...( Info )...
Genre: Doom/Groove Metal
Country of Artist (Band): USA
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 22:45

...( TrackList )...
01. Birthing Demons
02. Pegator
03. Scream Mama, Scream
04. Keep You Naked
05. Gateway to Hell

...( Info )...
Genre: Death Metal
Country of Artist (Band): France
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 50:10

...( TrackList )...
01. Kings of Maleficence
02. I Sleep With Demons
03. Rich Bitch (feat. Kevin from Tragos, Evolution Zero)
04. Echoes Of Attenborough (feat. Erroiak)
05. V.I.L. is for Vile Hate
06. Hate Eternal
07. The Rain
08. Locura (feat. Steeven from Locomuerte)
09. From Undead to Oblivion
10. Pachacamac (feat. Lionel from Impureza and Delora Singer)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Invoking the Abstract is a four piece instrumental band hailing from Columbia S. Carolina. In 2010 guitarists and founding members Tyler Ivey and Evan Garner started composing music for their new project. After the release of their extremely well taken EP in 2012, they joined forces with percussionist Ryan Meadows and bassist Joseph Carrobatta. They recently recorded their first full length album, entitled Aural Kaleidoscopes, at The Basement Recording Studios with Jamie King (Between the Buried and Me, The Contortionist, Scale the Summit). The band prides itself on using various approaches to rhythm, phrasing and playing styles that conveys a sound that traverses genres. Their broad style, containing both soaring guitar solos and groovy mixed meters, creates a blend of catchy hooks accompanied by churning technical metal which reaches new heights of originality.



..::TRACK-LIST::..

1. Locus 02:35
2. Requiem 02:51
3. Sensory Substitution 01:27
4. Aural Kaleidoscopes 02:56
5. The Summit 04:10
6. Voiles 04:16
7. Mandatory Metamorphasis 04:36
8. Neocropolis 04:01
9. Afterglow Eclipse 02:09
10. Celestial Born 03:48
11. Disharmonic Design 01:05



..::OBSADA::..

Bass - Joseph
Drums - Ryan
Guitar - Evan, Tyler



https://www.youtube.com/watch?v=QFXc26097dQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...
Genre: Progressive Melodic Death Metal
Country of Artist (Band): Spain
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 31:09

...( TrackList )...
01. Face The Face
02. Mandala
03. Giants
04. You Damn Bastard
05. Wind And Flesh
06. Only For The Weak

...( Info )...
Genre: Black Metal
Country of Artist (Band): Italy
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 51:15

...( TrackList )...
01. Consumed Skin
02. Sweets Notes
03. Dawn At Home

...( Info )...
Genre: Heavy Metal/Death 'n' Roll
Country of Artist (Band): Germany
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
2025 - Legions Of Metal (Blood God Version)
2025 - Legions Of Metal (Debauchery Version)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Invoking the Abstract is a four piece instrumental band hailing from Columbia S. Carolina. In 2010 guitarists and founding members Tyler Ivey and Evan Garner started composing music for their new project. After the release of their extremely well taken EP in 2012, they joined forces with percussionist Ryan Meadows and bassist Joseph Carrobatta. They recently recorded their first full length album, entitled Aural Kaleidoscopes, at The Basement Recording Studios with Jamie King (Between the Buried and Me, The Contortionist, Scale the Summit). The band prides itself on using various approaches to rhythm, phrasing and playing styles that conveys a sound that traverses genres. Their broad style, containing both soaring guitar solos and groovy mixed meters, creates a blend of catchy hooks accompanied by churning technical metal which reaches new heights of originality.



..::TRACK-LIST::..

1. Locus 02:35
2. Requiem 02:51
3. Sensory Substitution 01:27
4. Aural Kaleidoscopes 02:56
5. The Summit 04:10
6. Voiles 04:16
7. Mandatory Metamorphasis 04:36
8. Neocropolis 04:01
9. Afterglow Eclipse 02:09
10. Celestial Born 03:48
11. Disharmonic Design 01:05



..::OBSADA::..

Bass - Joseph
Drums - Ryan
Guitar - Evan, Tyler



https://www.youtube.com/watch?v=QFXc26097dQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...
Genre: Melodic Death Metal
Country of Artist (Band): Japan
Year of Release: 2013-2022
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
2013 - Bloody Empire
2015 - Endless Nightmare
2018 - Day Of Salvation
2022 - Betrayer

...( Info )...
Genre: Melodic Death Metal
Country of Artist (Band): Mexico
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 32:05

...( TrackList )...
01. Intro
02. Monochrome Reconstruction
03. Purified World Forever
04. Earthly Error
05. No Gods In The Skies
06. Veil Of Emptiness
07. Crowned Decay
08. Summoned From The Void

TRACKLISTA:

1. Musisz nie musisz
2. Rapgra
3. Nie zmieniaj się na gorsze
4. Może
5. Jestem ciekaw
6. BU 9
7. Dostrzegam Feat. Miejski Sort
8. Załamanie
9. Zapach ulicy
10. To prowadzi do jednego
11. Bieda Feat. Kozer
12. Oddech, chleb, złoto Feat. Fazi
13. Jesteś jaka jesteś Feat. EKU EKU
14. W studio
15. Życzę Ci
16. To wszystko dla Was
17. Jarabi Feat. Zabi
18. Skąd to znam


DANE TECHNICZNE:

Wielkość uploadu: 157,2 MB
Format/Kodek: Mp3

...( Info )...
Genre: Funeral Doom Metal
Country of Artist (Band): Australia
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 33:25

...( TrackList )...
01. Dystopian Lament
02. Arbiter of Destruction
03. Elegy

TRACKLISTA:

1. Kiedy słońce wstaje
2. Kolejny raz
3. Mój dom
4. Powiedz na osiedlu
5. Niespełniony sen
6. Odwaga
7. WWA
8. 30 stopni w cieniu bloku
9. Jestem przeciw
10. Trudno mnie kochać
11. Co jest?
12. Przejażdżka
13. Tekst
14. Na podwórko i do klubu
15. To nie tak
16. Odwaga (Zjawin Remix)
17. Co jest? (Scoop Remix)
18. NTM (Bonus Track)
19. NTM O.S.T.R. Remix


DANE TECHNICZNE:

Wielkość uploadu: 162,7 MB
Format/Kodek: Mp3

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Oczywistym faktem jest, że warto dzisiaj być na czasie, wiedzieć co wieczorem poleci "Na Wspólnej", co Pudzianowski powiedział Nejmanowi przytulając go do dech ringu, w końcu czego słuchać, żeby błyszcząca laska nie puściła człowieka mimochodem. Ja w to nie gram. Ileż rzeczy z takich powodów pleśnieje w lamusie.

Niektórzy jednak, jak Janek z "Czterech Pancernych" czy Hans Kloss, mają farta, bo przecież misja medialna TVP nie pozwala o nich zapomnieć. Muzyka, szczególnie ta trudna i niszowa, nie zawsze może liczyć na tyle szczęścia, szczególnie w obliczu wymiany pokoleniowej zarówno na samej scenie stricte, jak również w szeregach fanów. Najbardziej ciekawe dla mnie jako obserwatora jest rozkwitanie oraz gaśnięcie statusu kapel zasłużonych. Co jest ważniejsze - wiekopomne kroki, jakie stawiali na ścieżce muzycznej chwały, czy też blamaże i spadek formy, jakim niejednokrotnie odkrawają plasterki serc swoich wyznawców.

Weźmy taki Deicide, żeby daleko nie szukać. Niegdyś bogowie deathu, dziś mogący liczyć najwyżej na status kulejących emerytów z ZUSowskim, darmowym wstępem na kąpiele borowinowe w większości sanatoriów. A może raczej weteranów, którzy płytowo obecnie ledwie powłóczą, ale jednak na ich piersi ciągle mienią się satanistyczne ordery w typie krążka "Legion", o którym warto przypomnieć, bo Janek raczej w swoim medialnie nieśmiertelnym 102 go nie zapuszcza.

Krótko mówiąc ta płyta, jak i podobne jej siłą rażenia, odpowiadają jakoby na pytanie zawarte we wstępie. Niezależnie od przeprowadzonej epikryzy, to dokonanie muzyczne jest kluczem, który otwiera bramy do rozgrzeszenia nawet największych występków luminarzy pod oficjalnym dowództwem Glena Bentona lub jak wyszło po latach - nieformalnym Steve'a Asheima. I ja należę do tych złośliwych, którzy twierdzą że Bogobójstwo kuleje już od czasów wydania "Once Upon The Cross", nie jestem jednak w stanie za żadną kwotę położyć na nich lagi. Ciągle w pamięci mam bitwę, którą Hoffmanowie, Asheim i Ten z wypalonym krucyfiksem na czole rozpętali za pomocą dwóch pierwszych płyt, z których i tak największe pociski wywalała z siebie "Legion" właśnie.

Można różnie interpretować wielkość tej muzyki. A że to zakręcone muzycznie, a że to fenomenalnie technicznie, dla mnie najważniejszy jest z kolei drive, jakim kołyszą te dźwięki. Nie sposób uprawiać trzymanki podczas tego piekielnego kursu. Już "Deicide" znamionował takie zabiegi - posłuchajmy "Crucifixation" czy "Sacirificial Suicide", a wnioskując, mimo death metalu, odkryjemy po prostu chwytliwy feeling, czy jakby to mniejszości lub większości seksualne wolały - "vibe". Następca w postaci płyty "Legion" z pozoru ma za zadanie zmiażdżyć, po kolejnym przesłuchaniu nie sposób jednak nie odkryć na nim tych bardziej "catchy" momentów. Najpierw straszaki materializujące się w "koźlim" intro czy pokręconym, jak tytuł - "The Caco-Deamon", miażdżyca "Dead But Dreaming" - typowa wyżynka chciałoby się rzec, ale już przy "Repent To Die" czy szczególnie "In Hell I Burn" odczuwa się rządy bujającego rytmu, który mimo niezaprzeczalnej brutalności czyni je fenomenalnym motywem do dzikiego haedbangingu lub "understage'owego" kotła.

