..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Duran Duran - Live in Chile 2017
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Duran Duran
Album................: Live in Chile 2017
Genre................: Pop Rock, Synth-pop
Source...............: WEB
Year.................: 2025-06-23
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 73 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Vintage Jukebox

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Duran Duran - The Wild Boys (Live) [04:38]
2. Duran Duran - Hungry Like the Wolf (Live) [04:08]
3. Duran Duran - A View to a Kill (Live) [03:49]
4. Duran Duran - Last Night in the City (Live) [05:08]
5. Duran Duran - Come Undone (Live) [04:50]
6. Duran Duran - Notorious (Live) [04:19]
7. Duran Duran - Pressure Off (Live) [04:12]
8. Duran Duran - Planet Earth - Space Oddity (David Bowie cover) (Cover Live)[05:10]
9. Duran Duran - Ordinary World (Live) [05:51]
10. Duran Duran - I Don't Want Your Love (Live) [04:12]
11. Duran Duran - White Lines (Don't Don't Do It) (Grandmaster Melle Mel cover) (Cover Live)[05:28]
12. Duran Duran - (Reach Up for the) Sunrise - New Moon on Monday (Live)[05:15]
13. Duran Duran - Girls on Film (Live) [05:21]
14. Duran Duran - Save a Prayer (Live) [05:35]
15. Duran Duran - Rio (Live) [06:43]

Playing Time.........: 01:14:45
Total Size...........: 552,27 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Japoński rock z początku lat 70. to jedna z najciekawszych rzeczy jakie słyszałem, a Hiro Yanagida był chyba najważniejszą i najbardziej kreatywną postacią tej sceny! Znany z takich projektów jak Apryl Fool, Foodbrain, Love Live Life + One czy też Shinki Chen And His Friends, artysta tworzył bardzo oryginalną, momentami nieco zwariowaną muzykę zainspirowaną dziełami muzyki klasycznej, awandardy, a przede wzystkim brytyjskiego rocka psychodelicznego/progresywnego. Podobnie jak wydany w 1970 roku debiutancki LP "Milk Time", zrealizowany w 1971 album "Hiro Yanagida" (nazywany czasem "Nanasai No Rohjin Tengoku") to autentycznie bardzo zróżnicowana muzyka (od ciężkiego, porywającego rocka aż po klasycyzujące miniatury) oparta z reguły na brzmieniu organów Hammonda i ciężkim, momentami mocno przesterowanej gitary (świetny Kimio Mizutani - polecam jego solowy LP z 1971). Ten w dużej mierze instrumentalny album jest po prostu porywający, aczkolwiek jeszcze lepiej wchodzi po kilku przesłuchaniach! Miłośnicy pierwszego albumu również będą zachwyceni tym albumem!

JL

Second album of Hiro Yanagida is almost equally good as the debut one. "7sai no Rojin Tengoku" (which means "Elderly Person Heaven Of Seven Years". This album is also known under simple title: "Hiro Yanagida") doesn't bring any significant development compared to "Milk Time", but I liked previous record so much that any change in artistic direction wasn't necessary for me. We can find here lots of psychedelic organ and fuzzed electric guitar solos, jazzy drums, some spaced-out experiments (but almost never unlistenable noodling or quirky tape effects like in some other Japanese albums from early days prog...). Poor enjoyment of playing for musicians and listening for prog/psych fans. The only major difference compared to "Milk Time" is lack of violin, however Yanagida and Mizutani (along with with flute, cello & sax players) filled the disk space with enough instrumental virtuosity to keep everybody happy.
1. "The Butcher" - album begin with pulsating Hammond organ which after awhile provides a bit circus-like theme. After 50 seconds Kimio Mizutani joins with very fuzzed guitar and together with noisy-sounding flute creates merry-go-round crazy motif. After several seconds Hiro presents another organ solo, followed by great guitar one. About 2nd minute flutist blows his head off to play some mad whistles...and in the end we can listen to another Hammond solo. Only these guys know how to put so many different ideas to less than 3 minutes composition and make it good enough to not sound like total mess. Splendid beginning!

2. "The Murder In The Midnight" - if you liked "Running Shirts Long" from the previous album you'll also love this one. Maybe it lacks such catchy, main-riff like "Running..." but it's still decent 8-minutes long instrumental with hundreds of extremely fuzzed guitar and inspired organ solos. But the most important is that Seiji Tanaka (or maybe Kyosuke Tokano plays in this one?) all the time keeps the high-dynamic rhythm so you can't be bored even for a minutes. This is truly magnificent, hard as steel psychedelic jam with powerful instrumentals showcase. It can be easily compared to the best moments of Food Brain's sole album. The only complaint I have is about it's sudden ending, which sounds like somebody just cut the tape off and that's it.

3. "Fantasia" - one of the most beautiful composition starts unusual (but what is "usual" for these guys, heh??) with soft flute melody based on harpsichord & cello background. Really gorgous fragment. In 2nd minute Mizutani starts one of his best, passionate electric guitar solo in the vain of Jimi Hendrix (in his most peaceful moments) or Andrew Latimer (from band "Camel" which didn't even exist back then...). Solo is 3 minutes long but never becomes boring. I like that Yanagida always leaves lots of space for his fellow musicians so his solos albums aren't simple organ/piano show-offs.

4. "Good Morning People" - I simply love this marvelous tune! It's incredibly uplifting composition with fabulous sparkling piano (or maybe it's harpsichord or vibraphone?? really doesn't matter), discreet background organ and fantastic fuzzed guitar "eruptions". The main melody sounds kinda childish...but man, you will can't stop taping your foot when you listened to this one! Performance is very tight and even during two guitar solos musicians don't lose the main motif at all. (P.S. Take note Keiju Ishikawa's "woo-woo" bass lines!)

5. "Always" - unfortunately with this track Hiro & Co. seems to lack steam a bit. "Always" is only simple ballad based on piano and discreet acoustic guitar licks. The only interesting thing is that Hiro Yanagida sings (good info for non-english lyrics haters: just like in all other Hiro's albums everything is sang in Shakespeare's' language here) this one by himself and his vocal isn't that bad in fact, only near the end a bit too high-pitched.

6. "The Skyscraper 42nd F" - by far this is the weakest track on this album. Almost 4 minutes of psychotic flute motif just drills a hole in your brain and Hiro seems to randomly hit his piano's keys. And the most horrifying is that all this mess is played louder and faster creating roller coaster (anti) atmosphere. When I talk about over-experimented Japanese prog, I just think about staff like this. Skip, skip...

7. "My Dear Mary" - while most of fans of serious music will call this a cheesy crap and unnecessary filler, I have to admit that I like this "outrageous" ditty. This doo-wop/50' rock'n'roll 2-minutes tribute is just hilarious and so out-of place...that immediately I think it's perfectly IN-PLACE on Yanagida's album! Joey Smith sounds like some wanky Elvis Presley imitator and saxophone solo is ultimately corny as much as it could be in 1971 when this album was produced. What they were thinking?! But heh, I somehow like it, sincerely!

8. "Melancholy" - as title suggest this one is melancholic mid-tempo ballad with backing, Baroque-like harpsichord and fantastic organ waves, especially in closing 2 minutes, atmospheric solo. Yanagida sings again in this one and his voice sounds good, somehow in heavenly/angelic sort of way. Only bass guitar is unfortunately strangely mixed to be up-front and creates rather unpleasant rumpling sound. But it's only small complaint and this fault probably exists because of not so good master tapes' condition.

In general "Elderly Person Heaven Of Seven Years" I can recommend to all fans of 70' psychedelic rock with jazzy hints who enjoy good, spaced-out organ and guitar solos presented in dynamic, groovy compositions along with melancholic balladry, always with decent sense of melody. If you like this staff I can also recommend you other projects featuring Hiro Yanagida: Food Brain, Apryl Fool, Shinki Chen & Friends and - if you can endure very experimental approach - also Love Live Life+ and Masahiko Satoh ("Amalgamation" album). To some extent you can be also interested in more hard rockish but equally good in guitar/organ soling bands Strawberry Path and Flied Egg (both led by Shigeru Narumo).

After this album Hiro recorded another 2 solo albums: simple called "Hiro"(1972) and "Hirocosmos"(1973). While I've never listened to the first one (seems to be very obscure), "Hirocosmos" is a completely different album than its predecessors. Psychedelic rock is almost completely gone in his last effort and jazz tendencies are the most evident. Hiro also mainly uses synthesizer, mellotron and electric piano instead of his famous Hammond organ (BTW Hiro recorded also album "Folk & Rock Best Collection - The World of Hiro Yanagida" in 1972, but it's non-interesting for prog lovers collection of western pop/folk/rock artists' covers). So my advise is to stick to his debut "Milk Time" and this album which surely deserves 4,5 stars!

ozzy tom



..::TRACK-LIST::..

1. The Butcher 2:56
Flute - Suiho Tosha

2. The Murder In The Midnight 8:06
3. Fantasia 4:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

4. Good Morning People 3:02
5. Always 2:43
Vocals - Hiro Yanagida

6. The Skyscraper 42ndF 3:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

7. My Dear Mary 2:10
Saxophone - Ichiro Mimori
Vocals - Joey Smith

8. Melancholy 4:25
Vocals - Hiro Yanagida



..::OBSADA::..

Keyboards, Written-By - Hiro Yanagida
Percussion - Kiyoshi Tanaka (tracks: 2, 3, 6, 8), Kyosuke Tokano (tracks: 1, 4, 5, 7)
Bass - Keiju Ishikawa
Electric Guitar - Kimio Mizutani (tracks: 1 to 5, 6 to 8)



https://www.youtube.com/watch?v=cSSa6Rh_CFw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Japoński rock z początku lat 70. to jedna z najciekawszych rzeczy jakie słyszałem, a Hiro Yanagida był chyba najważniejszą i najbardziej kreatywną postacią tej sceny! Znany z takich projektów jak Apryl Fool, Foodbrain, Love Live Life + One czy też Shinki Chen And His Friends, artysta tworzył bardzo oryginalną, momentami nieco zwariowaną muzykę zainspirowaną dziełami muzyki klasycznej, awandardy, a przede wzystkim brytyjskiego rocka psychodelicznego/progresywnego. Podobnie jak wydany w 1970 roku debiutancki LP "Milk Time", zrealizowany w 1971 album "Hiro Yanagida" (nazywany czasem "Nanasai No Rohjin Tengoku") to autentycznie bardzo zróżnicowana muzyka (od ciężkiego, porywającego rocka aż po klasycyzujące miniatury) oparta z reguły na brzmieniu organów Hammonda i ciężkim, momentami mocno przesterowanej gitary (świetny Kimio Mizutani - polecam jego solowy LP z 1971). Ten w dużej mierze instrumentalny album jest po prostu porywający, aczkolwiek jeszcze lepiej wchodzi po kilku przesłuchaniach! Miłośnicy pierwszego albumu również będą zachwyceni tym albumem!

JL

Second album of Hiro Yanagida is almost equally good as the debut one. "7sai no Rojin Tengoku" (which means "Elderly Person Heaven Of Seven Years". This album is also known under simple title: "Hiro Yanagida") doesn't bring any significant development compared to "Milk Time", but I liked previous record so much that any change in artistic direction wasn't necessary for me. We can find here lots of psychedelic organ and fuzzed electric guitar solos, jazzy drums, some spaced-out experiments (but almost never unlistenable noodling or quirky tape effects like in some other Japanese albums from early days prog...). Poor enjoyment of playing for musicians and listening for prog/psych fans. The only major difference compared to "Milk Time" is lack of violin, however Yanagida and Mizutani (along with with flute, cello & sax players) filled the disk space with enough instrumental virtuosity to keep everybody happy.
1. "The Butcher" - album begin with pulsating Hammond organ which after awhile provides a bit circus-like theme. After 50 seconds Kimio Mizutani joins with very fuzzed guitar and together with noisy-sounding flute creates merry-go-round crazy motif. After several seconds Hiro presents another organ solo, followed by great guitar one. About 2nd minute flutist blows his head off to play some mad whistles...and in the end we can listen to another Hammond solo. Only these guys know how to put so many different ideas to less than 3 minutes composition and make it good enough to not sound like total mess. Splendid beginning!

