...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Absolutna czystość, perfekcja!
The Dying Light wyróżnia się, szczególnie jeśli chodzi o zręczne łączenie death metalu, tech, progresywnego brzmienia, thrashu i elementów blackened.
No i ta zabójcza, dystopijna atmosfera albumu: zimna, mroczna i wyrachowana.



..::TRACK-LIST::..

1. The Killing Plan 05:22
2. All Crowns Fall 01:52
3. Jaws Of Dis 02:26
4. Freezing The Spirit 03:45
5. Serve The Hidden Masters 02:33
6. The Bodiless 03:38
7. Haunting Recollections 04:07
8. This World Is Sinking 02:13



..::OBSADA::..

Bass - Sean McCann
Drums - Brandon Thomas
Guitar, Vocals - Brandon Diaz, Joe Capizzi




https://www.youtube.com/watch?v=0A7bNY_rDzU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Absolutna czystość, perfekcja!
The Dying Light wyróżnia się, szczególnie jeśli chodzi o zręczne łączenie death metalu, tech, progresywnego brzmienia, thrashu i elementów blackened.
No i ta zabójcza, dystopijna atmosfera albumu: zimna, mroczna i wyrachowana.



..::TRACK-LIST::..

1. The Killing Plan 05:22
2. All Crowns Fall 01:52
3. Jaws Of Dis 02:26
4. Freezing The Spirit 03:45
5. Serve The Hidden Masters 02:33
6. The Bodiless 03:38
7. Haunting Recollections 04:07
8. This World Is Sinking 02:13



..::OBSADA::..

Bass - Sean McCann
Drums - Brandon Thomas
Guitar, Vocals - Brandon Diaz, Joe Capizzi




https://www.youtube.com/watch?v=0A7bNY_rDzU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czwarty (pierwszy czysto progresywny) album Skaldów, uznawany przez wielu na najlepszy album zespołu.
Olśniewające połączenie ambitnego rocka z poetyckimi tekstami z najwyższej półki.

'Kultowa płyta, która zrewolucjonizowała polską muzykę lat 70.'



..::TRACK-LIST::..

1. Sarabanda (intrada)
Arranged By - A. Zieliński
Composed By - A. Corelli

2. Od Wschodu Do Zachodu Słońca
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

3. Katastrofa
Lyrics By - W. Młynarski
Music By - A. Zieliński

4. Czasem Kochać Chcesz
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

5. Zawieja
Lyrics By - J. Tuwim
Music By - A. Zieliński

6. Mateusz IV
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

7. Prawo Izaaka Newtona
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

8. Nadejdziesz Od Strony Mórz
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

9. Cisza Krzyczy
Lyrics By - A. Bianusz
Music By - A. Zieliński

10. Sarabanda (finał)
Arranged By - A. Zieliński
Composed By - A. Corelli



..::OBSADA::..

Vocals, Organ [Hammond], Fortepiano - Andrzej Zieliński
Vocals, Trumpet - Jacek Zieliński
Guitar - Jerzy Tarsiński
Bass Guitar - Konrad Ratyński
Percussion - Jan Budziaszek

oraz:
Orchestra, Choir - Orkiestra Pod Dyrekcją A. Zielińskiego
Backing Vocals - Grupa Wokalna Partita




https://www.youtube.com/watch?v=3O6k6v9rjlA



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czwarty (pierwszy czysto progresywny) album Skaldów, uznawany przez wielu na najlepszy album zespołu.
Olśniewające połączenie ambitnego rocka z poetyckimi tekstami z najwyższej półki.

'Kultowa płyta, która zrewolucjonizowała polską muzykę lat 70.'



..::TRACK-LIST::..

1. Sarabanda (intrada)
Arranged By - A. Zieliński
Composed By - A. Corelli

2. Od Wschodu Do Zachodu Słońca
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

3. Katastrofa
Lyrics By - W. Młynarski
Music By - A. Zieliński

4. Czasem Kochać Chcesz
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

5. Zawieja
Lyrics By - J. Tuwim
Music By - A. Zieliński

6. Mateusz IV
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

7. Prawo Izaaka Newtona
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

8. Nadejdziesz Od Strony Mórz
Lyrics By - L. A. Moczulski
Music By - A. Zieliński

9. Cisza Krzyczy
Lyrics By - A. Bianusz
Music By - A. Zieliński

10. Sarabanda (finał)
Arranged By - A. Zieliński
Composed By - A. Corelli



..::OBSADA::..

Vocals, Organ [Hammond], Fortepiano - Andrzej Zieliński
Vocals, Trumpet - Jacek Zieliński
Guitar - Jerzy Tarsiński
Bass Guitar - Konrad Ratyński
Percussion - Jan Budziaszek

oraz:
Orchestra, Choir - Orkiestra Pod Dyrekcją A. Zielińskiego
Backing Vocals - Grupa Wokalna Partita




https://www.youtube.com/watch?v=3O6k6v9rjlA



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sting - My Songs - Special Edition - (2 SHM CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sting
Album................: My Songs
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2019
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 66-72 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Sting - Brand New Day [03:56]
2. Sting - Desert Rose [03:56]
3. Sting - If You Love Somebody Set Them Free [04:35]
4. Sting - Every Breath You Take [04:16]
5. Sting - Demolition Man [04:17]
6. Sting - Can't Stand Losing You [02:49]
7. Sting - Fields Of Gold [03:46]
8. Sting - So Lonely [04:09]
9. Sting - Shape Of My Heart [04:43]
10. Sting - Message In A Bottle [04:46]
11. Sting - Fragile [03:52]
12. Sting - Walking On The Moon [04:16]
13. Sting - Englishman In New York [04:28]
14. Sting - If I Ever Lose My Faith In You [04:09]
15. Sting - Roxanne [Live] [02:57]
16. Sting - Synchronicity II [Live] [04:59]
17. Sting - Next To You [Live] [04:18]
18. Sting - Spirits In The Material World [Live] [03:57]
19. Sting - Fragile [Live] [03:59]
20. Sting - I Can't Stop Thinking About You [Live] [03:43]

Playing Time.........: 01:22:01
Total Size...........: 592,40 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
(Recorded Live On The 2019 My Songs Tour)
---------------------------------------------------------------------

1. Sting - Introduction - Message In A Bottle [Live] [05:20]
2. Sting - Englishman In New York [Live] [04:22]
3. Sting - Brand New Day [Live] [05:43]
4. Sting - Wrapped Around Your Finger [Live] [05:48]
5. Sting - Seven Days [Live] [04:36]
6. Sting - King Of Pain [Live] [05:43]
7. Sting - So Lonely [Live] [04:45]
8. Sting - Desert Rose [Live] [05:22]
9. Sting - Every Breath You Take [Live] [05:11]
10. Sting - Russians [Live] [02:05]
11. Sting - Fragile [Live] [03:33]

Playing Time.........: 52:31
Total Size...........: 352,21 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Grają na instrumentach, machają głowami i trochę krążą po scenie, ale to wszystko – nie zieją ogniem ani nie pokazują dobrze zaplanowanych ruchów scenicznych, brzmią niesamowicie, a to jest najważniejsze.

FA

Back in March of 2020 I was laid-off because of the pandemic and I spent my free time writing a series of 50 DVD reviews called the Covideo Chronicles. It was fun and productive! What comes around goes around and in February 2023 I have been laid off again! Over the past three years I have accumulated another stack of about 25 DVDs to review. Additionally, it has long been a personal goal of mine, and Metal-Rules.com, to review every Hard Rock and Heavy Metal DVD on the planet. Over the years we have reviewed hundreds of stand-alone DVD’s, more than almost every other Metal webzine. So instead of sulking and/or wasting my time I’m going to review as many as I can in the month of February. It’s cold outside here in Canada so it beats going outside and/or looking for work! Feel free to enjoy all the reviews in this feature.

As most Metal fans know, Metal Mind Productions based in Poland is Eastern Europe’s largest, most successful Heavy Metal company. With many divisions they have a record label, a magazine as well as doing concert promotion and post-production. MMP has released many (over 50!) Heavy Metal DVD’s, with wide distribution, most of which are pro-shot concerts in Poland and/or concerts of their Metalmania Festival. This performance was captured in October 7, 2002 in Krakow as a special one-time event. This live concert was not part of the MetalMania festival but rather one of those ‘live-in-the-TV-studio’ productions.

The DVD itself is very decent. The booklet is very good, 8-pages with quite a long history essay of the band. The animated menus and background music is above average and there are quite a few bonus features as well.

The concert is a little short at just over an hour, probably so they could edit it down and air it on TV. There is a sizeable stage and some decent production values. The sound is clear and there are many camera angles and decent editing. It’s pretty hyper, lots of backlit strobe, which may not be to some people preference. Overall, the production value is very high.

There are lots of bonus features but as is often the case, these features which might have seemed neat at the time are outdated by modern standards. For example, desktop images and screensavers which probably won’t work on a mobile device these days.

There is an interview with all the members of the band. The band look tired and maybe even a bit bored. The camera is way too close as well! There is a bit of a language barrier as the Polish interviewer is speaking to the Norwegians in English but everyone does their best. It runs about 30 minutes.

What I feel is most valuable are six rare audio tracks. For Enslaved fans this is incredible. Four songs are from their ‘94 Demo, the pre-production for the FROST album and the other two’ Sleipnr’ and ‘Viking Metal, have never been released before. To the best of my knowledge, they are still only available on the DVD to this day.

To date, Enslaved, oddly enough, have only done the two home videos, LIVE RETALIATION being the first. This is mandatory for all Enslaved fans.

JP



..::TRACK-LIST::..

1. Convoys To Nothingness
2. Jotunblod
3. The Voices
4. As Fire Swept Clean The Earth
5. Heimdallr
6. Loke
7. Queen Of Night
8. Mardraum
9. Ridicule Swarm
10. Wotan
11. Retribution For The Dead (Autopsy cover)
12. Slaget I Skogen Bortenfor


DVD features:
- Fully animated menu
- Band biography and individual members profiles
- Interwiew with the band
- Six rare audio tracks, versions never released before: Sleipnr, Gylfaginning, Jotunblod, Wotan, Svarte Vidder & Viking Metal
- Discography
- Photo gallery
- Art gallery
- Desktop images
- Screen Savers
- Weblinks
- Dolby Digital 5.1 Surround Sound

Also includes the following audio tracks:
1. Sleipnr
2. Starte Vidder
3. Wotan
4. Gylfaginning
5. Jotunblod
6. Viking Metal



..::OBSADA::..

Bass, Vocals - Grutle Kjellson
Drums - Dirge Rep
Guitar - I. Peersen
Keyboards - Oyvind Madsen
Lead Guitar - Arve Isdal




https://www.youtube.com/watch?v=GW2wpHRZIPY



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sting - Brand New Day - The Remixes
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sting
Album................: Brand New Day - The Remixes
Genre................: Electronic, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2000
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 68 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: A&M Records Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Sting - Desert Rose (Melodic Club Mix Radio Edit) [04:45]
2. Sting - Brand New Day (Cornelius Mix) [05:24]
3. Sting - After The Rain Has Fallen (Tin Tin Out Mix) [05:08]
4. Sting - Thousand Years (Bill Laswell Mix) [12:25]
5. Sting - Brand New Day (Murlyn Mix) [05:02]
6. Sting - Desert Rose (Melodic Club Mix) [09:20]
7. Sting - Perfect Love Gone Wrong (Lisa M-Flo Mix) [05:25]
8. Sting - After The Rain Has Fallen (Tin Tin Out Mix Edit)[04:15]
9. Sting - Desert Rose (Filter Dub) [05:22]

Playing Time.........: 57:10
Total Size...........: 388,34 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli z szóstki muzyków czworo pochodzi z Niemiec, a pozostali z Włoch (z czego jeden tuż przed nagraniem płyty zostaje powołany do armii) to mamy do czynienia z niemiecką, czy włoską grupą? Zdrowy rozsądek opowiada się za pierwszą nacją, ale w słonecznej Italii tamtejsi fani rocka uważają ANALOGY za rodzimy zespół. Tu powstali, tu tworzyli, koncertowali i to tu, w 1972 roku, wydali jedną z najrzadszych obecnie płyt psychodelicznego rocka – obiekt westchnień poważnych kolekcjonerów winyli na całym świecie.

Ta historia zaczyna się od przyjazdu do Włoch 18-letniego wówczas gitarzysty, Martina Thurn-Mithoffena, który razem z rodzicami wyemigrował z Bonn osiedlając się w Varese, mieście leżącym w Lombardii na podgórzu Alp. Tu, w szkole średniej, razem z perkusistą Wolfgangiem Schoene założył The Sons Of Goive. Lokalna scena muzyczna to głównie „canzoni Italiano”, więc kwartet grający covery głównie amerykańskie i brytyjskie podbił miejscową społeczność. W międzyczasie dziewczyna Martina, Jutta Nienhaus odkryła w sobie miłość do śpiewania i po rozpadzie The Sons Of Goive oboje stworzyli duet Jutta & Martin. Wspólnie zagrali wiele koncertów, nagrali singla, po czym zdecydowali, że potrzebują większego brzmienia. Do współpracy zaprosili grającego na perkusji brata Jutty, Hermanna Nienhaus’a i jedynego (jak na razie) Włocha w tej ekipie, basistę Mauro Rattaggi’ego. To był ten moment, od którego wszystko tak naprawdę się zaczęło.

Nazywali się The Joice i mieli to szczęście, że natychmiast podpisali kontrakt menedżerski, co zaowocowało licznymi koncertami w północnych Włoszech i południowej Szwajcarii, oraz umożliwiło zakup instrumentów i odpowiedniego nagłośnienia. We wrześniu tego samego roku dołączył do nich stary znajomy Martina, Wolfgang Schoene, ale że miejsce perkusisty było zajęte Wolfgang objął posadę gitarzysty rytmicznego. W okolicach Wielkanocy 1971 roku po jednym z koncertów na przedmieściach Mediolanu podszedł do nich Antonio Cagnola, biznesmen z Monzy, który niedawno założył małą wytwórnię płytową Dischi Produzioni 28 oferując swoje usługi. Podpisany kontrakt zapewniał im swobodę decydowania o własnej muzyce. W maju nagrali dwa utwory demo: „God’s Own Land” i „Hey Joe”, ale jakość była tak zła, że ​​nic z tego nie wyszło. Lepiej poszło Juttcie, która nagrała singiel z wokalistką Ice zespołu Alta Società przeznaczony głównie do szaf grających.

