...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Spejs to formacja wywodząca się z kręgu muzyki improwizowanej, związanej z bydgoskim klubem Mózg i warszawskim Składem Butelek. Z muzyki Spejsu, opartej na swoistej grze w propozycje, uważnym wzajemnym słuchaniu, nieustannej obserwacji akcji muzycznej, powstała nowa jakość, łącząca free jazz z wszelkimi odmianami muzyki elektronicznej. Występom na żywo towarzyszy współpracujący z zespołem Vj Mazzta, obrazem wkręcając się w strukture dźwiękową.
W skład zespołu, powstałego wiosną 2006 roku wchodzą:

Tomek Glazik-saksofon tenorowy i barytonowy, syntezator.Pochodzi z niewielkiej miejscowości Cekcyn. Od 1997 roku związany z bydgoskim klubem Mózg. W latach 1997-2004 członek zespołu Syfon.Obecnie grający w kilku formacjach bydgoskiej sceny improwizowanej (Sing Sing Penelope, Sami Szamani, Glabulator) oraz szubińsko-bydgoskim zespole Contemporary Noise Quintet.
Od 2003 roku członek zespołu Kult oraz innych formacji zwązanych z Kazikiem Staszewskim (Kazik, Buldog).

Jacek Buhl zaczął grać na bębnach w 1984 roku.Pierwszym zespołem było Variete, z którym zagrał na trzech festiwalach w Jarocinie w 1984-1986, paru przeglądach (m.in. Toruń, Gliwice), nagrał singiel z utworami Te dni i I znowu ktoś przestawił kamienie oraz płytę Bydgoszcz.
Grając w Variete równocześnie współpracował z formacją Henryk Brodaty.Tam spotkał przyszłych założycieli klubu i zespołu Trytony i klubu Mózg: Sławka Janickiego, Tomasza Gwincińskiego, Jacka Majewskiego, Macieja Wasilewskiego, Piotra Kaliskiego i innych.Kreatywność i otwartość tych osób miała wielki wpływ na sposób gry I dalszą działalność Jacka Buhl jako człowieka I perkusisty.
Z zespołem Trytony nagrał dwie płyty: Tańce bydgoskie, Zarys matematyki niewinnej.
Kolejna formacja z którą Jacek był związany najdłużej to Syfon (1995-2004).Z zespołem tym nagrał cztery płyty i zagrał ok.100 konertów w Polsce i za granicą.
Obecnie Jacek Buhl jest członkiem free beatowego The Cyclist oraz wykonującego elektro jass Spejs. Poza tym tworzy z Tomkiem Glazikiem duet Glabulator i występuje w składzie Sami Szamani.

Karol Szaltis (instrumenty klawiszowe) urodził się 4 listopada 1974 roku w Starzynie na Kaszubach.Już od maleńkości był zachęcany do grania słowami: zajmij się czymś konkretnym, muzyka chleba Ci nie da. Wytwał jednak przy muzykowaniu, chociaż życie wrzucało go w role mechanika, budowlańca, poligrafisty, aktora i listonosza.W przeszłości związany z zespołem Fuzzya, obecnie pianista zespołu Spejs.Współtworzy także warszawski klub Skład Butelek i zasiada w kręgu Samych Szamanów.

Awry Pesz jako jeden z pierwszych posiadaczy dwóch adapterów na raz z mikserem między nimi, związany był z wieloma projektami istotnymi z kreatywnego punktu widzenia we właściwym sobie czasie.
Będąc członkiem ekipy Chain Reaction, współtworzył imprezy, wydarzenia artystyczne oraz był twórcą muzyki do filmu grafitti Avanti.Obecnie działa jako Dj, producent i siła napędowa kolektywu Hak Records.Współtworzy w klubie Mózg unikatowe imprezy Turntable Fusion, łączące ze sobą świat adapterów, instrumentów i wizualizacji.
Ma na swoim końcie dwie własne produkcje Nielegal #1 i Narkotyk nagrany razem ze Skandalem, eksplorujące obszary IDM oraz Mix Ape, zawierające hiphopowe inspiracje.
Pierwszy skład jassowy, w którym spróbowa swoich sił to Syfon, następny projekt to Samo Szamani, z którego narodził się Spejs.

Vj Mazzta aka Spontaneity Theory swoje pierwsze doświadczenia w świecie cyfrowych obrazów i animacji datuje w połowie lat 90-tych.Jego twórczość ewoluowała wraz z rozwojem technologii, własnych doświadczeń oraz codziennych nowych inpiracji.Natchnienie czerpie z rzeczywistości, obserwacji szczegółów I przypadkowych zdarzeń.Visual performance kreuje spontanicznie, pod wpływem emocji muzyki granej na żywo.
Swoją wiedzę i umiejętności wykorzystuje także w komercyjnych projektach multimedialnych w interactive agency, jako desinger i direct manager.

Obecnie wsółtworzy kolektyw Hak Records, dba o oprawe wizualną przy projektach Turntable Fusion, tworzy strony internetowe (zob.www.spejs.pl).



..::TRACK-LIST::..

1. Poranek
2. Człowiek z jednym pejsem
3. Równowaga w szczęściu
4. Pi
5. We Are The Spejs
6. Stacja swetra
7. Boa marzyciel
8. Opętanie
9. Zielonkawy
10. Bitcik (Taki sobie)
11. Nocny lot
12. Zdarzenie
13. Muzyka dla wielorybów
14. Drogi na wszystkie strony
15. Latający dywan
16. Fly
17. Muzyka dla wielorybów (Remix)
18. Latający dywan (Remix)



..::OBSADA::..

Karol Szaltis - synth & rhodes
Tomek Glazik - tenor sax & modular
Awry Sz - turntables, electronics
Jacek Buhl - drums
Spontanity - vj



https://www.youtube.com/watch?v=oms82ZhHN48


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Spejs to formacja wywodząca się z kręgu muzyki improwizowanej, związanej z bydgoskim klubem Mózg i warszawskim Składem Butelek. Z muzyki Spejsu, opartej na swoistej grze w propozycje, uważnym wzajemnym słuchaniu, nieustannej obserwacji akcji muzycznej, powstała nowa jakość, łącząca free jazz z wszelkimi odmianami muzyki elektronicznej. Występom na żywo towarzyszy współpracujący z zespołem Vj Mazzta, obrazem wkręcając się w strukture dźwiękową.
W skład zespołu, powstałego wiosną 2006 roku wchodzą:

Tomek Glazik-saksofon tenorowy i barytonowy, syntezator.Pochodzi z niewielkiej miejscowości Cekcyn. Od 1997 roku związany z bydgoskim klubem Mózg. W latach 1997-2004 członek zespołu Syfon.Obecnie grający w kilku formacjach bydgoskiej sceny improwizowanej (Sing Sing Penelope, Sami Szamani, Glabulator) oraz szubińsko-bydgoskim zespole Contemporary Noise Quintet.
Od 2003 roku członek zespołu Kult oraz innych formacji zwązanych z Kazikiem Staszewskim (Kazik, Buldog).

Jacek Buhl zaczął grać na bębnach w 1984 roku.Pierwszym zespołem było Variete, z którym zagrał na trzech festiwalach w Jarocinie w 1984-1986, paru przeglądach (m.in. Toruń, Gliwice), nagrał singiel z utworami Te dni i I znowu ktoś przestawił kamienie oraz płytę Bydgoszcz.
Grając w Variete równocześnie współpracował z formacją Henryk Brodaty.Tam spotkał przyszłych założycieli klubu i zespołu Trytony i klubu Mózg: Sławka Janickiego, Tomasza Gwincińskiego, Jacka Majewskiego, Macieja Wasilewskiego, Piotra Kaliskiego i innych.Kreatywność i otwartość tych osób miała wielki wpływ na sposób gry I dalszą działalność Jacka Buhl jako człowieka I perkusisty.
Z zespołem Trytony nagrał dwie płyty: Tańce bydgoskie, Zarys matematyki niewinnej.
Kolejna formacja z którą Jacek był związany najdłużej to Syfon (1995-2004).Z zespołem tym nagrał cztery płyty i zagrał ok.100 konertów w Polsce i za granicą.
Obecnie Jacek Buhl jest członkiem free beatowego The Cyclist oraz wykonującego elektro jass Spejs. Poza tym tworzy z Tomkiem Glazikiem duet Glabulator i występuje w składzie Sami Szamani.

Karol Szaltis (instrumenty klawiszowe) urodził się 4 listopada 1974 roku w Starzynie na Kaszubach.Już od maleńkości był zachęcany do grania słowami: zajmij się czymś konkretnym, muzyka chleba Ci nie da. Wytwał jednak przy muzykowaniu, chociaż życie wrzucało go w role mechanika, budowlańca, poligrafisty, aktora i listonosza.W przeszłości związany z zespołem Fuzzya, obecnie pianista zespołu Spejs.Współtworzy także warszawski klub Skład Butelek i zasiada w kręgu Samych Szamanów.

Awry Pesz jako jeden z pierwszych posiadaczy dwóch adapterów na raz z mikserem między nimi, związany był z wieloma projektami istotnymi z kreatywnego punktu widzenia we właściwym sobie czasie.
Będąc członkiem ekipy Chain Reaction, współtworzył imprezy, wydarzenia artystyczne oraz był twórcą muzyki do filmu grafitti Avanti.Obecnie działa jako Dj, producent i siła napędowa kolektywu Hak Records.Współtworzy w klubie Mózg unikatowe imprezy Turntable Fusion, łączące ze sobą świat adapterów, instrumentów i wizualizacji.
Ma na swoim końcie dwie własne produkcje Nielegal #1 i Narkotyk nagrany razem ze Skandalem, eksplorujące obszary IDM oraz Mix Ape, zawierające hiphopowe inspiracje.
Pierwszy skład jassowy, w którym spróbowa swoich sił to Syfon, następny projekt to Samo Szamani, z którego narodził się Spejs.

Vj Mazzta aka Spontaneity Theory swoje pierwsze doświadczenia w świecie cyfrowych obrazów i animacji datuje w połowie lat 90-tych.Jego twórczość ewoluowała wraz z rozwojem technologii, własnych doświadczeń oraz codziennych nowych inpiracji.Natchnienie czerpie z rzeczywistości, obserwacji szczegółów I przypadkowych zdarzeń.Visual performance kreuje spontanicznie, pod wpływem emocji muzyki granej na żywo.
Swoją wiedzę i umiejętności wykorzystuje także w komercyjnych projektach multimedialnych w interactive agency, jako desinger i direct manager.

Obecnie wsółtworzy kolektyw Hak Records, dba o oprawe wizualną przy projektach Turntable Fusion, tworzy strony internetowe (zob.www.spejs.pl).



..::TRACK-LIST::..

1. Poranek
2. Człowiek z jednym pejsem
3. Równowaga w szczęściu
4. Pi
5. We Are The Spejs
6. Stacja swetra
7. Boa marzyciel
8. Opętanie
9. Zielonkawy
10. Bitcik (Taki sobie)
11. Nocny lot
12. Zdarzenie
13. Muzyka dla wielorybów
14. Drogi na wszystkie strony
15. Latający dywan
16. Fly
17. Muzyka dla wielorybów (Remix)
18. Latający dywan (Remix)



..::OBSADA::..

Karol Szaltis - synth & rhodes
Tomek Glazik - tenor sax & modular
Awry Sz - turntables, electronics
Jacek Buhl - drums
Spontanity - vj



https://www.youtube.com/watch?v=oms82ZhHN48


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Sleaford Mods to brytyjski duet muzyczny z Nottingham, założony w 2007 roku przez Jasona Williamsona i Andrew Fearna. Zespół zasłynął surowym, minimalistycznym brzmieniem opartym na prostych bitach, basowych podkładach i charakterystycznym, agresywnym spoken-word Williamsona. Ich teksty są ostre, bezpośrednie i silnie osadzone w realiach brytyjskiej klasy pracującej - pełne społecznej frustracji, politycznych komentarzy i czarnego humoru. Sleaford Mods zdobyli uznanie krytyków jako jeden z najbardziej bezkompromisowych i autentycznych głosów współczesnej muzyki alternatywnej w Wielkiej Brytanii. Wstawka zawiera trzynasty, najnowszy album zespołu.

Title: The Demise Of Planet X

Artist: Sleaford Mods

Country: Wielka Brytania

Year: 2026

Genre: Alternatywna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.The Good Life (feat. Gwendoline Christie and Big Special)
2.Double Diamond
3.Elitest G.O.A.T. (feat. Aldous Harding)
4.Megaton
5.No Touch (feat. Sue Tompkins)
6.Bad Santa
7.The Demise of Planet X
8.Don Draper
9.Gina Was
10.Shoving the Images"
11.Flood the Zone (feat. Liam Bailey)
12.Kill List" (feat. Snowy)
13.The Unwrap

...( Info )...

Artist...............: Beck
Album................: Everybody's Gotta Learn Sometime
Genre................: Alternativa e indie
Year.................: 2026
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Beck - Everybody's Gotta Learn Sometime
002. Beck - Can't Help Falling In Love
003. Beck - I Only Have Eyes For You
004. Beck - Ramona
005. Beck - Michelangelo Antonioni (Em Inglês)
006. Beck - Your Cheatin' Heart
007. Beck - Love
008. Beck - True Love Will Find You In The End

..::INFO::..

Dry Cleaning to brytyjski zespół post-punkowy z południowego Londynu, założony w 2018 roku. Grupę tworzą Florence Shaw (wokal), Tom Dowse (gitara), Lewis Maynard (bas) oraz Nick Buxton (perkusja). Zespół wyróżnia się charakterystycznym stylem, w którym surowe, minimalistyczne gitarowe brzmienia łączą się z mówionym, niemal deklamowanym wokalem. Teksty Dry Cleaning mają formę ironicznych obserwacji codzienności, pełnych absurdu, humoru i subtelnej krytyki współczesnej rzeczywistości. Ich muzyka nawiązuje do tradycji klasycznego post-punku, jednocześnie zachowując nowoczesną, oszczędną estetykę. Debiutancki album „New Long Leg” (2021) przyniósł zespołowi międzynarodowe uznanie, a kolejne wydawnictwa ugruntowały ich pozycję jako jednego z najbardziej oryginalnych i wyrazistych zespołów współczesnej sceny alternatywnej. Wstawka zawiera trzeci, najnowszy album studyjny zespołu.

Title: Secret Love

Artist: Dry Cleaning

Country: Wielka Brytania

Year: 2026

Genre: Alternatywna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Hit My Head All Day
Cruise Ship Designer
My Soul / Half Pint
Secret Love (Concealed in a Drawing of a Boy)
Let Me Grow and You’ll See the Fruit
Blood
Evil Evil Idiot
Rocks
The Cute Things
I Need You
Joy

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Australijski songwriter , wokalista, gitarzysta i producent powraca w wytwórni Gusstaff Rec. z nowym albumem. Powiedzieć, że Hugo Race jest bardzo płodnym artystą, to zdecydowanie za mało, na świecie święci triumfy właśnie wydana przez Glitterhouse płyta „BKO“ jego projektu Dirtmusic, założonego razem z Chrisem Eckmanem i Chrisem Brokawem, rok temu ukazała się solowa, elektro-akustyczna, instrumentalna płyta Hugo Race'a w Gusstaff Rec. („Between Hemispheres“), wziął również udział w nagraniu nowego albumu formacji Lilium (muzycy z 16 Horsepower).