2. "The Murder In The Midnight" - if you liked "Running Shirts Long" from the previous album you'll also love this one. Maybe it lacks such catchy, main-riff like "Running..." but it's still decent 8-minutes long instrumental with hundreds of extremely fuzzed guitar and inspired organ solos. But the most important is that Seiji Tanaka (or maybe Kyosuke Tokano plays in this one?) all the time keeps the high-dynamic rhythm so you can't be bored even for a minutes. This is truly magnificent, hard as steel psychedelic jam with powerful instrumentals showcase. It can be easily compared to the best moments of Food Brain's sole album. The only complaint I have is about it's sudden ending, which sounds like somebody just cut the tape off and that's it.

3. "Fantasia" - one of the most beautiful composition starts unusual (but what is "usual" for these guys, heh??) with soft flute melody based on harpsichord & cello background. Really gorgous fragment. In 2nd minute Mizutani starts one of his best, passionate electric guitar solo in the vain of Jimi Hendrix (in his most peaceful moments) or Andrew Latimer (from band "Camel" which didn't even exist back then...). Solo is 3 minutes long but never becomes boring. I like that Yanagida always leaves lots of space for his fellow musicians so his solos albums aren't simple organ/piano show-offs.

4. "Good Morning People" - I simply love this marvelous tune! It's incredibly uplifting composition with fabulous sparkling piano (or maybe it's harpsichord or vibraphone?? really doesn't matter), discreet background organ and fantastic fuzzed guitar "eruptions". The main melody sounds kinda childish...but man, you will can't stop taping your foot when you listened to this one! Performance is very tight and even during two guitar solos musicians don't lose the main motif at all. (P.S. Take note Keiju Ishikawa's "woo-woo" bass lines!)

5. "Always" - unfortunately with this track Hiro & Co. seems to lack steam a bit. "Always" is only simple ballad based on piano and discreet acoustic guitar licks. The only interesting thing is that Hiro Yanagida sings (good info for non-english lyrics haters: just like in all other Hiro's albums everything is sang in Shakespeare's' language here) this one by himself and his vocal isn't that bad in fact, only near the end a bit too high-pitched.

6. "The Skyscraper 42nd F" - by far this is the weakest track on this album. Almost 4 minutes of psychotic flute motif just drills a hole in your brain and Hiro seems to randomly hit his piano's keys. And the most horrifying is that all this mess is played louder and faster creating roller coaster (anti) atmosphere. When I talk about over-experimented Japanese prog, I just think about staff like this. Skip, skip...

7. "My Dear Mary" - while most of fans of serious music will call this a cheesy crap and unnecessary filler, I have to admit that I like this "outrageous" ditty. This doo-wop/50' rock'n'roll 2-minutes tribute is just hilarious and so out-of place...that immediately I think it's perfectly IN-PLACE on Yanagida's album! Joey Smith sounds like some wanky Elvis Presley imitator and saxophone solo is ultimately corny as much as it could be in 1971 when this album was produced. What they were thinking?! But heh, I somehow like it, sincerely!

8. "Melancholy" - as title suggest this one is melancholic mid-tempo ballad with backing, Baroque-like harpsichord and fantastic organ waves, especially in closing 2 minutes, atmospheric solo. Yanagida sings again in this one and his voice sounds good, somehow in heavenly/angelic sort of way. Only bass guitar is unfortunately strangely mixed to be up-front and creates rather unpleasant rumpling sound. But it's only small complaint and this fault probably exists because of not so good master tapes' condition.

In general "Elderly Person Heaven Of Seven Years" I can recommend to all fans of 70' psychedelic rock with jazzy hints who enjoy good, spaced-out organ and guitar solos presented in dynamic, groovy compositions along with melancholic balladry, always with decent sense of melody. If you like this staff I can also recommend you other projects featuring Hiro Yanagida: Food Brain, Apryl Fool, Shinki Chen & Friends and - if you can endure very experimental approach - also Love Live Life+ and Masahiko Satoh ("Amalgamation" album). To some extent you can be also interested in more hard rockish but equally good in guitar/organ soling bands Strawberry Path and Flied Egg (both led by Shigeru Narumo).

After this album Hiro recorded another 2 solo albums: simple called "Hiro"(1972) and "Hirocosmos"(1973). While I've never listened to the first one (seems to be very obscure), "Hirocosmos" is a completely different album than its predecessors. Psychedelic rock is almost completely gone in his last effort and jazz tendencies are the most evident. Hiro also mainly uses synthesizer, mellotron and electric piano instead of his famous Hammond organ (BTW Hiro recorded also album "Folk & Rock Best Collection - The World of Hiro Yanagida" in 1972, but it's non-interesting for prog lovers collection of western pop/folk/rock artists' covers). So my advise is to stick to his debut "Milk Time" and this album which surely deserves 4,5 stars!

ozzy tom



..::TRACK-LIST::..

1. The Butcher 2:56
Flute - Suiho Tosha

2. The Murder In The Midnight 8:06
3. Fantasia 4:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

4. Good Morning People 3:02
5. Always 2:43
Vocals - Hiro Yanagida

6. The Skyscraper 42ndF 3:56
Cello - Hiroto Kawamura
Flute - Nozomu Nakatani

7. My Dear Mary 2:10
Saxophone - Ichiro Mimori
Vocals - Joey Smith

8. Melancholy 4:25
Vocals - Hiro Yanagida



..::OBSADA::..

Keyboards, Written-By - Hiro Yanagida
Percussion - Kiyoshi Tanaka (tracks: 2, 3, 6, 8), Kyosuke Tokano (tracks: 1, 4, 5, 7)
Bass - Keiju Ishikawa
Electric Guitar - Kimio Mizutani (tracks: 1 to 5, 6 to 8)



https://www.youtube.com/watch?v=cSSa6Rh_CFw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Simple Minds - Big Music Tour 2015
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Simple Minds
Album................: Big Music Tour 2015
Genre................: Rock
Source...............: WEB
Year.................: 2015-11-14
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 75 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Digital Media

Included.............: NFO, M3U
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Simple Minds - Let the Day Begin (Live) [06:04]
2. Simple Minds - Blindfolded (Live) [05:10]
3. Simple Minds - Stars Will Lead the Way (Live) [04:27]
4. Simple Minds - New Gold Dream (81, 82, 83, 84) (Live) [05:02]
5. Simple Minds - Stay Visible (Live) [05:11]
6. Simple Minds - The American (acoustic (Live)) [03:49]
7. Simple Minds - Home (acoustic (Live)) [03:22]
8. Simple Minds - Real Life (Live) [03:29]
9. Simple Minds - Honest Town (Live) [04:52]
10. Simple Minds - Rivers of Ice (Live) [03:41]
11. Simple Minds - Dolphins (Live) [02:41]
12. Simple Minds - Waterfront (Live) [05:14]
13. Simple Minds - Don't You (Forget About Me) (Live) [08:06]
14. Simple Minds - White Hot Day (Live) [04:11]
15. Simple Minds - Book of Brilliant Things (Live) [06:03]
16. Simple Minds - East at Easter (Live) [02:48]
17. Simple Minds - Speed Your Love to Me (Live) [02:16]
18. Simple Minds - Once Upon a Time (Live) [03:40]
19. Simple Minds - All the Things She Said (Live) [03:23]
20. Simple Minds - Let There Be Love (Live) [04:51]
21. Simple Minds - Let It All Come Down (Live) [05:23]
22. Simple Minds - Someone Somewhere in Summertime (Live) [04:58]
23. Simple Minds - Midnight Walking (Live) [05:01]
24. Simple Minds - Big Music (Live) [03:07]
25. Simple Minds - Sanctify Yourself (Live) [05:48]
26. Simple Minds - Liaison (Live) [04:33]
27. Simple Minds - She's a River (Live) [02:51]
28. Simple Minds - Riders on the Storm (Live) [04:18]
29. Simple Minds - Alive and Kicking (Live) [06:47]

Playing Time.........: 02:11:17
Total Size...........: 990,35 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
INXS - Definitive
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: INXS
Album................: Definitive
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2002
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 74 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Mercury

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. INXS - Need You Tonight [03:04]
2. INXS - What You Need [03:35]
3. INXS - Disappear [04:07]
4. INXS - Baby Don't Cry [04:41]
5. INXS - Elegantly Wasted [04:33]
6. INXS - Mystify [03:18]
7. INXS - Just Keep Walking [02:51]
8. INXS - Suicide Blonde [03:50]
9. INXS - Never Tear Us Apart [03:03]
10. INXS - Shining Star [03:42]
11. INXS - Beautiful Girl [03:09]
12. INXS - Listen Like Thieves [03:45]
13. INXS - New Sensation [03:40]
14. INXS - Bitter Tears [03:52]
15. INXS - Original Sin [04:01]
16. INXS - Devil Inside [03:56]
17. INXS - The Gift [04:03]
18. INXS - By My Side [03:05]
19. INXS - Born To Be Wild [03:50]
20. INXS - Salvation Jane [04:40]
21. INXS - Tight [03:38]

Playing Time.........: 01:18:33
Total Size...........: 588,12 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Sensacyjny skład!!!
Mats Gustafsson z muzykami legendarnych Refused.


Debiutancka płyta formacji, która z debiutowaniem nie ma nic wspólnego. Skład Backengrillen to Dennis Lyxzén, David Sandström i Magnus Flagge, czyli trzy czwarte legendarnego Refused oraz nie kto inny, jak sam Mats Gustaffson. Nikogo z nich przedstawiać nie trzeba, wszyscy pochodzą z Umeå, północnego bastionu niezależnego, ostrego grania i awangardowego jazzu.

To nie jest po prostu muzyka. Ta płyta to wielki środkowy palec wystawiony do świata. Do gnuśnego mieszczanizmu, do kawiarnianych jazzmanów, do ugładzonych punków, do metalowców mamroczących coś o Szatanie. Do kapitalizmu, do pogoni za komfortem, do bezpiecznych wyborów. A przede wszystkim do faszystów i rasistów. I do tych wszystkich, co mówią „to nie moja sprawa”.

Saksofon Matsa Gustafssona jest tu wszystkim, od instrumentu rytmicznego, po szaleńczy, improwizujący, krzyczący, jęczący, zawodzący w jakimś szalonym amoku stwór. Rozbijający precyzyjną, punkowo-metalową machinę członków Refused.

Chcecie punkowe hymny? W życiu! Zamknijcie oczy, wokół spalona ziemia, zrujnowane miasta współczesnego świata, wśród zwęglonych ciał, zniszczonych budynków i aut, tańczą jacyś szaleńcy, świętując początek Nowego Świata.

Riffy są tu po to, żeby je dekonstruować, pozbawić kontekstu, przekonwertować w czystą energię emanującą z głośników. Słowa są po to, by ranić, by niepokoić, by wbić brudną i zardzewiałą igłę w nasze sumienia.

„Mamy nadzieję, że ten kawał głupiego, brutalnego death-rocka zepsuje komuś dzień!” – to słowa Davida Sandströma.

W całym tym przekazie rządzi chaos, ale to chaos, który jest nam potrzebny. W świecie, który się rozpada tylko taka muzyka brzmi uczciwie. Słychać w niej, frustrację, bezsilność, krzyk fundamentalnej niezgody. Backengrillen na tej płycie wciąga słuchacza w swój fizyczny wręcz przekaz od pierwszego utworu, dziesięciominutowego doomowego walca, w którym saksofon Matsa smaga jak biczem, wydaje krzyk przerażonego, umierającego zwierzęcia, nawet nie sili się na układanie go w melodię.

Ten krążek to też środkowy palec wystawiony do wszystkich miłośników wycyzelowanego brzmienia. Nagrana na setkę, na jednym mikrofonie, płyta brzmi jak zapis sesji rejestrowanej w przedsionku piekieł.

Backengrillen to dowód na to, że gniew może być kreatywny, nawet gdy masz na karku pięćdziesiątkę i status legendy. To muzyka brzydka, kanciasta, ale jednocześnie konieczna. Nie musicie jej lubić, ale nie możecie przejść obok niej obojętnie.

To nie jest intelektualna układanka dla fanów jazzu w golfach. To prostacki, brutalny, a jednocześnie dziwnie piękny zapis instynktu. Jeśli szukasz w muzyce prawdy, która boli, znajdziesz ją tutaj. To płyta o rozpadzie – społecznym, osobistym i muzycznym.

Umeå znów płonie, a my możemy się przy tym ogniu co najwyżej ogrzać. Albo spłonąć razem z nimi.

PS. drugi album już się nagrywa!

