...( Info )...
Reflecte – piąty studyjny album Madisa, wydany 5 grudnia 2025.

...( Dane Techniczne )...
Format : MPEG Audio
Wersja formatu : Version 1
Profil formatu : Layer 3
Ustawienia formatu : Joint stereo
Rodzaj przepływności : Stała
Przepływność bitów : 320 kb/s
Kanały : 2 kanały
Częstotliwość próbkowania : 44,1 kHz

...( TrackList )...
1 Silent Echoes
2 Whispers From Behind
3 Mentes Determinadas with Kebu
4 Burning Sands
5 Arcadia
6 Distante with Justyna Bujak,Jacek Królik,Łukasz Pawlikowski
7 Moments Eternal

Pobrano z https://rutracker.org/

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Wstawka zawiera ścieżkę dźwiękową do filmu Koreyoshi Kurahary Nankyoku Monogatari (znanego też jako Antarctica).

Title: Antarctica

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1983

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

Theme from Antarctica
Antarctica Echoes
Kinematic
Song of White
Life of Antarctica
Memory of Antarctica
Other Side of Antarctica
Deliverance

...( Info )...

Artist: Lindsey Stirling
Title: Warmer In The Winter
Year: 2018
Genre: Pop, Classical
Style: Holiday
Publisher (label): Concord Records
Country: US
Duration: 01:01:02
Format/Codec: FLAC
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: Lossless
Bit Depth: 24 Bit/44.1 kHz


...( TrackList )...

01. Dance Of The Sugar Plum Fairy (00:02:39)
02. You're A Mean One, Mr. Grinch (00:02:48)
03. Christmas C'mon (00:03:50)
04. Carol Of The Bells (00:02:48)
05. Angels We Have Heard On High (00:04:22)
06. I Saw Three Ships (00:02:36)
07. Let It Snow (00:02:54)
08. Warmer In The Winter (00:02:55)
09. What Child Is This (00:03:19)
10. All I Want For Christmas (00:04:05)
11. Time To Fall In Love (00:02:56)
12. Jingle Bell Rock (00:03:49)
13. Silent Night (00:03:55)
14. I Wonder As I Wander (00:04:27)
15. We Three Gentlemen (00:02:59)
16. Santa Baby (00:03:23)
17. Main Title From Home Alone (Somewhere In My Memory) (00:04:00)
18. Hallelujah (00:03:17)

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Wstawka zawiera soundtrack z filmu Rydwany Ognia.

Title: Chariots Of Fire

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1981

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

Vangelis - Titles
Vangelis - Five Circles
Vangelis - Abraham's Theme
Vangelis - Eric's Theme
Vangelis - 100 Metres
The Ambrosian Singers - Jerusalem
Vangelis - Chariots Of Fire

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Wstawka zawiera drugi album nagrany razem z Jonem Andersonem, wokalistą zespołu Yes.

Title: The Friends of Mr. Cairo

Artist: Jon And Vangelis

Country: Grecja

Year: 1981

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

I'll Find My Way Home
State of Independence
Beside
The Mayflower
The Friends of Mr Cairo
Back to School
Outside of This (Inside of That)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czwarty album studyjny niemieckiej grupy, z 1974 roku. Pierwszy na którym zespół zdecydowanie zwrócił się w stronę muzyki elektronicznej.


Wiedząc, że zespół uważa 'Autobahn' za swój pierwszy pełnoprawny album studyjny (a poprzednie za 'archeologiczne'), nic dziwnego, że to właśnie z tym albumem większość ludzi kojarzy nazwę Kraftwerk. Monumentalne nagranie progresywnej muzyki elektronicznej.
To niemieckie wydawnictwo z 1974 roku, jest niewątpliwie jednym z najważniejszych albumów wydanych w tej dekadzie. Rozwija on subtelne elektroniczne brzmienie inspirowane ambientem, psychodelią i krautrockiem, hipnotycznie poruszając się między warstwami syntezatorów moog i dźwięków elektronicznych na tle powtarzalnych, bogatych i atmosferycznych brzmień, oferując różnorodne warianty technik inżynierii dźwięku, ostatecznie czyniąc z tej muzyki mapę geograficzną elektronicznego popu.

Częściowo inspirowany poprzednimi albumami Kraftwerk, kompozytorski kunszt na „Autobahn” jest widoczny, zwłaszcza w 22-minutowym utworze tytułowym, który jest genialnie złożonym i skrupulatnie powtarzalnym utworem z elektronicznymi brzmieniami industrialnymi, robotycznymi liniami wokalnymi, automatami perkusyjnymi i przeplatanymi brzmieniami moog, idealnie zaprojektowanym, by odtworzyć dźwiękowe wrażenia z jazdy po niemieckiej autostradzie. Druga strona albumu zawiera zróżnicowany zbiór krótszych nagrań elektronicznych, które towarzyszą i rozwijają minimalistyczne i medytacyjne elektroniczne instrumentacje, stanowiące główny utwór. Najbardziej imponującym w 'Autobahn' jest fakt, że w epoce bujnego i przejmującego glam rocka, kwartet mężczyzn w garniturach, grających na klawiszach, z Düsseldorfu, stworzył jeden z najbardziej niemodnych, a zarazem zdumiewająco futurystycznych albumów pop swoich czasów, otwierając morze możliwości dla muzyki elektronicznej i inspirując inne zespoły popowe i rockowe do dalszego zgłębiania wymiarów i możliwości tego gatunku muzyki.
Tyle w skrócie...



..::TRACK-LIST::..

1. Autobahn (Lyrics By [T:] – Schult, Schneider, Hutter) 22:42
2. Kometenmelodie 1 6:20
3. Kometenmelodie 2 5:45
4. Mitternacht 3:40
5. Morgenspaziergang 4:00




https://www.youtube.com/watch?v=vkOZNJYAZ7c



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czwarty album studyjny niemieckiej grupy, z 1974 roku. Pierwszy na którym zespół zdecydowanie zwrócił się w stronę muzyki elektronicznej.


Wiedząc, że zespół uważa 'Autobahn' za swój pierwszy pełnoprawny album studyjny (a poprzednie za 'archeologiczne'), nic dziwnego, że to właśnie z tym albumem większość ludzi kojarzy nazwę Kraftwerk. Monumentalne nagranie progresywnej muzyki elektronicznej.
To niemieckie wydawnictwo z 1974 roku, jest niewątpliwie jednym z najważniejszych albumów wydanych w tej dekadzie. Rozwija on subtelne elektroniczne brzmienie inspirowane ambientem, psychodelią i krautrockiem, hipnotycznie poruszając się między warstwami syntezatorów moog i dźwięków elektronicznych na tle powtarzalnych, bogatych i atmosferycznych brzmień, oferując różnorodne warianty technik inżynierii dźwięku, ostatecznie czyniąc z tej muzyki mapę geograficzną elektronicznego popu.

Częściowo inspirowany poprzednimi albumami Kraftwerk, kompozytorski kunszt na „Autobahn” jest widoczny, zwłaszcza w 22-minutowym utworze tytułowym, który jest genialnie złożonym i skrupulatnie powtarzalnym utworem z elektronicznymi brzmieniami industrialnymi, robotycznymi liniami wokalnymi, automatami perkusyjnymi i przeplatanymi brzmieniami moog, idealnie zaprojektowanym, by odtworzyć dźwiękowe wrażenia z jazdy po niemieckiej autostradzie. Druga strona albumu zawiera zróżnicowany zbiór krótszych nagrań elektronicznych, które towarzyszą i rozwijają minimalistyczne i medytacyjne elektroniczne instrumentacje, stanowiące główny utwór. Najbardziej imponującym w 'Autobahn' jest fakt, że w epoce bujnego i przejmującego glam rocka, kwartet mężczyzn w garniturach, grających na klawiszach, z Düsseldorfu, stworzył jeden z najbardziej niemodnych, a zarazem zdumiewająco futurystycznych albumów pop swoich czasów, otwierając morze możliwości dla muzyki elektronicznej i inspirując inne zespoły popowe i rockowe do dalszego zgłębiania wymiarów i możliwości tego gatunku muzyki.
Tyle w skrócie...



..::TRACK-LIST::..

1. Autobahn (Lyrics By [T:] – Schult, Schneider, Hutter) 22:42
2. Kometenmelodie 1 6:20
3. Kometenmelodie 2 5:45
4. Mitternacht 3:40
5. Morgenspaziergang 4:00




https://www.youtube.com/watch?v=vkOZNJYAZ7c



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Wyobraźnia wprawiona w ruch.