Pomysł na nagranie płyty nie był jeszcze na tyle priorytetem, by rezygnować z występów na żywo. 28 czerwca The Joice brali udział w plenerowym koncercie w Lago Maggiore (okolice Arony), gdzie wystąpił także szwajcarski zespół Toad. Podczas improwizowanego grania, którego punktem wyjścia był utwór „Atom Heart Mother” Pink Floyd na scenę wkroczył Nicola Pankoff z grupy poprzedzającej występ The Joyce, uruchomił swoje organy i przyłączył się do gry. Chociaż widzieli się po raz pierwszy chemia była tak dobra, że następnego dnia klawiszowiec stał się oficjalnie szóstym członkiem zespołu i był to początek ich bardzo owocnej, ponad rocznej współpracy. Tego samego lata nagrali singla „Sold Out”. Na stronie „B” umieścili poprawiony i lepiej brzmiący niż na demo „God’s Own Land” – obie piosenki odzwierciedlały apolitycznego ducha pokolenia hipisów końca lat 60-tych. Błąd drukarski spowodował, że na okładce zamiast The Joyce pojawiła się nazwa Yoice. Zrobiło się trochę nerwowo, ale z uwagi na to, że cały nakład był wytłoczony, a plakaty wydrukowane zespół zdecydował się pójść na łatwiznę i ją zachować.

Dzięki sprytnej dystrybucji singiel był dostępny w całych Włoszech, a nakład sięgnął prawdopodobnie pięciocyfrowej liczby. Duża część tego sukcesu opierała się jednak na tak zwanej „promocji szafy grającej” – zjawisku typowym dla Włoch. Co to znaczy? Ano to, że produkowano je bez okładek, często z utworami innych zespołów po stronie „B”. Takie single z szafy grającej, np. z „God’s Own Land” po jednej stronie i „The Dice” Ihre Kinder po drugiej, są bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów.

Pod koniec 1971 roku Mauro Rattaggi został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej we włoskich siłach powietrznych, co było ciosem i dla niego i dla zespołu. Rolę gitarzysty basowego po Mauro przejął Wolfgang Schoene. Pół roku później muzycy weszli do mediolańskiego studia Mondial Sound i razem z producentem Aldo Paganim nagrali materiał na debiutancką płytę. Trzeba zaznaczyć, że po odejściu Rattaggi’ego muzyka grupy stała się bardziej eksperymentalna, psychodeliczna i trudniejsza w odbiorze i nie przypominała melodyjnego singla. Doprowadziło to do konfliktu między muzykami, a Cagnolą i Paganim. Obaj panowie twierdzili, że ciężka muzyka się nie sprzeda. Zespół, powołując się na zapis w kontrakcie gwarantujący im muzyczną swobodę, postawił na swoim. Przy okazji zmienili też swą nazwę na ANALOGY. Był to ukłon w stronę tak zatytułowanego utworu – najważniejszego punktu na płycie.

To nie był jedyny spór jaki grupa miała z szefem wytwórni i producentem. Zanim krążek ukazał się na rynku obie strony stoczyły bój o okładkę. Nicola Pankoff, który był nie tylko muzykiem, ale też znakomitym artystą malarzem i grafikiem stworzył piękny obraz nawiązujący do okładki pierwszego albumu tria ELP. Projekt został odrzucony, gdyż Cagnola i Pagani uparli się wykorzystać zdjęcie zespołu zrobione podczas sesji do singla Yoice. Na jego okładce muzycy w kolorowych strojach wyglądali jak hipisi. Ubrani hipisi. Na płycie mieli być nadzy… Na nic zdały się prośby, groźby i wszelkie próby ugody; w aspekcie spraw marketingowych nie mieli nic do powiedzenia. Kierownictwo musiało poradzić sobie w jeszcze jednej kwestii. W sesji zdjęciowej uczestniczył basista Mauro Rattaggi, którego trzeba było wyciąć. Problem rozwiązano w bardzo prosty sposób – niebieski pasek z logo zespołu naklejony na zdjęciu zasłonił nieobecnego na płycie muzyka.

Większość włoskich sklepów z płytami odmówiła wystawiania „pornografii” w swoich witrynach. Ostatecznie zdecydowano się opakować płytę w sześcioczęściowy plakat przedstawiający odciśniętą stopę. Tę samą, którą można zobaczyć na tylnej okładce. Nawiasem mówiąc owa „stopa” była jedną z wielu popielniczek z kolekcji Paganiego.

Aby definitywnie zakończyć temat powiem jeszcze o winylowej reedycji niemieckiej firmy Ohrwaschl z 1997 roku. Jakimś cudem Niemcy dotarli do plakatu z alternatywnym zdjęciem, który pierwotnie miał być dołączony do oryginalnej płyty. Jednak Cagnola wystraszony szumem wokół okładki wycofał się z tego pomysłu.

Płytowa reedycja Ohrwaschl z naprawdę kiepską jakością dźwięku to „kolekcjonerska” pozycja bardziej dla entuzjastów nagich ciał niż dla tych, których nade wszystko interesuje muzyka. Nie jest to też jakiś rarytas, więc nie ma powodu wydawać na niego ponad 100 €…

Cały nakład albumu „Analogy” (1000 sztuk) wyprzedał się niemal natychmiast. Nic dziwnego, bo to w dużej mierze całkiem przyjemna płyta z wieloma pociągającymi zwrotami akcji. Biorąc pod uwagę, że została nagrana i zmiksowana w zaledwie dwa dni był to też nie lada wyczyn. Dystrybutorzy nalegali na jej wznowienie, ale okazało się to niemożliwe – Dischi Produzioni zbankrutowało zaraz po jej wydaniu.

Wpływ wczesnego ELP i Pink Floyd z ery „Meddle” można usłyszeć w oszałamiających utworach, takich jak „Indian Meditation” i dziewięciominutowym, częściowo improwizowanym. epickim nagraniu tytułowym. Rozmyte gitary, wirujące organy i niezwykły wokal to główne składniki brzmienia zespołu, a elementy klasyczne i jazzowe przeplatają się z mrocznymi i nastrojowymi teksturami. Jak dla mnie to jest jedna z tych nielicznych płyt, którą mogę słuchać po kolei setki razy a i tak na końcu czuję niedosyt. Technicznie zespół składający się z doskonałych muzyków prezentował wysoki poziom, do którego dostosował się w każdym aspekcie śpiew Jutty. Czasem elfi i mistyczny, czasem lubieżny i erotyczny, innym razem szorstki i absolutnie wspaniały! Pogłoski o jej niemieckim akcencie są mocno przesadzone – głos jest zbyt przyjemny, by zwracać na niego uwagę. Poza tym Jutta częściej śpiewała po włosku, a nie po angielsku…

Znakomity wkład wszystkich członków zespołu potwierdza „Dark Reflection” pokazujący już na starcie ich wyjątkowy styl. Oparty na motywie bluesowym z powolnym i ciągnącym się rytmem zawiera magiczne wokale, dramatyczną pracę perkusji, symfoniczne organy i jazzującą gitarę. Martin Thurn napisał go w 1968 roku ubolewając nad nieodwzajemnioną miłością do dziewczyny z Aix-en-Province. Ponury nastrój kompozycja zawdzięcza bardzo nieoczekiwanemu i niekonwencjonalnemu dźwiękowi gis w drugim takcie zwrotki… Psychodeliczny „Weeping My Endure” powstał w kościele, w którym odbywali próby i to na dwa dni przed nagraniem. Tekst „pożyczono” od angielskiego poety z XVII wieku, Johna Miltona. Niektórzy mogą mieć problemy z akceptacją głosu Jutty śpiewającą w wyższej tonacji, ale stanowi to fajny kontrast dla bujnej gitary i ryczącego Hammonda. Tak na marginesie, nie wiem dlaczego większość fanów uparcie porównuje ją do Ingi Rumpf, Jerney Kaadman (z Earth And Fire), a nawet do Grace Slick..? „Indian Meditation” brzmi jeszcze bardziej psychodelicznie. Grali to na żywo za czasów Yoice w okresie wczesnej fascynacji progresywnym rockiem. Gęsta perkusji, cudowny flet, fantastyczne gra Nicoli Pankoffa na organach i gitara jak u Davida Gilmoura to siła tego kapitalnego numeru utrzymanego w duchu Pink Floyd z wczesnych lat 70-tych. Cudo! Krótki „Tin’s Song” kończy pierwszą stronę oryginalnego albumu i zaprasza na odsłonę drugiej.

Epicki, pełen rozmachu improwizowany utwór tytułowy utrzymany w duchu psychodelicznego rocka późnych lat 60-tych z bardzo interesującą grą gitary jest punktem kulminacyjnym płyty. To on w końcu był odpowiedzialny za zmianę nazwy zespołu na ANALOGY. Pełen smaczków i muzycznych niuansów, a do tego niesamowicie wciągający wart jest każdych pieniędzy! Słucha się go wybornie o zachodzie słońca na górskim szczycie, na pustej plaży, tudzież wszędzie tam gdzie mamy chwilę na odizolowanie się od tłumu i wszechobecnego zgiełku… Dużo dynamiczniej jest w „The Years At The Spring”, beatowym nagraniu głęboko zakorzenionym w latach 60-tych przywołujący skojarzenia z Jefferson Airplane. I to nie tylko z powodu śpiewającej owe „Do, do, do, do, you really think so” Jutty, ile z brzmienia gitary Martina Thurna (świetna solówka!) i bardzo fajnej organowej partii. Trzeci i ostatni na tej stronie „Pan-Am Flight 249” to prog rockowy utwór oparty na bluesie trzymający równie wysoki poziom i styl jak otwierający całość „Dark Reflections”. Wpleciony fragment utworu Vivaldiego był ukłonem Martina w stronę muzyki klasycznej, na której wychował się w rodzinnym domu.

Na przestrzeni kilkudziesięciu lat album „Analogy” doczekał się wielu legalnych (mniej legalnych też) reedycji. Niektóre z nich, jak chociażby mój CD włoskiej wytwórni AMS specjalizującej się w wydawaniu prog rockowych płyt tamtej epoki, dołączają różne bonusy. Moja reedycja zawiera m.in. singiel Yoice, oszałamiający, jakby z innej planety „Milan On A Sunday Morning” niewydany w epoce, oraz prawdziwy rarytas – pierwotną wersję „God’s Own Land” z włoskim tytułem „Vita non so chi sei” i włoskim tekstem. Piosenka została nagrana razem z coverem „Hey Joe” w maju 1971 roku i wytłoczona na rzadkim (dziś już nie do zdobycia) acetatowym singlu.

Po odejściu Nicola Pankoffa w 1973 roku, który całkowicie poświęcił się malarstwu, grupę zasilił Rocco Abate grający na flecie, ale nowy skład nie przetrwał długo – Analogy rozpadło się rok później. Jutta Nienhaus i Martin Thurn podjęli współpracę z awangardowym artystą Franco Battiato i zagrali na jego trzeciej płycie „Sulle corde di Aries” (1973), po czym wyjechali do Londynu gdzie założyli zespół Earthbound. Trzydzieści lat później razem z Mauro Rattaggi i Geoff’em Cooperem (drugim perkusistą Earthbound) wystąpili w klubie niedaleko Saarbrücken z okazji 50-tych urodzin Jutty. Był to pierwszy koncert Analogy w Niemczech! Na przestrzeni kilku kolejnych lat było już ich więcej.

W 1990 roku brat Jutty, Hermann, zachorował na AIDS podczas długiego pobytu w Nigerii i popełnił samobójstwo w końcowej fazie cierpienia. Wydana sześć lat później płyta „25 Years Later” dedykowana jest jego pamięci. Historia zespołu Analogy dobiegła końca w 2018 roku wraz ze śmiercią Martina Thurna w kwietniu i Jutty Taylor-Nienhaus w grudniu tego samego roku. Na szczęście została po nich muzyka...

Zibi


This forgotten swiss band based in Italy made this strong album in 1972. The original cover shows the memberes naked, with the beautiful Jutta Nienhaus in evidence. Her theatrical voice reminds me sometimes the great Nico. The music? Lot of hammond and dark atmospheres. There are no fillers here. Good.

bonzo1969



..::TRACK-LIST::..

1. Dark Reflections 7:00
2. Weeping May Endure 4:50
3. Indian Meditation 4:10
4.Tin's Song 1:40
5. Analogy 9:45
6. The Year's At The Spring 4:35
7. Pan-Am Flight 249 5:15

Bonus Tracks:
8. Yoice - God's Own Land 4:42
9. Yoice - Sold Out 4:40
10. Analogy - Milan On A Sunday Morning 6:07
11. Yoice - Vita Non So Chi Sei 2:31



..::OBSADA::..

Vocals - Jutta Nienhaus
Keyboards - Nicola Pankoff
Drums - H.J. 'Mops' Nienhaus
Electric Guitar, 12-String Acoustic Guitar, Flute, Bongos - Martin Thurn
Bass - Wolfgang Schoene





https://www.youtube.com/watch?v=qnX97iwUlMI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli z szóstki muzyków czworo pochodzi z Niemiec, a pozostali z Włoch (z czego jeden tuż przed nagraniem płyty zostaje powołany do armii) to mamy do czynienia z niemiecką, czy włoską grupą? Zdrowy rozsądek opowiada się za pierwszą nacją, ale w słonecznej Italii tamtejsi fani rocka uważają ANALOGY za rodzimy zespół. Tu powstali, tu tworzyli, koncertowali i to tu, w 1972 roku, wydali jedną z najrzadszych obecnie płyt psychodelicznego rocka – obiekt westchnień poważnych kolekcjonerów winyli na całym świecie.