Karol Mazurek

Ubiegły rok był pierwszym od prawie dekady, gdy nie ukazało się żadne nowe wydawnictwo tria Fire! ani jego rozszerzonego wcielenia Fire! Orchestra. Muzycy tworzący trzon grupy w ostatnim czasie skupili się na innych projektach. Basista Johan Berthling i perkusista Andreas Werliin kontynuują swoją współpracę z gitarzystą Orenem Ambarchim, wydając kolejne części "Ghosted" z nastrojowym, minimalistycznym jazzem. Tymczasem saksofonista Mats Gustafsson pozostał przy ostrzejszym graniu - czy to na bardziej psychodelicznym "Traces" pod szyldem Cosmic Ear, czy też na freejazzowym "Pivot" z Kenem Vandermarkiem, ale najbardziej w swoim nowym zespole Backengrillen, tworzonym z muzykami post-hardcore'owego Refused. Eponimiczny album kwartetu to brutalna mieszanka jazzu free, punku, noise'u, metalu i krautrocka.

Wokalista Dennis Lyxzén, perkusista David Sandstörm i basista Magnus Flagge współtworzą Refused od wczesnych lat 90. Pod koniec tamtej dekady, w 1998 roku wydali swój najsłynniejszy album, "The Shape of Punk to Come" (akurat w jego nagraniu nie uczestniczył Flagge, mający wówczas wieloletnią przerwę od grupy). Tytuł zupełnie świadomie nawiązuje do przełomowego dzieła Ornette'a Colemana - zainteresowania muzyków wykraczały poza punk, choć zdradzali to raczej w innych swoich projektach. Sandstörm współpracował już nawet z samym Gustafssonem - wziął udział w nagraniu EPki Fire! "Requiês". Już tam zresztą doszło do fuzji awangardowego jazzu z metalem. W przypadku Backengrillen taki wybór stylistyczny jest podyktowany nie tylko względami muzycznymi.

Brutalizacja muzycznego języka Gustafssona i jego kompanów to odpowiedź na brunatnienie świata. To album bardzo na czasie, wydany w momencie, gdy pomarańczowy prezydent (wymowny jest ten kolor okładki "Backengrillen") posługuje się paramilitarnymi bojówkami do zastraszania, porywania czy nawet już egzekucji na obywatelach, a w Europie rośnie popularność skrajnie prawicowych ugrupowań, budujących swój kapitał wyłącznie na nienawiści oraz złudnej obietnicy bogactwa, jakie rzekomo ma zapewnić rozregulowanie rynku. W "Socialism or Barbarism" kwartet przestrzega, że proponowaną dla socjaldemokracji alternatywą jest dziki kapitalizm i społeczny darwinizm, czyli bogacenie się garstki kosztem praw obywatelskich oraz standardu życia milionów, dając im jedynie fałszywą nadzieję poprawienia statusu. Wskazując też, kogo mają obwiniać za los zgotowany im przez miliarderów i prawicowych radykałów - "A Hate Inferior" jest o wzgardzie prowadzącej do agresji wobec gorszych, czyli po prostu innych. A gdy ich praca i podsycana w nich nienawiść zostaną już odpowiednio wykorzystane, niech umierają jak najszybciej - o tym opowiada "Dör för långsamt".

"Backengrillen" to muzyka spontaniczna, będąca po prostu autentycznym aktem sprzeciwu wobec faszyzmu, rasizmu i wyzysku. Jeśli wierzyć materiałom prasowym, muzycy napisali ten materiał podczas pierwszej wspólnej próby, następnego dnia go przećwiczyli, a trzeciego - zarejestrowali. To, co słyszysz, to surowa, głupia, instynktowna muzyka grana przez doświadczonych dostawców hardcore punku, metalu, jazzu free, noise'u itp. - można przeczytać w opisie. Podobno kwartet pracuje już nad kontynuacją. Mniej głupią, ale jeszcze brzydszą. Choć z tą głupotą i brzydotą bym nie przesadzał, bo inspiracje muzycy mieli zacne, a przy tym różnorodne: od Little Richarda, przez The Stooges czy Can, po Alberta Aylera, Larsa Gullina oraz Johna Zorna.

W praktyce jest to mniej więcej wypadkowa stylów Fire! i Refused. Utwory są stosunkowo długie, najczęściej w okolicach dziesięciu minut, i oparte na powtarzalnych motywach sekcji rytmicznej, co przypomina tę pierwszą grupę. Ale są zarazem bardziej surowe, hałaśliwe czy wręcz agresywne, dochodzą też krzykliwe wokale, co zbliża całość do drugiego z tych zespołów. Otwieracz "A Hate Inferior" wprawdzie dość długo buduje napięcie, zaczynajac się od delikatnych dźwięków, prowadzi to jednak do bezlitosnego grillowania doom-metalowym ciężarem basu i bębnów, freejazzowymi partiami charczącego saksofonu oraz post-hardcore'owym wrzaskiem. Nieco bardziej stonowanym utworem jest "Dör för långsamt", gdzie pojawia się nawet trochę czystego śpiewu, ale ponury nastrój, mechaniczna powtarzalność i coraz więcej jazgotliwych brzmień, a w końcu kakofoniczne przejście, tworzą nie mniej miażdżącą całość.

Pewną odmianę przynosi bardziej zwarty i żwawy "Repeater II" (ciekawe, gdzie podział się "Repeater I"?), w którym powtarzalność staje się wręcz obsesyjna, co w połączeniu z bardziej zwariowaną partią wokalną przywołuje skojarzenia z Can z czasów Damo. Poza krautrockiem ma też w sobie sporo z post-punku, mnóstwo jazzowego saksofonu, trochę metalowego ciężaru i noise'owego hałasu, a nawet lekko taneczną rytmikę. Spokojnie mógłby to być kawałek jakiegoś przedstawiciela sceny Windmill, jednego z tych ciekawszych. Odrobinę wyciszenia przynosi początek tytułowego "Backengrillen", przy czym muzycy wczuwają się w nastrój w raczej prześmiewczy sposób, a z czasem robi się tylko ciężej i bardziej hałaśliwie. Zdecydowanie noise'ową klamrą spięty jest natomiast "Socialism or Barbarism", podczas gdy środek wypełnia zadziorny, intensywny, a zarazem jazzujący post-punk z dodatkiem elektronicznych efektów.

"Backengrillen" to świetna mieszanka stylów czy też wręcz gatunków, w brudnej, często brutalnej estetyce i z bardzo zaangażowanymi społecznie oraz politycznie tekstami, co jednak nie wyklucza pewnej dawki muzycznego humoru. Album trzyma poziom co lepszych wydawnictw Fire! i Fire! Orchestra, jest też ciekawszy od Refused - tym bardziej mnie cieszy, że to nie efemeryczny projekt na jedną płytę, a pełnoprawny zespół, który koncertuje i już pracuje nad nową muzyką.

Paweł Pałasz

“The GRILL will fucking rule things…” –

"Backengrillens music is a paean to chaos and destruction. The basic idea is to take a death/doom metal, or noiserock riff and play it until it loses meaning and then break it apart like a ravenous cat would a tiny forest mouse. It's filled to the brim with the self-hatred endemic to the province of Västerbotten from whence the member’s hail. The record was written on a Thursday during their first ever rehearsal, performed live on a Friday and recorded on a Saturday, so what you're hearing is raw, stupid, gut instinct music played by seasoned purveyors of hardcore punk, metal, free jazz, noise et cetera.

Record no 2 is in the making, less stupid, more ugly. Stay tuned and fuck the pigs."

-Backengrillen, November 2025

Backengrillen is a new ensemble with their roots in HC, punk, noise and free Jazz. All members from Umeå, with roots in the original version of Refused – and one with starting points in the jazz-rock ensemble Nirvana (1980). With a solid and yet varied background in the creativities of Refused, TEXT, INVSN, Fire Orchestra, The International Noise Conspiracy, The End, Serpent, The Thing, Final Exit and other classic jazz combos we will now start our journey of 4 colliding locomotives, creating a new form of beauty and energy.

Antifascist, antiracists free form death – jazz – in the memory of Lars Lystedt – Backengrillen arrives with new perspectives on jazz. And punk. In-your-face HC jazz inspired by The Cramps, Little Richard, Albert Ayler, Polly Bradfield, Entombed, John Zorn, Misfits, Stooges, Lars Gullin, Can and much more.



..::TRACK-LIST::..

1. A Hate Inferior 10:09
2. Dör för långsamt 12:11
3. Repeater II 06:11
4. Backengrillen 10:17
5. Socialism or Barbarism 09:37



..::OBSADA::..

Dennis Lyxzén - vocal and effects
Mats Gustafsson - saxophones, flutes and live electronics
Magnus Flagge - bass
David Sandström - drums and electronics



https://www.youtube.com/watch?v=rWX-0oIlPwA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Sensacyjny skład!!!
Mats Gustafsson z muzykami legendarnych Refused.


Debiutancka płyta formacji, która z debiutowaniem nie ma nic wspólnego. Skład Backengrillen to Dennis Lyxzén, David Sandström i Magnus Flagge, czyli trzy czwarte legendarnego Refused oraz nie kto inny, jak sam Mats Gustaffson. Nikogo z nich przedstawiać nie trzeba, wszyscy pochodzą z Umeå, północnego bastionu niezależnego, ostrego grania i awangardowego jazzu.

To nie jest po prostu muzyka. Ta płyta to wielki środkowy palec wystawiony do świata. Do gnuśnego mieszczanizmu, do kawiarnianych jazzmanów, do ugładzonych punków, do metalowców mamroczących coś o Szatanie. Do kapitalizmu, do pogoni za komfortem, do bezpiecznych wyborów. A przede wszystkim do faszystów i rasistów. I do tych wszystkich, co mówią „to nie moja sprawa”.

Saksofon Matsa Gustafssona jest tu wszystkim, od instrumentu rytmicznego, po szaleńczy, improwizujący, krzyczący, jęczący, zawodzący w jakimś szalonym amoku stwór. Rozbijający precyzyjną, punkowo-metalową machinę członków Refused.

Chcecie punkowe hymny? W życiu! Zamknijcie oczy, wokół spalona ziemia, zrujnowane miasta współczesnego świata, wśród zwęglonych ciał, zniszczonych budynków i aut, tańczą jacyś szaleńcy, świętując początek Nowego Świata.

Riffy są tu po to, żeby je dekonstruować, pozbawić kontekstu, przekonwertować w czystą energię emanującą z głośników. Słowa są po to, by ranić, by niepokoić, by wbić brudną i zardzewiałą igłę w nasze sumienia.

„Mamy nadzieję, że ten kawał głupiego, brutalnego death-rocka zepsuje komuś dzień!” – to słowa Davida Sandströma.

W całym tym przekazie rządzi chaos, ale to chaos, który jest nam potrzebny. W świecie, który się rozpada tylko taka muzyka brzmi uczciwie. Słychać w niej, frustrację, bezsilność, krzyk fundamentalnej niezgody. Backengrillen na tej płycie wciąga słuchacza w swój fizyczny wręcz przekaz od pierwszego utworu, dziesięciominutowego doomowego walca, w którym saksofon Matsa smaga jak biczem, wydaje krzyk przerażonego, umierającego zwierzęcia, nawet nie sili się na układanie go w melodię.

Ten krążek to też środkowy palec wystawiony do wszystkich miłośników wycyzelowanego brzmienia. Nagrana na setkę, na jednym mikrofonie, płyta brzmi jak zapis sesji rejestrowanej w przedsionku piekieł.

Backengrillen to dowód na to, że gniew może być kreatywny, nawet gdy masz na karku pięćdziesiątkę i status legendy. To muzyka brzydka, kanciasta, ale jednocześnie konieczna. Nie musicie jej lubić, ale nie możecie przejść obok niej obojętnie.

To nie jest intelektualna układanka dla fanów jazzu w golfach. To prostacki, brutalny, a jednocześnie dziwnie piękny zapis instynktu. Jeśli szukasz w muzyce prawdy, która boli, znajdziesz ją tutaj. To płyta o rozpadzie – społecznym, osobistym i muzycznym.

Umeå znów płonie, a my możemy się przy tym ogniu co najwyżej ogrzać. Albo spłonąć razem z nimi.

PS. drugi album już się nagrywa!