Na hasło „perkusista” przed oczami stają mi obrazy niestrudzonych poszukiwaczy nowego w muzyce. Niekoniecznie musi się to wiązać z zasiadaniem za dużym zestawem perkusyjnym. Bliżej mojej wizji jest hołdowanie zasadzie „mniej znaczy więcej”. Moje myślenie ukierunkowała choćby wielokrotnie przywoływana płyta „Portrety”, ale również twórczość takich muzyków jak Qba Janicki czy Hubert Zemler. Dobiegający końca sezon muzyczny ma w sobie kilka mocnych płyt nagranych przez perkusistów. I oto wjeżdża kolejna.

Miłosz Pękala powinien być kojarzony z albumów Pękali Kordylasińskiej Pękali czy MIR. Ale nawet bez tych skojarzeń powinniście zwrócić uwagę na „8 Pieces in Different Tempos”. Zacznijmy od tytułu płyty, który swą prostotą nie pozostawia żadnej tajemnicy do odkrycia. A mimo to płyta potrafi urzec, zafascynować i przekonać opornych. Wszystko za sprawą iskrzącej wyobraźni Pękali, którą wprawił w ruch. Pomógł mu w tym wibrafon i oldschoolowa elektronika, którą możemy kojarzyć z bardzo starymi grami.

Zresztą od tego zaczyna się nasza przygoda. „International Karate” jest radosną zaporą wobec monochromatycznej rzeczywistości. Pękala zrywa z ponurością dnia codziennego i nie boi się sięgnąć po krotochwilną melodię. Zaraz potem trafiamy na „Juju”, czyli bardzo ciekawy cover Mouse On Mars. Klimat starych gier komputerowych wraca jeszcze z całą mocą w „Contrze” czy zaskakująco udramatyzowanym „Game #1”. Pękala idzie w stronę miniaturyzacji muzyki, a ja wyjść z podziwu nie mogę, że mu się to udaje.

„Plateau” kusi swą prawie dziewięciominutową długością. Utwór nacechowany zdyscyplinowaną wrażliwością z piękną partią wibrafonu. Jest tu i szlachetna melodia, i urokliwa melancholia. Natomiast trylogia utworów „Slow” jest dla mnie bezsprzecznie najlepsza, szczególnie numer dwa. Kojące dźwięki akustyczne odbijają się od ścian sześcianu. Geometryczna wizja wczepia się w słuchacza przy okazji fundując niebywałą lekkość. Ileż tu wspaniałości, a ile wrażliwości. Niby warstwa cienką się zdaje, ale ma w sobie bogactwa nadmiar. Ideał prawie.

Jarek Szczęsny

Jako dzieciak dorastający na przełomie dwóch ostatnich dekad dwudziestego wieku doskonale pamiętam czar gier komputerowych, w które grało się na cudach techniki pokroju komputerów Atari czy Commodore. Pamiętam również specyficzny urok towarzyszących tym grom melodii stanowiących ścieżkę dźwiękową. Czasem były one chwytliwe, czasem toporne, ale miały w sobie jakiś czar. Teraz ten klimat powrócił za sprawą nowej płyty Miłosza Pękali.

Na początek może kilka słów o autorze. Pękala to uznany perkusista i wibrafonista. Na swoim koncie ma współpracę min. z zespołami Mitch & Mitch, Kwadrofonik oraz licznymi muzykami, zarówno w kraju jak i zagranicą. Jest też częścią duetu Hop – beats, który tworzy wraz Magdaleną Kordylasińską. Muzyką zajmuje się również naukowo, pracując jako adiunkt na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina. Na swoim nowym albumie zgodnie z tytułem zamieścił osiem kompozycji (jedna z nich to cover utworu Mouse On Mars) opartych właśnie na brzmieniach 8 – bitowej elektroniki, prostych komputerowych rytmach oraz partiach wibrafonu. Już tytuł pierwszego utworu „Internationa Karate” kieruje nasza uwagę w kierunku retro gier.

Co z tego wyszło? Ano bardzo ciekawa i przyjemna w odbiorze płyta, na której surowe i prymitywnie wydawałoby się brzmiące melodie świetnie uzupełniają się z ciepłymi partiami wspomnianego wibrafonu. Dużo w tej muzyce przestrzeni i oddechu. Słychać, że obierając taką a nie inną stylistykę autor pozwolił sobie na całkowitą swobodę, nie tracąc jednak przy tym nic ze swojego kunsztu. Każdy z zagranych tu dźwięków leży dokładnie tam gdzie powinien, a całość brzmi jak dobrze przemyślane dzieło. Stylistyka retro zdecydowanie służy Pękale. Płyta zaskakuje również swoją różnorodnością. Dobrze zachowany balans pomiędzy elektroniką a akustycznymi brzmieniami staje się tu dodatkowym atutem. Podobnie jak świetnie skrojona produkcja albumu. Nie wiem na ile „8 Pieces in Different Tempos” jest kaprysem autora a na ile kolejnym krokiem w poszukiwaniu swojego muzycznego spełnienia. Obojętnie jaki był zamysł na jego nagranie można spokojnie uznać, że efekt końcowy jest bardzo udany.

Wojciech Żurek


Gusstaff Records proudly presents the new album of Miłosz Pękala. Eight tracks written for vibraphone, oldschool-electronica, MIDI and 8-bit rhythms associative with old computer games.

Miłosz Pękala is percussionist and vibraphonist.
He has spent almost whole of his professional career proving one point – playing percussive instruments is as demanding as the piano or violin. His credo may be summed up as follows: I am a human being first, then a musician and a percussionist.

Vibraphone and Latin – American instruments are his field of specialty. However he is as proficient as a Gameboy or analogue synths programmer as well as studio technician and sound engineer. Minimal, experimental and noise music are his fields of interest which places his activity around the borders of avant – garde and popular music. He has been praised and awarded in the fields of art and education but still searches for new forms of expression and artistic exploration. His present collaborators include Bartosz Weber (MIR), Magdalena Kordylasińska (Pękala Kordylasińska Pękala), Andrzej Bauer (Chain Ensemble), Hubert Zemler and Mitch&Mitch. His inspirations include friends form Lado ABC artistic group, Felix Kubin but also artists whom he knows through their work: Steve Reich, Iannis Xenakis, Karlheinz Stockhausen, John Cage, Igor Stravinsky.
8 pieces in different tempos - his 2021 release for Gusstaff Records - is a departure from his remaining solo endeavours: Monopercussion 1 and Monopercussion 2 (Bółt). All of the releases prove that Miłosz Pękala is not only a machine programmed to bang different surfaces. He is also a sensitive, highly skilled and imaginative artist.

Pękala is a lecturer at the Fryderyk Chopin University of Music.



..::TRACK-LIST::..

1. International Karate (written Rob Hubbard) 06:31
2. Juju (written Mouse On Mars) 04:02
3. Game #1 (written Futoma) 04:03
4. Slow #1 02:09
5. Contra 03:21
6. Slow #2 02:38
7. Plateau (written Władysław Noise) 08:59
8. Slow #3 03:10




https://www.youtube.com/watch?v=IU5h_5rL044



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Wyobraźnia wprawiona w ruch.

Na hasło „perkusista” przed oczami stają mi obrazy niestrudzonych poszukiwaczy nowego w muzyce. Niekoniecznie musi się to wiązać z zasiadaniem za dużym zestawem perkusyjnym. Bliżej mojej wizji jest hołdowanie zasadzie „mniej znaczy więcej”. Moje myślenie ukierunkowała choćby wielokrotnie przywoływana płyta „Portrety”, ale również twórczość takich muzyków jak Qba Janicki czy Hubert Zemler. Dobiegający końca sezon muzyczny ma w sobie kilka mocnych płyt nagranych przez perkusistów. I oto wjeżdża kolejna.

Miłosz Pękala powinien być kojarzony z albumów Pękali Kordylasińskiej Pękali czy MIR. Ale nawet bez tych skojarzeń powinniście zwrócić uwagę na „8 Pieces in Different Tempos”. Zacznijmy od tytułu płyty, który swą prostotą nie pozostawia żadnej tajemnicy do odkrycia. A mimo to płyta potrafi urzec, zafascynować i przekonać opornych. Wszystko za sprawą iskrzącej wyobraźni Pękali, którą wprawił w ruch. Pomógł mu w tym wibrafon i oldschoolowa elektronika, którą możemy kojarzyć z bardzo starymi grami.