Ta płyta to także pokaz umiejętności gitarowych braci Hoffman, po których odejściu do dziś wielu łka gdzieś w kąciku zdruzgotanych marzeń. Brak tutaj słabszych momentów w ich wiosłowaniu. Czy to riffowanie, czy zakręcone solówki w oprawie szorstkiego, topornego, ale przez to zadziornego stylu, chyba po raz ostatni w takim wydaniu w ich karierze, wyrywają z trzewików. To nieco inny styl, jakim epatował Trey Azagthoth, ze względu jednak na bezpośredni charakter i sposób znalezienia dla nich miejsca w kompozycji, momentami wręcz obezwładniający.

Jak dla mnie kwintesencją tej płyty może być ostatni ze strażników legionowego piekła, czyli "Revocate The Agitator". Kawałek oparty na jednym motywie, konstrukcją przypominający "Whiplash" Metalliki. To oczywiście granie z dwóch różnych planet - ale zamysł ten sam - druzgocący, względnie prosty, solidny szkielet podstawowy, potem sekundowe wyciszenie w refrenie i atak wyjącej śruby solówkowej.

No ale gitary gitarami, bo każdy też wie, że to nie Hoffmanowie zwrócili uwagę świata na ten zespół, a Benton, wybierany parę razy z rzędu najbardziej złą osobą na globie. Dziś, kiedy kolo wyluzował i przybrał z 30 kilo, już raczej jest pewne, że jego personalia nie wskazują na PESEL kończący się trzema szóstkami, ale sposób w jaki na "Legion" zaryczał, mógł budzić takie skojarzenia. Miks jedynego w swoim rodzaju, głębokiego growlu, skrzeku i bliżej nieokreślonych sposobów darcia japy, bynajmniej nie wskazują na jego kłopoty z krtanią, a raczej, że jak to jeden z moich kumpli określił, że sama dupa Lucyfera wyprodukowała te wyziewy. Autentyczne mistrzostwo i miejsce blisko szczytu w death metal hall of fame dla tego pana.

Kończąc stwierdźmy - album kompletny, pół godziny deathu, z którego garściami czerpali później brutaliści, szczególnie z Brazylii - Krisiun czy nieistniejący już Rebealliun. Również ostatnia taka rzecz w historii Deicide. Słuchając "Once Upon The Cross" czy jeszcze bardziej "Serpents Of The Light", względnie bryndzy z lat następnych, o której łaskawie nie wspomnę, trudno uwierzyć, że to ten sam zespół. Być może to efekt kompromisu, bo wielu na "Legion" kręciło nosem, że za szybki, że za bardzo skomplikowany i że ktoś w studio podkręcał taśmy, bo w tych tempach to się słuchać, a tym bardziej grać, nie da. Sam nie wiem, ale zaprawdę powiadam, tytuł adekwatny do zawartości - "Legion" się nazywam - "bo jest nas wielu", a konkretnie jest na nim wiele zajebistych kawałków - obecnie już klasyków, które jak sobie tam dywagowałem paręnaście linijek wcześniej, rozgrzeszają ten zespół w całości i to na wieki wieków... amen.

Megakruk



..::TRACK-LIST::..

1. Satan Spawn, The Caco- Daemon
2. Dead But Dreaming
3. Repent To Die
4. Trifixion
5. Behead The Prophet (No Lord Shall Live)
6. Holy Deception
7. In Hell I Burn
8. Revocate The Agitator



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=rtLZqp8SXsQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Oczywistym faktem jest, że warto dzisiaj być na czasie, wiedzieć co wieczorem poleci "Na Wspólnej", co Pudzianowski powiedział Nejmanowi przytulając go do dech ringu, w końcu czego słuchać, żeby błyszcząca laska nie puściła człowieka mimochodem. Ja w to nie gram. Ileż rzeczy z takich powodów pleśnieje w lamusie.

Niektórzy jednak, jak Janek z "Czterech Pancernych" czy Hans Kloss, mają farta, bo przecież misja medialna TVP nie pozwala o nich zapomnieć. Muzyka, szczególnie ta trudna i niszowa, nie zawsze może liczyć na tyle szczęścia, szczególnie w obliczu wymiany pokoleniowej zarówno na samej scenie stricte, jak również w szeregach fanów. Najbardziej ciekawe dla mnie jako obserwatora jest rozkwitanie oraz gaśnięcie statusu kapel zasłużonych. Co jest ważniejsze - wiekopomne kroki, jakie stawiali na ścieżce muzycznej chwały, czy też blamaże i spadek formy, jakim niejednokrotnie odkrawają plasterki serc swoich wyznawców.

Weźmy taki Deicide, żeby daleko nie szukać. Niegdyś bogowie deathu, dziś mogący liczyć najwyżej na status kulejących emerytów z ZUSowskim, darmowym wstępem na kąpiele borowinowe w większości sanatoriów. A może raczej weteranów, którzy płytowo obecnie ledwie powłóczą, ale jednak na ich piersi ciągle mienią się satanistyczne ordery w typie krążka "Legion", o którym warto przypomnieć, bo Janek raczej w swoim medialnie nieśmiertelnym 102 go nie zapuszcza.

Krótko mówiąc ta płyta, jak i podobne jej siłą rażenia, odpowiadają jakoby na pytanie zawarte we wstępie. Niezależnie od przeprowadzonej epikryzy, to dokonanie muzyczne jest kluczem, który otwiera bramy do rozgrzeszenia nawet największych występków luminarzy pod oficjalnym dowództwem Glena Bentona lub jak wyszło po latach - nieformalnym Steve'a Asheima. I ja należę do tych złośliwych, którzy twierdzą że Bogobójstwo kuleje już od czasów wydania "Once Upon The Cross", nie jestem jednak w stanie za żadną kwotę położyć na nich lagi. Ciągle w pamięci mam bitwę, którą Hoffmanowie, Asheim i Ten z wypalonym krucyfiksem na czole rozpętali za pomocą dwóch pierwszych płyt, z których i tak największe pociski wywalała z siebie "Legion" właśnie.

Można różnie interpretować wielkość tej muzyki. A że to zakręcone muzycznie, a że to fenomenalnie technicznie, dla mnie najważniejszy jest z kolei drive, jakim kołyszą te dźwięki. Nie sposób uprawiać trzymanki podczas tego piekielnego kursu. Już "Deicide" znamionował takie zabiegi - posłuchajmy "Crucifixation" czy "Sacirificial Suicide", a wnioskując, mimo death metalu, odkryjemy po prostu chwytliwy feeling, czy jakby to mniejszości lub większości seksualne wolały - "vibe". Następca w postaci płyty "Legion" z pozoru ma za zadanie zmiażdżyć, po kolejnym przesłuchaniu nie sposób jednak nie odkryć na nim tych bardziej "catchy" momentów. Najpierw straszaki materializujące się w "koźlim" intro czy pokręconym, jak tytuł - "The Caco-Deamon", miażdżyca "Dead But Dreaming" - typowa wyżynka chciałoby się rzec, ale już przy "Repent To Die" czy szczególnie "In Hell I Burn" odczuwa się rządy bujającego rytmu, który mimo niezaprzeczalnej brutalności czyni je fenomenalnym motywem do dzikiego haedbangingu lub "understage'owego" kotła.

Ta płyta to także pokaz umiejętności gitarowych braci Hoffman, po których odejściu do dziś wielu łka gdzieś w kąciku zdruzgotanych marzeń. Brak tutaj słabszych momentów w ich wiosłowaniu. Czy to riffowanie, czy zakręcone solówki w oprawie szorstkiego, topornego, ale przez to zadziornego stylu, chyba po raz ostatni w takim wydaniu w ich karierze, wyrywają z trzewików. To nieco inny styl, jakim epatował Trey Azagthoth, ze względu jednak na bezpośredni charakter i sposób znalezienia dla nich miejsca w kompozycji, momentami wręcz obezwładniający.

Jak dla mnie kwintesencją tej płyty może być ostatni ze strażników legionowego piekła, czyli "Revocate The Agitator". Kawałek oparty na jednym motywie, konstrukcją przypominający "Whiplash" Metalliki. To oczywiście granie z dwóch różnych planet - ale zamysł ten sam - druzgocący, względnie prosty, solidny szkielet podstawowy, potem sekundowe wyciszenie w refrenie i atak wyjącej śruby solówkowej.

No ale gitary gitarami, bo każdy też wie, że to nie Hoffmanowie zwrócili uwagę świata na ten zespół, a Benton, wybierany parę razy z rzędu najbardziej złą osobą na globie. Dziś, kiedy kolo wyluzował i przybrał z 30 kilo, już raczej jest pewne, że jego personalia nie wskazują na PESEL kończący się trzema szóstkami, ale sposób w jaki na "Legion" zaryczał, mógł budzić takie skojarzenia. Miks jedynego w swoim rodzaju, głębokiego growlu, skrzeku i bliżej nieokreślonych sposobów darcia japy, bynajmniej nie wskazują na jego kłopoty z krtanią, a raczej, że jak to jeden z moich kumpli określił, że sama dupa Lucyfera wyprodukowała te wyziewy. Autentyczne mistrzostwo i miejsce blisko szczytu w death metal hall of fame dla tego pana.

Kończąc stwierdźmy - album kompletny, pół godziny deathu, z którego garściami czerpali później brutaliści, szczególnie z Brazylii - Krisiun czy nieistniejący już Rebealliun. Również ostatnia taka rzecz w historii Deicide. Słuchając "Once Upon The Cross" czy jeszcze bardziej "Serpents Of The Light", względnie bryndzy z lat następnych, o której łaskawie nie wspomnę, trudno uwierzyć, że to ten sam zespół. Być może to efekt kompromisu, bo wielu na "Legion" kręciło nosem, że za szybki, że za bardzo skomplikowany i że ktoś w studio podkręcał taśmy, bo w tych tempach to się słuchać, a tym bardziej grać, nie da. Sam nie wiem, ale zaprawdę powiadam, tytuł adekwatny do zawartości - "Legion" się nazywam - "bo jest nas wielu", a konkretnie jest na nim wiele zajebistych kawałków - obecnie już klasyków, które jak sobie tam dywagowałem paręnaście linijek wcześniej, rozgrzeszają ten zespół w całości i to na wieki wieków... amen.

