..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
VA - While My Guitar Gently Weeps 2 - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: While My Guitar Gently Weeps 2
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2002
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 62-65 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal TV

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Mark Knopfler - What it is [04:56]
2. Eric Clapton - Old Love [06:23]
3. Robert Cray - Sonny [04:45]
4. Stevie Ray Vaughan & Double Trouble - Little Wing [06:48]
5. Fleetwood Mac - Need Your Love So Bad [03:54]
6. B.B. King - Ain't Nobody Home [03:28]
7. John Hiatt - I'll Never Get Over You [04:37]
8. Bread - The Guitar Man [03:43]
9. Joe Satrini - Cryin' [05:43]
10. J.J. Cale - City Girls [02:49]
11. Peter Green - Carry My Love [04:59]
12. Bad English - Time Stood Still [05:23]
13. Tony Joe White - Cold Fingers [04:30]
14. Toto - Out of Love [04:22]
15. Gerry Rafferty - Moonlight And Gold [06:08]
16. Mr. Big - To Be With You [03:26]

Playing Time.........: 01:16:03
Total Size...........: 497,19 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Santana - Song For Europe (Earth's Cry Heaven's Smile) [05:03]
2. Chris Rea - The Road To Hell (Part 2) [04:32]
3. Steve Miller - The Joker [03:40]
4. Ry Cooder - Dark End Of The Street [03:28]
5. Extreme - More Than Words [03:46]
6. Whitesnake - Is This Love [04:46]
7. Fleetwood Mac - Albatross [03:11]
8. ZZ Top - Rough Boy [04:53]
9. Jeff Beck - Where Were You [03:19]
10. Stevie Ray Vaughan - Texas Flood [07:17]
11. Gary Moore - As The Years Go Passing By [07:46]
12. Allman Brothers Band - Ramblin' Man [04:44]
13. Keb 'Mo' - More Than One Way Home [04:55]
14. Eric Clapton - Let It Grow [04:59]
15. BB King - The Thrill Is Gone [05:28]
16. Thin Lizzy - Stil In Love With You [05:41]

Playing Time.........: 01:17:34
Total Size...........: 491,52 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Pierwszy raz na CD w oryginalnej okładce - jako samodzielny tytuł! Wydany pod koniec 1970 roku, drugi album (całkowicie studyjny - w przeciwieństwie do koncertowego debiutu) jazz-rockowej, progresywnej formacji prowadzonej przez byłego perkusistę Cream z pomocą m.in. Grahama Bonda! Album uzupełniony został pięcioma utworami powstałymi podczas tej tej samej sesji, ale niewydanymi na Wyspach (ale w Niemczech i w USA).



..::TRACK-LIST::..

1. Let Me Ride 4:20
2. Sweet Wine 3:35
3. Do U No Hu Yor Phrenz R ? 5:41
4. We Free Kings 4:28
5. I Don't Want To Go On Without You 3:55
6. Toady 8:20
7. 12 Gates Of The City 4:03

Bonus Tracks From The Same Recording Sessions:
8. Sunshine Of Your Love 5:46
9. Caribbean Soup 3:06
10. You Wouldn't Believe It 3:41
11. You Look Like You Could Use A Rest 5:37
12. We Free Kings (Alternate Take) 4:53

Recorded at Trident Studios, London and Olympic Studios, London betwee May and October, 1970.



..::OBSADA::..

Ginger Baker - drums, timpani, tubular bells, African drums, vocals
Kenny Craddock - guitars, Hammond organ, piano, vocals
Colin Gibson - bass guitar
Graham Bond - alto saxophone, Hammond organ, piano, vocals
Steve Gregory - tenor saxophone, flutes
Bud Beadle - baritone, alto & tenor saxophones
Diane Stewart - vocals
Catherine James – vocals
Neemoi "Speedy" Acquaye - drums, percussion, African drums

Additional personnel:
Denny Laine - guitars, piano, vocals
Rick Grech - bass guitar
Harold McNair - tenor & alto saxophones, flutes
Aliki Ashman - vocals
Rocky Dzidzornu - percussion, conga




https://www.youtube.com/watch?v=TNbCQVYwVuM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Pierwszy raz na CD w oryginalnej okładce - jako samodzielny tytuł! Wydany pod koniec 1970 roku, drugi album (całkowicie studyjny - w przeciwieństwie do koncertowego debiutu) jazz-rockowej, progresywnej formacji prowadzonej przez byłego perkusistę Cream z pomocą m.in. Grahama Bonda! Album uzupełniony został pięcioma utworami powstałymi podczas tej tej samej sesji, ale niewydanymi na Wyspach (ale w Niemczech i w USA).



..::TRACK-LIST::..

1. Let Me Ride 4:20
2. Sweet Wine 3:35
3. Do U No Hu Yor Phrenz R ? 5:41
4. We Free Kings 4:28
5. I Don't Want To Go On Without You 3:55
6. Toady 8:20
7. 12 Gates Of The City 4:03

Bonus Tracks From The Same Recording Sessions:
8. Sunshine Of Your Love 5:46
9. Caribbean Soup 3:06
10. You Wouldn't Believe It 3:41
11. You Look Like You Could Use A Rest 5:37
12. We Free Kings (Alternate Take) 4:53

Recorded at Trident Studios, London and Olympic Studios, London betwee May and October, 1970.



..::OBSADA::..

Ginger Baker - drums, timpani, tubular bells, African drums, vocals
Kenny Craddock - guitars, Hammond organ, piano, vocals
Colin Gibson - bass guitar
Graham Bond - alto saxophone, Hammond organ, piano, vocals
Steve Gregory - tenor saxophone, flutes
Bud Beadle - baritone, alto & tenor saxophones
Diane Stewart - vocals
Catherine James – vocals
Neemoi "Speedy" Acquaye - drums, percussion, African drums

Additional personnel:
Denny Laine - guitars, piano, vocals
Rick Grech - bass guitar
Harold McNair - tenor & alto saxophones, flutes
Aliki Ashman - vocals
Rocky Dzidzornu - percussion, conga




https://www.youtube.com/watch?v=TNbCQVYwVuM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Debiutanckie wydawnictwo pochodzącej z Portugali kapeli Straight Edge Hardcore. THAF założyli min. działający od lat członkowie nieistniejących i zasłużonych formacji tamtejszej sceny takich jak NEW WINDS, TIME X i FIGHT FOR CHANGE.
Ich nowy zespół osadzony jest stylistycznie w tradycji szybkiego, dynamicznego i żywiołowego old school hardcore, jednocześnie brzmiąc przy tym współczesnie. Ich kompozycjom nie brakuje struktury, pomysłów, zmian tempa czy melodyjnych partii. I tak jak muzycznie ekipa nie spuszcza z tonu w stosunku do poprzednich kapel, tak i w warstwie tekstowej pozostają wierni swoim przekonaniom, konsekwentnie podejmując w nich społeczną i polityczną tematykę.



THESE HANDS ARE FISTS was started in 2006 in Lisbon, Portugal by members of important and well known outside of their local scene but defunct straight edge/hardcore bands like NEW WINDS, TIME X (both related with Refuse Records) and FIGHT FOR CHANGE. "Peace is bad for business" is their debut release, contains 8 powerful, tight, hard-hitting songs of the great sounding old school style straight edge hardcore. Their songs have enough structure and originality with fast tempos, breaks and melodic parts, no doubts they have their own individuality and charisma. As their previous bands were known from being politically outspoken, THAF continue with the "Straight Edge is Politics – Hardcore is Resistance" message speaking about social/political issues, promoting veganism / vegetarianism and drug-free lifestyle.



..::TRACK-LIST::..

1. Count On Me
2. My Heart Is Not For Sale
3. There's A Price Tag On Your Life
4. Your Body Is Mine
5. Better Die On Your Feet
6. Independence Bridge
7. Drowning In Our Own Seeds Of Hope
8. Compassion Fills The Void On Your Plate




https://www.youtube.com/watch?v=Fg5EMQ1CC3Y



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Debiutanckie wydawnictwo pochodzącej z Portugali kapeli Straight Edge Hardcore. THAF założyli min. działający od lat członkowie nieistniejących i zasłużonych formacji tamtejszej sceny takich jak NEW WINDS, TIME X i FIGHT FOR CHANGE.
Ich nowy zespół osadzony jest stylistycznie w tradycji szybkiego, dynamicznego i żywiołowego old school hardcore, jednocześnie brzmiąc przy tym współczesnie. Ich kompozycjom nie brakuje struktury, pomysłów, zmian tempa czy melodyjnych partii. I tak jak muzycznie ekipa nie spuszcza z tonu w stosunku do poprzednich kapel, tak i w warstwie tekstowej pozostają wierni swoim przekonaniom, konsekwentnie podejmując w nich społeczną i polityczną tematykę.



THESE HANDS ARE FISTS was started in 2006 in Lisbon, Portugal by members of important and well known outside of their local scene but defunct straight edge/hardcore bands like NEW WINDS, TIME X (both related with Refuse Records) and FIGHT FOR CHANGE. "Peace is bad for business" is their debut release, contains 8 powerful, tight, hard-hitting songs of the great sounding old school style straight edge hardcore. Their songs have enough structure and originality with fast tempos, breaks and melodic parts, no doubts they have their own individuality and charisma. As their previous bands were known from being politically outspoken, THAF continue with the "Straight Edge is Politics – Hardcore is Resistance" message speaking about social/political issues, promoting veganism / vegetarianism and drug-free lifestyle.



..::TRACK-LIST::..

1. Count On Me
2. My Heart Is Not For Sale
3. There's A Price Tag On Your Life
4. Your Body Is Mine
5. Better Die On Your Feet
6. Independence Bridge
7. Drowning In Our Own Seeds Of Hope
8. Compassion Fills The Void On Your Plate




https://www.youtube.com/watch?v=Fg5EMQ1CC3Y



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

We are excited to present the third installment of our announced live releases. This release features a concert recorded on November 9, 2019, at the Gdańsk Shakespeare Theatre during the Interference audiovisual communications festival. The album "Hospodi," which has received praise for its polished production, excellent songwriting, and captivating atmosphere, has also faced criticism for its commercialism and ability to attract an international audience.

One thing is certain: the album, released in July 2019, came at a challenging time for the band, coinciding with a media dispute that significantly harmed the label's reputation and colored perceptions of the music amidst the conflict. Today, we revisit the November concert, which marked the last performance in the band's "Hospodi" era.

The album was mixed and mastered by Wojtek Wiesławski in September 2025.
The cover features icons created by Piotr Piasecki, while the graphic design was done by the dedicated Diana Sawicka from What the Moon Brings.
Event photos were taken by Wojciech Miklaszewski.



..::TRACK-LIST::..

1. IX Czas 06:25
2. Powieczerje 05:49
3. Wieczernia 05:49
4. Polunosznica 05:14
5. Utrenia 05:37
6. I Czas 05:09
7. III Czas 05:15
8. VI Czas 04:55
9. Liturgiya 06:38



..::OBSADA::..

Vocals - Блажеи, Варфоломеи, Хиацынтос, Язычник
Guitar - Доминос, Тарлахан
Bass - Дедушка
Drums - Лех



https://www.youtube.com/watch?v=pQbGYe_qfUg



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

We are excited to present the third installment of our announced live releases. This release features a concert recorded on November 9, 2019, at the Gdańsk Shakespeare Theatre during the Interference audiovisual communications festival. The album "Hospodi," which has received praise for its polished production, excellent songwriting, and captivating atmosphere, has also faced criticism for its commercialism and ability to attract an international audience.