Zresztą od tego zaczyna się nasza przygoda. „International Karate” jest radosną zaporą wobec monochromatycznej rzeczywistości. Pękala zrywa z ponurością dnia codziennego i nie boi się sięgnąć po krotochwilną melodię. Zaraz potem trafiamy na „Juju”, czyli bardzo ciekawy cover Mouse On Mars. Klimat starych gier komputerowych wraca jeszcze z całą mocą w „Contrze” czy zaskakująco udramatyzowanym „Game #1”. Pękala idzie w stronę miniaturyzacji muzyki, a ja wyjść z podziwu nie mogę, że mu się to udaje.

„Plateau” kusi swą prawie dziewięciominutową długością. Utwór nacechowany zdyscyplinowaną wrażliwością z piękną partią wibrafonu. Jest tu i szlachetna melodia, i urokliwa melancholia. Natomiast trylogia utworów „Slow” jest dla mnie bezsprzecznie najlepsza, szczególnie numer dwa. Kojące dźwięki akustyczne odbijają się od ścian sześcianu. Geometryczna wizja wczepia się w słuchacza przy okazji fundując niebywałą lekkość. Ileż tu wspaniałości, a ile wrażliwości. Niby warstwa cienką się zdaje, ale ma w sobie bogactwa nadmiar. Ideał prawie.

Jarek Szczęsny

Jako dzieciak dorastający na przełomie dwóch ostatnich dekad dwudziestego wieku doskonale pamiętam czar gier komputerowych, w które grało się na cudach techniki pokroju komputerów Atari czy Commodore. Pamiętam również specyficzny urok towarzyszących tym grom melodii stanowiących ścieżkę dźwiękową. Czasem były one chwytliwe, czasem toporne, ale miały w sobie jakiś czar. Teraz ten klimat powrócił za sprawą nowej płyty Miłosza Pękali.

Na początek może kilka słów o autorze. Pękala to uznany perkusista i wibrafonista. Na swoim koncie ma współpracę min. z zespołami Mitch & Mitch, Kwadrofonik oraz licznymi muzykami, zarówno w kraju jak i zagranicą. Jest też częścią duetu Hop – beats, który tworzy wraz Magdaleną Kordylasińską. Muzyką zajmuje się również naukowo, pracując jako adiunkt na Uniwersytecie Muzycznym im. Fryderyka Chopina. Na swoim nowym albumie zgodnie z tytułem zamieścił osiem kompozycji (jedna z nich to cover utworu Mouse On Mars) opartych właśnie na brzmieniach 8 – bitowej elektroniki, prostych komputerowych rytmach oraz partiach wibrafonu. Już tytuł pierwszego utworu „Internationa Karate” kieruje nasza uwagę w kierunku retro gier.

Co z tego wyszło? Ano bardzo ciekawa i przyjemna w odbiorze płyta, na której surowe i prymitywnie wydawałoby się brzmiące melodie świetnie uzupełniają się z ciepłymi partiami wspomnianego wibrafonu. Dużo w tej muzyce przestrzeni i oddechu. Słychać, że obierając taką a nie inną stylistykę autor pozwolił sobie na całkowitą swobodę, nie tracąc jednak przy tym nic ze swojego kunsztu. Każdy z zagranych tu dźwięków leży dokładnie tam gdzie powinien, a całość brzmi jak dobrze przemyślane dzieło. Stylistyka retro zdecydowanie służy Pękale. Płyta zaskakuje również swoją różnorodnością. Dobrze zachowany balans pomiędzy elektroniką a akustycznymi brzmieniami staje się tu dodatkowym atutem. Podobnie jak świetnie skrojona produkcja albumu. Nie wiem na ile „8 Pieces in Different Tempos” jest kaprysem autora a na ile kolejnym krokiem w poszukiwaniu swojego muzycznego spełnienia. Obojętnie jaki był zamysł na jego nagranie można spokojnie uznać, że efekt końcowy jest bardzo udany.

Wojciech Żurek


Gusstaff Records proudly presents the new album of Miłosz Pękala. Eight tracks written for vibraphone, oldschool-electronica, MIDI and 8-bit rhythms associative with old computer games.

Miłosz Pękala is percussionist and vibraphonist.
He has spent almost whole of his professional career proving one point – playing percussive instruments is as demanding as the piano or violin. His credo may be summed up as follows: I am a human being first, then a musician and a percussionist.

Vibraphone and Latin – American instruments are his field of specialty. However he is as proficient as a Gameboy or analogue synths programmer as well as studio technician and sound engineer. Minimal, experimental and noise music are his fields of interest which places his activity around the borders of avant – garde and popular music. He has been praised and awarded in the fields of art and education but still searches for new forms of expression and artistic exploration. His present collaborators include Bartosz Weber (MIR), Magdalena Kordylasińska (Pękala Kordylasińska Pękala), Andrzej Bauer (Chain Ensemble), Hubert Zemler and Mitch&Mitch. His inspirations include friends form Lado ABC artistic group, Felix Kubin but also artists whom he knows through their work: Steve Reich, Iannis Xenakis, Karlheinz Stockhausen, John Cage, Igor Stravinsky.
8 pieces in different tempos - his 2021 release for Gusstaff Records - is a departure from his remaining solo endeavours: Monopercussion 1 and Monopercussion 2 (Bółt). All of the releases prove that Miłosz Pękala is not only a machine programmed to bang different surfaces. He is also a sensitive, highly skilled and imaginative artist.

Pękala is a lecturer at the Fryderyk Chopin University of Music.



..::TRACK-LIST::..

1. International Karate (written Rob Hubbard) 06:31
2. Juju (written Mouse On Mars) 04:02
3. Game #1 (written Futoma) 04:03
4. Slow #1 02:09
5. Contra 03:21
6. Slow #2 02:38
7. Plateau (written Władysław Noise) 08:59
8. Slow #3 03:10




https://www.youtube.com/watch?v=IU5h_5rL044



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Wstawka zawiera pierwszy album nagrany razem z Jonem Andersonem, wokalistą zespołu Yes.

Title: Short Stories

Artist: Jon And Vangelis

Country: Grecja

Year: 1980

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

Curious Electric
Each And Everyday
Bird Song
I Hear You Now
The Road
Far Away In Baagad
Love Is
One More Time
Thunder
A Play Within A Play

https://www.youtube.com/watch?v=OmVdXy4y4KU

..::INFO::..

Parov Stelar, właśc. Marcus Fureder (ur. 27 listopada 1974 w Linzu) to austriacki DJ, producent muzyki electro swing, nu jazz, downtempo, electronic, lounge, założyciel zespołu Parov Stelar & Band. Marcus Fureder zaczął interesować się pracą jako DJ w klubach nocnych w drugiej połowie lat 90., w 2000 roku zaczął produkować i publikować swoje pierwsze utwory. W 2001 roku wydał swój pierwszy minialbum, zatytułowany Hamunaptra, który nagrał w duecie z Alexxem Aiyaxem. Kilka miesięcy później premierę miała jego druga EP-ka nagrana z Ailaxem – Synthetica, a także solowy minikrążek pt. Guerrilla. W kolejnym roku wydał czwarty minialbum pt. LoTechTrash, a w 2003 roku zdecydował się na założenie własnej wytwórni płytowej - Etage Noir Recordings. W 2004 roku premierę miał jego ostatni minialbum wydany pod prawdziwym nazwiskiem - Music I Believe In. Kolejna minipłytę w swojej karierze, zatytułowaną Get Up On Your Feet, wydał już pod pseudonimem Parov Stelar. W tym samym roku ukazały się także jego dwie kolejne EP-ki: KissKiss EP i Primavera, a pod koniec października - debiutancki album długogrający, zatytułowany Rough Cuts, który zapewnił mu międzynarodową rozpoznawalność na rynku muzyki elektronicznej. Wstawka zawiera najnowszy album studyjny Parov Stelara.

Title: Artifact

Artist: Parov Stelar

Country: Austria

Year: 2025

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Artifact
2.Shiver
3.Six Feet Underground (Artifact Version) ft. Claudia kane
4.Rebel Love
5.Hyper Body
6.Interlude One
7.Falling Into Time
8.Art Deco (Parov Stelar Artifact Version) - Lana Del Rey
9.In Between
10.Absentis Mater
11.Maybe Tomorrow
12.Walking On Clouds
13.The Fortune Teller
14.The Forest
15.Dystopia

...( Info )...

Artist: Sounds From The Ground
Album: Dubs EP
Year: (2022)
Format: [FLAC]


...( TrackList )...

1 Beautiful Feeling Dub 6:26
2 Moving Into A New Space Dub 6:28
3 New Day Dub 6:54

...( Info )...

Artist: Sounds From The Ground
Album: Alchemy
Year: (2015)
Genre: Ambient , Downtempo Electronic
Format: [FLAC]


...( TrackList )...