Ta historia zaczyna się od przyjazdu do Włoch 18-letniego wówczas gitarzysty, Martina Thurn-Mithoffena, który razem z rodzicami wyemigrował z Bonn osiedlając się w Varese, mieście leżącym w Lombardii na podgórzu Alp. Tu, w szkole średniej, razem z perkusistą Wolfgangiem Schoene założył The Sons Of Goive. Lokalna scena muzyczna to głównie „canzoni Italiano”, więc kwartet grający covery głównie amerykańskie i brytyjskie podbił miejscową społeczność. W międzyczasie dziewczyna Martina, Jutta Nienhaus odkryła w sobie miłość do śpiewania i po rozpadzie The Sons Of Goive oboje stworzyli duet Jutta & Martin. Wspólnie zagrali wiele koncertów, nagrali singla, po czym zdecydowali, że potrzebują większego brzmienia. Do współpracy zaprosili grającego na perkusji brata Jutty, Hermanna Nienhaus’a i jedynego (jak na razie) Włocha w tej ekipie, basistę Mauro Rattaggi’ego. To był ten moment, od którego wszystko tak naprawdę się zaczęło.

Nazywali się The Joice i mieli to szczęście, że natychmiast podpisali kontrakt menedżerski, co zaowocowało licznymi koncertami w północnych Włoszech i południowej Szwajcarii, oraz umożliwiło zakup instrumentów i odpowiedniego nagłośnienia. We wrześniu tego samego roku dołączył do nich stary znajomy Martina, Wolfgang Schoene, ale że miejsce perkusisty było zajęte Wolfgang objął posadę gitarzysty rytmicznego. W okolicach Wielkanocy 1971 roku po jednym z koncertów na przedmieściach Mediolanu podszedł do nich Antonio Cagnola, biznesmen z Monzy, który niedawno założył małą wytwórnię płytową Dischi Produzioni 28 oferując swoje usługi. Podpisany kontrakt zapewniał im swobodę decydowania o własnej muzyce. W maju nagrali dwa utwory demo: „God’s Own Land” i „Hey Joe”, ale jakość była tak zła, że ​​nic z tego nie wyszło. Lepiej poszło Juttcie, która nagrała singiel z wokalistką Ice zespołu Alta Società przeznaczony głównie do szaf grających.

Pomysł na nagranie płyty nie był jeszcze na tyle priorytetem, by rezygnować z występów na żywo. 28 czerwca The Joice brali udział w plenerowym koncercie w Lago Maggiore (okolice Arony), gdzie wystąpił także szwajcarski zespół Toad. Podczas improwizowanego grania, którego punktem wyjścia był utwór „Atom Heart Mother” Pink Floyd na scenę wkroczył Nicola Pankoff z grupy poprzedzającej występ The Joyce, uruchomił swoje organy i przyłączył się do gry. Chociaż widzieli się po raz pierwszy chemia była tak dobra, że następnego dnia klawiszowiec stał się oficjalnie szóstym członkiem zespołu i był to początek ich bardzo owocnej, ponad rocznej współpracy. Tego samego lata nagrali singla „Sold Out”. Na stronie „B” umieścili poprawiony i lepiej brzmiący niż na demo „God’s Own Land” – obie piosenki odzwierciedlały apolitycznego ducha pokolenia hipisów końca lat 60-tych. Błąd drukarski spowodował, że na okładce zamiast The Joyce pojawiła się nazwa Yoice. Zrobiło się trochę nerwowo, ale z uwagi na to, że cały nakład był wytłoczony, a plakaty wydrukowane zespół zdecydował się pójść na łatwiznę i ją zachować.

Dzięki sprytnej dystrybucji singiel był dostępny w całych Włoszech, a nakład sięgnął prawdopodobnie pięciocyfrowej liczby. Duża część tego sukcesu opierała się jednak na tak zwanej „promocji szafy grającej” – zjawisku typowym dla Włoch. Co to znaczy? Ano to, że produkowano je bez okładek, często z utworami innych zespołów po stronie „B”. Takie single z szafy grającej, np. z „God’s Own Land” po jednej stronie i „The Dice” Ihre Kinder po drugiej, są bardzo poszukiwane przez kolekcjonerów.

Pod koniec 1971 roku Mauro Rattaggi został powołany do odbycia obowiązkowej służby wojskowej we włoskich siłach powietrznych, co było ciosem i dla niego i dla zespołu. Rolę gitarzysty basowego po Mauro przejął Wolfgang Schoene. Pół roku później muzycy weszli do mediolańskiego studia Mondial Sound i razem z producentem Aldo Paganim nagrali materiał na debiutancką płytę. Trzeba zaznaczyć, że po odejściu Rattaggi’ego muzyka grupy stała się bardziej eksperymentalna, psychodeliczna i trudniejsza w odbiorze i nie przypominała melodyjnego singla. Doprowadziło to do konfliktu między muzykami, a Cagnolą i Paganim. Obaj panowie twierdzili, że ciężka muzyka się nie sprzeda. Zespół, powołując się na zapis w kontrakcie gwarantujący im muzyczną swobodę, postawił na swoim. Przy okazji zmienili też swą nazwę na ANALOGY. Był to ukłon w stronę tak zatytułowanego utworu – najważniejszego punktu na płycie.

To nie był jedyny spór jaki grupa miała z szefem wytwórni i producentem. Zanim krążek ukazał się na rynku obie strony stoczyły bój o okładkę. Nicola Pankoff, który był nie tylko muzykiem, ale też znakomitym artystą malarzem i grafikiem stworzył piękny obraz nawiązujący do okładki pierwszego albumu tria ELP. Projekt został odrzucony, gdyż Cagnola i Pagani uparli się wykorzystać zdjęcie zespołu zrobione podczas sesji do singla Yoice. Na jego okładce muzycy w kolorowych strojach wyglądali jak hipisi. Ubrani hipisi. Na płycie mieli być nadzy… Na nic zdały się prośby, groźby i wszelkie próby ugody; w aspekcie spraw marketingowych nie mieli nic do powiedzenia. Kierownictwo musiało poradzić sobie w jeszcze jednej kwestii. W sesji zdjęciowej uczestniczył basista Mauro Rattaggi, którego trzeba było wyciąć. Problem rozwiązano w bardzo prosty sposób – niebieski pasek z logo zespołu naklejony na zdjęciu zasłonił nieobecnego na płycie muzyka.

Większość włoskich sklepów z płytami odmówiła wystawiania „pornografii” w swoich witrynach. Ostatecznie zdecydowano się opakować płytę w sześcioczęściowy plakat przedstawiający odciśniętą stopę. Tę samą, którą można zobaczyć na tylnej okładce. Nawiasem mówiąc owa „stopa” była jedną z wielu popielniczek z kolekcji Paganiego.

Aby definitywnie zakończyć temat powiem jeszcze o winylowej reedycji niemieckiej firmy Ohrwaschl z 1997 roku. Jakimś cudem Niemcy dotarli do plakatu z alternatywnym zdjęciem, który pierwotnie miał być dołączony do oryginalnej płyty. Jednak Cagnola wystraszony szumem wokół okładki wycofał się z tego pomysłu.

Płytowa reedycja Ohrwaschl z naprawdę kiepską jakością dźwięku to „kolekcjonerska” pozycja bardziej dla entuzjastów nagich ciał niż dla tych, których nade wszystko interesuje muzyka. Nie jest to też jakiś rarytas, więc nie ma powodu wydawać na niego ponad 100 €…

Cały nakład albumu „Analogy” (1000 sztuk) wyprzedał się niemal natychmiast. Nic dziwnego, bo to w dużej mierze całkiem przyjemna płyta z wieloma pociągającymi zwrotami akcji. Biorąc pod uwagę, że została nagrana i zmiksowana w zaledwie dwa dni był to też nie lada wyczyn. Dystrybutorzy nalegali na jej wznowienie, ale okazało się to niemożliwe – Dischi Produzioni zbankrutowało zaraz po jej wydaniu.

Wpływ wczesnego ELP i Pink Floyd z ery „Meddle” można usłyszeć w oszałamiających utworach, takich jak „Indian Meditation” i dziewięciominutowym, częściowo improwizowanym. epickim nagraniu tytułowym. Rozmyte gitary, wirujące organy i niezwykły wokal to główne składniki brzmienia zespołu, a elementy klasyczne i jazzowe przeplatają się z mrocznymi i nastrojowymi teksturami. Jak dla mnie to jest jedna z tych nielicznych płyt, którą mogę słuchać po kolei setki razy a i tak na końcu czuję niedosyt. Technicznie zespół składający się z doskonałych muzyków prezentował wysoki poziom, do którego dostosował się w każdym aspekcie śpiew Jutty. Czasem elfi i mistyczny, czasem lubieżny i erotyczny, innym razem szorstki i absolutnie wspaniały! Pogłoski o jej niemieckim akcencie są mocno przesadzone – głos jest zbyt przyjemny, by zwracać na niego uwagę. Poza tym Jutta częściej śpiewała po włosku, a nie po angielsku…

Znakomity wkład wszystkich członków zespołu potwierdza „Dark Reflection” pokazujący już na starcie ich wyjątkowy styl. Oparty na motywie bluesowym z powolnym i ciągnącym się rytmem zawiera magiczne wokale, dramatyczną pracę perkusji, symfoniczne organy i jazzującą gitarę. Martin Thurn napisał go w 1968 roku ubolewając nad nieodwzajemnioną miłością do dziewczyny z Aix-en-Province. Ponury nastrój kompozycja zawdzięcza bardzo nieoczekiwanemu i niekonwencjonalnemu dźwiękowi gis w drugim takcie zwrotki… Psychodeliczny „Weeping My Endure” powstał w kościele, w którym odbywali próby i to na dwa dni przed nagraniem. Tekst „pożyczono” od angielskiego poety z XVII wieku, Johna Miltona. Niektórzy mogą mieć problemy z akceptacją głosu Jutty śpiewającą w wyższej tonacji, ale stanowi to fajny kontrast dla bujnej gitary i ryczącego Hammonda. Tak na marginesie, nie wiem dlaczego większość fanów uparcie porównuje ją do Ingi Rumpf, Jerney Kaadman (z Earth And Fire), a nawet do Grace Slick..? „Indian Meditation” brzmi jeszcze bardziej psychodelicznie. Grali to na żywo za czasów Yoice w okresie wczesnej fascynacji progresywnym rockiem. Gęsta perkusji, cudowny flet, fantastyczne gra Nicoli Pankoffa na organach i gitara jak u Davida Gilmoura to siła tego kapitalnego numeru utrzymanego w duchu Pink Floyd z wczesnych lat 70-tych. Cudo! Krótki „Tin’s Song” kończy pierwszą stronę oryginalnego albumu i zaprasza na odsłonę drugiej.

Epicki, pełen rozmachu improwizowany utwór tytułowy utrzymany w duchu psychodelicznego rocka późnych lat 60-tych z bardzo interesującą grą gitary jest punktem kulminacyjnym płyty. To on w końcu był odpowiedzialny za zmianę nazwy zespołu na ANALOGY. Pełen smaczków i muzycznych niuansów, a do tego niesamowicie wciągający wart jest każdych pieniędzy! Słucha się go wybornie o zachodzie słońca na górskim szczycie, na pustej plaży, tudzież wszędzie tam gdzie mamy chwilę na odizolowanie się od tłumu i wszechobecnego zgiełku… Dużo dynamiczniej jest w „The Years At The Spring”, beatowym nagraniu głęboko zakorzenionym w latach 60-tych przywołujący skojarzenia z Jefferson Airplane. I to nie tylko z powodu śpiewającej owe „Do, do, do, do, you really think so” Jutty, ile z brzmienia gitary Martina Thurna (świetna solówka!) i bardzo fajnej organowej partii. Trzeci i ostatni na tej stronie „Pan-Am Flight 249” to prog rockowy utwór oparty na bluesie trzymający równie wysoki poziom i styl jak otwierający całość „Dark Reflections”. Wpleciony fragment utworu Vivaldiego był ukłonem Martina w stronę muzyki klasycznej, na której wychował się w rodzinnym domu.

Na przestrzeni kilkudziesięciu lat album „Analogy” doczekał się wielu legalnych (mniej legalnych też) reedycji. Niektóre z nich, jak chociażby mój CD włoskiej wytwórni AMS specjalizującej się w wydawaniu prog rockowych płyt tamtej epoki, dołączają różne bonusy. Moja reedycja zawiera m.in. singiel Yoice, oszałamiający, jakby z innej planety „Milan On A Sunday Morning” niewydany w epoce, oraz prawdziwy rarytas – pierwotną wersję „God’s Own Land” z włoskim tytułem „Vita non so chi sei” i włoskim tekstem. Piosenka została nagrana razem z coverem „Hey Joe” w maju 1971 roku i wytłoczona na rzadkim (dziś już nie do zdobycia) acetatowym singlu.

Po odejściu Nicola Pankoffa w 1973 roku, który całkowicie poświęcił się malarstwu, grupę zasilił Rocco Abate grający na flecie, ale nowy skład nie przetrwał długo – Analogy rozpadło się rok później. Jutta Nienhaus i Martin Thurn podjęli współpracę z awangardowym artystą Franco Battiato i zagrali na jego trzeciej płycie „Sulle corde di Aries” (1973), po czym wyjechali do Londynu gdzie założyli zespół Earthbound. Trzydzieści lat później razem z Mauro Rattaggi i Geoff’em Cooperem (drugim perkusistą Earthbound) wystąpili w klubie niedaleko Saarbrücken z okazji 50-tych urodzin Jutty. Był to pierwszy koncert Analogy w Niemczech! Na przestrzeni kilku kolejnych lat było już ich więcej.

W 1990 roku brat Jutty, Hermann, zachorował na AIDS podczas długiego pobytu w Nigerii i popełnił samobójstwo w końcowej fazie cierpienia. Wydana sześć lat później płyta „25 Years Later” dedykowana jest jego pamięci. Historia zespołu Analogy dobiegła końca w 2018 roku wraz ze śmiercią Martina Thurna w kwietniu i Jutty Taylor-Nienhaus w grudniu tego samego roku. Na szczęście została po nich muzyka...