Karol Mazurek

Ubiegły rok był pierwszym od prawie dekady, gdy nie ukazało się żadne nowe wydawnictwo tria Fire! ani jego rozszerzonego wcielenia Fire! Orchestra. Muzycy tworzący trzon grupy w ostatnim czasie skupili się na innych projektach. Basista Johan Berthling i perkusista Andreas Werliin kontynuują swoją współpracę z gitarzystą Orenem Ambarchim, wydając kolejne części "Ghosted" z nastrojowym, minimalistycznym jazzem. Tymczasem saksofonista Mats Gustafsson pozostał przy ostrzejszym graniu - czy to na bardziej psychodelicznym "Traces" pod szyldem Cosmic Ear, czy też na freejazzowym "Pivot" z Kenem Vandermarkiem, ale najbardziej w swoim nowym zespole Backengrillen, tworzonym z muzykami post-hardcore'owego Refused. Eponimiczny album kwartetu to brutalna mieszanka jazzu free, punku, noise'u, metalu i krautrocka.

Wokalista Dennis Lyxzén, perkusista David Sandstörm i basista Magnus Flagge współtworzą Refused od wczesnych lat 90. Pod koniec tamtej dekady, w 1998 roku wydali swój najsłynniejszy album, "The Shape of Punk to Come" (akurat w jego nagraniu nie uczestniczył Flagge, mający wówczas wieloletnią przerwę od grupy). Tytuł zupełnie świadomie nawiązuje do przełomowego dzieła Ornette'a Colemana - zainteresowania muzyków wykraczały poza punk, choć zdradzali to raczej w innych swoich projektach. Sandstörm współpracował już nawet z samym Gustafssonem - wziął udział w nagraniu EPki Fire! "Requiês". Już tam zresztą doszło do fuzji awangardowego jazzu z metalem. W przypadku Backengrillen taki wybór stylistyczny jest podyktowany nie tylko względami muzycznymi.

Brutalizacja muzycznego języka Gustafssona i jego kompanów to odpowiedź na brunatnienie świata. To album bardzo na czasie, wydany w momencie, gdy pomarańczowy prezydent (wymowny jest ten kolor okładki "Backengrillen") posługuje się paramilitarnymi bojówkami do zastraszania, porywania czy nawet już egzekucji na obywatelach, a w Europie rośnie popularność skrajnie prawicowych ugrupowań, budujących swój kapitał wyłącznie na nienawiści oraz złudnej obietnicy bogactwa, jakie rzekomo ma zapewnić rozregulowanie rynku. W "Socialism or Barbarism" kwartet przestrzega, że proponowaną dla socjaldemokracji alternatywą jest dziki kapitalizm i społeczny darwinizm, czyli bogacenie się garstki kosztem praw obywatelskich oraz standardu życia milionów, dając im jedynie fałszywą nadzieję poprawienia statusu. Wskazując też, kogo mają obwiniać za los zgotowany im przez miliarderów i prawicowych radykałów - "A Hate Inferior" jest o wzgardzie prowadzącej do agresji wobec gorszych, czyli po prostu innych. A gdy ich praca i podsycana w nich nienawiść zostaną już odpowiednio wykorzystane, niech umierają jak najszybciej - o tym opowiada "Dör för långsamt".

"Backengrillen" to muzyka spontaniczna, będąca po prostu autentycznym aktem sprzeciwu wobec faszyzmu, rasizmu i wyzysku. Jeśli wierzyć materiałom prasowym, muzycy napisali ten materiał podczas pierwszej wspólnej próby, następnego dnia go przećwiczyli, a trzeciego - zarejestrowali. To, co słyszysz, to surowa, głupia, instynktowna muzyka grana przez doświadczonych dostawców hardcore punku, metalu, jazzu free, noise'u itp. - można przeczytać w opisie. Podobno kwartet pracuje już nad kontynuacją. Mniej głupią, ale jeszcze brzydszą. Choć z tą głupotą i brzydotą bym nie przesadzał, bo inspiracje muzycy mieli zacne, a przy tym różnorodne: od Little Richarda, przez The Stooges czy Can, po Alberta Aylera, Larsa Gullina oraz Johna Zorna.

W praktyce jest to mniej więcej wypadkowa stylów Fire! i Refused. Utwory są stosunkowo długie, najczęściej w okolicach dziesięciu minut, i oparte na powtarzalnych motywach sekcji rytmicznej, co przypomina tę pierwszą grupę. Ale są zarazem bardziej surowe, hałaśliwe czy wręcz agresywne, dochodzą też krzykliwe wokale, co zbliża całość do drugiego z tych zespołów. Otwieracz "A Hate Inferior" wprawdzie dość długo buduje napięcie, zaczynajac się od delikatnych dźwięków, prowadzi to jednak do bezlitosnego grillowania doom-metalowym ciężarem basu i bębnów, freejazzowymi partiami charczącego saksofonu oraz post-hardcore'owym wrzaskiem. Nieco bardziej stonowanym utworem jest "Dör för långsamt", gdzie pojawia się nawet trochę czystego śpiewu, ale ponury nastrój, mechaniczna powtarzalność i coraz więcej jazgotliwych brzmień, a w końcu kakofoniczne przejście, tworzą nie mniej miażdżącą całość.

Pewną odmianę przynosi bardziej zwarty i żwawy "Repeater II" (ciekawe, gdzie podział się "Repeater I"?), w którym powtarzalność staje się wręcz obsesyjna, co w połączeniu z bardziej zwariowaną partią wokalną przywołuje skojarzenia z Can z czasów Damo. Poza krautrockiem ma też w sobie sporo z post-punku, mnóstwo jazzowego saksofonu, trochę metalowego ciężaru i noise'owego hałasu, a nawet lekko taneczną rytmikę. Spokojnie mógłby to być kawałek jakiegoś przedstawiciela sceny Windmill, jednego z tych ciekawszych. Odrobinę wyciszenia przynosi początek tytułowego "Backengrillen", przy czym muzycy wczuwają się w nastrój w raczej prześmiewczy sposób, a z czasem robi się tylko ciężej i bardziej hałaśliwie. Zdecydowanie noise'ową klamrą spięty jest natomiast "Socialism or Barbarism", podczas gdy środek wypełnia zadziorny, intensywny, a zarazem jazzujący post-punk z dodatkiem elektronicznych efektów.

"Backengrillen" to świetna mieszanka stylów czy też wręcz gatunków, w brudnej, często brutalnej estetyce i z bardzo zaangażowanymi społecznie oraz politycznie tekstami, co jednak nie wyklucza pewnej dawki muzycznego humoru. Album trzyma poziom co lepszych wydawnictw Fire! i Fire! Orchestra, jest też ciekawszy od Refused - tym bardziej mnie cieszy, że to nie efemeryczny projekt na jedną płytę, a pełnoprawny zespół, który koncertuje i już pracuje nad nową muzyką.

Paweł Pałasz

“The GRILL will fucking rule things…” –

"Backengrillens music is a paean to chaos and destruction. The basic idea is to take a death/doom metal, or noiserock riff and play it until it loses meaning and then break it apart like a ravenous cat would a tiny forest mouse. It's filled to the brim with the self-hatred endemic to the province of Västerbotten from whence the member’s hail. The record was written on a Thursday during their first ever rehearsal, performed live on a Friday and recorded on a Saturday, so what you're hearing is raw, stupid, gut instinct music played by seasoned purveyors of hardcore punk, metal, free jazz, noise et cetera.

Record no 2 is in the making, less stupid, more ugly. Stay tuned and fuck the pigs."

-Backengrillen, November 2025

Backengrillen is a new ensemble with their roots in HC, punk, noise and free Jazz. All members from Umeå, with roots in the original version of Refused – and one with starting points in the jazz-rock ensemble Nirvana (1980). With a solid and yet varied background in the creativities of Refused, TEXT, INVSN, Fire Orchestra, The International Noise Conspiracy, The End, Serpent, The Thing, Final Exit and other classic jazz combos we will now start our journey of 4 colliding locomotives, creating a new form of beauty and energy.

Antifascist, antiracists free form death – jazz – in the memory of Lars Lystedt – Backengrillen arrives with new perspectives on jazz. And punk. In-your-face HC jazz inspired by The Cramps, Little Richard, Albert Ayler, Polly Bradfield, Entombed, John Zorn, Misfits, Stooges, Lars Gullin, Can and much more.



..::TRACK-LIST::..

1. A Hate Inferior 10:09
2. Dör för långsamt 12:11
3. Repeater II 06:11
4. Backengrillen 10:17
5. Socialism or Barbarism 09:37



..::OBSADA::..

Dennis Lyxzén - vocal and effects
Mats Gustafsson - saxophones, flutes and live electronics
Magnus Flagge - bass
David Sandström - drums and electronics



https://www.youtube.com/watch?v=rWX-0oIlPwA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany, wydany w niewielkim nakładzie, kolekcjonerski 135-minutowy CD, zawierający głównie wyśmienity i perfekcyjnie brzmiący, 120-minutowy występ z szwajcarskiego Montreux z 18 września 1971 roku - zarejestrowany podczas... festiwalu muzyki klasycznej - na 2 miesiące przed wydaniem LP 'Meddle'. Zespół tradycyjnie wykonał swoje najpopularniejsze/najlepsze utwory, w tym aż 30-minutową, genialną wersję (z chórem i małą orkiestrą) 'Atom Heart Mother', 20-minutowy 'A Saucerful Of Secrets' oraz 24-minutowy 'Echoes'! To jest PF jaki najbardziej uwielbiam - wciąż eksperymentalny, wciąż jeszcze czarujący psychodelicznym, zdecydowanie rockowym brzmieniem, ale będący w przededniu ogromnego, komercyjnego przełomu. Potem (po 1972 roku) to już nie było to... Dodatkowo umieszczono zarejestrowaną miesiąc potem i dość powszechnie uważaną za... najlepszą w historii wersję 'Fat Old Sun'! To jest CD absolutnie obligatoryjny dla każdego fana zespołu, moim zdaniem znacznie bardziej emocjonujący i po prostu lepszy niż zarejestrowany 2 tygodnie potem, słynny występ z Pompei! Uwaga! To nie jest znana ze starych bootlegów (np. 'One Of These Days' na wytwórni Swingin' Pig) wersja ze spowolnionym w końcówce 'A Saucerful Of Secrets', tylko całkowicie perfekcyjna edycja z radiowej taśmy matki!



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Echoes 23:45
2. Careful With That Axe, Eugene 12:00
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun 14:33
4. Cymbaline 12:35

Bonus Track:
5. Fat Old Sun 15:57

CD 2:
1. Atom Heart Mother 33:40
2. A Saucerful Of Secrets 20:34



..::OBSADA::..

David Gilmour - Guitar, Vocals
Nick Mason - Drums, Percussion
Roger Waters - Bass, Vocals
Rick Wright - Keyboards, Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=lb0t-mE2-hI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Limitowany, wydany w niewielkim nakładzie, kolekcjonerski 135-minutowy CD, zawierający głównie wyśmienity i perfekcyjnie brzmiący, 120-minutowy występ z szwajcarskiego Montreux z 18 września 1971 roku - zarejestrowany podczas... festiwalu muzyki klasycznej - na 2 miesiące przed wydaniem LP 'Meddle'. Zespół tradycyjnie wykonał swoje najpopularniejsze/najlepsze utwory, w tym aż 30-minutową, genialną wersję (z chórem i małą orkiestrą) 'Atom Heart Mother', 20-minutowy 'A Saucerful Of Secrets' oraz 24-minutowy 'Echoes'! To jest PF jaki najbardziej uwielbiam - wciąż eksperymentalny, wciąż jeszcze czarujący psychodelicznym, zdecydowanie rockowym brzmieniem, ale będący w przededniu ogromnego, komercyjnego przełomu. Potem (po 1972 roku) to już nie było to... Dodatkowo umieszczono zarejestrowaną miesiąc potem i dość powszechnie uważaną za... najlepszą w historii wersję 'Fat Old Sun'! To jest CD absolutnie obligatoryjny dla każdego fana zespołu, moim zdaniem znacznie bardziej emocjonujący i po prostu lepszy niż zarejestrowany 2 tygodnie potem, słynny występ z Pompei! Uwaga! To nie jest znana ze starych bootlegów (np. 'One Of These Days' na wytwórni Swingin' Pig) wersja ze spowolnionym w końcówce 'A Saucerful Of Secrets', tylko całkowicie perfekcyjna edycja z radiowej taśmy matki!



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Echoes 23:45
2. Careful With That Axe, Eugene 12:00
3. Set The Controls For The Heart Of The Sun 14:33
4. Cymbaline 12:35

Bonus Track:
5. Fat Old Sun 15:57

CD 2:
1. Atom Heart Mother 33:40
2. A Saucerful Of Secrets 20:34



..::OBSADA::..