Nowy album „Fatalists“ jest surowy, nastrojowy i bardzo liryczny. Nagrany we Włoszech, z gitarzystą Antonio Gramentierim (Sea of Cortez, Delavega), perkusistą Diego Sapignoli (Delavega), pochodzącą z Arizony skrzypaczką Vicky Brown i holenderskim kontrabasistą Erikiem Van Loo (Willard Grant Conspiracy) stworzył akustyczne i melodyjne brzmienie ukazujące piosenki i głos Hugo w zupełnie nowym świetle.

Tak sam Hugo opowiada o powstaniu tej płyty:

'We all met up in an old villa in rural Italy on a cold autumn day. I’d just finished a month on tour with the True Spirit and in the tour’s closing stages had come down with pneumonia. Because most of the songs I had for Fatalists were about death, this seemed a fitting background, and for the duration of the recording sessions I was laid-up with a fever in a room adjacent to the studio. I could hear the band tracking my songs but couldn’t participate. So the sessions were really produced by Antonio and the other Fatalists, and they gave the songs a different slant. Having self-produced my recordings for a very long time I thought that here was a chance to step back and let a whole new album materialize, if I could just trust in the process. Cal and Andy mixed the album at the Mill studio on a hill overlooking the Southern Ocean where the wind blows in off the grey water with a cold metallic edge. There are few neighbours, and like the Cosabeat studio in the Romagna, a sense of nature and desolation and human insignificance predominates. I never planned to make this record, it just kind of happened – hence the title Fatalists – because often fate has other plans for us...'

The songs:

Call Her Name. In the depths of a German winter, in between summer spells in Australia and the Sahara, everything appearing further and further away. She and he were real, but at the same time just a memory. The connection still exists, stretched and tenuous from time, distance, necessity.

Too Many Zeroes. Planetary pathos is an everyday thing – to the extent that we become desensitized to it. Binary overload, so much information and not enough psychic space to digest it. As individuals we’re a transient blip on the radar of something huge and indifferent. Make of that what you can, and get used to it.

Slow Fry. Despair is useless unless you can find a way to harness it’s force. Sometimes a little grilling can get you over it, like walking on hot coals without burning your soles, the torment we endure before we choose action as its remedy.

Will You Wake Up. This song haunted me since I first heard David Creese sing it with his band, Mysteries. When Kenichi suggested we do a duet in Berlin, I taped it in Catania with friends from the Sicilian project Kill Your Song and gave it to her to sing. Antonio and Erik cut their tracks in Italy, Vicky recorded her violins at home in Arizona, the kora came from Mali and by the time we’d mixed it near Melbourne the track had been stretched right around the globe.

Coming Over. It could be about two people separated by the mass of a city, in different cities, or on different continents. We are many, we are diffused, and time and distance don’t mean what they used to.

Serpent Egg. The more I thought about this particular dream, the realer it seemed. This song became a way to exorcise it. At the centre is a third party, but her name we do not know, or she is known by many names – then you have to choose.

In The Pines. This is old Leadbelly, and before him, from way back somewhere else. It will never date because it says so much with so little to so many. There is no resolution here, no redemption, just the tall trees.

Nightvision. I was reading some reportage on clandestine operations in the Sahara desert, and listening to the Fatalists from down the hall. But the fever was high and the pages of the book erased themselves, then the paper dissolved, and there was a galaxy of stars to read instead. On careful examination, they told me nothing.

Hugo Race jest wizjonerskim performerem, wokalistą, muzykiem, poetą i producentem. Pochodzi z Melbourne w Australii, lecz jedo podróże uczyniły z niego „obywatela świata“, od 25 lat mieszka i tworzy w Australii, na Sycylii, w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Piosenki Hugo Race'a tkwią we współczesnej pop-kulturze, jednak wyrastają z rock'n'rolla, soulu i delta-bluesa, często mocno zabarwione awangardową elektroniką. Ze swoim zespołem The True Spirit i wieloma projektami pobocznymi, Hugo ucieka od wszelkich jednoznacznych etykiet, ponieważ stworzył własny obszar między rockiem, eksperymentem i psychodelią.
Nie można również nie wspomnieć, że Hugo był członkiem-założycielem zespołu Nicka Cave'a Bad Seeds (pojawia się na pierwszej płycie „From Her To Eternity“ i na wielu kolejnych albumach). W 1985 założył kultową australijską art-punkową formację The Wreckery.
Od kilku lat systematycznie przyjeżdza do Polski na koncerty, gdzie ma już rzeszę wiernych fanów, jego koncert w warszawskim CDQ został wydany na DVD przez Gusstaff Rec.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

1. Call Her Name 5:51
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

2. Too Many Zeroes 3:16
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Electric Organ - Hugo Race

3. Slow Fry 4:30
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Synthesizer - Franco Naddei
Voice, Electric Organ - Hugo Race

4. Will You Wake Up 4:35
Baritone Guitar - Antonio Gramentieri
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Massimo Ferrarotto
Harmonium - Tazio Iacobacci
Violin - Vicki Brown
Voice - Miss Kenichi
Voice, Acoustic Guitar, Kora - Hugo Race

5. Coming Over 4:31
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone, Percussion - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

6. The Serpent Egg 4:01
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Keyboards - Hugo Race

7. In The Pines 3:29
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

8. Nightvision 6:06
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race


Written By - Antonio Gramentieri (tracks: 3), David Creese (tracks: 4), Hugo Race (tracks: 1 - 3, 5 - 6, 8), Leadbelly (tracks: 7), Traditional (tracks: 7)




https://www.youtube.com/watch?v=mES5Y8x9REo



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Australijski songwriter , wokalista, gitarzysta i producent powraca w wytwórni Gusstaff Rec. z nowym albumem. Powiedzieć, że Hugo Race jest bardzo płodnym artystą, to zdecydowanie za mało, na świecie święci triumfy właśnie wydana przez Glitterhouse płyta „BKO“ jego projektu Dirtmusic, założonego razem z Chrisem Eckmanem i Chrisem Brokawem, rok temu ukazała się solowa, elektro-akustyczna, instrumentalna płyta Hugo Race'a w Gusstaff Rec. („Between Hemispheres“), wziął również udział w nagraniu nowego albumu formacji Lilium (muzycy z 16 Horsepower).

Nowy album „Fatalists“ jest surowy, nastrojowy i bardzo liryczny. Nagrany we Włoszech, z gitarzystą Antonio Gramentierim (Sea of Cortez, Delavega), perkusistą Diego Sapignoli (Delavega), pochodzącą z Arizony skrzypaczką Vicky Brown i holenderskim kontrabasistą Erikiem Van Loo (Willard Grant Conspiracy) stworzył akustyczne i melodyjne brzmienie ukazujące piosenki i głos Hugo w zupełnie nowym świetle.

Tak sam Hugo opowiada o powstaniu tej płyty:

'We all met up in an old villa in rural Italy on a cold autumn day. I’d just finished a month on tour with the True Spirit and in the tour’s closing stages had come down with pneumonia. Because most of the songs I had for Fatalists were about death, this seemed a fitting background, and for the duration of the recording sessions I was laid-up with a fever in a room adjacent to the studio. I could hear the band tracking my songs but couldn’t participate. So the sessions were really produced by Antonio and the other Fatalists, and they gave the songs a different slant. Having self-produced my recordings for a very long time I thought that here was a chance to step back and let a whole new album materialize, if I could just trust in the process. Cal and Andy mixed the album at the Mill studio on a hill overlooking the Southern Ocean where the wind blows in off the grey water with a cold metallic edge. There are few neighbours, and like the Cosabeat studio in the Romagna, a sense of nature and desolation and human insignificance predominates. I never planned to make this record, it just kind of happened – hence the title Fatalists – because often fate has other plans for us...'

The songs:

Call Her Name. In the depths of a German winter, in between summer spells in Australia and the Sahara, everything appearing further and further away. She and he were real, but at the same time just a memory. The connection still exists, stretched and tenuous from time, distance, necessity.

Too Many Zeroes. Planetary pathos is an everyday thing – to the extent that we become desensitized to it. Binary overload, so much information and not enough psychic space to digest it. As individuals we’re a transient blip on the radar of something huge and indifferent. Make of that what you can, and get used to it.

Slow Fry. Despair is useless unless you can find a way to harness it’s force. Sometimes a little grilling can get you over it, like walking on hot coals without burning your soles, the torment we endure before we choose action as its remedy.

Will You Wake Up. This song haunted me since I first heard David Creese sing it with his band, Mysteries. When Kenichi suggested we do a duet in Berlin, I taped it in Catania with friends from the Sicilian project Kill Your Song and gave it to her to sing. Antonio and Erik cut their tracks in Italy, Vicky recorded her violins at home in Arizona, the kora came from Mali and by the time we’d mixed it near Melbourne the track had been stretched right around the globe.

Coming Over. It could be about two people separated by the mass of a city, in different cities, or on different continents. We are many, we are diffused, and time and distance don’t mean what they used to.

Serpent Egg. The more I thought about this particular dream, the realer it seemed. This song became a way to exorcise it. At the centre is a third party, but her name we do not know, or she is known by many names – then you have to choose.

In The Pines. This is old Leadbelly, and before him, from way back somewhere else. It will never date because it says so much with so little to so many. There is no resolution here, no redemption, just the tall trees.

Nightvision. I was reading some reportage on clandestine operations in the Sahara desert, and listening to the Fatalists from down the hall. But the fever was high and the pages of the book erased themselves, then the paper dissolved, and there was a galaxy of stars to read instead. On careful examination, they told me nothing.

Hugo Race jest wizjonerskim performerem, wokalistą, muzykiem, poetą i producentem. Pochodzi z Melbourne w Australii, lecz jedo podróże uczyniły z niego „obywatela świata“, od 25 lat mieszka i tworzy w Australii, na Sycylii, w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Piosenki Hugo Race'a tkwią we współczesnej pop-kulturze, jednak wyrastają z rock'n'rolla, soulu i delta-bluesa, często mocno zabarwione awangardową elektroniką. Ze swoim zespołem The True Spirit i wieloma projektami pobocznymi, Hugo ucieka od wszelkich jednoznacznych etykiet, ponieważ stworzył własny obszar między rockiem, eksperymentem i psychodelią.
Nie można również nie wspomnieć, że Hugo był członkiem-założycielem zespołu Nicka Cave'a Bad Seeds (pojawia się na pierwszej płycie „From Her To Eternity“ i na wielu kolejnych albumach). W 1985 założył kultową australijską art-punkową formację The Wreckery.
Od kilku lat systematycznie przyjeżdza do Polski na koncerty, gdzie ma już rzeszę wiernych fanów, jego koncert w warszawskim CDQ został wydany na DVD przez Gusstaff Rec.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

1. Call Her Name 5:51
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

2. Too Many Zeroes 3:16
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Electric Organ - Hugo Race

3. Slow Fry 4:30
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Synthesizer - Franco Naddei
Voice, Electric Organ - Hugo Race

4. Will You Wake Up 4:35
Baritone Guitar - Antonio Gramentieri
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Massimo Ferrarotto
Harmonium - Tazio Iacobacci
Violin - Vicki Brown
Voice - Miss Kenichi
Voice, Acoustic Guitar, Kora - Hugo Race

5. Coming Over 4:31
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone, Percussion - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

6. The Serpent Egg 4:01
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Keyboards - Hugo Race

7. In The Pines 3:29
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

8. Nightvision 6:06
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race


Written By - Antonio Gramentieri (tracks: 3), David Creese (tracks: 4), Hugo Race (tracks: 1 - 3, 5 - 6, 8), Leadbelly (tracks: 7), Traditional (tracks: 7)




https://www.youtube.com/watch?v=mES5Y8x9REo



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Dla niemieckiej grupy Kammerflimmer Kollektief po 20 latach i 10 płytach przyszedł czas na kolejną podróż. Pochodzące z Karlsruhe trio prowadzi nas przez siedem stacji w niezgłębionej Terra Incognita, na przecięciu improwizacji i kompozycji, nieustannie przeskakując pomiędzy precyzją i wolnością, matematyką i spontanicznością, i kiedy myślimy, że mogliśmy go już sklasyfikować i zdefiniować, znika zupełnie.

Ten album zatytułowany "Są działania, które zaniedbaliśmy i które nieustannie nas wzywają" jest dla tych, którzy nie boją się nieznanego, nieustraszonych: bez słów wyczarowuje zaklęte miejsca w najbogatszych tonach, jednocześnie konfrontując nas z magią, która nas urzeka i rozdzierającą świadomością, że nigdy nie uwolnimy się od jego czarodziejskiej mocy.


After 20 years of Kammerflimmer Kollektief, with 10 albums thus far, the time has come to take a trip. The Karlsruhe combo guide us through seven stations in an unfathomable Terra Incognita, where a listening space emerges at the intersection of improvisation and composition, a space where certitude slips out of reach, jouncing incessantly between precision and freedom, oscillating furiously between cut-up and palimpsest – and, just when we think we may have pinned it down, disappears altogether.

This album entitled "There are actions which we have neglected and which never cease to call us." is one for the fearless: wordlessly conjuring up enchanted places in the richest of tones, simultaneously confronting us with magic which captivates us and the excruciating realisation that we may never be released from its spell.



..::TRACK-LIST::..

Action 1: Lucid, Imperial Beach 10:33
Action 2: Discharged, Quauhnáhuac 04:07
Action 3: Thoughtless, Hamburg 05:17
Action 4: Wasted, Ivano-Frankivsk 03:58
Action 5: Resplendent, Bolinas 06:47
Action 6: Vigilant, Jerichow 02:44
Action 7: Blessed, Ermenonville 05:29



..::OBSADA::..

Electric Guitar, Sounds [Slide, Feedbacks & Interference] - Thomas Weber
Harmonium, Sounds [Oscillations, Wind & Fury] - Heike Aumüller
Double Bass, Sounds [Low End Theory] - Johannes Frisch




https://www.youtube.com/watch?v=LtSkXpMwFTk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Dla niemieckiej grupy Kammerflimmer Kollektief po 20 latach i 10 płytach przyszedł czas na kolejną podróż. Pochodzące z Karlsruhe trio prowadzi nas przez siedem stacji w niezgłębionej Terra Incognita, na przecięciu improwizacji i kompozycji, nieustannie przeskakując pomiędzy precyzją i wolnością, matematyką i spontanicznością, i kiedy myślimy, że mogliśmy go już sklasyfikować i zdefiniować, znika zupełnie.

Ten album zatytułowany "Są działania, które zaniedbaliśmy i które nieustannie nas wzywają" jest dla tych, którzy nie boją się nieznanego, nieustraszonych: bez słów wyczarowuje zaklęte miejsca w najbogatszych tonach, jednocześnie konfrontując nas z magią, która nas urzeka i rozdzierającą świadomością, że nigdy nie uwolnimy się od jego czarodziejskiej mocy.