One thing is certain: the album, released in July 2019, came at a challenging time for the band, coinciding with a media dispute that significantly harmed the label's reputation and colored perceptions of the music amidst the conflict. Today, we revisit the November concert, which marked the last performance in the band's "Hospodi" era.

The album was mixed and mastered by Wojtek Wiesławski in September 2025.
The cover features icons created by Piotr Piasecki, while the graphic design was done by the dedicated Diana Sawicka from What the Moon Brings.
Event photos were taken by Wojciech Miklaszewski.



..::TRACK-LIST::..

1. IX Czas 06:25
2. Powieczerje 05:49
3. Wieczernia 05:49
4. Polunosznica 05:14
5. Utrenia 05:37
6. I Czas 05:09
7. III Czas 05:15
8. VI Czas 04:55
9. Liturgiya 06:38



..::OBSADA::..

Vocals - Блажеи, Варфоломеи, Хиацынтос, Язычник
Guitar - Доминос, Тарлахан
Bass - Дедушка
Drums - Лех



https://www.youtube.com/watch?v=pQbGYe_qfUg



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Doskonały przykład brutalności hiszpańskiej sceny muzycznej.
Prawdziwa symfonia dla każdego miłośnika gatunku!



The re-incarnation of the seminal Spanish band CANNIBAL GRANDPA. Now BONECARVER, the Spaniard Slammers return with their debut album EVIL. Furious, brutal and executed with clinical precision; this is BONECARVER.



From the epic cover art to the legendary deathcore name, I had very high expectations for Bonecarver's debut, Evil. I wouldn't say the band exceeded them, but this album is far from a disappointment. It falls somewhere in the "could have been better, but not too shabby" category.

First of all, the vocals are probably the main drawback of this album. While they're passable most of the time, there are moments where vocalist Fernando del Villar gets carried away and sounds more like a squealing pig than a scary, menacing death metal vocalist. What's nice about his vocal performance, though, is that it usually fits the music and it avoids overpowering the instrumentation. Deathcore albums are usually driven by drums, and that's definitely the case on this record.

There are some pretty cool effects the band deploys that are worth mentioning, like the gun cocking sound on the opening "Revolver." It's a very small detail but it's symbolic of the care that Bonecarver put into crafting this album. There are numerous riff changes and time signature switches on any given track, but the band generally has a keen instinct for making these developments flow. A good example is the beginning of "The Scythe," where the band progressively gets more intense, heavier, and faster before retreating back to the gargantuan riffing that slowly moves the song along bits at a time. The distorted guitar effects on this song are pleasant, as is the melodic guitar solo that runs behind a more echoed vocal delivery.

The band's songwriting is usually on point, and none of the instruments feel overwhelming or out of place. The synthesizer buildup on "Mallevs Maleficarvm" are a nice touch, and the chunky riffs are in perfect contrast to the anthemic feel the song has. It's almost akin to late-stage Emperor, with how atmospheric and symphonic this track sounds. For the majority of the album being riff-driven, this track is a nice change of pace.

While the majority of this album is executed well, there are a few forgettable tracks and ideas that just don't pan out as well. "Nest of Traitors" has some interesting bass work that feels a little weird, even if it isn't too noticeable throughout the majority of the song (it's the first thing you hear in the intro though). The riffs aren't as creative or as hard-hitting on this track as they are elsewhere on the album as well. The band does redeem itself preemptively with the striking "Moon Maniac," though, where the drums are absolutely crushing and the adrenaline the band builds is strong enough to induce a heart attack! The long title track that closes the album out is well-written, conceptual, and haunting as well, putting a nice bow on the album's captivating, frightening presentation.

AxlFuckingRose



..::TRACK-LIST::..

1. Revolver 03:46
2. Overtorture 03:23
3. The Scythe 03:55
4. Mallevs Malificarvm 04:31
5. Wormhole 03:12
6. Moon Maniac 03:29
7. Nest of Traitors 04:33
8. Hound Pound 02:04
9. The Blacksmith's Massacre 02:56
10. Evil 05:22



..::OBSADA::..

Alberto Bravo - Guitars
Fernando del Villar - Vocals
Ruben Contreras - Drums
Alex Tena - Guitars, Bass



https://www.youtube.com/watch?v=aijY6MNotto



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
VA - The Very Best of While My Guitar Gently Weeps - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: The Very Best of While My Guitar Gently Weeps
Genre................: Rock, Pop
Source...............: CD
Year.................: 2008
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65-66 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal Music

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Warren Zevon - Werewolves of London [03:28]
2. Lynyrd Skynyrd - Sweet Home Alabama [04:37]
3. Derek & The Dominos - Layla [02:43]
4. Joe Walsh - Rocky Mountain Way [05:15]
5. Dire Straits - Brothers in Arms [04:51]
6. Thin Lizzy - Still in Love with You [05:38]
7. Fleetwood Mac - Black Magic Woman [02:51]
8. Justin Hayward & John Lodge - Blue Guitar [03:36]
9. Matthews' Southern Comfort - Woodstock [04:27]
10. John Lee Hooker - The Healer [05:37]
11. Roy Buchanan - Sweet Dreams [03:30]
12. J.J. Cale - Cocaine [02:49]
13. Free - Wishing Well [03:33]
14. Peter Frampton - Show Me the Way [04:33]
15. Gary Moore - Still Got the Blues (for You) [04:10]
16. Creedence Clearwater Revival - Have You Ever Seen the Rain[02:39]
17. Wishbone Ash - Blowin' Free [05:19]
18. Chris Rea - The Road to Hell (Part II) [04:33]

Playing Time.........: 01:14:17
Total Size...........: 484,67 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. The Who - Who are You [05:06]
2. Joe Walsh - Life's Been Good [04:38]
3. Stealers Wheel - Stuck in the Middle With You [03:23]
4. John Stewart - Gold [04:20]
5. Snowy White - Bird of Paradise [04:08]
6. Bread - Guitar Man [03:45]
7. Python Lee Jackson - In a Broken Dream [03:38]
8. The Ozark Mountain Daredevils - Jackie Blue [04:11]
9. Traffic - Dear Mr. Fantasy [05:33]
10. Rupert Holmes - Escape (The Pina Colada Song) [03:51]
11. Boston - More Than a Feeling [04:32]
12. Del Amitri - Kiss This Thing Goodbye [04:28]
13. Robert Palmer - Bad Case of Loving You (Doctor, Doctor) [03:11]
14. Santana - Samba Pa Ti [04:30]
15. The Doobie Brothers - Long train Running [03:25]
16. Gary Moore - Parisienne Walkways [03:13]
17. Rod Stewart - Angel [04:04]
18. The Jeff Healey Band - While My Guitar Gently Weeps [05:08]

Playing Time.........: 01:15:11
Total Size...........: 499,42 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Doskonały przykład brutalności hiszpańskiej sceny muzycznej.
Prawdziwa symfonia dla każdego miłośnika gatunku!



The re-incarnation of the seminal Spanish band CANNIBAL GRANDPA. Now BONECARVER, the Spaniard Slammers return with their debut album EVIL. Furious, brutal and executed with clinical precision; this is BONECARVER.



From the epic cover art to the legendary deathcore name, I had very high expectations for Bonecarver's debut, Evil. I wouldn't say the band exceeded them, but this album is far from a disappointment. It falls somewhere in the "could have been better, but not too shabby" category.

First of all, the vocals are probably the main drawback of this album. While they're passable most of the time, there are moments where vocalist Fernando del Villar gets carried away and sounds more like a squealing pig than a scary, menacing death metal vocalist. What's nice about his vocal performance, though, is that it usually fits the music and it avoids overpowering the instrumentation. Deathcore albums are usually driven by drums, and that's definitely the case on this record.

There are some pretty cool effects the band deploys that are worth mentioning, like the gun cocking sound on the opening "Revolver." It's a very small detail but it's symbolic of the care that Bonecarver put into crafting this album. There are numerous riff changes and time signature switches on any given track, but the band generally has a keen instinct for making these developments flow. A good example is the beginning of "The Scythe," where the band progressively gets more intense, heavier, and faster before retreating back to the gargantuan riffing that slowly moves the song along bits at a time. The distorted guitar effects on this song are pleasant, as is the melodic guitar solo that runs behind a more echoed vocal delivery.

The band's songwriting is usually on point, and none of the instruments feel overwhelming or out of place. The synthesizer buildup on "Mallevs Maleficarvm" are a nice touch, and the chunky riffs are in perfect contrast to the anthemic feel the song has. It's almost akin to late-stage Emperor, with how atmospheric and symphonic this track sounds. For the majority of the album being riff-driven, this track is a nice change of pace.

While the majority of this album is executed well, there are a few forgettable tracks and ideas that just don't pan out as well. "Nest of Traitors" has some interesting bass work that feels a little weird, even if it isn't too noticeable throughout the majority of the song (it's the first thing you hear in the intro though). The riffs aren't as creative or as hard-hitting on this track as they are elsewhere on the album as well. The band does redeem itself preemptively with the striking "Moon Maniac," though, where the drums are absolutely crushing and the adrenaline the band builds is strong enough to induce a heart attack! The long title track that closes the album out is well-written, conceptual, and haunting as well, putting a nice bow on the album's captivating, frightening presentation.

AxlFuckingRose



..::TRACK-LIST::..

1. Revolver 03:46
2. Overtorture 03:23
3. The Scythe 03:55
4. Mallevs Malificarvm 04:31
5. Wormhole 03:12
6. Moon Maniac 03:29
7. Nest of Traitors 04:33
8. Hound Pound 02:04
9. The Blacksmith's Massacre 02:56
10. Evil 05:22



..::OBSADA::..

Alberto Bravo - Guitars
Fernando del Villar - Vocals
Ruben Contreras - Drums
Alex Tena - Guitars, Bass



https://www.youtube.com/watch?v=aijY6MNotto



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Nowa, limitowana, mocno rozszerzona, europejska edycja jednego z najwcześniejszych (obok Phallus Dei - Amon Duul II), undergroundowych albumów wydanych w 1969 roku w Niemczech. Na zrealizowanej przez wytwórnię Hansa, zdominowanej przez długie kompozycje o raczej mrocznym charakterze płycie dominowała bardzo żywa, mocno psychodeliczna, improwizowana, jazzująca, trochę zappowska, niepozbawiona etnicznych wpływów, ale trzymana 'w ryzach' progresywna muzyka z dominującymi partiami saksofonu, organów i gitar.
W 1970 roku zespół skrócił nazwę na Xhol i nagrał dwa, bardzo fajne ale chyba już nie tak ekscytujące albumy. Do zawartości oryginalnego longplaya dołączona 2 nagrania z rzadkiego singla z 1969 roku oraz trzy doskonałe i trwające razem 35 minut utwory nagrane w 1970 roku dla legendarnego programu Beat-Club!



Historia tej niemieckiej grupy sięga 1967 roku. W oryginalnym składzie znaleźli się saksofoniści Tim Belbe i Hansi Fischer, basista Klaus Briest, oraz trzech Amerykanów: perkusista Gilbert "Skip" van Wyk, a także wokaliści James Rhodes i Ronnie Swinson. Wkrótce dołączył do nich gitarzysta Werner Funk. Początkowo występowali pod nazwą Soul Caravan. Pod tym szyldem ukazał się debiutancki album "Get in High", wypełniony przeciętną i zupełnie nieoryginalną muzyką w stylistyce psychodelicznego soulu. Wkrótce jednak ze składu odeszli obaj wokaliści i gitarzysta, a pozostali muzycy, wsparci przez klawiszowca Öckiego Breverta, zmienili nazwę na Xhol Caravan (później skróconą do Xhol, aby uniknąć pomyłek z brytyjskim Caravan) i podążyli w zupełnie inne, bardziej ambitne i eksperymentalne rejony. Opublikowany w 1969 roku album "Electrip" to jedno z najwcześniejszych krautrockowych wydawnictw.