David Gilmour - Guitar, Vocals
Nick Mason - Drums, Percussion
Roger Waters - Bass, Vocals
Rick Wright - Keyboards, Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=lb0t-mE2-hI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Bryan Adams - The Bare Bones Tour - Live At Sydney Opera House
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Bryan Adams
Album................: The Bare Bones Tour - Live At Sydney Opera House
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2013
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 68 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Polydor

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Bryan Adams - Run To You [03:18]
2. Bryan Adams - Back To You [04:17]
3. Bryan Adams - Here I Am [03:30]
4. Bryan Adams - I'm Ready [03:49]
5. Bryan Adams - This Time [02:39]
6. Bryan Adams - Flying [03:14]
7. Bryan Adams - Can't Stop This Thing We Started [03:16]
8. Bryan Adams - Waiting On The '49 [03:26]
9. Bryan Adams - In The Heat Of The Night [04:01]
10. Bryan Adams - (Everything I Do) I Do It For You [03:55]
11. Bryan Adams - Cuts Like A Knife [04:32]
12. Bryan Adams - Tonight In Babylon [03:01]
13. Bryan Adams - Summer Of '69 [03:38]
14. Bryan Adams - Walk On By [02:56]
15. Bryan Adams - Heaven [04:53]
16. Bryan Adams - The Right Place [02:49]
17. Bryan Adams - The Only Thing That Looks Good On Me Is You[02:36]
18. Bryan Adams - You've Been A Friend To Me [03:08]
19. Bryan Adams - When You're Gone [02:48]
20. Bryan Adams - Have You Ever Really Loved A Woman [04:50]
21. Bryan Adams - I Still Miss You... A Little Bit [03:09]
22. Bryan Adams - Straight From The Heart [03:32]

Playing Time.........: 01:17:30
Total Size...........: 533,76 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

„Not So Late / Because it Happens“ to materiał zarejestrowany w londyńskim klubie Café Oto na początku sierpnia 2025 roku. Brytyjscy mistrzowie improwizacji, których nie trzeba specjalnie przedstawiać, kontrabasista John Edwards oraz perkusista Mark Sanders, towarzyszą saksofoniście Mikołajowi Trzasce, zapraszając na ponad godzinną, intensywną konwersację.

Muzyka "komponowana na żywo", użyjmy takiego sformułowania, lubi mieć rezonujących słuchaczy, ich obecność jest niezbędnym składnikiem koncertowego rytuału. Wspólnota tworzona przez wykonawców oraz uwaga odbiorców wpływają na kształt i formę wydarzenia. Nagranie koncertowe bywa więc szczególnym doświadczeniem, swoją wartością często przewyższa studyjną sterylność.

Spotkanie tej trójki doświadczonych muzyków wydaje się być kolejnym etapem, w którym świadomość zaczyna sięgać poza czysto techniczny warsztat. Staje się pomostem, na którym muzyka przeradza się w opowiadanie, etapem wydobywania się ze starych kolein na korzyść bardziej intymnego, osobistego magicznego obrazu. W materiale tym znajdziemy zróżnicowane emocje, a poza falami uderzeniowymi pojawiają się elementy lirycznej zadumy. Nie jest zbyt późno na niespodzianki, które wciąż się wydarzają. Artyści pojawiają w rożnych konstelacjach, każdorazowo odważają się ruszać w podróż, porzucając strefy komfortu, by w bezdrożach odnajdywać się po raz kolejny. Jeśli w trakcie wyprawy odkryją nowe lądy, ich muzyka będzie przyciągać.

Czy tak właśnie jest? Posłuchacie sami.

Wydawca

Kto choć raz był na koncercie Mikołaja Trzaski z pewnością przekonał się, jak mocno wybrzmiewa na żywo jego muzyka przepełniona improwizacją albo, jak kto woli, „komponowaniem na żywo”. Sięgając po najnowszy krążek artysty możemy to również poczuć w warunkach bardziej kameralnych – w zaciszu własnego domu.

Najnowszy album saksofonisty i kompozytora stanowi zapis zeszłorocznego londyńskiego koncertu w Londynie, który odbył się w klubie Café Oto. Podczas tego wieczoru na scenie towarzyszyli Trzasce kontrabasista John Edwards oraz perkusista Mark Sanders. Spotkanie muzyków zaowocowało godzinnym występem opartym na całkowitej improwizacji oraz dialogu instrumentów tych trzech indywidualistów. Od pierwszych dźwięków album powala wręcz swoją intensywnością i energią. Każdy z zagranych tu dźwięków rezonuje na pozostałe, tworząc wspólnie coś na kształt muzycznej synergii. Na pierwszym planie wysuwa się tu oczywiście brzmienie saksofonu, a towarzysząca mu sekcja doskonale wkomponowuje się w kolejne partie Mikołaja. Słychać tu doskonałe porozumienie pomiędzy muzykami, którzy raz po raz to wysuwają się na główny plan by za moment nieco się wycofać, dopełniając jednak całość brzmieniem swoich instrumentów i czyniąc ją jeszcze bardziej kompletną. Jako, że Trzaska znany jest również jako twórca muzyki filmowej, jej echa, choć dość mgliste i ulotne, to są jednak słyszalne i tu. Grane przez niego motywy chwilami nasuwają skojarzenia, choćby ze ścieżką dźwiękowa do filmu Kos, której autorem był właśnie Mikołaj.

Choć płyta podzielona jest na dziewięć kompozycji (dla porządku warto dodać, że dwie ostatnie kompozycje znajdziemy tylko na CD oraz na oddzielnie wydanej 10-calówce Not So Late.), to na albumie przenikają się one naturalnie, oddając przy tym dobrze ich koncertowy charakter. Warto słuchać jej właśnie od deski do deski by poczuć tę atmosferę i móc w wyobraźni „przenieść się” do londyńskiego klubu, gdzie zarejestrowano ten jakże udany występ.

Wojciech Żurek


„Not So Late / Because it Happens“ on CD and „Because it Happens“ on LP is the material recorded live on August 5th 2025 in London at legendary Cafe OTO.
Three masters of improvisation: Mikołaj Trzaska on saxophone, John Edwards on double bass and Mark Sanders on drums.
They don't use the term "improvisation," preferring instead to speak of "live composition" and the audience, who are an essential component of the concert ritual. The community created by the performers and the audience's attention influence the shape and form of the event. A concert recording can therefore be a special experience, its value often surpassing studio sterility. The meeting of these three experienced musicians seems to be the next stage in which awareness begins to reach beyond purely technical skills. It becomes a bridge where music transforms into storytelling, a stage of breaking out of old ruts in favor of a more intimate, personal, magical image. This material encompasses diverse emotions, and beyond the shockwaves, elements of lyrical reflection emerge. It's not too late for surprises, which still occur. The artists appear in different constellations, each time daring to embark on a journey, abandoning comfort zones to rediscover themselves in the wilderness. If they discover new lands during their journey, their music will be captivating. Is that really the case? Listen for yourself.

Mikołaj Trzaska - saxophonist, bass clarinetist, composer of film music,

Studied fine arts at the Academy of Fine Arts in Gdansk. He grew up on the grounds of yass - an artistic and social movement. He co-founded the most important yass formation - the legendary Love, and was also the leader of the famous Łoskot. When the momentum of yass faded, he became a leading figure in the domestic avant-garde. His presence in the international world of improvised music began in the early 2000s, when he began his musical travels to Scandinavia, Ukraine, Western Europe and the United States. While touring, he learned the art of music alongside some of the world's most prominent artists in this direction, such as Ken Vandermark, Peter Brötzmann, Joe McPhee and many others. These collaborations as well as his authorial achievements have been documented by dozens of record albums. For years he has been creating projects related to literature. The basis of Trzaska's creative search is the construction of a personal language and individual means of expression. He asks himself the question. “What do we create for? And what do we want to convey? He is known to a wider audience as a composer of film music, permanently cooperating with Wojciech Smarzowski, composing music for films: The House of Evil, The Rose, Wolyn, Under the Strong Angel, The Cleric, The Wedding 2. His latest work can be heard in the music track of Paweł Maślona film KOS.

“Mikolaj's sound on alto is mesmerizing, even at his most lyrical there's the inner tension in the timbre, you could hide entire planets in there, even at his most expansive and screaming, there's something intimate and emotional to what he plays.” – (Free) Jazz Alchemist

Mark Sanders has worked with many greats of the British, European and American free jazz improvised music scene including Roscoe Mitchell, Roswell Rudd, Evan Parker, John Butcher, Henry Grimes, Elaine Mitchener, Wadada Leo Smith, Myra Melford, Charles Gayle , Sirone and William Parker.
He has also played with Jah Wobble, Harold Budd, Bill Laswell, Christian Marclay, International Contemporary Ensemble, Ilan Volkov and The BBC Scottish Symphony Orchestra.He is a member of many working groups including duos with Nicole Mitchell and Rhodri Davies, Neil Charles' 'Dark Days' with Cleveland Watkiss & Pat Thomas, 'Last Dream of the Morning' with John Butcher & John Edwards, 'Shifa' with Rachel Musson and Pat Thomas and 'Sarost' with Larry Stabbins & Paul Rogers. As an educator he has taught improvisation at many universities around the country as a lecturer and guest tutor.
Mark has played concerts and festivals around the world and appears on over 220 CD and Vinyl releases. Mark was a recipient of the Paul Hamlyn Award for Artists 2024

"Drop the needle on the first track — or any track for that matter — and the first thing one is bound to notice is the amazing percussion skills of Mark Sanders" – Peter Thelen... Exposé
"Mark is just incredible and immensely diverse, he is at the center of "Kwingyaw" and it is difficult to tell what he is doing to get some of these sounds." – Bruce L Gallenter, Downtown Music Gallery, NY

John Edwards is a true virtuoso whose staggering range of techniques and boundless musical imagination have redefined the possibility of the double bass and dramatically expanded its role, whether playing solo or with others. 
Perpetually in demand, he has played with Evan Parker, Roscoe Mitchell, Sunny Murray, Derek Bailey, Joe McPhee, Lol Coxhill, Louis Moholo, Peter Brötzmann, Mulatu Astatke, Jonny Greenwood and countless others.

"I think John Edwards is absolutely remarkable: there’s never been anything like him before, anywhere in jazz." - Richard Williams, The Blue Moment



..::TRACK-LIST::..

1. running loose
2. creator of creatures
3. written by
4. torn flag
5. lowercase conversation
6. just before the end
7. you, the shore and the boat
8. because it happened *
9. light inches *

* - CD-only tracks, also released on limited 10“ EP „Not So Late“



..::OBSADA::..

Mikołaj Trzaska - alto & clarinet
John Sanders - double bass
Mark Edwards - drums



https://www.youtube.com/watch?v=JTBRNBYbKjA&list=PLnoqzQbMN0bBaVDTJOAdki3sLc7XJiQaY&index=6


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

„Not So Late / Because it Happens“ to materiał zarejestrowany w londyńskim klubie Café Oto na początku sierpnia 2025 roku. Brytyjscy mistrzowie improwizacji, których nie trzeba specjalnie przedstawiać, kontrabasista John Edwards oraz perkusista Mark Sanders, towarzyszą saksofoniście Mikołajowi Trzasce, zapraszając na ponad godzinną, intensywną konwersację.

Muzyka "komponowana na żywo", użyjmy takiego sformułowania, lubi mieć rezonujących słuchaczy, ich obecność jest niezbędnym składnikiem koncertowego rytuału. Wspólnota tworzona przez wykonawców oraz uwaga odbiorców wpływają na kształt i formę wydarzenia. Nagranie koncertowe bywa więc szczególnym doświadczeniem, swoją wartością często przewyższa studyjną sterylność.

Spotkanie tej trójki doświadczonych muzyków wydaje się być kolejnym etapem, w którym świadomość zaczyna sięgać poza czysto techniczny warsztat. Staje się pomostem, na którym muzyka przeradza się w opowiadanie, etapem wydobywania się ze starych kolein na korzyść bardziej intymnego, osobistego magicznego obrazu. W materiale tym znajdziemy zróżnicowane emocje, a poza falami uderzeniowymi pojawiają się elementy lirycznej zadumy. Nie jest zbyt późno na niespodzianki, które wciąż się wydarzają. Artyści pojawiają w rożnych konstelacjach, każdorazowo odważają się ruszać w podróż, porzucając strefy komfortu, by w bezdrożach odnajdywać się po raz kolejny. Jeśli w trakcie wyprawy odkryją nowe lądy, ich muzyka będzie przyciągać.

Czy tak właśnie jest? Posłuchacie sami.