Megakruk



..::TRACK-LIST::..

1. Satan Spawn, The Caco- Daemon
2. Dead But Dreaming
3. Repent To Die
4. Trifixion
5. Behead The Prophet (No Lord Shall Live)
6. Holy Deception
7. In Hell I Burn
8. Revocate The Agitator



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=rtLZqp8SXsQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zespół VOLA zwrócił moją uwagę już jakiś czas temu, kiedy to występował na trasie koncertowej wspólnie z Katatonią. Przyznaję jednak, że nie zgłębiłem wystarczająco szczegółowo ich dorobku artystycznego aż do dnia, kiedy to ujrzałem niezwykle sugestywną, intrygującą swoją prostotą, a jednocześnie magnetyczną okładkę ich najnowszej płyty pt. „Witness”. Zaledwie dwa kolory: czerń i biel – światło i cień. Dwie najbardziej odległe od siebie barwy - niczym dwa różne światy. I taka dokładnie jest ich muzyka - brutalne, metalowe riffy oraz ciepłe, wręcz synthpopowe dźwięki.

VOLA (duże litery to właściwa stylizacja i forma) to duńsko–szwedzki kwartet, który powstał w 2006 roku w Kopenhadze. Po kilku przetasowaniach personalnych w początkowym etapie działalności, zespół obecnie tworzą trzej Duńczycy: Asger Mygind (wokal i gitary), Martin Werner (klawisze) i Nicolai Mogensen (gitary basowe) oraz jeden Szwed - Adam Janzi (perkusja). Jeśli chodzi o pełnowymiarowe wydawnictwa, to zadebiutowali w 2015 roku albumem „Inmazes”, który był mocno inspirowany stylem określanym jako djent-metal, podgatunkiem metalu progresywnego, za którego prekursorów uważa się szwedzką kapelę Meshuggah. Druga płyta VOLI z 2018 roku, „Applause of a Distant Crowd”, to już zdecydowanie większe wykorzystanie syntezatorów oraz ewidentne poszukiwanie recepty na własny styl gry i miejsce w szerokim spektrum nowoczesnego metalu.

Najnowsze, tegoroczne wydawnictwo „Witness” to zdecydowanie najbardziej dojrzała płyta zespołu. Wielowymiarowa pod względem stylów, inspirowana tak wieloma wpływami przeróżnych artystów, że gdyby zacząć wymieniać ich nazwy, to zapewne powstałaby zamiast niniejszej recenzji niezła muzyczna wyliczanka, a nawet miniencyklopedia. A ponieważ sam gitarzysta i lider Asger Mygind otwarcie wyznaje, że jest wielkim fanem Stevena Wilsona, naturalne mogą pojawić się skojarzania z przebogatą twórczością „bosonogiego” Stefana, ale proszę mi wierzyć, choć na okładce królują tylko dwa kolory, to muzyczna paleta tej płyty jest zdecydowanie wielobarwna. Jeśli zaś chodzi o liryczną treść, to według samego zespołu, „Witness” porusza temat nieudanych związków, jak również relacji na poziomie społecznym, a w szczególności tych między przywódcami, a wręcz wyznawcami lub, innymi słowy, politykami i ogółem społeczeństwa. I choć nie brzmi to nazbyt optymistycznie, to muzyka z jednej strony swoją siłą, a drugiej delikatnością, potrafi to umiejętnie wyważyć i zrekompensować.

Album inicjuje wymarzony wręcz do tej roli utwór "Straight Lines”. Pełen szalonej energii i mieszanki surowej zwrotki z melodyjnym refrenem. To ożywcze progmetalowo–popowe granie z galopującą wręcz perkusją, ostrym progresywnym riffem i ekstrawagancko brzmiącymi syntezatorami, które w samej końcówce raczą nas genialnym solo.

„Head Mounted Sideways” błyszczy wręcz od mocy basu Nicolaia Mogensena i perkusji Adama Janziego, którzy dominują nad całością kompozycji. Przetworzony w pierwszej fazie wokal wprowadza nieco niepokojący nastrój, który stosunkowo szybko przechodzi do naturalnej i bardziej spokojnej barwy. Niemniej oparte na sekcji rytmicznej brzmienie pcha niczym buldożer cały utwór poprzez skomplikowane struktury do samego praktycznie końca i tylko ostatnie sekundy dają wytchnie od tej basowo-perkusyjnej „niewoli”. Można poczuć tu klimat Haken z okresu płyty „Vector”, zmieszany z melancholijnymi i brudnymi dźwiękami fortepianu, zachowującymi niemal to Wilsonowskie dekadencko-progresywne brzmienie.

"24 Light Years" opiera się na wyrafinowanej strukturze perkusji oraz na melodyjnym, potężnym i, dla kontrastu, niezwykle delikatnym refrenie. A kiedy w końcu, w drugiej części kompozycji dochodzi do „głosu” gitara ze swoim jednym najbardziej wciągającym riffem na całym wydawnictwie, słyszymy niezwykle przejmujące i jakże aktualne wersy:

„…Move this table

Change this label

Is there something new?

Bleach this surface

Pale and nervous

Are you lonеly too?



I could leave this house, but I won’t

Thеre’s an echo that seems to live on

24 footprints obtained...



I could leave this house, but I won’t

There’s an echo that seems to live on

24 footprints obtained

24 light-years remain”



Sporym zaskoczeniem jest kolejny utwór - „These Black Claws”. To właśnie tutaj wszechobecna, zapętlona elektronika oraz ostre metalowe dźwięki przypominające dokonania Korna łączą się z hiphopowymi frazami wykonywanymi przez zaproszonego na płytę gościa - holenderskiego rapera Shahmena. To utwór pełen kontrastów i choć niezwykle treściwy, sprawiający wrażenie nieustanie wzmacnianego swą siłę, to wyróżniający się przede wszystkim tym naprzemiennym śpiewem Myginda i deklamacją Shahmena.

„Freak” w porównaniu do swoich poprzedników jest zdecydowanie bardziej jednorodny. To solidny, nostalgiczny, dryfujący wręcz za pomocą melodii, kawałek. Przyjemny i niezwykle przebojowy, w dużej mierze dzięki płynnym przejściom, z uroczym gitarowym Wilsonowym solo. Gdyby była to rzeczywiście kompozycja Stefana, to zapewne odnaleźlibyśmy ją na płycie „To The Bone”, albo jeszcze wcześniej, na albumach Porcupine Tree z okresu „Stupid Dream” i „Lightbulb Sun”. To świetny radiowy kawałek, z kapitalną frazą, będącą jakże aktualnym komentarzem naszych czasów, przesiąkniętych przez te cholerne, wszechobecne social media:

„ I took your mask away

And you became this

Underwhelming freak

That we will not miss

I took your mask away

And you became this

Underwhelming freak

That we will not miss



Your pain is a meme

Your proof is a constant bore

You're spoiling the end

Of episode one to four

I'm out of reach

But you still drag me down

I'm under siegе

But here I stand my ground”

„Napalm” to kolejny niepozbawiony przebojowości utwór, choć więcej tu metalowej stylizacji, od której ciężkości momentalnie uwagę odwraca misterna melodia. Zaczyna się ambientowo, a następnie przechodzi w ciężki riff i popowe rejony. Takie rozwiązanie to wręcz rzemieślniczy szlif, stający się znakiem rozpoznawczym dokonań VOLI, a w tym przypadku urozmaicona 7-strunową gitarą barytonową plus djentowe riffy, chwytliwe tony i matematyczna wręcz perkusja.

„Future Bird” imponuje perfekcyjnym balansowaniem pomiędzy nowoczesnym metalem, progresywnymi strukturami i wpasowanymi tutaj idealnie delikatnymi melodiami. Unosi się tu zdecydowanie skandynawski klimat twórczości grupy Leprous. To także jeden z najbardziej przejmujących lirycznie momentów albumu. Przeszywająca serce emocjonalna opowieść o parze, która straciła nienarodzone dziecko. Rozdzierający ból, ale i przebłysk nadziei, zderzają się muzycznie w sposób przyprawiający słuchacza wręcz o gęsią skórkę:

Looking for a way

To follow your delay

In expression

Your eyes are in a feud

Culturally approved

Indiscretion

Vapour in your face

Uneasily in place

In the armchair

Calling out a name

The one you would have framed

Had he been here



Damian

All I ever wanted was control

Future bird

Why are you impossible to hold



Flowers in your hand

A poison from the land

Of the end street

Let all the fallen rise

And fingers stabilize

'Till we all meet

A polyester bear

Would greet him in his lair

On the third floor

We dream of cellophane

Wake up in ball and chain

For a day more



Damian

All I ever wanted was control

Future bird

Why are you impossible to hold?



The ravens are out tonight

Playful and wild

A mother has lost a light

Surrounding a child

Kolejne nagranie, „Stone Leader Falling Down”, zaczyna się riffem nasuwającym skojarzenia z Deftones. To najbardziej agresywne oblicze VOLI. Zawierające bardziej wymagające, momentami dramatyczne przejścia i krzywe struktury. Słychać w nim nawiązania do Opeth i Meshuggah, co wcale nie oznacza, że VOLA to zespół, który cokolwiek kopiuje, a wręcz przeciwnie, to bardzo ważna inspiracja dla Asgera i kolegów, dzięki której zdobywają pomysły, aby stworzyć z nich coś zupełnie nowego.