Oczywiście, w tamtym czasie nikt jeszcze nie nazywał takiej muzyki krautrockiem. Xhol Caravan byli jednymi z pionierów stylu, prawdziwą awangardą. Muzycy w bardzo twórczy sposób czerpią tutaj z anglosaskiej psychodelii (tej rockowej, nie soulowej) i free jazzu, tworząc coś zupełnie nowego i oryginalnego. Album składa się z czterech narkotycznych jamów, zbudowanych z wyrazistej gry sekcji rytmicznej, psychodelicznych brzmień elektrycznych klawiszy, oraz jazzowych solówek saksofonów i fletu. Największe wrażenie robi siedemnastominutowy "Raise Up High", w którym pojawia się nawet zadziorna partia wokalna van Wyka, nadająca nieco hardrockowego charakteru, a także intrygująca część instrumentalna, momentami bliska freejazzowej improwizacji. Uwagę przyciągają także transowe "Pop Games" i "All Green", kojarzące się nieco z późniejszą twórczością Soft Machine (z albumów "Fourth" i "Fifth"). Z kolei w dynamicznym "Electric Fun Fair" i finałowej miniaturce "Walla Mashalla" muzycy pokazują, że nie brakuje im także poczucia humoru.

"Electrip" to bardzo udany album, wychodzący poza ciasne ramy konkretnych stylów i gatunków. Z pewnością przypadnie do gustu wszystkim słuchaczom otwartym na muzykę mniej konwencjonalną, łamiącą międzygatunkowe granice.

Paweł Pałasz


A very important album in the history of Krautrock. This was one of Germany's first progressive records, and perhaps the first Krautrock recording. In the book "The Crack in the Cosmic Egg" they say "Electrip" was one hell of a remarkable album, especially for the 60's, an electric sax and organ fronted fusion with a great deal of invention and energy...remarkable throughout !" This album was a blend of Free Jazz and psychedelia with a dash of humour. Yes Frank Zappa does come to mind, but this is more about long extended jams and improvisation. I just love the way these guys jammed. Flautist and sax player Hansi Fischer would leave soon after this record to join EMBRYO.
"Electric Fun Fair" opens with the sound of a toilet flushing followed by a circus-like melody before we get to the rest of the song. Sax and drums lead the way with some great organ runs 3 minutes in as drums pound. Sax is back 6 minutes in. "Pop Games" opens with chipmunk-like voices before drums, bass and sax take over. Great sound. It settles before 3 minutes as drums and other sounds come and go with no melody until 4 minutes in when a hypnotic beat is joined by some powerful organ 5 minutes in.

"All Green" is classic XHOL. I like this one a lot. It's like Free Jazz as drums, organ and sax stand out as they just jam. The bass also becomes prominant later. "Raise Up High" features vocals that are pretty raw but they work. Drums, flute, sax and organ stand out as he sings away. One line he sings is "We're gonna all get stoned, and then get blown." Where's the toilet flush ? Haha. It calms down 6 minutes in with sax sounds as it starts to build. Drums, organ and other sounds come and go until the main melody returns 9 minutes in and they jam. "Walla Masallah" is a short song with spoken words in German with a simple melody.

If I was rating the music by itself i'd probably give 3.5 stars, but this rating includes the fact it is somewhat original and very influential. This is an excellent addition to your collection, and a must have for Krautrock fans out there. And check out their live "Hau-Ruk" as well.

Mellotron Storm



..::TRACK-LIST::..

1. Electric Fun Fair 6:25
2. Pop Games 6:56
3. All Green 7:38
4. Raise Up High 17:45
5. Walla Masallah 1:38

Bonus tracks:
6. Planet Earth (from German single, 1969) 2:46
7. So Down (from German single, 1969) 3:29
8. All Green (Live in Studio at 'Beat Club' TV Show, Bremen, 1970) 13:54
9. Talking To My Soul (Live in Studio at 'Beat Club' TV Show, Bremen, 1970) 9:55
10. Oszillogram (Live in Studio at 'Beat Club' TV Show, Bremen, 1970) 8:49



..::OBSADA::..

Organ [Orgel], Electric Piano [Elektro-Piano], Noises [Plastikgesäuse], Tuba - Öcki
Tenor Saxophone [Elektro-Tenorsaxophon] - Tim Belbe
Drums - Skip
Electric Bass [Elektro-Baß] - Klaus Briest
Flute [Elektro-Flöte], Soprano Saxophone [Elektro-Sopransaxophon], Alto Saxophone [Elektro-Altsaxpiano], Electronics [Wienbrücke] - Hansi Fischer
Noises [Kloabzug] - Peter Meisel




https://www.youtube.com/watch?v=lPwtFasX4Yk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Nowa, limitowana, mocno rozszerzona, europejska edycja jednego z najwcześniejszych (obok Phallus Dei - Amon Duul II), undergroundowych albumów wydanych w 1969 roku w Niemczech. Na zrealizowanej przez wytwórnię Hansa, zdominowanej przez długie kompozycje o raczej mrocznym charakterze płycie dominowała bardzo żywa, mocno psychodeliczna, improwizowana, jazzująca, trochę zappowska, niepozbawiona etnicznych wpływów, ale trzymana 'w ryzach' progresywna muzyka z dominującymi partiami saksofonu, organów i gitar.
W 1970 roku zespół skrócił nazwę na Xhol i nagrał dwa, bardzo fajne ale chyba już nie tak ekscytujące albumy. Do zawartości oryginalnego longplaya dołączona 2 nagrania z rzadkiego singla z 1969 roku oraz trzy doskonałe i trwające razem 35 minut utwory nagrane w 1970 roku dla legendarnego programu Beat-Club!



Historia tej niemieckiej grupy sięga 1967 roku. W oryginalnym składzie znaleźli się saksofoniści Tim Belbe i Hansi Fischer, basista Klaus Briest, oraz trzech Amerykanów: perkusista Gilbert "Skip" van Wyk, a także wokaliści James Rhodes i Ronnie Swinson. Wkrótce dołączył do nich gitarzysta Werner Funk. Początkowo występowali pod nazwą Soul Caravan. Pod tym szyldem ukazał się debiutancki album "Get in High", wypełniony przeciętną i zupełnie nieoryginalną muzyką w stylistyce psychodelicznego soulu. Wkrótce jednak ze składu odeszli obaj wokaliści i gitarzysta, a pozostali muzycy, wsparci przez klawiszowca Öckiego Breverta, zmienili nazwę na Xhol Caravan (później skróconą do Xhol, aby uniknąć pomyłek z brytyjskim Caravan) i podążyli w zupełnie inne, bardziej ambitne i eksperymentalne rejony. Opublikowany w 1969 roku album "Electrip" to jedno z najwcześniejszych krautrockowych wydawnictw.

Oczywiście, w tamtym czasie nikt jeszcze nie nazywał takiej muzyki krautrockiem. Xhol Caravan byli jednymi z pionierów stylu, prawdziwą awangardą. Muzycy w bardzo twórczy sposób czerpią tutaj z anglosaskiej psychodelii (tej rockowej, nie soulowej) i free jazzu, tworząc coś zupełnie nowego i oryginalnego. Album składa się z czterech narkotycznych jamów, zbudowanych z wyrazistej gry sekcji rytmicznej, psychodelicznych brzmień elektrycznych klawiszy, oraz jazzowych solówek saksofonów i fletu. Największe wrażenie robi siedemnastominutowy "Raise Up High", w którym pojawia się nawet zadziorna partia wokalna van Wyka, nadająca nieco hardrockowego charakteru, a także intrygująca część instrumentalna, momentami bliska freejazzowej improwizacji. Uwagę przyciągają także transowe "Pop Games" i "All Green", kojarzące się nieco z późniejszą twórczością Soft Machine (z albumów "Fourth" i "Fifth"). Z kolei w dynamicznym "Electric Fun Fair" i finałowej miniaturce "Walla Mashalla" muzycy pokazują, że nie brakuje im także poczucia humoru.

"Electrip" to bardzo udany album, wychodzący poza ciasne ramy konkretnych stylów i gatunków. Z pewnością przypadnie do gustu wszystkim słuchaczom otwartym na muzykę mniej konwencjonalną, łamiącą międzygatunkowe granice.

Paweł Pałasz


A very important album in the history of Krautrock. This was one of Germany's first progressive records, and perhaps the first Krautrock recording. In the book "The Crack in the Cosmic Egg" they say "Electrip" was one hell of a remarkable album, especially for the 60's, an electric sax and organ fronted fusion with a great deal of invention and energy...remarkable throughout !" This album was a blend of Free Jazz and psychedelia with a dash of humour. Yes Frank Zappa does come to mind, but this is more about long extended jams and improvisation. I just love the way these guys jammed. Flautist and sax player Hansi Fischer would leave soon after this record to join EMBRYO.
"Electric Fun Fair" opens with the sound of a toilet flushing followed by a circus-like melody before we get to the rest of the song. Sax and drums lead the way with some great organ runs 3 minutes in as drums pound. Sax is back 6 minutes in. "Pop Games" opens with chipmunk-like voices before drums, bass and sax take over. Great sound. It settles before 3 minutes as drums and other sounds come and go with no melody until 4 minutes in when a hypnotic beat is joined by some powerful organ 5 minutes in.

"All Green" is classic XHOL. I like this one a lot. It's like Free Jazz as drums, organ and sax stand out as they just jam. The bass also becomes prominant later. "Raise Up High" features vocals that are pretty raw but they work. Drums, flute, sax and organ stand out as he sings away. One line he sings is "We're gonna all get stoned, and then get blown." Where's the toilet flush ? Haha. It calms down 6 minutes in with sax sounds as it starts to build. Drums, organ and other sounds come and go until the main melody returns 9 minutes in and they jam. "Walla Masallah" is a short song with spoken words in German with a simple melody.

If I was rating the music by itself i'd probably give 3.5 stars, but this rating includes the fact it is somewhat original and very influential. This is an excellent addition to your collection, and a must have for Krautrock fans out there. And check out their live "Hau-Ruk" as well.

Mellotron Storm



..::TRACK-LIST::..

1. Electric Fun Fair 6:25
2. Pop Games 6:56
3. All Green 7:38
4. Raise Up High 17:45
5. Walla Masallah 1:38

Bonus tracks:
6. Planet Earth (from German single, 1969) 2:46
7. So Down (from German single, 1969) 3:29
8. All Green (Live in Studio at 'Beat Club' TV Show, Bremen, 1970) 13:54
9. Talking To My Soul (Live in Studio at 'Beat Club' TV Show, Bremen, 1970) 9:55
10. Oszillogram (Live in Studio at 'Beat Club' TV Show, Bremen, 1970) 8:49



..::OBSADA::..