Wydawca

Kto choć raz był na koncercie Mikołaja Trzaski z pewnością przekonał się, jak mocno wybrzmiewa na żywo jego muzyka przepełniona improwizacją albo, jak kto woli, „komponowaniem na żywo”. Sięgając po najnowszy krążek artysty możemy to również poczuć w warunkach bardziej kameralnych – w zaciszu własnego domu.

Najnowszy album saksofonisty i kompozytora stanowi zapis zeszłorocznego londyńskiego koncertu w Londynie, który odbył się w klubie Café Oto. Podczas tego wieczoru na scenie towarzyszyli Trzasce kontrabasista John Edwards oraz perkusista Mark Sanders. Spotkanie muzyków zaowocowało godzinnym występem opartym na całkowitej improwizacji oraz dialogu instrumentów tych trzech indywidualistów. Od pierwszych dźwięków album powala wręcz swoją intensywnością i energią. Każdy z zagranych tu dźwięków rezonuje na pozostałe, tworząc wspólnie coś na kształt muzycznej synergii. Na pierwszym planie wysuwa się tu oczywiście brzmienie saksofonu, a towarzysząca mu sekcja doskonale wkomponowuje się w kolejne partie Mikołaja. Słychać tu doskonałe porozumienie pomiędzy muzykami, którzy raz po raz to wysuwają się na główny plan by za moment nieco się wycofać, dopełniając jednak całość brzmieniem swoich instrumentów i czyniąc ją jeszcze bardziej kompletną. Jako, że Trzaska znany jest również jako twórca muzyki filmowej, jej echa, choć dość mgliste i ulotne, to są jednak słyszalne i tu. Grane przez niego motywy chwilami nasuwają skojarzenia, choćby ze ścieżką dźwiękowa do filmu Kos, której autorem był właśnie Mikołaj.

Choć płyta podzielona jest na dziewięć kompozycji (dla porządku warto dodać, że dwie ostatnie kompozycje znajdziemy tylko na CD oraz na oddzielnie wydanej 10-calówce Not So Late.), to na albumie przenikają się one naturalnie, oddając przy tym dobrze ich koncertowy charakter. Warto słuchać jej właśnie od deski do deski by poczuć tę atmosferę i móc w wyobraźni „przenieść się” do londyńskiego klubu, gdzie zarejestrowano ten jakże udany występ.

Wojciech Żurek


„Not So Late / Because it Happens“ on CD and „Because it Happens“ on LP is the material recorded live on August 5th 2025 in London at legendary Cafe OTO.
Three masters of improvisation: Mikołaj Trzaska on saxophone, John Edwards on double bass and Mark Sanders on drums.
They don't use the term "improvisation," preferring instead to speak of "live composition" and the audience, who are an essential component of the concert ritual. The community created by the performers and the audience's attention influence the shape and form of the event. A concert recording can therefore be a special experience, its value often surpassing studio sterility. The meeting of these three experienced musicians seems to be the next stage in which awareness begins to reach beyond purely technical skills. It becomes a bridge where music transforms into storytelling, a stage of breaking out of old ruts in favor of a more intimate, personal, magical image. This material encompasses diverse emotions, and beyond the shockwaves, elements of lyrical reflection emerge. It's not too late for surprises, which still occur. The artists appear in different constellations, each time daring to embark on a journey, abandoning comfort zones to rediscover themselves in the wilderness. If they discover new lands during their journey, their music will be captivating. Is that really the case? Listen for yourself.

Mikołaj Trzaska - saxophonist, bass clarinetist, composer of film music,

Studied fine arts at the Academy of Fine Arts in Gdansk. He grew up on the grounds of yass - an artistic and social movement. He co-founded the most important yass formation - the legendary Love, and was also the leader of the famous Łoskot. When the momentum of yass faded, he became a leading figure in the domestic avant-garde. His presence in the international world of improvised music began in the early 2000s, when he began his musical travels to Scandinavia, Ukraine, Western Europe and the United States. While touring, he learned the art of music alongside some of the world's most prominent artists in this direction, such as Ken Vandermark, Peter Brötzmann, Joe McPhee and many others. These collaborations as well as his authorial achievements have been documented by dozens of record albums. For years he has been creating projects related to literature. The basis of Trzaska's creative search is the construction of a personal language and individual means of expression. He asks himself the question. “What do we create for? And what do we want to convey? He is known to a wider audience as a composer of film music, permanently cooperating with Wojciech Smarzowski, composing music for films: The House of Evil, The Rose, Wolyn, Under the Strong Angel, The Cleric, The Wedding 2. His latest work can be heard in the music track of Paweł Maślona film KOS.

“Mikolaj's sound on alto is mesmerizing, even at his most lyrical there's the inner tension in the timbre, you could hide entire planets in there, even at his most expansive and screaming, there's something intimate and emotional to what he plays.” – (Free) Jazz Alchemist

Mark Sanders has worked with many greats of the British, European and American free jazz improvised music scene including Roscoe Mitchell, Roswell Rudd, Evan Parker, John Butcher, Henry Grimes, Elaine Mitchener, Wadada Leo Smith, Myra Melford, Charles Gayle , Sirone and William Parker.
He has also played with Jah Wobble, Harold Budd, Bill Laswell, Christian Marclay, International Contemporary Ensemble, Ilan Volkov and The BBC Scottish Symphony Orchestra.He is a member of many working groups including duos with Nicole Mitchell and Rhodri Davies, Neil Charles' 'Dark Days' with Cleveland Watkiss & Pat Thomas, 'Last Dream of the Morning' with John Butcher & John Edwards, 'Shifa' with Rachel Musson and Pat Thomas and 'Sarost' with Larry Stabbins & Paul Rogers. As an educator he has taught improvisation at many universities around the country as a lecturer and guest tutor.
Mark has played concerts and festivals around the world and appears on over 220 CD and Vinyl releases. Mark was a recipient of the Paul Hamlyn Award for Artists 2024

"Drop the needle on the first track — or any track for that matter — and the first thing one is bound to notice is the amazing percussion skills of Mark Sanders" – Peter Thelen... Exposé
"Mark is just incredible and immensely diverse, he is at the center of "Kwingyaw" and it is difficult to tell what he is doing to get some of these sounds." – Bruce L Gallenter, Downtown Music Gallery, NY

John Edwards is a true virtuoso whose staggering range of techniques and boundless musical imagination have redefined the possibility of the double bass and dramatically expanded its role, whether playing solo or with others. 
Perpetually in demand, he has played with Evan Parker, Roscoe Mitchell, Sunny Murray, Derek Bailey, Joe McPhee, Lol Coxhill, Louis Moholo, Peter Brötzmann, Mulatu Astatke, Jonny Greenwood and countless others.

"I think John Edwards is absolutely remarkable: there’s never been anything like him before, anywhere in jazz." - Richard Williams, The Blue Moment



..::TRACK-LIST::..

1. running loose
2. creator of creatures
3. written by
4. torn flag
5. lowercase conversation
6. just before the end
7. you, the shore and the boat
8. because it happened *
9. light inches *

* - CD-only tracks, also released on limited 10“ EP „Not So Late“



..::OBSADA::..

Mikołaj Trzaska - alto & clarinet
John Sanders - double bass
Mark Edwards - drums



https://www.youtube.com/watch?v=JTBRNBYbKjA&list=PLnoqzQbMN0bBaVDTJOAdki3sLc7XJiQaY&index=6


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jest mega intensywnie i gęsto ale podobnie jak w Autopsy krótko i zwięźle. Gość od baterii udziela się w Repulsion a gość od gitar w Iron Reagan. Płyta zabiera w krótką podróż ale za to bez zbędnego pierdolenia. Jest szybko, masywnie a kiedy w kilku fragmentach zaczyna zwalniać to ciosu dodaje klawisz taki parosekundowy. No i to jest debiut w stylu szlag na japę i cwaniaków nie stwierdzono.

Hajasz


KONTUSION is an evil death metal band from the East Coast of the USA and will see the release of their debut LP Insatiable Lust For Death on July 25. KONTUSION’s riffs, blasts, and walls of feedback reflect the darkness of a world marred by chaos, where large scale atrocities run amok. Drummer Chris Moore (Repulsion, VOSH, Coke Bust) and vocalist/guitarist Mark Bronzino (ex-Iron Reagan/Mammoth Grinder) represent the core of the band, with musicians emerging to fill out various lineups for live performances.



..::TRACK-LIST::..

1. Endless Horror 02:29
2. Countless Atrocities 03:04
3. Revenge 02:40
4. Hemorrhage 02:44
5. Throne of Skulls 02:54
6. Incarnate 02:02
7. Subjugation 03:44
8. Melting 01:31
9. Horrid Eye 02:12
10. No Escape 02:04



..::OBSADA::..

Drums, Synth - Chris Moore
Guitar, Vocals, Bass, Synth - Mark Bronzino



https://www.youtube.com/watch?v=19iHGder620


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jest mega intensywnie i gęsto ale podobnie jak w Autopsy krótko i zwięźle. Gość od baterii udziela się w Repulsion a gość od gitar w Iron Reagan. Płyta zabiera w krótką podróż ale za to bez zbędnego pierdolenia. Jest szybko, masywnie a kiedy w kilku fragmentach zaczyna zwalniać to ciosu dodaje klawisz taki parosekundowy. No i to jest debiut w stylu szlag na japę i cwaniaków nie stwierdzono.

Hajasz


KONTUSION is an evil death metal band from the East Coast of the USA and will see the release of their debut LP Insatiable Lust For Death on July 25. KONTUSION’s riffs, blasts, and walls of feedback reflect the darkness of a world marred by chaos, where large scale atrocities run amok. Drummer Chris Moore (Repulsion, VOSH, Coke Bust) and vocalist/guitarist Mark Bronzino (ex-Iron Reagan/Mammoth Grinder) represent the core of the band, with musicians emerging to fill out various lineups for live performances.



..::TRACK-LIST::..

1. Endless Horror 02:29
2. Countless Atrocities 03:04
3. Revenge 02:40
4. Hemorrhage 02:44
5. Throne of Skulls 02:54
6. Incarnate 02:02
7. Subjugation 03:44
8. Melting 01:31
9. Horrid Eye 02:12
10. No Escape 02:04



..::OBSADA::..

Drums, Synth - Chris Moore
Guitar, Vocals, Bass, Synth - Mark Bronzino



https://www.youtube.com/watch?v=19iHGder620


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sinead O'Connor - Faith and Courage
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sinead O'Connor
Album................: Faith and Courage
Genre................: Alternative
Source...............: CD
Year.................: 2000
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal - China

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Sinead O'Connor - The Healing Room [05:35]
2. Sinead O'Connor - No Man's Woman [03:01]
3. Sinead O'Connor - Jealous [04:17]
4. Sinead O'Connor - Dancing Lessons [04:17]
5. Sinead O'Connor - Daddy I'm Fine [02:59]
6. Sinead O'Connor - 'Til I Whisper U Something [06:08]
7. Sinead O'Connor - Hold Back The Night [04:12]
8. Sinead O'Connor - What Doesn't Belong To Me [05:38]
9. Sinead O'Connor - The State I'm In [04:11]
10. Sinead O'Connor - The Lamb's Book Of Life [04:58]
11. Sinead O'Connor - If U Ever [04:26]
12. Sinead O'Connor - Emma's Song [03:24]
13. Sinead O'Connor - Kyrie Eleison [02:45]

Playing Time.........: 55:57
Total Size...........: 395,07 MB

Genre: Heavy Metal
Country of Artist (Band): Poland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 36:34
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Heroes And The Dice
02. Beast Inside
03. Bound By The Nigh
04. Silver Stallions
05. Living In The Fast Lane
06. The New Beginning
07. Two Tons Of Steel
08. In The Middle Of The Night
09. Walls Of Jericho / Ride The Sky (Helloween cover)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Out Of Focus to bez wątpienia jeden z 10 najlepszych, progresywnych zespołów lat 70. spoza Wielkiej Brytanii! Wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kuckuck (znanej m.in. również z płyt formacji Murphy Blend i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Genialne połączenie klimatów wczesnych Jethro Tull z Pink Floyd i ze szczyptą Colosseum - poparte bardzo solidną grą sekcji rytmicznej i doskonałym, przyjemnie manierycznym wokalem. Pełen wyobraźni i niepohamowanej mocy, 78-minutowy CD bez słabych punktów! Dodatkowo dołączono 3 połączone ze sobą, koncertowe utwory (z Palermo 1972) trwające razem 30 minut! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

These guys really had a sense of humour even if it was in bad taste at times(haha). The vocalist is tremedous,and quite theatrical at times. The sound on this their debut is psychedelic and heavy with the jazz flavour coming in later albums.
"See How A White Negro Flies" has a repetitive guitar line as organ then flute come in. Vocals 2 minutes in are brief. This sounds great ! Raw guitar solo goes on and on as drums pound away. Organ and flute are back. Vocals too 5 minutes in. "God Save The Queen, Cried Jesus" opens with flute and drums before vocals and guitar join in. Silly lyrics as the vocalist really performs. Low end guitar 2 minutes in is fantastic. Bass joins in before a calm arrives with flute leading the way softly. Vocals don't return until 6 minutes in. "Hey John" features some beautiful flute melodies. Vocals after 2 minutes with a fuller sound a minute later. Love the guitar 4 minutes in as they jam for a while. Organ after 5 minutes with some excellent bass lines a minute later. Flute is back. Guitar after 8 minutes is again just a joy to listen to.This has to be my favourite song and not because my name's in the title. No it's not ! "No Name Hmmm" is more uptempo with flute and drums leading the way until vocals come in. I like how passionately he sings. The guitar's tone is perfect. It comes and goes. Organ solo 1 1/2 minutes in. This is the shortest song at 3 minutes. Some fuzz in that guitar that comes in before 2 1/2 minutes.