To kompozycja mówiąca dobitnie i otwarcie o nadużywaniu władzy. Temat jakże aktualny i jednocześnie rozpalający niekiedy już do czerwoności dyskusje pomiędzy oponentami. Serce mi osobiście krwawi, że dożyliśmy czasów, w których niestety nie jesteśmy w stanie wymieniać własnych poglądów w sposób godny cywilizowanych ludzi. Wszelkie spory zaczynają przypominać pełną agresji walkę plemienną, pozbawioną coraz to bardziej wszelkich zasad. To naprawdę niebezpieczny problem, wymykający się spod kontroli na całym globie, czego symbolem stało się wtargnięcie 6 stycznia br. zwolenników Trumpa do Kapitolu, siedziby Kongresu. Konsekwencją tych zamieszek była śmierć 5 osób…

„… You'll see the end of your round

You'll see the purpose we found

We'll scatter rocks on the ground

Another stone leader falling down”

Grany w średnim tempie utwór „Inside Your Fur”, który dzięki hipnotycznej melodii i epickiej rozpiętości (choć trwa dokładnie pięć minut) zamyka album, stanowiąc doskonały finał. To gigantyczna popowa piosenka z płonącymi prawdziwym muzycznym ogniem gitarami. Usłyszymy w niej m.in. świetne partie klawiszowe Martina Wernera, uzupełnione jak zwykle kapitalnym refrenem i melodiami, za którymi można zatęsknić zaledwie już po chwili i włączyć ponownie przycisk PLAY.

„Witness” to niezaprzeczalnie szczytowe osiągnięcie kwartetu VOLA. Pomimo spójnego i ogólnego brzmienia, album swobodnie przekracza granice gatunków, oferując drapieżne, wysokie riffy, wspaniałe harmonie wokalne, gładkie popowe melodie, a nawet element hip hopu. Szczególnym znakiem rozpoznawczym VOLI staje się znakomita muzykalność. Choć średni czas trwania utworów to około 5 minut i wiele z nich ma charakter zbliżony do tradycyjnej piosenki, to emocjonalny rollercoaster wypełnia praktycznie każdą z nich. Ten liryzm wyrażony za pomocą z pozoru odległych muzycznych światów, wręcz wylewa się z każdej kompozycji. Nie irytuje, a magnetycznie przyciąga. Wkręca się i zakorzenia tak umiejętnie w umysł słuchacza, że można odnieść wrażanie bezpośredniego wkroczenia w ten djentowo-prog metalowy świat na cały czas trwania płyty.

Od pierwszej elektronicznej nuty i ataku metalu w „Straight Lines”, po ostatnie hipnotyczne dźwięki „Inside Your Fur”, mamy do czynienia z płytą wyjątkową. Dojrzałą i wielowymiarową, która posiada wszelkie referencje, aby VOLA stała się nową błyskotliwą marką w muzycznym świecie. To bez wątpienia jeden z najbardziej ekscytujących zespołów we współczesnym prog metalu.

Dla mnie osobiście muzyka powinna spełniać jeden, za to najważniejszy warunek - musi być autentyczna i szczera! VOLA takową okazuje się tworzyć od samego początku, pomimo niezliczonej ilości porównań i wszelkich łatek przypiętych przez krytyków. I choć te popowe, melodyjne oblicze może złudnie sugerować, że przy takiej muzyce łatwo będzie się nam zrelaksować, to ja absolutnie nie mogę tego uczynić. Wolę zdecydowanie w VOLI podziwiać te wszystkie smaczki, mniej lub bardziej skomplikowane, kiedy trzeba subtelne, a gdy przychodzi odpowiedni czas, złożone i wściekle energetyczne.

„Witness” to efekt bardzo dobrze zrealizowanych pomysłów Asgera Myginda, który jednocześnie wcielił się w rolę producenta. Za ostateczny mix i mastering odpowiedzialny jest Jacob Hansen, znany m.in. ze współpracy z Volbeat, Delain i Amaranthe. Wspomniani panowie sprawili, że płyta brzmi potężnie i hipnotycznie, ale nigdy sterylnie czy klinicznie. VOLA dobitnie udowadnia tym krążkiem, że nowoczesna hybryda metalu progresywnego, może nas czarować nawet bez przesadnie długich, gigantycznych kompozycji, zamykając się finalnie w analogowym czasie trwania albumu, wynoszącym blisko 45 minut.

Jest to album z gatunku tych, które chce się słuchać raz za razem. Okraszony świetnymi, jakże aktualnymi tekstami, jest mieszanką surowej, niekiedy pozornie sennej atmosfery z chwytliwymi, soczystymi melodiami. Wyważone to zostało perfekcyjnie. Najważniejsze, że pomimo tych wyraźnych wpływów popu, VOLA nie popada w pułapkę kiczu czy nadmiernego optymizmu. Ale za pomocą tych środków perfekcyjnie szkicuje coś w rodzaju tęsknoty za romantycznym klimatem, który podchodząc do obecnych problemów, z elegancką rozwagą w swojej poezji, zmienia kontrowersyjne kwestie, bez względu na ich skalę, w wielki magiczny pożar słów. Dzięki tym wszystkim zabiegom album „Witness” osiąga to, do czego był zaplanowany: krzyczy i koi jednocześnie. A nam, słuchaczom, pozostaje tylko pochylić z podziwu czoło i pogratulować zespołowi, który, mam wielką nadzieję, wkracza tym krążkiem do muzycznej elity ambitnego, nowoczesnego, kreatywnego prog metalu.

Okazuje się, że Duńczycy nie tylko na tegorocznym piłkarskim EURO pokazali swój prawdziwy charakter i klasę. „Witness” to album od początku do końca tak bardzo magnetyczny, że szybko stać się może wręcz obsesyjny…

Maciek Lewandowski


In February 2015, Danish band VOLA released their debut album, Inmazes. It so enamoured the admin of a Facebook prog page I followed that he posted about the band for weeks on end, urging everyone to give Inmazes a listen. The album was self-released and 'Name Your Price' on Bandcamp. I succumbed in April, but it was immediately clear I was no fool. Inmazes was an incredible slab of sound, playing both beauty and the beast. Melodic Meshuggah? Djent Depeche Mode? It came as no surprise when it was picked up by a record label and re-released the following year. I'm not one of those people who get upset when a band finds success, and I really enjoyed seeing the deserved attention VOLA was starting to get. Fast forward a couple of years, and there was quite a buzz, before the release of VOLA's second album, Applause of a Distant Crowd. This album seemed to be quite a Marmite album for many, different enough from the debut, that people seemed to love it or hate it.

One of the greatest changes in VOLA between the two albums wasn't the sound, per se, so much as who was making it. The band had a change of drummer, with Adam Janzi taking over the sticks from Felix Ewert. His presence was perhaps understated due to what some people considered the lightweight nature of Applause of a Distant Crowd compared with Inmazes. Personally, I'd go with uplifting, rather than lightweight, Applause? often being unabashedly upbeat. Regardless, it meant a direct comparison of drumming styles wasn't as simple as it might otherwise have been, but to my ears, Janzi was a beast. You can't djent without technical polyrhythms, and I loved what I heard from him - but with almost Gilmour-esque guitars at times, along with the expected massive choruses and vast synth soundscapes, it felt like Janzi never quite had the chance to really show his chops.

And so we reach 2021, and third album Witness, which quite simply blows away everything that came before. Before its release, VOLA had promised a return to a heavier sound, but Witness actually takes the best aspects of both previous albums and blends them together in a spectacular burst of synergy. Witness is most definitely greater than the sum of its parts, and will be a very hard album for VOLA to follow. Any thoughts that the band might have lost its edge, as some claimed after the release of Applause? are swiftly evaporated when the bass and drums kick in ? and this is definitely the album where Janzi gets to show his chops and prove he is the best drummer VOLA has had. Nicolai Mogensen's thick bass riffs are mean as ¥&@#. But as he has been from the start, the star of the show is the beautiful melodious voice of Asger Mygind. He reminds me a little of Arnór Dan (of Agent Fresco) or Einar Solberg (of Leprous), but doesn't really sound like either. His vocals soar over the music, bringing a levity, no matter how dark and heavy it gets.

The only other original member of VOLA is keyboard player Martin Werner, and it's the atmospheres he creates that really make VOLA something different. No matter how wonderful Mygrind's vocals are, no matter how chunky Mogensen's bass is, no matter what a monster Janzi is, VOLA would lose a lot of their magic without the keys. With hard hitting and intricate drumming taking off in odd signatures, and the bass and guitar driving the songs forward in syncopated strikes, it is largely up to Werner to carry the melody, often taking the lead while the guitar djents along with the drum and bass (Mygind again, who has been the sole guitarist in the band since 2012). After a heavy hitting one two punch from Straight Lines and Head Mounted Sideways, there is a slight reprieve with 24 Light-Years.

The next track, These Black Claws, is going to be the one everyone talks about. It's a collaboration with Dutch hip hop duo Shahmen. There has always been an electronic aspect to VOLA's sound, and honestly for me this isn't too greatly different. I expect that many may not find this collaboration to their taste, but I love it, and it's easily one of my favourite songs on the album. The hip hop sounds mesh easily with the progressive djent, and it works better than any Korn-style nu-metal (who never managed to combine hip hop and metal as well as VOLA and Shahmen have here). I mentioned Depeche Mode earlier, and that's because when I first heard Inmazes Depeche Mode was the first band that came to my mind. But, apart from the hip hop, These Black Claws is probably the closest they've come to sounding like Depeche Mode ? or, at the very least Ulver in Assassination mode.

Changing direction completely, Freak is a beautifully soundscaped ballad. It's pure pop and it's gorgeous ? and it surprises me how much I love it. Napalm, despite the title, begins as if it is going to be more of the same ? before turning and churning into a song that wouldn't be out of place on Applause of a Distant Crowd. If you weren't a fan of that album, you probably won't be such a fan of this song, but if you were, it's another great wee tune. Future Bird is heavier, but still has an Applause? vibe. What these two tracks do, though, is really show how far VOLA have progressed in the mastery of their sound. Everything about Napalm and, especially, Future Bird is richer and fuller than the previous albums. The many layers of sound are more nuanced and balanced. The album ends as it began with two heavier songs. Everything about the album is spot on: the composition, the performance, the production, the sequencing. As I said earlier, Witness blows away everything that came before. Only one question remains: How will VOLA ever follow this?

nick h nz



..::TRACK-LIST::..