After 20 years of Kammerflimmer Kollektief, with 10 albums thus far, the time has come to take a trip. The Karlsruhe combo guide us through seven stations in an unfathomable Terra Incognita, where a listening space emerges at the intersection of improvisation and composition, a space where certitude slips out of reach, jouncing incessantly between precision and freedom, oscillating furiously between cut-up and palimpsest – and, just when we think we may have pinned it down, disappears altogether.

This album entitled "There are actions which we have neglected and which never cease to call us." is one for the fearless: wordlessly conjuring up enchanted places in the richest of tones, simultaneously confronting us with magic which captivates us and the excruciating realisation that we may never be released from its spell.



..::TRACK-LIST::..

Action 1: Lucid, Imperial Beach 10:33
Action 2: Discharged, Quauhnáhuac 04:07
Action 3: Thoughtless, Hamburg 05:17
Action 4: Wasted, Ivano-Frankivsk 03:58
Action 5: Resplendent, Bolinas 06:47
Action 6: Vigilant, Jerichow 02:44
Action 7: Blessed, Ermenonville 05:29



..::OBSADA::..

Electric Guitar, Sounds [Slide, Feedbacks & Interference] - Thomas Weber
Harmonium, Sounds [Oscillations, Wind & Fury] - Heike Aumüller
Double Bass, Sounds [Low End Theory] - Johannes Frisch




https://www.youtube.com/watch?v=LtSkXpMwFTk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Magneto - to warszawskie trio założone przez gitarzystę Bartka Tycińskiego (m.in Mitch & Mitch, Starzy Singers, Slalom, Der Father/Mother, New Cage, Veda Sound ) wraz z perkusistą Hubertem Zemlerem (m.in Der Father/Mother, Opla, CEL) i basistą Piotrem Domagalskim (m.in Lomi Lomi, Levity)

Związani z warszawską wytwórnią Lado ABC (RIP) muzycy, tym razem postanowili spotkać się wiosną podczas lockdownu, żeby nie zwariować. Efektem tego spotkania było nagranie albumu „Requiem pour Satana”, który zawiera 10 utworów instrumentalnych.

Stylistycznie album stanowi mieszankę łączącą w sobie zarówno rytmy południowoamerykańskie, tajski surf, turecki funk, hawajską hulę czy muzykę filmową. Trzy utwory to aranżacje Louiza Bonfy, Camille Sauvage i P.M. Pocket Music, a pozostałe to kompozycje muzyków. Całość zagrana jest w sposób minimalistyczny, z sennymi, rozmytymi gitarami i psychodeliczną, transową sekcją rytmiczną.

Wydawca


Gościem specjalnym trzeciej części mojego jednorazowego cyklu będzie osobnik o imieniu Lucyfer. Choć historia i sztuka różne imiona mu nadawała, a niektórzy wyrażali mu nawet współczucie. Do moich ulubionych należy imię Woland. Jego znakiem rozpoznawczym jest liczba sześćset sześćdziesiąt sześć, co kierować może (ale nie musi) do dawnego portalu/wydawcy Trzy Szóstki. Są tacy, którzy twierdzą, że za pomocą wzoru na ciastkach stara się z nami skomunikować. Z tego wstępu płynnie przechodzimy do powołanego w pandemii tria Magneto, które uraczyło nas uroczą i wspaniałą płytą „Requiem pour Satana”, której okładkowy szpon nie pozostawia wątpliwości, co do miejsca pochodzenia.

Za nazwą Magneto skryli się gitarzysta i kompozytor Bartek Tyciński, perkusista Hubert Zemler oraz basista Piotr Domagalski. Powinniście ich znać z różnych składów, a przytaczać wszystkiego w czym udział wzięli nie mam zamiaru. Za mało miejsca. Jedno jest pewne, trzymając się legendy o Robercie Johnsonie można założyć, że nasze trio też weszło w konszachty z diabłem. Tak najłatwiej wytłumaczyć sobie z poziomu kanapy ich piekielne muzyczne zdolności. Trudniej pewnie wyjść z założenia, że oto mamy do czynienia z trzema wybitnie utalentowanymi jednostkami, które ciężką pracą, otwartymi głowami osiągnęli taki poziom.

Mnie pasują obie wersje, a wysoka jakość albumu „Requiem pour Satana” nie jest dla mnie zaskoczeniem, choć zaskoczeń na nim nie brakuje. Rzućmy to i posłuchajmy „Requiem pour Satan” (kompozycja Camille`a Sauvage z wokalizą Joanny Halszki Sokołowskiej) kapitalnie filmowego utworu, który buduje i rozbraja jednocześnie nastrój grozy. Szaleńcze eskapady stylistyczne zespołu są olśniewające. Luźny, pustynny i amerykański „Mikołaj”, powolno-rozmyty „Temptation of Stingray”, rozpromieniony i taneczny „Mambolero” brazylijskiego gitarzysty Luiza Bonfa czy przywołujący na myśl stare polskie filmy „Henryk Hula”.

Niewyczerpane muszą być zasoby inteligencji i pomysłowości twórców. Wszakże na początek dostajemy strzał z biodra w postaci „Pama Rum Kwan” (oryg. P.M Pocket Music). Każdy nadwrażliwiec porzuci smutne oblicze, gdy mu się puści „La Rumbia en Blanco y Negro”. Z kolei „Die Turkfunken” jest tak mocny, że zawstydza światowych epigonów rocka oraz ich słuchaczy. Niczego nie można być do końca pewnym bo trio za nic ma reguły i zasady, których spisanych nikt nie widział. Nawet w wolniejszej odsłonie („Garagem de Pedrinho”) potrafią sporo namieszać. Nic lepszego nie znajdziecie. Albumy takie jak „Requiem pour Satana” przypominają, że człowiek wymyślił muzykę również dla radości. Że przy okazji jest to płyta polska, cieszy podwójnie.

Jarek Szczęsny


Magneto is an instrumental group founded by guitarist and composer Bartek Tyciński together with drummer and composer Hubert Zemler and bassist and composer Piotr Domagalski. Magneto is based in Warsaw (Poland)
The members of the band are part of Warsaw’s experimental, jazz, impro, contemporary music scene. They collaborated in the past in various bands and projects of Warsaw’s legendary independent label Lado ABC. This time they met during Spring lockdown not to get crazy. As a result they recorded „Requiem pour Satana” - 10 instrumental tunes that combine South American rhythms, Thai shadow / surf music, Turkish funk, Hawaiian hula ballad and soundtrack music. Three tunes are arrangements of Louiz Bonfa, Camille Sauvage and P.M. Pocket Music. The rest are original compositions of the trio. The sound is quite minimalistic with dreamy, reverbed guitars and psychodelic, trans rhythm section.

Noise Magazine Review (April 21, 2021)
"Magneto is a a Polish jazz-rock trio consisting of Hubert Zemler, Piotr Domagalski, and Bartek Tyciński. They’ve been pigeonholed as essentially an instrumental surf rock band (which is partially their own doing) but there is so much more to the band and their sound than simply a more technically savvy reimagining of Dick Dale’s repertoire. A lot of what you will hear on their debut album Requiem pour Satana is reminiscent of the cinematic and aesthetic qualities of the most recent El Michels Affair album Yeti Season. Not surprising as both bands see fit to combine South American rhythms with Turkish funk. Beyond such apt comparisons though, it is worth noting that Magneto has a unique and eclectic aura that distinguishes them from their peers in the world of international jazz. A lot of the sounds that they are combining shouldn’t work together, but somehow still adhere in to a coherent and euphonious listening experience.

What is especially magnificent about Magneto is that while their music is easy on the ears, it’s far from a superfluous listen. Something that I attribute to not only the catchy compositions they’ve crafted but also the slightly tart quality of their guitar tones, an aspect that accommodates a sense of the uncanny. The band’s journey of forbidden fruit finding begins with “Pama Rum Kwan” a lonesome, Thai-surf flavored splash of salt and tears. The next track “La Rumbia en Blanco y Negro” threads Turkish-inspired chords through Brazillian bongo beats to produce a slightly sticky traipse of galloping rhythms and curiously textured grooves.

Instrumental surf rock hasn’t been go-to for rock enthusiasts since at least the early ’60s, and while it was somewhat revived during the ’90s, this revisionist revival seemed to focus more on the genre’s overlap with rockabilly. A fact that made it feel like an afterthought and incomplete in its appreciation. It’s therefore very cool to hear Magneto reach back to the central American origins of the genre with cool little, mid-afternoon cantina jammers like”Mambolero” and filter these dusty-boarder walking chords through numbers as mysterious as the witchy, spur-clattery trance, scuff and slither of the title-track, which feels like it is attempting to entice your soul out of your body with a heavy-lidded gaze. It’s a number with a snake-like charm which “Danse Exotique d’un Amant Timide” also mimics. “Die Turkfunken” is an admirable Chicano soul indebted bop, while closer “MIkołaj” plants itself squarely on the California coast with a homemade satellite dish, attempting to intercept messages from interstellar beings. Requiem pour Satana is a strangely transportive record that is worth your time today." Mick R.



..::TRACK-LIST::..

1. Pama Rum Kwan 05:03
2. La Rumbia en Blanco y Negro 03:13
3. Temptation of Stingray 06:19
4. Mambolero 05:40
5. Requiem pour Satan 04:58
6. Die Turkfunken 04:21
7. Henryk Hula 03:56
8. Garagem de Pedrinho 05:51
+
9. Danse Exotique d'un Amant Timide 03:14
10. Mikołaj 05:19



..::OBSADA::..

Bartek Tyciński - guitar, organ, synth, voice
Hubert Zemler - drums, percussions, synth, voice
Piotr Domagalski - bass, voice

Special guests:
Joanna Halszka Sokołowska, Igor Nikiforow („Pama Rum Kwan”, „Die Turkfunken”, „Henryk Hula”
Joanna Halszka Sokołowska („Temptation of Stingray”, „Requiem pour Satan”)
Piotr Zabrodzki ("Mikołaj")

Songs written by:
Bartek Tyciński, Hubert Zemler, Piotr Domagalski (tracks 2,8,9,10),
Bartek Tycinski (tracks 3,6,7),
P.M Pocket Music (track 1),
Luiz Bonfa (track 4),
Camille Sauvage (track 5)



https://www.youtube.com/watch?v=CR5hQnaQbww


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Magneto - to warszawskie trio założone przez gitarzystę Bartka Tycińskiego (m.in Mitch & Mitch, Starzy Singers, Slalom, Der Father/Mother, New Cage, Veda Sound ) wraz z perkusistą Hubertem Zemlerem (m.in Der Father/Mother, Opla, CEL) i basistą Piotrem Domagalskim (m.in Lomi Lomi, Levity)

Związani z warszawską wytwórnią Lado ABC (RIP) muzycy, tym razem postanowili spotkać się wiosną podczas lockdownu, żeby nie zwariować. Efektem tego spotkania było nagranie albumu „Requiem pour Satana”, który zawiera 10 utworów instrumentalnych.

Stylistycznie album stanowi mieszankę łączącą w sobie zarówno rytmy południowoamerykańskie, tajski surf, turecki funk, hawajską hulę czy muzykę filmową. Trzy utwory to aranżacje Louiza Bonfy, Camille Sauvage i P.M. Pocket Music, a pozostałe to kompozycje muzyków. Całość zagrana jest w sposób minimalistyczny, z sennymi, rozmytymi gitarami i psychodeliczną, transową sekcją rytmiczną.

Wydawca


Gościem specjalnym trzeciej części mojego jednorazowego cyklu będzie osobnik o imieniu Lucyfer. Choć historia i sztuka różne imiona mu nadawała, a niektórzy wyrażali mu nawet współczucie. Do moich ulubionych należy imię Woland. Jego znakiem rozpoznawczym jest liczba sześćset sześćdziesiąt sześć, co kierować może (ale nie musi) do dawnego portalu/wydawcy Trzy Szóstki. Są tacy, którzy twierdzą, że za pomocą wzoru na ciastkach stara się z nami skomunikować. Z tego wstępu płynnie przechodzimy do powołanego w pandemii tria Magneto, które uraczyło nas uroczą i wspaniałą płytą „Requiem pour Satana”, której okładkowy szpon nie pozostawia wątpliwości, co do miejsca pochodzenia.

Za nazwą Magneto skryli się gitarzysta i kompozytor Bartek Tyciński, perkusista Hubert Zemler oraz basista Piotr Domagalski. Powinniście ich znać z różnych składów, a przytaczać wszystkiego w czym udział wzięli nie mam zamiaru. Za mało miejsca. Jedno jest pewne, trzymając się legendy o Robercie Johnsonie można założyć, że nasze trio też weszło w konszachty z diabłem. Tak najłatwiej wytłumaczyć sobie z poziomu kanapy ich piekielne muzyczne zdolności. Trudniej pewnie wyjść z założenia, że oto mamy do czynienia z trzema wybitnie utalentowanymi jednostkami, które ciężką pracą, otwartymi głowami osiągnęli taki poziom.

Mnie pasują obie wersje, a wysoka jakość albumu „Requiem pour Satana” nie jest dla mnie zaskoczeniem, choć zaskoczeń na nim nie brakuje. Rzućmy to i posłuchajmy „Requiem pour Satan” (kompozycja Camille`a Sauvage z wokalizą Joanny Halszki Sokołowskiej) kapitalnie filmowego utworu, który buduje i rozbraja jednocześnie nastrój grozy. Szaleńcze eskapady stylistyczne zespołu są olśniewające. Luźny, pustynny i amerykański „Mikołaj”, powolno-rozmyty „Temptation of Stingray”, rozpromieniony i taneczny „Mambolero” brazylijskiego gitarzysty Luiza Bonfa czy przywołujący na myśl stare polskie filmy „Henryk Hula”.

Niewyczerpane muszą być zasoby inteligencji i pomysłowości twórców. Wszakże na początek dostajemy strzał z biodra w postaci „Pama Rum Kwan” (oryg. P.M Pocket Music). Każdy nadwrażliwiec porzuci smutne oblicze, gdy mu się puści „La Rumbia en Blanco y Negro”. Z kolei „Die Turkfunken” jest tak mocny, że zawstydza światowych epigonów rocka oraz ich słuchaczy. Niczego nie można być do końca pewnym bo trio za nic ma reguły i zasady, których spisanych nikt nie widział. Nawet w wolniejszej odsłonie („Garagem de Pedrinho”) potrafią sporo namieszać. Nic lepszego nie znajdziecie. Albumy takie jak „Requiem pour Satana” przypominają, że człowiek wymyślił muzykę również dla radości. Że przy okazji jest to płyta polska, cieszy podwójnie.

Jarek Szczęsny


Magneto is an instrumental group founded by guitarist and composer Bartek Tyciński together with drummer and composer Hubert Zemler and bassist and composer Piotr Domagalski. Magneto is based in Warsaw (Poland)
The members of the band are part of Warsaw’s experimental, jazz, impro, contemporary music scene. They collaborated in the past in various bands and projects of Warsaw’s legendary independent label Lado ABC. This time they met during Spring lockdown not to get crazy. As a result they recorded „Requiem pour Satana” - 10 instrumental tunes that combine South American rhythms, Thai shadow / surf music, Turkish funk, Hawaiian hula ballad and soundtrack music. Three tunes are arrangements of Louiz Bonfa, Camille Sauvage and P.M. Pocket Music. The rest are original compositions of the trio. The sound is quite minimalistic with dreamy, reverbed guitars and psychodelic, trans rhythm section.