"World's End" has a pastoral intro with flute. A fuller sound arrives a minute in. Vocals follow as organ and drums shine. Guitar 3 minutes in is atmospheric and it goes on until stopping 5 minutes in when spoken vocals take over. The lyrics here are political as he talks about then U.S. president Richard Nixon as the band jams. Lots of flute to follow before it gets heavier 8 1/2 minutes in. Vocals end it. "Dark,Darker" opens with ominous flute as a SABBATH-like mood takes over. Vocals follow. This is contrasted with a more uplifting passage. The contrast continues. A change 2 1/2 minutes in as flute,bass and light drums come in. This builds then relaxes again. A vocal melody before 6 minutes. Flute then goes crazy(same with the background vocals) before becoming dissonant then calming down again. It stays pastoral until after 9 minutes when the intensity returns.

Just a killer album ! The flute, organ, guitar and vocals are all outstanding. Love the sound of this one a lot.

Mellotron Storm


If you ever read Asbjornssen's Cosmic Dreams at Play, you will know how high esteem he holds this band. His article finishes this way: WHAT AN AWESOME GROUP THEY WERE! I cannot say it any better as the three albums they made in their prime were all drastically different from each other yet so unmistakably OOF (much like Floyd did all of their albums so different, yet all so FLOYD). Their music is absolutely theirs and sound like nothing else and although they are Germans, I hesitate to call it Krautrock or as some call it Krautjazz. They develop a strange mix of psyched-out rock with a good sense of jazz rock (although not quite as much in this debut album), add a good dose of flute/sax dominated prog rock and give themselves a maximum space for instrumental interplay even if Moran's voice holds an important role (and is an acquired taste in the same way that Peter Hammill or Roger Chapman are an acquired taste) with some non-sensical lyrics laying out their hippy ideals. With an abstract artwork this debut album (released on the legendary Kuckuck label) is aptly named Wake Up, even if the goal is to send you into dreamy trip, the music is raw, just the way the Germans liked it, reminiscent of their crosstown colleagues of Amon Duul II.

Right from the first repetitive note of Drechsler's guitar, soon underlined by Herring's organ and Moran Neumuller's flute, in the opening White Negro, you just know you're flying in a wonderful universe where time seems to be a very random dimension and the dreamy soundscapes are an invitation to tripping around the universe. The tougher-sounding God Save The Queen is more of rougher guitar-lead early 70's UK proto-prog ala EBB or BechKendel, but the middle section (recorded a bit too low) shared between the folky flute and the organ is a great counter-point using the full dynamics contrasting with the return of the opening section. Hey John is an almost 10-min wild flute-lead jam that can sound like Deep Purple's Mandrake Root in the middle.

The flipside jumps at your throat with the short but powerful No Name track that could easily be called You're Wasting Time, and even if there are obvious flaws in recording levels, this track is most likely to also claim the album's title, Wake Up! World's end is a fairly doomy track that still trails a bit of 60's into it, sometimes reminding of Floyd (Herring's organ and Spori's drumming sound like early Floyd circa Saucerful Of Secrets), while Moran's flute is more reminiscent of Traffic's Chris Wood and the guitar reminding us a bit of Krieger in The Doors' epic track The End. Ending the album is the lengthy Dark Darker track, which is a bit disjointed in its psyched-out moods especially Moran's flute racing up and down the ladder of sanity. This is one track where the group shows an excellent aptitude at light improvisation that lead to wild jamming, a thing that we would see much more of in the next three albums. Again the raw sound gives the impression that this record could've easily been recorded live in the Anglo-Saxon world, with only the approximate accent of Moran giving a hint otherwise. The closing section is a hard-driving Atomic Rooster-like heavy prog.

As with most German band singing in English, the vocals are not perfect but this is very minor as the texts (lyrics) are easily understood and are of a very social/political nature that they could also be classified in German only category Polit-rock (never thought you'd read about such a category, Uh? ;-) This IMHO only adds to the quality of the music and does not make it dated just for that reason. Technically absolutely brilliant (D-E A + HCH). Just by the weird song titles, one can see that this band is heavy, I mean HHHEEEAAAVVVYYY , man !!

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. See How A White Negro Flies5:49
2. God Save The Queen, Cried Jesus7:30
3. Hey John 9:38
4. No Name 3:06
5. World's End 9:56
6. Dark, Darker 11:43

Bonus Tracks:
7. Whispering
8. Cafe Stiletto
9. Cafe Stiletto 29:23

Track 7-9 Recorded Live in Palermo, Italy on 26th May 1972



..::OBSADA::..

Remigius Drechsler - guitar
Hennes Hering - keyboards
Moran Neumüller - vocals, saxes
Klaus Spöri - drums
Stefan Wisheu - bass



https://www.youtube.com/watch?v=6gjqgY-Phsc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Out Of Focus to bez wątpienia jeden z 10 najlepszych, progresywnych zespołów lat 70. spoza Wielkiej Brytanii! Wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kuckuck (znanej m.in. również z płyt formacji Murphy Blend i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Genialne połączenie klimatów wczesnych Jethro Tull z Pink Floyd i ze szczyptą Colosseum - poparte bardzo solidną grą sekcji rytmicznej i doskonałym, przyjemnie manierycznym wokalem. Pełen wyobraźni i niepohamowanej mocy, 78-minutowy CD bez słabych punktów! Dodatkowo dołączono 3 połączone ze sobą, koncertowe utwory (z Palermo 1972) trwające razem 30 minut! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

These guys really had a sense of humour even if it was in bad taste at times(haha). The vocalist is tremedous,and quite theatrical at times. The sound on this their debut is psychedelic and heavy with the jazz flavour coming in later albums.
"See How A White Negro Flies" has a repetitive guitar line as organ then flute come in. Vocals 2 minutes in are brief. This sounds great ! Raw guitar solo goes on and on as drums pound away. Organ and flute are back. Vocals too 5 minutes in. "God Save The Queen, Cried Jesus" opens with flute and drums before vocals and guitar join in. Silly lyrics as the vocalist really performs. Low end guitar 2 minutes in is fantastic. Bass joins in before a calm arrives with flute leading the way softly. Vocals don't return until 6 minutes in. "Hey John" features some beautiful flute melodies. Vocals after 2 minutes with a fuller sound a minute later. Love the guitar 4 minutes in as they jam for a while. Organ after 5 minutes with some excellent bass lines a minute later. Flute is back. Guitar after 8 minutes is again just a joy to listen to.This has to be my favourite song and not because my name's in the title. No it's not ! "No Name Hmmm" is more uptempo with flute and drums leading the way until vocals come in. I like how passionately he sings. The guitar's tone is perfect. It comes and goes. Organ solo 1 1/2 minutes in. This is the shortest song at 3 minutes. Some fuzz in that guitar that comes in before 2 1/2 minutes.

"World's End" has a pastoral intro with flute. A fuller sound arrives a minute in. Vocals follow as organ and drums shine. Guitar 3 minutes in is atmospheric and it goes on until stopping 5 minutes in when spoken vocals take over. The lyrics here are political as he talks about then U.S. president Richard Nixon as the band jams. Lots of flute to follow before it gets heavier 8 1/2 minutes in. Vocals end it. "Dark,Darker" opens with ominous flute as a SABBATH-like mood takes over. Vocals follow. This is contrasted with a more uplifting passage. The contrast continues. A change 2 1/2 minutes in as flute,bass and light drums come in. This builds then relaxes again. A vocal melody before 6 minutes. Flute then goes crazy(same with the background vocals) before becoming dissonant then calming down again. It stays pastoral until after 9 minutes when the intensity returns.

Just a killer album ! The flute, organ, guitar and vocals are all outstanding. Love the sound of this one a lot.

Mellotron Storm


If you ever read Asbjornssen's Cosmic Dreams at Play, you will know how high esteem he holds this band. His article finishes this way: WHAT AN AWESOME GROUP THEY WERE! I cannot say it any better as the three albums they made in their prime were all drastically different from each other yet so unmistakably OOF (much like Floyd did all of their albums so different, yet all so FLOYD). Their music is absolutely theirs and sound like nothing else and although they are Germans, I hesitate to call it Krautrock or as some call it Krautjazz. They develop a strange mix of psyched-out rock with a good sense of jazz rock (although not quite as much in this debut album), add a good dose of flute/sax dominated prog rock and give themselves a maximum space for instrumental interplay even if Moran's voice holds an important role (and is an acquired taste in the same way that Peter Hammill or Roger Chapman are an acquired taste) with some non-sensical lyrics laying out their hippy ideals. With an abstract artwork this debut album (released on the legendary Kuckuck label) is aptly named Wake Up, even if the goal is to send you into dreamy trip, the music is raw, just the way the Germans liked it, reminiscent of their crosstown colleagues of Amon Duul II.

Right from the first repetitive note of Drechsler's guitar, soon underlined by Herring's organ and Moran Neumuller's flute, in the opening White Negro, you just know you're flying in a wonderful universe where time seems to be a very random dimension and the dreamy soundscapes are an invitation to tripping around the universe. The tougher-sounding God Save The Queen is more of rougher guitar-lead early 70's UK proto-prog ala EBB or BechKendel, but the middle section (recorded a bit too low) shared between the folky flute and the organ is a great counter-point using the full dynamics contrasting with the return of the opening section. Hey John is an almost 10-min wild flute-lead jam that can sound like Deep Purple's Mandrake Root in the middle.

The flipside jumps at your throat with the short but powerful No Name track that could easily be called You're Wasting Time, and even if there are obvious flaws in recording levels, this track is most likely to also claim the album's title, Wake Up! World's end is a fairly doomy track that still trails a bit of 60's into it, sometimes reminding of Floyd (Herring's organ and Spori's drumming sound like early Floyd circa Saucerful Of Secrets), while Moran's flute is more reminiscent of Traffic's Chris Wood and the guitar reminding us a bit of Krieger in The Doors' epic track The End. Ending the album is the lengthy Dark Darker track, which is a bit disjointed in its psyched-out moods especially Moran's flute racing up and down the ladder of sanity. This is one track where the group shows an excellent aptitude at light improvisation that lead to wild jamming, a thing that we would see much more of in the next three albums. Again the raw sound gives the impression that this record could've easily been recorded live in the Anglo-Saxon world, with only the approximate accent of Moran giving a hint otherwise. The closing section is a hard-driving Atomic Rooster-like heavy prog.

As with most German band singing in English, the vocals are not perfect but this is very minor as the texts (lyrics) are easily understood and are of a very social/political nature that they could also be classified in German only category Polit-rock (never thought you'd read about such a category, Uh? ;-) This IMHO only adds to the quality of the music and does not make it dated just for that reason. Technically absolutely brilliant (D-E A + HCH). Just by the weird song titles, one can see that this band is heavy, I mean HHHEEEAAAVVVYYY , man !!

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. See How A White Negro Flies5:49
2. God Save The Queen, Cried Jesus7:30
3. Hey John 9:38
4. No Name 3:06
5. World's End 9:56
6. Dark, Darker 11:43

Bonus Tracks:
7. Whispering
8. Cafe Stiletto
9. Cafe Stiletto 29:23

Track 7-9 Recorded Live in Palermo, Italy on 26th May 1972



..::OBSADA::..