1. Straight Lines 04:22
2. Head Mounted Sideways 05:34
3. 24 Light-Years 04:32
4. These Black Claws (feat. SHAHMEN) 05:52
5. Freak 04:50
6. Napalm 04:58
7. Future Bird 04:35
8. Stone Leader Falling Down 04:23
9. Inside Your Fur 05:00



..::OBSADA::..

Asger Mygind - lead vocals, guitar, producer
Nicolai Mogensen - bass, backing vocals, synth
Martin Werner - keyboards
Adam Janzi - drums

Additional:
Shahmen - electronics and rap vocals on track 4




https://www.youtube.com/watch?v=X2ok2zeG6MM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zespół VOLA zwrócił moją uwagę już jakiś czas temu, kiedy to występował na trasie koncertowej wspólnie z Katatonią. Przyznaję jednak, że nie zgłębiłem wystarczająco szczegółowo ich dorobku artystycznego aż do dnia, kiedy to ujrzałem niezwykle sugestywną, intrygującą swoją prostotą, a jednocześnie magnetyczną okładkę ich najnowszej płyty pt. „Witness”. Zaledwie dwa kolory: czerń i biel – światło i cień. Dwie najbardziej odległe od siebie barwy - niczym dwa różne światy. I taka dokładnie jest ich muzyka - brutalne, metalowe riffy oraz ciepłe, wręcz synthpopowe dźwięki.

VOLA (duże litery to właściwa stylizacja i forma) to duńsko–szwedzki kwartet, który powstał w 2006 roku w Kopenhadze. Po kilku przetasowaniach personalnych w początkowym etapie działalności, zespół obecnie tworzą trzej Duńczycy: Asger Mygind (wokal i gitary), Martin Werner (klawisze) i Nicolai Mogensen (gitary basowe) oraz jeden Szwed - Adam Janzi (perkusja). Jeśli chodzi o pełnowymiarowe wydawnictwa, to zadebiutowali w 2015 roku albumem „Inmazes”, który był mocno inspirowany stylem określanym jako djent-metal, podgatunkiem metalu progresywnego, za którego prekursorów uważa się szwedzką kapelę Meshuggah. Druga płyta VOLI z 2018 roku, „Applause of a Distant Crowd”, to już zdecydowanie większe wykorzystanie syntezatorów oraz ewidentne poszukiwanie recepty na własny styl gry i miejsce w szerokim spektrum nowoczesnego metalu.

Najnowsze, tegoroczne wydawnictwo „Witness” to zdecydowanie najbardziej dojrzała płyta zespołu. Wielowymiarowa pod względem stylów, inspirowana tak wieloma wpływami przeróżnych artystów, że gdyby zacząć wymieniać ich nazwy, to zapewne powstałaby zamiast niniejszej recenzji niezła muzyczna wyliczanka, a nawet miniencyklopedia. A ponieważ sam gitarzysta i lider Asger Mygind otwarcie wyznaje, że jest wielkim fanem Stevena Wilsona, naturalne mogą pojawić się skojarzania z przebogatą twórczością „bosonogiego” Stefana, ale proszę mi wierzyć, choć na okładce królują tylko dwa kolory, to muzyczna paleta tej płyty jest zdecydowanie wielobarwna. Jeśli zaś chodzi o liryczną treść, to według samego zespołu, „Witness” porusza temat nieudanych związków, jak również relacji na poziomie społecznym, a w szczególności tych między przywódcami, a wręcz wyznawcami lub, innymi słowy, politykami i ogółem społeczeństwa. I choć nie brzmi to nazbyt optymistycznie, to muzyka z jednej strony swoją siłą, a drugiej delikatnością, potrafi to umiejętnie wyważyć i zrekompensować.

Album inicjuje wymarzony wręcz do tej roli utwór "Straight Lines”. Pełen szalonej energii i mieszanki surowej zwrotki z melodyjnym refrenem. To ożywcze progmetalowo–popowe granie z galopującą wręcz perkusją, ostrym progresywnym riffem i ekstrawagancko brzmiącymi syntezatorami, które w samej końcówce raczą nas genialnym solo.

„Head Mounted Sideways” błyszczy wręcz od mocy basu Nicolaia Mogensena i perkusji Adama Janziego, którzy dominują nad całością kompozycji. Przetworzony w pierwszej fazie wokal wprowadza nieco niepokojący nastrój, który stosunkowo szybko przechodzi do naturalnej i bardziej spokojnej barwy. Niemniej oparte na sekcji rytmicznej brzmienie pcha niczym buldożer cały utwór poprzez skomplikowane struktury do samego praktycznie końca i tylko ostatnie sekundy dają wytchnie od tej basowo-perkusyjnej „niewoli”. Można poczuć tu klimat Haken z okresu płyty „Vector”, zmieszany z melancholijnymi i brudnymi dźwiękami fortepianu, zachowującymi niemal to Wilsonowskie dekadencko-progresywne brzmienie.

"24 Light Years" opiera się na wyrafinowanej strukturze perkusji oraz na melodyjnym, potężnym i, dla kontrastu, niezwykle delikatnym refrenie. A kiedy w końcu, w drugiej części kompozycji dochodzi do „głosu” gitara ze swoim jednym najbardziej wciągającym riffem na całym wydawnictwie, słyszymy niezwykle przejmujące i jakże aktualne wersy:

„…Move this table

Change this label

Is there something new?

Bleach this surface

Pale and nervous

Are you lonеly too?



I could leave this house, but I won’t

Thеre’s an echo that seems to live on

24 footprints obtained...



I could leave this house, but I won’t

There’s an echo that seems to live on

24 footprints obtained

24 light-years remain”



Sporym zaskoczeniem jest kolejny utwór - „These Black Claws”. To właśnie tutaj wszechobecna, zapętlona elektronika oraz ostre metalowe dźwięki przypominające dokonania Korna łączą się z hiphopowymi frazami wykonywanymi przez zaproszonego na płytę gościa - holenderskiego rapera Shahmena. To utwór pełen kontrastów i choć niezwykle treściwy, sprawiający wrażenie nieustanie wzmacnianego swą siłę, to wyróżniający się przede wszystkim tym naprzemiennym śpiewem Myginda i deklamacją Shahmena.

„Freak” w porównaniu do swoich poprzedników jest zdecydowanie bardziej jednorodny. To solidny, nostalgiczny, dryfujący wręcz za pomocą melodii, kawałek. Przyjemny i niezwykle przebojowy, w dużej mierze dzięki płynnym przejściom, z uroczym gitarowym Wilsonowym solo. Gdyby była to rzeczywiście kompozycja Stefana, to zapewne odnaleźlibyśmy ją na płycie „To The Bone”, albo jeszcze wcześniej, na albumach Porcupine Tree z okresu „Stupid Dream” i „Lightbulb Sun”. To świetny radiowy kawałek, z kapitalną frazą, będącą jakże aktualnym komentarzem naszych czasów, przesiąkniętych przez te cholerne, wszechobecne social media:

„ I took your mask away

And you became this

Underwhelming freak

That we will not miss

I took your mask away

And you became this

Underwhelming freak

That we will not miss



Your pain is a meme

Your proof is a constant bore

You're spoiling the end

Of episode one to four

I'm out of reach

But you still drag me down

I'm under siegе

But here I stand my ground”

„Napalm” to kolejny niepozbawiony przebojowości utwór, choć więcej tu metalowej stylizacji, od której ciężkości momentalnie uwagę odwraca misterna melodia. Zaczyna się ambientowo, a następnie przechodzi w ciężki riff i popowe rejony. Takie rozwiązanie to wręcz rzemieślniczy szlif, stający się znakiem rozpoznawczym dokonań VOLI, a w tym przypadku urozmaicona 7-strunową gitarą barytonową plus djentowe riffy, chwytliwe tony i matematyczna wręcz perkusja.

„Future Bird” imponuje perfekcyjnym balansowaniem pomiędzy nowoczesnym metalem, progresywnymi strukturami i wpasowanymi tutaj idealnie delikatnymi melodiami. Unosi się tu zdecydowanie skandynawski klimat twórczości grupy Leprous. To także jeden z najbardziej przejmujących lirycznie momentów albumu. Przeszywająca serce emocjonalna opowieść o parze, która straciła nienarodzone dziecko. Rozdzierający ból, ale i przebłysk nadziei, zderzają się muzycznie w sposób przyprawiający słuchacza wręcz o gęsią skórkę:

Looking for a way

To follow your delay

In expression

Your eyes are in a feud

Culturally approved

Indiscretion

Vapour in your face

Uneasily in place

In the armchair

Calling out a name

The one you would have framed

Had he been here



Damian

All I ever wanted was control

Future bird

Why are you impossible to hold



Flowers in your hand

A poison from the land

Of the end street

Let all the fallen rise

And fingers stabilize

'Till we all meet

A polyester bear

Would greet him in his lair

On the third floor

We dream of cellophane

Wake up in ball and chain

For a day more



Damian

All I ever wanted was control

Future bird

Why are you impossible to hold?



The ravens are out tonight

Playful and wild

A mother has lost a light

Surrounding a child

Kolejne nagranie, „Stone Leader Falling Down”, zaczyna się riffem nasuwającym skojarzenia z Deftones. To najbardziej agresywne oblicze VOLI. Zawierające bardziej wymagające, momentami dramatyczne przejścia i krzywe struktury. Słychać w nim nawiązania do Opeth i Meshuggah, co wcale nie oznacza, że VOLA to zespół, który cokolwiek kopiuje, a wręcz przeciwnie, to bardzo ważna inspiracja dla Asgera i kolegów, dzięki której zdobywają pomysły, aby stworzyć z nich coś zupełnie nowego.

