...( Info )...

Artist: Blue System
Album: In The Mix
Genre: EuroDisco
Edition: HSTM HS-202603-01-2 Ukraine
Source: Own rip
Duration: 51:04
Audio: FLAC, Lossless
Rip type: image + .cue

...( TrackList )...



01 - Body Heat - 2:56
02 - 48 Hours - 3:24
03 - Gangster Love (Maxi Version) - 4:19
04 - New York-Berlin-Paris - 3:52
05 - Love Me On The Rocks - 3:22
06 - My Bed Is Too Big - 3:12
07 - Lucifer - 3:33
08 - Under My Skin - 3:30
09 - Try The Impossible - 3:22
10 - Love Is Such A Lonely Sword - 4:02
11 - Deja Vu - 3:27
12 - Vampire - 3:32
13 - She's A Lady (Maxi Version) - 4:53
14 - Magic Symphony - 3:39

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Supertramp - The Very Best Of Supertramp - Vol.1 & Vol.2
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Supertramp
Album................: The Very Best Of Supertramp
Genre................: Classic Rock
Source...............: CD
Year.................: 1990-1992
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 62-64 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - Vol.1 (1990)
---------------------------------------------------------------------

1. Supertramp - School [05:34]
2. Supertramp - Goodbye Stranger [05:48]
3. Supertramp - The Logical Song [04:09]
4. Supertramp - Bloody Well Right [04:32]
5. Supertramp - Breakfast In America [02:39]
6. Supertramp - Rudy [07:19]
7. Supertramp - Take The Long Way Home [05:06]
8. Supertramp - Crime Of The Century [05:32]
9. Supertramp - Dreamer [03:30]
10. Supertramp - Ain't Nobody But Me [05:10]
11. Supertramp - Hide In Your Shell [06:49]
12. Supertramp - From Now On [06:19]
13. Supertramp - Give A Little Bit [04:08]
14. Supertramp - It's Raining Again [04:26]
15. Supertramp - Cannonball [07:38]

Playing Time.........: 01:18:45
Total Size...........: 504,53 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - Vol.2 (1992)
---------------------------------------------------------------------

1. Supertramp - Gone Hollywood [05:19]
2. Supertramp - Even in the Quietest Moments [06:28]
3. Supertramp - A Soapbox Opera [04:54]
4. Supertramp - Downstream [04:01]
5. Supertramp - Babaji [04:51]
6. Supertramp - Free as a Bird [04:25]
7. Supertramp - Oh Darling [04:02]
8. Supertramp - Lady [05:24]
9. Supertramp - My Kind of Lady [05:15]
10. Supertramp - Fool's Overture [10:52]
11. Supertramp - If Everyone Was Listening [04:04]
12. Supertramp - Just Another Nervous Wreck [04:25]
13. Supertramp - Waiting So Long [06:34]
14. Supertramp - Don't Leave Me Now [06:25]

Playing Time.........: 01:17:06
Total Size...........: 482,24 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1970 roku a wydanego dopiero w 1971 roku, rewelacyjnego, drugiego albumu, duńskiej, progresywnej formacji nawiązującej tutaj do stylistyki ówczesnych dokonań Procol Harum, Van Der Graaf Generator, Beggar's Opera a nawet Uriah Heep w ich najbardziej progresywnej, wczesnej odsłonie. W przeciwieństwie do zawierającego dwie długie, 20-minutowe suity debiutu, ta płyta składała się z nieco krótszych, 5-8 minutowych, aczkolwiek również fascynujących kompozycji (w nieco większym niż wcześniej stopniu wykorzystujących brzmienie gitary) - z genialnym, mrocznym 'Invasion' w roli głównej.
Oba albumu należą do ścisłej czołówki ówczesnego, europejskiego prog-rocka!

JL

Well if you keep turning over rocks it’s inevitable that every once and a while you’ll find something worth keeping underneath some of them. That’s the case with Ache, a surprisingly underexposed proto/heavy prog Danish band whose existence dates back nearly forty years. These guys may be well known to their fans, but like the saying goes – ‘if you’ve never heard it it’s new to you’.
Well, I’d never heard these guys until recently, and had only heard of them from doing routine research of symphonic prog bands during the process of updated biographies and trying to find the logical connections between groups of various sub-genres. When I finally got a chance to check out one of their albums this seemed to be the best choice since it was more varied than their two-track debut and fell into a more promising time period than their final two mid-seventies albums.

I haven’t heard any of those other albums yet, but this sophomore release of the band is well worth taking some time to get to know. The music varies widely, from heavy Hammond-fueled rock to a sort of rock ballad to muddled-sounding psych to a really novel Beatles cover. All great stuff!

The lineup includes a bunch of unknowns: then seventeen-year old guitarist Finn Olafsson on a warm Rickenbacker as well as acoustic and 12-string; Peter Mellin on his fat Hammond and chortling out well-timed vocal harmonies, not to mention vibraphone and overlaid piano tracks throughout; percussionist Glenn Fischer; and bassist/vocalist Torsten Olafsson. There are also lots of “special effects”, mostly toward the first half of the album and mostly what appear to be pre-recorded sounds mixed back on tracks during the post-production process.

The album cover shows what appears to be a boogey man, or maybe just some creepy guy in a Halloween costume (do Danes recognize Halloween?). Anyway the lyrics for most of the tracks are typical late-sixties combination fantasy with vaguely social overtones, and partly psychedelic. The title track by the way kicks off sounding like some sort of early Manfred Mann ditty with a simple tempo, very little percussion beyond simple snare, and acoustic guitar. But the Rickenbacker kicks in shortly, and by the time the Hammond wades into the mix its clear this isn’t something from a 1965 playlist.

Back to the beginning though, “Equatorial Rain” starts off with some of those goofy sound effects, but these quickly give way to a Hammond/vocal dirge that could pass for Ray Manzarek and Jim Morrison in a b-side of the Doors 1967 classic “The End”. In fact Torsten Olafsson shows an uncanny ability to sound like Morrison at several points of this album. This stuff isn’t quite as powerful as what the Doors were doing at the same time, but from what I’ve read these guys were better showmen in that they didn’t no-show half the time or have their lead singer puke and expose himself when they did make it to the stage. So in those two ways they weren’t like the Doors at all. Selah.

The more I listen to “Sweet Jolly Joyce” the more it makes me picture David Bowie trying to do punk while on acid. Hey, I’m all about word pictures, and that one works for me.

You can tell this wasn’t recorded in a single session (and maybe not even at a single studio). “The Invasion” is much more muddled and flat-sounding than the rest of the album, and is basically a slow, hypnotic psych number with long Hammond passages that culminate in a nice guitar/drum finish. This is a multi-part and rather abstract story of some sort that probably made a lot more sense in 1970 than it does today.

The band’s one-hit claim to fame must have been “Shadow of a Gypsy” since it still features on their web site (both the lyrics and the music). This is a very Procol Harum-sounding tune, mysterious, Hammond heavy, mystical lyrics, and deep harmonic backing vocals from what sounds like the whole rest of the band. I can easily see this being a hit any time between 1968 and 1973.

“Acheron” is another tune whose keyboards and guitar remind me a lot of the late-sixties Doors, but maybe with a little more of a jazz texture than what those guys ever displayed.

Finally the album ends with the most unexpected and original version of the Beatles “We Can Work it Out” I’ve ever heard. Basically this is an organ and drum dirge that progresses into a highly rhythmic and very psychedelic extended instrumental/ chanting passages and vocals that sound more like a stoned Londoner than some Nordic dude. Hard to describe, but if you can find this it’s a very original rendition that most prog fans will probably enjoy. Best guitar work on the album as well.

According to the band’s web site these guys seem to still be making music in some fashion or another, although it doesn’t appear they put any albums out in about thirty years. This seems a bit obscure to me but the CD has only been out for about eight years so there must be many more well-informed proggers than I as the demand must have been there to reissue it on CD. A great find, one of those rare examples of excellent very early prog that didn’t end up on the overexposed, overplayed list like most of the huge prog bands of that day. Highly recommended to pretty much any prog music fan. Four stars.

ClemofNazaret



..::TRACK-LIST::..

1. Equatorial Rain 7:04
2. Sweet Jolly Joyce 3:50
3. The Invasion (6:01)
a) Fanfaronade
b) Invasion
c) Monolouge
d) Break-Down
4. Shadow Of A Gipsy 4:40
5. Green Man 4:42
6. Acheron 4:49
7. We Can Work It Out / Working (The Beatles cover) 8:45



..::OBSADA::..

Guitar, Vocals - Finn Olafsson
Bass, Vocals - Torsten Olafsson
Drums, Percussion - Glenn Fischer
Organ, Piano - Peter Mellin

Gregers Bjørn Poulsen - effects



https://www.youtube.com/watch?v=NQzdZ3IssyY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nowa, zremasterowana, limitowana, europejska edycja nagranego latem 1970 roku a wydanego dopiero w 1971 roku, rewelacyjnego, drugiego albumu, duńskiej, progresywnej formacji nawiązującej tutaj do stylistyki ówczesnych dokonań Procol Harum, Van Der Graaf Generator, Beggar's Opera a nawet Uriah Heep w ich najbardziej progresywnej, wczesnej odsłonie. W przeciwieństwie do zawierającego dwie długie, 20-minutowe suity debiutu, ta płyta składała się z nieco krótszych, 5-8 minutowych, aczkolwiek również fascynujących kompozycji (w nieco większym niż wcześniej stopniu wykorzystujących brzmienie gitary) - z genialnym, mrocznym 'Invasion' w roli głównej.
Oba albumu należą do ścisłej czołówki ówczesnego, europejskiego prog-rocka!

JL

Well if you keep turning over rocks it’s inevitable that every once and a while you’ll find something worth keeping underneath some of them. That’s the case with Ache, a surprisingly underexposed proto/heavy prog Danish band whose existence dates back nearly forty years. These guys may be well known to their fans, but like the saying goes – ‘if you’ve never heard it it’s new to you’.
Well, I’d never heard these guys until recently, and had only heard of them from doing routine research of symphonic prog bands during the process of updated biographies and trying to find the logical connections between groups of various sub-genres. When I finally got a chance to check out one of their albums this seemed to be the best choice since it was more varied than their two-track debut and fell into a more promising time period than their final two mid-seventies albums.

I haven’t heard any of those other albums yet, but this sophomore release of the band is well worth taking some time to get to know. The music varies widely, from heavy Hammond-fueled rock to a sort of rock ballad to muddled-sounding psych to a really novel Beatles cover. All great stuff!

The lineup includes a bunch of unknowns: then seventeen-year old guitarist Finn Olafsson on a warm Rickenbacker as well as acoustic and 12-string; Peter Mellin on his fat Hammond and chortling out well-timed vocal harmonies, not to mention vibraphone and overlaid piano tracks throughout; percussionist Glenn Fischer; and bassist/vocalist Torsten Olafsson. There are also lots of “special effects”, mostly toward the first half of the album and mostly what appear to be pre-recorded sounds mixed back on tracks during the post-production process.

The album cover shows what appears to be a boogey man, or maybe just some creepy guy in a Halloween costume (do Danes recognize Halloween?). Anyway the lyrics for most of the tracks are typical late-sixties combination fantasy with vaguely social overtones, and partly psychedelic. The title track by the way kicks off sounding like some sort of early Manfred Mann ditty with a simple tempo, very little percussion beyond simple snare, and acoustic guitar. But the Rickenbacker kicks in shortly, and by the time the Hammond wades into the mix its clear this isn’t something from a 1965 playlist.

Back to the beginning though, “Equatorial Rain” starts off with some of those goofy sound effects, but these quickly give way to a Hammond/vocal dirge that could pass for Ray Manzarek and Jim Morrison in a b-side of the Doors 1967 classic “The End”. In fact Torsten Olafsson shows an uncanny ability to sound like Morrison at several points of this album. This stuff isn’t quite as powerful as what the Doors were doing at the same time, but from what I’ve read these guys were better showmen in that they didn’t no-show half the time or have their lead singer puke and expose himself when they did make it to the stage. So in those two ways they weren’t like the Doors at all. Selah.

The more I listen to “Sweet Jolly Joyce” the more it makes me picture David Bowie trying to do punk while on acid. Hey, I’m all about word pictures, and that one works for me.

You can tell this wasn’t recorded in a single session (and maybe not even at a single studio). “The Invasion” is much more muddled and flat-sounding than the rest of the album, and is basically a slow, hypnotic psych number with long Hammond passages that culminate in a nice guitar/drum finish. This is a multi-part and rather abstract story of some sort that probably made a lot more sense in 1970 than it does today.

The band’s one-hit claim to fame must have been “Shadow of a Gypsy” since it still features on their web site (both the lyrics and the music). This is a very Procol Harum-sounding tune, mysterious, Hammond heavy, mystical lyrics, and deep harmonic backing vocals from what sounds like the whole rest of the band. I can easily see this being a hit any time between 1968 and 1973.

“Acheron” is another tune whose keyboards and guitar remind me a lot of the late-sixties Doors, but maybe with a little more of a jazz texture than what those guys ever displayed.

Finally the album ends with the most unexpected and original version of the Beatles “We Can Work it Out” I’ve ever heard. Basically this is an organ and drum dirge that progresses into a highly rhythmic and very psychedelic extended instrumental/ chanting passages and vocals that sound more like a stoned Londoner than some Nordic dude. Hard to describe, but if you can find this it’s a very original rendition that most prog fans will probably enjoy. Best guitar work on the album as well.

According to the band’s web site these guys seem to still be making music in some fashion or another, although it doesn’t appear they put any albums out in about thirty years. This seems a bit obscure to me but the CD has only been out for about eight years so there must be many more well-informed proggers than I as the demand must have been there to reissue it on CD. A great find, one of those rare examples of excellent very early prog that didn’t end up on the overexposed, overplayed list like most of the huge prog bands of that day. Highly recommended to pretty much any prog music fan. Four stars.

ClemofNazaret



..::TRACK-LIST::..

1. Equatorial Rain 7:04
2. Sweet Jolly Joyce 3:50
3. The Invasion (6:01)
a) Fanfaronade
b) Invasion
c) Monolouge
d) Break-Down
4. Shadow Of A Gipsy 4:40
5. Green Man 4:42
6. Acheron 4:49
7. We Can Work It Out / Working (The Beatles cover) 8:45



..::OBSADA::..

Guitar, Vocals - Finn Olafsson
Bass, Vocals - Torsten Olafsson
Drums, Percussion - Glenn Fischer
Organ, Piano - Peter Mellin

Gregers Bjørn Poulsen - effects



https://www.youtube.com/watch?v=NQzdZ3IssyY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Deep Purple - Infinite - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Deep Purple
Album................: Infinite
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2017
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 69-74 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Victor – Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1 - Infinite (SHM-CD)
---------------------------------------------------------------------

1. Deep Purple - Time For Bedlam [04:34]
2. Deep Purple - Hip Boots [03:23]
3. Deep Purple - All I Got Is You [04:42]
4. Deep Purple - One Night In Vegas [03:23]
5. Deep Purple - Get Me Outta Here [03:58]
6. Deep Purple - The Surprising [05:57]
7. Deep Purple - Johnny's Band [03:51]
8. Deep Purple - On Top Of The World [04:01]
9. Deep Purple - Birds Of Prey [05:47]
10. Deep Purple - Roadhouse Blues [06:01]

Playing Time.........: 45:43
Total Size...........: 339,69 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2 - Time for Bedlam
---------------------------------------------------------------------

1. Deep Purple - Time for Bedlam [04:36]
2. Deep Purple - Paradise Bar [04:10]
3. Deep Purple - Uncommon Man [Instrumental Version] [06:58]
4. Deep Purple - Hip Boots [Demo Version] [04:00]

Playing Time.........: 19:46
Total Size...........: 136,33 MB

..::INFO::..