Zibi


This forgotten swiss band based in Italy made this strong album in 1972. The original cover shows the memberes naked, with the beautiful Jutta Nienhaus in evidence. Her theatrical voice reminds me sometimes the great Nico. The music? Lot of hammond and dark atmospheres. There are no fillers here. Good.

bonzo1969



..::TRACK-LIST::..

1. Dark Reflections 7:00
2. Weeping May Endure 4:50
3. Indian Meditation 4:10
4.Tin's Song 1:40
5. Analogy 9:45
6. The Year's At The Spring 4:35
7. Pan-Am Flight 249 5:15

Bonus Tracks:
8. Yoice - God's Own Land 4:42
9. Yoice - Sold Out 4:40
10. Analogy - Milan On A Sunday Morning 6:07
11. Yoice - Vita Non So Chi Sei 2:31



..::OBSADA::..

Vocals - Jutta Nienhaus
Keyboards - Nicola Pankoff
Drums - H.J. 'Mops' Nienhaus
Electric Guitar, 12-String Acoustic Guitar, Flute, Bongos - Martin Thurn
Bass - Wolfgang Schoene





https://www.youtube.com/watch?v=qnX97iwUlMI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

It seems odd that in their four decades of existence (admittedly, with some definite gaps in activity) Brand X has never officially released any type of concert video document. Then again, perhaps it's not all that surprising. Brand X has always been a musicians' band. Image never seemed to be a concern. It is fitting that this line-up would be the one to have the honor of being captured in the first Brand X concert film. During its first era, in the late 70s, the band would change its line-up not just from album to album or tour to tour, but sometimes even from night to night. Mind you, this was never a bad thing; Some of the finest musicians in the jazz/fusion/progressive rock movements came through the band, leaving their mark and bringing their own approaches and styles into the performances and recordings. Consequently, it is notable that this current line-up, consisting of founders John Goodsall (guitar) and Percy Jones (bass), along with Chris Clark (keyboards), Scott Weinberger (percussion), and Kenny Grohowski (drums), is one of the most stable that the band has ever had.

And it shows. The band gels and shines. Fans of the band, and aficionados of jazz/fusion, will be blown away by the interpretations of their classic material. The renditions maintain just enough fidelity to their original recordings, but throw in plenty of twists and turns, and inject a whole lot more muscle. Also, whereas, from album to album, the original recordings varied wildly in terms of personnel and production style, in this collection, the sonics are the only constant in a program of varied and dynamic music. Feeling much less like a greatest hits concert, the program plays like a conceptually whole suite.

Founders Goodsall and Jones sound as good as ever, and the new members certainly help make the music feel new and alive. Much of the new muscle comes from drummer Kenny Grohowski, who attacks the drums with an aggressive panache. One of the best things about the video is being able to see, even with his speed and power, the elegant fluidity in his playing. Alongside him, percussionist Scott Weinberger alternates between bringing droplets of color and throwing gasoline on the fire, vigorously attacking his rig in time with his counterpart. Keyboardist Chris Clark, brings his studious virtuosity to the music, but also at times a subtle, unexpected mischievousness. Reminding the audience that Brand X's original members had been active participants in England's prog and glam rock movements, Clark drops in little licks from Yes and Emerson, Lake, and Palmer into his phrases and improvisations. Once again, his solo piano rendition of "Maybe I'll Lend You Mine After All" (including a musical quote from ELP's "Trilogy") is pure gold.

The cover art reveals much about the visual approach to the film: A flying saucer, straight out of a 1950's B-movie hovering low in the sky on an empty road in the American south-west (Roswell, anyone?), with a giant blood moon ominously rising over the horizon. For the most part a straight concert document, it occasionally indulges in effects and tricky visual edits that seem aimed to emphasize the atmospheric qualities of the music hinted at by the cover: Mysterious, spacey, soaring, while occasionally menacing and foreboding. While some looking for an unadulterated fly-on-the-wall experience may find some of the edits to be a touch gimmicky and distracting, they are consistent with and inspired by the feel of the music.

At the heart of it, Brand X's music is about mood, texture, atmosphere, and dynamics. Frequently spacey or contemplative, it is also kinetic and driving (isn't anger a mood, too?). Brand X Live: The Rites of Spring Festival 2018 does an amazing job of guiding the listener/viewer on a voyage, drifting through different sensations, being carried through subtle changes in texture as well as not-so subtle changes in tempo and volume, while never being pulled out of the over-arching experience.

Roger Weisman



..::TRACK-LIST::..

1. Walk On
2. Nightmare Patrol
3. Disco Suicide
4. Not Good Enough
5. Born Ugly
6. Noddy Goes To Sweden
7. Why Should I Lend You Mine?
8. Maybe I'Ll Lend You Mine Anyway
9. Cambodia
10. Malaga Virgen
11. Take a Bow



..::OBSADA::..

John Goodsal - guitar
Percy Jones - bass
Chris Clark - keyboards
Scott Weinberger - percussion
Kenny Grohowski - drums




https://www.youtube.com/watch?v=iHAxoD5FXt4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::TRACK-LIST::..

Live In Venice, The Grand Canal (Venice/Italy) - July 15, 1989

1. Shine On You Crazy Diamond (Part 1)
2. Learning To Fly
3. Yet Another Movie
4. Round And Around
5. Sorrow
6. The Dogs Of War
7. On The Turning Away
8. Time
9. The Great Gig In The Sky
10. Wish You Were Here
11. Money
12. Another Brick In The Wall (Part 2)
13. Comfortably Numb
14. Run Like Hell

Extras:
15. 6 Bonus News Clips



..::OBSADA::..

Lead Vocals, Lead Guitar - David Gilmour
Percussion - Gary Wallis
Saxophone - Scott Page
Bass, Vocals - Guy Pratt
Drums, Percussion - Nick Mason
Guitar, Vocals - Tim Renwick
Keyboards, Vocals - Jon Carin, Richard Wright
Backing Vocals - Durga McBroom, Lorelei McBroom, Rachel Fury




https://www.youtube.com/watch?v=Zbu1SulDbog



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli szukasz klasycznego metalowego albumu z dobrym songwritingiem, charakterystycznym wokalem i melodiami, to Witch Cross jest wart uwagi.
Krążek dla każdego, kto poszukuje autentycznej, melodyjnej, poprawiającej nastrój, 'sierocej likantropii' z tamtych przełomowych czasów.

FA


Oh the sweet 80s, what a wonderful history. However, from where I come from if I would have lived in the 80s, I wouldn't have probably known the large number of bands that I came to know since I was first affected by the blackish touch of Heavy Metal music. Time and time again I stumble upon reissues of old 80s albums mostly by bands that I have never heard of. Well, since I am a dead curious like a cat, I had to investigate. Though I haven't reached all of what has been released but I try to keep up as I can. This time Hells Headbangers Records blessed me with the reissue (probably remastered) of something Denmark, yeah the land of the King. I received the debut album, named "Fit For Fight", originally released back in 1984, of the Heavy Metal band WITCH CROSS. The word pure might be delinquent to describe these guys' appreciation towards their roots because they can be categorized as the roots of what is going on today. Nevertheless, these guys also had their derivations and as many back in that time in Europe, took most of their influences from British Metal, meaning NWOBHM, displaying 70s and early 80s JUDAS PRIEST, IRON MAIDEN but also taking that a bit darkened creativeness of their local MERCYFUL FATE, while even producing the debut in a sound outline that is a reminiscent of the older releases of the Danish giant.

In general, "Fit For Fight" isn't probably a so called uniqueness but that vibe and that old school atmosphere that it generates is so rich, sometimes while playing the album it got me a bit emotional as I felt that the old times came back to life for almost forty minutes. There were plenty of bands back then trying to reach to top, some laid down and die, some paved their road to become stars and some were just there sharing their music and keeping the flame burning. WITCH CROSS could have been something glorious in the 80s, but the curse of the lineup changes struck them hard and they left the scenes in 1986. However, both their legacy and their identity came back alive with this release. Playing traditional, somewhat in the zone of post NWOBHM, upstart Rock along with early JUDAS PRIEST ("British Steel" and "Screaming For Vengeance") and IRON MAIDEN ("Number Of The Beast","Piece Of Mind"), crispy sounded guitaring of the twin axe duo displaying cutting edge riffing plus melodies and harmonics, basic kind of drumming and classy bass in a British fashion, high register vocals that made me tremble reminding some of England's old shouters, energetic soloing filled with passion, lack of bass on the entire album's production all the way, along with a few raw moments especially on the last track "Alien Savage", but I didn't care because this one felt so much like a vinyl so I let it go.

Though some of these track might sound as cliché' in comparison to what is going on today in the worldwide Metal scene, it shouldn't be approached with that attitude. WITCH CROSS is a classic band that played in the classic times of traditional Metal. Everyone wanted to be somebody, as today, but the material that went on back then more or less was less constructive than the racing for exceptionality that has been going on in the present. With "Fit For Fight" the straightforward basics do the talking, of course with great talents and wonderful musicianship because you can't leave without those. "Rocking TheNight Away" blew my head off right away, such a great vibe of "Living After Midnight", SCORPIONS kind, along with MAIDENish soloing. And when Alex "Savage" Nyborg Madsen started popping the lyrics on the verses, it was back to the late 70s. Now I know why this guy was with a LED ZEPPELIN oriented band years back. The riffing is extra crispy, catchy showcasing why I am a huge fan of rhythm guitars and drumming so basic by so fundamental. The instrumental "Axe Dance" better than "Transylvania", though rather poorly produced it kills. It started a bit foggy, probably from the distortions, but it is insanely melodic, great solo section with a profound rhythm support, main riff chops, should have been classic. "Light Of ATorch" is an early kind of street Metal, reminded me a bit of early RATT at first but continued on that great British path. A one powerful intro that filled me with joy and then it started getting PRIEST all around, damn what a great feeling from those riffs. In last few words, take this one why don't you. It might not sound modern or that highly produced, but it is an important piece of Metal history, essential for your survival with this genre so come share the glory.

Lior 'Steinmetal' Stein



..::TRACK-LIST::..

1. Nightflight To Tokyo 4:23
2. Face Of A Clown 5:17
3. Rocking The Night Away 5:11
4. Killer Dogs 5:04
5. Fight The Fire 5:21
6. Axe Dance 3:21
7. Light Of A Torch 5:42
8. Alien Savage 6:09



..::OBSADA::..

Vocals - Alex Savage
Guitar - Cole Hamilton
Guitar, Backing Vocals - Mike Wlad
Bass - 'Little' John Field
Drums - A.C.




https://www.youtube.com/watch?v=2YdCUmGp1zs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli szukasz klasycznego metalowego albumu z dobrym songwritingiem, charakterystycznym wokalem i melodiami, to Witch Cross jest wart uwagi.
Krążek dla każdego, kto poszukuje autentycznej, melodyjnej, poprawiającej nastrój, 'sierocej likantropii' z tamtych przełomowych czasów.

FA


Oh the sweet 80s, what a wonderful history. However, from where I come from if I would have lived in the 80s, I wouldn't have probably known the large number of bands that I came to know since I was first affected by the blackish touch of Heavy Metal music. Time and time again I stumble upon reissues of old 80s albums mostly by bands that I have never heard of. Well, since I am a dead curious like a cat, I had to investigate. Though I haven't reached all of what has been released but I try to keep up as I can. This time Hells Headbangers Records blessed me with the reissue (probably remastered) of something Denmark, yeah the land of the King. I received the debut album, named "Fit For Fight", originally released back in 1984, of the Heavy Metal band WITCH CROSS. The word pure might be delinquent to describe these guys' appreciation towards their roots because they can be categorized as the roots of what is going on today. Nevertheless, these guys also had their derivations and as many back in that time in Europe, took most of their influences from British Metal, meaning NWOBHM, displaying 70s and early 80s JUDAS PRIEST, IRON MAIDEN but also taking that a bit darkened creativeness of their local MERCYFUL FATE, while even producing the debut in a sound outline that is a reminiscent of the older releases of the Danish giant.

In general, "Fit For Fight" isn't probably a so called uniqueness but that vibe and that old school atmosphere that it generates is so rich, sometimes while playing the album it got me a bit emotional as I felt that the old times came back to life for almost forty minutes. There were plenty of bands back then trying to reach to top, some laid down and die, some paved their road to become stars and some were just there sharing their music and keeping the flame burning. WITCH CROSS could have been something glorious in the 80s, but the curse of the lineup changes struck them hard and they left the scenes in 1986. However, both their legacy and their identity came back alive with this release. Playing traditional, somewhat in the zone of post NWOBHM, upstart Rock along with early JUDAS PRIEST ("British Steel" and "Screaming For Vengeance") and IRON MAIDEN ("Number Of The Beast","Piece Of Mind"), crispy sounded guitaring of the twin axe duo displaying cutting edge riffing plus melodies and harmonics, basic kind of drumming and classy bass in a British fashion, high register vocals that made me tremble reminding some of England's old shouters, energetic soloing filled with passion, lack of bass on the entire album's production all the way, along with a few raw moments especially on the last track "Alien Savage", but I didn't care because this one felt so much like a vinyl so I let it go.

Though some of these track might sound as cliché' in comparison to what is going on today in the worldwide Metal scene, it shouldn't be approached with that attitude. WITCH CROSS is a classic band that played in the classic times of traditional Metal. Everyone wanted to be somebody, as today, but the material that went on back then more or less was less constructive than the racing for exceptionality that has been going on in the present. With "Fit For Fight" the straightforward basics do the talking, of course with great talents and wonderful musicianship because you can't leave without those. "Rocking TheNight Away" blew my head off right away, such a great vibe of "Living After Midnight", SCORPIONS kind, along with MAIDENish soloing. And when Alex "Savage" Nyborg Madsen started popping the lyrics on the verses, it was back to the late 70s. Now I know why this guy was with a LED ZEPPELIN oriented band years back. The riffing is extra crispy, catchy showcasing why I am a huge fan of rhythm guitars and drumming so basic by so fundamental. The instrumental "Axe Dance" better than "Transylvania", though rather poorly produced it kills. It started a bit foggy, probably from the distortions, but it is insanely melodic, great solo section with a profound rhythm support, main riff chops, should have been classic. "Light Of ATorch" is an early kind of street Metal, reminded me a bit of early RATT at first but continued on that great British path. A one powerful intro that filled me with joy and then it started getting PRIEST all around, damn what a great feeling from those riffs. In last few words, take this one why don't you. It might not sound modern or that highly produced, but it is an important piece of Metal history, essential for your survival with this genre so come share the glory.