To kompozycja mówiąca dobitnie i otwarcie o nadużywaniu władzy. Temat jakże aktualny i jednocześnie rozpalający niekiedy już do czerwoności dyskusje pomiędzy oponentami. Serce mi osobiście krwawi, że dożyliśmy czasów, w których niestety nie jesteśmy w stanie wymieniać własnych poglądów w sposób godny cywilizowanych ludzi. Wszelkie spory zaczynają przypominać pełną agresji walkę plemienną, pozbawioną coraz to bardziej wszelkich zasad. To naprawdę niebezpieczny problem, wymykający się spod kontroli na całym globie, czego symbolem stało się wtargnięcie 6 stycznia br. zwolenników Trumpa do Kapitolu, siedziby Kongresu. Konsekwencją tych zamieszek była śmierć 5 osób…

„… You'll see the end of your round

You'll see the purpose we found

We'll scatter rocks on the ground

Another stone leader falling down”

Grany w średnim tempie utwór „Inside Your Fur”, który dzięki hipnotycznej melodii i epickiej rozpiętości (choć trwa dokładnie pięć minut) zamyka album, stanowiąc doskonały finał. To gigantyczna popowa piosenka z płonącymi prawdziwym muzycznym ogniem gitarami. Usłyszymy w niej m.in. świetne partie klawiszowe Martina Wernera, uzupełnione jak zwykle kapitalnym refrenem i melodiami, za którymi można zatęsknić zaledwie już po chwili i włączyć ponownie przycisk PLAY.

„Witness” to niezaprzeczalnie szczytowe osiągnięcie kwartetu VOLA. Pomimo spójnego i ogólnego brzmienia, album swobodnie przekracza granice gatunków, oferując drapieżne, wysokie riffy, wspaniałe harmonie wokalne, gładkie popowe melodie, a nawet element hip hopu. Szczególnym znakiem rozpoznawczym VOLI staje się znakomita muzykalność. Choć średni czas trwania utworów to około 5 minut i wiele z nich ma charakter zbliżony do tradycyjnej piosenki, to emocjonalny rollercoaster wypełnia praktycznie każdą z nich. Ten liryzm wyrażony za pomocą z pozoru odległych muzycznych światów, wręcz wylewa się z każdej kompozycji. Nie irytuje, a magnetycznie przyciąga. Wkręca się i zakorzenia tak umiejętnie w umysł słuchacza, że można odnieść wrażanie bezpośredniego wkroczenia w ten djentowo-prog metalowy świat na cały czas trwania płyty.

Od pierwszej elektronicznej nuty i ataku metalu w „Straight Lines”, po ostatnie hipnotyczne dźwięki „Inside Your Fur”, mamy do czynienia z płytą wyjątkową. Dojrzałą i wielowymiarową, która posiada wszelkie referencje, aby VOLA stała się nową błyskotliwą marką w muzycznym świecie. To bez wątpienia jeden z najbardziej ekscytujących zespołów we współczesnym prog metalu.

Dla mnie osobiście muzyka powinna spełniać jeden, za to najważniejszy warunek - musi być autentyczna i szczera! VOLA takową okazuje się tworzyć od samego początku, pomimo niezliczonej ilości porównań i wszelkich łatek przypiętych przez krytyków. I choć te popowe, melodyjne oblicze może złudnie sugerować, że przy takiej muzyce łatwo będzie się nam zrelaksować, to ja absolutnie nie mogę tego uczynić. Wolę zdecydowanie w VOLI podziwiać te wszystkie smaczki, mniej lub bardziej skomplikowane, kiedy trzeba subtelne, a gdy przychodzi odpowiedni czas, złożone i wściekle energetyczne.

„Witness” to efekt bardzo dobrze zrealizowanych pomysłów Asgera Myginda, który jednocześnie wcielił się w rolę producenta. Za ostateczny mix i mastering odpowiedzialny jest Jacob Hansen, znany m.in. ze współpracy z Volbeat, Delain i Amaranthe. Wspomniani panowie sprawili, że płyta brzmi potężnie i hipnotycznie, ale nigdy sterylnie czy klinicznie. VOLA dobitnie udowadnia tym krążkiem, że nowoczesna hybryda metalu progresywnego, może nas czarować nawet bez przesadnie długich, gigantycznych kompozycji, zamykając się finalnie w analogowym czasie trwania albumu, wynoszącym blisko 45 minut.

Jest to album z gatunku tych, które chce się słuchać raz za razem. Okraszony świetnymi, jakże aktualnymi tekstami, jest mieszanką surowej, niekiedy pozornie sennej atmosfery z chwytliwymi, soczystymi melodiami. Wyważone to zostało perfekcyjnie. Najważniejsze, że pomimo tych wyraźnych wpływów popu, VOLA nie popada w pułapkę kiczu czy nadmiernego optymizmu. Ale za pomocą tych środków perfekcyjnie szkicuje coś w rodzaju tęsknoty za romantycznym klimatem, który podchodząc do obecnych problemów, z elegancką rozwagą w swojej poezji, zmienia kontrowersyjne kwestie, bez względu na ich skalę, w wielki magiczny pożar słów. Dzięki tym wszystkim zabiegom album „Witness” osiąga to, do czego był zaplanowany: krzyczy i koi jednocześnie. A nam, słuchaczom, pozostaje tylko pochylić z podziwu czoło i pogratulować zespołowi, który, mam wielką nadzieję, wkracza tym krążkiem do muzycznej elity ambitnego, nowoczesnego, kreatywnego prog metalu.

Okazuje się, że Duńczycy nie tylko na tegorocznym piłkarskim EURO pokazali swój prawdziwy charakter i klasę. „Witness” to album od początku do końca tak bardzo magnetyczny, że szybko stać się może wręcz obsesyjny…

Maciek Lewandowski


In February 2015, Danish band VOLA released their debut album, Inmazes. It so enamoured the admin of a Facebook prog page I followed that he posted about the band for weeks on end, urging everyone to give Inmazes a listen. The album was self-released and 'Name Your Price' on Bandcamp. I succumbed in April, but it was immediately clear I was no fool. Inmazes was an incredible slab of sound, playing both beauty and the beast. Melodic Meshuggah? Djent Depeche Mode? It came as no surprise when it was picked up by a record label and re-released the following year. I'm not one of those people who get upset when a band finds success, and I really enjoyed seeing the deserved attention VOLA was starting to get. Fast forward a couple of years, and there was quite a buzz, before the release of VOLA's second album, Applause of a Distant Crowd. This album seemed to be quite a Marmite album for many, different enough from the debut, that people seemed to love it or hate it.

One of the greatest changes in VOLA between the two albums wasn't the sound, per se, so much as who was making it. The band had a change of drummer, with Adam Janzi taking over the sticks from Felix Ewert. His presence was perhaps understated due to what some people considered the lightweight nature of Applause of a Distant Crowd compared with Inmazes. Personally, I'd go with uplifting, rather than lightweight, Applause? often being unabashedly upbeat. Regardless, it meant a direct comparison of drumming styles wasn't as simple as it might otherwise have been, but to my ears, Janzi was a beast. You can't djent without technical polyrhythms, and I loved what I heard from him - but with almost Gilmour-esque guitars at times, along with the expected massive choruses and vast synth soundscapes, it felt like Janzi never quite had the chance to really show his chops.

And so we reach 2021, and third album Witness, which quite simply blows away everything that came before. Before its release, VOLA had promised a return to a heavier sound, but Witness actually takes the best aspects of both previous albums and blends them together in a spectacular burst of synergy. Witness is most definitely greater than the sum of its parts, and will be a very hard album for VOLA to follow. Any thoughts that the band might have lost its edge, as some claimed after the release of Applause? are swiftly evaporated when the bass and drums kick in ? and this is definitely the album where Janzi gets to show his chops and prove he is the best drummer VOLA has had. Nicolai Mogensen's thick bass riffs are mean as ¥&@#. But as he has been from the start, the star of the show is the beautiful melodious voice of Asger Mygind. He reminds me a little of Arnór Dan (of Agent Fresco) or Einar Solberg (of Leprous), but doesn't really sound like either. His vocals soar over the music, bringing a levity, no matter how dark and heavy it gets.

The only other original member of VOLA is keyboard player Martin Werner, and it's the atmospheres he creates that really make VOLA something different. No matter how wonderful Mygrind's vocals are, no matter how chunky Mogensen's bass is, no matter what a monster Janzi is, VOLA would lose a lot of their magic without the keys. With hard hitting and intricate drumming taking off in odd signatures, and the bass and guitar driving the songs forward in syncopated strikes, it is largely up to Werner to carry the melody, often taking the lead while the guitar djents along with the drum and bass (Mygind again, who has been the sole guitarist in the band since 2012). After a heavy hitting one two punch from Straight Lines and Head Mounted Sideways, there is a slight reprieve with 24 Light-Years.

The next track, These Black Claws, is going to be the one everyone talks about. It's a collaboration with Dutch hip hop duo Shahmen. There has always been an electronic aspect to VOLA's sound, and honestly for me this isn't too greatly different. I expect that many may not find this collaboration to their taste, but I love it, and it's easily one of my favourite songs on the album. The hip hop sounds mesh easily with the progressive djent, and it works better than any Korn-style nu-metal (who never managed to combine hip hop and metal as well as VOLA and Shahmen have here). I mentioned Depeche Mode earlier, and that's because when I first heard Inmazes Depeche Mode was the first band that came to my mind. But, apart from the hip hop, These Black Claws is probably the closest they've come to sounding like Depeche Mode ? or, at the very least Ulver in Assassination mode.

Changing direction completely, Freak is a beautifully soundscaped ballad. It's pure pop and it's gorgeous ? and it surprises me how much I love it. Napalm, despite the title, begins as if it is going to be more of the same ? before turning and churning into a song that wouldn't be out of place on Applause of a Distant Crowd. If you weren't a fan of that album, you probably won't be such a fan of this song, but if you were, it's another great wee tune. Future Bird is heavier, but still has an Applause? vibe. What these two tracks do, though, is really show how far VOLA have progressed in the mastery of their sound. Everything about Napalm and, especially, Future Bird is richer and fuller than the previous albums. The many layers of sound are more nuanced and balanced. The album ends as it began with two heavier songs. Everything about the album is spot on: the composition, the performance, the production, the sequencing. As I said earlier, Witness blows away everything that came before. Only one question remains: How will VOLA ever follow this?

nick h nz



..::TRACK-LIST::..

1. Straight Lines 04:22
2. Head Mounted Sideways 05:34
3. 24 Light-Years 04:32
4. These Black Claws (feat. SHAHMEN) 05:52
5. Freak 04:50
6. Napalm 04:58
7. Future Bird 04:35
8. Stone Leader Falling Down 04:23
9. Inside Your Fur 05:00



..::OBSADA::..