Noise Magazine Review (April 21, 2021)
"Magneto is a a Polish jazz-rock trio consisting of Hubert Zemler, Piotr Domagalski, and Bartek Tyciński. They’ve been pigeonholed as essentially an instrumental surf rock band (which is partially their own doing) but there is so much more to the band and their sound than simply a more technically savvy reimagining of Dick Dale’s repertoire. A lot of what you will hear on their debut album Requiem pour Satana is reminiscent of the cinematic and aesthetic qualities of the most recent El Michels Affair album Yeti Season. Not surprising as both bands see fit to combine South American rhythms with Turkish funk. Beyond such apt comparisons though, it is worth noting that Magneto has a unique and eclectic aura that distinguishes them from their peers in the world of international jazz. A lot of the sounds that they are combining shouldn’t work together, but somehow still adhere in to a coherent and euphonious listening experience.

What is especially magnificent about Magneto is that while their music is easy on the ears, it’s far from a superfluous listen. Something that I attribute to not only the catchy compositions they’ve crafted but also the slightly tart quality of their guitar tones, an aspect that accommodates a sense of the uncanny. The band’s journey of forbidden fruit finding begins with “Pama Rum Kwan” a lonesome, Thai-surf flavored splash of salt and tears. The next track “La Rumbia en Blanco y Negro” threads Turkish-inspired chords through Brazillian bongo beats to produce a slightly sticky traipse of galloping rhythms and curiously textured grooves.

Instrumental surf rock hasn’t been go-to for rock enthusiasts since at least the early ’60s, and while it was somewhat revived during the ’90s, this revisionist revival seemed to focus more on the genre’s overlap with rockabilly. A fact that made it feel like an afterthought and incomplete in its appreciation. It’s therefore very cool to hear Magneto reach back to the central American origins of the genre with cool little, mid-afternoon cantina jammers like”Mambolero” and filter these dusty-boarder walking chords through numbers as mysterious as the witchy, spur-clattery trance, scuff and slither of the title-track, which feels like it is attempting to entice your soul out of your body with a heavy-lidded gaze. It’s a number with a snake-like charm which “Danse Exotique d’un Amant Timide” also mimics. “Die Turkfunken” is an admirable Chicano soul indebted bop, while closer “MIkołaj” plants itself squarely on the California coast with a homemade satellite dish, attempting to intercept messages from interstellar beings. Requiem pour Satana is a strangely transportive record that is worth your time today." Mick R.



..::TRACK-LIST::..

1. Pama Rum Kwan 05:03
2. La Rumbia en Blanco y Negro 03:13
3. Temptation of Stingray 06:19
4. Mambolero 05:40
5. Requiem pour Satan 04:58
6. Die Turkfunken 04:21
7. Henryk Hula 03:56
8. Garagem de Pedrinho 05:51
+
9. Danse Exotique d'un Amant Timide 03:14
10. Mikołaj 05:19



..::OBSADA::..

Bartek Tyciński - guitar, organ, synth, voice
Hubert Zemler - drums, percussions, synth, voice
Piotr Domagalski - bass, voice

Special guests:
Joanna Halszka Sokołowska, Igor Nikiforow („Pama Rum Kwan”, „Die Turkfunken”, „Henryk Hula”
Joanna Halszka Sokołowska („Temptation of Stingray”, „Requiem pour Satan”)
Piotr Zabrodzki ("Mikołaj")

Songs written by:
Bartek Tyciński, Hubert Zemler, Piotr Domagalski (tracks 2,8,9,10),
Bartek Tycinski (tracks 3,6,7),
P.M Pocket Music (track 1),
Luiz Bonfa (track 4),
Camille Sauvage (track 5)



https://www.youtube.com/watch?v=CR5hQnaQbww


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Prawdziwy eksperyment, jak 'Why Don't You Eat Carrots'.
'Fresh Air' jest pełen barwnej wariacji dźwiękowej, całkowicie pozbawionej ograniczeń ze strony sceny rockowej. To ich podejście można by chyba uznać za swoistą antytezę wszystkiego, co dzieje się obecnie... jakby na całym albumie twierdzili, że 'muzyka pop musi iść do diabła'.

To powiew świeżości w wielkim schemacie rocka eksperymentalnego.



In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now. Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub and Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola.

Books out! Class work! Subject: Geometry. What do all these rectangles, circles, dots, and triangles mean to you? It's not so old-school when Werner "Zappi" Diermaier presents his geometrical forms. But the question that bandmates and the audience at the California Institute of the Arts were confronted with was a rather similar one: How would you transform the graphic score, which is currently projected onto the screen, into acoustic signals? The result was a wildly meandering, high -intensity, 23 - second symphony, in which the onomatopoetic knot bursts. "It's a sort of dadaist choir, a musique impressionist e," says faUSt founder Jean-Hervé Péron. "People participated right away." "Sounds like a sporting event! And the audience screams: Hurray!" says Zappi Diermaier. Two perspectives on one idea from faUSt. Very good! Sit down! Continue!

But let's start from the beginning. faUSt has recorded a new album. It is entitled "Fresh Air" and differs in several respects from its predecessor "Just Us", from the year 2014. At the time, the recordings were made at Péron's rehearsal studio in Schiphorst in northern Germany, hypnotic pieces with the kind of noisemaking the band is known for. For the new album, Péron and Diermaier were looking for communication with musician friends and the audience. The tracks were recorded in changing ensembles at changing locations in the USA (during a 28-day tour in March/April 2016).

In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now.
Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. Or just phonetically – along the geometry. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub a nd Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola. The seven and a half minute title track, which faUSt deliberately placed at the beginning of the album ("so you can enjoy it for a long time," says Zappi Diermaier), begins with the poem by a French school friend of Péron (translated and recited in Polish) and ends in an industrial sound inferno. The singer cries for "Fresh Air" as if it is being taken away from him. Jean-Hervé Péron offers a political reading: "Can you breathe calmly here, or are we being poisoned?"

"Engajouez vous!" Péron presents this franco-faUStian artificial word to the audience and rewrites the Marseillaise for the here and now in the track "Chlorophyl": "Allons enfants de l'Anarchie, notre jour de jouir est arrive ". The call results from wild horror at a collapsing world: "Artists, engage through your songs, L'art pour l'art is finished." Péron quotes with his voice, above the polyphonic undergrowth that colleague Zappi so nimbly unleashes, and Barbara Manning sneaks word sketches from her bag of tricks into the hymn. And finally, Zappi has his mini-dada performance with "Schnobs" and "Bia": a small dialect - based text piece, which starts with Chlorophyl, goes over the meadow past the cow and lands with the farmer who drinks a beer and a schnapps and suddenly sees two cows. "Is it from the chlorophyl?"Good question, but no answer comes. At the last moment, these texts also want to join in the shuffle. The words and music and noise fall together continuously, sometime s a track is created completely from the free interplay of the forces that emerge when the musicians in the session approach each other. "Enlightened dilettantism" is the term used by faUSt. The story of the band can tell that tale nicely.

As Krautrockers,Faust (as the name was written before they later reformed) had a worldwide career. On their first three albums in the early 1970s, they inhabited the vast field from improvisation to Bricolage to rock'n'roll with the ease of rogues and the determination of declared sonic renegades. They were big in Britain before the notion of Krautrock had made the rounds in Germany. One can still feel the breathing of this music, the bubbling of this primal soup, in current faUSt pieces, in the stoneage thudding of "Fish", which Faust anticipated in 1972 on "Mamie Is Blue". But you will also be able to distinguish the as - yet- unheard if you allow yourself enough audio time. The sound of a squeaky door from the house of Jean -Hervé Péron, for which the musician has the same kind of enthusiasm others might reserve for a brilliant guitar riff ("gripping, touching"); or the minute -long fadeout of "Fish", which Zappi Diermaier is so excited about. The only plan is for the band to take off without a plan. "We let the music play through us," says Jean-Hervé Péron. Everything else is up to the listener, to make his own film. Jean-Hervé Péron has a little tip for us:
Listen to the fish.



..::TRACK-LIST::..

1. Fresh Air 17:30
2. Birds Of Texas 2:30
3. Partitur 0:22
4. La Poulie 6:37
5. Chlorophyl 8:04
6. Lights Flickr 5:39
7. Fish 11:22

Tracks 1 and 7 recorded live at WFMU, Jersey City
Tracks 2 and 4 recorded at Al Nico Studios, Austin
Tracks 3, 5 and 6 recorded at CalArts, Los Angeles by John Baffa.




..::OBSADA::..

Jean-Hervé Peron - composer & performer
Werner Diermeier - composer & performer

With:
Maxime Manac'h - performer
Barbara Manning - performer
Beata Budkiewicz - performer
Braden Diotte - performer
Juergen Engler - performer
Michael Day - performer
Robert Pepper - performer
Ulrich Krieger - performer
Ulrike Stöve - performer
Ysanne Spevack - performer




https://www.youtube.com/watch?v=16K4r1F4b90



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Prawdziwy eksperyment, jak 'Why Don't You Eat Carrots'.
'Fresh Air' jest pełen barwnej wariacji dźwiękowej, całkowicie pozbawionej ograniczeń ze strony sceny rockowej. To ich podejście można by chyba uznać za swoistą antytezę wszystkiego, co dzieje się obecnie... jakby na całym albumie twierdzili, że 'muzyka pop musi iść do diabła'.

To powiew świeżości w wielkim schemacie rocka eksperymentalnego.



In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now. Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub and Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola.

Books out! Class work! Subject: Geometry. What do all these rectangles, circles, dots, and triangles mean to you? It's not so old-school when Werner "Zappi" Diermaier presents his geometrical forms. But the question that bandmates and the audience at the California Institute of the Arts were confronted with was a rather similar one: How would you transform the graphic score, which is currently projected onto the screen, into acoustic signals? The result was a wildly meandering, high -intensity, 23 - second symphony, in which the onomatopoetic knot bursts. "It's a sort of dadaist choir, a musique impressionist e," says faUSt founder Jean-Hervé Péron. "People participated right away." "Sounds like a sporting event! And the audience screams: Hurray!" says Zappi Diermaier. Two perspectives on one idea from faUSt. Very good! Sit down! Continue!

But let's start from the beginning. faUSt has recorded a new album. It is entitled "Fresh Air" and differs in several respects from its predecessor "Just Us", from the year 2014. At the time, the recordings were made at Péron's rehearsal studio in Schiphorst in northern Germany, hypnotic pieces with the kind of noisemaking the band is known for. For the new album, Péron and Diermaier were looking for communication with musician friends and the audience. The tracks were recorded in changing ensembles at changing locations in the USA (during a 28-day tour in March/April 2016).

In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now.
Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. Or just phonetically – along the geometry. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub a nd Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola. The seven and a half minute title track, which faUSt deliberately placed at the beginning of the album ("so you can enjoy it for a long time," says Zappi Diermaier), begins with the poem by a French school friend of Péron (translated and recited in Polish) and ends in an industrial sound inferno. The singer cries for "Fresh Air" as if it is being taken away from him. Jean-Hervé Péron offers a political reading: "Can you breathe calmly here, or are we being poisoned?"

"Engajouez vous!" Péron presents this franco-faUStian artificial word to the audience and rewrites the Marseillaise for the here and now in the track "Chlorophyl": "Allons enfants de l'Anarchie, notre jour de jouir est arrive ". The call results from wild horror at a collapsing world: "Artists, engage through your songs, L'art pour l'art is finished." Péron quotes with his voice, above the polyphonic undergrowth that colleague Zappi so nimbly unleashes, and Barbara Manning sneaks word sketches from her bag of tricks into the hymn. And finally, Zappi has his mini-dada performance with "Schnobs" and "Bia": a small dialect - based text piece, which starts with Chlorophyl, goes over the meadow past the cow and lands with the farmer who drinks a beer and a schnapps and suddenly sees two cows. "Is it from the chlorophyl?"Good question, but no answer comes. At the last moment, these texts also want to join in the shuffle. The words and music and noise fall together continuously, sometime s a track is created completely from the free interplay of the forces that emerge when the musicians in the session approach each other. "Enlightened dilettantism" is the term used by faUSt. The story of the band can tell that tale nicely.

As Krautrockers,Faust (as the name was written before they later reformed) had a worldwide career. On their first three albums in the early 1970s, they inhabited the vast field from improvisation to Bricolage to rock'n'roll with the ease of rogues and the determination of declared sonic renegades. They were big in Britain before the notion of Krautrock had made the rounds in Germany. One can still feel the breathing of this music, the bubbling of this primal soup, in current faUSt pieces, in the stoneage thudding of "Fish", which Faust anticipated in 1972 on "Mamie Is Blue". But you will also be able to distinguish the as - yet- unheard if you allow yourself enough audio time. The sound of a squeaky door from the house of Jean -Hervé Péron, for which the musician has the same kind of enthusiasm others might reserve for a brilliant guitar riff ("gripping, touching"); or the minute -long fadeout of "Fish", which Zappi Diermaier is so excited about. The only plan is for the band to take off without a plan. "We let the music play through us," says Jean-Hervé Péron. Everything else is up to the listener, to make his own film. Jean-Hervé Péron has a little tip for us:
Listen to the fish.



..::TRACK-LIST::..

1. Fresh Air 17:30
2. Birds Of Texas 2:30
3. Partitur 0:22
4. La Poulie 6:37
5. Chlorophyl 8:04
6. Lights Flickr 5:39
7. Fish 11:22

Tracks 1 and 7 recorded live at WFMU, Jersey City
Tracks 2 and 4 recorded at Al Nico Studios, Austin
Tracks 3, 5 and 6 recorded at CalArts, Los Angeles by John Baffa.




..::OBSADA::..

Jean-Hervé Peron - composer & performer
Werner Diermeier - composer & performer

With:
Maxime Manac'h - performer
Barbara Manning - performer
Beata Budkiewicz - performer
Braden Diotte - performer
Juergen Engler - performer
Michael Day - performer
Robert Pepper - performer
Ulrich Krieger - performer
Ulrike Stöve - performer
Ysanne Spevack - performer




https://www.youtube.com/watch?v=16K4r1F4b90



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

„Po zanurzeniu się w archiwum, aby przedstawić serię istotnych wznowień, Bureau B kontynuuje wspieranie chaotycznej błyskotliwości Faust za pomocą LP z zupełnie nową muzyką, której kuratorem jest pomysłodawca Zappi Diermaier i zespół muzycznych przyjaciół, w tym Uwe Bastiansen, Elke Drapatz, Dirk Dresselhaus, Jochen Arbeit, Sonja Kosche, Andrew Unruh i współzałożyciel Gunther Wüsthoff. Przez lata Faust stał się wieloma różnymi bytami, z których każdy był tak oddzielny jak palce, ale tak połączony jak dłoń, która tworzy ich tytułową pięść.