Organ [Orgel], Electric Piano [Elektro-Piano], Noises [Plastikgesäuse], Tuba - Öcki
Tenor Saxophone [Elektro-Tenorsaxophon] - Tim Belbe
Drums - Skip
Electric Bass [Elektro-Baß] - Klaus Briest
Flute [Elektro-Flöte], Soprano Saxophone [Elektro-Sopransaxophon], Alto Saxophone [Elektro-Altsaxpiano], Electronics [Wienbrücke] - Hansi Fischer
Noises [Kloabzug] - Peter Meisel




https://www.youtube.com/watch?v=lPwtFasX4Yk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Blue Effect (potem Modry Efekt) to chyba najlepsza czeska grupa - ze świetnym, by nie powiedzieć obłędnym gitarzystą Radimem Hladikiem. Ten wybitny, progresywny album bez wątpienia należy do PIERWSZEJ PIĄTKI ROCKA z Bloku Wschodniego! Nagrany w 1969 i 1970 winyl "Kingdom Of Life" przygotowany został z myślą o sprzedaży na rynek krajów Bloku Wschodniego. Tak naprawdę był to debiutancki LP "Meditace" (1970), z tą różnicą, że cztery kawałki z pierwszej strony zaśpiewane oryginalnie po czesku (umieszczone w bonusach - obok 6 nagrań z singli) zostały zastąpione angielskimi słowami nowego wokalisty i alternatywną okładką. Połączenie stylistyki Jethro Tull, Ten Years After, Led Zeppelin i The Moody Blues. Dlaczego u nas nie nagrywano takich płyt?!? Na tym 80-minutowym CD umieszczono wszystkie nagrania z wczesnego psych-progresywnego okresu twórczości zespołu, a który już w 1970 roku poszedł w nieco bardziej jazzowe, równie ekscytujące rejony.

JL


W Czechosłowacji, a konkretnie w Pradze, w latach 60-tych powstały dwa wielkie zespoły. Pierwszy, inspirował się głównie późnymi latami 50-tymi i awangardowymi jazzowymi wykonawcami takimi jak Ornette Coleman, Cecil Taylor i Sun Ra. To Jazz Q. Drugi, który zdołał przetrwać polityczne burze i zawieje stał się jednym z najbardziej utytułowanych zespołów epoki z krajów Europy Wschodniej. Prowadzony przez wokalistę i znakomitego asa gitary Radima Hladíka zaczynał jako zespół blues rockowy, by z biegiem lat stać się ikoną czeskiego rocka progresywnego i jazz-fusion. Nazywał się BLUE EFFECT.

To był przełom września i października 1968 roku kiedy basista Jiří Kozel, wokalista Vladimír Mišík i perkusista Vlado Čech postanowili utworzyć blues rockowy zespół. Na gitarze miał grać kolega Kozela z grupy P-67, Petr Netopil. Przypadek sprawił, że w tym samym czasie Radim Hladik porzucił popularną formację Matadors i to on ostatecznie dołączył do tria Kozel-Mišík-Čech. Wymyślona przez Mišíka nazwa grupy, Special Blue Effect, rozpoczęła próby w praskim Nowym Klubie. Po raz pierwszy jako Blue Effect wystąpili pod koniec listopada w w Smíchovie, w tamtejszym Music F Club. Jan Křtitel Sýkora, wspaniały mag muzycznego dziennikarstwa z Czech, powitał ich na łamach magazynu „Pop Music Express” takimi oto słowami: „Nowa gwiazda zaświeciła nad beatowym Betlejem! Wszyscy spojrzeli w górę, pospieszyli ku niej i oddali jej cześć. A jasność jej była jasnoniebieska, więc postanowił nazwać ją Blue Effect”. Cóż, Czesi znani są z dobrego humoru, ale słowa Sýkory w pewnym stopniu były prorocze, bo już w grudniu triumfalny występ na II Muzycznym Festiwalu w Lucernie sprawił, że Blue Effect został ogłoszony odkryciem roku i zespołem sezonu, Radim Hladík muzykiem roku, a „Slunečný hrob”, pierwszy przebój grupy (wtedy jeszcze w angielskiej wersji jako „Sunny Grave”) piosenką sezonu. To utorowało im drogę do nagrania pierwszej małej płytki, która ukazała się dokładnie 1 lutego 1969 roku. Oprócz przeboju „Slunečný hrob” na stronie „B” znalazł się blues Muddy Watersa „I’ve Got My Mojo Working”. W pierwszym tygodniu singiel rozszedł się w niesamowitej ilości 12 tysięcy egzemplarzy; pół roku później liczba ta przekroczyła 50 tysięcy! Idąc za ciosem 19 kwietnia w praskim studio Mozarteum zrealizowali kilka nagrań z myślą o dużej płycie. Autorem angielskich tekstów byli Jiří Smetana i dr. Karel Kozel (ojciec basisty), a czeskie napisał Jaroslav Hutka. I tu na scenę wkroczyli cenzorzy, którzy nie zgadzali się ani z czeskimi tekstami (Hutka w tym czasie był na indeksie niechcianych artystów), ani z koncepcją artystyczną zespołu. Muzycy zostali zmuszeni do całkowitego przerobienia materiału. Z tej sesji uchowało się jedynie nagranie „Paměť Lásky”, które jako jedyne znalazło się na debiutanckim albumie „Meditace”, który tym razem nagrano w studiu Supraphonu, Dejvice w okresie od czerwca do sierpnia 1969 roku. Całość ukazała się rok później.

To cud, że w ówczesnej atmosferze zakazów i szalejącej, bolszewickiej cenzury płyta w ogóle wyszła. Zespołowi czkawką odbijały się jeszcze zastrzeżenia co do artystycznego stylu albumu, a już gorliwy cenzorzy czepili się ponownie – tym razem nie spodobała im się okładka zaprojektowana przez Alana Pajera. Zdjęcie kolorowo ubranych muzyków-hipisów zostało zastąpione fatalną, niebieską fotografią. Na domiar złego wydawca (Supraphon), by obniżyć koszty produkcji zrezygnował z otwieranej okładki, w środku której było sporo bardzo ciekawych fotek zespołu. Pajer próbował to wszystko zrekonstruować podczas reedycji płyty niespełna pięćdziesiąt lat później, ale materiały fotograficzne niestety przepadły.

Pamiętając, że Blue Effect na początku był zespołem blues rockowym można byłoby się spodziewać, że to ten gatunek zdominuje płytę. Oczywiście wpływy bluesa są, ale „Meditace” to eklektyczna mieszanka blues rocka, gitarowo-rockowych ballad, wczesnego psychodelicznego i symfonicznego rocka. Album jeszcze nie tak jazzowy jak ich późniejsze produkcje, ale błyszczy zarówno muzyczną formą, jak i tekstami, głównie filozoficznym myśleniem o różnych aspektach życia i śmierci śpiewane po czesku (gościnnie Lesek Semelka ) i angielsku (Vladimír Mišík). Nie mam nic przeciwko językowi czeskiemu, ale wydaje mi się, że piosenki śpiewane w języku Szekspira są bardziej genialne, mają większą energię i pasują do charakteru muzyki zespołu.

Melorecytacja i symfoniczne elementy w otwierającym płytę utworze „Paměť Lásky” bliższe są symfonicznemu prog rockowi, co w momencie nagrywania płyty było, przynajmniej w tej części Europy, pewnym novum. Ale jest rok 1969 i wpływy psychodelii (szczególnie tej amerykańskiej) słychać w hipisowskim „Blue Effect Street”. Warto zwrócić uwagę na grę Hladika w tym nagraniu, który w specyficzny sposób uderza w struny gitary; dekadę później będą tak grać metalowi wioślarze. Eklektyczny „Fenix” na pozór wydaje się rhythm and bluesowym numerem (dęte, specyficzny wokal) gdyby nie to, że w ciągu kilku sekund przechodzi od ciekawie zaczynającego się bluesa przez symfoniczne brzmienie do beatu. W tej prostej i na pozór banalnej melodii tkwi jakaś magia lat 60-tych, która zawsze mnie urzeka. Z kolei „Stroj na nic” to blues-rockowa piosenka ze świetną gitarą w tle pokazującą raz jeszcze fascynację zespołu amerykańską muzyką rockową. Jak na te czasy oznaczało to coś oryginalnego i było też aktem odwagi ze strony muzyków. Wszak grali muzykę zza Żelaznej Kurtyny tuż po represjach po „praskiej wiośnie”. Pierwszą stronę oryginalnej płyty kończy pięknie zagrana, w stylu średniowiecznego madrygału, instrumentalna, akustyczna wersja przeboju „Slunečný hrob” czym, przyznam szczerze, mile mnie zaskoczyli.

Drugą stronę rozpoczyna kapitalne „Děvčátko”. Być może dla wielu to tylko typowy numer bluesowy. Mnie urzeka tu fantastyczne, acidowe solo zagrane na flecie. I co ciekawe – gitara brzmi bardziej jazzowo niż blues rockowo. Psychodeliczną ucztę zespół serwuje w nagraniu „Osamělá Ulice”. W momencie, gdy melodia przechodzi przez akustyczne akordy, a brzmienie zbliża się w stronę The Moody Blues z odrobiną Hendrixa robi się bardziej progresywnie. Szkoda, że tak dobrze zapowiadający się utwór kończy się już po trzech minutach z sekundami. Mam niedosyt! Apetyt w pewnym stopniu zostaje zaspokojony kolejnym, tym razem ośmiominutowym numerem „Kamenné Blues”. Toczący się jak walec drogowy powolny, „standardowy” blues z pięknie wyeksponowanym basem grającym wystarczająco głośno, by wypełnić brak klawiszy. przywodzi mi na myśl Led Zeppelin z pierwszej płyty. Kiedy pierwszy raz słuchałem tej płyty pomyślałem sobie, że ten fenomenalny kawałek, od którego długo nie mogłem się potem uwolnić, powinien znaleźć się w repertuarze Led Zeppelin… „Deštivý Den” też jest bluesowy, ale i rockowy, z mocnym i czystym wokalem. Ta piosenka przewiduje niejako nadejście „Very 'Eavy Very 'Umble”, ale Uriah Heep pojawią się później. Płytę zamyka „Kde Je Má Hvězda”. To jeden z najbardziej progresywnych utworów na albumie i niesamowicie prekursorski. Solówka w środku to niemal klasyczny blues rock. Jednak ta piosenka zawiera pewne ślady eklektyzmu i eksperymentalizmu, które Blue Effect zastosuje później.

Towarzysze z Supraphonu zdecydowali później, że jeśli chłopcy zaśpiewają to po angielsku, płyta może sprzedawać się poza granicami w kraju (konkretnie w bratnich państwach Bloku Wschodniego). W tym celu trzeba było przekonwertować cztery kompozycje z czeskiego na angielski. Problem był taki, że tuż po nagraniu płyty z zespołem pożegnał się Mišík, a Lešek Semelka nie czuł się na siłach, by śpiewać po angielsku. Na szczęście ten pierwszy przyjął zaproszenie choć zaśpiewał tylko w jednym utworze. Nie wiadomo co stało się w studio bowiem pozostałe trzy zaśpiewał… Semelka, co na długie lata pogorszyły i tak napięte relacje zespołu z Mišíkiem. Po tych zawirowaniach album pod nazwą „Kingdom Of Life” został w końcu wydany wiosną 1971 roku.

Od strony muzycznej, poza tekstami zaśpiewanymi po angielsku i tytułami, które otrzymały takowe zamienniki, nic się tu nie zmieniło. Te ostatnie są nawet bardziej komunikatywne. I tak np. „Paměť Lásky” nazywa się tu „Kingdom Of Life”, „Děvčátko” to „Little Girl”, zaś „Deserted Alley „ brzmi lepiej niż „Osamělá Ulice”, a „Blues About Stone” od „Kamenné Blues”...

Kiedy „Kingdom Of Life” ukazał się na rynku Blue Effect wraz z grupą Jazz Q Praha kilka miesięcy wcześniej (grudzień 1970) wydał album „Coniuncto”. Postęp jaki uczynili był oszałamiający! Przejście od blues rocka do totalnie szalonego, swobodnego jazzu jest wręcz niewiarygodna. Odtąd, aż do końca swej działalności, nie przestali się rozwijać. Nie oglądając się za siebie, szturmowali dalej i dalej. Nie mniej „Meditace” był początkiem ich wspaniałej podróży. Podróży do wielkości i geniuszu.