Daria ze Śląska, właśc. Daria Ryczek-Zając (ur. 21 sierpnia 1990 w Katowicach) to polska wokalistka, autorka tekstów i kompozytorka. Trzykrotnie nagradzona Fryderykiem, w kategorii fonograficzny debiut roku, album roku indie pop oraz album roku pop alternatywny. Rodzina, młodość i edukacja
Daria ze Śląska, pochodząca z katowickiego Giszowca[6], należy do pierwszego pokolenia Ślązaków w rodzinie; jej ojciec przyjechał na Śląsk w poszukiwaniu pracy przy kopalni. Matka Ryczek-Zając pracowała w domu kultury. W młodości nagrywała covery artystów soulowych Halo. Co jest grane? to trzecia, najnowsza płyta łącząca w sobie dobrze znany styl wcześniejszych nagrań z otwarciem na nowe brzmienia, tematy i sposoby pisania. Daria ze Śląska z pewnością udowadnia, że wciąż znajduje efektowne sposoby na mówienie o miłości, która przegrywa z codziennością. Duże wrażenie robi w przypadku wielu jej nowych piosenek relacja między muzyką, chyba najbardziej różnorodną na tle wcześniejszych dokonań, a tekstami.

Title: Halo, Co Jest Grane

Artist: Daria Ze Śląska

Country: Polska

Year: 2026

Genre: Alternatywna, Pop

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Trudno jest być sobą
Ciężki plecak
Plastelina
A może jeszcze się da
Miłość itd.
Tańcz
JPRDL
Pan ze stolicy
Wariatka
ABS
Len
Nie Masz Sił To Płacz

..::INFO::..

Season of Surrender to jedenasty album studyjny amerykańskiego zespołu metalcore August Burns Red. Został wydany 5 czerwca 2026 roku nakładem Fearless Records. August Burns Red to amerykańska grupa wykonująca muzykę z pogranicza metalcore i rocka progresywnego, utworzona w marcu 2002 w Lancester w stanie Pensylwania, podczas gdy niektórzy członkowie zespołu byli jeszcze w liceum. Wkrótce po założeniu rozpoczęli koncertowanie w okolicach Lancester. Nazwa zespołu pochodzi od incydentu z udziałem pierwszego wokalisty - Jona Hersheya.

Artist: August Burns Red

Title: Season of Surrender

Country: USA

Year: 2026

Genre: Metalcore

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Legions (featuring Mike Hranica)
2.The Nameless
3.Behemoth
4.Den of Thieves
5.Sonic Salvation (featuring Jamie Hails)
6.Cerebral Malfunction (featuring Make Them Suffer)
7.Tear of the Clouds
8.Whispers Like Splinters
9.S.O.S.
10.New Horizons
11.Forged by Failure

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Deep Purple - Made In Japan - 24k Gold
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Deep Purple
Album................: Made In Japan
Genre................: Hard Rock
Source...............: CD
Year.................: 1973-1998
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 63 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: DCC Compact Classics

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Deep Purple - Highway Star [06:55]
2. Deep Purple - Child In Time [12:32]
3. Deep Purple - Smoke On The Water [07:34]
4. Deep Purple - The Mule [09:57]
5. Deep Purple - Strange Kind Of Woman [09:55]
6. Deep Purple - Lazy [10:35]
7. Deep Purple - Space Truckin' [19:58]

Playing Time.........: 01:17:28
Total Size...........: 491,21 MB

Recorded At – Festival Hall, Osaka
Recorded At – Budokan
Glass Mastered At – Nimbus

OldiesPart078
⭐MP3 @320kbps
MIXED BAG 18

Albums:
L.A. Witch - L.A. Witch [2017]
Lagger Blues Machine - The Complete Works [1994]
Lamont Dozier - Lamont [1981]
Lana Del Rey - Violet Bent Backwards Over The Grass [2020]
Langsyne - Langsyne [1976]
Lani Hall - Hello It's Me [1975]
Lani Hall - Sun Down Lady [1972]
Lani Hall - Sweet Bird [1976]
Larry's Rebels - I Feel Good, The Essential Purple Flushes Of... 1965-1969 [2015]
Last Days of April - 79 [2012]
Laura Gibson - Beasts Of Seasons [2009]
Laura Marling - A Creature I Don't Know [2012]
Laura Marling - A Creature I Don't Know [2012]
Laura Nyro - A Little Magic, a Little Kindness, The Complete Mono Albums Collections [2017] 2CD
Laura Nyro - The First Songs [1973]
Laura Veirs - July Flame [2009]
Lee Michaels - 5th [1971]
Left - I Could Stand In Here [2005]
Legends - The Legends [2020]
Leigh Marble - Where the Knives Meet Between the Rows [2012]
Leigh Stephens - And A Cast Of Thousands [1971]
Lemon Drops - Crystal Pure (The Definitive Collection) [1985]
Lenny Kravitz - Mama Said [1991]
Leon Haywood - Back To Stay [1973]
Leon Haywood - The Mellow Mellow Leon Haywood [1964]
Leslie's Motel - Dirty Sheets [1972]
Lewis - L'Amour [1983]
Lighthouse - Sunny Days [1972]
Lightnin' Hopkins - Lightnin' Hopkins [1969]
Linda Lewis - Fathoms Deep (2012 Reissue) [1973]
Linda Ronstadt - Stone Poneys And Friends, Vol. III [1968]
Lindisfarne - Lindisfarntastic Live [1983]
Lindisfarne - Lindisfarntastic Live Two [1983]
Link Wray - Barbed Wire [2000]
Link Wray - Bullshot [1979]
Link Wray - Walkin' With Link [1992]
Lisa Marie Presley - Storm and Grace [2012]
Little Feat - Rooster Rag [2012]
Little Free Rock - Little Free Rock [1969]
Little Patti - 20 Stompie Wompie Hits [2001]
Little Richard - Just About As Good As It Gets [2013] 2CD
Little Richard - The Complete 1957-1960 London EP Sides [2015]
Liz Wright - Salt [2003]
Lokomotive Kreuzberg - Fette Jahre [1975]
London Philharmonic Orchestra - Kashmir The Symphonic Led Zeppelin [1997]
Long Beard - Means To Me [2019]
Long John Baldry - It Ain't Easy [1971]
Longest Johns - Between Wind and Water [2018]
Los Amigos de María - Rock [1968]
Los Lobos - Kiko Live [2012]
Lotti Golden - Motor-Cycle [1969]
Lou Doillon - Places [2012]
Louise Hoffsten - Blues [1998]
Love Generation - The Love Generation [1967]
Love Me - Greedy Hen [2002]
Luka Bloom - This New Morning [2012]
Lynyrd Skynyrd - Nuthin' Fancy (1999 Expanded Edition) [1975]
Mack Tubb & The Shades - Dance Party [2022]
Madeline Bell - I'm Gonna Make You Love Me [1968]
Madeline Bell - Madeline Bell [1971]
Madura - Madura [1971]
Magic - Enclosed [1969]
Magic Castles - Magic Castles [2012]
Mainline - Bump N Grind Reveiw [1972] Live at The Victory Theatre
Mali Obomsawin - Sweet Tooth [2022]
Mama Cass - Dream A Little Dream [1968]
Manassas - Pieces [2009]
Mandy More - But That Is Me [1972] 2CD
Manfred Mann - Mann Made Hits and Other Delicacies [1994]
Maplewood - Maplewood [2004]
Marc Jonson - Years [1972]
Marcus King Band - El Dorado [2020]
Marcy Playground - Marcy Playground [1997]
Marianne Faithfull - A Collection Of Her Best Recordings [1994]
Marisa Anderson - Mercury [2013]
Marissa Nadler - Ballads Of Living And Dying [2004]
Mark Hollis - Mark Hollis [1998]
Mark Lindsay - The Complete Columbia Singles [2012]
Marlena Shaw - Who Is this Bitch, Anyway [1975]
Marmalade - Rainbow, The DECCA Years 1969-1972 [2002] 2CD
Martin Cohen - People Places & Things [2022]
Mary Chapin Carpenter - Ashes and Roses [2012]
Mary Margaret O'Hara - Apartment Hunting [2002]
Mason - Harbour [1971]
Material Issue - Best Of 20th Century [2006]
Matt Monro - His Greatest Hits [1995]
Matt Taylor Phil Manning Band - Oz Blues [1980]
McCully Workshop - Genesis [1971]
McKendree Spring - 3 [1972]
McKendree Spring - McKendree Spring 3 [1972]
VA - Music's Not For Everyone ( Andrew Weatherall) [2016]

...( Info )...

Artist: Enya - REDISCOVER Enya
Album: Enya - REDISCOVER Enya
Genre: New Age, Celtic
Duration: 02:24:29
Audio: MP3, 320 Kbps

...( TrackList )...


01. Only Time (3:38)
02. Orinoco Flow (4:26)
03. Anywhere Is (3:58)
04. Watermark (2:25)
05. Dark Sky Island (4:57)
06. Evening Falls (3:49)
07. Caribbean Blue (3:59)
08. Amarantine (3:11)
09. Exile (4:21)
10. How Can I Keep from Singing (4:24)
11. And Winter Came (3:15)
12. Fallen Embers (2:31)
13. The Celts (2:57)
14. The River Sings (2:50)
15. On My Way Home (5:09)
16. Storms in Africa (Pt. II) (3:01)
17. It's in the Rain (4:08)
18. Wild Child (3:47)
19. White Is in the Winter Night (3:00)
20. Book of Days (2:55)
21. Flora's Secret (4:07)
22. If I Could Be Where You Are (4:01)
23. Ebudae (1:56)
24. Drifting (4:11)
25. On Your Shore (4:00)
26. One by One (3:56)
27. No Holly for Miss Quinn (2:43)
28. Trains and Winter Rains (3:43)
29. Boadicea (3:32)
30. A Day Without Rain (2:36)
31. River (3:12)
32. Angeles (4:01)
33. Lothlórien (2:07)
34. Lazy Days (3:43)
35. Journey of the Angels (4:47)
36. Salvatore Ganacci - Dive (3:21)
37. Deora Ar Mo Chroí (2:48)
38. Afer Ventus (4:06)
39. Cursum Perficio (4:09)
40. China Roses (4:49)

Year: 2026
Genre: Gothic, Heavy Rock
Country: USA
Duration: 00:58:17
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Track List
01. I Traveled The Crooked Path 04:33
02. You Can't Stop Me Now 03:53
03. 20-Years War 04:45
04. The Ravens' Eyes 04:09
05. Andromeda 05:14
06. Seance Of Hecate 11:13
07. Obsidian Cove 04:21
08. Never Turned Away 07:10
09. Goddess In Smoke 04:19
10. Phantom Man 03:48
11. Insidious Disguise 04:47

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Various Artists - MegaHits 2019 - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: MegaHits 2019
Genre................: Dance
Source...............: CD
Year.................: 2018
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Roton – Romania

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. El Professor - Bella Ciao (Hugel Remix) [04:17]
2. Serena - Safari [03:07]
3. Akcent - Rita [02:52]
4. Sunnery James & Ryan Marciano feat. Kess Kross - Coffee Shop[04:37]
5. Armin van Buuren feat. Sam Martin - Wild Wild Son [03:34]
6. Vunk feat. Feli - Toti Demonii Mei [03:33]
7. Cecilia Krull - My Life is Goin On [03:33]
8. Milan - Hangover [02:56]
9. BiBi - Friendzone [03:08]
10. Delia Rus - Alandala [03:38]
11. Salt Ashes - Go All Out [03:27]
12. Jean Gavril - E Jale Jane [03:33]
13. Franny - Recunosc [02:54]
14. Skizzo Skillz - Zeama [03:39]

Playing Time.........: 48:52
Total Size...........: 344,46 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Lost Frequencies feat. NGHBRS - Like I Love You [03:11]
2. Adrienne Valerie - Lucky, Lucky, Lucky Me [03:13]
3. Ot - Where Is My Love [03:09]
4. Loud Luxury x Anders - Love No More [02:50]
5. Celestal - Old School Romance [03:12]
6. 8KO feat Alexandra Stan - Ocean [02:44]
7. Ilkan Gunuc & Osman Altun feat. Sophie - I Don't Mind [02:58]
8. Prince Karma - Later Bitches [04:08]
9. Goodluck - Chasing Dreams [02:29]
10. Alessandra feat. Mike Diamondz - Para Siempre [03:07]
11. Klyde - Max Martin [03:27]
12. The Humans - Binele Meu [03:24]
13. Cardinale - Lumea va fi a ta [03:27]
14. Zephyrtone - Hear Me [03:13]

Playing Time.........: 44:38
Total Size...........: 316,05 MB

...( Info )...

Tytuł: Kylie Minogue - Kylie. Tension Tour Live
Genre: Dance Pop
Duration: 02:02:49
Year of release: 2026


...( Opis )...


27 sierpnia 2025 roku album „Tension” (z podtytułem „na żywo z trasy Tension Tour”) został udostępniony do pobrania i streamingu. Tego samego dnia ogłoszono premierę albumu „Tension Tour//Live 2025”. Album został udostępniony w serwisach streamingowych 26 września tego samego roku, a jego fizyczna premiera miała miejsce 13 lutego 2026 roku. Zadebiutował na 58. miejscu listy przebojów ARIA Albums Chart, a w lutym 2026 roku osiągnął 14. miejsce. W maju tego samego roku na Netflixie miała premierę dokumentalna relacja z koncertu „Kylie: Tension Tour Live”.

Trasa koncertowa Kylie Minogue „Tension” odniosła ogromny sukces komercyjny, zarabiając 78,4 miliona dolarów z 576 000 sprzedanych biletów na 66 koncertów. Magazyn Billboard uznał ją za jedną z 10 najbardziej dochodowych tras koncertowych roku, stając się najbardziej dochodowym tournée po USA w jej karierze.


...( TrackList )...



Act I
01. Lights Camera Action
02. In Your Eyes
03. Get Outta My Way
04. What Do I Have to Do
05. Come into My World
06. Good as Gone
07. Spinning Around
Act II
08. Taboo
09. On a Night Like This
10. last night i dreamt i fell in love
11. Better the Devil You Know
12. Shocked
13. Dancing
14. Things We Do for Love
15. The Loco-Motion
Act III
16. Hold on to Now
17. Say Something
18. Supernova
19. Real Groove
20. Magic
21. Where Does the DJ Go?
Act IV
22. Last Night a D.J. Saved My Life
23. Confide in Me
24. Slow
25. Timebomb
26. Edge of Saturday Night
Act V / Encore
27. Tension
28. Can't Get You Out of My Head
29. All the Lovers
30. Padam Padam
31. In My Arms
32. Love at First Sight


...( Dane Techniczne )...



Quality: Web-DL
Video Resolution/Scan: 2160p
Container: MKV
Video Codec: HEVC
Audio Codec: AC3
Video: HEVC Main 10 L5.0 HVC1, 3840x2160, 17.3 Mbps, 25 fps
Audio: EAC3 DD+, 48000 Hz, 6 channels, 640 kbps


Napisy: UTF-8: angielskie [Forced] [eng], angielskie [eng], angielskie [SDH] [eng], العربية [ara], Čeština [cze], Dansk [dan], Deutsch [ger], Ελληνικά [gre], Español (Latinoamérica) [spa], Español (España) [spa], Suomi [fin], filipiński [fil], Français [fre], עברית [heb], Hrvatski[hrv], Magyar [hun], Bahasa Indonesia [ind], Italiano [ita], 日本語 [jpn], 한국어 [kor], Bahasa Malaysia [maj], Norsk Bokmål [nob], Nederlands [dut], Polski [pol], Português (Brasil) [por], Português (Portugalia) [por], Română [rum], Русский [rus], Svenska [swe], ไทย [tha], Türkçe [tur], Українська [ukr], Tiếng Việt [vie], 中文（简体） [chi], 中文（繁体） [chi]

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

During the seventies, Paris born drummer and percussionist Sylvain Krief was one of France’s top musicians. He was also a talented composer, arranger and producer who founded and lead two bands. The first of these bands was Rupture, who released the spiritual jazz classic Israel Suite/Dominante En Blue in 1973.