W latach 1971-1974 zespół z Hamburga przecierał śmiałe szlaki dźwiękowe, pomagając stworzyć odrębny i deliryczny nurt niemieckiej muzyki, który znamy jako Krautrock. Bezkompromisowe, innowacyjne i eksperymentalne wydawnictwa z tego okresu i historie towarzyszące ich powstaniu są niczym innym jak legendą, a fakt, że po przerwie zespół powrócił i pozostał aktywny w różnych oddzielnych i równoległych wcieleniach, jest całkowicie odpowiedni dla tych muzycznych rewolucjonistów. Na Blickwinkel wcielenie Diermaiera obejmuje synchroniczność i przypadek, aby uchwycić moment w sześciościeżkowej migawce industrialnego zgrzytu, niepokojącej atmosfery i psychodelicznej motoryki”.


"After dipping into the archive to deliver a series of essential reissues, Bureau B continues to encourage the chaotic brilliance of Faust with an LP of brand new music curated by originator Zappi Diermaier and a band of musical friends, including Uwe Bastiansen, Elke Drapatz, Dirk Dresselhaus, Jochen Arbeit, Sonja Kosche, Andrew Unruh, and fellow founding member Gunther Wüsthoff. Over the years, Faust has become many things, each as separate as the fingers but as together as the hand that makes up their eponymous fist. From 1971 to 1974, the Hamburg band blazed a bold sonic trail, helping to create the distinct and delirious strand of German music we've come to know as Krautrock. Uncompromising, innovative, and experimental, their releases in that period and the stories accompanying their creation are nothing short of legendary, and the fact that after a hiatus, the band returned and remained active in a variety of separate and simultaneous incarnations is entirely fitting for these musical revolutionaries. On Blickwinkel, Diermaier's incarnation embraces synchronicity and chance in order to capture the moment in a six-track snapshot of industrial churn, unsettling ambience, and psychedelic motorik."



I honestly didn't expect them to make a new album this year. I thought after the series of archival releases after ,,Daumenbruch'', I figured that Faust was done for good. A band going for 50 years usually indicates that someday, they'll disband, and they'll be considered a legacy. However, Faust plays on unexpectations, and so it now seems like they're gonna still continue making new music, even if they're half a decade old at this point. It's exciting, and after listening to their newest effort of Blickwinkel, I can definitely say that Faust shows no sign of stopping their streak of great new music!
Much like its predecessor, Blickwinkel is very focused on a more post-rock adjacent sound to the krautrock. However, what I think really shines for this album, in retrospect, is that it uses that more post-rockish sound found on ,,Daumenbruch'', and merges it with that classic early 70s Faust sound. Each track has moments that remind me heavily of stuff off of So Far, or even their debut! Not only is this merging just a really fun time to experience, but it genuinely sounds good. My favorite track of Künstliche Intelligenz shows this extremely well, starting off as this super noisy, almost alien sounding track with minor jazz inflections, until after the half-way point where it becomes a more stylized track that feels like a more proper Faust song. Even after the half-way point, though, the song still continues some of the insanity that the first half showcased, and I think it is all incredibly well put together.

I also really like the jamming Faust showcases here. They have a level of playing etiquette that I very much enjoy, going through long sessions of strums and drumming to great a mix of intriguingly cryptic moods, as well as heavy atmospheres that really prove their worth for me. Kratie in particular is great at this, being the biggest track on here of course. At 13 minutes, Faust proves that they're still one of the best at making intricate and fun krautrock jams, 50 years after they proved it for the first time on Faust IV.

Though perhaps this album could be a bit better if it didn't also sound like a bit of a rehash from ,,Daumenbruch'' on certain points. Now, do not get me wrong, I love ,,Daumenbruch'', I think it is one of the best albums of the entire Faust discography, but at times Blickwinkel feels like they were just making another ,,Daumenbruch''. Now, I say 'at times' because I say the more ,,Daumenbruch'' focused elements are quite few, but even though they're small they're very noticeable. The first track of For Schlaghammer shows this kinda thing off the worst in my opinion. Still a good track but man it is definitely not a strong opener to showcase what kind of an album Blickwinkel is.

Despite that, though, Blickwinkel proves to be a smash hit to my ears! While a lot of the releases so far in the 2020s for Faust have been hit or miss, they still prove that they're a band to be a fan for with releases such as this. I hope one day they'll make a new studio effort that can rival, if not surpass their masterpiece. At this rate, and with what Blickwinkel shows, that prospect may be right around the corner soon.

Dapper~Blueberries



..::TRACK-LIST::..

1. For Schlaghammer 08:25
2. Künstliche Intelligenz 09:12
3. Sunny Night 09:03
4. Kriminelle Kur 03:57
5. Die 5. Revolution 08:34
6. Kratie 13:32



..::OBSADA::..

Drums, Percussion, Performer [Metal Plate / Grinder] - Zappi W. Diermaier
Bass, Guitar, Effects - Dirk Dresselhaus
Drum [Drum Effect], Effects [Drum Effect] - Elke Drapatz
Guitar, Effects, Performer [Objects], Kalimba, Harmonium - Jochen Arbeit
Guitar, Synthesizer, Sampler - Uwe Bastiansen
Performer [Objects / Bed Harp / Ventilator] - Sonja Kosche




https://www.youtube.com/watch?v=v5b8enJxPrk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

„Po zanurzeniu się w archiwum, aby przedstawić serię istotnych wznowień, Bureau B kontynuuje wspieranie chaotycznej błyskotliwości Faust za pomocą LP z zupełnie nową muzyką, której kuratorem jest pomysłodawca Zappi Diermaier i zespół muzycznych przyjaciół, w tym Uwe Bastiansen, Elke Drapatz, Dirk Dresselhaus, Jochen Arbeit, Sonja Kosche, Andrew Unruh i współzałożyciel Gunther Wüsthoff. Przez lata Faust stał się wieloma różnymi bytami, z których każdy był tak oddzielny jak palce, ale tak połączony jak dłoń, która tworzy ich tytułową pięść.

W latach 1971-1974 zespół z Hamburga przecierał śmiałe szlaki dźwiękowe, pomagając stworzyć odrębny i deliryczny nurt niemieckiej muzyki, który znamy jako Krautrock. Bezkompromisowe, innowacyjne i eksperymentalne wydawnictwa z tego okresu i historie towarzyszące ich powstaniu są niczym innym jak legendą, a fakt, że po przerwie zespół powrócił i pozostał aktywny w różnych oddzielnych i równoległych wcieleniach, jest całkowicie odpowiedni dla tych muzycznych rewolucjonistów. Na Blickwinkel wcielenie Diermaiera obejmuje synchroniczność i przypadek, aby uchwycić moment w sześciościeżkowej migawce industrialnego zgrzytu, niepokojącej atmosfery i psychodelicznej motoryki”.


"After dipping into the archive to deliver a series of essential reissues, Bureau B continues to encourage the chaotic brilliance of Faust with an LP of brand new music curated by originator Zappi Diermaier and a band of musical friends, including Uwe Bastiansen, Elke Drapatz, Dirk Dresselhaus, Jochen Arbeit, Sonja Kosche, Andrew Unruh, and fellow founding member Gunther Wüsthoff. Over the years, Faust has become many things, each as separate as the fingers but as together as the hand that makes up their eponymous fist. From 1971 to 1974, the Hamburg band blazed a bold sonic trail, helping to create the distinct and delirious strand of German music we've come to know as Krautrock. Uncompromising, innovative, and experimental, their releases in that period and the stories accompanying their creation are nothing short of legendary, and the fact that after a hiatus, the band returned and remained active in a variety of separate and simultaneous incarnations is entirely fitting for these musical revolutionaries. On Blickwinkel, Diermaier's incarnation embraces synchronicity and chance in order to capture the moment in a six-track snapshot of industrial churn, unsettling ambience, and psychedelic motorik."



I honestly didn't expect them to make a new album this year. I thought after the series of archival releases after ,,Daumenbruch'', I figured that Faust was done for good. A band going for 50 years usually indicates that someday, they'll disband, and they'll be considered a legacy. However, Faust plays on unexpectations, and so it now seems like they're gonna still continue making new music, even if they're half a decade old at this point. It's exciting, and after listening to their newest effort of Blickwinkel, I can definitely say that Faust shows no sign of stopping their streak of great new music!
Much like its predecessor, Blickwinkel is very focused on a more post-rock adjacent sound to the krautrock. However, what I think really shines for this album, in retrospect, is that it uses that more post-rockish sound found on ,,Daumenbruch'', and merges it with that classic early 70s Faust sound. Each track has moments that remind me heavily of stuff off of So Far, or even their debut! Not only is this merging just a really fun time to experience, but it genuinely sounds good. My favorite track of Künstliche Intelligenz shows this extremely well, starting off as this super noisy, almost alien sounding track with minor jazz inflections, until after the half-way point where it becomes a more stylized track that feels like a more proper Faust song. Even after the half-way point, though, the song still continues some of the insanity that the first half showcased, and I think it is all incredibly well put together.

I also really like the jamming Faust showcases here. They have a level of playing etiquette that I very much enjoy, going through long sessions of strums and drumming to great a mix of intriguingly cryptic moods, as well as heavy atmospheres that really prove their worth for me. Kratie in particular is great at this, being the biggest track on here of course. At 13 minutes, Faust proves that they're still one of the best at making intricate and fun krautrock jams, 50 years after they proved it for the first time on Faust IV.

Though perhaps this album could be a bit better if it didn't also sound like a bit of a rehash from ,,Daumenbruch'' on certain points. Now, do not get me wrong, I love ,,Daumenbruch'', I think it is one of the best albums of the entire Faust discography, but at times Blickwinkel feels like they were just making another ,,Daumenbruch''. Now, I say 'at times' because I say the more ,,Daumenbruch'' focused elements are quite few, but even though they're small they're very noticeable. The first track of For Schlaghammer shows this kinda thing off the worst in my opinion. Still a good track but man it is definitely not a strong opener to showcase what kind of an album Blickwinkel is.

Despite that, though, Blickwinkel proves to be a smash hit to my ears! While a lot of the releases so far in the 2020s for Faust have been hit or miss, they still prove that they're a band to be a fan for with releases such as this. I hope one day they'll make a new studio effort that can rival, if not surpass their masterpiece. At this rate, and with what Blickwinkel shows, that prospect may be right around the corner soon.

Dapper~Blueberries



..::TRACK-LIST::..

1. For Schlaghammer 08:25
2. Künstliche Intelligenz 09:12
3. Sunny Night 09:03
4. Kriminelle Kur 03:57
5. Die 5. Revolution 08:34
6. Kratie 13:32



..::OBSADA::..

Drums, Percussion, Performer [Metal Plate / Grinder] - Zappi W. Diermaier
Bass, Guitar, Effects - Dirk Dresselhaus
Drum [Drum Effect], Effects [Drum Effect] - Elke Drapatz
Guitar, Effects, Performer [Objects], Kalimba, Harmonium - Jochen Arbeit
Guitar, Synthesizer, Sampler - Uwe Bastiansen
Performer [Objects / Bed Harp / Ventilator] - Sonja Kosche




https://www.youtube.com/watch?v=v5b8enJxPrk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten dziwny palindrom Rats Live On No Evil Star jest nazwą projektu Bernda Jestrama i J. Edwarda Donalda. Ich wspólne nagrania tkwią gdzieś pomiędzy autystycznymi szkicami obcej i jednocześnie osobistej planety a próbą otwarcia starej więziennej celi z muzyką i pseudo-powagi post-modernistycznej muzyki. Podczas gdy Donald spiewa i gra na gitarze, Jestram buduje wokół niego pełne melodii, często repetytywne brzmienia elektroniczne.
Nowa fala początku lat 80-tych (w skojarzeniach z Joy Division) przenika się tutaj z akustycznym songwritingiem, okultyzmem, post-industrialem, kraut-rockiem, punkiem, współczesną elektroniką i romantycznością.

Bernd Jestram znany jest fanom muzyki elektronicznej głównie z tworzonego razem z ronaldem Lippokiem duetu TARWATER. Jestram jest jedną z najważniejszych postaci wschodnioberlińskiej sceny muzycznej już od lat 80-tych. Nagrywa słuchowiska radiowe, muzykę dla teatrów, filmów.

John Edward Donald, amerykanin z Chicago polskiego pochodzenia, mieszka od kilkunastu lat w Berlinie, swój pierwszy koncert pod psedonimem Human Elephant zagrał zimą 2000 roku. Jego artystyczne wysiłki zostały dość dokładnie udokumentowane na wiellu Epkach, CD i winylach wydawanych w Londynie, Berlinie i Chicago. Kilka z jgo solowych płyt zostało wydanych przez meksykańskie labele Scribble-Kite, Dog-Eared i Umor.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

1. Travelling On The River Styx 4:18
2. Voice Between Nations 3:21
3. Carnival Of Souls 3:35
4. Twin Speaks 1:09
5. VU Sleep 2:55
6. Elephants Bang 5:08
7. Tree In The Green 4:17
8. B.D.I. Circle The Number 3:58
9. Rats. No. 13 1:39
10. One More Time 2:06
11. Robert Johnson 2:00
12. For The Time Being 5:16



..::OBSADA::..

Bernd Jestram
J. Edward Donald




https://www.youtube.com/watch?v=1M32x48H4d0



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten dziwny palindrom Rats Live On No Evil Star jest nazwą projektu Bernda Jestrama i J. Edwarda Donalda. Ich wspólne nagrania tkwią gdzieś pomiędzy autystycznymi szkicami obcej i jednocześnie osobistej planety a próbą otwarcia starej więziennej celi z muzyką i pseudo-powagi post-modernistycznej muzyki. Podczas gdy Donald spiewa i gra na gitarze, Jestram buduje wokół niego pełne melodii, często repetytywne brzmienia elektroniczne.
Nowa fala początku lat 80-tych (w skojarzeniach z Joy Division) przenika się tutaj z akustycznym songwritingiem, okultyzmem, post-industrialem, kraut-rockiem, punkiem, współczesną elektroniką i romantycznością.

Bernd Jestram znany jest fanom muzyki elektronicznej głównie z tworzonego razem z ronaldem Lippokiem duetu TARWATER. Jestram jest jedną z najważniejszych postaci wschodnioberlińskiej sceny muzycznej już od lat 80-tych. Nagrywa słuchowiska radiowe, muzykę dla teatrów, filmów.

John Edward Donald, amerykanin z Chicago polskiego pochodzenia, mieszka od kilkunastu lat w Berlinie, swój pierwszy koncert pod psedonimem Human Elephant zagrał zimą 2000 roku. Jego artystyczne wysiłki zostały dość dokładnie udokumentowane na wiellu Epkach, CD i winylach wydawanych w Londynie, Berlinie i Chicago. Kilka z jgo solowych płyt zostało wydanych przez meksykańskie labele Scribble-Kite, Dog-Eared i Umor.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

1. Travelling On The River Styx 4:18
2. Voice Between Nations 3:21
3. Carnival Of Souls 3:35
4. Twin Speaks 1:09
5. VU Sleep 2:55
6. Elephants Bang 5:08
7. Tree In The Green 4:17
8. B.D.I. Circle The Number 3:58
9. Rats. No. 13 1:39
10. One More Time 2:06
11. Robert Johnson 2:00
12. For The Time Being 5:16



..::OBSADA::..

Bernd Jestram
J. Edward Donald




https://www.youtube.com/watch?v=1M32x48H4d0



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...