Zibi


Certainly not just Blues, even I have to agree that there are influences of this genre. After all, this band started like Blues band, doing also some covers of USA Blues bands.
However, Meditace (Meditation) is very mature release. Even still not so Jazz as their later albums, this album shines both in music form and lyrics (mostly philosophical thinking about various aspects of life and death). There is strong Symphonic inspiration, but in Czech style, which means that you can have symphonic melody with trumpets playing + harmonica here and there. It's possibility, because it was simply the way how things were made here. Blue Effect were trying to keep their heads above rising water of "normalization" (bans on bands, oppression on free-thinking and anti-socialistic ideas, such as English names / lyrics).

Meditace hits me emotionally, it's first hand confession about times, when it still was quite good (considering what will came in 70s, so they had to move to Jazz later). Stroj na nic (Machine for nothing) is - you guess - about machine that does nothing, but everyone admires it. I sense ironic double meaning. It's more Rock song, but it has its better Prog moments too, especially it shows how great Czech guitar virtuoso Radim Hladík can play. Even there are other songs/albums where he can do better.

However, some songs are simply unable to abandon blues basis completely and this, from Prog point of view, prevents it from reaching higher ratings. On the other hand, there is plethora of ideas, really original ideas made from both desperation and from need to create. Lineup on this album is full of people who will become either masters of their genres (lyricists, guitarists) or simply very respected musicians.

Marty McFly



..::TRACK-LIST::..

1. Kingdom Of Life 4:03
2. White Hair 4:22
3. You'll Stay With Me 4:23
4. Brother's Song 2:19
5. Sunny Grave 1:48
6. Little Girl 3:53
7. Deserted Alley 3:08
8. Blues About Stone 7:58
9. Rainy Day 3:54
10. Where Is My Star 3:28

Bonus Tracks:
11. Paměť Lásky (From "Meditace" LP) 4:02
12. Blue Effect Street (From "Meditace" LP) 4:04
13. Fénix (From "Meditace" LP) 4:25
14. Stroj Na Nic (From "Meditace" LP) 2:24
15. Snakes (From "Snakes" EP) 2:25
16. I Like The World (Sun Is So Bright) (From "Snakes" EP) 3:05
17. Sen Není Věčný (From "Snakes" EP) 3:25
18. Blue Taxi (From "Snakes" EP) 2:37
19. Slunečný Hrob (A-side, 1969) 3:22
20. I've Got My Mojo Working (B-side, 1969) 3:44



..::OBSADA::..

Radim Hladík - lead guitar, sitar
Vladimír Misík - flute, vocals (2,6-10)
Jiří Kozel - bass
Vlado Čech - drums

With:
Lesek Semelka - vocals (1,3,4)
Milos Svoboda - guitar (1)
Jaroslav Kummermann - narrator (1)



https://www.youtube.com/watch?v=Clom3Ko-Tv4


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Blue Effect (potem Modry Efekt) to chyba najlepsza czeska grupa - ze świetnym, by nie powiedzieć obłędnym gitarzystą Radimem Hladikiem. Ten wybitny, progresywny album bez wątpienia należy do PIERWSZEJ PIĄTKI ROCKA z Bloku Wschodniego! Nagrany w 1969 i 1970 winyl "Kingdom Of Life" przygotowany został z myślą o sprzedaży na rynek krajów Bloku Wschodniego. Tak naprawdę był to debiutancki LP "Meditace" (1970), z tą różnicą, że cztery kawałki z pierwszej strony zaśpiewane oryginalnie po czesku (umieszczone w bonusach - obok 6 nagrań z singli) zostały zastąpione angielskimi słowami nowego wokalisty i alternatywną okładką. Połączenie stylistyki Jethro Tull, Ten Years After, Led Zeppelin i The Moody Blues. Dlaczego u nas nie nagrywano takich płyt?!? Na tym 80-minutowym CD umieszczono wszystkie nagrania z wczesnego psych-progresywnego okresu twórczości zespołu, a który już w 1970 roku poszedł w nieco bardziej jazzowe, równie ekscytujące rejony.

JL


W Czechosłowacji, a konkretnie w Pradze, w latach 60-tych powstały dwa wielkie zespoły. Pierwszy, inspirował się głównie późnymi latami 50-tymi i awangardowymi jazzowymi wykonawcami takimi jak Ornette Coleman, Cecil Taylor i Sun Ra. To Jazz Q. Drugi, który zdołał przetrwać polityczne burze i zawieje stał się jednym z najbardziej utytułowanych zespołów epoki z krajów Europy Wschodniej. Prowadzony przez wokalistę i znakomitego asa gitary Radima Hladíka zaczynał jako zespół blues rockowy, by z biegiem lat stać się ikoną czeskiego rocka progresywnego i jazz-fusion. Nazywał się BLUE EFFECT.

To był przełom września i października 1968 roku kiedy basista Jiří Kozel, wokalista Vladimír Mišík i perkusista Vlado Čech postanowili utworzyć blues rockowy zespół. Na gitarze miał grać kolega Kozela z grupy P-67, Petr Netopil. Przypadek sprawił, że w tym samym czasie Radim Hladik porzucił popularną formację Matadors i to on ostatecznie dołączył do tria Kozel-Mišík-Čech. Wymyślona przez Mišíka nazwa grupy, Special Blue Effect, rozpoczęła próby w praskim Nowym Klubie. Po raz pierwszy jako Blue Effect wystąpili pod koniec listopada w w Smíchovie, w tamtejszym Music F Club. Jan Křtitel Sýkora, wspaniały mag muzycznego dziennikarstwa z Czech, powitał ich na łamach magazynu „Pop Music Express” takimi oto słowami: „Nowa gwiazda zaświeciła nad beatowym Betlejem! Wszyscy spojrzeli w górę, pospieszyli ku niej i oddali jej cześć. A jasność jej była jasnoniebieska, więc postanowił nazwać ją Blue Effect”. Cóż, Czesi znani są z dobrego humoru, ale słowa Sýkory w pewnym stopniu były prorocze, bo już w grudniu triumfalny występ na II Muzycznym Festiwalu w Lucernie sprawił, że Blue Effect został ogłoszony odkryciem roku i zespołem sezonu, Radim Hladík muzykiem roku, a „Slunečný hrob”, pierwszy przebój grupy (wtedy jeszcze w angielskiej wersji jako „Sunny Grave”) piosenką sezonu. To utorowało im drogę do nagrania pierwszej małej płytki, która ukazała się dokładnie 1 lutego 1969 roku. Oprócz przeboju „Slunečný hrob” na stronie „B” znalazł się blues Muddy Watersa „I’ve Got My Mojo Working”. W pierwszym tygodniu singiel rozszedł się w niesamowitej ilości 12 tysięcy egzemplarzy; pół roku później liczba ta przekroczyła 50 tysięcy! Idąc za ciosem 19 kwietnia w praskim studio Mozarteum zrealizowali kilka nagrań z myślą o dużej płycie. Autorem angielskich tekstów byli Jiří Smetana i dr. Karel Kozel (ojciec basisty), a czeskie napisał Jaroslav Hutka. I tu na scenę wkroczyli cenzorzy, którzy nie zgadzali się ani z czeskimi tekstami (Hutka w tym czasie był na indeksie niechcianych artystów), ani z koncepcją artystyczną zespołu. Muzycy zostali zmuszeni do całkowitego przerobienia materiału. Z tej sesji uchowało się jedynie nagranie „Paměť Lásky”, które jako jedyne znalazło się na debiutanckim albumie „Meditace”, który tym razem nagrano w studiu Supraphonu, Dejvice w okresie od czerwca do sierpnia 1969 roku. Całość ukazała się rok później.

To cud, że w ówczesnej atmosferze zakazów i szalejącej, bolszewickiej cenzury płyta w ogóle wyszła. Zespołowi czkawką odbijały się jeszcze zastrzeżenia co do artystycznego stylu albumu, a już gorliwy cenzorzy czepili się ponownie – tym razem nie spodobała im się okładka zaprojektowana przez Alana Pajera. Zdjęcie kolorowo ubranych muzyków-hipisów zostało zastąpione fatalną, niebieską fotografią. Na domiar złego wydawca (Supraphon), by obniżyć koszty produkcji zrezygnował z otwieranej okładki, w środku której było sporo bardzo ciekawych fotek zespołu. Pajer próbował to wszystko zrekonstruować podczas reedycji płyty niespełna pięćdziesiąt lat później, ale materiały fotograficzne niestety przepadły.

Pamiętając, że Blue Effect na początku był zespołem blues rockowym można byłoby się spodziewać, że to ten gatunek zdominuje płytę. Oczywiście wpływy bluesa są, ale „Meditace” to eklektyczna mieszanka blues rocka, gitarowo-rockowych ballad, wczesnego psychodelicznego i symfonicznego rocka. Album jeszcze nie tak jazzowy jak ich późniejsze produkcje, ale błyszczy zarówno muzyczną formą, jak i tekstami, głównie filozoficznym myśleniem o różnych aspektach życia i śmierci śpiewane po czesku (gościnnie Lesek Semelka ) i angielsku (Vladimír Mišík). Nie mam nic przeciwko językowi czeskiemu, ale wydaje mi się, że piosenki śpiewane w języku Szekspira są bardziej genialne, mają większą energię i pasują do charakteru muzyki zespołu.

Melorecytacja i symfoniczne elementy w otwierającym płytę utworze „Paměť Lásky” bliższe są symfonicznemu prog rockowi, co w momencie nagrywania płyty było, przynajmniej w tej części Europy, pewnym novum. Ale jest rok 1969 i wpływy psychodelii (szczególnie tej amerykańskiej) słychać w hipisowskim „Blue Effect Street”. Warto zwrócić uwagę na grę Hladika w tym nagraniu, który w specyficzny sposób uderza w struny gitary; dekadę później będą tak grać metalowi wioślarze. Eklektyczny „Fenix” na pozór wydaje się rhythm and bluesowym numerem (dęte, specyficzny wokal) gdyby nie to, że w ciągu kilku sekund przechodzi od ciekawie zaczynającego się bluesa przez symfoniczne brzmienie do beatu. W tej prostej i na pozór banalnej melodii tkwi jakaś magia lat 60-tych, która zawsze mnie urzeka. Z kolei „Stroj na nic” to blues-rockowa piosenka ze świetną gitarą w tle pokazującą raz jeszcze fascynację zespołu amerykańską muzyką rockową. Jak na te czasy oznaczało to coś oryginalnego i było też aktem odwagi ze strony muzyków. Wszak grali muzykę zza Żelaznej Kurtyny tuż po represjach po „praskiej wiośnie”. Pierwszą stronę oryginalnej płyty kończy pięknie zagrana, w stylu średniowiecznego madrygału, instrumentalna, akustyczna wersja przeboju „Slunečný hrob” czym, przyznam szczerze, mile mnie zaskoczyli.