Three years later in 1976, Sylvain Krief had founded a new band Airto Fogo, who had recorded a new album at Studio Davout in Paris. Little did they know that when Airto Fogo was released by Decca in 1976, it would go onto to become a cult classic.

Nowadays, Airto Fogo is regarded as one of the greatest instrumental jazz-funk and rare groove albums committed to vinyl in Europe. However, while Airto Fogo was popular within the jazz-funk and rare groove community, the album didn’t sell in huge quantities. As a result, copies of the original album are extremely hard to find, and nowadays, change hands for upwards of £250. That is way beyond the budget of most collectors of jazz-funk and rare groove. Fortunately, Pharaway Sounds, an imprint of Guerssen Records, will reissue Airto Fogo on the ‘2nd’ of June 2017, and the holy grail of European instrumental jazz-funk will be within the budget of most record collectors. This timeless cult classic transports the listener back to Paris, in 1976.

Three years after the release of Rupture’s critically acclaimed debut album Israel Suite/Dominante En Blue in 1973, drummer and percussionist Sylvain Krief was working on a new project, Airto Fogo. It would be an album of jazz-funk, which would feature some of Paris’ top musicians. Already, Sylvain Krief who had adopted the moniker Airto Fogo, had penned five tracks, Right On Bird, Tuesday In Jackson, Satine Dog, 1973 Carmne Avenue and Just Over. Three other tracks would feature on the album, including Lee Smocky’s High Stakers and On Tip Toe. They were joined by Shadowy and So Be It, which were penned by Gil Pawnee which it has been rumoured is an alias for bassist Gilles Papiri. These nine tracks would be recorded at Studio Davout, in Paris in 1976.

For the recording sessions, Airto Fogo had hand picked a band that featured some of Paris’ top musicians. Joining drummer and percussionist Arto Fago in the rhythm section was bassist Gilles Papiri. They were joined by Michel Coeuriot who switched between piano, keyboards and synths, while Jean Schultheis played percussion. The horn section featured saxophonist Jean-Pierre Thirault, trumpeter Kako Bessot and trombonist Christian Guizien. Lead by drummer, Airto Fogo the multitalented group combined jazz-funk with elements of Blaxploitation and Latin. Airto Fogo was a potent and heady brew, that should’ve proven successful.

When Airto Fogo was released later in 1976, it was to the same critical acclaim that accompanied Rapture’s Israel Suite/Dominante En Blue. However, while Airto Fogo found an audience amongst the jazz-funk and rare groove communities in France, Britain and Canada, the album didn’t sell in huge quantities. It was an underground album, at a time when disco was growing in popularity. As a result, many jazz, funk and soul albums weren’t finding the audience they so richly deserved. That was the case with Airto Fogo.

It was only much later that Airto Fogo started to find a wider audience. Partly, this was due to DJs at jazz-funk and rare groove club nights spinning tracks from Airto Fogo. Suddenly, dancers wanted to know what was the track they were dancing to. Many DJs were reluctant to reveal what was one of their secret weapons, reluctantly revealed that it was Airto Fogo. Soon, dancers and DJs were searching for their own copy of Airto Fogo. Meanwhile, the internet introduced record buyers across the world to Airto Fogo. However, finding a copy was almost impossible. Those who had a copy of the album weren’t selling, and collectors had bought up remaining copies. Suddenly, original French copies of Airto Fogo were changing hands for upwards of £250. Records collectors were desperate to add a copy of Airto Fogo to their collection. No wonder, as it’s one of the greatest European instrumental jazz-funk and rare groove albums. Here’s why:

Right On Bird opens Airto Fogo, and finds Airto Fogo toying with the listener. Tough keyboards join with a funky bass before a blazing saxophone soars above the arrangement. Soon, so do the rest of the horns, while thunderous drums power the arrangement along. Still, the keyboards and bass add a tough, funky sound. It’s omnipresent as the blazing horns dominate the arrangement. Then the saxophone breaks free, it unleashes a scorching solo. When it drops out, the drums nudge the arrangement along before the horns return. That’s until the saxophone breaks free one last time, and reaches new heights, as Airto Fogo powers his way around his drum kit accompanied by the tough, funky sound that comes courtesy of the bass and keyboards. All too soon, this blistering, blazing slice of jazz-funk is over, but it’s set the bar high for the rest of the album.

A dark pulsating keyboard opens High Stakers before the rhythm section, machine gun guitar and blazing horns are joined by stabs of shimmering Fender Rhodes. Soon, Airto Fogo is in full flight, and are unleashing their musical arsenal. This includes synths, choppy, funky guitar licks and glistening Fender Rhodes. Later, a growling synth takes centre-stage, adding a proto-boogie sound, while horns soar above the arrangement as the rhythm section power the cinematic track along. It sounds as if it belongs on the soundtrack to a seventies cop show. Meanwhile, horns and synths continue to play a leading role as Airto Fogo fuse jazz-funk, funk, fusion and proto-boogie before this uber funky and memorable cinematic opus reaches a crescendo.

Straight away, the rhythm section lock into a groove and provide the heartbeat to Tuesday In Jackson. They’re joined by growling, blazing horns, while a guitar wah-wahs and keyboards add a tough sound to the arrangement. By then, the rhythm section and horns are playing as one. They’re augmented by the guitar and keyboards who play important roles. Then midway through the track when a funky synth takes centre-stage, and is augmented by percussion. As the arrangement rebuilds, the synth still enjoys its moment in the sun. When it drops out, blazing horns, funky guitar and keyboards unite and Airto Fogo are in full flight. That’s still the case when the synth returns, and adds the finishing touch to this uber funky track.

Gradually, the arrangement to Satine Dog builds, with instruments being added at just the right time. At first, a lone bass plays and is joined by stabs of growling horns, a Fender Rhodes, drums and a funky, chiming guitar. The final part of the musical jigsaw is the synth which again, takes centre-stage. It’s played slowly but effectively adding a cinematic sound as Airto Fogo jam. When the synth drops out, stabs of synths add an element of drama before the Fender Rhodes makes a brief appearance. Dramatic horns signal the return of the synth, which at one point, is joined by the Fender Rhodes, before this jam reaches a memorable and cinematic crescendo.

A dark piano is joined by Latin percussion On Tip Toe. Soon, the rhythm section and searing guitar are joined by the horns. They play as one, while the rhythm section drive the arrangement along, and are joined by keyboards and a rocky guitar. When Airto Fogo apply the brakes, all that remains is percussion. That’s until Airto Fogo kick loose and a searing guitar, rhythm section and horns power this soulful slice of Latin-tinged jazz-funk towards the finishing line. In doing so, they create one of the highlights of Airto Fogo.

Stabs of horns, the rhythm section and a funky guitar open 1973 Carmen Avenue. They’re determined to grab the listener’s attention. Having done so, keyboards join with a jazz-tinged guitar and the Fender Rhodes. It’s the guitar that takes centre-stage, and unleashes a fleet finger solo. Fingers fly up and down the fretboard, while keyboards, horns and the Fender Rhodes join with the rhythm section which provides the heartbeat. However, it’s the guitar that steals the show, with what’s akin to a breathtaking musical masterclass. It encourages Airto Fogo to reach new heights.

Horns growl and climb slowly above the arrangement to Shadowy. They’re joined by a rasping synth, chirping, chiming guitar and deliberate keyboards. Meanwhile, the rhythm section prove the heartbeat as the horns and synth play leading roles. Later, a blistering guitar enjoys its moment in the sun. So too do the keyboards, albeit briefly. After that, the horns dominate the arrangement, and the rest of Airto Fogo play a supporting role, before Shadowy reaches its dramatic and memorable conclusion.

There’s an element of drama to So Be It, as a snarling synth joins with percussion, keyboards and rhythm section. The arrangement meanders menacingly along. When the horns and funky guitar enter, it’s all change. Suddenly, the darkness is gone. However, when the horns drop out, the dark, menacing sound returns as the arrangement prowls along. That’s until the return of the horns, and darkness gives way to light. Midway through the track, there’s a brief detour via jazz and Latin as the ever progressive Airto Fogo showcase their versatility. Seamlessly, they switch between genres, and at one point there’s a nod to the Blaxploitation soundtracks of early seventies. Later, an effects laden, funky guitar joins with keyboards and percussion before the horns soar dramatically above the arrangement. The guitar returns and joins with squealing horns as this innovative, genre-melting track reaches a dramatic ending.

Closing Airto Fogo is Just Over, where the thunderous drums anchor the 4/4 arrangement as a squawking bass, chiming guitar and tough keyboards join with the Fender Rhodes. Soon, the horns are added, and it’s obvious that they’re the final piece of the jigsaw. Airto Fogo lock down the groove and jam, playing as one. That’s until a scorching saxophone solo is unleashed. Soon, though, Airto Fogo is playing as one. While the horns play an important in Airto Fogo’s sound, the keyboards, guitar and bass all play starring roles in this melodic, memorable and dance-floor track. It seems that Airto Fogo have kept the best until last.

Just Over is one of nine reasons why Airto Fogo is, without doubt, one of the finest European instrumental jazz-funk and rare groove albums ever released. That may seem like high praise, but Airto Fogo is an almost flawless opus, where some of Paris’ top musicians create a cult classic in 1976. Sadly, Airto Fogo was the only album they recorded.

There was no followup to Airto Fogo, which was released by Decca, in 1976. Sylvain Krief who founded and lead Airto Fogo, decided not to record a sophomore album. Maybe that was for the best? After all, it would’ve been almost impossible to improve on Airto Fogo. The starts were all aligned when Airto Fogo was recorded and they had recorded an album that forty-one years later is regarded as the holy grail for collectors of European instrumental jazz-funk and rare groove albums.

That is no surprise given the quality of music on Airto Fogo. It’s primarily an album of jazz-funk and rare groove, but also incorporates elements of funk and fusion to jazz, Latin and rock. Seamlessly, the multitalented and versatile Airto Fogo switch between and combine disparate genres. In doing so, they create music veers between dark and dramatic, to joyous and uplifting, to melodic, memorable and dance-floor friendly. Sometimes, the music has a cinematic quality and on a couple of occasions sounds as if it belongs on a seventies police drama. Having said that, the music on Airto Fogo is truly timeless and forty-one years later, sound just as good as the day it was released.

Nowadays, Airto Fogo is receiving the recognition they so richly deserve for releasing one of the greatest European instrumental jazz-funk and rare groove albums. Having received the recognition it so richly deserved, there’s been another resurgence of interest in Airto Fogo. However, it’s almost impossible to find a copy of Airto Fogo nowadays, and those that become available, change hands for upwards of £250. Fortunately, Pharaway Sounds, an imprint of Guerssen Records will reissued Airto Fogo on the ‘2nd’ of June 2017, and at last, this epic album, which is one of the greatest European instrumental jazz-funk and rare groove albums is available for everyone to enjoy and cherish.

Derek Anderson



..::TRACK-LIST::..

1. Right On Bird 3:40
2. High Stakers 3:35
3. Tuesday In Jackson 2:50
4. Satine Dog 3:10
5. On Tip Toe 3:10
6. 1973 Carmne Avenue 3:15
7. Shadowy 4:10
8. So Be It 4:05
9. Just Over 3:20



..::OBSADA::..

Drums - Sylvain Krief (Arito Fogo)
Bass - Gilles Papiri
Piano , keyboards , synthesizer ,(horns arrangements) - Michael Coeuriot
Percussions - Jean Shulteiss
Trumpet -Kako Bessot
Trombone - Christian Guizen
Saxophone - Jean Pierre



https://www.youtube.com/watch?v=xoEfBZzWRcQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

During the seventies, Paris born drummer and percussionist Sylvain Krief was one of France’s top musicians. He was also a talented composer, arranger and producer who founded and lead two bands. The first of these bands was Rupture, who released the spiritual jazz classic Israel Suite/Dominante En Blue in 1973.

Three years later in 1976, Sylvain Krief had founded a new band Airto Fogo, who had recorded a new album at Studio Davout in Paris. Little did they know that when Airto Fogo was released by Decca in 1976, it would go onto to become a cult classic.

Nowadays, Airto Fogo is regarded as one of the greatest instrumental jazz-funk and rare groove albums committed to vinyl in Europe. However, while Airto Fogo was popular within the jazz-funk and rare groove community, the album didn’t sell in huge quantities. As a result, copies of the original album are extremely hard to find, and nowadays, change hands for upwards of £250. That is way beyond the budget of most collectors of jazz-funk and rare groove. Fortunately, Pharaway Sounds, an imprint of Guerssen Records, will reissue Airto Fogo on the ‘2nd’ of June 2017, and the holy grail of European instrumental jazz-funk will be within the budget of most record collectors. This timeless cult classic transports the listener back to Paris, in 1976.

Three years after the release of Rupture’s critically acclaimed debut album Israel Suite/Dominante En Blue in 1973, drummer and percussionist Sylvain Krief was working on a new project, Airto Fogo. It would be an album of jazz-funk, which would feature some of Paris’ top musicians. Already, Sylvain Krief who had adopted the moniker Airto Fogo, had penned five tracks, Right On Bird, Tuesday In Jackson, Satine Dog, 1973 Carmne Avenue and Just Over. Three other tracks would feature on the album, including Lee Smocky’s High Stakers and On Tip Toe. They were joined by Shadowy and So Be It, which were penned by Gil Pawnee which it has been rumoured is an alias for bassist Gilles Papiri. These nine tracks would be recorded at Studio Davout, in Paris in 1976.

For the recording sessions, Airto Fogo had hand picked a band that featured some of Paris’ top musicians. Joining drummer and percussionist Arto Fago in the rhythm section was bassist Gilles Papiri. They were joined by Michel Coeuriot who switched between piano, keyboards and synths, while Jean Schultheis played percussion. The horn section featured saxophonist Jean-Pierre Thirault, trumpeter Kako Bessot and trombonist Christian Guizien. Lead by drummer, Airto Fogo the multitalented group combined jazz-funk with elements of Blaxploitation and Latin. Airto Fogo was a potent and heady brew, that should’ve proven successful.

When Airto Fogo was released later in 1976, it was to the same critical acclaim that accompanied Rapture’s Israel Suite/Dominante En Blue. However, while Airto Fogo found an audience amongst the jazz-funk and rare groove communities in France, Britain and Canada, the album didn’t sell in huge quantities. It was an underground album, at a time when disco was growing in popularity. As a result, many jazz, funk and soul albums weren’t finding the audience they so richly deserved. That was the case with Airto Fogo.

It was only much later that Airto Fogo started to find a wider audience. Partly, this was due to DJs at jazz-funk and rare groove club nights spinning tracks from Airto Fogo. Suddenly, dancers wanted to know what was the track they were dancing to. Many DJs were reluctant to reveal what was one of their secret weapons, reluctantly revealed that it was Airto Fogo. Soon, dancers and DJs were searching for their own copy of Airto Fogo. Meanwhile, the internet introduced record buyers across the world to Airto Fogo. However, finding a copy was almost impossible. Those who had a copy of the album weren’t selling, and collectors had bought up remaining copies. Suddenly, original French copies of Airto Fogo were changing hands for upwards of £250. Records collectors were desperate to add a copy of Airto Fogo to their collection. No wonder, as it’s one of the greatest European instrumental jazz-funk and rare groove albums. Here’s why:

Right On Bird opens Airto Fogo, and finds Airto Fogo toying with the listener. Tough keyboards join with a funky bass before a blazing saxophone soars above the arrangement. Soon, so do the rest of the horns, while thunderous drums power the arrangement along. Still, the keyboards and bass add a tough, funky sound. It’s omnipresent as the blazing horns dominate the arrangement. Then the saxophone breaks free, it unleashes a scorching solo. When it drops out, the drums nudge the arrangement along before the horns return. That’s until the saxophone breaks free one last time, and reaches new heights, as Airto Fogo powers his way around his drum kit accompanied by the tough, funky sound that comes courtesy of the bass and keyboards. All too soon, this blistering, blazing slice of jazz-funk is over, but it’s set the bar high for the rest of the album.

