathan and Crack the Skye it can’t quite scale those summits, but vanishingly few records can, and it would be churlish to hold a band’s own past genius against them. This is Mastodon proving they remain, even halved by fate, one of the most ambitious and emotionally literate heavy bands on the planet.

Rick Eaglestone



..::TRACK-LIST::..

1. Barbarians Blood
2. Poisonous Weapons
3. Your Ghost Again
4. Snakes For Dinner (feat. Josh Homme)
5. Out Like A Lamb
6. In The Ruins
7. They’re Coming For You
8. Golden Spires
9. Moth And Bone
10. A Vampire’s Demeanour (feat. Randy Blythe & Nate Newton)
11. The Vanishing (feat. Geezer Butler & Joe Duplantier)
12. The Three Fates (feat. Neil Fallon)



..::OBSADA::..

Troy Sanders - Bass, vocals
Brann Dailor - Drums, vocals
Bill Kelliher - Guitar
Nick Johnston - Guitar
João Nogueira - Keyboards



https://www.youtube.com/watch?v=Mm77ggDFcPU


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Simple Minds - Neon Lights (Deluxe Edition)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Simple Minds
Album................: Neon Lights (Deluxe Edition)
Genre................: Electronic, Rock
Source...............: WEB
Year.................: 2020
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 69 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Simple Minds Ltd.

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Simple Minds - Gloria [03:44]
2. Simple Minds - The Man Who Sold the World [04:07]
3. Simple Minds - Homosapien [04:20]
4. Simple Minds - Dancing Barefoot [03:48]
5. Simple Minds - Neon Lights [04:16]
6. Simple Minds - Hello I Love You [03:32]
7. Simple Minds - Bring on the Dancing Horses [05:51]
8. Simple Minds - The Needle & The Damage Done [04:15]
9. Simple Minds - For Your Pleasure [04:08]
10. Simple Minds - All Tomorrow's Parties [03:35]
11. Simple Minds - Being Boiled (Bonus Track) [03:51]
12. Simple Minds - Love Will Tear Us Apart (Bonus Track) [04:48]
13. Simple Minds - The Man Who Sold the World (White Spaces Main Mix) [Bonus Track][05:20]
14. Simple Minds - Homosapien (Vince Clarke Mix) [Bonus Track][03:55]

Playing Time.........: 59:38
Total Size...........: 414,50 MB

..::INFO::..

Celtas Cortos to hiszpański zespół muzyczny założony w 1986 roku w Valladolid. Grupa zasłynęła oryginalnym połączeniem rocka, folku celtyckiego, muzyki tradycyjnej oraz elementów ska i popu. Charakterystyczne dla ich brzmienia są skrzypce, flet i dudy zestawione z gitarami elektrycznymi oraz energetycznym rytmem. Największą popularność zdobyli w latach 90., stając się jednym z najbardziej rozpoznawalnych zespołów hiszpańskiej sceny alternatywnej. Ich utwory często poruszają tematykę społeczną, wolnościową i humanistyczną, a teksty łączą refleksję z melodyjnym, przystępnym stylem. Do najbardziej znanych piosenek zespołu należą m.in. 20 de abril, Cuentame un cuento oraz La senda del tiempo. Celtas Cortos zdobyli liczne nagrody i do dziś pozostają ważną częścią hiszpańskiej kultury muzycznej, koncertując zarówno w Hiszpanii, jak i za granicą. Wstawka zawiera czwarty album studyjny zespołu.

Title: Tranquilo Majete

Artist: Celtas Cortos

Country: Hiszpania

Year: 1993

Genre: Folk Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1. Tranquilo Majete
2. Lluvia En Soledad
3. La Mujer Barbuda
4. Madera De Colleja
5. Pasa El Tiempo
6. Buena Onda
7. Romance De Rosabella Y Domingo
8. Carta A Rigoberta Menchu
9. Monologo Con Ron
10. La Fragua Del Averno
11. Republica De Sanjes
12. Otono En Battle
13. Siempre Igual