1 Sharpline 4:15
2 Frozen Kiss 4:59
3 Tumbla 5:14
4 Cradle 5:36
5 Doves 6:33
6 Heat Seeker 5:14
7 Forward Charge 3:43
8 Tilt 3:37
9 Blink Of An Eye 6:43
10 Medina 7:07

...( Info )...

Artist: Sounds From The Ground
Album: Ready, Steady, Slow
Year: (2012)
Genre: Ambient , Downtempo Electronic
Format: [FLAC]

...( TrackList )...

1 First Light 5:50
2 The Turning Wheel 7:46
3 Mice Skating 5:30
4 Interchange 0:57
5 Chrome Horizon 6:56
6 Long Lane 4:02
7 Mapping Points In Time 6:05
8 Departures 7:31
9 Watershell 6:53
10 The Long Curve 14:37

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Wstawka zawiera dziesiąty album studyjny Vangelisa. W dwóch utworach zaśpiewał Jon Anderson.

Title: See You Later

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1980

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

I can't take it anymore
Multi-track suggestion
Memories of green
Not a bit - all of it
Suffocation
See you later

...( Info )...

Artist: Sounds From The Ground
Album: High Rising
Year: (2006)
Genre: Electronica , downtempo , ambient.
Format: [FLAC]

...( TrackList )...


1 White City 2:31
2 Rotorblade 6:43
3 Slate Grey 8:54
4 Viper Style 7:50
5 Beautiful Feeling 9:31
6 Modo 7:30
7 Palmprint 7:31
8 Blink 6:29
9 Speedbumps 6:32
10 Allsorts 7:17

...( Info )...

Artist: Sounds From The Ground
Album: Natural Selection
Year: (2002)
Gene: Ambient, downtempo, chillout
Format: [FLAC]

...( TrackList )...

1 Lean On Me 6:18
2 Moving Into A New Space 6:10
3 Inner World 6:52
4 Gentle Healing (Trust) 4:00
5 The Shepherd 6:14
6 New Day 5:10
7 Whispers 7:14
8 I Forgive Me 7:54
9 Wishing Tree 2:45
10 Pictured 5:47

...( Info )...

Artist: Sounds From The Ground
Album: Kin
Year: (1995 / 2010 RM)
Genre: Ambient, downtempo, chillout
Format: [FLAC]


...( TrackList )...

1 Gather 6:15
2 Drawn To The Woman 8:22
3 Loaf 5:39
4 Pearl 6:52
5 Triangle 10:09
6 Over There 7:26
7 Where The Wild Things Were 7:40
8 Seven Sisters 7:58

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Opera Sauvage to ścieżka dźwiękowa do filmu L'Opéra sauvage Frederica Rossifa, wydana w 1979r.

Title: Opera Sauvage

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1979

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Hymn
Reve
L'Enfant
Mouettes
Chromatique
Irlande
Flamants Roses

...( TrackList )......( Info )...

Artist: VA
Title: Halloween 2025
Year: 2025
Genre: electronic, aggrotech, darkwave, ebm, industrial, synthpop
Country: Russia
Duration: 03:01:58
Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320


...( TrackList )...

1. VALKOLAK - There was a time 05:04
2. Larva - Say goodbye 04:25
3. Sektor Six - Far Away 04:38
4. The Fair Attempts feat. Jaani Peuhu - Apart 03:43
5. Vol. A.D. - The Past Is Everlasting 04:00
6. Latexotiq - I Fear Your Soul 03:23
7. PreEmptive Strike 0.1 - Dancing With An Angel (Double You Cover) 04:21
8. Grandemonium - Dark Desire 05:30
9. Hall of Violence - Bring Back Baphomet 05:13
10. AkMD - Bereavement (Edit) 04:11
11. INSPIRA - The Truth Is Gray 03:38
12. Doing The Devil's Work - Tear Me Down (S:SN Remix) 05:06
13. The Witch Said No - I See Dead People (Alex Sect mix) 03:47
14. Social Abyss - Nowhere To Go 03:54
15. Steingesichter - Technophobia 07:27
16. NASTY_X, QuantX - Я Иду За Тобой 03:48
17. Flying rats - Американский психоз 03:49
18. Falling Bytes - I Eat what i Kill 05:45
19. Ignis - Endlos 05:12
20. Logan Ryuk - Zenith 04:54
21. Forbidden Eden - Forbidden Eden 04:45
22. Gasoline Invertebrate - No Geeks, No Nerds, No Freaks 04:08
23. Galván III - Vivo en eterna agonía 02:23
24. Technolorgy - N.I.B. (Black Sabbath cover) 05:03
25. UNDERCUT - FFFF 04:53
26. Sintoma - Screm That I hate you 03:57
27. Epileptics feat. Chesnorburkv - Amethyst grenade 02:12
28. Angel Machine - Sea Of Glass 04:18
29. TAZENTO - Perfect Decay 03:20
30. Mach FoX - Strangled Ties 04:04
31. Acid Tempo - Promiscuity 04:29
32. Fezter - Murder is my Safe Word (Protokoll 19 Remix) 05:22
33. SoulClone - Last day of the Halloween 04:23
34. nerrOttik - Diabolical 03:12
35. Battery 73 - Necromancer 04:22
36. The Disorder - Devorando Demonios 06:10
37. Vacíos Cuerpos - Una Noche Más 02:44
38. ECHINOMETRA - Krottikala 05:20
39. GermoLover - Vote Barabba 04:46
40. Nyxady - Halloween Night 05:12
41. Opertus - Into Forest 04:45

...( Info )...

Artist...............: Björk
Album................: Cornucopia Live (Live)
Genre................: Elettronica
Year.................: 2025
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Bjork - Family (intro) (Live)
002. Bjork - The Gate (Live)
003. Bjork - Utopia (Live)
004. Bjork - Arisen My Senses (Live)
005. Bjork - Ovule (Live)
006. Bjork - Show Me Forgiveness (Live)
007. Bjork - Isobel (Live)
008. Bjork - Blissing Me (Live)
009. Bjork - Arpeggio (Live)
010. Bjork - Body Memory (Live)
011. Bjork - Hidden Place (Live)
012. Bjork - Mouth's Cradle (Live)
013. Bjork - Victimhood (Live)
014. Bjork - Fossora - Atopos (Live)
015. Bjork - Features Creatures (Live)
016. Bjork - Courtship (Live)
017. Bjork - Pagan Poetry (Live)
018. Bjork - Losss (Live)
019. Bjork - Sue Me (Live)
020. Bjork - Tabula Rasa (Live)
021. Bjork - Notget (Live)
022. Bjork - Future Forever (Live)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Album Time Diary to piąta z kolei płyta Bartomieja Olesia wydana pod szyldem Drumbientone, pod którym artysta prezentuje rezultaty swoich działań na polu muzyki elektronicznej. Pytany o pomysł i założenia nowego dzieła, tak je objaśnia: Album łączy dwie moje aktywności kompozytorskie: tworzenie muzyki w sposób klasyczny i zapisywanie jej w nuty, oraz kreowanie brzmień przy pomocy współcześnie dostępnych urządzeń elektronicznych tzn. komputera i syntezatorów. Chciałem opowiedzieć historię o czasie i jego upływie z wykorzystaniem obu tych mediów. Po świetnie przyjętym „Cat's Songs - 17 Haiku for Piano” pragnąłem, żeby nasza współpraca z Mirą Opalińską była kontynuowana.

Punktem wyjścia do powstania muzyki na Time Diary były partie fortepianowe, napisane przez Bartłomieja Olesia, a wykonane przez Mirę Opalińską w klasycznej interpretacji. Ich melancholijny, medytacyjny charakter w sposób płynny splata się z warstwami elektronicznego ambientu i nagrań terenowych. Uchwycony zapis brzmień natury (ale i cywilizacji): rzeki, szumu morza, wiatru, deszczu, stukotu pociągu czy gwaru ulicy, nie tylko urozmaica muzykę wypełniającą album, ale też prowadzi do refleksji o silnym zakorzenieniu człowieka w otaczającym nas świecie i jego elementach – niemych, a właściwie sonorystycznych świadkach nieubłaganie upływającego czasu.

Muzyczna medytacja nad rzeczywistością nie wyklucza emocji: smutku, zadumy, zachwytu, a każdy z utworów tworzy swój odrębny mikrokosmos, spleciony jednakże wspólnym motywem uwypuklonym w tytule albumu. Time Diary to opowieść o obcowaniu z czasem, ale także o powracaniu do myśli, miejsc, wrażeń, wspomnień. To muzyczna podróż w głąb siebie, w której odnajdzie się każdy z nas.