Drugą stronę rozpoczyna kapitalne „Děvčátko”. Być może dla wielu to tylko typowy numer bluesowy. Mnie urzeka tu fantastyczne, acidowe solo zagrane na flecie. I co ciekawe – gitara brzmi bardziej jazzowo niż blues rockowo. Psychodeliczną ucztę zespół serwuje w nagraniu „Osamělá Ulice”. W momencie, gdy melodia przechodzi przez akustyczne akordy, a brzmienie zbliża się w stronę The Moody Blues z odrobiną Hendrixa robi się bardziej progresywnie. Szkoda, że tak dobrze zapowiadający się utwór kończy się już po trzech minutach z sekundami. Mam niedosyt! Apetyt w pewnym stopniu zostaje zaspokojony kolejnym, tym razem ośmiominutowym numerem „Kamenné Blues”. Toczący się jak walec drogowy powolny, „standardowy” blues z pięknie wyeksponowanym basem grającym wystarczająco głośno, by wypełnić brak klawiszy. przywodzi mi na myśl Led Zeppelin z pierwszej płyty. Kiedy pierwszy raz słuchałem tej płyty pomyślałem sobie, że ten fenomenalny kawałek, od którego długo nie mogłem się potem uwolnić, powinien znaleźć się w repertuarze Led Zeppelin… „Deštivý Den” też jest bluesowy, ale i rockowy, z mocnym i czystym wokalem. Ta piosenka przewiduje niejako nadejście „Very 'Eavy Very 'Umble”, ale Uriah Heep pojawią się później. Płytę zamyka „Kde Je Má Hvězda”. To jeden z najbardziej progresywnych utworów na albumie i niesamowicie prekursorski. Solówka w środku to niemal klasyczny blues rock. Jednak ta piosenka zawiera pewne ślady eklektyzmu i eksperymentalizmu, które Blue Effect zastosuje później.

Towarzysze z Supraphonu zdecydowali później, że jeśli chłopcy zaśpiewają to po angielsku, płyta może sprzedawać się poza granicami w kraju (konkretnie w bratnich państwach Bloku Wschodniego). W tym celu trzeba było przekonwertować cztery kompozycje z czeskiego na angielski. Problem był taki, że tuż po nagraniu płyty z zespołem pożegnał się Mišík, a Lešek Semelka nie czuł się na siłach, by śpiewać po angielsku. Na szczęście ten pierwszy przyjął zaproszenie choć zaśpiewał tylko w jednym utworze. Nie wiadomo co stało się w studio bowiem pozostałe trzy zaśpiewał… Semelka, co na długie lata pogorszyły i tak napięte relacje zespołu z Mišíkiem. Po tych zawirowaniach album pod nazwą „Kingdom Of Life” został w końcu wydany wiosną 1971 roku.

Od strony muzycznej, poza tekstami zaśpiewanymi po angielsku i tytułami, które otrzymały takowe zamienniki, nic się tu nie zmieniło. Te ostatnie są nawet bardziej komunikatywne. I tak np. „Paměť Lásky” nazywa się tu „Kingdom Of Life”, „Děvčátko” to „Little Girl”, zaś „Deserted Alley „ brzmi lepiej niż „Osamělá Ulice”, a „Blues About Stone” od „Kamenné Blues”...

Kiedy „Kingdom Of Life” ukazał się na rynku Blue Effect wraz z grupą Jazz Q Praha kilka miesięcy wcześniej (grudzień 1970) wydał album „Coniuncto”. Postęp jaki uczynili był oszałamiający! Przejście od blues rocka do totalnie szalonego, swobodnego jazzu jest wręcz niewiarygodna. Odtąd, aż do końca swej działalności, nie przestali się rozwijać. Nie oglądając się za siebie, szturmowali dalej i dalej. Nie mniej „Meditace” był początkiem ich wspaniałej podróży. Podróży do wielkości i geniuszu.

Zibi


Certainly not just Blues, even I have to agree that there are influences of this genre. After all, this band started like Blues band, doing also some covers of USA Blues bands.
However, Meditace (Meditation) is very mature release. Even still not so Jazz as their later albums, this album shines both in music form and lyrics (mostly philosophical thinking about various aspects of life and death). There is strong Symphonic inspiration, but in Czech style, which means that you can have symphonic melody with trumpets playing + harmonica here and there. It's possibility, because it was simply the way how things were made here. Blue Effect were trying to keep their heads above rising water of "normalization" (bans on bands, oppression on free-thinking and anti-socialistic ideas, such as English names / lyrics).

Meditace hits me emotionally, it's first hand confession about times, when it still was quite good (considering what will came in 70s, so they had to move to Jazz later). Stroj na nic (Machine for nothing) is - you guess - about machine that does nothing, but everyone admires it. I sense ironic double meaning. It's more Rock song, but it has its better Prog moments too, especially it shows how great Czech guitar virtuoso Radim Hladík can play. Even there are other songs/albums where he can do better.

However, some songs are simply unable to abandon blues basis completely and this, from Prog point of view, prevents it from reaching higher ratings. On the other hand, there is plethora of ideas, really original ideas made from both desperation and from need to create. Lineup on this album is full of people who will become either masters of their genres (lyricists, guitarists) or simply very respected musicians.

Marty McFly



..::TRACK-LIST::..

1. Kingdom Of Life 4:03
2. White Hair 4:22
3. You'll Stay With Me 4:23
4. Brother's Song 2:19
5. Sunny Grave 1:48
6. Little Girl 3:53
7. Deserted Alley 3:08
8. Blues About Stone 7:58
9. Rainy Day 3:54
10. Where Is My Star 3:28

Bonus Tracks:
11. Paměť Lásky (From "Meditace" LP) 4:02
12. Blue Effect Street (From "Meditace" LP) 4:04
13. Fénix (From "Meditace" LP) 4:25
14. Stroj Na Nic (From "Meditace" LP) 2:24
15. Snakes (From "Snakes" EP) 2:25
16. I Like The World (Sun Is So Bright) (From "Snakes" EP) 3:05
17. Sen Není Věčný (From "Snakes" EP) 3:25
18. Blue Taxi (From "Snakes" EP) 2:37
19. Slunečný Hrob (A-side, 1969) 3:22
20. I've Got My Mojo Working (B-side, 1969) 3:44



..::OBSADA::..

Radim Hladík - lead guitar, sitar
Vladimír Misík - flute, vocals (2,6-10)
Jiří Kozel - bass
Vlado Čech - drums

With:
Lesek Semelka - vocals (1,3,4)
Milos Svoboda - guitar (1)
Jaroslav Kummermann - narrator (1)



https://www.youtube.com/watch?v=Clom3Ko-Tv4


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Robert Plant & Alison Krauss - Raise the Roof
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Robert Plant & Alison Krauss
Album................: Raise the Roof
Genre................: Folk, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2021
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 62 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Warner Music UK

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Robert Plant & Alison Krauss - Quattro (World Drifts In)[04:33]
2. Robert Plant & Alison Krauss - The Price of Love [04:50]
3. Robert Plant & Alison Krauss - Go Your Way [05:07]
4. Robert Plant & Alison Krauss - Trouble With My Lover [04:03]
5. Robert Plant & Alison Krauss - Searching For My Love [04:03]
6. Robert Plant & Alison Krauss - Can't Let Go [03:41]
7. Robert Plant & Alison Krauss - It Don't Bother Me [05:06]
8. Robert Plant & Alison Krauss - You Led Me To The Wrong [04:17]
9. Robert Plant & Alison Krauss - Last Kind Words Blues [04:06]
10. Robert Plant & Alison Krauss - High And Lonesome [04:33]
11. Robert Plant & Alison Krauss - Going Where the Lonely Go[04:10]
12. Robert Plant & Alison Krauss - Somebody Was Watching Over Me[05:04]
13. Robert Plant & Alison Krauss - My Heart Would Know [02:59]
14. Robert Plant & Alison Krauss - You Can't Rule Me [04:44]

Playing Time.........: 01:01:23
Total Size...........: 385,70 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Jimmy Page And John Paul Jones - The Masters
- No Introduction Necessary
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Jimmy Page And John Paul Jones
Album................: The Masters - No Introduction Necessary
Genre................: Blues
Source...............: CD
Year.................: 1998
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 57 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Eagle Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Jimmy Page And John Paul Jones - Lovin' Up A Storm [02:13]
2. Jimmy Page And John Paul Jones - Everything I Do Is Wrong[02:54]
3. Jimmy Page And John Paul Jones - Think It Over [02:33]
4. Jimmy Page And John Paul Jones - Boll Weevil Song [02:08]
5. Jimmy Page And John Paul Jones - Livin' Lovin' Wreck [02:13]
6. Jimmy Page And John Paul Jones - One Long Kiss [09:48]
7. Jimmy Page And John Paul Jones - Dixie Fried [02:25]
8. Jimmy Page And John Paul Jones - Down The Line [02:21]
9. Jimmy Page And John Paul Jones - Fabulous [02:25]
10. Jimmy Page And John Paul Jones - Breathless [02:41]
11. Jimmy Page And John Paul Jones - Rave On [02:08]
12. Jimmy Page And John Paul Jones - Lonely Weekend [02:25]
13. Jimmy Page And John Paul Jones - Burn Up [05:50]
14. Jimmy Page And John Paul Jones - Everyday [02:30]

Playing Time.........: 44:38
Total Size...........: 258,25 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Inspirująco, innowacyjnie - faustowsko: legenda krautrocka uwielbia brud, stąd też tytuł płyty.
Faust to niezaprzeczalnie jedno z najważniejszych w historii objawień muzycznych, obok Can uważani są za prekursorów krautrocka, dla fanów industrialu pozostają wciąż ikoną, na którą wciąż powołują się kolejne pokolenia muzyków.

Poprzez zawirowania personalne w ciągu ostatnich kilku lat mamy jednak do czynienia z dwoma, równolegle istniejącymi i równoważnymi Faustami - jeden dowodzony przez Jochena Irmlera, drugi przez Zappi W. Diermaiera i Jeana-Herve Perona, który wydaje się być bardziej aktywny.

Nowy album Faust, nagrany przez Zappiego, Jeana-Herve oraz Jamesa Johnstona (Gallon Drunk, Nick Cave & the Bad Seeds) i Geraldine Swayne jest niezwykle hipnotyczny, psychodeliczny, dadaistyczny, transowy i brudny...., czyli to, do czego Faust przyzwyczaił nas już od 40 lat! Udało im się także uchwycić na tej płycie nagranej w studio energię swoich energetycznych koncertów.



Of all the Krautrock pioneers, Faust have made the most unpredictable, contrarian, and sometimes just confounding music. Their biography is pretty complicated too. Disbanded in 1975, they reunited in the 1990s, only to split into two groups-- both called Faust-- a decade later. One, a rotating collective lead by founder Hans Joachim Irmler, released an album last year called Faust Is Last that was thought to be a swan song but never officially confirmed as one. The other, centered on founders Jean Hervé Peron (bass) and Werner Diermaier (drums), has also shuffled members but since 2007 has been a quartet with guitarist James Johnston and singer/keyboardist Geraldine Swayne.

Given that confusing history, the most surprising thing about Something Dirty, this lineup's first studio album, is how solid it is. Not to say it's predictable-- looping jams shift into subdued mediations, thick noises fall to near-silence, and loose sprawl morphs into accessible tunes. But there's a distinct cohesion to these songs and the way they move together. Nothing feels wilfully obscure or defiantly abrupt; each pause or shift in momentum serves a purpose. Something Dirty plays like a well-paced movie, with tonal arcs that dissolve into each other, cut back and forth, and build repetition into crescendo. It's often the kind of abstract mood-soundtrack that comrades Popol Vuh once mastered for the films of Werner Herzog-- but with Faust's sound-stories, pictures aren't really necessary.

If Something Dirty has a weakness, it's that Faust set their own bar too high. The first three tracks-- a grimy rocker, a Pink Floyd-ish psych-out, and a soaring symphonic jam-- are so well-crafted and timed, it's hard to imagine the band holding to that standard for another 30 minutes. But it's fascinating to watch them try. They revisit peaks more than a few times, winding through Swayne-led torch songs, ambient noise-scapes, and a pair of stunning guitar destructions called "Dampfauslass 1" and "Dampfauslass 2". All those moves show up in closer "La Sole Dorée", which melts Swayne's echoes into crunchy feedback, ending with a hard-cut to silence. That sudden stop is the only moment on Something Dirty that could be called a gimmick, but it feels oddly right. A fade-out would be too easy-- better to bluntly suggest that there's more music beyond that final frame, and encourage the rumor that this version of Faust is far from finished.