Artist: Fiona-Lee
Album: Victim
Year: (2025)
Genre: alternative (pop/alternative)
Format:[FLAC]

...( TrackList )...

01 - Victim

...( Info )...


Artist...............: Alice Phoebe Lou
Album................: Oblivion
Genre................: Alternativa e indie
Year.................: 2025
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( Opis )...

Szósta studyjna płyta południowoafrykańskiej piosenkarki i autorki tekstów indie, Alice Phoebe Lou, wydana 24 października 2025 roku przez Nettwerk Music Group.

...( TrackList )...

001. Alice Phoebe Lou - Sailor
002. Alice Phoebe Lou - Pretender
003. Alice Phoebe Lou - Mind Reader
004. Alice Phoebe Lou - Sparkle
005. Alice Phoebe Lou - The Surface
006. Alice Phoebe Lou - Oblivion
007. Alice Phoebe Lou - You and I
008. Alice Phoebe Lou - Old Shadows
009. Alice Phoebe Lou - Darling
010. Alice Phoebe Lou - Skyline
011. Alice Phoebe Lou - With or Without

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zespół, jak w procesie alchemicznym, coraz bardziej uszlachetnia swoją twórczość i destyluje z każdą płytą coraz bardziej wyrafinowaną muzykę i teksty.
'Sieć Indry' jest transową podróżą po nowych lądach. To znakomicie zagrana, zaśpiewana i zrealizowana płyta, która wchodzi głęboko pod skórę, a teksty Grzegorza Kaźmierczaka znów zaskakują minimalizmem i intensywnością.


Piotr Bratkowski po latach napisał o zespole tak: 'koncert Variete (...) w 1985 roku, zrobił na mnie największe wrażenie z wszystkiego, co kiedykolwiek w Jarocinie usłyszałem'.
Z kolei Rafał Księżyk nazwał Variete 'ulubionym zespołem polskiej inteligencji'.



..::TRACK-LIST::..

1. Plan 4:14
2. Sycylia 4:11
3. Sygnał 4:10
4. Chleb, wino i przestrzeń 3:06
5. Waikiki 4:08
6. Księżniczka 3:57
7. Dobra droga 2:58
8. Satelity 3:38
9. Taka miłość nie jest dla mnie 2:35

Nagrania zostały zarejestrowane pomiędzy styczniem 2024 a lipcem 2025 w Studiu Strych oraz A/V Studio Nagrań w Bydgoszczy i w studiu Grzegorza Kaźmierczaka w Aioli, na Sycylii.



..::OBSADA::..

Bass Guitar - Grzegorz Korybalski
Drums, Percussion - Eva Lanche
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Marek Maciejewski
Lyrics By, Electronics, Lead Vocals, Producer, Mixed By - Grzegorz Kaźmierczak
Tenor Saxophone, Soprano Saxophone - Alan Balcerowski




https://www.youtube.com/watch?v=wiclp-SZv2E



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zespół, jak w procesie alchemicznym, coraz bardziej uszlachetnia swoją twórczość i destyluje z każdą płytą coraz bardziej wyrafinowaną muzykę i teksty.
'Sieć Indry' jest transową podróżą po nowych lądach. To znakomicie zagrana, zaśpiewana i zrealizowana płyta, która wchodzi głęboko pod skórę, a teksty Grzegorza Kaźmierczaka znów zaskakują minimalizmem i intensywnością.


Piotr Bratkowski po latach napisał o zespole tak: 'koncert Variete (...) w 1985 roku, zrobił na mnie największe wrażenie z wszystkiego, co kiedykolwiek w Jarocinie usłyszałem'.
Z kolei Rafał Księżyk nazwał Variete 'ulubionym zespołem polskiej inteligencji'.



..::TRACK-LIST::..

1. Plan 4:14
2. Sycylia 4:11
3. Sygnał 4:10
4. Chleb, wino i przestrzeń 3:06
5. Waikiki 4:08
6. Księżniczka 3:57
7. Dobra droga 2:58
8. Satelity 3:38
9. Taka miłość nie jest dla mnie 2:35

Nagrania zostały zarejestrowane pomiędzy styczniem 2024 a lipcem 2025 w Studiu Strych oraz A/V Studio Nagrań w Bydgoszczy i w studiu Grzegorza Kaźmierczaka w Aioli, na Sycylii.



..::OBSADA::..

Bass Guitar - Grzegorz Korybalski
Drums, Percussion - Eva Lanche
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Marek Maciejewski
Lyrics By, Electronics, Lead Vocals, Producer, Mixed By - Grzegorz Kaźmierczak
Tenor Saxophone, Soprano Saxophone - Alan Balcerowski




https://www.youtube.com/watch?v=wiclp-SZv2E



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

ADMINISTRATORR ELECTRO to trio powołane do życia w 2013 r. przez Bartosza 'Administratorra' Marmola, który poza realizowaniem się w macierzystej formacji Administratorr, oraz kontynuowaną współpracą z Lesławem (Komety) przy projekcie 'Piosenki o Warszawie vol. 1 i vol. 2', poszukuje wciąż nowych brzmień i form prezentacji własnej twórczości.
Wynikiem tych poszukiwań jest właśnie ADMINISTRATORR ELECTRO, który tworzą Bartosz Marmol (gitara, wokal, klawisze) i Paweł Kowalski (bass, klawisze, chórki).

Po dwóch latach od debiutu ADMINISTRATORR ELECTRO przygotował kolejną muzyczną podróż w czasie, która tym razem jest bardziej gorzka niż sentymentalna, bardziej elektroniczna niż rockowa i bardziej osobista niż biograficzna. Zapowiedzią i przedsmakiem tej podróży jest utwór 'Fan', który pojawił się w rozgłośniach radiowych już w czerwcu 2016 r.
Muzycznie płyta jest bardziej elektroniczna, nawiązująca do lat osiemdziesiątych. W nagraniach użyto syntezatorów rodem z lat osiemdziesiątych przez co elektronika jest bardziej selektywna, a ilość brzmień mniejsza. Po pierwsze elektronika ale na płycie również usłyszymy gitary w stylu alternatywnego rocka, niekonwencjonalne perkusjonalia (butelki, rożnego rodzaju blachy i inne materiały z odzysku), które wzbogaciły gamę brzmień.

Wydawca


Administratorr Electro doczekał się drugiej płyty, więc niczym dziwnym są porównania do debiutu, szczególnie że nowe dzieło formacji, zatytułowane Ziemowit, jest lepszym dziełem od płyty Sławnikowice – Zgorzelec 17:10 i to w każdym aspekcie.


Mózg projektu, czyli Bartosz Marmol, jawi mi się jako niezmordowany i bardzo wszechstronny twórca. Jakby nie patrzeć, Administratorr Electro to jeden z jego kilku zespołów. Tutaj Marmol spełnia się w graniu muzyki elektronicznej, bliższej popowi lat osiemdziesiątych. Jego pierwotny skład, czyli po prostu Administratorr, stawia na rockowe brzmienia, a do tego trzeba dodać jego dwie płyty, zatytułowane Piosenki o Warszawie, które stworzył wspólnie z Lesławem z Komet. Człowiek orkiestra, chciałoby się rzec, i co najważniejsze – utalentowany twórca, bo trzeba podkreślić, że płyty, które sygnuje on swoim imieniem i nazwiskiem, nigdy nie schodzą poniżej dobrego poziomu. Za ilością idzie również jakość, czego dobitnym dowodem jest płyta Ziemowit, która wręcz kipi pomysłami i świetnymi melodiami.

Umówmy się, że Administratorr Electro wcale nie planuje wyważyć drzwi tudzież dokonać przełomu w gatunku, który uprawia. Marmol sprawnie korzysta ze sprawdzonych klisz i patentów, umiejętnie je tym samym przetwarza, oczywiście wedle potrzeb. Zasadniczą zmianą w stosunku do debiutu jest to, że brzmienie jest mniej szorstkie, cieplejsze, pełne życia i pulsu, zarazem jednak aranże wydają bardziej oszczędne, a w muzyce jest więcej powietrza. Administratorr po prostu dojrzał albo po prostu odnalazł swoją ścieżkę rozwoju. Ziemowit jawi się jako album spójny, poukładany, nie przypomina się on już eksperymentu, a słuchając płyty Sławnikowice – Zgorzelec 17:10 trudno o inne odczucia. No i najważniejsze, co już zresztą podkreśliłem, Ziemowit to kopalnia niezłych przebojów, nie tyle co porywających do tańca, co na pewno dających się zanucić, a o to przecież w tym wszystkim chodzi, prawda?

Przeboje? Na pewno kąśliwy, mający ostry beat utwór Fan. Walczykowata, dosłownie wciągająca swoim niepokojącym klimatem La vagina de la muerte to też jeden z mocniejszych momentów Ziemowita. Potencjał do potańczenia ma w sobie również szybki Zbudujemy bazę. Ale Ziemowit to masa piosenek zachowanych bardziej w stonowanych barwach, które eksponują ważne, bardzo życiowe teksty napisane przez Administratorra. Dlatego pomimo mniejszej intensywności muzycznej, utwory takie jak Złoty pociąg czy oniryczny Sama się przytulaj mają olbrzymią siłę rażenia. W tych kawałkach liczy się atmosfera i budowanie odpowiedniego nastroju. Tak sobie to panowie ułożyli, że większość płyty stanowią delikatniejsze, wręcz oszczędne utwory – jest więc sporo przestrzeni na wokal i teksty.

Administratorr Electro na drugiej płycie okrzepł i dojrzał. Ziemowit to płyta znacznie bardziej przemyślana, dopracowana, momentami wręcz wypolerowana pod względem melodyjności, bo czy są to szybkie, czy wolne utwory, każdy ma w sobie charakterystyczną, zimną, nieco senną melodykę, którą ja osobiście kupuję.

Jakub Pożarowszczyk


Dwa lata po Sławnikowicach – Zgorzelcu 17:10 Bartosz Marmol znowu łączy siły z Pawłem Kowalskim, a duet dodatkowo wspomagają Marek Veith na perkusji oraz Magdalena i Robert Srzedniccy na klawiszach i przy samplach. W takim składzie otrzymujemy Ziemowita, drugą płytę projektu, kolejną Marmola (wcześniej dwie części Piosenek o Warszawie, które Bartosz nagrał ze swoim drugim zespołem – Administratorrem oraz Lesławem z Komet). I Administratorr Electro ponownie idzie w archaiczną elektronikę wymieszaną z indie rockiem. Elektronika? Klawisze, ejtisowo-najtisowe syntezatory okraszone chwytliwymi riffami i wpadającą w ucho perkusją. Teoretycznie same mocne rzeczy. Teoretycznie wszystko, czego potrzeba do stworzenia szlagierowego wydawnictwa. Teoretycznie.

Bo Ziemowit to też bardzo nierówna płyta. Płyta z hitami, ale też i utworami, które najzwyczajniej w świecie można by było (albo nawet: trzeba by było) pominąć. Momentami można się wręcz wyłączyć, wygłuszyć z dołujących tracków. I wracać do highlightów albumu. Tych jest na Ziemowicie kilka.

Przede wszystkim autoironiczny „Fan” z tanecznymi akordami i dynamiczną perkusją. Do tego, a może przede wszystkim, tekst opowiadający o zatraceniu artystycznym, o problemach i potrzebach zespołów i muzyków. I o prawdzie („znam wszystkie dobre recenzje / złe to chłam” – znamy to skądś? No znamy). Administratorr przygotował bardzo electroclashowy refren, tego nie da się ukryć. Co jeszcze?

Jeszcze „Złoty pociąg” z bajecznym wręcz chorusem i niezłym, aktualnym wstępem, przynajmniej jeśli spojrzy się na porę roku. Ale tutaj o sile kompozycji stanowi, znowu, refren. Podniesienie tonacji, podbicie patosu, ckliwy tekst, końcowe partie klawiszy i przejście w gitarę – to dobry utwór, może nie najlepszy na wydawnictwie, bo głównie ze względu na refren, ale dobry. Poziom trzyma też „La vagina de la muerte”, kubańska niemalże ballada o smutnym wydźwięku i z wpadającymi w ucho bębnami.

„Sama się przytulaj” to zaraz obok „Zbudujemy bazę” ostatni utwór, którego słuchanie sprawia przyjemność. Pozostałe? Raczej zamulające, lekko nijakie, a przede wszystkim dłużące się. Administratorr Electro mogli przyciąć tę płytę jednak nieco. Naprawdę. Bo przez takie kawałki jak „Taś taś” czy „W telewizji” (oraz pozostałe niewymienione tytuły) materiał jest po prostu nierówny. No i Marmol wypada o niebo lepiej w projekcie warszawskim jednak. Tak mi się wydaje.

FYH!

https://fyh.com.pl/czynniki_pierwsze/administratorr-electro-ziemowit/



..::TRACK-LIST::..

1. Łokieć
2. Fan
3. Taś taś
4. Taś taś część 2
5. Złoty Pociąg
6. La vagina de la muerte
7. Piekło?
8. Sama się przytulaj
9. W telewizji
10. Zbudujemy bazę
11. Czekamy na cud
12. Kropka nad z



https://www.youtube.com/watch?v=BEa78BGJ2Ts



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

ADMINISTRATORR ELECTRO to trio powołane do życia w 2013 r. przez Bartosza 'Administratorra' Marmola, który poza realizowaniem się w macierzystej formacji Administratorr, oraz kontynuowaną współpracą z Lesławem (Komety) przy projekcie 'Piosenki o Warszawie vol. 1 i vol. 2', poszukuje wciąż nowych brzmień i form prezentacji własnej twórczości.
Wynikiem tych poszukiwań jest właśnie ADMINISTRATORR ELECTRO, który tworzą Bartosz Marmol (gitara, wokal, klawisze) i Paweł Kowalski (bass, klawisze, chórki).

Po dwóch latach od debiutu ADMINISTRATORR ELECTRO przygotował kolejną muzyczną podróż w czasie, która tym razem jest bardziej gorzka niż sentymentalna, bardziej elektroniczna niż rockowa i bardziej osobista niż biograficzna. Zapowiedzią i przedsmakiem tej podróży jest utwór 'Fan', który pojawił się w rozgłośniach radiowych już w czerwcu 2016 r.
Muzycznie płyta jest bardziej elektroniczna, nawiązująca do lat osiemdziesiątych. W nagraniach użyto syntezatorów rodem z lat osiemdziesiątych przez co elektronika jest bardziej selektywna, a ilość brzmień mniejsza. Po pierwsze elektronika ale na płycie również usłyszymy gitary w stylu alternatywnego rocka, niekonwencjonalne perkusjonalia (butelki, rożnego rodzaju blachy i inne materiały z odzysku), które wzbogaciły gamę brzmień.

Wydawca


Administratorr Electro doczekał się drugiej płyty, więc niczym dziwnym są porównania do debiutu, szczególnie że nowe dzieło formacji, zatytułowane Ziemowit, jest lepszym dziełem od płyty Sławnikowice – Zgorzelec 17:10 i to w każdym aspekcie.