A dark pulsating keyboard opens High Stakers before the rhythm section, machine gun guitar and blazing horns are joined by stabs of shimmering Fender Rhodes. Soon, Airto Fogo is in full flight, and are unleashing their musical arsenal. This includes synths, choppy, funky guitar licks and glistening Fender Rhodes. Later, a growling synth takes centre-stage, adding a proto-boogie sound, while horns soar above the arrangement as the rhythm section power the cinematic track along. It sounds as if it belongs on the soundtrack to a seventies cop show. Meanwhile, horns and synths continue to play a leading role as Airto Fogo fuse jazz-funk, funk, fusion and proto-boogie before this uber funky and memorable cinematic opus reaches a crescendo.

Straight away, the rhythm section lock into a groove and provide the heartbeat to Tuesday In Jackson. They’re joined by growling, blazing horns, while a guitar wah-wahs and keyboards add a tough sound to the arrangement. By then, the rhythm section and horns are playing as one. They’re augmented by the guitar and keyboards who play important roles. Then midway through the track when a funky synth takes centre-stage, and is augmented by percussion. As the arrangement rebuilds, the synth still enjoys its moment in the sun. When it drops out, blazing horns, funky guitar and keyboards unite and Airto Fogo are in full flight. That’s still the case when the synth returns, and adds the finishing touch to this uber funky track.

Gradually, the arrangement to Satine Dog builds, with instruments being added at just the right time. At first, a lone bass plays and is joined by stabs of growling horns, a Fender Rhodes, drums and a funky, chiming guitar. The final part of the musical jigsaw is the synth which again, takes centre-stage. It’s played slowly but effectively adding a cinematic sound as Airto Fogo jam. When the synth drops out, stabs of synths add an element of drama before the Fender Rhodes makes a brief appearance. Dramatic horns signal the return of the synth, which at one point, is joined by the Fender Rhodes, before this jam reaches a memorable and cinematic crescendo.

A dark piano is joined by Latin percussion On Tip Toe. Soon, the rhythm section and searing guitar are joined by the horns. They play as one, while the rhythm section drive the arrangement along, and are joined by keyboards and a rocky guitar. When Airto Fogo apply the brakes, all that remains is percussion. That’s until Airto Fogo kick loose and a searing guitar, rhythm section and horns power this soulful slice of Latin-tinged jazz-funk towards the finishing line. In doing so, they create one of the highlights of Airto Fogo.

Stabs of horns, the rhythm section and a funky guitar open 1973 Carmen Avenue. They’re determined to grab the listener’s attention. Having done so, keyboards join with a jazz-tinged guitar and the Fender Rhodes. It’s the guitar that takes centre-stage, and unleashes a fleet finger solo. Fingers fly up and down the fretboard, while keyboards, horns and the Fender Rhodes join with the rhythm section which provides the heartbeat. However, it’s the guitar that steals the show, with what’s akin to a breathtaking musical masterclass. It encourages Airto Fogo to reach new heights.

Horns growl and climb slowly above the arrangement to Shadowy. They’re joined by a rasping synth, chirping, chiming guitar and deliberate keyboards. Meanwhile, the rhythm section prove the heartbeat as the horns and synth play leading roles. Later, a blistering guitar enjoys its moment in the sun. So too do the keyboards, albeit briefly. After that, the horns dominate the arrangement, and the rest of Airto Fogo play a supporting role, before Shadowy reaches its dramatic and memorable conclusion.

There’s an element of drama to So Be It, as a snarling synth joins with percussion, keyboards and rhythm section. The arrangement meanders menacingly along. When the horns and funky guitar enter, it’s all change. Suddenly, the darkness is gone. However, when the horns drop out, the dark, menacing sound returns as the arrangement prowls along. That’s until the return of the horns, and darkness gives way to light. Midway through the track, there’s a brief detour via jazz and Latin as the ever progressive Airto Fogo showcase their versatility. Seamlessly, they switch between genres, and at one point there’s a nod to the Blaxploitation soundtracks of early seventies. Later, an effects laden, funky guitar joins with keyboards and percussion before the horns soar dramatically above the arrangement. The guitar returns and joins with squealing horns as this innovative, genre-melting track reaches a dramatic ending.

Closing Airto Fogo is Just Over, where the thunderous drums anchor the 4/4 arrangement as a squawking bass, chiming guitar and tough keyboards join with the Fender Rhodes. Soon, the horns are added, and it’s obvious that they’re the final piece of the jigsaw. Airto Fogo lock down the groove and jam, playing as one. That’s until a scorching saxophone solo is unleashed. Soon, though, Airto Fogo is playing as one. While the horns play an important in Airto Fogo’s sound, the keyboards, guitar and bass all play starring roles in this melodic, memorable and dance-floor track. It seems that Airto Fogo have kept the best until last.

Just Over is one of nine reasons why Airto Fogo is, without doubt, one of the finest European instrumental jazz-funk and rare groove albums ever released. That may seem like high praise, but Airto Fogo is an almost flawless opus, where some of Paris’ top musicians create a cult classic in 1976. Sadly, Airto Fogo was the only album they recorded.

There was no followup to Airto Fogo, which was released by Decca, in 1976. Sylvain Krief who founded and lead Airto Fogo, decided not to record a sophomore album. Maybe that was for the best? After all, it would’ve been almost impossible to improve on Airto Fogo. The starts were all aligned when Airto Fogo was recorded and they had recorded an album that forty-one years later is regarded as the holy grail for collectors of European instrumental jazz-funk and rare groove albums.

That is no surprise given the quality of music on Airto Fogo. It’s primarily an album of jazz-funk and rare groove, but also incorporates elements of funk and fusion to jazz, Latin and rock. Seamlessly, the multitalented and versatile Airto Fogo switch between and combine disparate genres. In doing so, they create music veers between dark and dramatic, to joyous and uplifting, to melodic, memorable and dance-floor friendly. Sometimes, the music has a cinematic quality and on a couple of occasions sounds as if it belongs on a seventies police drama. Having said that, the music on Airto Fogo is truly timeless and forty-one years later, sound just as good as the day it was released.

Nowadays, Airto Fogo is receiving the recognition they so richly deserve for releasing one of the greatest European instrumental jazz-funk and rare groove albums. Having received the recognition it so richly deserved, there’s been another resurgence of interest in Airto Fogo. However, it’s almost impossible to find a copy of Airto Fogo nowadays, and those that become available, change hands for upwards of £250. Fortunately, Pharaway Sounds, an imprint of Guerssen Records will reissued Airto Fogo on the ‘2nd’ of June 2017, and at last, this epic album, which is one of the greatest European instrumental jazz-funk and rare groove albums is available for everyone to enjoy and cherish.

Derek Anderson



..::TRACK-LIST::..

1. Right On Bird 3:40
2. High Stakers 3:35
3. Tuesday In Jackson 2:50
4. Satine Dog 3:10
5. On Tip Toe 3:10
6. 1973 Carmne Avenue 3:15
7. Shadowy 4:10
8. So Be It 4:05
9. Just Over 3:20



..::OBSADA::..

Drums - Sylvain Krief (Arito Fogo)
Bass - Gilles Papiri
Piano , keyboards , synthesizer ,(horns arrangements) - Michael Coeuriot
Percussions - Jean Shulteiss
Trumpet -Kako Bessot
Trombone - Christian Guizen
Saxophone - Jean Pierre



https://www.youtube.com/watch?v=xoEfBZzWRcQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...
Gatunek: soul/R&B/pop
Kraj produkcji: Polska
Oryginalny język: angielski
Produkcja: Telewizja Polska
Data premiery: 4 lipca 2026
Czas trwania: 1 godzina 7 minut
Źródło: DVB-T2 MUX-3 (Emitel)

...( Opis )...
Teddy Swims od lat ciężko pracuje na swój sukces. Spokojna, wytrwała praca doprowadziła go na szczyty – z rekordowo popularnymi utworami, nominacją do Grammy, wyprzedanymi trasami koncertowymi na całym świecie i fenomenalnymi występami. Amerykański artysta, z natychmiast rozpoznawalnym głosem, z łatwością łączy elementy R&B, soulu i popu, zachwyca słuchaczy surowymi emocjami, głębią brzmienia i tekstami poruszającymi tematy miłości, straty i odkrywania siebie. Pochodzący z debiutanckiego albumu „I’ve Tried Everything But Therapy (Part 1)” (2023) przebój „Lose Control” zdobył szczyt sprzedaży w USA (najdłużej notowany utworu w historii Billboard Hot 100), trafiając do Top 10 w kilkunastu innych krajach. W 2025 roku Swims wydał kontynuację pierwszego albumu – „I’ve Tried Everything But Therapy (Part 2)”, a następnie kompilację obu albumów i sześciu nowych piosenek. Teddy Swims umacnia swoją pozycję jako jednej z najbardziej charyzmatycznych postaci współczesnej muzyki.

...( Obsada )...
Jaten Collin Dimsdale
Addy Maxwell
Jesse Hampton
Christian Griswold
Dre Hemby
Jairus Hardge
Devin Velez
Miles Richardson
Kyana Fanene

...( Dane Techniczne )...
General
Format : MPEG-TS
File size : 2.20 GiB
Duration : 1 h 7 min
Overall bit rate : 4 640 kb/s

Video
Format : HEVC
Format/Info : High Efficiency Video Coding
Format profile : Main@L4.1@Main
Duration : 1 h 7 min
Bit rate : 3 861 kb/s
Width : 1 920 pixels
Height : 1 080 pixels
Display aspect ratio : 16:9
Frame rate : 50.000 FPS
Color space : YUV
Chroma subsampling : 4:2:0
Bit depth : 8 bits
Stream size : 1.83 GiB (83%)
Color primaries : BT.709

Audio #1
Format : E-AC-3 Layer 2
Format/Info : Enhanced AC-3
Commercial name : Dolby Digital Plus
Format profile : Layer 2
Duration : 1 h 7 min
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 192 kb/s
Channel(s) : 2 channels
Channel layout : L R
Sampling rate : 48.0 kHz
Stream size : 93.4 MiB (4%)
Language : Polish

Audio #2
Format : E-AC-3 Layer 2
Format/Info : Enhanced AC-3
Commercial name : Dolby Digital Plus
Format profile : Layer 2
Duration : 1 h 7 min
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 256 kb/s
Channel(s) : 6 channels
Channel layout : L R C LFE Ls Rs
Sampling rate : 48.0 kHz
Stream size : 124 MiB (6%)
Language : qaa

Audio #3
Format : E-AC-3 Layer 2
Format/Info : Enhanced AC-3
Commercial name : Dolby Digital Plus
Format profile : Layer 2
Duration : 1 h 7 min
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 96.0 kb/s
Channel(s) : 2 channels
Channel layout : L R
Sampling rate : 48.0 kHz
Stream size : 46.7 MiB (2%)
Language : aux
Language, more info : Visual impaired commentary

Text
Format : DVB Subtitle
Language : Polish

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Gone are the theatrics and bombast of previous entries; gone are the constant choir and strings sections. In their place is a pure album that is melodic, technical, and groovy. The finger-style interludes are more thematically embedded. A new bassist absolutely destroys. The first two minutes makes the opening pitch: welcome to Apoptosis, a perfect Allegaeon album.

If you squint, it’s not too hard to see the roots of this album scattered across their discography. This album is different, but not so different that it leaves you scratching your head. Where previous albums were constantly technical, this album dials it back. Sweep picking and fast passages are there, but significantly less so. Melodic elements take the forefront and really shine on tracks like “Stellar Tidal Disruption” and the title track. There are riffs which, heard at a distance, could be mistaken for a tune by any number of melodic death metal greats.

This album is confident, the work of a band with nothing to prove and firing on all cylinders. Tracks are tight and to the point, while solos are soulful and emotional instead of competing for Most Technical Guitarist of the Year. Even the lone acoustic track takes a breath; instead of being an out of place barrage of flamenco fingerstyle, it’s more restrained and thought out compared to the showmanship of previous albums. For a band whose lineup has changed almost completely in three albums, it sure feels like they’ve landed on a winning combination.

What I love most about Apoptosis is how it captures the energy and momentum of all their previous highs, while leaving all the accoutrements by the wayside. Only one track has a stringed intro, ‘Metaphobia’ makes excellent use of choral vocals to drive home what could have been black metal screams. And throughout the whole album, there’s a constant groove to it that only shows up sporadically on previous albums. (“1.618” and “Proponent for Sentience III – The Extermination” come to mind).

Of course, I can’t not mention the vocals. Allegaeon flirted with clean vocals on Proponent For Sentience, but on Apoptosis they really shine. Used sparingly but effectively, they make tracks like “Tsunami and Submergence” pop when leveraged against melodic sections. Yet like the other elements of the album, the vocals are balanced. Whereas clean vocals make a fresh play, so too do even more extreme vocals. Slam gutturals make an appearance, and while they tend to be polarizing, I find that their sparing use lends a brutal novelty that works well. This is yet another evolutionary improvement to their sound, and the result drives home the two extremes which feature prominently in the music.

Those extremes are tied together by the central theme of the album. Apoptosis itself is the process of programmed cellular death, which in turn leads to further development. So one could interpret the theme as death and rebirth, and I find that the flow of songs reinforces this. Songs alternate between aggressive and uplifting and the sense of destruction followed by creation permeates every moment.

Add to all this the fact that the production is a notch above their other albums, and it’s hard to see Apoptosis as anything other than perfection. Between the ultra clean guitar work (featuring what I can only describe as the perfect platonic ideal of tone), the bass ripping through with regularity, and intense drumming, this album is easily a front runner for my album of the year. Head and shoulders above all their other efforts, Allegaeon have created something outstanding. This album should be on everyone’s playlist.

Charles

The new album from Allegaeon just dropped and it's an absolute beast. Following their 2016 album "Proponent for Sentience", "Apoptosis" marks the band's fifth full-length release and sees them moving further into technical and experimental grounds but still staying true to their already well defined sound. For any fan of technical death this should be a real treat. And it doesn't take long to know that once it starts running. With a two minute intro, they showcase everything that this album is about, going through guitar riff savagery, speedy leads, stand-out bass lines, crazy drums a dash of acoustic guitar. You don't have a chance to get bored because they pour all their aces on you from the very beginning and then keep up that standard all the way to the end of the record.

Allegaeon's style should be easier to get into than most bands in this genre. If you've heard them before, you know that they do a great job at combining technical and melodic elements to make their songs really appealing. And in this new release, they have refined their craft even further so that it is more tight and intense while maintaining that same groove and melody shining through. The blistering speed in the pedals is certainly an element that will draw a lot of attention but the guitars don't fall behind, churning riff after riff of utter madness. The pace of the music is incredibly dynamic and oftentimes invites you to bang your head until it pops off. But there is also a lot of intricate wizardry happening beneath the flashy appearance with progressive twists seeping in from time to time and an overall affinity for filling all the empty spaces with well thought details to keep a sense of continuity throughout the song. The guitar leads also pump up the energy with ridiculous speed and shamelessly steal the spotlight with no restraint. And it really gets nasty is when the bass takes the fore-front and when the guttural vocals start slaying through your ears.

"Apoptosis" is also the subject of some killer production work that keeps it sounding sharp, clean and very full. Sometimes it actually builds up to what can be called an "epic wall of sound", courtesy of soaring lead melodies and machine gun style riffing and drums that don't let a fraction of a second slip by without being shattered by the deluge of overdriven grinding. The entire mix simply drips badassity and creates an explosive personality for the album that cannot be contained in any known rules of decency. It is preposterous (in all the good ways).