Asger Mygind - lead vocals, guitar, producer
Nicolai Mogensen - bass, backing vocals, synth
Martin Werner - keyboards
Adam Janzi - drums

Additional:
Shahmen - electronics and rap vocals on track 4




https://www.youtube.com/watch?v=X2ok2zeG6MM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Debiutancki album klasycznej progresywnej formacji, grającej tutaj ciężkiego prog-rocka w stylu wczesnych lat 70-tych.
Pierwszą część wypełnia 20-minutowa suita. Moim zdaniem jest to najlepszy album tej grupy!
Włoska edycja z 2003 roku.



Been away for a bit, but have a backlog of Italian vinyl accumulated in lockdown to get through. First up is Nuova Idea, their debut lp from 1971, In the Beginning. I must admit--acquiring a very hard to find original Ariston 1971 copy unexpectedly was like a bolt of lightning. I'd always heard of the side long song, Come Come Come being something that resonated with the kids and pushed some change in the Italian live scene (most important being them introducing the phenomenon of the side long song), but many reviews pushed the whole lp into the 'post psych-proto prog' bin, and advised going for Clowns for the full effect. I sensed something different in this crackly album, an object that had spent the last 49 years of its life in Italy and suddenly found itself it North America and spun some magic from past eras into an American living room. What has it seen? What parties was it at? Decades of weird hippie vibes are in the well worn grooves here. I digress...
(It's odd that the band supposedly didn't even know it was released until they'd seen it in a store (!)

Ok, maybe I am turning in to an Italian proto prog guy. Because my thoughts published previously for example on Delirium posit the idea that the original band really got it right-and when drastic changes happened, the spirit of the band somehow dissipated-- however prog the band vectored. Jesahel? Part of Italian culture revolved around this tune for a while in '72 as the 1971 early prog wave (Le Orme-Collage and New Trolls-Concerto Grosso per i New Trolls being the best examples) plowed psych and beat bands into the furrows like last years harvest. The early stuff by these bands got it right, the mission that many of these early Italian bands had been on-to reinvent popular music in a sea change for the pop world was concentrated very intensely in many bands debut work. (for convenience sake, Concerto Grosso and Collage get lumped into 'debut album' group). Many groups grew more complex and intricate as they developed but somehow shed a layer of their specialness as a consequence. This album contains the essential essence of Nuova Idea, and in a way, is perhaps their definitive release.

Part of this is due to their guitarist, Marco Zoccheddu. I'd initially discovered this guy in his next project, Osage Tribe, and was seriously impressed with his wild abandon attack on his guitar. Kind of Hendrix (not as overt as the Garybaldi guy), kind of early Clapton, definitely original, Marco created a masterpiece in the Osage album. I suspected that he would be a bit more subdued in his original big label prog band, and it is true, less pure guitar meltdown is on display. But something more interesting is going on here, a full band approach.

(note I followed him further into his next band Duello Madre, a jazz rock affair, and they don't create, well...a masterpiece. Highly disappointing denouement for one of my favorite Italian guitarists.)

Come, Come, Come is an amazing song. Some friends said 'it has the spirit of Delirium's Jesahel, kind of spontaneous melodies and planned harmonics that create some magic' It is definitely catchy, memorable magic. Several sections cleave and heal rifts in reality/song arrangement to fuse wide ranging Deep Purple circa their best prog 1970-71 arrangements with some Uriah Heep's better moments with an Italian twist. (Some might notice that the drum and vocal improv near the end of the side long song are similar in arrangement to the epic drum solo on the 1976 Yes live album Yesshows during the song Ritual. Likely that Moraz in Switzerland had his finger on the pulse of some obscure Italian rock than his Brit bandmates glomming this, and 'put it in the library' til it was needed). In final retrospect, it is clear this is one of the more important early Italian prog songs-this is somewhat akin to their Space Truckin (even though it predates that opus), in a more commercial clothing.

ELP also dips into the mix near the end-remember, this is 1971: ELP had Tarkus out, Crimson had their first two statements, Yes had the Yes Album, Aqualung was just out....Nuova Idea were on top of their international game early. One reason might be their two side projects, Underground Set and Psycheground Group-three albums from 1970 and 1971 that were instrumental albums with no information on members that were released in the UK and most of Europe in the post psych wave. Both lps are extremely rare in original release, and many do not know that both of these bands are Nuova Idea acting under contractual obligation. (many Italian bands would dep into other fake 'created by the label' ghost group bands designed to generate album sales as a different band.) This is a phenomenon not unknown in the UK, but really was pushed to the hilt in Italia. This also probably explains why they were surprised when their album under their own name came out. (an Ariston promo lp with Nuova Idea, i Top Four and Stormy Six was the first release of Come Come Come, so they had some confusing irons in the fire)

Side two is a mix of their original singles with one new song, and although a bit poppier, they are infused with the spirit of early Italian prog: like a slug of aqua vitae, will bring you out of cerebral clouds that sometimes...do...not...rock... into a range of bands that can pull your skullcap off and rewire you. To be fair, this album will only rewire you lightly, but it will be important to the next steps.

This album is essential to any early RPI collection, especially if one seeks any 1970-1971 early Italian bands that ended up defining a genre.

Some Colosseum and Deep Purple pre 1971 are good reference points.

four stars for RPI fans, 2.75 for prog fans.

zeuhl1



..::TRACK-LIST::..

1. Come, Come, Come... (Vieni, Vieni, Vieni...) 20:00
2. Realtà 4:05
3. La Mia Scelta 3:37
4. Non Dire Niente... (Ho Già Capito) 4:20
5. Dolce Amore 3:59



..::OBSADA::..

Marco Zoccheddu - guitar, vocals
Claudio Ghiglino - guitar, vocals
Giorgio Usai - keyboards, vocals
Enrico Casagni - bass, flute, vocals
Paolo Siani - drums, vocals




https://www.youtube.com/watch?v=I0362HLoSdw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Debiutancki album klasycznej progresywnej formacji, grającej tutaj ciężkiego prog-rocka w stylu wczesnych lat 70-tych.
Pierwszą część wypełnia 20-minutowa suita. Moim zdaniem jest to najlepszy album tej grupy!
Włoska edycja z 2003 roku.



Been away for a bit, but have a backlog of Italian vinyl accumulated in lockdown to get through. First up is Nuova Idea, their debut lp from 1971, In the Beginning. I must admit--acquiring a very hard to find original Ariston 1971 copy unexpectedly was like a bolt of lightning. I'd always heard of the side long song, Come Come Come being something that resonated with the kids and pushed some change in the Italian live scene (most important being them introducing the phenomenon of the side long song), but many reviews pushed the whole lp into the 'post psych-proto prog' bin, and advised going for Clowns for the full effect. I sensed something different in this crackly album, an object that had spent the last 49 years of its life in Italy and suddenly found itself it North America and spun some magic from past eras into an American living room. What has it seen? What parties was it at? Decades of weird hippie vibes are in the well worn grooves here. I digress...
(It's odd that the band supposedly didn't even know it was released until they'd seen it in a store (!)

Ok, maybe I am turning in to an Italian proto prog guy. Because my thoughts published previously for example on Delirium posit the idea that the original band really got it right-and when drastic changes happened, the spirit of the band somehow dissipated-- however prog the band vectored. Jesahel? Part of Italian culture revolved around this tune for a while in '72 as the 1971 early prog wave (Le Orme-Collage and New Trolls-Concerto Grosso per i New Trolls being the best examples) plowed psych and beat bands into the furrows like last years harvest. The early stuff by these bands got it right, the mission that many of these early Italian bands had been on-to reinvent popular music in a sea change for the pop world was concentrated very intensely in many bands debut work. (for convenience sake, Concerto Grosso and Collage get lumped into 'debut album' group). Many groups grew more complex and intricate as they developed but somehow shed a layer of their specialness as a consequence. This album contains the essential essence of Nuova Idea, and in a way, is perhaps their definitive release.

Part of this is due to their guitarist, Marco Zoccheddu. I'd initially discovered this guy in his next project, Osage Tribe, and was seriously impressed with his wild abandon attack on his guitar. Kind of Hendrix (not as overt as the Garybaldi guy), kind of early Clapton, definitely original, Marco created a masterpiece in the Osage album. I suspected that he would be a bit more subdued in his original big label prog band, and it is true, less pure guitar meltdown is on display. But something more interesting is going on here, a full band approach.

(note I followed him further into his next band Duello Madre, a jazz rock affair, and they don't create, well...a masterpiece. Highly disappointing denouement for one of my favorite Italian guitarists.)

Come, Come, Come is an amazing song. Some friends said 'it has the spirit of Delirium's Jesahel, kind of spontaneous melodies and planned harmonics that create some magic' It is definitely catchy, memorable magic. Several sections cleave and heal rifts in reality/song arrangement to fuse wide ranging Deep Purple circa their best prog 1970-71 arrangements with some Uriah Heep's better moments with an Italian twist. (Some might notice that the drum and vocal improv near the end of the side long song are similar in arrangement to the epic drum solo on the 1976 Yes live album Yesshows during the song Ritual. Likely that Moraz in Switzerland had his finger on the pulse of some obscure Italian rock than his Brit bandmates glomming this, and 'put it in the library' til it was needed). In final retrospect, it is clear this is one of the more important early Italian prog songs-this is somewhat akin to their Space Truckin (even though it predates that opus), in a more commercial clothing.