Mózg projektu, czyli Bartosz Marmol, jawi mi się jako niezmordowany i bardzo wszechstronny twórca. Jakby nie patrzeć, Administratorr Electro to jeden z jego kilku zespołów. Tutaj Marmol spełnia się w graniu muzyki elektronicznej, bliższej popowi lat osiemdziesiątych. Jego pierwotny skład, czyli po prostu Administratorr, stawia na rockowe brzmienia, a do tego trzeba dodać jego dwie płyty, zatytułowane Piosenki o Warszawie, które stworzył wspólnie z Lesławem z Komet. Człowiek orkiestra, chciałoby się rzec, i co najważniejsze – utalentowany twórca, bo trzeba podkreślić, że płyty, które sygnuje on swoim imieniem i nazwiskiem, nigdy nie schodzą poniżej dobrego poziomu. Za ilością idzie również jakość, czego dobitnym dowodem jest płyta Ziemowit, która wręcz kipi pomysłami i świetnymi melodiami.

Umówmy się, że Administratorr Electro wcale nie planuje wyważyć drzwi tudzież dokonać przełomu w gatunku, który uprawia. Marmol sprawnie korzysta ze sprawdzonych klisz i patentów, umiejętnie je tym samym przetwarza, oczywiście wedle potrzeb. Zasadniczą zmianą w stosunku do debiutu jest to, że brzmienie jest mniej szorstkie, cieplejsze, pełne życia i pulsu, zarazem jednak aranże wydają bardziej oszczędne, a w muzyce jest więcej powietrza. Administratorr po prostu dojrzał albo po prostu odnalazł swoją ścieżkę rozwoju. Ziemowit jawi się jako album spójny, poukładany, nie przypomina się on już eksperymentu, a słuchając płyty Sławnikowice – Zgorzelec 17:10 trudno o inne odczucia. No i najważniejsze, co już zresztą podkreśliłem, Ziemowit to kopalnia niezłych przebojów, nie tyle co porywających do tańca, co na pewno dających się zanucić, a o to przecież w tym wszystkim chodzi, prawda?

Przeboje? Na pewno kąśliwy, mający ostry beat utwór Fan. Walczykowata, dosłownie wciągająca swoim niepokojącym klimatem La vagina de la muerte to też jeden z mocniejszych momentów Ziemowita. Potencjał do potańczenia ma w sobie również szybki Zbudujemy bazę. Ale Ziemowit to masa piosenek zachowanych bardziej w stonowanych barwach, które eksponują ważne, bardzo życiowe teksty napisane przez Administratorra. Dlatego pomimo mniejszej intensywności muzycznej, utwory takie jak Złoty pociąg czy oniryczny Sama się przytulaj mają olbrzymią siłę rażenia. W tych kawałkach liczy się atmosfera i budowanie odpowiedniego nastroju. Tak sobie to panowie ułożyli, że większość płyty stanowią delikatniejsze, wręcz oszczędne utwory – jest więc sporo przestrzeni na wokal i teksty.

Administratorr Electro na drugiej płycie okrzepł i dojrzał. Ziemowit to płyta znacznie bardziej przemyślana, dopracowana, momentami wręcz wypolerowana pod względem melodyjności, bo czy są to szybkie, czy wolne utwory, każdy ma w sobie charakterystyczną, zimną, nieco senną melodykę, którą ja osobiście kupuję.

Jakub Pożarowszczyk


Dwa lata po Sławnikowicach – Zgorzelcu 17:10 Bartosz Marmol znowu łączy siły z Pawłem Kowalskim, a duet dodatkowo wspomagają Marek Veith na perkusji oraz Magdalena i Robert Srzedniccy na klawiszach i przy samplach. W takim składzie otrzymujemy Ziemowita, drugą płytę projektu, kolejną Marmola (wcześniej dwie części Piosenek o Warszawie, które Bartosz nagrał ze swoim drugim zespołem – Administratorrem oraz Lesławem z Komet). I Administratorr Electro ponownie idzie w archaiczną elektronikę wymieszaną z indie rockiem. Elektronika? Klawisze, ejtisowo-najtisowe syntezatory okraszone chwytliwymi riffami i wpadającą w ucho perkusją. Teoretycznie same mocne rzeczy. Teoretycznie wszystko, czego potrzeba do stworzenia szlagierowego wydawnictwa. Teoretycznie.

Bo Ziemowit to też bardzo nierówna płyta. Płyta z hitami, ale też i utworami, które najzwyczajniej w świecie można by było (albo nawet: trzeba by było) pominąć. Momentami można się wręcz wyłączyć, wygłuszyć z dołujących tracków. I wracać do highlightów albumu. Tych jest na Ziemowicie kilka.

Przede wszystkim autoironiczny „Fan” z tanecznymi akordami i dynamiczną perkusją. Do tego, a może przede wszystkim, tekst opowiadający o zatraceniu artystycznym, o problemach i potrzebach zespołów i muzyków. I o prawdzie („znam wszystkie dobre recenzje / złe to chłam” – znamy to skądś? No znamy). Administratorr przygotował bardzo electroclashowy refren, tego nie da się ukryć. Co jeszcze?

Jeszcze „Złoty pociąg” z bajecznym wręcz chorusem i niezłym, aktualnym wstępem, przynajmniej jeśli spojrzy się na porę roku. Ale tutaj o sile kompozycji stanowi, znowu, refren. Podniesienie tonacji, podbicie patosu, ckliwy tekst, końcowe partie klawiszy i przejście w gitarę – to dobry utwór, może nie najlepszy na wydawnictwie, bo głównie ze względu na refren, ale dobry. Poziom trzyma też „La vagina de la muerte”, kubańska niemalże ballada o smutnym wydźwięku i z wpadającymi w ucho bębnami.

„Sama się przytulaj” to zaraz obok „Zbudujemy bazę” ostatni utwór, którego słuchanie sprawia przyjemność. Pozostałe? Raczej zamulające, lekko nijakie, a przede wszystkim dłużące się. Administratorr Electro mogli przyciąć tę płytę jednak nieco. Naprawdę. Bo przez takie kawałki jak „Taś taś” czy „W telewizji” (oraz pozostałe niewymienione tytuły) materiał jest po prostu nierówny. No i Marmol wypada o niebo lepiej w projekcie warszawskim jednak. Tak mi się wydaje.

FYH!

https://fyh.com.pl/czynniki_pierwsze/administratorr-electro-ziemowit/



..::TRACK-LIST::..

1. Łokieć
2. Fan
3. Taś taś
4. Taś taś część 2
5. Złoty Pociąg
6. La vagina de la muerte
7. Piekło?
8. Sama się przytulaj
9. W telewizji
10. Zbudujemy bazę
11. Czekamy na cud
12. Kropka nad z



https://www.youtube.com/watch?v=BEa78BGJ2Ts



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Aktor, wokalista, prezenter radiowy i telewizyjny, konferansjer, lektor, poeta, autor tekstów piosenek oraz przekładów, felietonista, reżyser. Od 35 lat jest związany z jednym z najlepszych polskich teatrów – Teatrem Współczesnym w Szczecinie. Zagrał w blisko siedemdziesięciu przedstawieniach teatralnych. Realizuje się także na innych szczecińskich scenach. Współpracował z Klubem 13muz, Piwnicą przy Krypcie w Zamku Książąt Pomorskich. Przez 10 lat był szefem artystycznym tej kabaretowej sceny. Wciąż współpracuje z Operą na Zamku w Szczecinie, gdzie ostatnio powierzono mu partię głosu w polskim prawykonaniu utworu Coming together Frederica Rzewskiego. Występuje także na scenie nowej instytucji kultury Szczecina, Willi Lentza, od momentu jej otwarcia. W 1992 roku rozpoczął pracę jako prezenter powstałej właśnie nowej rozgłośni – Radia AS. Od tego czasu z niewielkimi przerwami jego głos słychać było w różnych stacjach radiowych Szczecina i Stargardu.

W 2001 roku związał się z Polskim Radiem Szczecin i tam przez ponad 10 lat prowadził poranny program Studio Bałtyk. Jako poeta debiutował na łamach wrocławskiego informatora kulturalnego "że", dzięki zwycięstwu w Turnieju Jednego Wiersza o kropkę "że". Wydał dwa tomiki poezji: Kobietojad i Niech żyję, z dołączoną do niego płytą zawierającą piosenki i wiersze w wykonaniu autora. Śpiewał także utwory Nicka Cave’a, Jima Morrisona, londyńskiej grupy Tiger Lillies, do których tworzył lub współtworzył polskie teksty, a ostatnio - Leonarda Cohena. Pisze i nagrywa własne piosenki z formacją Konrad Pawicki & Band. Pod tym szyldem wydał dwie płyty CD: Zły 2 czyli Noc w Muzeum oraz Jeszcze raz. Jest współautorem (wraz z Ireną Naumowicz) wydanej w 2020 roku książki dla dzieci Horropera – po tamtej stronie burzy, i reżyserem słuchowiska zrealizowanego na jej podstawie.
...


Trzecia oficjalna płyta w dorobku aktora, poety i prezentera radiowego Konrada Pawickiego, a druga wydana pod szyldem Konrad Pawicki & Band wytycza zupełnie nowy kierunek poszukiwań muzycznych artysty. Jak zwykle mocną stroną płyty są bardzo sprawnie napisane teksty, świadczące o świetnym literackim warsztacie. Ale w muzyce pojawia się absolutnie nowa jakość. To już nie literacka piosenka podbarwiona akustycznym jazzem. To podróż w zupełnie inną stronę. Dynamiczne i energetyzujące, ale i mroczne "Jak w amerykańskim filmie" czy "Nosi mnie" z rockowym pazurem, synthpopowa "Piosenka o zawodzącej wyobraźni", psychodeliczna "Mama" , postpunkowy "Bóg bang" – każdy kolejny utwór zaskakuje innymi rozwiązaniami. Surowe i lekko "brudne" brzmienie nadaje jej jednak wyjątkową spójność. Dużo przyjemności w słuchaniu zwłaszcza dla tych, którzy od dobrego albumu oczekują rzeczy nieoczywistych.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

1. Jak w amerykańskim filmie
2. Jeszcze raz
3. Prowadź mnie
4. Piosenka o zawodzącej wyobraźni
5. Mama
6. Bóg Bang
7. Nosi mnie
8. Mgnienie oka
9. Piosenka z ostatniej chwili
10. Pociąg



https://www.youtube.com/watch?v=Vee7ES3ziyM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Aktor, wokalista, prezenter radiowy i telewizyjny, konferansjer, lektor, poeta, autor tekstów piosenek oraz przekładów, felietonista, reżyser. Od 35 lat jest związany z jednym z najlepszych polskich teatrów – Teatrem Współczesnym w Szczecinie. Zagrał w blisko siedemdziesięciu przedstawieniach teatralnych. Realizuje się także na innych szczecińskich scenach. Współpracował z Klubem 13muz, Piwnicą przy Krypcie w Zamku Książąt Pomorskich. Przez 10 lat był szefem artystycznym tej kabaretowej sceny. Wciąż współpracuje z Operą na Zamku w Szczecinie, gdzie ostatnio powierzono mu partię głosu w polskim prawykonaniu utworu Coming together Frederica Rzewskiego. Występuje także na scenie nowej instytucji kultury Szczecina, Willi Lentza, od momentu jej otwarcia. W 1992 roku rozpoczął pracę jako prezenter powstałej właśnie nowej rozgłośni – Radia AS. Od tego czasu z niewielkimi przerwami jego głos słychać było w różnych stacjach radiowych Szczecina i Stargardu.

W 2001 roku związał się z Polskim Radiem Szczecin i tam przez ponad 10 lat prowadził poranny program Studio Bałtyk. Jako poeta debiutował na łamach wrocławskiego informatora kulturalnego "że", dzięki zwycięstwu w Turnieju Jednego Wiersza o kropkę "że". Wydał dwa tomiki poezji: Kobietojad i Niech żyję, z dołączoną do niego płytą zawierającą piosenki i wiersze w wykonaniu autora. Śpiewał także utwory Nicka Cave’a, Jima Morrisona, londyńskiej grupy Tiger Lillies, do których tworzył lub współtworzył polskie teksty, a ostatnio - Leonarda Cohena. Pisze i nagrywa własne piosenki z formacją Konrad Pawicki & Band. Pod tym szyldem wydał dwie płyty CD: Zły 2 czyli Noc w Muzeum oraz Jeszcze raz. Jest współautorem (wraz z Ireną Naumowicz) wydanej w 2020 roku książki dla dzieci Horropera – po tamtej stronie burzy, i reżyserem słuchowiska zrealizowanego na jej podstawie.
...


Trzecia oficjalna płyta w dorobku aktora, poety i prezentera radiowego Konrada Pawickiego, a druga wydana pod szyldem Konrad Pawicki & Band wytycza zupełnie nowy kierunek poszukiwań muzycznych artysty. Jak zwykle mocną stroną płyty są bardzo sprawnie napisane teksty, świadczące o świetnym literackim warsztacie. Ale w muzyce pojawia się absolutnie nowa jakość. To już nie literacka piosenka podbarwiona akustycznym jazzem. To podróż w zupełnie inną stronę. Dynamiczne i energetyzujące, ale i mroczne "Jak w amerykańskim filmie" czy "Nosi mnie" z rockowym pazurem, synthpopowa "Piosenka o zawodzącej wyobraźni", psychodeliczna "Mama" , postpunkowy "Bóg bang" – każdy kolejny utwór zaskakuje innymi rozwiązaniami. Surowe i lekko "brudne" brzmienie nadaje jej jednak wyjątkową spójność. Dużo przyjemności w słuchaniu zwłaszcza dla tych, którzy od dobrego albumu oczekują rzeczy nieoczywistych.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

1. Jak w amerykańskim filmie
2. Jeszcze raz
3. Prowadź mnie
4. Piosenka o zawodzącej wyobraźni
5. Mama
6. Bóg Bang
7. Nosi mnie
8. Mgnienie oka
9. Piosenka z ostatniej chwili
10. Pociąg



https://www.youtube.com/watch?v=Vee7ES3ziyM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Kury wydały nową płytę – 'Uno Lovis Party'. Zespół, który umyka wszelkim szufladkom znów raczy słuchaczy połączeniem rocka, elektro, scratchów i piosenkowego pastiszu. Jak zawsze brzmi to ciekawie i ciągle zaskakuje. Wysmakowane brzmienia i eksperymenty muzyczne z tekstami dla uprzywilejowanych intelektualnie.

Co robił zespół kury przez ostatnie 25 lat?
Przez ostatnie ćwierć wieku supergrupa Kury wykazywała życiową inercję oraz prawie całkowity brak aktywności artystycznej. Niespodziewanie dla większości fanów, na wiosnę roku 2024 nastąpiło cudowne koncertowe wskrzeszenie kurzych truchł, dla odpowiedniego efektu wzmocnione spektakularnymi re-edycjami płyt 'P.O.L.O.V.I.R.U.S' oraz “100 lat undergroundu” przez czujną gdyńską wytwórnię S7.

Na jesieni 2024 Kury jeszcze raz ruszyły w trasę ze swoimi nieśmiertelnymi, idiotycznymi piosenkami z lat 90., ażeby wczesną wiosną roku 2025 poświęcić się nagrywaniu nowego wiekopomnego dzieła, zatytułowanego 'Uno Lovis Party' (premiera wydawnictwa 19 września 2025 roku).