But the only thing that bothers me is the same thing that was wrong with their previous record. When you just stack lunacy upon lunacy upon more lunacy, it gets a bit oversaturated to the point where you can't really taste it as well. They just pump song after song with this "In Your Face" recipe and it tends to get a bit repetitive, not in creativity cos' that is way over the top, but in the vibe of the record. It says the same thing from beginning to end. However, this issue is slightly addressed with a few moments that break the pattern like a few very surprising and striking insertions of clean vocals. They also unplug the death metal monsters and switch to acoustic in "Colors of the Currents" and the atmospheric intro for "Tsunami and Submergence" is one of the most unexpected things. These are minor details thrown into the colossus of aggression but they make a big difference and actually tune down the redundancy of the record from being a big issue to just a minor glitch. Apoptosis is a must for any fan of technical death metal and also an album that might attract new people to the genre thanks to its strong melodic and groovy side. Horns up for Allegaeon! You got a seriously sick banger on your hands.

andreipianoman



..::TRACK-LIST::..

1. Parthenogenesis 02:14
2. Interphase // Meiosis 05:08
3. Extremophiles (b) 05:54
4. The Secular Age 04:36
5. Exothermic Chemical Combustion 04:43
6. Extremophiles (a) 04:02
7. Metaphobia 04:13
8. Tsunami and Submergence 06:26
9. Colors of the Currents 02:38
10. Stellar Tidal Disruption 06:06
11. Apoptosis 10:18



..::OBSADA::..

Riley McShane - lead vocals
Greg Burgess - guitars, classical guitar
Michael Stancel - guitars
Brandon Michael - bass
Brandon Park - drums



https://www.youtube.com/watch?v=plvsV_J4WHM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Gone are the theatrics and bombast of previous entries; gone are the constant choir and strings sections. In their place is a pure album that is melodic, technical, and groovy. The finger-style interludes are more thematically embedded. A new bassist absolutely destroys. The first two minutes makes the opening pitch: welcome to Apoptosis, a perfect Allegaeon album.

If you squint, it’s not too hard to see the roots of this album scattered across their discography. This album is different, but not so different that it leaves you scratching your head. Where previous albums were constantly technical, this album dials it back. Sweep picking and fast passages are there, but significantly less so. Melodic elements take the forefront and really shine on tracks like “Stellar Tidal Disruption” and the title track. There are riffs which, heard at a distance, could be mistaken for a tune by any number of melodic death metal greats.

This album is confident, the work of a band with nothing to prove and firing on all cylinders. Tracks are tight and to the point, while solos are soulful and emotional instead of competing for Most Technical Guitarist of the Year. Even the lone acoustic track takes a breath; instead of being an out of place barrage of flamenco fingerstyle, it’s more restrained and thought out compared to the showmanship of previous albums. For a band whose lineup has changed almost completely in three albums, it sure feels like they’ve landed on a winning combination.

What I love most about Apoptosis is how it captures the energy and momentum of all their previous highs, while leaving all the accoutrements by the wayside. Only one track has a stringed intro, ‘Metaphobia’ makes excellent use of choral vocals to drive home what could have been black metal screams. And throughout the whole album, there’s a constant groove to it that only shows up sporadically on previous albums. (“1.618” and “Proponent for Sentience III – The Extermination” come to mind).

Of course, I can’t not mention the vocals. Allegaeon flirted with clean vocals on Proponent For Sentience, but on Apoptosis they really shine. Used sparingly but effectively, they make tracks like “Tsunami and Submergence” pop when leveraged against melodic sections. Yet like the other elements of the album, the vocals are balanced. Whereas clean vocals make a fresh play, so too do even more extreme vocals. Slam gutturals make an appearance, and while they tend to be polarizing, I find that their sparing use lends a brutal novelty that works well. This is yet another evolutionary improvement to their sound, and the result drives home the two extremes which feature prominently in the music.

Those extremes are tied together by the central theme of the album. Apoptosis itself is the process of programmed cellular death, which in turn leads to further development. So one could interpret the theme as death and rebirth, and I find that the flow of songs reinforces this. Songs alternate between aggressive and uplifting and the sense of destruction followed by creation permeates every moment.

Add to all this the fact that the production is a notch above their other albums, and it’s hard to see Apoptosis as anything other than perfection. Between the ultra clean guitar work (featuring what I can only describe as the perfect platonic ideal of tone), the bass ripping through with regularity, and intense drumming, this album is easily a front runner for my album of the year. Head and shoulders above all their other efforts, Allegaeon have created something outstanding. This album should be on everyone’s playlist.

Charles

The new album from Allegaeon just dropped and it's an absolute beast. Following their 2016 album "Proponent for Sentience", "Apoptosis" marks the band's fifth full-length release and sees them moving further into technical and experimental grounds but still staying true to their already well defined sound. For any fan of technical death this should be a real treat. And it doesn't take long to know that once it starts running. With a two minute intro, they showcase everything that this album is about, going through guitar riff savagery, speedy leads, stand-out bass lines, crazy drums a dash of acoustic guitar. You don't have a chance to get bored because they pour all their aces on you from the very beginning and then keep up that standard all the way to the end of the record.

Allegaeon's style should be easier to get into than most bands in this genre. If you've heard them before, you know that they do a great job at combining technical and melodic elements to make their songs really appealing. And in this new release, they have refined their craft even further so that it is more tight and intense while maintaining that same groove and melody shining through. The blistering speed in the pedals is certainly an element that will draw a lot of attention but the guitars don't fall behind, churning riff after riff of utter madness. The pace of the music is incredibly dynamic and oftentimes invites you to bang your head until it pops off. But there is also a lot of intricate wizardry happening beneath the flashy appearance with progressive twists seeping in from time to time and an overall affinity for filling all the empty spaces with well thought details to keep a sense of continuity throughout the song. The guitar leads also pump up the energy with ridiculous speed and shamelessly steal the spotlight with no restraint. And it really gets nasty is when the bass takes the fore-front and when the guttural vocals start slaying through your ears.

"Apoptosis" is also the subject of some killer production work that keeps it sounding sharp, clean and very full. Sometimes it actually builds up to what can be called an "epic wall of sound", courtesy of soaring lead melodies and machine gun style riffing and drums that don't let a fraction of a second slip by without being shattered by the deluge of overdriven grinding. The entire mix simply drips badassity and creates an explosive personality for the album that cannot be contained in any known rules of decency. It is preposterous (in all the good ways).

But the only thing that bothers me is the same thing that was wrong with their previous record. When you just stack lunacy upon lunacy upon more lunacy, it gets a bit oversaturated to the point where you can't really taste it as well. They just pump song after song with this "In Your Face" recipe and it tends to get a bit repetitive, not in creativity cos' that is way over the top, but in the vibe of the record. It says the same thing from beginning to end. However, this issue is slightly addressed with a few moments that break the pattern like a few very surprising and striking insertions of clean vocals. They also unplug the death metal monsters and switch to acoustic in "Colors of the Currents" and the atmospheric intro for "Tsunami and Submergence" is one of the most unexpected things. These are minor details thrown into the colossus of aggression but they make a big difference and actually tune down the redundancy of the record from being a big issue to just a minor glitch. Apoptosis is a must for any fan of technical death metal and also an album that might attract new people to the genre thanks to its strong melodic and groovy side. Horns up for Allegaeon! You got a seriously sick banger on your hands.

andreipianoman



..::TRACK-LIST::..

1. Parthenogenesis 02:14
2. Interphase // Meiosis 05:08
3. Extremophiles (b) 05:54
4. The Secular Age 04:36
5. Exothermic Chemical Combustion 04:43
6. Extremophiles (a) 04:02
7. Metaphobia 04:13
8. Tsunami and Submergence 06:26
9. Colors of the Currents 02:38
10. Stellar Tidal Disruption 06:06
11. Apoptosis 10:18



..::OBSADA::..

Riley McShane - lead vocals
Greg Burgess - guitars, classical guitar
Michael Stancel - guitars
Brandon Michael - bass
Brandon Park - drums



https://www.youtube.com/watch?v=plvsV_J4WHM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rock Workshop’s self-titled 1970 debut album and 1971 follow up ‘The Very Last Time’ re- issued.

Audio from the album master tapes for the first time ever.

Includes the first re-issue of the single versions of ‘You To Lose’ and ‘Born In The City’, also taken from the master tapes.

Rock Workshop’s debut album features legendary singer Alex Harvey as one’s of the band’s two lead vocalists alongside Alan Greed. Harvey sings lead on ‘Wade In The Water’ and ‘Hole In Her Stocking’ and also on alternate takes of album tracks ‘You To Lose’ and ‘Ice Cold’, single B side ‘Born In The City’ and originally unreleased track ‘Let My Bluebird Sing’.

This box includes several previously unreleased tracks including the instrumentals ‘People That’s Why’ and ‘Tokyo Drift’ and the excellent pre- first album demo taken from Ray Russell’s archive – ‘When Life Was Simple’ that along with ‘Soul Sisters’ and ‘Watch Your Step’ got the group signed to CBS.

Rock Workshop were formed by guitarist Ray Russell who’d replaced Vic Flick in The John Barry Seven, toured with Georgie Fame and the Blue Flames and led his own jazz group The Ray Russell Quartet. Bringing jazz style improvisation to rock music, Rock Workshop pioneered an innovative and exciting jazz / funk / rock fusion.

Band members include celebrated British Jazz musicians Harry Beckett (trumpet / flugelhorn), Bob Downes (tenor sax / flute), Tony Roberts (tenor sax / flute), Derek Wadsworth (trombone), Daryl Runswick (bass), Alan Rushton (drums) and Robin Jones (congas).

Notes by MOJO magazine’s Lois Wilson include a new interview with band leader and guitarist Ray Russell.



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Rock Workshop (1970):
1. You To Lose
2. Wade In The Water
3. Primrose Hill (Theme for Jake)
4. Theme For Freedom
5. Spine Cop
6. Ice Cold
7. Hole In Her Stocking
8. He Looks At Me / Mooncross Grove

Bonus Tracks:
9. Born In The City (Single Version)
10. You To Lose (Single Version)
11. Let My Bluebird Sing
12. You To Lose (Alternate Take - Alex Harvey vocal)
13. Ice Cold (Alternate Take – Alex Harvey vocal)
14. Wade In The Water (Alternate version)
15. Born In The City (Alternate Version)
16 People That’s Why (Take 8)



..::OBSADA::..

Trombone - Derek Wadsworth
Trumpet - Bud Parks
Trumpet, Flugelhorn - Harry Beckett
Vocals - Alan Greed, Alex Harvey
Flute - Bob Downes
Guitar - Ray Russell
Keyboards - Brian Miller
Bass - Daryl Runswick
Drums - Alan Rushton
Drums, Congas - Robin Jones



https://www.youtube.com/watch?v=mzGIQ7LOhEc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rock Workshop’s self-titled 1970 debut album and 1971 follow up ‘The Very Last Time’ re- issued.

Audio from the album master tapes for the first time ever.

Includes the first re-issue of the single versions of ‘You To Lose’ and ‘Born In The City’, also taken from the master tapes.

Rock Workshop’s debut album features legendary singer Alex Harvey as one’s of the band’s two lead vocalists alongside Alan Greed. Harvey sings lead on ‘Wade In The Water’ and ‘Hole In Her Stocking’ and also on alternate takes of album tracks ‘You To Lose’ and ‘Ice Cold’, single B side ‘Born In The City’ and originally unreleased track ‘Let My Bluebird Sing’.

This box includes several previously unreleased tracks including the instrumentals ‘People That’s Why’ and ‘Tokyo Drift’ and the excellent pre- first album demo taken from Ray Russell’s archive – ‘When Life Was Simple’ that along with ‘Soul Sisters’ and ‘Watch Your Step’ got the group signed to CBS.

Rock Workshop were formed by guitarist Ray Russell who’d replaced Vic Flick in The John Barry Seven, toured with Georgie Fame and the Blue Flames and led his own jazz group The Ray Russell Quartet. Bringing jazz style improvisation to rock music, Rock Workshop pioneered an innovative and exciting jazz / funk / rock fusion.

Band members include celebrated British Jazz musicians Harry Beckett (trumpet / flugelhorn), Bob Downes (tenor sax / flute), Tony Roberts (tenor sax / flute), Derek Wadsworth (trombone), Daryl Runswick (bass), Alan Rushton (drums) and Robin Jones (congas).

Notes by MOJO magazine’s Lois Wilson include a new interview with band leader and guitarist Ray Russell.



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Rock Workshop (1970):
1. You To Lose
2. Wade In The Water
3. Primrose Hill (Theme for Jake)
4. Theme For Freedom
5. Spine Cop
6. Ice Cold
7. Hole In Her Stocking
8. He Looks At Me / Mooncross Grove

Bonus Tracks:
9. Born In The City (Single Version)
10. You To Lose (Single Version)
11. Let My Bluebird Sing
12. You To Lose (Alternate Take - Alex Harvey vocal)
13. Ice Cold (Alternate Take – Alex Harvey vocal)
14. Wade In The Water (Alternate version)
15. Born In The City (Alternate Version)
16 People That’s Why (Take 8)



..::OBSADA::..

Trombone - Derek Wadsworth
Trumpet - Bud Parks
Trumpet, Flugelhorn - Harry Beckett
Vocals - Alan Greed, Alex Harvey
Flute - Bob Downes
Guitar - Ray Russell
Keyboards - Brian Miller
Bass - Daryl Runswick
Drums - Alan Rushton
Drums, Congas - Robin Jones



https://www.youtube.com/watch?v=mzGIQ7LOhEc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...
Gatunek: pop
Kraj produkcji: Polska
Oryginalny język: angielski
Produkcja: Telewizja Polska
Data premiery: 4 lipca 2026
Czas trwania: 56 minut
Źródło: DVB-T2 MUX-3 (Emitel)

...( Opis )...
Addison Rae to bez dwóch zdań jedna z najbardziej rozpoznawalnych i obiecujących młodych gwiazd. Jej muzyczny debiut „Addison” (2025) stał się jednym z najlepiej ocenianych popowych albumów 2025 roku, dając Rae jej pierwszą nominację do Grammy w kategorii Best New Artist. Dzięki takim utworom jak przełomowy „Diet Pepsi”, który wprowadził ją na listę Billboardu, „Aquamarine”, „High Fashion”, „Headphones On” oraz „Fame is a Gun”, Addison stale umacnia swój rosnący wpływ na świat muzyki. Wraz z czerwcową premierą jej albumu, Harper’s Bazaar ogłosił, że „narodziła się kolejna wielka gwiazda pop”. W podobnym tonie wypowiadał się również Forbes czy Associated Press. Jednocześnie artystka łączy swój talent muzyczny z pasją aktorską. Od 2020 roku Addison zgromadziła ponad 88 milionów obserwujących na TikToku oraz 34 miliony obserwujących na Instagramie.