ELP also dips into the mix near the end-remember, this is 1971: ELP had Tarkus out, Crimson had their first two statements, Yes had the Yes Album, Aqualung was just out....Nuova Idea were on top of their international game early. One reason might be their two side projects, Underground Set and Psycheground Group-three albums from 1970 and 1971 that were instrumental albums with no information on members that were released in the UK and most of Europe in the post psych wave. Both lps are extremely rare in original release, and many do not know that both of these bands are Nuova Idea acting under contractual obligation. (many Italian bands would dep into other fake 'created by the label' ghost group bands designed to generate album sales as a different band.) This is a phenomenon not unknown in the UK, but really was pushed to the hilt in Italia. This also probably explains why they were surprised when their album under their own name came out. (an Ariston promo lp with Nuova Idea, i Top Four and Stormy Six was the first release of Come Come Come, so they had some confusing irons in the fire)

Side two is a mix of their original singles with one new song, and although a bit poppier, they are infused with the spirit of early Italian prog: like a slug of aqua vitae, will bring you out of cerebral clouds that sometimes...do...not...rock... into a range of bands that can pull your skullcap off and rewire you. To be fair, this album will only rewire you lightly, but it will be important to the next steps.

This album is essential to any early RPI collection, especially if one seeks any 1970-1971 early Italian bands that ended up defining a genre.

Some Colosseum and Deep Purple pre 1971 are good reference points.

four stars for RPI fans, 2.75 for prog fans.

zeuhl1



..::TRACK-LIST::..

1. Come, Come, Come... (Vieni, Vieni, Vieni...) 20:00
2. Realtà 4:05
3. La Mia Scelta 3:37
4. Non Dire Niente... (Ho Già Capito) 4:20
5. Dolce Amore 3:59



..::OBSADA::..

Marco Zoccheddu - guitar, vocals
Claudio Ghiglino - guitar, vocals
Giorgio Usai - keyboards, vocals
Enrico Casagni - bass, flute, vocals
Paolo Siani - drums, vocals




https://www.youtube.com/watch?v=I0362HLoSdw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Dire Straits - New Collection
Moon Records Ukraine (Unofficial Release)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Dire Straits
Album................: New Collection
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2008
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 66 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Moon Records Ukraine

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Dire Straits - Calling Elvis [06:26]
2. Dire Straits - On Every Street [05:04]
3. Dire Straits - You And Your Friend [05:59]
4. Dire Straits - Setting Me Up [03:19]
5. Dire Straits - Expresso Love [05:12]
6. Dire Straits - Love Over Gold [06:18]
7. Dire Straits - Sultans Of Swing [05:48]
8. Dire Straits - Money For Nothing [04:07]
9. Dire Straits - Brothers In Arms [06:55]
10. Dire Straits - Walk Of Life [04:08]
11. Dire Straits - Six Blade Knife [04:13]
12. Dire Straits - One World [03:34]
13. Dire Straits - Single Handed Sailor [04:42]
14. Dire Straits - Lady Writer [03:45]
15. Dire Straits - Your Latest Trick (live) [05:30]
16. Mark Knopfler & Emmylou Harris - All The Roadrunning [04:49]

Playing Time.........: 01:19:57
Total Size...........: 528,74 MB

...( Info )...

Artist - Richard Ashcroft
Album - Natural Rebel
Year - 2018
Genre - Alternative rock , Britpop , rock.
Format - Flac 16/44kHz

...( TrackList )...

01. All My Dreams
02. Birds Fly
03. Surprised by the Joy
04. That's How Strong
05. Born to Be Strangers
06. That's When I Feel It
07. We All Bleed
08. A Man in Motion
09. Streets of Amsterdam
10. Money Money

...( Info )...

Artist...............: Bobby Caldwell
Album................: Perfect Island Nights
Year.................: 2005
Genre................: Jazz, yacht rock.
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Bobby Caldwell - In the Afterlife
002. Bobby Caldwell - Crazy for Your Love
003. Bobby Caldwell - Donna
004. Bobby Caldwell Feat. Deniece Williams - Where is Love
005. Bobby Caldwell - Perfect Island Night
006. Bobby Caldwell - Our Day Will Come
007. Bobby Caldwell - I Need Your Love
008. Bobby Caldwell - Can't Get over You
009. Bobby Caldwell - Call Me Up
010. Bobby Caldwell - Extra Mile
011. Bobby Caldwell - Rain
012. Bobby Caldwell - Sukiyaki (Forever)

...( Info )...

Artist: Bee Gees
Album: One Night Only
Year: (1998)
Genre: Pop , disco , pop rock.
Format: [WEBRip] [1080p x264] [AAC]
Language: [ENG]

...( Opis )...

Bracia Gibb wykonują swoje największe przeboje z lat 60., 70., 80. i 90., w tym wiele piosenek napisanych dla innych artystów, któe sały się ich hitami, ale nigdy nie były nagrane przez samych Bee Gees.

...( TrackList )...

1. You Should Be Dancing (Intro)
2. Alone
3. Massachusetts
4. To Love Somebody
5. I've Gotta Get a Message to You
6. Words
7. Closer Than Close
8. Islands in the Stream
9. One
10. Our Love (Don't Throw It All Away)
11. Night Fever
12. More Than a Woman
13. Still Waters (Run Deep)
14. Lonely Days
15. Morning of My Life (In the Morning)
16. New York Mining Disaster 1941
17. Too Much Heaven
18. I Can't See Nobody
19. Run to Me
20. And the Sun Will Shine
21. Nights on Broadway
22. How Can You Mend a Broken Heart
23. Heartbreaker
24. Guilty
25. Immortality (with Celine Dion)
26. Tragedy
27. I Started a Joke
28. Grease
29. Jive Talkin'
30. How Deep Is Your Love
31. Stayin' Alive
32. You Should Be Dancing (Encore)

...( Opis )...

Duration : 01:50:50 (6650.098 s)
Container : matroska
Production date : Mon, 16 Mar 2026 00:38:37 +0100
Total tracks : 2
Track nr. 1 : video (V_MPEG4/ISO/AVC) {und}
Track nr. 2 : audio (A_AAC) {eng}
Muxing library : libebml v1.4.5 + libmatroska v1.7.1
Writing application : mkvmerge v97.0 ('You Don't Have A Clue') 64-bit

[ Relevant data ]

Resolution : 1920 x 1080
Width : multiple of 32
Height : multiple of 8

[ Video track ]

Codec ID : V_MPEG4/ISO/AVC
Resolution : 1920 x 1080
Frame aspect ratio : 16:9 = 1.777778
Pixel aspect ratio : 1:1 = 1
Display aspect ratio : 16:9 = 1.777778
Framerate : 29.970031 fps

[ Audio track ]

Codec ID : A_AAC
Sampling frequency : 48000 Hz
Channels : 2
Bitstream type (bs) : AAC LC (Low Complexity)
Sampling frequency (bs) : 48000 Hz
Mode (bs) : 2: front-left, front-right

...( Info )...

Artist...............: Joe Satriani & Steve Vai
Album................: SatchVai: Dancing
Year.................: 2026
Genre................: Instrumental rock , hard rock.
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Steve Vai & Joe Satriani - Dancing
002. Joe Satriani, Steve Vai & Glenn Hughes - I Wanna Play My Guitar
003. Joe Satriani & Steve Vai - The Sea of Emotion, Pt. 1

...( Info )...
Genre: Melodic Black Metal
Country of Artist (Band): Austria
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 45:33

...( TrackList )...
01. Undying Darkness
02. Destroyer Of Worlds
03. Dustbiter
04. In Chaos Triumphant
05. Ex Profundis
06. ... For The Gods So Dislike To Be Known Among Men
07. Into The End
08. Darkness Be My Guide
09. The Eternal Abyss Beckons
10. Ground To The Dust
11. Violence, Death And Bliss

...( Info )...
Genre: Black Metal
Country of Artist (Band): France
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 43:51

...( TrackList )...
01. One with Winter
02. Each with Infinity
03. The Purest Ending

...( Info )...
Genre: Melodic Death/Power Metal
Country of Artist (Band): Finland
Year of Release: 2023-2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
2023 - Reflecting The Shadows
2025 - From Which Light Can't Escape (EP)

...( Info )...
Genre: Thrash Metal
Country of Artist (Band): Germany
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 44:04

...( TrackList )...
01. Dead Alive
02. Mindkiller
03. The Unholy Trinity
04. Sodom & Gomorrha
05. Nuclear Winter
06. Early Persecutions / Nero's Torches
07. Digital Narcissism
08. Jesus Wept
09. Nepotism
10. Satan, Unveiling

...( Info )...
Genre: Thrash Metal
Country of Artist (Band): Finland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 31:01

...( TrackList )...
01. A Victim
02. Hands of The Sick
03. Between Realms
04. Revel Amidst Darkness
05. The Second Floor

...( Info )...
Artysta: Ensiferum
Tytuł albumu: Dyskografia
Rok powstania: 2001-2024
Kraj pochodzenia: Finlandia
Gatunek muzyczny: Epic Folk Metal
Format pliku: MP3
Jakość pliku: 320 kbps

...( Albums )...
Ensiferum (2001)
Iron (2004)
Victory Songs (2007)
From Afar (2009)
Unsung Heroes (2012)
One Man Army (2015)
Two Paths (2017)
Thalassic (2020)
Winter Storm (2024)

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Dire Straits - Sultans Of Swing - Live In Germany - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Dire Straits
Album................: Sultans Of Swing - Live In Germany
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2008
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 62-68 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Immortal

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Dire Straits - Intro [01:48]
2. Dire Straits - Down To The Waterline [02:58]
3. Dire Straits - Six Blade Knife [03:55]
4. Dire Straits - Once Upon A Time In The West [05:23]
5. Dire Straits - Lady Writer [04:02]
6. Dire Straits - Single Handed Sailor [04:56]
7. Dire Straits - Water Of Love [05:55]
8. Dire Straits - In The Gallery [05:50]
9. Dire Straits - Follow Me Home [04:25]

Playing Time.........: 39:17
Total Size...........: 248,60 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Dire Straits - News [03:50]
2. Dire Straits - What's The Matter Baby? [02:59]
3. Dire Straits - Lions [05:52]
4. Dire Straits - Sultans Of Swing [06:02]
5. Dire Straits - Wild West End [04:57]
6. Dire Straits - Where Do You Think Your'e Going [04:29]
7. Dire Straits - Eastbound Train [04:37]
8. Dire Straits - Sultans Of Swing (Redux) [06:18]

Playing Time.........: 39:06
Total Size...........: 268,84 MB

Recorded February 16, 1979, Cologne, Germany