Partie fortepianu zarejestrował Michał Rosicki w Sali Koncertowej PSM im. Krzysztofa Komedy w Lubaczowie. Elektronika i nagrania terenowe zarejestrowane przez Bartłomieja Olesia w domowym studiu i różnych lokacjach.

Wydawca


W ciągu ostatniego półtora roku przyzwyczailiśmy się, że pod szyldem Drumbientone Bartłomiej Oleś publikuje płyty nawiązujące do elektroniczno-ambientowych produkcji Tangerine Dream i Klausa Schulzego. Na albumie „Time Diary”, zarejestrowanym w duecie z pianistką jazzową i klasyczną Mirą Opalińską, podąża on jednak w zupełnie innym kierunku.

Ci, którzy mają w pamięci cztery poprzednie wydawnictwa Bartłomieja Olesia sygnowane nazwą Drumbientone, czyli „Songs of Planets and Moons” (2024), „Seaish Dreams of Electric Waves”, „Storm of Light” oraz „Voyager Dreams” (wszystkie z 2025 roku), mogą być bardzo zaskoczeni tym, co usłyszą na krążku numer pięć – „Time Diary”. Pierwsza zasadnicza zmiana, jaka dokonała się podczas pracy nad nim, to fakt, że artysta postanowił skorzystać z pomocy uzdolnionej polskiej pianistki Miry Opalińskiej. Są tacy, którzy stawiają ją w jednym rzędzie z Krzysztofem Komedą, Andrzejem Trzaskowskim, Adamem Makowiczem, Leszkiem Możdżerem i Marcinem Wasilewskim. I choć dorobku Miry nie da się, jak na razie, zrównać ze wspomnianymi „kolegami po fachu”, kto jednak wie, w jaki sposób będziemy oceniać ją za dekadę, ćwierć- bądź półwiecze.

Pochodząca z Rzeszowa Opalińska (rocznik 1982) pierwszy filharmoniczny koncert zagrała, mając zaledwie… jedenaście lat. Na poletku jazzowym kształciła się najpierw w warszawskim studium policealnym (pod okiem Andrzeja Jagodzińskiego), a następnie w mającym siedzibę w szkockim Glasgow University of Strathclyde, który zresztą ukończyła w 2010 roku z najwyższą lokatą. Tam też założyła swój pierwszy zespół – Mira Opalińska International Quartet. Rok później wróciła do Polski, dzieląc swoje życie zawodowe pomiędzy granie muzyki klasycznej i jazzu improwizowanego. Przed trzynastu laty wydała nagrany wespół z angielskim kontrabasistą Douglasem Whatesem album „Lumière”, na który trafiły nowe interpretacje muzyki filmowej autorstwa między innymi Komedy, Zbigniewa Preisnera i Ennia Morriconego.

Lata później na utalentowaną pianistkę rodem z Podkarpacia zwrócił uwagę Bartłomiej Oleś, przez lata kojarzony przede wszystkim jako perkusista jazzowy (taką muzykę nagrał na takich płytach, jak „Short Farewell: The Lost Session”, „Komeda Ahead”, „Eleven Phrases. Live in CSK”, „Primitivo” czy „Koptycus”). Zbiegło się to w czasie z poszerzeniem kompozytorskich zainteresowań i ambicji Olesia, który z jednej strony zaczął tworzyć muzykę elektroniczno-ambientową (właśnie pod nazwą Drumbientone), z drugiej – klasyczną, czego efektem stały się dwa opublikowane w ostatnich latach wydawnictwa. Jednym z nich był longplay „17 Haiku for Piano” (2023), na którym utwory Bartłomieja zagrała na fortepianie Mira; drugim krążek „String Quartets” (2025), zawierający dzieła napisane na kwartet smyczkowy. Ale gwoli ścisłości należałoby przypomnieć, że podobne próby Oleś podejmował już ponad dwie dekady temu – vide sygnowany przez międzynarodowy Contemporary Quartet album „Plays Music of Bacewicz, Kisielewski, Komsta, Lutosławski, Penderecki” (2002). Fakt, że w tytule nie pojawiło się jego nazwisko – a powinno! – tłumaczyć może chyba jedynie skromnością artysty.

Prawdopodobnie po publikacji płyty „Voyager Dreams” Oleś skonstatował, że w pewnym sensie doszedł do ściany. Że, owszem, mógłby nagrać kolejną, a potem jeszcze następne płyty utrzymane w stylistyce tak zwanej „szkoły berlińskiej”, ale ani nie poszerzą one w żaden sposób jego grona odbiorców, ani też nie rozwiną go artystycznie. A jest on przecież instrumentalistą, który lubi otwierać się na nowych słuchaczy. Dlatego postanowił dokonać zasadniczej zmiany, a w zasadzie to wręcz rewolucji. „Time Diary”, choć sygnowane dobrze już znaną wielbicielom elektroniki nazwą, jest diametralnie różne od dotychczasowych produkcji Drumbientone. Tym razem twórca postanowił bowiem zejść z Kosmosu na Ziemię, muzyką zilustrować piękno naszej planety – i to w kontekście tyleż uniwersalnym, co, jak sugerują tytuły (vide „Park”, „River”, „Lake” czy „Street”), również lokalnym.

Jednocześnie też jako kompozytor zdecydował się wyeksponować nie instrumenty elektroniczne i muzykę generowaną komputerowo, ale – akustyczny fortepian. W większości kompozycji na planie pierwszym pojawia się więc Mira Opalińska. Choć jest ona artystką zamiłowaną w improwizacji jazzowej, tym razem jednak w jej grze – za sprawą Bartłomieja Olesia – dominuje klasyczny minimalizm, mogący kojarzyć się z niektórymi dokonaniami Carli Bley czy Terry’ego Rileya. „Time Diary” pomyślany został jako concept-album, którego głównym niematerialnym bohaterem jest upływający czas. Wbrew temu jednak, co się powszechnie uważa, że – oczywiście w sposób symboliczny – pędzi on na złamanie karku, jego upływ w kompozycjach Olesia jest powolny, niemal niedostrzegalny. Monotonna, ale wysublimowana gra Miry sprawia, że w pewnych momentach możemy poczuć się, jakby w ogóle stanął w miejscu, dzięki czemu osiągamy stan nirwany, całkowitego oderwania od ziemskich problemów.

Na „Time Diary” ambientowa elektronika miesza się zatem z minimalizmem i tak zwanym modern classical. Ba! są takie momenty, kiedy staje się wręcz relaksacyjna, newage’owa. Jak chociażby w otwierającym płytę „Time Beings – Intro”, w którym do rzeczywistości przywołuje nas przede wszystkim rytmiczne stukanie. W drugim w kolejności „Park” (nie odmieniam, wychodząc z założenia, że to tytuł angielski, nie polski) po raz pierwszy rozbrzmiewają zarejestrowane przez Olesia nagrania terenowe, konkretnie odgłosy ptaków, które obok elektronicznych szumów i pogłosów stanowią tło do ambientowo płynącej partii fortepianu. W „River” pojawia się z kolei przepiękny zapętlony motyw grany przez Opalińską. Nie sposób nie dać mu się ponieść. Zmienia się to w „Train” – tak niepokojącym, że spokojnie mógłby stanowić ilustrację do filmu grozy. Choć gwoli ścisłości należy dodać, że z czasem robi się coraz zwiewniej i jaśniej.

W „Lake” – adekwatnie do tytułu – towarzyszą nam odgłosy przelewającej się wody. Na powłóczysty podkład elektroniczny nakłada się natomiast melodyjny wątek fortepianowy, który po raz kolejny urzeka pięknem. W „Rain” duet staje się bardziej… romantyczny. Widać tak na Bartłomieja i Mirę działa – i trudno dziwić się temu – deszcz. W „Street” mamy natomiast do czynienia z zaskakującą ewolucją partii fortepianu: od subtelnie wyciszonej do głośniejszej i groźniejszej, niemal złowrogiej. W końcówce pianistka jednak ponownie tonuje emocje, jakby dotarcie do końca ulicy przynieść miało poczucie bezpieczeństwa. Jak na album koncepcyjny przystało, wieńczy go kompozycja zatytułowana „Time Beings – Outro”, w której duet nie tylko buduje odpowiedni nastrój (to robi już wielokrotnie wcześniej), ale też oddziałuje na wrażliwość słuchacza, hipnotyzując go nieśpiesznym tempem i powracającym rytmicznym stukaniem. Piątą płytą Drumbientone Bartłomiej Oleś otworzył kolejną furtkę. Czy pójdzie dalej drogą rozpościerającą się za nią – dowiemy się zapewne niebawem. Nie miałbym nic przeciwko temu, wręcz przeciwnie, chociaż nie ukrywam, że nie mniej radowałyby mnie także kolejne produkcje utrzymane w stylu „kosmicznym”.