Lior 'Steinmetal' Stein



..::TRACK-LIST::..

1. Nightflight To Tokyo 4:23
2. Face Of A Clown 5:17
3. Rocking The Night Away 5:11
4. Killer Dogs 5:04
5. Fight The Fire 5:21
6. Axe Dance 3:21
7. Light Of A Torch 5:42
8. Alien Savage 6:09



..::OBSADA::..

Vocals - Alex Savage
Guitar - Cole Hamilton
Guitar, Backing Vocals - Mike Wlad
Bass - 'Little' John Field
Drums - A.C.




https://www.youtube.com/watch?v=2YdCUmGp1zs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



A rather up and down offering from the band, at times featuring the strong melodies and inspired cover versions which enhanced previous albums, but sometimes drifting into mundane pop-rock. It is the band's own song writing which appears to be waning most, and thus weakening the album as a whole.

Things get off to a fine start with an excellent cover version of the Jam's "Going underground". The song is slowed down from the original punk anthem and transformed into a Springsteen like power ballad. Since there are no Dylan or Springsteen songs on the album, this track makes a more than adequate substitute, to the extent that it alone makes the album worthy of investigation.

Other covers include an atmospheric version of Joni Mitchell's "Banquet" and a superb version of Eddy and the Hotrods "Do anything you wanna do". While the latter is little more than a slightly slowed down pop based affair, complete with girlie vocals on the chorus, it does boast some excellent guitar work. The weakest of the covers is the Beatles "Bulldog" which is rather mundane.

Of the other tracks, "Rescue" is a reasonable Journey like pop piece, and "Crossfire" ends the album with an instrumental jam along the lines of "Waiter there's a yawn in my ear" from "The roaring silence".

There's little sign of the early prog work of the band here, the songs being almost entirely AOR pop rock. An enjoyable album for those who enjoy the more straightforward MMEB style, but don't go looking here for much in the way of prog.

The album is actually credited to Manfred Mann's Earth Band with Chris Thomson. Whether this was an attempt to entice him to remain with the band, or simply intended to acknowledge his distinctive tones is unclear. What is clear is that his vocals are undoubtedly a highlight of the album. (Thomson actually left the band in 1979, but continued to record and tour with them until this album was released in 1986. Concurrently, he attempted to develop a career with his new band, NIGHT.)

The band appeared to have a Uriah Heep moment during the recording of the album, using no less than three different bass players.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 13 - Manfred Mann's Earth Band with Chris Thompson - Criminal Tango (1986):
1. Going Underground 5:19
2. Who Are The Mystery Kids 3:45
3. Banquet 5:17
4. Killer On The Loose 4:01
5. Do Anything You Wanna Do 4:14
6. Rescue 3:00
7. You Got Me Right Through The Heart 3:54
8. Bulldog 4:24
9. Crossfire 3:42



..::OBSADA::..

Manfred Mann - keyboards
John Lingwood - drums, percussion
Mick Rogers - guitar, vocals
Chris Thompson - lead vocals
Steve Kinch - bass

Additional musicians:
John Giblin - bass
Durban Betancourt-Laverde - bass




https://www.youtube.com/watch?v=djqaHLlo6AM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



A rather up and down offering from the band, at times featuring the strong melodies and inspired cover versions which enhanced previous albums, but sometimes drifting into mundane pop-rock. It is the band's own song writing which appears to be waning most, and thus weakening the album as a whole.

Things get off to a fine start with an excellent cover version of the Jam's "Going underground". The song is slowed down from the original punk anthem and transformed into a Springsteen like power ballad. Since there are no Dylan or Springsteen songs on the album, this track makes a more than adequate substitute, to the extent that it alone makes the album worthy of investigation.

Other covers include an atmospheric version of Joni Mitchell's "Banquet" and a superb version of Eddy and the Hotrods "Do anything you wanna do". While the latter is little more than a slightly slowed down pop based affair, complete with girlie vocals on the chorus, it does boast some excellent guitar work. The weakest of the covers is the Beatles "Bulldog" which is rather mundane.

Of the other tracks, "Rescue" is a reasonable Journey like pop piece, and "Crossfire" ends the album with an instrumental jam along the lines of "Waiter there's a yawn in my ear" from "The roaring silence".

There's little sign of the early prog work of the band here, the songs being almost entirely AOR pop rock. An enjoyable album for those who enjoy the more straightforward MMEB style, but don't go looking here for much in the way of prog.

The album is actually credited to Manfred Mann's Earth Band with Chris Thomson. Whether this was an attempt to entice him to remain with the band, or simply intended to acknowledge his distinctive tones is unclear. What is clear is that his vocals are undoubtedly a highlight of the album. (Thomson actually left the band in 1979, but continued to record and tour with them until this album was released in 1986. Concurrently, he attempted to develop a career with his new band, NIGHT.)

The band appeared to have a Uriah Heep moment during the recording of the album, using no less than three different bass players.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 13 - Manfred Mann's Earth Band with Chris Thompson - Criminal Tango (1986):
1. Going Underground 5:19
2. Who Are The Mystery Kids 3:45
3. Banquet 5:17
4. Killer On The Loose 4:01
5. Do Anything You Wanna Do 4:14
6. Rescue 3:00
7. You Got Me Right Through The Heart 3:54
8. Bulldog 4:24
9. Crossfire 3:42



..::OBSADA::..

Manfred Mann - keyboards
John Lingwood - drums, percussion
Mick Rogers - guitar, vocals
Chris Thompson - lead vocals
Steve Kinch - bass

Additional musicians:
John Giblin - bass
Durban Betancourt-Laverde - bass




https://www.youtube.com/watch?v=djqaHLlo6AM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



Manfred Mann's Earth Band were, in their heyday, a very credible live act. Their performances were powerful but the musicianship was always of a high quality. Unlike many other bands, they do not make a habit of releasing live albums, thus enhancing the attraction of this collection.

The renditions are reasonably faithful to the originals, with the occasional slightly extended keyboard flurries from Manfred Mann and guitar solos by Steve Waller.

Chris Thompson is in fine form on vocals, Personally I find his voice to be one of the most atmospheric in the business. The version of Bob Marley's "Redemption song", stripped down to a soft, but at the same time powerful, acoustic performance is particularly noteworthy. "Lies (through the 80's)" is a great upbeat, commercial number. It is more notable now for the lyrics, which reflect all that was new in the late 70's, early 80's ("Credit card limits, push button cash"!).

"Budapest - Live" manages to capture the atmosphere of MMEB's live performances, while retaining something close to studio quality in the music.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 12 - Budapest Live (1984):
1. Spirits In The Night 6:05
2. Demolition Man 4:27
3. For You 6:49
4. Davy's On The Road Again 4:40
5. Lies (Through The 80s) 4:36
6. Blinded By The Light 7:47
7. Redemption Song 3:24
8. Mighty Quinn 4:10



..::OBSADA::..

Manfred Mann - keyboards, synthesisers, vocals
John Lingwood - drums
Steve Waller - guitar, vocals (except 'Runner')
Chris Thompson - vocals, guitar
Matt Irving - bass, vocals
Mick Rogers - guitar, vocals on 'Runner'




https://www.youtube.com/watch?v=AX6Xxve8_F0



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



Manfred Mann's Earth Band were, in their heyday, a very credible live act. Their performances were powerful but the musicianship was always of a high quality. Unlike many other bands, they do not make a habit of releasing live albums, thus enhancing the attraction of this collection.

The renditions are reasonably faithful to the originals, with the occasional slightly extended keyboard flurries from Manfred Mann and guitar solos by Steve Waller.

Chris Thompson is in fine form on vocals, Personally I find his voice to be one of the most atmospheric in the business. The version of Bob Marley's "Redemption song", stripped down to a soft, but at the same time powerful, acoustic performance is particularly noteworthy. "Lies (through the 80's)" is a great upbeat, commercial number. It is more notable now for the lyrics, which reflect all that was new in the late 70's, early 80's ("Credit card limits, push button cash"!).

"Budapest - Live" manages to capture the atmosphere of MMEB's live performances, while retaining something close to studio quality in the music.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 12 - Budapest Live (1984):
1. Spirits In The Night 6:05
2. Demolition Man 4:27
3. For You 6:49
4. Davy's On The Road Again 4:40
5. Lies (Through The 80s) 4:36
6. Blinded By The Light 7:47
7. Redemption Song 3:24
8. Mighty Quinn 4:10



..::OBSADA::..

Manfred Mann - keyboards, synthesisers, vocals
John Lingwood - drums
Steve Waller - guitar, vocals (except 'Runner')
Chris Thompson - vocals, guitar
Matt Irving - bass, vocals
Mick Rogers - guitar, vocals on 'Runner'




https://www.youtube.com/watch?v=AX6Xxve8_F0



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czy grindcore i progressive się łączą?
Cóż, powiedziałbym, że absolutnie nie, jednak zarówno w muzyce, jak i w życiu, od każdej reguły istnieją wyjątki.

FA

Crowpath sharpens their knives and continues their blazing path of aural destruction with their sophomore album, Son Of Sulphur. Sacrificing none of the jagged technicality of their debut, Red On Chrome, the band has evolved into a versatile machine that seamlessly marries the grating, trainwreck chaos factor of modern death and grind with lumbering doom metal contractions that inhale the clouds and melt your kneecaps. Son Of Sulphur emphasizes Crowpath's enthusiasm for dynamic musical growth without compromising their abrasive intensity or scab-coated attraction to perverse complexity.




“The floor had a pattern which I can’t describe but it was such to get lost in”–From “Scab Coated Attraction”

Fuckin’ Crowpath. Call ‘em whatever you want–grind, death, tech-core, metalcore; it’s of no consequence. To me it’s no more relevant than pondering the color of the cow when there’s a big tasty fucking steak on your plate. Red on Chrome, the band’s first full-length album, was one of my favorite albums of last year, so I’ve been eager to get my greedy hands on this album for some time. Even with so many strong 2005 offerings from Willowtip (Neuraxis, Gorod, and The Dying Light, to name a couple), the label has ended the year with the unequivocal deathblow of the one-two punch of Arsis and Crowpath. And just as Arsis tightened its chokehold on the genre with A Diamond For Disease, Crowpath has sent a brick through your window with their second album. If you haven’t been paying attention, now’s the time to start.

Crowpath hails from Sweden but has shrugged off the melodic tendencies of many of their compatriots. Looking for a catchy intro? No time. A nice melodic chorus? Fuck you. This band has little use for melody at all, and although this time out they find a little more room for it, we’re still talking jagged shards of dissonance–not exactly anything to hum along with. Drew Ailes was exactly right when in his review of Red on Chrome he said that the album was the first thing to reach for when you want to terrorize your non-metal friends, and that it sounded like the band were playing for their lives. Son of Sulphur, just like its predecessor Red on Chrome, is quite simply a pipe bomb of an album; an explosive blast of overwhelming force and flesh shearing shrapnel. The way the band’s bizarre, jagged technicality and hammering brutality lurch and collide, you’d think they grabbed the devil by the tail and just held on for dear life while havoc ensued. Drummer Eric Hall’s beastly, scattered, and flat out amazing drum work just barely harnesses chaos, as the guitars dive and slice wildly and front man Henrik Ivarsson howls like a tortured/torturing maniac. But for a band that deals in chaos, Crowpath isn’t what’s usually diplomatically referred to as “a difficult listen”. Sure it’s perfect for torturing the non-metal, but what separates Crowpath from a band like Ion Dissonance (who are great in their own right), is that most will find that it doesn’t take a handful of listens to become acclimated to their material. It’s tough to follow but quite easy to enjoy, and without sacrificing a shred of mind-bending technical battery, Son of Sulphurgets the blood pumping from the get go.

Son of Sulphur centers on the theme of pyromania and the obsession, compulsion and tortured soul of the album’s protagonist, seen on the cover as faceless, gaunt, with arms that extend into impossibly long appendages fused into struck matches, while everything around him burns. The concept of flames reaching out destructively in unpredictable directions, and the character’s battle atop the balance of control and chaos, and power and powerlessness lend themselves nicely to the band’s style. This time out Crowpath has expanded their sound slightly by slipping in ribbons of psychotic melody and caustic doomish swells. It’s debatable whether this actually makes the band better, but it definitely creates some nice variation, which separates it from Red on Chrome and shows that the band is continuing to develop. The slurred, staggering organ on “Children of Boredom” and the slow, lumbering behemoth “The Lycanthrope” show mutation without compromising an ounce of murderous intensity. But by far, the majority of the album’s twelve tracks are two-minute long eruptions of frenzied incendiary convulsions, until during the album’s finale, when, unable to live with himself any longer, the album’s protagonist extinguishes himself, the only way that fire meets death, by drowning himself in a lake.

Son of Sulphur has a cleaner production than the band’s debut, and it should also be noted that on “Seed of Arson” and “Picked Clean” Ivarsson gets some vocal help from Johan Karlsson of Abandon, who released the excellent In Reality We Suffer earlier this year (check the review—trust me). Crowpath’s second effort shows that not only are the band more than capable of replicating the addictive technical insanity of their fist album, but also continuing to expand their sound without sacrificing a shred of what makes this band such a promising monstrosity of extreme metal. For the second year in a row, Crowpath has released one of the best albums you’ll hear all year.

Matthew Cooper



..::TRACK-LIST::..