...( Obsada )...
Addison Rae Easterling
Patric Kuo
Liesl Brauch
Camryn C Bridges
Julia DiPretoro
Ehizoje Azeke
Zeke Lindsey
Rhys Kosakowski
Ryan Green
Tenille Ebony

...( Dane Techniczne )...
General
Format : MPEG-TS
File size : 2.47 GiB
Duration : 56 min 32 s
Overall bit rate : 6 248 kb/s

Video
Format : HEVC
Format/Info : High Efficiency Video Coding
Format profile : Main@L4.1@Main
Duration : 56 min 33 s
Bit rate : 5 390 kb/s
Width : 1 920 pixels
Height : 1 080 pixels
Display aspect ratio : 16:9
Frame rate : 50.000 FPS
Color space : YUV
Chroma subsampling : 4:2:0
Bit depth : 8 bits
Stream size : 2.13 GiB (86%)
Color primaries : BT.709

Audio #1
Format : E-AC-3 Layer 2
Format/Info : Enhanced AC-3
Commercial name : Dolby Digital Plus
Format profile : Layer 2
Duration : 56 min 33 s
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 192 kb/s
Channel(s) : 2 channels
Channel layout : L R
Sampling rate : 48.0 kHz
Stream size : 77.7 MiB (3%)
Language : Polish

Audio #2
Format : E-AC-3 Layer 2
Format/Info : Enhanced AC-3
Commercial name : Dolby Digital Plus
Format profile : Layer 2
Duration : 56 min 33 s
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 256 kb/s
Channel(s) : 6 channels
Channel layout : L R C LFE Ls Rs
Sampling rate : 48.0 kHz
Stream size : 104 MiB (4%)
Language : qaa

Audio #3
Format : E-AC-3 Layer 2
Format/Info : Enhanced AC-3
Commercial name : Dolby Digital Plus
Format profile : Layer 2
Duration : 56 min 33 s
Bit rate mode : Constant
Bit rate : 96.0 kb/s
Channel(s) : 2 channels
Channel layout : L R
Sampling rate : 48.0 kHz
Stream size : 38.8 MiB (2%)
Language : aux
Language, more info : Visual impaired commentary

Text
Format : DVB Subtitle
Language : Polish

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

BLINDEAD 23, spadkobiercy nieodżałowanego Blindead zadebiutowali właśnie pełnowymiarowym albumem „Deuterium” (wcześniej było jeszcze Ep. „Vanishing”) i jest to wydawnictwo, o którym należy mówić wiele i je zapamiętać!

Wyraźnie słychać tu nawiązania do początków Blindead, czasów, gdzie zespół eksperymentował i nie bał się iść w poprzek trendów grając muzykę nieoczywistą i trudną. „Deuterium” to jazda bez trzymanki, tutaj obok grobowego growlu (i to takiego z najgłębszych głębin piekła) pojawiają się kapitalne czyste partie wokalne, w których jest tyle emocji, że ciarki pojawiają się co i rusz. Dodajmy jeszcze połamane struktury, w których gitary i perkusja nie dają słuchaczowi wytchnienia korespondujące z klimatycznymi, pełnymi pięknych melodii zwolnieniami. „Immersion II” jest klasycznym tego przykładem – tu jest wszystko to o czym wspomniałem – jest moc, agresja, brud, wściekłość, ale i jakaś nostalgia i melancholia. Moimi zdecydowanymi faworytami (choć cały album łykam jak przysłowiowy pelikan) są tytułowy „Deuterium”, w którym partie perkusji sieją spustoszenie w narządzie słuchu, jest mrok, jest ciężar, ale i emocjonalnie zaśpiewany genialny refren, oraz „Towards the Dark”, nieco spokojniejszy, z niespieszną zwrotką i niesamowitym (znów) refrenem (mam ciary!).

Niesamowita płyta – płyta wymagająca, płyta trudna, ale z każdym kolejnym odsłuchem odkrywająca swe tajemnice. To taki rollercoaster, w którym pędzisz w dół by zaraz potem zacząć się unosić w górę a jedyne wytchnienie dają odcinki prostej. Jestem tym albumem zachwycony – podchodziłem do niego bez oczekiwań i przerósł wszelkie moje przypuszczenia. Nie mogę wyjść z podziwu jak niesamowite są fragmenty melodyjne – są po prostu piękne a przeplatane totalnie wściekłymi partiami tworzą coś wyjątkowego! Dla mnie to obecnie top tego co ukazało się w roku 2026!

Piotr Michalski

Są płyty, które od pierwszych sekund próbują przygnieść słuchacza ciężarem i skalą. Są też takie, które działają dużo subtelniej – zamiast uderzać, powoli wciągają we własny świat. „Deuterium” zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. To album, który nie tyle się zaczyna, co stopniowo osiada na słuchaczu, zagęszcza atmosferę i z każdą kolejną minutą coraz mocniej zaznacza swoją obecność, odsłania się warstwami, a każdy kolejny odsłuch pozwala dostrzec coś nowego.

Najważniejsze jest jednak to, że Blindead 23 nie próbuje odtwarzać własnej przeszłości. Owszem, gdzieś w tle nadal pobrzmiewają echa dawnych elementów charakterystycznych dla Blindead – ciężar, napięcie czy umiejętność budowania dusznej atmosfery – ale nie są już fundamentem tej muzyki. „Deuterium” brzmi jak świadome przepisanie własnego języka na nowo. To materiał dojrzalszy, bardziej progresywny i dużo mniej oczywisty niż wcześniejsze wydawnictwa zespołu. Zamiast prostych kontrastów między ciszą a eksplozją dostajemy gęstą, wielowarstwową strukturę, w której emocje nie są wykrzyczane, lecz powoli narastają pod powierzchnią.

Już „Immersion I” bardzo dobrze pokazuje logikę całego albumu – nic nie dzieje się tu gwałtownie. Dźwięki pojawiają się jakby z oddali, napięcie budowane jest niemal niezauważalnie, a ciężar wynika bardziej z atmosfery niż samej intensywności grania. To bardziej uczucie powolnego osiadania czegoś na klatce piersiowej niż klasyczne uderzenie riffu. Blindead 23 nie tyle gra tutaj utwór, co tworzy środowisko, w którym słuchacz zostaje zanurzony. „Immersion II” rozwija ten kierunek, ale wnosi do niego więcej niepokoju i emocjonalnych pęknięć. Struktura zaczyna się rozmywać, a muzyka coraz mniej przypomina zamknięte kompozycje. To raczej ciąg stanów – napięcie przechodzi w agresję, po chwili rozpada się na fragmenty, by zaraz ponownie się skupić. Dynamika nie służy efektowi, lecz narracji, bo jedną z największych sił „Deuterium” jest jego płynność. Tam, gdzie wiele zespołów post-metalowych wpada w przewidywalny schemat budowania kompozycji, Blindead 23 pozwala muzyce oddychać i stale zmieniać kształt.

„Wither” przynosi chwilowe wyciszenie, ale nie daje prawdziwej ulgi. To bardziej moment zawieszenia – melancholijny i wycofany, a jednocześnie podszyty napięciem, które ani na chwilę nie znika. Blindead 23 bardzo umiejętnie balansuje tutaj między kruchością a niepokojem, utrzymując słuchacza w ciągłym poczuciu lekkiego dyskomfortu. Z kolei „Worst Laid Plans” pokazuje najbardziej niestabilne i progresywne oblicze zespołu. Utwór sprawia wrażenie, jakby przez cały czas wymykał się własnej strukturze – zmienia tempo, urywa wątki i przeskakuje pomiędzy skrajnie różnymi nastrojami. Chaos jest tu stale obecny, ale pozostaje całkowicie kontrolowany. To jeden z tych momentów, w których najlepiej słychać, jak bardzo „Deuterium” odchodzi od klasycznego myślenia i stawia na coś zupełnie nowego.

Tytułowy „Deuterium” jest natomiast jednym z najmocniejszych punktów całej płyty. Duszny, ciężki i emocjonalnie przytłaczający utwór działa bardziej jak stan niż klasyczna kompozycja. To właśnie ten numer bardzo dobitnie pokazuje, jak świadomie Blindead 23 operuje atmosferą i psychologicznym ciężarem. Najmocniejszy ślad zostawia jednak finał albumu. „Towards the Dark” działa niemal hipnotycznie – jest spokojne na powierzchni, ale pełne ukrytego napięcia. Z kolei „You Are the Universe” domyka „Deuterium” w sposób niezwykle emocjonalny i wyciszony, pozostawiając po sobie bardziej echo niż klasyczne poczucie zakończenia.

Ogromnym atutem całej płyty jest również sama praca wokalna. Kontrast pomiędzy dwoma tak różnymi głosami okazuje się obiektywnie świetnym zabiegiem. Obaj wokaliści operują zupełnie inną barwą, inną dynamiką i innym sposobem przekazywania emocji. Oba wokale niosą ogromny emocjonalny ciężar, ale robią to w całkowicie odmienny sposób – jeden jest bardziej surowy i niepokojący, drugi bardziej melancholijny i introspektywny. Dzięki temu album zyskuje dodatkową głębię i jeszcze mocniej działa na poziomie emocjonalnym.
Jednocześnie trudno mi ukryć, że to właśnie głos Patryka Zwolińskiego jest dla mnie tym, który po przesłuchaniu płyty nadal ze mną pozostaje. Od lat jestem jego ogromną fanką i po „Deuterium” tylko utwierdzam się w przekonaniu, że to jeden z najbardziej charakterystycznych i emocjonalnie wiarygodnych wokali na polskiej scenie alternatywnej. Zwoliński prowadzi finał albumu z ogromną wrażliwością – od niemal szeptanych fragmentów po momenty pełne napięcia i emocjonalnego ciężaru. To jeden z tych głosów, których mogłabym słuchać właściwie bez końca.

„Deuterium” nie jest przy tym płytą łatwą. Nie daje natychmiastowej satysfakcji, nie próbuje zdobywać uwagi prostymi rozwiązaniami i wymaga od słuchacza pełnego skupienia. Ale właśnie dzięki temu jest albumem absolutnie wyjątkowym. To jedna z tych płyt, które początkowo wydają się trudne do uchwycenia, a później zaczynają wracać do głowy w najmniej oczekiwanych momentach. I kiedy już naprawdę „wejdzie”, bardzo trudno ją z siebie wyrzucić. Blindead 23 stworzyło materiał świadomy, odważny i wyraźnie odcinający się od własnych przyzwyczajeń. To nie jest nostalgiczny powrót ani próba reinterpretacji dawnych pomysłów. To nowy rozdział – bardziej dojrzały, bardziej progresywny i na pewno wyjątkowy na polskim rynku.

Ula Skowrońska-Malinowska

Stało się – Blindead w końcu powrócili na całego. W mocno przemeblowanym „nowym-starym” składzie i pod delikatnie zmodyfikowaną nazwą, ale powrócili. Wydana dwa lata temu niezbyt satysfakcjonująca (przynajmniej mnie, choć Let Them Speak na zawsze w serduszku) EPka Vanishing okazała się jedynie odpowiednikiem strzału ostrzegawczego i czymś na przeczekanie piekiełka wydawniczego, w którym ugrzązł ich zapowiadany dużo wcześniej pierwszy pełniak. Koniec końców udało się wszystko spiąć, a krążek Deuterium dzięki Mystic Production oraz Peaceville Records ujrzał w ubiegłym miesiącu światło dzienne.Muzyka metalowa

Panowie podzielili opowiadaną na płycie, ewidentnie nawiązującą do trudnych lat Mateusza Śmierzchalskiego, historię o traumie, izolacji, walce z demonami oraz odrodzeniu na trzy rozdziały. Najlepsze co mają do zaoferowania umieścili na początku – dwuczęściowe Immersion prezentuje każdego asa w rękawie zespołu, i to nie w pigułce (łącznie ponad 18 minut). Bryluje przede wszystkim powracający do zespołu Patryk Zwoliński, którego potężny growl ma moc zrywania dachów, a pełen emocji czysty śpiew nadal jest bardzo miły dla ucha. Ciosane przez Havoca riffy wgniatają w podłogę, ocierając się w „dwójce” o death metal, a nieinwazyjne użycie przez niego syntezatorów oraz klawiszowe intro Immersion I oraz outro Immersion II Ojerssona dokładają ogromną cegłę do ponurego klimatu budowanego przez zespół. Klimatu, z którym nie do końca współgrał mi śpiewany przez byłego członka Tiamat czy Katatonii przebojowy refren otwierającej płytę kompozycji. A przynajmniej tak było na początku, bo z kolejnymi odsłuchami Deuterium łyknąłem każdy element obu „Immersji” bez popitki. Więcej wytchnienia przynosi zaśpiewany wyłącznie przez Szweda, nawiązujący do Ascension, delikatny Wither, swoją drogą najkrótszy na płycie. Dziesięciominutowy Worst Laid Plans to po raz kolejny cała paleta możliwości kapeli – miażdżący ciężar, równie ciężki klimat i całkiem nośny refren, w środku chwila wytchnienia równoważąca te przytłaczające doznania tylko po to, aby za chwilę znowu uderzyć – i już wiem, że odrodzenie Blindead to jedna z najlepszych rzeczy, jakie w ostatnich latach przydarzyły się polskiej scenie. No i na pewno jedna z najlepiej wyprodukowanych – brzmi to naprawdę znakomicie.

Dwie kolejne kompozycje budzą we mnie nieco mieszane odczucia. Numer tytułowy broni się według mnie głównie refrenem, pozostała jego część ponownie flirtuje z death metalem, lecz tym razem zróżnicowanie kompozycji nie jest tak bogate, jak w przypadku Immersion II, przez co na tle poprzednich kawałków wypada według mnie dość blado. Podoba mi się za to znacznie lżejszy, powiedziałbym nawet, że w dużej mierze prog-rockowy Towards the Dark, który został zaprezentowany już w 2022 roku. Ta jego lekkość mocno odstaje jednak od pozostałej zawartości Deuterium, traktuję go więc jako dowód drogi przebytej przez nową odsłonę Blindead od wtedy do dziś. Wieńczący album You Are the Universe, po nieco przerażających, zdehumanizowanych dźwiękach szybko kieruje się na „afflictionowe” tory – ten klimat fani zespołu rozpoznają momentalnie. Nie radzę jednak mocno skupiać na porównywaniu go z tamtym krążkiem, bo to niestety nie te buty. Zamiast tego polecam wsłuchać się w wokal i docenić, jak znakomicie jest to zaśpiewane. Szkoda, że tak krótkie – blisko dwie trzecie tych sześciu minut to pełniące rolę outra urokliwe klawisze Ojerssona.

Od pierwszej zapowiedzi tej płyty minęło tyle czasu, że hype na wielki comeback Blindead zdążył już bardzo mocno opaść. Na szczęście przygotowany przez zespół materiał szybko wzniecił we mnie tamtą podjarkę. Być może nie jest to album bez wad, jest on jednak tak dobry, że z niecierpliwością wyczekuję tego, co jeszcze uda się temu składowi stworzyć – a jestem przekonany, że stać ich na jeszcze więcej niż zaprezentowali przy okazji Deuterium. Niezmiernie mnie cieszy, że nowa płyta chłopaków dołącza do grona wydawnictw, przy których Niewiosna wygląda jak przykry wypadek przy pracy. Mam nadzieję, że uda mi się w tym roku sprawdzić ten materiał na żywo w trakcie jesiennej trasy koncertowej i tych wszystkich, którzy dotarli do końca tej recenzji przy okazji gorąco zachęcam do zainteresowania się tymi sztukami.

Łukasz W.

Blindead 23, formerly known as Blindead, is the new Polish avant-metal juggernaut led by ex-Behemoth guitarist Mateusz "Havoc" Smierzchalski, with a stellar lineup also including Roger Öjersson (ex-Katatonia) and Pawel "Pavulon" Jaroszewicz (Vltimas, ex-Vader, ex-Decapitated). This new incarnation of the band blends an atmosphere of early Blindead recordings - sludge and post-metal, with heavy riffs and mesmerizing electronics - into an evolved and elevated new form, while continuing to honor past material during their captivating live performances.

Early compositions following the Blindead 23 “rebirth” resulted in the ‘Vanishing’ EP, followed by the 7” vinyl single, ‘Disposed’, which was the first ever recording for Peaceville Records, unveiled in 2025.

Recently launching to the approving attention of the broader global masses following the announcement of their new deal with Peaceville, the wait for Blindead 23’s full length studio debut has been both gruelling for fans, and an arduous endeavour for the band itself. Recorded in 2023, then carefully moulded and refined over the following years, ‘Deuterium’ instantly captivates with its stratospheric soundscapes over the duration of nearly an hour of meticulously crafted and multi-textured, inspired metal.