Sebastian Chosiński


„Time Diary” to piąta, autorska płyta perkusisty i kompozytora Bartomieja Olesia wydana jako Drumbientone, pod którym artysta prezentuje projekty realizowane w estetyce „nowej klasyki” muzyki elektronicznej. „ Album łączy dwie moje aktywności kompozytorskie – wyjaśnia genezę Drumbientone – tworzenie muzyki w sposób klasyczny i zapisywanie jej w nuty, oraz kreowanie brzmień przy pomocy współcześnie dostępnych urządzeń elektronicznych tzn. komputera i syntezatorów. Chciałem opowiedzieć historię o czasie i jego upływie z wykorzystaniem obu tych mediów”. Pretekstem nowej sesji oraz zestawu kompozycji przygotowanych na fortepian było z pewnością doskonałe przyjęcie albumu „Cat’s Songs – 17 Haiku for Piano”, który Bartłomiej Oleś zrealizowal z wirtuozerską pianistą Mirą Opalińską.

Mira Opalińska jest laureatką międzynarodowych konkursów pianistycznych a jej styl kształtował się wokół wielu stylistyk a łącząc klasyczne podstawy i naturalny talent do spontaniczności w improwizacji, jej muzyka wymyka się prostej kategoryzacji. Swoje jazzowe fascynacje studiowała na w Katowicach po bacznym okiem Wojciecha Niedzieli, potem – pod kierunkiem Andrzeja Jagodzińskiego – na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Warszawie. W 2006 roku pianistka przeprowadziła się do Szkocji kontynuując studia muzyczne na Uniwersytecie Strathclyde w Glasgow. Jej przyjazd do Wielkiej Brytanii zapoczątkował czas europejskich i międzynarodowych tras koncertowych a także licznych audycji w ogólnokrajowym radiu (BBC Scotland) i telewizji (BBC Four). Mira Opalińska doskonale odnajduje się zarówno w muzyce klasycznej, jaki jazzie: tworzy zarówno kameralny duet jazzowy z brytyjskim kontrabasistą Douglasem Whatesem, jak i wirtuozerskie recitale i nagrania najbardziej wymagającego dzieła klawiszowego J.S. Bacha – „Wariacji Goldbergowskich”. Spotkanie z Bartłomiejem Olesiem i jego muzyką stworzyło nowy krajobraz artystycznych inspiracji dla pianistki.

Bartłomiej Oleś to jeden z oryginalnych i uznanych perkusistów oraz kompozytorów polskiej sceny jazzowej. W duecie z Mirą Opalińską w autorskim projekcie „Cat’s Songs:17 Haiku for Piano” firmuje album, na którego jest kompozytorem, ale nie wykonuje nawet jednego dźwięku jako muzyk. Tego zadania, na zaproszenie kompozytora, podjęła się wybitnie utalentowana pianistka Mira Opalińska. „Muszę przyznać, że Mira nie miała łatwego zadania, bo choć mogło ono wydawać się proste, to wcale takie nie było. Potrzeba naprawdę ogromnej świadomości, pokory i chęci zagłębienia się w muzykę, żeby w pełni oddać jej ducha. Idąc za słowami wybitnego islandzkiego kompozytora Jóhanna Jóhannssona: nie wszyscy klasycznie wykształceni muzycy potrafią zagrać prostą muzykę tak, jak należy. Mira zrobiła to fenomenalnie, odczytując w pełni moje intencje i jestem jej za to ogromnie wdzięczny” – wyjaśnia Bartłomiej Oleś. Sesja ta była także sygnałem odejścia Bartłomieja Olesia od muzyki improwizowanej, która przez lata stanowiła elementarną część jego dorobku.

Punktem wyjścia do powstania muzyki „Time Diary” ponownie były partie fortepianowe, napisane przez Bartłomieja Olesia, a wykonane przez Mirę Opalińską w klasycznej interpretacji. Ich melancholijny, medytacyjny charakter w sposób płynny splata się z warstwami elektronicznego ambientu i nagrań terenowych. Uchwycony zapis brzmień natury (rzeki, szumu morza, wiatru, deszczu, stukotu pociągu czy gwaru ulicy) nie tylko urozmaica muzykę wypełniającą album, ale też prowadzi do refleksji o silnym zakorzenieniu człowieka w otaczającym nas świecie i jego niemych elementach. Muzyczna medytacja nad rzeczywistością nie wyklucza emocji: smutku, zadumy, zachwytu, a każdy z utworów tworzy swój odrębny mikrokosmos. „Time Diary” to opowieść o obcowaniu z czasem, ale także o powracaniu do myśli, miejsc, wrażeń, wspomnień. To muzyczna podróż w głąb siebie perfekcyjnie sugerowane talentem Bartłomieja Olesia ( kompozycje, produkcja, elektronika) oraz wirtuozerią pianistki, Miry Opalińskiej.

Dionizy Piątkowski



..::TRACK-LIST::..

1. Time Beings - Intro
2. Park
3. River
4. Train
5. Lake
6. Rain
7. Street
8. Time Beings - Outro



..::OBSADA::..

Bartłomiej Oleś - kompozycje, produkcja, elektronika
Mira Opalińska - fortepian



https://www.youtube.com/watch?v=mdcPFHFvtFw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Album Time Diary to piąta z kolei płyta Bartomieja Olesia wydana pod szyldem Drumbientone, pod którym artysta prezentuje rezultaty swoich działań na polu muzyki elektronicznej. Pytany o pomysł i założenia nowego dzieła, tak je objaśnia: Album łączy dwie moje aktywności kompozytorskie: tworzenie muzyki w sposób klasyczny i zapisywanie jej w nuty, oraz kreowanie brzmień przy pomocy współcześnie dostępnych urządzeń elektronicznych tzn. komputera i syntezatorów. Chciałem opowiedzieć historię o czasie i jego upływie z wykorzystaniem obu tych mediów. Po świetnie przyjętym „Cat's Songs - 17 Haiku for Piano” pragnąłem, żeby nasza współpraca z Mirą Opalińską była kontynuowana.

Punktem wyjścia do powstania muzyki na Time Diary były partie fortepianowe, napisane przez Bartłomieja Olesia, a wykonane przez Mirę Opalińską w klasycznej interpretacji. Ich melancholijny, medytacyjny charakter w sposób płynny splata się z warstwami elektronicznego ambientu i nagrań terenowych. Uchwycony zapis brzmień natury (ale i cywilizacji): rzeki, szumu morza, wiatru, deszczu, stukotu pociągu czy gwaru ulicy, nie tylko urozmaica muzykę wypełniającą album, ale też prowadzi do refleksji o silnym zakorzenieniu człowieka w otaczającym nas świecie i jego elementach – niemych, a właściwie sonorystycznych świadkach nieubłaganie upływającego czasu.

Muzyczna medytacja nad rzeczywistością nie wyklucza emocji: smutku, zadumy, zachwytu, a każdy z utworów tworzy swój odrębny mikrokosmos, spleciony jednakże wspólnym motywem uwypuklonym w tytule albumu. Time Diary to opowieść o obcowaniu z czasem, ale także o powracaniu do myśli, miejsc, wrażeń, wspomnień. To muzyczna podróż w głąb siebie, w której odnajdzie się każdy z nas.

Partie fortepianu zarejestrował Michał Rosicki w Sali Koncertowej PSM im. Krzysztofa Komedy w Lubaczowie. Elektronika i nagrania terenowe zarejestrowane przez Bartłomieja Olesia w domowym studiu i różnych lokacjach.

Wydawca


W ciągu ostatniego półtora roku przyzwyczailiśmy się, że pod szyldem Drumbientone Bartłomiej Oleś publikuje płyty nawiązujące do elektroniczno-ambientowych produkcji Tangerine Dream i Klausa Schulzego. Na albumie „Time Diary”, zarejestrowanym w duecie z pianistką jazzową i klasyczną Mirą Opalińską, podąża on jednak w zupełnie innym kierunku.