W maju 2025 premierę miał dokumentalny obrazek o grupie autorstwa Jakuba Knery i Konrada Kulczyńskiego pt. 'Najgłupsza płyta świata'. Obecnie sowizdrzalsko-postrockowa formacja Kury pilnie przygotowuje się do jesiennej ogólnopolskiej trasy, promującej nową publikację (bieżnia, siłownia, kriokomora, piramida tlenowo-helowa, joga, taichi chuan oraz coitus interruptus).



..::TRACK-LIST::..

1. Teflonowy Mózg
2. Wiosenny Szał
3. Memento Amoris
4. Babilon Upadł
5. Kwanty
6. Leki, Leki
7. Mam Tourette'a
8. Maneki Neko
9. Mocz
10. Dziękuję Wam, Przyjaciele
11. Uno Lovis Party
12. Pieśń O Pleśni



..::OBSADA::..

Tymon Tymański - głos, gitary, bas
Olaf Deriglasoff - głos, gitary, bas
Szymon Burnos - głos, instrumenty klawiszowe
Alan Kapołka - bębny




https://www.youtube.com/watch?v=R2CupYv_mgc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Kury wydały nową płytę – 'Uno Lovis Party'. Zespół, który umyka wszelkim szufladkom znów raczy słuchaczy połączeniem rocka, elektro, scratchów i piosenkowego pastiszu. Jak zawsze brzmi to ciekawie i ciągle zaskakuje. Wysmakowane brzmienia i eksperymenty muzyczne z tekstami dla uprzywilejowanych intelektualnie.

Co robił zespół kury przez ostatnie 25 lat?
Przez ostatnie ćwierć wieku supergrupa Kury wykazywała życiową inercję oraz prawie całkowity brak aktywności artystycznej. Niespodziewanie dla większości fanów, na wiosnę roku 2024 nastąpiło cudowne koncertowe wskrzeszenie kurzych truchł, dla odpowiedniego efektu wzmocnione spektakularnymi re-edycjami płyt 'P.O.L.O.V.I.R.U.S' oraz “100 lat undergroundu” przez czujną gdyńską wytwórnię S7.

Na jesieni 2024 Kury jeszcze raz ruszyły w trasę ze swoimi nieśmiertelnymi, idiotycznymi piosenkami z lat 90., ażeby wczesną wiosną roku 2025 poświęcić się nagrywaniu nowego wiekopomnego dzieła, zatytułowanego 'Uno Lovis Party' (premiera wydawnictwa 19 września 2025 roku).

W maju 2025 premierę miał dokumentalny obrazek o grupie autorstwa Jakuba Knery i Konrada Kulczyńskiego pt. 'Najgłupsza płyta świata'. Obecnie sowizdrzalsko-postrockowa formacja Kury pilnie przygotowuje się do jesiennej ogólnopolskiej trasy, promującej nową publikację (bieżnia, siłownia, kriokomora, piramida tlenowo-helowa, joga, taichi chuan oraz coitus interruptus).



..::TRACK-LIST::..

1. Teflonowy Mózg
2. Wiosenny Szał
3. Memento Amoris
4. Babilon Upadł
5. Kwanty
6. Leki, Leki
7. Mam Tourette'a
8. Maneki Neko
9. Mocz
10. Dziękuję Wam, Przyjaciele
11. Uno Lovis Party
12. Pieśń O Pleśni



..::OBSADA::..

Tymon Tymański - głos, gitary, bas
Olaf Deriglasoff - głos, gitary, bas
Szymon Burnos - głos, instrumenty klawiszowe
Alan Kapołka - bębny




https://www.youtube.com/watch?v=R2CupYv_mgc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Debiutancki album studyjny brytyjskiego zespołu z Manchesteru. Wcześniej wydali sześć EPek.

Title: Pain To Power

Artist: Maruja

Country: Wielka Brytania

Year: 2025

Genre: Alternatywna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Bloodsport
2.Look Down on Us
3.Saoirse
4.Born to Die
5.Break the Tension
6.Trenches
7.Zaytoun
8.Reconcile

..::INFO::..

Wielkość grupy Big Thief umyka trochę Polakom. Ta wielkomiejska (działają w Nowym Jorku), nowoczesna grupa folk-rockowa może się pochwalić nominacją do Grammy za poprzedni album „Dragon New Warm Mountain I Believe in You”, a na nowym – wydanym właśnie Double Infinity - nie traci formy. Ma też słusznie opinię świetnej grupy koncertowej, ale Polskę omija, a mimo odejścia basisty Maxa Oleartchika to świetne zespołowe zgranie pozostaje czymś, co odróżnia piosenki Big Thief od songów jej liderki Adrianne Lenker. Wstawka zawiera szósty, najnowszy album studyjny Big Thief.

Title: Double Infinity

Artist: Big Thief

Country: USA

Year: 2025

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Incomprehensible
2.Words
3.Los Angeles
4.All Night All Day
5.Double Infinity
6.No Fear
7.Grandmother (with Laraaji)
8.Happy with You
9.How Could I Have Known

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



..::OPIS::..

Fani pokochali Mikromusic za poetycką szczerość, uczuciową tkliwość, a także zapadające w pamięć melodie: z jednej strony kruche i delikatne, z drugiej naznaczone nieustępliwym sznytem maestrii i igraniem z kanoniczną formą. Również taki, pełen sprzeczności i nieokiełznanych uczuć, jest najnowszy album zespołu - “Nie umiem tańczyć”, w którym przeplata się miłość i prosta codzienność: dwie rzeczy, od których definitywnie nie ma ucieczki.



Mikromusic to słodka obietnica doświadczeń w skali makro, której zawsze udaje im się dotrzymać. Przekonali się o tym wszyscy zgromadzeni w niedzielny wieczór w Sali CK Zamek na koncercie otwierającym "Nie umiem tańczyć tour". Tłum (nomen-omen) roztańczonych, uśmiechniętych ludzi, od których biła energetyczna mieszanka błogości i zachwytu nie pozostawiał wątpliwości - Mikromusic wiedzą, co robią i robią to doskonale.

Natalia Grosiak (wokal, gitara, ukulele), Dawid Korbaczyński (gitara elektryczna), Robert Szydło (gitara basowa), Robert Jarmużek (instrumenty klawiszowe) oraz Adam Lepka (trąbka) i Łukasz Sobolak (perkusja) to skład idealny. Ponad 2-letni proces twórczy doprowadził do powstania 11 piosenek, spośród których 9 wykonuje sama Natalia Grosiak, jedna to jej duet z Dawidem Tyszkowskim i jedna - kwartet w składzie Grosiak, Bovska, Marcelina i Bela Komoszyńska. "Jestem rzeką" - bo taki tytuł nosi ten rozpisany na cztery głosy utwór to hołd oddany Odrze; powstał rok po katastrofie ekologicznej, która wywarła na jej ekosystem tragiczny, nieodwracalny wpływ. Powstałe we Wrocławiu Mikromusic zdecydowało się wesprzeć inicjatywę dotyczącą nadania rzece osobowości prawnej i umożliwiło wolontariuszom Fundacji Osoba Odra zbieranie podpisów pod petycją. Akcja nadal trwa, jeśli więc czujecie, że ta inicjatywa również i dla Was jest ważna, więcej informacji oraz możliwość złożenia podpisu znajdziecie na stronie www.osobaodra.pl.

A co o samym repertuarze? Jak to u nich: akustyka przeplata się z elektroniką, rock z poezją i muzyką ludową. Autorskie literackie teksty Natalii Grosiak mogłyby stać się tematem na osobną rozprawę - obraz świata, ludzi i emocji, motywy zaczerpnięte z tekstów (pop)kultury, historie o ludziach z krwi i kości (jak zaklęta w najnowszej płycie opowieść o Mariannie, babci wokalistki, jednej z bohaterek "Chłopek" Joanny Kuciel-Frydryszak). Głos Grosiak - eteryczny, delikatny, ale wyrazisty, o charakterystycznej jasnej barwie, przy udziale której powstają jedne z najpiękniejszych wokaliz polskiej alternatywnej sceny muzycznej - przeprowadza nas przez album spokojnie i czule. Otwierające koncert "Nie umiem tańczyć" od razu trafia w najbardziej miękkie z miejsc, mroczne "Wrony" (wspomniany duet z Tyszkowskim, w Poznaniu wykonywany w pojedynkę) hipnotyzują, rock'n'rollowe "Wkurzasz mnie" bawi, delikatna "Czułość" wzrusza. Najnowszy repertuar daleki jest od powielania oczywistych klisz; nie jest to łatwe, by utrzymując wypracowaną przez lata, muzyczną narrację, nie popaść w banał i nie zacząć mimowolnie odmieniać przez wszystkie przypadki melodii, które dawno już tę deklinację mają za sobą. Mikromusic zachowuje świeżość spojrzenia i przede wszystkim - autentyczność. Podkreślana przez Grosiak niezależność, wypływająca z braku związania z jakąkolwiek wytwórnią, odgrywa tu niemałą rolę; choć konsekwentne podążanie tą ścieżką nie należy do najłatwiejszych, możliwość nieograniczonej twórczej wolności rekompensuje wszystko.

Na koncercie nie zabrakło też hitów z płyt poprzednich: wspólnie odśpiewany refren kultowego już kawałka "Tak mi się nie chce" (z równie wspaniałym teledyskiem z Wojciechem Mecwaldowskim i Anitą Jancią w rolach głównych; blisko 19 milionów wyświetleń w 7 lat nie bierze się znikąd, polecam nadrobić, kto zna tę historię jedynie ze słyszenia) umocnił w rozczulającym przeświadczeniu, że łączy nas więcej niż mogłoby się wydawać. W menu znalazł się także podwójnie zagrany "Taki chłopak" (i tu znów polecajka - każda jego wersja jest wspaniała, choć przyznam, że ta bałkańsko zorkiestrowana trafia do mnie ze zdwojoną siłą), poruszająca i zatrzymująca w czasie "Operacja na otwartym sercu" (oryginalnie wykonywana w duecie z Piotrem Roguckim) i cudowny "Na krzywy ryj". Choć nowy repertuar pod względem wykonawczym trzymał poziom, do którego zostaliśmy przyzwyczajeni - słychać wyraźnie, z którymi piosenkami Mikromusic żyje od lat, bo brzmią tak, jakby... No właśnie - żyły w nich od dawien dawna.

Mikromusic uczy czułości. Tej prostej, niemal odruchowej i tej, która kosztuje nas nieco więcej. W ich muzyce nie tylko można się przejrzeć; dzięki niej można poczuć się prawdziwie zauważonym i usłyszanym. Łączy w sobie to, co łączy nas wszystkich - nieustanne popadanie skrajności w skrajność przeplatane z błogim czasem słodkiego spokoju, nagłym wkurzeniem, lękiem o jutro czy nadzieją na to, że kiedy przyjdzie - wreszcie wszystko stanie się jasne. Celowo czy przypadkiem - Mikromusic dla wielu stało się soundtrackiem życia. Pięć gwiazdek na pięć możliwych. Czułość i dużo wdzięczności.

Marta Szostak


Dość spokojnie, na polskiej scenie muzycznej, weszliśmy w 2025 rok. Dopiero pod koniec stycznia ukazał się pierwszy z ważniejszych albumów, czyli "Nie umiem tańczyć" od Mikromusic, który jest… No właśnie, jaki on tak właściwie jest?

Po pierwsze absolutnie wyjątkowy, ze względu na niepowtarzalny wokal Natalii Grosiak - to coś, co już od kilku albumów charakteryzuje ich muzykę. Otwierające "Już nic, już nikt" to piękna ballada, w której nie brakuje cudownych chórków czy brzmień gitar.

Na krążku są też momenty, kiedy brzmieniowo można doszukać się podobieństw do "Tej drugiej" od Kaśki Sochackiej. Ale im dłużej słuchamy "Nie umiem tańczyć", tym więcej będzie momentów żywszych i bardziej optymistycznych, jak chociażby utwory "Marianno" i "Wkurzasz mnie". No i oczywiście wokal nieco wyższy.

Jednak gdzieś tam straciło to wszystko na świeżości. Słuchając tego krążka mam wrażenie, jakbym już to znał. Może taki był zamysł? Skoro coś się sprawdza, to czemu by nie iść właśnie w tym kierunku. Cieszę się jednak, że są momenty, które przełamują tę monotonię. Pierwszy z nich to "Wrony" z Dawidem Tyszkowskim. Ten utwór zasługuje na specjalne wyróżnienie. Zastanawiam się jednak, jak duża w tym jest rola samego Dawida, który sprawia wrażenie, jakby czego się nie złapał, to zamieniał w złoto. Są żywsze dźwięki, są emocje, nóżka sama chodzi, a chyba to się liczy najbardziej...

Drugim utworem jest "Jestem rzeką". Ciężko mi go rozpatrywać w ramach tego krążka, bo sam, jako drugi singel, ukazał się prawie rok temu. Przenikanie się na nim bardzo wrażliwych głosów Natalii Grosiak, Beli Komoszyńskiej, Marceliny i bovskiej daje nam prawdziwą ucztę. Do tego ten niezwykle wzruszający tekst, który genialnie dopełnia całość.

Pomijając jednak te gościnne udziały, na krążku dominuje lekkość. To naprawdę dość duża zaleta tego albumu. Takie "Nie biłeś się nigdy o mnie" czy "Chyba najlepszy dzień", to piękne i optymistyczne opowieści o miłości, których trochę ostatnio brakowało na polskiej scenie muzycznej. Wystarczy sobie przypomnieć ostatni krążek wspomnianej już Kaśki Sochackiej.

"Nie umiem tańczyć" jest bardzo przyjemnym albumem i potrafi sprawić dużo radości. Ta lekkość niezwykle wybrzmiewa, choć momentami bywa naprawdę przewidywalna. Ale może taki właśnie był zamysł. Dobrze, że zaskoczyły mnie chociaż tak udane gościnki, szczególnie Dawida Tyszkowskiego, które naprawdę wnoszą wiele dobrego. Mimo tego, że żaden z utworów raczej nie ma szans dorównać sukcesowi "Takiego chłopaka" czy "Tak mi się nie chce", to nie brakuje pięknych brzmień, po które warto sięgnąć.

Wiktor Fejkiel



..::TRACK-LIST::..

1. Już nic, już nikt
2. Wrony feat. Dawid Tyszkowski
3. Nie umiem tańczyć
4. Kocham do kości
5. Marianno
6. Jestem Rzeką feat. Bela Komoszyńska, Bovska, Marcelina
7. Chyba najlepszy dzień
8. Nie biłeś się nigdy o mnie
9. Na chwilę
10. Wkurzasz mnie
11. Czułość




https://www.youtube.com/watch?v=oQ_NZFRRTF0



Ponieważ wiem, iż bywają problemy z pobraniem moich wstawek bardzo proszę osoby, którym się to udało o udostępnianie innym użytkownikom.
Nie zachowujcie się jak pisowsko-konfederackie ścierwa...
Przekaz POLSKI, nie lewacki... ***** *** i konfederacje!!!
W 1989 roku dostaliśmy ogromną szansę wyjścia z ruskiej dupy... Nie dajmy się znowu tam wcisnąć!!!



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!