The album itself is described as a conceptual journey, and is one which manifests as an uplifting yet often sombre expression and reflection of the soul. And so, in continuing the momentum created in the wake of the band’s ‘Disposed’ track, the odyssey that is ‘Deuterium’ is a new powerhouse of unique, experimental and progressive metal.

‘Deuterium’ was recorded and produced by David Castillo (Opeth, Carcass, Katatonia, Leprous) at Studio Gröndahl in Stockholm in the spring of 2023, with mixing and mastering duties carried out by longtime friend of the band, Kuba Mańkowski.



..::TRACK-LIST::..

1. Immersion I 07:42
2. Immersion II 10:51
3. Wither 03:39
4. Worst Laid Plans 10:45
5. Deuterium 07:46
6. Towards The Dark 06:52
7. You Are The Universe 06:04



https://www.youtube.com/watch?v=jGNiWzeoTRo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

BLINDEAD 23, spadkobiercy nieodżałowanego Blindead zadebiutowali właśnie pełnowymiarowym albumem „Deuterium” (wcześniej było jeszcze Ep. „Vanishing”) i jest to wydawnictwo, o którym należy mówić wiele i je zapamiętać!

Wyraźnie słychać tu nawiązania do początków Blindead, czasów, gdzie zespół eksperymentował i nie bał się iść w poprzek trendów grając muzykę nieoczywistą i trudną. „Deuterium” to jazda bez trzymanki, tutaj obok grobowego growlu (i to takiego z najgłębszych głębin piekła) pojawiają się kapitalne czyste partie wokalne, w których jest tyle emocji, że ciarki pojawiają się co i rusz. Dodajmy jeszcze połamane struktury, w których gitary i perkusja nie dają słuchaczowi wytchnienia korespondujące z klimatycznymi, pełnymi pięknych melodii zwolnieniami. „Immersion II” jest klasycznym tego przykładem – tu jest wszystko to o czym wspomniałem – jest moc, agresja, brud, wściekłość, ale i jakaś nostalgia i melancholia. Moimi zdecydowanymi faworytami (choć cały album łykam jak przysłowiowy pelikan) są tytułowy „Deuterium”, w którym partie perkusji sieją spustoszenie w narządzie słuchu, jest mrok, jest ciężar, ale i emocjonalnie zaśpiewany genialny refren, oraz „Towards the Dark”, nieco spokojniejszy, z niespieszną zwrotką i niesamowitym (znów) refrenem (mam ciary!).

Niesamowita płyta – płyta wymagająca, płyta trudna, ale z każdym kolejnym odsłuchem odkrywająca swe tajemnice. To taki rollercoaster, w którym pędzisz w dół by zaraz potem zacząć się unosić w górę a jedyne wytchnienie dają odcinki prostej. Jestem tym albumem zachwycony – podchodziłem do niego bez oczekiwań i przerósł wszelkie moje przypuszczenia. Nie mogę wyjść z podziwu jak niesamowite są fragmenty melodyjne – są po prostu piękne a przeplatane totalnie wściekłymi partiami tworzą coś wyjątkowego! Dla mnie to obecnie top tego co ukazało się w roku 2026!

Piotr Michalski

Są płyty, które od pierwszych sekund próbują przygnieść słuchacza ciężarem i skalą. Są też takie, które działają dużo subtelniej – zamiast uderzać, powoli wciągają we własny świat. „Deuterium” zdecydowanie należy do tej drugiej grupy. To album, który nie tyle się zaczyna, co stopniowo osiada na słuchaczu, zagęszcza atmosferę i z każdą kolejną minutą coraz mocniej zaznacza swoją obecność, odsłania się warstwami, a każdy kolejny odsłuch pozwala dostrzec coś nowego.

Najważniejsze jest jednak to, że Blindead 23 nie próbuje odtwarzać własnej przeszłości. Owszem, gdzieś w tle nadal pobrzmiewają echa dawnych elementów charakterystycznych dla Blindead – ciężar, napięcie czy umiejętność budowania dusznej atmosfery – ale nie są już fundamentem tej muzyki. „Deuterium” brzmi jak świadome przepisanie własnego języka na nowo. To materiał dojrzalszy, bardziej progresywny i dużo mniej oczywisty niż wcześniejsze wydawnictwa zespołu. Zamiast prostych kontrastów między ciszą a eksplozją dostajemy gęstą, wielowarstwową strukturę, w której emocje nie są wykrzyczane, lecz powoli narastają pod powierzchnią.

Już „Immersion I” bardzo dobrze pokazuje logikę całego albumu – nic nie dzieje się tu gwałtownie. Dźwięki pojawiają się jakby z oddali, napięcie budowane jest niemal niezauważalnie, a ciężar wynika bardziej z atmosfery niż samej intensywności grania. To bardziej uczucie powolnego osiadania czegoś na klatce piersiowej niż klasyczne uderzenie riffu. Blindead 23 nie tyle gra tutaj utwór, co tworzy środowisko, w którym słuchacz zostaje zanurzony. „Immersion II” rozwija ten kierunek, ale wnosi do niego więcej niepokoju i emocjonalnych pęknięć. Struktura zaczyna się rozmywać, a muzyka coraz mniej przypomina zamknięte kompozycje. To raczej ciąg stanów – napięcie przechodzi w agresję, po chwili rozpada się na fragmenty, by zaraz ponownie się skupić. Dynamika nie służy efektowi, lecz narracji, bo jedną z największych sił „Deuterium” jest jego płynność. Tam, gdzie wiele zespołów post-metalowych wpada w przewidywalny schemat budowania kompozycji, Blindead 23 pozwala muzyce oddychać i stale zmieniać kształt.

„Wither” przynosi chwilowe wyciszenie, ale nie daje prawdziwej ulgi. To bardziej moment zawieszenia – melancholijny i wycofany, a jednocześnie podszyty napięciem, które ani na chwilę nie znika. Blindead 23 bardzo umiejętnie balansuje tutaj między kruchością a niepokojem, utrzymując słuchacza w ciągłym poczuciu lekkiego dyskomfortu. Z kolei „Worst Laid Plans” pokazuje najbardziej niestabilne i progresywne oblicze zespołu. Utwór sprawia wrażenie, jakby przez cały czas wymykał się własnej strukturze – zmienia tempo, urywa wątki i przeskakuje pomiędzy skrajnie różnymi nastrojami. Chaos jest tu stale obecny, ale pozostaje całkowicie kontrolowany. To jeden z tych momentów, w których najlepiej słychać, jak bardzo „Deuterium” odchodzi od klasycznego myślenia i stawia na coś zupełnie nowego.

Tytułowy „Deuterium” jest natomiast jednym z najmocniejszych punktów całej płyty. Duszny, ciężki i emocjonalnie przytłaczający utwór działa bardziej jak stan niż klasyczna kompozycja. To właśnie ten numer bardzo dobitnie pokazuje, jak świadomie Blindead 23 operuje atmosferą i psychologicznym ciężarem. Najmocniejszy ślad zostawia jednak finał albumu. „Towards the Dark” działa niemal hipnotycznie – jest spokojne na powierzchni, ale pełne ukrytego napięcia. Z kolei „You Are the Universe” domyka „Deuterium” w sposób niezwykle emocjonalny i wyciszony, pozostawiając po sobie bardziej echo niż klasyczne poczucie zakończenia.

Ogromnym atutem całej płyty jest również sama praca wokalna. Kontrast pomiędzy dwoma tak różnymi głosami okazuje się obiektywnie świetnym zabiegiem. Obaj wokaliści operują zupełnie inną barwą, inną dynamiką i innym sposobem przekazywania emocji. Oba wokale niosą ogromny emocjonalny ciężar, ale robią to w całkowicie odmienny sposób – jeden jest bardziej surowy i niepokojący, drugi bardziej melancholijny i introspektywny. Dzięki temu album zyskuje dodatkową głębię i jeszcze mocniej działa na poziomie emocjonalnym.
Jednocześnie trudno mi ukryć, że to właśnie głos Patryka Zwolińskiego jest dla mnie tym, który po przesłuchaniu płyty nadal ze mną pozostaje. Od lat jestem jego ogromną fanką i po „Deuterium” tylko utwierdzam się w przekonaniu, że to jeden z najbardziej charakterystycznych i emocjonalnie wiarygodnych wokali na polskiej scenie alternatywnej. Zwoliński prowadzi finał albumu z ogromną wrażliwością – od niemal szeptanych fragmentów po momenty pełne napięcia i emocjonalnego ciężaru. To jeden z tych głosów, których mogłabym słuchać właściwie bez końca.

„Deuterium” nie jest przy tym płytą łatwą. Nie daje natychmiastowej satysfakcji, nie próbuje zdobywać uwagi prostymi rozwiązaniami i wymaga od słuchacza pełnego skupienia. Ale właśnie dzięki temu jest albumem absolutnie wyjątkowym. To jedna z tych płyt, które początkowo wydają się trudne do uchwycenia, a później zaczynają wracać do głowy w najmniej oczekiwanych momentach. I kiedy już naprawdę „wejdzie”, bardzo trudno ją z siebie wyrzucić. Blindead 23 stworzyło materiał świadomy, odważny i wyraźnie odcinający się od własnych przyzwyczajeń. To nie jest nostalgiczny powrót ani próba reinterpretacji dawnych pomysłów. To nowy rozdział – bardziej dojrzały, bardziej progresywny i na pewno wyjątkowy na polskim rynku.

Ula Skowrońska-Malinowska

Stało się – Blindead w końcu powrócili na całego. W mocno przemeblowanym „nowym-starym” składzie i pod delikatnie zmodyfikowaną nazwą, ale powrócili. Wydana dwa lata temu niezbyt satysfakcjonująca (przynajmniej mnie, choć Let Them Speak na zawsze w serduszku) EPka Vanishing okazała się jedynie odpowiednikiem strzału ostrzegawczego i czymś na przeczekanie piekiełka wydawniczego, w którym ugrzązł ich zapowiadany dużo wcześniej pierwszy pełniak. Koniec końców udało się wszystko spiąć, a krążek Deuterium dzięki Mystic Production oraz Peaceville Records ujrzał w ubiegłym miesiącu światło dzienne.Muzyka metalowa

Panowie podzielili opowiadaną na płycie, ewidentnie nawiązującą do trudnych lat Mateusza Śmierzchalskiego, historię o traumie, izolacji, walce z demonami oraz odrodzeniu na trzy rozdziały. Najlepsze co mają do zaoferowania umieścili na początku – dwuczęściowe Immersion prezentuje każdego asa w rękawie zespołu, i to nie w pigułce (łącznie ponad 18 minut). Bryluje przede wszystkim powracający do zespołu Patryk Zwoliński, którego potężny growl ma moc zrywania dachów, a pełen emocji czysty śpiew nadal jest bardzo miły dla ucha. Ciosane przez Havoca riffy wgniatają w podłogę, ocierając się w „dwójce” o death metal, a nieinwazyjne użycie przez niego syntezatorów oraz klawiszowe intro Immersion I oraz outro Immersion II Ojerssona dokładają ogromną cegłę do ponurego klimatu budowanego przez zespół. Klimatu, z którym nie do końca współgrał mi śpiewany przez byłego członka Tiamat czy Katatonii przebojowy refren otwierającej płytę kompozycji. A przynajmniej tak było na początku, bo z kolejnymi odsłuchami Deuterium łyknąłem każdy element obu „Immersji” bez popitki. Więcej wytchnienia przynosi zaśpiewany wyłącznie przez Szweda, nawiązujący do Ascension, delikatny Wither, swoją drogą najkrótszy na płycie. Dziesięciominutowy Worst Laid Plans to po raz kolejny cała paleta możliwości kapeli – miażdżący ciężar, równie ciężki klimat i całkiem nośny refren, w środku chwila wytchnienia równoważąca te przytłaczające doznania tylko po to, aby za chwilę znowu uderzyć – i już wiem, że odrodzenie Blindead to jedna z najlepszych rzeczy, jakie w ostatnich latach przydarzyły się polskiej scenie. No i na pewno jedna z najlepiej wyprodukowanych – brzmi to naprawdę znakomicie.

Dwie kolejne kompozycje budzą we mnie nieco mieszane odczucia. Numer tytułowy broni się według mnie głównie refrenem, pozostała jego część ponownie flirtuje z death metalem, lecz tym razem zróżnicowanie kompozycji nie jest tak bogate, jak w przypadku Immersion II, przez co na tle poprzednich kawałków wypada według mnie dość blado. Podoba mi się za to znacznie lżejszy, powiedziałbym nawet, że w dużej mierze prog-rockowy Towards the Dark, który został zaprezentowany już w 2022 roku. Ta jego lekkość mocno odstaje jednak od pozostałej zawartości Deuterium, traktuję go więc jako dowód drogi przebytej przez nową odsłonę Blindead od wtedy do dziś. Wieńczący album You Are the Universe, po nieco przerażających, zdehumanizowanych dźwiękach szybko kieruje się na „afflictionowe” tory – ten klimat fani zespołu rozpoznają momentalnie. Nie radzę jednak mocno skupiać na porównywaniu go z tamtym krążkiem, bo to niestety nie te buty. Zamiast tego polecam wsłuchać się w wokal i docenić, jak znakomicie jest to zaśpiewane. Szkoda, że tak krótkie – blisko dwie trzecie tych sześciu minut to pełniące rolę outra urokliwe klawisze Ojerssona.

Od pierwszej zapowiedzi tej płyty minęło tyle czasu, że hype na wielki comeback Blindead zdążył już bardzo mocno opaść. Na szczęście przygotowany przez zespół materiał szybko wzniecił we mnie tamtą podjarkę. Być może nie jest to album bez wad, jest on jednak tak dobry, że z niecierpliwością wyczekuję tego, co jeszcze uda się temu składowi stworzyć – a jestem przekonany, że stać ich na jeszcze więcej niż zaprezentowali przy okazji Deuterium. Niezmiernie mnie cieszy, że nowa płyta chłopaków dołącza do grona wydawnictw, przy których Niewiosna wygląda jak przykry wypadek przy pracy. Mam nadzieję, że uda mi się w tym roku sprawdzić ten materiał na żywo w trakcie jesiennej trasy koncertowej i tych wszystkich, którzy dotarli do końca tej recenzji przy okazji gorąco zachęcam do zainteresowania się tymi sztukami.

Łukasz W.

Blindead 23, formerly known as Blindead, is the new Polish avant-metal juggernaut led by ex-Behemoth guitarist Mateusz "Havoc" Smierzchalski, with a stellar lineup also including Roger Öjersson (ex-Katatonia) and Pawel "Pavulon" Jaroszewicz (Vltimas, ex-Vader, ex-Decapitated). This new incarnation of the band blends an atmosphere of early Blindead recordings - sludge and post-metal, with heavy riffs and mesmerizing electronics - into an evolved and elevated new form, while continuing to honor past material during their captivating live performances.

Early compositions following the Blindead 23 “rebirth” resulted in the ‘Vanishing’ EP, followed by the 7” vinyl single, ‘Disposed’, which was the first ever recording for Peaceville Records, unveiled in 2025.

Recently launching to the approving attention of the broader global masses following the announcement of their new deal with Peaceville, the wait for Blindead 23’s full length studio debut has been both gruelling for fans, and an arduous endeavour for the band itself. Recorded in 2023, then carefully moulded and refined over the following years, ‘Deuterium’ instantly captivates with its stratospheric soundscapes over the duration of nearly an hour of meticulously crafted and multi-textured, inspired metal.

The album itself is described as a conceptual journey, and is one which manifests as an uplifting yet often sombre expression and reflection of the soul. And so, in continuing the momentum created in the wake of the band’s ‘Disposed’ track, the odyssey that is ‘Deuterium’ is a new powerhouse of unique, experimental and progressive metal.