Ci, którzy mają w pamięci cztery poprzednie wydawnictwa Bartłomieja Olesia sygnowane nazwą Drumbientone, czyli „Songs of Planets and Moons” (2024), „Seaish Dreams of Electric Waves”, „Storm of Light” oraz „Voyager Dreams” (wszystkie z 2025 roku), mogą być bardzo zaskoczeni tym, co usłyszą na krążku numer pięć – „Time Diary”. Pierwsza zasadnicza zmiana, jaka dokonała się podczas pracy nad nim, to fakt, że artysta postanowił skorzystać z pomocy uzdolnionej polskiej pianistki Miry Opalińskiej. Są tacy, którzy stawiają ją w jednym rzędzie z Krzysztofem Komedą, Andrzejem Trzaskowskim, Adamem Makowiczem, Leszkiem Możdżerem i Marcinem Wasilewskim. I choć dorobku Miry nie da się, jak na razie, zrównać ze wspomnianymi „kolegami po fachu”, kto jednak wie, w jaki sposób będziemy oceniać ją za dekadę, ćwierć- bądź półwiecze.

Pochodząca z Rzeszowa Opalińska (rocznik 1982) pierwszy filharmoniczny koncert zagrała, mając zaledwie… jedenaście lat. Na poletku jazzowym kształciła się najpierw w warszawskim studium policealnym (pod okiem Andrzeja Jagodzińskiego), a następnie w mającym siedzibę w szkockim Glasgow University of Strathclyde, który zresztą ukończyła w 2010 roku z najwyższą lokatą. Tam też założyła swój pierwszy zespół – Mira Opalińska International Quartet. Rok później wróciła do Polski, dzieląc swoje życie zawodowe pomiędzy granie muzyki klasycznej i jazzu improwizowanego. Przed trzynastu laty wydała nagrany wespół z angielskim kontrabasistą Douglasem Whatesem album „Lumière”, na który trafiły nowe interpretacje muzyki filmowej autorstwa między innymi Komedy, Zbigniewa Preisnera i Ennia Morriconego.

Lata później na utalentowaną pianistkę rodem z Podkarpacia zwrócił uwagę Bartłomiej Oleś, przez lata kojarzony przede wszystkim jako perkusista jazzowy (taką muzykę nagrał na takich płytach, jak „Short Farewell: The Lost Session”, „Komeda Ahead”, „Eleven Phrases. Live in CSK”, „Primitivo” czy „Koptycus”). Zbiegło się to w czasie z poszerzeniem kompozytorskich zainteresowań i ambicji Olesia, który z jednej strony zaczął tworzyć muzykę elektroniczno-ambientową (właśnie pod nazwą Drumbientone), z drugiej – klasyczną, czego efektem stały się dwa opublikowane w ostatnich latach wydawnictwa. Jednym z nich był longplay „17 Haiku for Piano” (2023), na którym utwory Bartłomieja zagrała na fortepianie Mira; drugim krążek „String Quartets” (2025), zawierający dzieła napisane na kwartet smyczkowy. Ale gwoli ścisłości należałoby przypomnieć, że podobne próby Oleś podejmował już ponad dwie dekady temu – vide sygnowany przez międzynarodowy Contemporary Quartet album „Plays Music of Bacewicz, Kisielewski, Komsta, Lutosławski, Penderecki” (2002). Fakt, że w tytule nie pojawiło się jego nazwisko – a powinno! – tłumaczyć może chyba jedynie skromnością artysty.

Prawdopodobnie po publikacji płyty „Voyager Dreams” Oleś skonstatował, że w pewnym sensie doszedł do ściany. Że, owszem, mógłby nagrać kolejną, a potem jeszcze następne płyty utrzymane w stylistyce tak zwanej „szkoły berlińskiej”, ale ani nie poszerzą one w żaden sposób jego grona odbiorców, ani też nie rozwiną go artystycznie. A jest on przecież instrumentalistą, który lubi otwierać się na nowych słuchaczy. Dlatego postanowił dokonać zasadniczej zmiany, a w zasadzie to wręcz rewolucji. „Time Diary”, choć sygnowane dobrze już znaną wielbicielom elektroniki nazwą, jest diametralnie różne od dotychczasowych produkcji Drumbientone. Tym razem twórca postanowił bowiem zejść z Kosmosu na Ziemię, muzyką zilustrować piękno naszej planety – i to w kontekście tyleż uniwersalnym, co, jak sugerują tytuły (vide „Park”, „River”, „Lake” czy „Street”), również lokalnym.

Jednocześnie też jako kompozytor zdecydował się wyeksponować nie instrumenty elektroniczne i muzykę generowaną komputerowo, ale – akustyczny fortepian. W większości kompozycji na planie pierwszym pojawia się więc Mira Opalińska. Choć jest ona artystką zamiłowaną w improwizacji jazzowej, tym razem jednak w jej grze – za sprawą Bartłomieja Olesia – dominuje klasyczny minimalizm, mogący kojarzyć się z niektórymi dokonaniami Carli Bley czy Terry’ego Rileya. „Time Diary” pomyślany został jako concept-album, którego głównym niematerialnym bohaterem jest upływający czas. Wbrew temu jednak, co się powszechnie uważa, że – oczywiście w sposób symboliczny – pędzi on na złamanie karku, jego upływ w kompozycjach Olesia jest powolny, niemal niedostrzegalny. Monotonna, ale wysublimowana gra Miry sprawia, że w pewnych momentach możemy poczuć się, jakby w ogóle stanął w miejscu, dzięki czemu osiągamy stan nirwany, całkowitego oderwania od ziemskich problemów.

Na „Time Diary” ambientowa elektronika miesza się zatem z minimalizmem i tak zwanym modern classical. Ba! są takie momenty, kiedy staje się wręcz relaksacyjna, newage’owa. Jak chociażby w otwierającym płytę „Time Beings – Intro”, w którym do rzeczywistości przywołuje nas przede wszystkim rytmiczne stukanie. W drugim w kolejności „Park” (nie odmieniam, wychodząc z założenia, że to tytuł angielski, nie polski) po raz pierwszy rozbrzmiewają zarejestrowane przez Olesia nagrania terenowe, konkretnie odgłosy ptaków, które obok elektronicznych szumów i pogłosów stanowią tło do ambientowo płynącej partii fortepianu. W „River” pojawia się z kolei przepiękny zapętlony motyw grany przez Opalińską. Nie sposób nie dać mu się ponieść. Zmienia się to w „Train” – tak niepokojącym, że spokojnie mógłby stanowić ilustrację do filmu grozy. Choć gwoli ścisłości należy dodać, że z czasem robi się coraz zwiewniej i jaśniej.

W „Lake” – adekwatnie do tytułu – towarzyszą nam odgłosy przelewającej się wody. Na powłóczysty podkład elektroniczny nakłada się natomiast melodyjny wątek fortepianowy, który po raz kolejny urzeka pięknem. W „Rain” duet staje się bardziej… romantyczny. Widać tak na Bartłomieja i Mirę działa – i trudno dziwić się temu – deszcz. W „Street” mamy natomiast do czynienia z zaskakującą ewolucją partii fortepianu: od subtelnie wyciszonej do głośniejszej i groźniejszej, niemal złowrogiej. W końcówce pianistka jednak ponownie tonuje emocje, jakby dotarcie do końca ulicy przynieść miało poczucie bezpieczeństwa. Jak na album koncepcyjny przystało, wieńczy go kompozycja zatytułowana „Time Beings – Outro”, w której duet nie tylko buduje odpowiedni nastrój (to robi już wielokrotnie wcześniej), ale też oddziałuje na wrażliwość słuchacza, hipnotyzując go nieśpiesznym tempem i powracającym rytmicznym stukaniem. Piątą płytą Drumbientone Bartłomiej Oleś otworzył kolejną furtkę. Czy pójdzie dalej drogą rozpościerającą się za nią – dowiemy się zapewne niebawem. Nie miałbym nic przeciwko temu, wręcz przeciwnie, chociaż nie ukrywam, że nie mniej radowałyby mnie także kolejne produkcje utrzymane w stylu „kosmicznym”.

Sebastian Chosiński


„Time Diary” to piąta, autorska płyta perkusisty i kompozytora Bartomieja Olesia wydana jako Drumbientone, pod którym artysta prezentuje projekty realizowane w estetyce „nowej klasyki” muzyki elektronicznej. „ Album łączy dwie moje aktywności kompozytorskie – wyjaśnia genezę Drumbientone – tworzenie muzyki w sposób klasyczny i zapisywanie jej w nuty, oraz kreowanie brzmień przy pomocy współcześnie dostępnych urządzeń elektronicznych tzn. komputera i syntezatorów. Chciałem opowiedzieć historię o czasie i jego upływie z wykorzystaniem obu tych mediów”. Pretekstem nowej sesji oraz zestawu kompozycji przygotowanych na fortepian było z pewnością doskonałe przyjęcie albumu „Cat’s Songs – 17 Haiku for Piano”, który Bartłomiej Oleś zrealizowal z wirtuozerską pianistą Mirą Opalińską.