Marc Masters


Faust have been a part of my sonic diet for a decade now, and whilst I was rather reluctant to sample their later output, I did finally overcome my preservations - going slightly overboard buying a couple of albums from the 90s along with this one. My fave from these guys is their masterly futuresque, dirty and gritty 4th album. Something wonderful happened: Everything erupted. The tigers broke free, as Roger put it a long time ago, but in regards to this particular band: how long can these orange creatures keep roaming the streets without adapting some form of altered behaviour?

Something Dirty is what you would expect a Faust album to be: expressive, buzzing, twirling, mechanical and improvisational. Listening to any sort of Faust record after their famous 4th has become an almost predictable experience, and here I am treading lightly, because even with the improbable foresight of one Nostradamus - you'd be hard pressed to actually know beforehand what lies around the corner in Faust's music. Often jagged and boisterous - fiddling around with insect noises, beetle choirs, little tiny charades played by an electric ant army hammering away on metallic grasses and minuscule congas. -No it's not about being able to spot the coming twists in the music, but rather to do with being fed the same sort of dish throughout a period of nearly 40 years. I'm being pretty hard with Faust here, but that is only because I love them dearly. It's like a record with The Rolling Stones if you will - you know what to expect, and if you by some miraculous chance get surprised, feel overwhelmed by an altogether new listening experience, then damn! What a thrill! More power to them! Maybe I'm missing the point here, because I still listen to this album with a great deal of pleasure, and had it not been a 2011 release, I'd most likely award it with a full 4 star rating, but I still feel like they could do so much more had they tried something a little different.

The big question though is, how does one even begin to do something differently within the confines of Faust's music? The music is damn near as challenging and thrill seeking as it gets. Now having spent a good amount of time with this album, and listening to it on my way home from work this afternoon with bloodied skies and shaking trees in the side of the road, -something struck me: What really lets this album down is its production. One only needs to dig out the original IV album to hear where it came from. The tunnelling buzzing synths worming along in the music to the distorted harking coughing guitars - the overall sound quality is still deeply rooted in a moment in time where all of this was new, out on a ledge and dangerous. Personally I think this band doesn't need to change one iota of their material apart from the production, but again this is coming from a long time fan, and if you happen to be a Faust virgin and reading this, then you should forget everything I've just said and just go ahead and buy this, because it really is a formidable album and one that paves the way into this remarkable artist just as well as any other of their most recent efforts.

Imagine a post apocalyptic world - where human cyborgs form a band out of leftover musicians, blenders, smashed up televisions and every little insect in sight. They play odes to the industrial nature of our long lost society - taking their inspiration from the crackling surfaces of nuclear power plants, abandoned factory halls, scrapyards and ash grey burned down electronic stores that blink and twitch in stroboscopic neon cries. Apply each of these individual images with the appropriate instrument - be that screeching trash can synths, bare naked metallic rumbling drums or the heavy breathing ghost like bass lines - and voila: you've got Faust!

This is a fine way to start your voyage into the magic of Faust, and whilst still feeling a bit disappointed that they didn't try anything new, I happen to enjoy this record immensely. On a personal level I am giving Something Dirty 4 stars, but this isn't the 70s any more, and I honestly think the industrial production could be swept under the rug for a change - only to welcome something new, preposterous, out there, beautiful or whatever - instead of something dirty, which I've heard a hundred times before.

Guldbamsen



..::TRACK-LIST::..

1. Tell The Bitch To Go Home 5:53
2. Herbststimmung 5:37
3. Something Dirty 7:13
4. Thoughts Of The Dead 2:10
5. Lost The Signal 8:43
6. Je Bouffe 1:27
7. Whet 2:07
8. Invisible Mending 2:16
9. Dampfauslass 1 3:21
10. Dampfauslass 2 2:34
11. Pythagoras 2:11
12. Save The Last One 0:19
13. La Sole Dorée 5:16



..::OBSADA::..

Piano, Electric Piano, Synthesizer [Synthesizers], Percussion, Guitar, Organ, Vocals [Vocal], Psaltery [Psalterion] - Geraldine Swayne
Recorded By – Johann Scheerer
Voice, Bass [Basses], Acoustic Guitar [Concert Guitar], Cavaquinho [Cavaquiño], Performer [Flame-thrower, Goatshooves], Trumpet, Psaltery [Psalterion], Vibraphone [Toy-vibraphon], Drums [Marching Drums] - Jean-Hervé Péron
Drums, Percussion [Metal] - Zappi W. Diermaier
Electric Guitar, Synthesizer [BC8 And MS-10 Synthesizers], Electric Piano [Wurlitzer Electric Piano], Organ, Piano, Theremin [Theramin] - James Johnston




https://www.youtube.com/watch?v=ChGjJk0bXi0



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Inspirująco, innowacyjnie - faustowsko: legenda krautrocka uwielbia brud, stąd też tytuł płyty.
Faust to niezaprzeczalnie jedno z najważniejszych w historii objawień muzycznych, obok Can uważani są za prekursorów krautrocka, dla fanów industrialu pozostają wciąż ikoną, na którą wciąż powołują się kolejne pokolenia muzyków.

Poprzez zawirowania personalne w ciągu ostatnich kilku lat mamy jednak do czynienia z dwoma, równolegle istniejącymi i równoważnymi Faustami - jeden dowodzony przez Jochena Irmlera, drugi przez Zappi W. Diermaiera i Jeana-Herve Perona, który wydaje się być bardziej aktywny.

Nowy album Faust, nagrany przez Zappiego, Jeana-Herve oraz Jamesa Johnstona (Gallon Drunk, Nick Cave & the Bad Seeds) i Geraldine Swayne jest niezwykle hipnotyczny, psychodeliczny, dadaistyczny, transowy i brudny...., czyli to, do czego Faust przyzwyczaił nas już od 40 lat! Udało im się także uchwycić na tej płycie nagranej w studio energię swoich energetycznych koncertów.



Of all the Krautrock pioneers, Faust have made the most unpredictable, contrarian, and sometimes just confounding music. Their biography is pretty complicated too. Disbanded in 1975, they reunited in the 1990s, only to split into two groups-- both called Faust-- a decade later. One, a rotating collective lead by founder Hans Joachim Irmler, released an album last year called Faust Is Last that was thought to be a swan song but never officially confirmed as one. The other, centered on founders Jean Hervé Peron (bass) and Werner Diermaier (drums), has also shuffled members but since 2007 has been a quartet with guitarist James Johnston and singer/keyboardist Geraldine Swayne.

Given that confusing history, the most surprising thing about Something Dirty, this lineup's first studio album, is how solid it is. Not to say it's predictable-- looping jams shift into subdued mediations, thick noises fall to near-silence, and loose sprawl morphs into accessible tunes. But there's a distinct cohesion to these songs and the way they move together. Nothing feels wilfully obscure or defiantly abrupt; each pause or shift in momentum serves a purpose. Something Dirty plays like a well-paced movie, with tonal arcs that dissolve into each other, cut back and forth, and build repetition into crescendo. It's often the kind of abstract mood-soundtrack that comrades Popol Vuh once mastered for the films of Werner Herzog-- but with Faust's sound-stories, pictures aren't really necessary.

If Something Dirty has a weakness, it's that Faust set their own bar too high. The first three tracks-- a grimy rocker, a Pink Floyd-ish psych-out, and a soaring symphonic jam-- are so well-crafted and timed, it's hard to imagine the band holding to that standard for another 30 minutes. But it's fascinating to watch them try. They revisit peaks more than a few times, winding through Swayne-led torch songs, ambient noise-scapes, and a pair of stunning guitar destructions called "Dampfauslass 1" and "Dampfauslass 2". All those moves show up in closer "La Sole Dorée", which melts Swayne's echoes into crunchy feedback, ending with a hard-cut to silence. That sudden stop is the only moment on Something Dirty that could be called a gimmick, but it feels oddly right. A fade-out would be too easy-- better to bluntly suggest that there's more music beyond that final frame, and encourage the rumor that this version of Faust is far from finished.

Marc Masters


Faust have been a part of my sonic diet for a decade now, and whilst I was rather reluctant to sample their later output, I did finally overcome my preservations - going slightly overboard buying a couple of albums from the 90s along with this one. My fave from these guys is their masterly futuresque, dirty and gritty 4th album. Something wonderful happened: Everything erupted. The tigers broke free, as Roger put it a long time ago, but in regards to this particular band: how long can these orange creatures keep roaming the streets without adapting some form of altered behaviour?

Something Dirty is what you would expect a Faust album to be: expressive, buzzing, twirling, mechanical and improvisational. Listening to any sort of Faust record after their famous 4th has become an almost predictable experience, and here I am treading lightly, because even with the improbable foresight of one Nostradamus - you'd be hard pressed to actually know beforehand what lies around the corner in Faust's music. Often jagged and boisterous - fiddling around with insect noises, beetle choirs, little tiny charades played by an electric ant army hammering away on metallic grasses and minuscule congas. -No it's not about being able to spot the coming twists in the music, but rather to do with being fed the same sort of dish throughout a period of nearly 40 years. I'm being pretty hard with Faust here, but that is only because I love them dearly. It's like a record with The Rolling Stones if you will - you know what to expect, and if you by some miraculous chance get surprised, feel overwhelmed by an altogether new listening experience, then damn! What a thrill! More power to them! Maybe I'm missing the point here, because I still listen to this album with a great deal of pleasure, and had it not been a 2011 release, I'd most likely award it with a full 4 star rating, but I still feel like they could do so much more had they tried something a little different.

The big question though is, how does one even begin to do something differently within the confines of Faust's music? The music is damn near as challenging and thrill seeking as it gets. Now having spent a good amount of time with this album, and listening to it on my way home from work this afternoon with bloodied skies and shaking trees in the side of the road, -something struck me: What really lets this album down is its production. One only needs to dig out the original IV album to hear where it came from. The tunnelling buzzing synths worming along in the music to the distorted harking coughing guitars - the overall sound quality is still deeply rooted in a moment in time where all of this was new, out on a ledge and dangerous. Personally I think this band doesn't need to change one iota of their material apart from the production, but again this is coming from a long time fan, and if you happen to be a Faust virgin and reading this, then you should forget everything I've just said and just go ahead and buy this, because it really is a formidable album and one that paves the way into this remarkable artist just as well as any other of their most recent efforts.

Imagine a post apocalyptic world - where human cyborgs form a band out of leftover musicians, blenders, smashed up televisions and every little insect in sight. They play odes to the industrial nature of our long lost society - taking their inspiration from the crackling surfaces of nuclear power plants, abandoned factory halls, scrapyards and ash grey burned down electronic stores that blink and twitch in stroboscopic neon cries. Apply each of these individual images with the appropriate instrument - be that screeching trash can synths, bare naked metallic rumbling drums or the heavy breathing ghost like bass lines - and voila: you've got Faust!

This is a fine way to start your voyage into the magic of Faust, and whilst still feeling a bit disappointed that they didn't try anything new, I happen to enjoy this record immensely. On a personal level I am giving Something Dirty 4 stars, but this isn't the 70s any more, and I honestly think the industrial production could be swept under the rug for a change - only to welcome something new, preposterous, out there, beautiful or whatever - instead of something dirty, which I've heard a hundred times before.