1. Candles And Kerosene 02:10
2. The Will To Burn 03:15
3. Chased, Caught And Charged 02:44
4. Pigeonsmasher 00:59
5. Children Of Boredom (Organ - Maxus Widar) 02:16
6. Self-Destructive Pessimist 02:02
7. Seed Of Arson (Additional Vocal - Johan Karlsson) 01:42
8. Picked Clean (Additional Vocal - Johan Karlsson) 02:05
9. The Lychanthrope 05:30
10. Scab Coated Attraction 01:43
11. Lights Out, Left For Dead 02:15
12. End In Water 07:08



..::OBSADA::..

Vocals - Henrik Ivarsson
Bass - Dan Bengtsson
Drums - Erik Hall
Guitar - Patrik Lundh




https://www.youtube.com/watch?v=E0P6P9usDJk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..
---------------------------------------------------------------------
Chuck Berry - Hail! Hail! Rock 'n' Roll
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Chuck Berry
Album................: Hail! Hail! Rock 'n' Roll
Genre................: Rock & Roll
Source...............: CD
Year.................: 1993
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 62 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Charly Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Chuck Berry - Maybellene [02:23]
2. Chuck Berry - Thirty Days [02:25]
3. Chuck Berry - No Money Down [02:59]
4. Chuck Berry - Roll Over Beethoven [02:25]
5. Chuck Berry - Brown Eyed Handsome Man [02:18]
6. Chuck Berry - Too Much Monkey Business [02:57]
7. Chuck Berry - You Can't Catch Me [02:45]
8. Chuck Berry - School Day (Ring! Ring! Goes The Bell) [02:43]
9. Chuck Berry - Rock & Roll Music [02:32]
10. Chuck Berry - Sweet Little Sixteen [03:13]
11. Chuck Berry - Reelin' and Rockin' [03:17]
12. Chuck Berry - Johnny B. Goode [02:40]
13. Chuck Berry - Around And Around [02:40]
14. Chuck Berry - Beutiful Delilah [02:16]
15. Chuck Berry - Carol [02:50]
16. Chuck Berry - Sweet Little Rock And Roller [02:22]
17. Chuck Berry - Almost Grown [02:22]
18. Chuck Berry - Little Queenie [02:43]
19. Chuck Berry - Back In The USA [02:29]
20. Chuck Berry - Memphis, Tenessee [02:13]
21. Chuck Berry - Let It Rock [01:47]
22. Chuck Berry - Bye Bye Johnny [02:08]
23. Chuck Berry - I'm Talking About You [01:51]
24. Chuck Berry - Come On [01:51]
25. Chuck Berry - Nadine (Is It You?) [02:36]
26. Chuck Berry - No Particular Place To Go [02:45]
27. Chuck Berry - You Never Can Tell [02:43]
28. Chuck Berry - Promised Land [02:22]

Playing Time.........: 01:10:47
Total Size...........: 439,33 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czy grindcore i progressive się łączą?
Cóż, powiedziałbym, że absolutnie nie, jednak zarówno w muzyce, jak i w życiu, od każdej reguły istnieją wyjątki.

FA

Crowpath sharpens their knives and continues their blazing path of aural destruction with their sophomore album, Son Of Sulphur. Sacrificing none of the jagged technicality of their debut, Red On Chrome, the band has evolved into a versatile machine that seamlessly marries the grating, trainwreck chaos factor of modern death and grind with lumbering doom metal contractions that inhale the clouds and melt your kneecaps. Son Of Sulphur emphasizes Crowpath's enthusiasm for dynamic musical growth without compromising their abrasive intensity or scab-coated attraction to perverse complexity.




“The floor had a pattern which I can’t describe but it was such to get lost in”–From “Scab Coated Attraction”

Fuckin’ Crowpath. Call ‘em whatever you want–grind, death, tech-core, metalcore; it’s of no consequence. To me it’s no more relevant than pondering the color of the cow when there’s a big tasty fucking steak on your plate. Red on Chrome, the band’s first full-length album, was one of my favorite albums of last year, so I’ve been eager to get my greedy hands on this album for some time. Even with so many strong 2005 offerings from Willowtip (Neuraxis, Gorod, and The Dying Light, to name a couple), the label has ended the year with the unequivocal deathblow of the one-two punch of Arsis and Crowpath. And just as Arsis tightened its chokehold on the genre with A Diamond For Disease, Crowpath has sent a brick through your window with their second album. If you haven’t been paying attention, now’s the time to start.

Crowpath hails from Sweden but has shrugged off the melodic tendencies of many of their compatriots. Looking for a catchy intro? No time. A nice melodic chorus? Fuck you. This band has little use for melody at all, and although this time out they find a little more room for it, we’re still talking jagged shards of dissonance–not exactly anything to hum along with. Drew Ailes was exactly right when in his review of Red on Chrome he said that the album was the first thing to reach for when you want to terrorize your non-metal friends, and that it sounded like the band were playing for their lives. Son of Sulphur, just like its predecessor Red on Chrome, is quite simply a pipe bomb of an album; an explosive blast of overwhelming force and flesh shearing shrapnel. The way the band’s bizarre, jagged technicality and hammering brutality lurch and collide, you’d think they grabbed the devil by the tail and just held on for dear life while havoc ensued. Drummer Eric Hall’s beastly, scattered, and flat out amazing drum work just barely harnesses chaos, as the guitars dive and slice wildly and front man Henrik Ivarsson howls like a tortured/torturing maniac. But for a band that deals in chaos, Crowpath isn’t what’s usually diplomatically referred to as “a difficult listen”. Sure it’s perfect for torturing the non-metal, but what separates Crowpath from a band like Ion Dissonance (who are great in their own right), is that most will find that it doesn’t take a handful of listens to become acclimated to their material. It’s tough to follow but quite easy to enjoy, and without sacrificing a shred of mind-bending technical battery, Son of Sulphurgets the blood pumping from the get go.

Son of Sulphur centers on the theme of pyromania and the obsession, compulsion and tortured soul of the album’s protagonist, seen on the cover as faceless, gaunt, with arms that extend into impossibly long appendages fused into struck matches, while everything around him burns. The concept of flames reaching out destructively in unpredictable directions, and the character’s battle atop the balance of control and chaos, and power and powerlessness lend themselves nicely to the band’s style. This time out Crowpath has expanded their sound slightly by slipping in ribbons of psychotic melody and caustic doomish swells. It’s debatable whether this actually makes the band better, but it definitely creates some nice variation, which separates it from Red on Chrome and shows that the band is continuing to develop. The slurred, staggering organ on “Children of Boredom” and the slow, lumbering behemoth “The Lycanthrope” show mutation without compromising an ounce of murderous intensity. But by far, the majority of the album’s twelve tracks are two-minute long eruptions of frenzied incendiary convulsions, until during the album’s finale, when, unable to live with himself any longer, the album’s protagonist extinguishes himself, the only way that fire meets death, by drowning himself in a lake.

Son of Sulphur has a cleaner production than the band’s debut, and it should also be noted that on “Seed of Arson” and “Picked Clean” Ivarsson gets some vocal help from Johan Karlsson of Abandon, who released the excellent In Reality We Suffer earlier this year (check the review—trust me). Crowpath’s second effort shows that not only are the band more than capable of replicating the addictive technical insanity of their fist album, but also continuing to expand their sound without sacrificing a shred of what makes this band such a promising monstrosity of extreme metal. For the second year in a row, Crowpath has released one of the best albums you’ll hear all year.

Matthew Cooper



..::TRACK-LIST::..

1. Candles And Kerosene 02:10
2. The Will To Burn 03:15
3. Chased, Caught And Charged 02:44
4. Pigeonsmasher 00:59
5. Children Of Boredom (Organ - Maxus Widar) 02:16
6. Self-Destructive Pessimist 02:02
7. Seed Of Arson (Additional Vocal - Johan Karlsson) 01:42
8. Picked Clean (Additional Vocal - Johan Karlsson) 02:05
9. The Lychanthrope 05:30
10. Scab Coated Attraction 01:43
11. Lights Out, Left For Dead 02:15
12. End In Water 07:08



..::OBSADA::..

Vocals - Henrik Ivarsson
Bass - Dan Bengtsson
Drums - Erik Hall
Guitar - Patrik Lundh




https://www.youtube.com/watch?v=E0P6P9usDJk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

★ Szczęśliwego Nowego Roku ★

...( Info )...

Składanka mireczka-stare,nowe,najnowsze vol.40
Gatunek: Dance,Disco,Vixa/Pompa,Trance
Rok:2025
mp3@320kbps
CZAS:01:44:50

...( TrackList )...

1.Tiscore - In the End (Extended Mix)
2.Klaas - Ok Without You
3.Ilyaa, Rebecca Helena - Make A Move (Extended Mix)
4.Celine Dion - Pour Que Tu M'aimes Encore (Remix)
5.Gonzi - Don't Stop!
6.M-H-M - Take Control
7.Yellow Claw & Cesqeaux & GREEN KETCHUP - Make It Clup
8.Steve Aoki, Kaaze - Self Control
9.Steve Aoki & KAAZE - Self Control (Extended Mix)
10.Dominik Saltevski - Euronik
11.Ian Storm, Xavi Mundo, Bosque, Martina Prskalo - Beat Of My Heart (Remix)
12.Kosimo - The Rhythm of the Night
13.Rocco & Whizzer feat. Danil - Everybody money stack (2025)
14.New EuroDance - U Sexy Thing (2025)
15.Jackers Revenge - Cheri Lady (Club Mix)
16.Sound Bass & Mr. Cheez & Virgo Nightbasse ft. Danil x Wyrywka vs. Psycho - Pgrowski węgorz (2025)
17.UCH - Genius Of House
18.Steve Modana - High On a Melody
19.Nino D'Angelo - Senza Giacca e Cravatta (Remix)
20.DJ Manu and Oskar S - Give Up
21.ENDRIU - Deeper Love
22.Kid Dynamo - Anyone Can Dance
23.Zyrex & MCDooG - GOD’S PLAN (Original Mix)
24.DV-116 - No Limit (90's EuroDance Is Back!)
25.Jaime Guerrero - Set Me Free
26.WADE & SARGOS & MATTY & DAVEBORN - GET AFTER IT
27.Jason Derulo & Dj Antoine X Matson feat. Hicham & Lukas vs. Yessa - Talk revolution (2025)
28.AndreySv - Moving Up And Down
29.French Affair - Sexy (Remix)
30.Natasha Hagen - Que Sera (Mix Masters Remix) (SPEED + BASS BOOSTED)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Wydany na jesieni 2009 roku box Milesa Davisa „zawiera 52 tytuły i łącznie aż 70 krążków! Po niedawnej, wystrzałowej reedycji dzieł wszystkich The Beatles, to przedsięwzięcie wydawnicze przebija rozmiarem wszystko tego typu, a już na pewno w kategorii jazzu. Po słynnej serii dziesięciu 3-7 kompaktowych boksów, integrujących wszystkie nagrania w wybranych okresach, firma Columbia „poszła na całość” i zaoferowała w jednym pudełku w cienkich tekturowych okładkach wszystkie płyty, jakie firmował Davis pod szyldem Columbii w okresie od 1955 do 1985 r., kiedy nagrywał wyłącznie dla Columbii lub Sony Music.

Pewien chronologiczny wyjątek stanowi włączenie do zwartej kolekcji nieco zapomnianego albumu „In Paris Festival International de Jazz; May 1949”, poszerzonego o dwa niepublikowane utwory. Wtedy to Davis odbył pierwszą podróż do Europy, gdzie przyjmowano go entuzjastycznie, a towarzyszyli mu na scenie: James Moody - ts, Tadd Dameron - p, Barney Spieler - b i Kenny Clarke - dr. Innym, niepublikowanym wcześniej dokumentem z trasy europejskiej jest krążek DVD „Live In Europe ’67” (jedyny w zestawie materiał wideo) zawierający rejestrację z dwóch występów kwintetu Davisa w Sztokholmie i Karlsruhe. Jak na mistrzowską formację przystało (Wayne Shorter - ts, Herbie Hancock - p, Ron Carter - b, Tony Williams - dr), podobny repertuar koncertu grywany w tamtym okresie, przedstawili w wyraźnie odmienny sposób. Można się naocznie przekonać, jak rodziła się ta unikalna interakcja między członkami grupy Davisa, choć on sam wydawał się być jakby ponad nią.

Znakomita większość kompaktów zawiera oryginalny materiał, jaki znajdował się jeszcze na płytach winylowych, lecz repertuar niektórych tytułów został rozszerzony, i tak do „Quiet Nights” dodano dwa utwory, które ukazały się wcześniej na składankach. Podwójny „At Plugged Nickel” zawiera oryginalną sekwencję utworów z koncertu, a wszystkie one pojawiły się w pełnym wymiarze, bez wcześniejszych edytorskich wyciszeń. Materiał z występu septetu Davisa (Gary Bartz - ss, Keith Jarrett, Chick Corea - keyb, Dave Holland - b, Jack DeJohnette - dr, Airto Moreira - perc) podczas angielskiego festiwalu rockowego na wyspie Wight był dotychczas dostępny tylko w okrojonej formie na potrójnej składance z udziałem innych zespołów, lub w pełnym wymiarze na DVD „Electric Miles” wydanym kilka lat temu. Utworzono więc nowy tytuł „Isle Of Wight”, zawierający pełną wersję koncertu w wersji audio i taki włączono do niniejszego zestawu. Wreszcie podwójny album „We Want Miles” wzbogacono o trzy utwory pochodzące z rzadkiej koncertowej płyty „Miles! Miles! Miles!”, wydanej wcześniej wyłącznie w Japonii.

Poszczególne kompakty, w zremasterowanej formie (w sensie audio), zostały opakowane w tekturowe okładki w stylu używanym przez wydawców japońskich. Na okładkach zamieszczono reprodukcje z oryginałów jakie znajdowały się na płytach winylowych. W pudełku o niemonstrualnych rozmiarach oprócz kompaktów znajduje się jeszcze 250-stronicowa książka z biograficznym esejem (w trzech językach) pióra Frederica Goaty’ego, rzadkimi fotosami, memorabiliami, pełną dyskografią z odnośnymi komentarzami Francka Bergerota i indeksem wszystkich utworów.