Mira Opalińska jest laureatką międzynarodowych konkursów pianistycznych a jej styl kształtował się wokół wielu stylistyk a łącząc klasyczne podstawy i naturalny talent do spontaniczności w improwizacji, jej muzyka wymyka się prostej kategoryzacji. Swoje jazzowe fascynacje studiowała na w Katowicach po bacznym okiem Wojciecha Niedzieli, potem – pod kierunkiem Andrzeja Jagodzińskiego – na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Warszawie. W 2006 roku pianistka przeprowadziła się do Szkocji kontynuując studia muzyczne na Uniwersytecie Strathclyde w Glasgow. Jej przyjazd do Wielkiej Brytanii zapoczątkował czas europejskich i międzynarodowych tras koncertowych a także licznych audycji w ogólnokrajowym radiu (BBC Scotland) i telewizji (BBC Four). Mira Opalińska doskonale odnajduje się zarówno w muzyce klasycznej, jaki jazzie: tworzy zarówno kameralny duet jazzowy z brytyjskim kontrabasistą Douglasem Whatesem, jak i wirtuozerskie recitale i nagrania najbardziej wymagającego dzieła klawiszowego J.S. Bacha – „Wariacji Goldbergowskich”. Spotkanie z Bartłomiejem Olesiem i jego muzyką stworzyło nowy krajobraz artystycznych inspiracji dla pianistki.

Bartłomiej Oleś to jeden z oryginalnych i uznanych perkusistów oraz kompozytorów polskiej sceny jazzowej. W duecie z Mirą Opalińską w autorskim projekcie „Cat’s Songs:17 Haiku for Piano” firmuje album, na którego jest kompozytorem, ale nie wykonuje nawet jednego dźwięku jako muzyk. Tego zadania, na zaproszenie kompozytora, podjęła się wybitnie utalentowana pianistka Mira Opalińska. „Muszę przyznać, że Mira nie miała łatwego zadania, bo choć mogło ono wydawać się proste, to wcale takie nie było. Potrzeba naprawdę ogromnej świadomości, pokory i chęci zagłębienia się w muzykę, żeby w pełni oddać jej ducha. Idąc za słowami wybitnego islandzkiego kompozytora Jóhanna Jóhannssona: nie wszyscy klasycznie wykształceni muzycy potrafią zagrać prostą muzykę tak, jak należy. Mira zrobiła to fenomenalnie, odczytując w pełni moje intencje i jestem jej za to ogromnie wdzięczny” – wyjaśnia Bartłomiej Oleś. Sesja ta była także sygnałem odejścia Bartłomieja Olesia od muzyki improwizowanej, która przez lata stanowiła elementarną część jego dorobku.

Punktem wyjścia do powstania muzyki „Time Diary” ponownie były partie fortepianowe, napisane przez Bartłomieja Olesia, a wykonane przez Mirę Opalińską w klasycznej interpretacji. Ich melancholijny, medytacyjny charakter w sposób płynny splata się z warstwami elektronicznego ambientu i nagrań terenowych. Uchwycony zapis brzmień natury (rzeki, szumu morza, wiatru, deszczu, stukotu pociągu czy gwaru ulicy) nie tylko urozmaica muzykę wypełniającą album, ale też prowadzi do refleksji o silnym zakorzenieniu człowieka w otaczającym nas świecie i jego niemych elementach. Muzyczna medytacja nad rzeczywistością nie wyklucza emocji: smutku, zadumy, zachwytu, a każdy z utworów tworzy swój odrębny mikrokosmos. „Time Diary” to opowieść o obcowaniu z czasem, ale także o powracaniu do myśli, miejsc, wrażeń, wspomnień. To muzyczna podróż w głąb siebie perfekcyjnie sugerowane talentem Bartłomieja Olesia ( kompozycje, produkcja, elektronika) oraz wirtuozerią pianistki, Miry Opalińskiej.

Dionizy Piątkowski



..::TRACK-LIST::..

1. Time Beings - Intro
2. Park
3. River
4. Train
5. Lake
6. Rain
7. Street
8. Time Beings - Outro



..::OBSADA::..

Bartłomiej Oleś - kompozycje, produkcja, elektronika
Mira Opalińska - fortepian



https://www.youtube.com/watch?v=mdcPFHFvtFw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Odes to pierwszy studyjny album Irene Papas z 1979 roku, nagrany przy współudziale Vangelisa. Na płycie, obok tradycyjnych pieśni greckich, znalazły się dwa utwory instrumentalne skomponowane przez Vangelisa: La Danse du Feu i Racines.

Title: Odes

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1979

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

1. Les 40 Braves
2. Neranzoula
3. La Danse du Feu
4. Les Kolokotronei
5. Le Fleuve
6. Racines
7. Lamento
8. Menousis

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. China to album studyjny Vangelisa wydany w 1979 r. Płyta była zainspirowana kulturą i historią Chin oraz filozofią taoizmu.

Title: China

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1979

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

1. Chung Kuo
2. The Long March
3. The Dragon
4. The Plum Blossom
5. The Tao of Love
6. The Little Fete
7. Yin and Yang
8. Himalaya
9. Summit

https://www.youtube.com/watch?v=PXVUBW3XGpo

...( Info )...

Jakość: 320 kb/s
Format: MP3
Liczba albumów: 28 (15 albumów, 7 EP-ek, 6 Singli)
Gatunki: Techno, Deep House, Trance, EDM

...( Opis )...

Dyskografia zawiera kompletne wydania od 2022 do 2025 roku od Isle of Music.

..::INFO::..

Debiutancki album amerykańskiego zespołu - projektu pobocznego Street Sects.

Title: Full Color Eclipse

Artist: Street Sex

Country: USA

Year: 2025

Genre: Synthpop

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( AlbumList )...

A1.Timing Belt
A2.Coming Of Age
A3.Perpetuity
A4.Turn Blue
A5.Half Laugh
A6.Rock Salt
B1.Going Up
B2.New Braunfels
B3.Short Cut
B4.The Squeeze
B5.The Pretense
B6.The Arrangement
B7.The Big Heat

...( Info )...

Artist...............: Air
Album................: The Virgin Suicides Redux
Genre................: Elettronica
Year.................: 2025
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Air Feat. Gordon Tracks - Playground Love (with Gordon Tracks)
002. Air - Clouds Up
003. Air - Bathroom Girl
004. Air - Cemetary Party
005. Air - Dark Messages
006. Air - The Word Hurricane
007. Air - Dirty Trip
008. Air - Highschool Lover
009. Air - Afternoon Sister
010. Air - Ghost Song
011. Air - Empty House
012. Air - Dead Bodies
013. Air - Suicide Underground
014. Air - Playground Love (Vibraphone Version)
015. Air - Suicide Underground (Francis Lai)
016. Air - Playground Love (Demo Strings)
017. Air - Bathroom Girl (Demo 2)
018. Air - Playground Love (Vocoder)
019. Air - Clouds Up (Demo)
020. Air - Suicide Underground (Demo)
021. Air - Nosferatu (Remix by the Flower Pistols)
022. Air - Dead Bodies (Demo)
023. Air - Virgin Suicides (Demo)
024. Air - High School Prom Playground Love (Rob Remix)

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej.

Title: Beaubourg

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1978

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

1. Beaubourg part I
2. Beaubourg part II

..::INFO::..

Baxter Dury to jeden z najbardziej intrygujących brytyjskich artystów ostatnich dwóch dekad. Syn legendarnego Iana Dury’ego (wokalisty The Blockheads), od początku kariery wypracował własny, rozpoznawalny styl. Jego muzyka to unikalna mieszanka leniwego, zmysłowego spoken word, filmowej melancholii i retro-elektroniki, w której ironia i emocjonalna szczerość idą ramię w ramię. Na scenie Dury przyciąga charyzmą i teatralnym luzem, a jego koncerty balansują między intymnym performansem a klubowym transem. Wstawka zawiera dziewiąty, najnowszy album artysty.

Artist: Baxter Dury

Title: Allbarone

Country: Wielka Brytania

Year: 2025

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Allbarone (with JGrrey)
2.Schadenfreude
3.Kubla Khan
4.Alpha Dog
5.The Other Me
6.Hapsburg
7.Return of the Sharp Heads (with JGrrey)
8.Mockingjay (with JGrrey)
9.Mr W4