Guldbamsen



..::TRACK-LIST::..

1. Tell The Bitch To Go Home 5:53
2. Herbststimmung 5:37
3. Something Dirty 7:13
4. Thoughts Of The Dead 2:10
5. Lost The Signal 8:43
6. Je Bouffe 1:27
7. Whet 2:07
8. Invisible Mending 2:16
9. Dampfauslass 1 3:21
10. Dampfauslass 2 2:34
11. Pythagoras 2:11
12. Save The Last One 0:19
13. La Sole Dorée 5:16



..::OBSADA::..

Piano, Electric Piano, Synthesizer [Synthesizers], Percussion, Guitar, Organ, Vocals [Vocal], Psaltery [Psalterion] - Geraldine Swayne
Recorded By – Johann Scheerer
Voice, Bass [Basses], Acoustic Guitar [Concert Guitar], Cavaquinho [Cavaquiño], Performer [Flame-thrower, Goatshooves], Trumpet, Psaltery [Psalterion], Vibraphone [Toy-vibraphon], Drums [Marching Drums] - Jean-Hervé Péron
Drums, Percussion [Metal] - Zappi W. Diermaier
Electric Guitar, Synthesizer [BC8 And MS-10 Synthesizers], Electric Piano [Wurlitzer Electric Piano], Organ, Piano, Theremin [Theramin] - James Johnston




https://www.youtube.com/watch?v=ChGjJk0bXi0



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Reedycja debiutanckiej płyty załogi z Ekwadoru. 12 utworów brutalnego i technicznego death metalu inspirowanego przez DEEDS OF FLESH, SUFFOCATION, GORGASM, PYAEMIA, DISAVOWED, SEVERE TORTURE!



..::TRACK-LIST::..

1. Consuming Bowels With Marihuana 03:26
2. Storm Of Asteroids 03:26
3. Vomiting The Souls 02:56
4. Suffering By A Body Cancerous 03:12
5. Abortion On Excrement 03:34
6. Mutilated With A Saw Oxidize 02:38
7. Slaugther, For A New Human Race 03:03
8. Bleeding By A Torture Genitals 03:31
9. Zoophile Addiction 03:33
10. Eating Corpse To Remove Evidence 03:27
11. Starving Humans Of Rotten Flesh 03:01
12. Patologías Necrosicóticas 03:28



..::OBSADA::..

Alex Pozo - Guitars, Vocals
Franklin Puga - Bass
Nico Mejía - Drums




https://www.youtube.com/watch?v=BJflvjWpBJw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Reedycja debiutanckiej płyty załogi z Ekwadoru. 12 utworów brutalnego i technicznego death metalu inspirowanego przez DEEDS OF FLESH, SUFFOCATION, GORGASM, PYAEMIA, DISAVOWED, SEVERE TORTURE!



..::TRACK-LIST::..

1. Consuming Bowels With Marihuana 03:26
2. Storm Of Asteroids 03:26
3. Vomiting The Souls 02:56
4. Suffering By A Body Cancerous 03:12
5. Abortion On Excrement 03:34
6. Mutilated With A Saw Oxidize 02:38
7. Slaugther, For A New Human Race 03:03
8. Bleeding By A Torture Genitals 03:31
9. Zoophile Addiction 03:33
10. Eating Corpse To Remove Evidence 03:27
11. Starving Humans Of Rotten Flesh 03:01
12. Patologías Necrosicóticas 03:28



..::OBSADA::..

Alex Pozo - Guitars, Vocals
Franklin Puga - Bass
Nico Mejía - Drums




https://www.youtube.com/watch?v=BJflvjWpBJw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Istnieją już parę ładnych lat, bowiem powstali w 2003 roku na włoskiej ziemi. Od tamtego czasu, łącznie z „Wyrd”, dorobili się trzech albumów. Ten ostatni ukaże się pod koniec marca i z pewnością zadowoli maniaków melodyjnego groovy-death metalu. Będzie to dziesięć numerów energetycznego i umiejętnie skonstruowanego deta, który łatwo wpada w ucho, ale potrafi też momentami spowić świat mrokiem. Włosi prezentują dość inteligentnie i z lekkością skomponowaną muzę, w której oprócz wkręcających się jak w masło chwytliwości i wirtuozerskich solówek usłyszeć można sporo agresywnego kostkowania. Zapodane na mięsistych gitarach i wspomagane przez sekcję rytmiczną, generuje żwawą śmierć-metalową zawieruchę, po brzegi wypełnioną wściekłymi blastami, gniotącymi i klimatycznymi zwolnieniami i szybkimi, świdrującymi tremolo. Wszystko okraszone nieoczekiwanie pojawiającymi się znikąd ciekawymi zagrywkami, które urozmaicają już i tak tutejsze, gęste struktury. Muzyka Crawling Chaos niesie ze sobą sporo nowoczesnego vibe’u, który niewątpliwie spodoba się współczesnemu odbiorcy, a ci, którzy gustują w lżejszym death metalu, okraszonym technicznymi smaczkami w klasycznym stylu, które nie silą się na awangardowe wygibasy również łykną „Wyrd” bez popitki. Poza harmonijnym, ale i całkiem brutalnym graniem kwartet ten wprowadza do swych aranżacji także pierwiastek mistycyzmu, który obecny jest w melodiach i okresowo przytłaczających riffach. Tak więc najnowsza płyta od Crawling Chaos to nie do końca tylko mainstreamowy decior choć przebojowości odmówić mu nie da rady. Do słuchaczy wielbiących surowe produkcje raczej nie trafi, ale wielbiciele takich „cudów” jak na przykład Fleshgod Apocalypse czy Allegaeon wręcz powinni sięgnąć po ten krążek.

shub niggurath


WYRD, the third full-length album by Crawling Chaos, is an anthology-based work built around a series of archetypes tied to the concept of destiny, fate, and becoming. In the Northern European culture these ideas are encapsulated in the term wyrd, as opposed to notions of free will and self-determination.
​
The main theme is expanded and explored across the album’s ten tracks following a narrative thread which unites some of the most fascinating female figures of classical mythology, European folklore, and history—from the Norse Norns to Macbeth’s witches serving Hecate, from the Greco-Roman Furies to the fearsome Thessalian necromancers.

As with Crawling Chaos’ previous works, WYRD is full of literary quotes and easter eggs, offering subtle nods to the most curious among the listeners.
Musically speaking, the album is uncompromising, heavy, and very dark.



..::TRACK-LIST::..

1. The Garden of the Earthly Delights (Part I) 01:24
2. Three Times Three 03:56
3. Nails of Fate 04:12
4. Veiled in Secrets 03:44
5. Torches Ablaze 04:20
6. Necromancer 03:44
7. Nomen Omen 06:00
8. To the Furies 03:42
9. Witch-Hunt 04:27
10. The Garden of the Earthly Delights (Part II) 01:57



..::OBSADA::..

Yog - Drums
Shub - Guitars, Vocals (backing)
MG - Vocals, Guitars
Will - Fretless Bass




https://www.youtube.com/watch?v=moEa4xlR7FM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...


Artist: Marika Hackman
Album: Sugar Blind
Year: (2013)
Genre: Indie , Alternative , Folk
Format: [FLAC]

...( TrackList )...

1 Cinnamon 2:52
2 Itchy Teeth 3:37
3 Wolf 3:21
4 81 (Joanna Newsom Cover) 2:36

...( Info )...

Artist...............: Vince Gill
Album................: 50 Years From Home: Brown's Diner Bar
Genre................: Country , Folk
Year.................: 2026
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Vince Gill - Brown's Diner Bar
002. Vince Gill - Not Having You Around
003. Vince Gill - This Lonesome Old Cowboy
004. Vince Gill - Nobody Knows
005. Vince Gill - Young Again
006. Vince Gill - I'm Selling All My Memories
007. Vince Gill - When I Call Your Name

..::INFO::..

McCartney to pierwszy solowy studyjny album Paula McCartneya, wydany w 1970 roku przez Apple Records. Album nagrywany był podczas rozpadu The Beatles i kryzysu psychicznego McCartneya związanego z tym wydarzeniem. Muzyk zaszył się w swoim domu w Szkocji, gdzie nagrywał materiał na czterośladowym magnetofonie pożyczonym z wytwórni EMI. Był autorem wszystkich piosenek z albumu, przy czym część odgrzebał z dawnych lat. Zagrał na wszystkich instrumentach słyszanych na płycie, m.in. na gitarze basowej, gitarze akustycznej, pianinie, gitarze elektrycznej, organach i mellotronie.

Title: McCartney

Artist: Paul McCartney

Country: Wielka Brytania

Year: 1970

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

A1.The Lovely Linda
A2.That Would Be Something
A3.Valentine Day
A4.Every Night
A5.Hot As Sun / Glasses
A6.Junk
A7.Man We Was Lonely
B1.Oo You
B2.Momma Miss America
B3.Teddy Boy
B4.Singalong Junk
B5.Maybe I'm Amazed
B6.Kreen - Akrore

...( Info )...
Genre: Progressive Metal/Rock
Country of artist (band): USA
Year of release: 2025
Audio codec: MP3
Rip type: tracks
Audio bitrate: 320 kbps
Duration: 49:39

...( TrackList )...
01. Intake
02. The Concealment (Those Who Don't Want to Wake)
03. The Night River (Those Who Can't Rest)
04. Diagnosis 1
05. The Bed of Wasps (Those Consumed with Panic)
06. The Scorn (Those Who Don't Understand)
07. Diagnosis 2
08. The Riptide (Those Without Hope)
09. The Chance (Those Who Let Go)
10. Discharge

...( Info )...
Genre: Death/Thrash Metal
Country of Artist (Band): Brazil
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 40:21

...( TrackList )...
01. A Call for Annihilation
02. Tyranny
03. Perpetual Grind
04. Hatred
05. Lucifer FX
06. Dying Inside
07. Within the Woods
08. Void

...( Info )...
Genre: Experimental Brutal Death Metal
Country of Artist (Band): Sweden
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 32:22

...( TrackList )...
01. Altering The Earth
02. Serrated Caress (Ceaseless Being) (2025 Remastered Version)
03. Excoration Plague In The Cosmos
04. Decrepitation Of A Warped Stigma
05. Beckoning...
06. Omniversal Eater I: The Discernment
07. Omniversal Eater II: The Maceration
08. Omniversal Eater III: The Godeater
09. Omniversal Eater IV: The Obsidian
10. Omniversal Eater V: ...Requiem
11. Satiate The Embellished Disgorgement

...( Info )...
Genre: Black/Death/Progressive Metal
Country of Artist (Band): Taiwan
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 39:52

...( TrackList )...
01. The Sun Unseen
02. Millennials
03. Prometheus
04. Omen 1
05. Armageddon
06. Zarathustra
07. Nimrod
08. No One Is Your Fucking Slave
09. Azathoth - The Blind Idiot God

...( Info )...
Genre: Symphonic Progressive/Technical Death Metal
Country of Artist (Band): Colombia
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 40:36

...( TrackList )...
1. Plvs Vltra
2. Legio Æterna
3. Colossus Suprema
4. Relentless Rise
5. Cælvs Elixir
6. Interludium
7. Unchain Your Soul
8. Superior Entity
9. The Solemn Ethereal Realm
10. Armageddon

...( Info )...
Genre: Doom/Stoner Metal
Country of Artist (Band): Germany
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 01:04:55

...( TrackList )...
01. Nashörn
02. Fables
03. Battles
04. Crows and Ravens
05. Water
06. Treadmill
07. Revolve
08. Red Sabbath
09. Rider
10. Apocalypse
11. Commander