Powyższe szczegóły są istotne dla kolekcjonerów maksymalistów, również dla tych, którzy pragną odświeżyć zbiory zredukowanym objętościowo cackiem. Natomiast dla rozpoczynających przygodę z jazzem, pragnących zgłębić fenomen maestrii Davisa i prześledzić ewolucję jego koncepcji artystycznych, jest to kuszący (również ceną rzędu 170 EUR) sposób wejścia w posiadanie swego rodzaju jazzowej Biblii w wersji limitowanej.

Mniej wtajemniczonym należy przypomnieć, że znajdą w unikalnym zestawie albumy, które decydująco wpłynęły na rozwój jazzu i wytyczały obszar jazzowego idiomu. Mamy więc w zbiorze uznaną za bezapelacyjnie najwspanialszą płytę jazzową wszech czasów „Kind Of Blue”, której doskonałość i piękno dostrzegły jednomyślnie już dwa pokolenia fanów i krytyków; tego można słuchać bez końca! Kolejne tytuły, które zdobyły najwyższe oceny, a może tylko minimalnie ustępowały kunsztem artystycznym, jak „Miles Ahead”, „Milestones”, „Miles Smiles”, „Bitches Brew”, „On The Corner”, „Agharta” i „Aura”, stanowiły punkty zwrotne w kształtowaniu oblicza jazzu w różnych okresach, a niekiedy, jak w przypadku trzech ostatnich pozycji, wyprzedziły epokę.

Nie można też zapomnieć o cudownym potraktowaniu przez hipnotyczną trąbkę Davisa klimatów hiszpańskich w „Sketches Of Spain”, przy niezwykle harmonijnym wtórowaniu orkiestry Gila Evansa, kojącego nastrojem i urokiem albumu „In a Silent Way”, odmalowaniu bokserskich emocji w ścieżce muzycznej do filmu „Jack Johnson”, czy wreszcie futurystycznym szkicu jazzu przyszłości przedstawionym na koncertowym albumie „Pangaea”, jakby desperacko rzuconym przez mistrza przed pięcioletnią przerwą w działalności artystycznej. Na brak wrażeń nie można narzekać przy każdej pozycji.

Hasło noszone w klapach na pamiętnym Jazz Jamboree ’83 z udziałem Davisa jest nadal aktualne: „We Want Miles!”.

Cezary Gumiński


TO JUŻ OSTATNI KRĄŻEK Z TEGO WYBORNEGO BOXU.



..::TRACK-LIST::..

DVD - Live In Europe '67:
Karlsruhe, Germany
1. Agitation 6:43
2. Footprints 6:03
3. I Fall In Love Too Easily 11:34
4. Walkin' 9:17
5. Gingerbread Boy 5:34
6. The Theme 0:28

Stockholm, Sweden
7. Agitation 6:57
8. Footprints 9:06
9. 'Round Midnight 8:31
10. Gingerbread Boy 7:35
11. The Theme 1:34



..::OBSADA::..

Miles Davis - tpt
Wayne Shorter - ts
Herbie Hancock - p
Ron Carter - b
Tony Williams - dr




https://www.youtube.com/watch?v=VfxRiBn32Fs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Aura – album nagrany w 1985 przez Milesa Davisa z poszerzonym składem Big Bandu Radia Duńskiego i wydany w 1989.

Aura jest albumem koncepcyjnym i zawiera suitę kompozycji Pallego Mikkelborga. Skomponowana została i dedykowana Milesowi Davisowi po otrzymaniu przez niego w grudniu 1984 nagrody Leonie Sonning Music Prize.
Każda z dziesięciu części suity zatytułowana jest innym kolorem.
Wykonawcą był rozszerzony jazzowy big band, którego rdzeniem był Big Band Radia Duńskiego z tak znanymi muzykami jak Niels-Henning Ørsted Pedersen i Marilyn Mazur. Dokooptowano między innymi Johna McLaughlina.
Było to pierwsze nagranie Milesa Davisa z big bandem po 20 latach.
Charakter muzyki jest stosunkowo mało jazzowy; bardziej zbliża się do fusion z silnymi wpływami współczesnej muzyki (poważnej), zwłaszcza takich kompozytorów jak Olivier Messiaen i Charles Ives. Samą muzykę cechuje chłód.

Po nagraniu albumu Miles Davis zachwycony umiejętnościami Marilyn Mazur zatrudnił ją w swoim następnym zespole koncertującym.
Ze względów kontraktowych album przeleżał na półce do 1989 r., kiedy został wydany przez Columbię.
W 1990 r. otrzymał nagrodę Grammy za "najlepsze jazzowe instrumentalne wykonanie".



The ten performances comprising Miles’ last album on the Columbia label were recorded in 1985 but not released until 1989, sandwiched between various titles on Warner Bros. It was special and unexpected, achieving an effective meeting of the old Miles, of the pinched, lost-in-the-wilderness cry on his Gil Evans collaborations, with mid-1970s, On The Corner Miles—with even the newer Miles: icy, yet still plaintive in his voice. The predominant sounds on Aura are electronic synthesizers and electric guitar mixed in with a jazz orchestra: somber brass and reed parts, delivering airy delicacy on some tracks and bubbling bursts of energy on others. The arrangements are austere and deeply resonant, leaving much space for Miles’ trumpet.

Aura derived from a tribute to Miles held in early 1985 in Denmark after he won the country’s top cultural award. Part of the prize was a recording with Danish musicians; Miles benefited greatly from the guiding hand of Danish composer/trumpeter Palle Mikkelborg, a jazz modernist with deep classical leanings who composed and arranged all the tunes, using the Danish Radio big band and a few special guests, including bassist Niels-Henning Ørsted Pedersen, drummer (and Miles’ nephew) Vince Wilburn, Jr. and guitarist John McLaughlin. Some dated musical elements—like gated drums and a heavy use of reverb—betray Aura as a product of the 1980s; fortunately a sense of good taste and balance prevails.

The tracks are named for simple colors—the closer to white the more subtle and subdued they are musically. The more intense the shade, the more dynamic. “Orange” introduces electronics to the party and gets it rocking. “Red”—with throbbing bass line and tide-like synthesizer swells—flows from one section to another with a kind of solemnity, like a movie score. “Violet” captures McLaughlin in full-force with his less distorted, 1990s sound, cleaner and clearer than the 1970s. It’s Aura’s final track and also includes an especially effective moment when Miles switches from playing mute to open bell. It makes one wish the guitarist and trumpeter had made more music together back in the day.

Aura is Miles’ last great album—fully realized, a suite that made sense as a whole. In 1990, the album earned Miles two GRAMMY Awards for both Best Jazz Instrumental Performance, Soloist and Best Jazz Instrumental Performance, Big Band.



..::TRACK-LIST::..

CD - Aura (1989):
1. Intro 4:26
2. White 6:02
3. Yellow 6:45
4. Orange 8:32
5. Red 6:03
6. Green 8:10
7. Blue 6:32
8. Electric Red 4:17
9. Indigo 5:56
10. Violet 9:00



..::OBSADA::..

Trumpet - Miles Davis
Trumpets and flugelhorns - Benny Rosenfeld, Idrees Sulieman, Jens Winther, Palle Bolvig, Perry Knudsen, Palle Mikkelborg
Trombones - Jens Engel, Ture Larsen, Vincent Nilsson
Bass trombone - Ole Kurt Jensen
Bass trombone, tuba - Axel Windfeld
Saxophones and woodwinds - Bent Jædig, Flemming Madsen, Jesper Thilo, Per Carsten, Uffe Karskov
Oboe and English horn - Niels Eje
Keyboards - Kenneth Knudsen, Ole Kock Hansen, Thomas Clausen
Guitars - Bjarne Roupé, John McLaughlin
Bass - Niels-Henning Ørsted Pedersen
Fender bass and fretless bass - Bo Stief
Drums - Lennart Gruvstedt
Electronic drums - Vincent Wilburn Jr.
Percussion - Ethan Weisgaard, Marilyn Mazur
Harp - Lillian Thornquist
Vocals - Eva Hess-Thaysen




https://www.youtube.com/watch?v=tlMB01PNDfQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Aura – album nagrany w 1985 przez Milesa Davisa z poszerzonym składem Big Bandu Radia Duńskiego i wydany w 1989.

Aura jest albumem koncepcyjnym i zawiera suitę kompozycji Pallego Mikkelborga. Skomponowana została i dedykowana Milesowi Davisowi po otrzymaniu przez niego w grudniu 1984 nagrody Leonie Sonning Music Prize.
Każda z dziesięciu części suity zatytułowana jest innym kolorem.
Wykonawcą był rozszerzony jazzowy big band, którego rdzeniem był Big Band Radia Duńskiego z tak znanymi muzykami jak Niels-Henning Ørsted Pedersen i Marilyn Mazur. Dokooptowano między innymi Johna McLaughlina.
Było to pierwsze nagranie Milesa Davisa z big bandem po 20 latach.
Charakter muzyki jest stosunkowo mało jazzowy; bardziej zbliża się do fusion z silnymi wpływami współczesnej muzyki (poważnej), zwłaszcza takich kompozytorów jak Olivier Messiaen i Charles Ives. Samą muzykę cechuje chłód.

Po nagraniu albumu Miles Davis zachwycony umiejętnościami Marilyn Mazur zatrudnił ją w swoim następnym zespole koncertującym.
Ze względów kontraktowych album przeleżał na półce do 1989 r., kiedy został wydany przez Columbię.
W 1990 r. otrzymał nagrodę Grammy za "najlepsze jazzowe instrumentalne wykonanie".



The ten performances comprising Miles’ last album on the Columbia label were recorded in 1985 but not released until 1989, sandwiched between various titles on Warner Bros. It was special and unexpected, achieving an effective meeting of the old Miles, of the pinched, lost-in-the-wilderness cry on his Gil Evans collaborations, with mid-1970s, On The Corner Miles—with even the newer Miles: icy, yet still plaintive in his voice. The predominant sounds on Aura are electronic synthesizers and electric guitar mixed in with a jazz orchestra: somber brass and reed parts, delivering airy delicacy on some tracks and bubbling bursts of energy on others. The arrangements are austere and deeply resonant, leaving much space for Miles’ trumpet.

Aura derived from a tribute to Miles held in early 1985 in Denmark after he won the country’s top cultural award. Part of the prize was a recording with Danish musicians; Miles benefited greatly from the guiding hand of Danish composer/trumpeter Palle Mikkelborg, a jazz modernist with deep classical leanings who composed and arranged all the tunes, using the Danish Radio big band and a few special guests, including bassist Niels-Henning Ørsted Pedersen, drummer (and Miles’ nephew) Vince Wilburn, Jr. and guitarist John McLaughlin. Some dated musical elements—like gated drums and a heavy use of reverb—betray Aura as a product of the 1980s; fortunately a sense of good taste and balance prevails.

The tracks are named for simple colors—the closer to white the more subtle and subdued they are musically. The more intense the shade, the more dynamic. “Orange” introduces electronics to the party and gets it rocking. “Red”—with throbbing bass line and tide-like synthesizer swells—flows from one section to another with a kind of solemnity, like a movie score. “Violet” captures McLaughlin in full-force with his less distorted, 1990s sound, cleaner and clearer than the 1970s. It’s Aura’s final track and also includes an especially effective moment when Miles switches from playing mute to open bell. It makes one wish the guitarist and trumpeter had made more music together back in the day.

Aura is Miles’ last great album—fully realized, a suite that made sense as a whole. In 1990, the album earned Miles two GRAMMY Awards for both Best Jazz Instrumental Performance, Soloist and Best Jazz Instrumental Performance, Big Band.



..::TRACK-LIST::..

CD - Aura (1989):
1. Intro 4:26
2. White 6:02
3. Yellow 6:45
4. Orange 8:32
5. Red 6:03
6. Green 8:10
7. Blue 6:32
8. Electric Red 4:17
9. Indigo 5:56
10. Violet 9:00



..::OBSADA::..

Trumpet - Miles Davis
Trumpets and flugelhorns - Benny Rosenfeld, Idrees Sulieman, Jens Winther, Palle Bolvig, Perry Knudsen, Palle Mikkelborg
Trombones - Jens Engel, Ture Larsen, Vincent Nilsson
Bass trombone - Ole Kurt Jensen
Bass trombone, tuba - Axel Windfeld
Saxophones and woodwinds - Bent Jædig, Flemming Madsen, Jesper Thilo, Per Carsten, Uffe Karskov
Oboe and English horn - Niels Eje
Keyboards - Kenneth Knudsen, Ole Kock Hansen, Thomas Clausen
Guitars - Bjarne Roupé, John McLaughlin
Bass - Niels-Henning Ørsted Pedersen
Fender bass and fretless bass - Bo Stief
Drums - Lennart Gruvstedt
Electronic drums - Vincent Wilburn Jr.
Percussion - Ethan Weisgaard, Marilyn Mazur
Harp - Lillian Thornquist
Vocals - Eva Hess-Thaysen




https://www.youtube.com/watch?v=tlMB01PNDfQ


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Samantha Fox - The Megamix Album
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Samantha Fox
Album................: The Megamix Album
Genre................: Pop
Source...............: CD
Year.................: 1987
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Jive Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Samantha Fox - Touch Me (I Want Your Body) [03:56]
2. Samantha Fox - I Surrender (To The Spirit Of The Night) [04:40]
3. Samantha Fox - Naughty Girls (Need Love Too) [07:43]
4. Samantha Fox - Nothing's Gonna Stop Me Now [04:38]
5. Samantha Fox - If Music Be The Food Of Love [04:13]
6. Samantha Fox - I Promise You [04:51]
7. Samantha Fox - (I Can't Get No) Satisfaction [03:49]
8. Samantha Fox - He's Got Sex [01:41]
9. Samantha Fox - Hold On Tight [03:26]
10. Samantha Fox - Do Ya Do Ya (Wanna Please Me) [05:13]
11. Samantha Fox - True Devotion [04:36]

Playing Time.........: 48:51
Total Size...........: 322,01 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Prawdziwy eksperyment, jak 'Why Don't You Eat Carrots'.
'Fresh Air' jest pełen barwnej wariacji dźwiękowej, całkowicie pozbawionej ograniczeń ze strony sceny rockowej. To ich podejście można by chyba uznać za swoistą antytezę wszystkiego, co dzieje się obecnie... jakby na całym albumie twierdzili, że 'muzyka pop musi iść do diabła'.