‘Deuterium’ was recorded and produced by David Castillo (Opeth, Carcass, Katatonia, Leprous) at Studio Gröndahl in Stockholm in the spring of 2023, with mixing and mastering duties carried out by longtime friend of the band, Kuba Mańkowski.



..::TRACK-LIST::..

1. Immersion I 07:42
2. Immersion II 10:51
3. Wither 03:39
4. Worst Laid Plans 10:45
5. Deuterium 07:46
6. Towards The Dark 06:52
7. You Are The Universe 06:04



https://www.youtube.com/watch?v=jGNiWzeoTRo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Muse to zespół pochodzący z Anglii, założony w Teignmouth (hrabstwo Devon) w 1994 roku przez Matthewa Bellamy’ego (śpiew, gitara, keyboard), Chrisa Wolstenholme’a (gitara basowa, keyboard, wokal wspierający), oraz Dominica Howarda (perkusja). Ich styl muzyczny stanowi połączenie rocka alternatywnego, rocka progresywnego, muzyki klasycznej, funku i elektroniki, określając nowy podgatunek - new prog. Grupa jest znana ze swych energetycznych występów koncertowych oraz zainteresowań Bellamy’ego teoriami globalnej konspiracji, teologią, apokalipsą oraz polityką. Wstawka zawiera dziesiąty, najnowszy album studyjny Muse.

Artist: Muse

Title: The Wow! Signal

Country: Wielka Brytania

Year: 2026

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.The Dark Forest
2.Nightshift Superstar
3.Shimmering Scars
4.Cryogen
5.Be with You
6.Hexagons
7.The Sickness in You & I
8.Unravelling
9.Hush (with Ellie Goulding)
10.Space Debris

..::INFO::..

Los Jaivas to legendarny chilijski zespół rockowy założony w 1963 roku w Vina del Mar. Grupa jest uznawana za jednego z pionierów łączenia rocka progresywnego z tradycyjną muzyką Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza brzmieniami andyjskimi. Ich twórczość wyróżnia się wykorzystaniem instrumentów takich jak charango, quena czy zampona obok klasycznych gitar, fortepianu i perkusji. Zespół zdobył międzynarodowe uznanie dzięki unikalnemu stylowi oraz ambitnym projektom muzycznym, takim jak album Alturas de Machu Picchu, inspirowany poezją Pablo Neruda. Trzon grupy stanowili m.in. Eduardo Parra, Claudio Parra, Gabriel Parra oraz Eduardo Gato Alquinta. Pomimo zmian personalnych i trudnych momentów, w tym emigracji podczas dyktatury w Chile, Los Jaivas pozostali aktywni i wpływowi przez dekady. Dziś są uznawani za ikonę kultury latynoamerykańskiej, a ich muzyka stanowi pomost między tradycją a nowoczesnością. Wstawka zawiera czwarty album studyjny Los Jaivas.

Title: Los Suenos De America

Artist: Los Jaivas

Country: Chile

Year: 1974

Genre: Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

Don Juan de la suerte
Date una vuelta en el aire
Ta bom ta que ta
La centinela
Traguito de ron
Los suenos de America
Primer encuentro latinoamericano de la soledad

https://www.youtube.com/watch?v=EyNQ2T3pWg8

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Pink Floyd - Animals (2018 Remix)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Pink Floyd
Album................: Animals (2018 Remix)
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2022
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 52 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Pink Floyd Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Pink Floyd - Pigs on the Wing 1 [01:25]
2. Pink Floyd - Dogs [17:06]
3. Pink Floyd - Pigs (Three Different Ones) [11:26]
4. Pink Floyd - Sheep [10:17]
5. Pink Floyd - Pigs on the Wing 2 [01:33]

Playing Time.........: 41:49
Total Size...........: 236,65 MB

Mixed By [2018 Remix] – James Guthrie

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To jest po prostu zespół Subject Esq. pod zmienioną w połowie 1973 roku nazwą i z dwoma, nowymi muzykami: byłym organistą Out Of Focus oraz gitarzystą z debiutu grupy Gift! Wydany w marcu 1974 roku debiutancki album Sahary to klasyczny, bogato zaaranżowany, niemiecki rock progresywny - siłą rzeczy stylistycznie bliski Subject Esq. ale też Eloy, King Crimson, Jethro Tull, Yes oraz Deep Purple (w środku suity zacytowano nawet fragment 'Concerto'). Na płycie są tylko 4 kompozycje, w tym wspomniana, eklektyczna, 27-minutowa suita! Fani niemieckiego, progresywnego grania będą zachwyceni! Dodatkowo dołączono 2 doskonale brzmiące i trwające kolejno 14 i 11 minut nagrania koncertowe z sierpnia 1973.

UWAGA! Płytę CD rozpoczyna dźwięk igły gramofonu opadającej na winyl i dopiero po chwili pojawia się fragment utworu z muzyki klasycznej i po kilku sekundach z nagła wchodzi zespół rockowy... Dlaczego o tym piszę? Otóż ten niezbyt fortunny fragment z igłą nie pojawił się ma wcześniejszej edycji CD 'Sunrise' (pewnie z obawy wytwórni o podejrzenie o niechlujstwo podczas masteringu), więc proszę nie zgłaszać z tego powodu reklamacji, gdyż po raz pierwszy płyta zaprezentowana jest w całości!

JL


What a change an album makes! Having suffered the departure of keyboardist Stadler, but added an extra guitarist, Englishman Nick Woodland (from Gift), the group changed its name from the strange and unfitting Subject Esq to the more concise Sahara and whatever adventure this new name promised. But the best thing happening to the band is the arrival of ex-Out Of Focus keyboardist Hennes Herring on many different keyboards. Coming in a superb gatefold with a fiery artwork, the album was released on a small German label Pan (Ariola), but also was distributed on the UK on the Dawn label in early 74. Now a sextet, Sahara develops a varied prog sound, sometimes veering classical, sometimes jazz, and at others, bluesy

Starting wildly on ultra quick guitar riff, Marie Celeste (a boat) quickly drops the horns and brings on the church-like organ in a quieter movement, when a sax blows its soul out and the boat sails many different and turbulent musical weather changes. The weaker Circles, country-folk track that shouldn't have crossed the ocean with those indispensable GI stationed around the country, but it's more folk than country, but it sticks out like a sore thumb from the rest of the otherwise near-perfect album. The following Rainbow Rider is a moody track that delves into jazz, after a piano intro and a fast-paced verse, then giving us an excellent 8-minutes track, if you'll pardon the all-too-predictable repeated choir line at its end-section

If the first side is nowhere near perfection, the flipside with its side-long title track is one of the best multi-movement epic suites ever, certainly one of the most varied: from electronica to classical, but mostly their own typical rock music that has its own sound and cannot be easily pigeonholed to classic UK prog bands. This 27-minutes+ affair (!) is head-twisting, skull-numbing, mind-blowing, will-bending, nerve-wracking, hair-pulling, eye-tearing, ear-piercing, breath-taking, sinus-emptying, throat-clearing, mouth-watering , etc..; and that's just to mention what is does to your upper extremities. And the amazing feat is that the track gets better and better to reacj its apex around the end of these 27-mins+.

Definitely one of the best "trad-prog" (this means more or less symphonic, but there is so much more to it than that) album out of Germany along with the first Grobschnitt album, Herring's OOF heritage did bring the extra touch that the band needed to become excellent instead of merely good.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Marie Celeste (7:37)
2. Circles (4:42)
3. Rainbow Rider (8:41)
4. Sunrise (27:12)
- Part I:
a) Sunrise
b) The divinity of being
c) Perception (inc. Devil's tune)
d) Paramount confluence
- Part II:
a) Aspiration
b) Creativity
c) Realisation

Bonus Tracks:
5. Cras 14:28
6. Freedom 10:56
(Recorded on Live at Imsel Limdau, Germany on 18th August 1973)



..::OBSADA::..

Nicholas Woodland - guitars
Hennes Hering - keyboards
Michael Hofmann - Moog, Mellotron, woodwind, vocals, composer
Alex Pittwohn - mouth harp, tenor sax, vocals
Stephan Wissnet - bass, lead vocals
Harry Rosenkind - drums, tuned percussion



https://www.youtube.com/watch?v=81pvR9SadYM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To jest po prostu zespół Subject Esq. pod zmienioną w połowie 1973 roku nazwą i z dwoma, nowymi muzykami: byłym organistą Out Of Focus oraz gitarzystą z debiutu grupy Gift! Wydany w marcu 1974 roku debiutancki album Sahary to klasyczny, bogato zaaranżowany, niemiecki rock progresywny - siłą rzeczy stylistycznie bliski Subject Esq. ale też Eloy, King Crimson, Jethro Tull, Yes oraz Deep Purple (w środku suity zacytowano nawet fragment 'Concerto'). Na płycie są tylko 4 kompozycje, w tym wspomniana, eklektyczna, 27-minutowa suita! Fani niemieckiego, progresywnego grania będą zachwyceni! Dodatkowo dołączono 2 doskonale brzmiące i trwające kolejno 14 i 11 minut nagrania koncertowe z sierpnia 1973.

UWAGA! Płytę CD rozpoczyna dźwięk igły gramofonu opadającej na winyl i dopiero po chwili pojawia się fragment utworu z muzyki klasycznej i po kilku sekundach z nagła wchodzi zespół rockowy... Dlaczego o tym piszę? Otóż ten niezbyt fortunny fragment z igłą nie pojawił się ma wcześniejszej edycji CD 'Sunrise' (pewnie z obawy wytwórni o podejrzenie o niechlujstwo podczas masteringu), więc proszę nie zgłaszać z tego powodu reklamacji, gdyż po raz pierwszy płyta zaprezentowana jest w całości!

JL


What a change an album makes! Having suffered the departure of keyboardist Stadler, but added an extra guitarist, Englishman Nick Woodland (from Gift), the group changed its name from the strange and unfitting Subject Esq to the more concise Sahara and whatever adventure this new name promised. But the best thing happening to the band is the arrival of ex-Out Of Focus keyboardist Hennes Herring on many different keyboards. Coming in a superb gatefold with a fiery artwork, the album was released on a small German label Pan (Ariola), but also was distributed on the UK on the Dawn label in early 74. Now a sextet, Sahara develops a varied prog sound, sometimes veering classical, sometimes jazz, and at others, bluesy

Starting wildly on ultra quick guitar riff, Marie Celeste (a boat) quickly drops the horns and brings on the church-like organ in a quieter movement, when a sax blows its soul out and the boat sails many different and turbulent musical weather changes. The weaker Circles, country-folk track that shouldn't have crossed the ocean with those indispensable GI stationed around the country, but it's more folk than country, but it sticks out like a sore thumb from the rest of the otherwise near-perfect album. The following Rainbow Rider is a moody track that delves into jazz, after a piano intro and a fast-paced verse, then giving us an excellent 8-minutes track, if you'll pardon the all-too-predictable repeated choir line at its end-section

If the first side is nowhere near perfection, the flipside with its side-long title track is one of the best multi-movement epic suites ever, certainly one of the most varied: from electronica to classical, but mostly their own typical rock music that has its own sound and cannot be easily pigeonholed to classic UK prog bands. This 27-minutes+ affair (!) is head-twisting, skull-numbing, mind-blowing, will-bending, nerve-wracking, hair-pulling, eye-tearing, ear-piercing, breath-taking, sinus-emptying, throat-clearing, mouth-watering , etc..; and that's just to mention what is does to your upper extremities. And the amazing feat is that the track gets better and better to reacj its apex around the end of these 27-mins+.

Definitely one of the best "trad-prog" (this means more or less symphonic, but there is so much more to it than that) album out of Germany along with the first Grobschnitt album, Herring's OOF heritage did bring the extra touch that the band needed to become excellent instead of merely good.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Marie Celeste (7:37)
2. Circles (4:42)
3. Rainbow Rider (8:41)
4. Sunrise (27:12)
- Part I:
a) Sunrise
b) The divinity of being
c) Perception (inc. Devil's tune)
d) Paramount confluence
- Part II:
a) Aspiration
b) Creativity
c) Realisation

Bonus Tracks:
5. Cras 14:28
6. Freedom 10:56
(Recorded on Live at Imsel Limdau, Germany on 18th August 1973)



..::OBSADA::..

Nicholas Woodland - guitars
Hennes Hering - keyboards
Michael Hofmann - Moog, Mellotron, woodwind, vocals, composer
Alex Pittwohn - mouth harp, tenor sax, vocals
Stephan Wissnet - bass, lead vocals
Harry Rosenkind - drums, tuned percussion



https://www.youtube.com/watch?v=81pvR9SadYM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

1. The Mirror and the Ripper
2. Lola Montez
3. Demonic Depression
4. Fallen
5. Ring of Fire (Merle Kilgore Cover)
6. Sad Man's Tongue
7. The Devil's Bleeding Crown
8. By a Monster's Hand
9. Guitar Gangsters & Cadillac Blood
10. Dead but Rising
11. Let It Burn
12. In the Barn of the Goat Giving Birth to Satan's Spawn in a Dying World of Doom
13. Heaven nor Hell
14. Shotgun Blues
15. The Devil Rages On
16. Die to Live
17. Seal the Deal
18. For Evigt
19. Still Counting
20. A Warrior's Call / Pool of Booze, Booze, Booza



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany w atrakcyjnej okładce, trwający 158 minut, dwupłytowy CD zawierający przede wszystkim fantastycznie brzmiący i doskonale zagrany 138-minutowy, legendarny koncert profesjonalnie zarejestrowany w Chicago 13 października 1978 podczas tournee promującego LP "And Then There Were Three" i transmitowany przez amerykańskie radio. To była pierwsza trasa bez Steva Hacketta, za to z pochodzącym z kręgu jazz fusion, cenionym gitarzystą Darrylem Stuermerem. Na drugim zestawie bębnów grał były perkusista Zappy i Weather Report - Chester Thompson.
Prawdopodobnie był to najlepiej brzmiący koncert z całej trasy z 1978 roku i jednocześnie trzeba dodać, że zespół grał fantastycznie! To wciąż jest obłędny, progresywny, oczywiście lekko wygładzony (jak wszystkie, ówczesne, popularne formacje) Genesis z końca lat 70. ale z zestawem nagrań jak marzenie! Z pewnością nie było to gorsze granie niż ostatnia trasa z 1977 roku z Hackettem! Dodatkowo dołączono trwające w sumie 20 minut, 3 rzadkie nagrania grane na innych występach: 'Down And Out', 'The Ballad Of Big' oraz 'The Fountain Of Salmacis'. Ten ostatni ukazał się oficjalnie na 'Three Sides Live'.
Absolutny mus dla fanów rocka progresywnego!

JL



..::TRACK-LIST::..

Live at Uptown Theatre Chicago, October 13th, 1978.

CD 1:
1. Eleventh Earl Of Mar 10:52
2. In The Cage 8:03
3. Burning Rope 7:58
4. Dancing With The Moonlight Knight 5:08
5. The Musical Box 4:14
6. Ripples 10:40
7. Deep In The Motherlode 6:56
8. One For Vine 10:27

Bonus Tracks:
9. The Ballad Of Big 5:59
(New York City, 26th July 1978)
10. Down And Out 5:14
(San Diego, 15th April 1978)


CD 2:
1. Squonk 8:36
2. Say It's All Right Joe 9:08
3. The Lady Lies 10:18
4. The Cinema Show 11:27
5. Afterglow 4:47
6. Follow You Follow Me 4:23
7. Dance On A Volcano 5:47
8. Los Endos 6:37
9. I Know What I Like (In Your Wardrode) 9:00

Bonus Tracks:
10. The Fountain Of Salmacis 8:47
(Huston, 22nd October 1978)



..::OBSADA::..

Bass, Guitar - Mike Rutherford
Drums - Chester Thompson
Guitar - Daryl Stuermer
Keyboards - Tony Banks
Vocals, Drums - Phil Collins



https://www.youtube.com/watch?v=__NQM2jD6Wo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!