To powiew świeżości w wielkim schemacie rocka eksperymentalnego.



In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now. Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub and Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola.

Books out! Class work! Subject: Geometry. What do all these rectangles, circles, dots, and triangles mean to you? It's not so old-school when Werner "Zappi" Diermaier presents his geometrical forms. But the question that bandmates and the audience at the California Institute of the Arts were confronted with was a rather similar one: How would you transform the graphic score, which is currently projected onto the screen, into acoustic signals? The result was a wildly meandering, high -intensity, 23 - second symphony, in which the onomatopoetic knot bursts. "It's a sort of dadaist choir, a musique impressionist e," says faUSt founder Jean-Hervé Péron. "People participated right away." "Sounds like a sporting event! And the audience screams: Hurray!" says Zappi Diermaier. Two perspectives on one idea from faUSt. Very good! Sit down! Continue!

But let's start from the beginning. faUSt has recorded a new album. It is entitled "Fresh Air" and differs in several respects from its predecessor "Just Us", from the year 2014. At the time, the recordings were made at Péron's rehearsal studio in Schiphorst in northern Germany, hypnotic pieces with the kind of noisemaking the band is known for. For the new album, Péron and Diermaier were looking for communication with musician friends and the audience. The tracks were recorded in changing ensembles at changing locations in the USA (during a 28-day tour in March/April 2016).

In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now.
Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. Or just phonetically – along the geometry. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub a nd Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola. The seven and a half minute title track, which faUSt deliberately placed at the beginning of the album ("so you can enjoy it for a long time," says Zappi Diermaier), begins with the poem by a French school friend of Péron (translated and recited in Polish) and ends in an industrial sound inferno. The singer cries for "Fresh Air" as if it is being taken away from him. Jean-Hervé Péron offers a political reading: "Can you breathe calmly here, or are we being poisoned?"

"Engajouez vous!" Péron presents this franco-faUStian artificial word to the audience and rewrites the Marseillaise for the here and now in the track "Chlorophyl": "Allons enfants de l'Anarchie, notre jour de jouir est arrive ". The call results from wild horror at a collapsing world: "Artists, engage through your songs, L'art pour l'art is finished." Péron quotes with his voice, above the polyphonic undergrowth that colleague Zappi so nimbly unleashes, and Barbara Manning sneaks word sketches from her bag of tricks into the hymn. And finally, Zappi has his mini-dada performance with "Schnobs" and "Bia": a small dialect - based text piece, which starts with Chlorophyl, goes over the meadow past the cow and lands with the farmer who drinks a beer and a schnapps and suddenly sees two cows. "Is it from the chlorophyl?"Good question, but no answer comes. At the last moment, these texts also want to join in the shuffle. The words and music and noise fall together continuously, sometime s a track is created completely from the free interplay of the forces that emerge when the musicians in the session approach each other. "Enlightened dilettantism" is the term used by faUSt. The story of the band can tell that tale nicely.

As Krautrockers,Faust (as the name was written before they later reformed) had a worldwide career. On their first three albums in the early 1970s, they inhabited the vast field from improvisation to Bricolage to rock'n'roll with the ease of rogues and the determination of declared sonic renegades. They were big in Britain before the notion of Krautrock had made the rounds in Germany. One can still feel the breathing of this music, the bubbling of this primal soup, in current faUSt pieces, in the stoneage thudding of "Fish", which Faust anticipated in 1972 on "Mamie Is Blue". But you will also be able to distinguish the as - yet- unheard if you allow yourself enough audio time. The sound of a squeaky door from the house of Jean -Hervé Péron, for which the musician has the same kind of enthusiasm others might reserve for a brilliant guitar riff ("gripping, touching"); or the minute -long fadeout of "Fish", which Zappi Diermaier is so excited about. The only plan is for the band to take off without a plan. "We let the music play through us," says Jean-Hervé Péron. Everything else is up to the listener, to make his own film. Jean-Hervé Péron has a little tip for us:
Listen to the fish.



..::TRACK-LIST::..

1. Fresh Air 17:30
2. Birds Of Texas 2:30
3. Partitur 0:22
4. La Poulie 6:37
5. Chlorophyl 8:04
6. Lights Flickr 5:39
7. Fish 11:22

Tracks 1 and 7 recorded live at WFMU, Jersey City
Tracks 2 and 4 recorded at Al Nico Studios, Austin
Tracks 3, 5 and 6 recorded at CalArts, Los Angeles by John Baffa.




..::OBSADA::..

Jean-Hervé Peron - composer & performer
Werner Diermeier - composer & performer

With:
Maxime Manac'h - performer
Barbara Manning - performer
Beata Budkiewicz - performer
Braden Diotte - performer
Juergen Engler - performer
Michael Day - performer
Robert Pepper - performer
Ulrich Krieger - performer
Ulrike Stöve - performer
Ysanne Spevack - performer




https://www.youtube.com/watch?v=16K4r1F4b90



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Prawdziwy eksperyment, jak 'Why Don't You Eat Carrots'.
'Fresh Air' jest pełen barwnej wariacji dźwiękowej, całkowicie pozbawionej ograniczeń ze strony sceny rockowej. To ich podejście można by chyba uznać za swoistą antytezę wszystkiego, co dzieje się obecnie... jakby na całym albumie twierdzili, że 'muzyka pop musi iść do diabła'.

To powiew świeżości w wielkim schemacie rocka eksperymentalnego.



In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now. Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub and Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola.

Books out! Class work! Subject: Geometry. What do all these rectangles, circles, dots, and triangles mean to you? It's not so old-school when Werner "Zappi" Diermaier presents his geometrical forms. But the question that bandmates and the audience at the California Institute of the Arts were confronted with was a rather similar one: How would you transform the graphic score, which is currently projected onto the screen, into acoustic signals? The result was a wildly meandering, high -intensity, 23 - second symphony, in which the onomatopoetic knot bursts. "It's a sort of dadaist choir, a musique impressionist e," says faUSt founder Jean-Hervé Péron. "People participated right away." "Sounds like a sporting event! And the audience screams: Hurray!" says Zappi Diermaier. Two perspectives on one idea from faUSt. Very good! Sit down! Continue!

But let's start from the beginning. faUSt has recorded a new album. It is entitled "Fresh Air" and differs in several respects from its predecessor "Just Us", from the year 2014. At the time, the recordings were made at Péron's rehearsal studio in Schiphorst in northern Germany, hypnotic pieces with the kind of noisemaking the band is known for. For the new album, Péron and Diermaier were looking for communication with musician friends and the audience. The tracks were recorded in changing ensembles at changing locations in the USA (during a 28-day tour in March/April 2016).

In these community recordings, with friendly support from Péron's database of field recordings, a strongly shaded noise music emerged which extends its feelers to the remotest corners of the here and now.
Droning, swinging, lusting for freedom, here and there holding out quite stoically as machine-room blues. Or just phonetically – along the geometry. On board are the freely fabulous Barbara Manning in a live lecture, Jürgen Engler (Die Krupps) in overdub a nd Ysanne Spevack as a wonderful wavemaker on the viola. The seven and a half minute title track, which faUSt deliberately placed at the beginning of the album ("so you can enjoy it for a long time," says Zappi Diermaier), begins with the poem by a French school friend of Péron (translated and recited in Polish) and ends in an industrial sound inferno. The singer cries for "Fresh Air" as if it is being taken away from him. Jean-Hervé Péron offers a political reading: "Can you breathe calmly here, or are we being poisoned?"

"Engajouez vous!" Péron presents this franco-faUStian artificial word to the audience and rewrites the Marseillaise for the here and now in the track "Chlorophyl": "Allons enfants de l'Anarchie, notre jour de jouir est arrive ". The call results from wild horror at a collapsing world: "Artists, engage through your songs, L'art pour l'art is finished." Péron quotes with his voice, above the polyphonic undergrowth that colleague Zappi so nimbly unleashes, and Barbara Manning sneaks word sketches from her bag of tricks into the hymn. And finally, Zappi has his mini-dada performance with "Schnobs" and "Bia": a small dialect - based text piece, which starts with Chlorophyl, goes over the meadow past the cow and lands with the farmer who drinks a beer and a schnapps and suddenly sees two cows. "Is it from the chlorophyl?"Good question, but no answer comes. At the last moment, these texts also want to join in the shuffle. The words and music and noise fall together continuously, sometime s a track is created completely from the free interplay of the forces that emerge when the musicians in the session approach each other. "Enlightened dilettantism" is the term used by faUSt. The story of the band can tell that tale nicely.

As Krautrockers,Faust (as the name was written before they later reformed) had a worldwide career. On their first three albums in the early 1970s, they inhabited the vast field from improvisation to Bricolage to rock'n'roll with the ease of rogues and the determination of declared sonic renegades. They were big in Britain before the notion of Krautrock had made the rounds in Germany. One can still feel the breathing of this music, the bubbling of this primal soup, in current faUSt pieces, in the stoneage thudding of "Fish", which Faust anticipated in 1972 on "Mamie Is Blue". But you will also be able to distinguish the as - yet- unheard if you allow yourself enough audio time. The sound of a squeaky door from the house of Jean -Hervé Péron, for which the musician has the same kind of enthusiasm others might reserve for a brilliant guitar riff ("gripping, touching"); or the minute -long fadeout of "Fish", which Zappi Diermaier is so excited about. The only plan is for the band to take off without a plan. "We let the music play through us," says Jean-Hervé Péron. Everything else is up to the listener, to make his own film. Jean-Hervé Péron has a little tip for us:
Listen to the fish.



..::TRACK-LIST::..

1. Fresh Air 17:30
2. Birds Of Texas 2:30
3. Partitur 0:22
4. La Poulie 6:37
5. Chlorophyl 8:04
6. Lights Flickr 5:39
7. Fish 11:22

Tracks 1 and 7 recorded live at WFMU, Jersey City
Tracks 2 and 4 recorded at Al Nico Studios, Austin
Tracks 3, 5 and 6 recorded at CalArts, Los Angeles by John Baffa.




..::OBSADA::..

Jean-Hervé Peron - composer & performer
Werner Diermeier - composer & performer

With:
Maxime Manac'h - performer
Barbara Manning - performer
Beata Budkiewicz - performer
Braden Diotte - performer
Juergen Engler - performer
Michael Day - performer
Robert Pepper - performer
Ulrich Krieger - performer
Ulrike Stöve - performer
Ysanne Spevack - performer




https://www.youtube.com/watch?v=16K4r1F4b90



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Vangelis (gr. Βαγγέλης), właśc. Ewangelos Odiseas Papatanasiu (gr. Ευάγγελος Οδυσσέας Παπαθανασίου; ur. 29 marca 1943 w Agrii koło Wolos, zm. 17 maja 2022 w Paryżu - grecki kompozytor muzyki elektronicznej i filmowej. Vangelis urodził się 29 marca 1943 roku w Agrii koło Wolos, w Grecji. Edukację muzyczną rozpoczął w wieku 4 lat, a już w wieku 6 lat miał swój pierwszy publiczny występ, na którym prezentował własne kompozycje. Vangelis był w dużej części samoukiem - odmawiał pobierania lekcji gry na pianinie, a w ciągu swojej kariery nie zdobył formalnej wiedzy na temat notacji muzycznej. Uczył się muzyki poważnej, malarstwa i reżyserii filmowej na Akademii Sztuk Pięknych w Atenach. Zyskał światową sławę dzięki swoim wyjątkowym, często epickim kompozycjom, które łączyły elementy muzyki elektronicznej, symfonicznej i rockowej. Wstawka zawiera ścieżkę dźwiękową do filmu Koreyoshi Kurahary Nankyoku Monogatari (znanego też jako Antarctica).

Title: Antarctica

Artist: Vangelis

Country: Grecja

Year: 1983

Genre: Elektroniczna

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( Track list )...

Theme from Antarctica
Antarctica Echoes
Kinematic
Song of White
Life of Antarctica
Memory of Antarctica
Other Side of Antarctica
Deliverance

...( Info )...

Artist: Whitney Houston
Title: Love, Whitney
Year: 2001
Genre: Electronic, Funk, Soul, Pop
Style: Contemporary R&B, Soul, Ballad
Publisher (label): Arista
Country: Europe
Duration: 01:13:28
Format/Codec: FLAC (tracks) + Artwork
Audio Bitrate: Lossless [16-bit/44100Hz]


...( TrackList )...

01. Until You Come Back (00:04:56)
02. I Have Nothing (00:04:51)
03. Why Does It Hurt So Bad (00:04:40)
04. You Give Good Love (00:04:12)
05. All The Man That I Need (00:03:58)
06. Where Do Broken Hearts Go (00:04:38)
07. Just The Lonely Talking Again (00:05:33)
08. Exhale (Shoop Shoop) (00:03:25)
09. Miracle (00:05:47)
10. For The Love Of You (00:05:36)
11. Saving All My Love For You (00:03:57)
12. Run To You (00:04:28)
13. I Believe In You And Me (00:03:55)
14. Didn't We Almost Have It All (00:04:39)
15. All At Once (00:04:29)
16. I Will Always Love You (00:04:24)

...( Info )...
Title: Confrontar
Artist: Immersyon
Year: 2025
Genre: Heavy, Thrash Metal
Country: Chile

Duration: 00:43:29
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. Almas Navegantes (02:18)
02. Calaveras Amarillas (04:44)
03. Kalwarëngo (03:35)
04. Vaticano (03:45)
05. Confrontar (06:15)
06. Descendiente (04:48)
07. Hermanos y Lobos (03:20)
08. Precursor de Mentiras (04:38)
09. Por los Que No Están (02:52)
10. Esclavo Silente (07:09)