Remigius Drechsler - guitar
Hennes Hering - keyboards
Moran Neumüller - vocals, saxes
Klaus Spöri - drums
Stefan Wisheu - bass



https://www.youtube.com/watch?v=6gjqgY-Phsc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeden z najlepszych zespołów black metalowych na polskiej scenie i na pewno nie przynoszący nam wstydu za granicami Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, czyli Königreichssaal wypuścił po roku przerwy nowy materiał. Nawet nie wiecie, jak czekałem na tę EPkę. Bo z czasem, gdy emocje już opadły, doszedłem do wniosku, że ich najlepszym materiałem jest „Loewen”. Oczywiście, „Psalmem’O’Delirium” to nadal płyta topowa, ale nie wracam do niej tak często, jak do EPki. Natomiast podejrzewam, że do „Loewen II” będę wracał równie często.

Całość zaczyna się od dziwnej inkantacji w „Czarnym Xsięstwie”. Próbowałem znaleźć co to znaczy, ale guglając wyskakują mi tylko ludzie z Indii czy innego Pakistanu na fejsiku. Więc trudno. Podejrzewam jedynie, że to język romani, ale mogę się mylić. Później jest już tak jak zakładałem, że będzie – dostajemy nieszablonowy black metal, zagrany z rozmachem, nie stroniący od eksperymentowania – stąd też „Loewen II” dla mnie jest wyraźnym nawiązaniem właśnie do EPki niż do dwójeczki. Black metal Königreichssaal nosi znamiona obłędu, przy czym jest to szaleństwo wzniosłe, uduchowione. Taki jurodiwyj a rebours, który wcale nie głosi cnoty świętości, a wręcz przeciwnie – raczej są oni apologetami upadku. Natomiast by dojść do takiej konstatacji zdecydowanie musicie połączyć muzykę z lekturą tekstów. Z drugiej strony taki najlepszy na płycie „Wielki Potop” dotyka rzeczy bardzo przyziemnych, jak wielka powódź (tak się składa, że Lewin Brzeski w zeszłym roku znalazł się w olbrzymiej części pod wodą). I muszę Wam powiedzieć, że kurewsko czuć emocje zespołu włożone w ten utwór, ponadto może przesadzam z analizą, ale po części wznioślejsze fragmenty tej kompozycji oddają po prostu rozmiar kataklizmu i bezsilność wobec niego. Słuchając tego numeru, czytając teksty i mając pojęcie o jego backgroundzie powoduje prawdziwe ciarki. I teraz mam zgrzyt – bo ten nastrój szybko mi znika gdy wjeżdża „Wampyr Heretyk”. A konkretnie sam wstęp i recytowany fragment. Kurwa, no przepraszam, ale brzmi to dla mnie strasznie… kiczowato? No nie pasuje mi to za cholerę do tak doskonałego materiału. Szczęśliwie po nim jest już zdecydowanie lepiej, bo muzycznie ten numer nie odstaje w zupełności od pozostałych, łącznie z końcówką, w której ponownie (bo chyba na pierwszym „Loewen” już słyszeliśmy) zespół używa akordeonu, jakby chcąc nadać groteskowego sznytu apokaliptycznej muzyce. Po tym kawałku dostajemy jeszcze wzniosłe outro – „Vae Victis”, będące deklamacją z patetycznym, symfonicznym podkładem, który nachalnie kojarzy mi się w swojej dużej części z „Chwała Mordercom Wojciecha”. I nie bierzcie tego za minus, absolutnie.

No cóż – Königreichssaal wypuścił wspaniały materiał. Nietuzinkowy, totalnie w ich stylu. Takiego oczekiwałem, taki dostałem. EPka jest doskonała, zdecydowanie. Równocześnie jest wspaniałym zamknięciem tego roku. Mane – tekel – fares.

Oracle

Königreichssaal powróciło do Lewina… W zasadzie to oni chyba nigdy tego Lewina nie opuścili, fizycznie i duchowo byli z nim związani od samego początku. Fakty są jednak takie, że to już druga EPka, która tytularnie poświęcona jest temu miastu (w niemieckojęzycznej wersji). EPki te dzielą „tylko” trzy lata, sporo jednak się przez ten czas wydarzyło. Ten pierwszy minialbum wydawał mało rozpoznawalny we własnym kraju zespół, zaledwie z jednym albumem na koncie, w dodatku wydanym dla jakiejś angielskiej wytwórni… Dzisiaj Königreichssaal jest w katalogu jednego z najprężniej działających w Polsce wydawców, gra świetne koncerty, na które ludzie chodzą i generalnie dorobili się już statusu bardzo szanowanej „młodej” (sorry Panowie za cudzysłów, ale wiadomo…) kapeli. Muzycznie te dwie EPki też różnią się od siebie, choć nadal doskonale słychać, że to ten sam, niekoniecznie trzymający się kurczowo jednego gatunku zespół. Mam wrażenie, że bliżej jednak „Loewen II” do ich ostatniej płyty, niż do tej pierwszej EPki. Jest to jakby naturalna kontynuacja tego, co usłyszeliśmy na „Psalmen’o’delirium”. Chory, lekko „francuski” klimat i potężne, rozbudowane kompozycje, poukładane zarówno z pokręconych gitar jak i prostych, bezpośrednich i wpadających w ucho motywów – to już chyba znak rozpoznawczy tego zespołu. Podobnie jak absolutnie zajebiste, zróżnicowane i wielowymiarowe wokale. Do tego dochodzą jeszcze wszystkie te instrumentalne smaczki, świdrujące, niemal kosmiczne solówki, akustyki, jakieś tamburyny czy inne przeszkadzajki… A już bezczelnie przaśne akordeonowe melodyjki w „Wampyr Heretyk” to mistrzostwo. No i ten niepowtarzalny klimat. Cały ten materiał to jakaś jedna wielka huśtawka nastrojów niestabilnego schizofrenika. Zakończona zresztą dość pompatycznym, orkiestralnym outrem, skomponowanym przez Khorzona z Arkony i okraszonym (a jakże!) potężnymi i niemal teatralnymi wokalami. Ciary na plecach.

Cóż, obiektywny pewnie nie jestem, bo od początku im kibicuję, ale nie da się chyba nie zauważyć jak zajebiście nam się ten zespół rozwija.

Prezes

Nowe wieści z obozu jednej z obecnie najciekawszych i najlepszych blackmetalowych załóg w naszym kraju – lewińskiego Königreichssaal – śledzę z nieudawanym zainteresowaniem i ekscytacją. Tak też przyjąłem zapowiedź drugiej części świetnie przyjętej EPki Loewen. Kontynuacja ujrzała światło dzienne w grudniu za sprawą Godz ov War Productions. Czy zespół na nowym wydawnictwie nawiąże do wydanego trzy lata wcześniej minialbumu, a może wzorem swoich długograjów zaprezentuje coś całkiem innego? Musiałem się o tym przekonać od razu po odpakowaniu paczki z płytą.

Wzorem „poprzedniczki”, oficjalnie rozbudowany o czwartego członka zespół przygotował na Loewen II trzy pełnoprawne utwory oraz tym razem outro w postaci Vae Victis, skomponowane i nagrane przez samego Khorzona. W jego trakcie czekałem, aż usłyszę słowa „Tysiąc lat, tysiąc pierdolonych lat”. Dlaczego tak? Zrozumiecie, kiedy posłuchacie, teraz powiem tylko tyle, że brzmi ono jak daleki krewny jednego z utworów PEWNEGO znanego na całym świecie blackmetalowego zespołu z Polski. Planowana inspiracja czy „samo tak wyszło” – dla mnie nieistotne, to nie dwuminutowe outro jest tutaj gwoździem programu.Koncert zespołu NUNSLAUGHTER

Już w Czarnym Xięstwie słychać charakterystyczną podniosłość materiału z pierwszej EPki Königreichssaal, dzięki wokalom pojawia się też pewna teatralność i da się wyczuć sporo emocji włożonych w nowy materiał – od znanego z poprzednich dokonań wtedy-jeszcze-tria obłędu aż po uniesienia duchowe. Ot, black metal po lewińsku, który bardzo lubię. Absolutnym majstersztykiem jest za to utwór Semana Tragica, lirycznie najprawdopodobniej nawiązujący do września 2024 roku, kiedy to Lewin Brzeski został niemal w całości zalany. Kompozycja porusza i udanie obrazuje tragizm tamtych wydarzeń, a wieńczące ją dźwięki płynącej wody połączone z delikatnym przygrywaniem gitary akustycznej doprowadziły mnie nawet do lekkiego wzruszenia i kontemplacji nad cierpieniem dotkniętych tą katastrofą ludzi. Cudo, po prostu cudo. Bardzo udany, mimo nieco kampowego otwarcia, jest również wykorzystujący fragmenty z poezji Micińskiego (podobnie zresztą jak Czarne Xięstwo) Wampyr Heretyk – instrumentalnie jest tu już bardziej klasycznie, choć podtrzymywane zróżnicowanie wokalu De Ateusa oraz wyraźnie zaznaczone klawisze sprawiają wrażenie uczestniczenia w jakimś mrocznym spektaklu, a dzięki ubarwieniu świetnej i bardzo chwytliwej końcówki kawałka akordeonem udało się zespołowi dołożyć do swojego grania odrobinę ludowości.

Jak więc widzicie, mimo jedynie niespełna dwudziestu minut, Königreichssaal udało się upchnąć na Loewen II sporo zawartości – i to nie na siłę. Materiał jest spójny, przemyślany i przede wszystkim szczery, co po prostu się czuje. Gdy muzyka potrafi niespodziewanie uderzyć w rzadko poruszane w moim przypadku struny, wiem, że obcuję z czymś z górnej półki. Takie właśnie jest Loewen II – to minialbum ocierający się wręcz o doskonałość. Niestety krótki, ale kto broni komukolwiek łączyć jego odsłuch razem z poprzednią EPką? No nikt.

Łukasz W.

Königreichssaal to zespół, który w pierwszej kolejności zapadł mi w pamięć poprzez osobę Papy Artura w składzie i kultowe zdjęcie w żonobijce na cmentarzu. Dopiero jakiś czas później zobaczyłem chłopaków na żywo, i to był drugi impuls do uzupełnienia sobie ich dyskografii. Stwierdzić trzeba, że każde kolejne wydawnictwo „Koników” jest inne, ale każde tak samo dobre. Nie inaczej jest w przypadku drugiej EP-ki zespołu, podobnie jak wcześniejsza zatytułowanej „Loewen”. To w sumie niecałe dwadzieścia minut muzyki w czterech aktach, ale ponownie muzyki na najwyższym poziomie. Stylistycznie nadal jest to black metal, i to nadal w bardzo polskim wydaniu. Nie tylko przez teksty, śpiewane tym razem w całości po polsku, z wykorzystaniem fragmentów poematów Tadeusza Micińskiego, ale i przez sam charakter tworzonych przez zespół dźwięków. Można by w tym przypadku rzucić takimi nazwami jak Furia czy Cultes Des Ghoules, choć będą to jedynie wskazówki a nie wielkie drogowskazy odnośnie zawartości „Loewen II”. Rzecz w tym, że muzyka ta jest równie emocjonalna, i poniekąd teatralna, co dwóch wymienionych klasyków. Równie niekonwencjonalna, bowiem pod względem aranżacji łamane są wszelkie standardy, a i wykorzystane instrumentarium wybiega poza ramy ortodoksji (w „Wampir Heretyk” można na przykład usłyszeć dość przaśne linie akordeonowe). Dzięki owej emocjonalności, EP-ka ta jest niezwykle wciągająca i intrygująca, a rzeczona teatralność sprawia, że słowa pokroju „Tak, to faktycznie jest coś niecodziennego” same cisną się na usta. Naprawdę sporo tutaj ciekawych rozwiązań, sporo zmian tempa, tajemniczego klimatu, ale i siarczystego biczowania. I co ważne, to nie jest materiał na jedno przesłuchanie, bo tak naprawdę zaczyna „gadać” pełnym głosem dopiero po kilku okrążeniach. Pomimo wspomnianej różnorodności daleko tej muzyce od przejaskrawionej hipsterki. To nadal jest black metal w najdosłowniejszym tego słowa znaczeniu, tylko po raz kolejny zagrany inaczej, po swojemu, prosto z serca. I kolejny dowód na indywidualność i siłę polskiej sceny. Nie będę się rozpisywał nad szczegółami, bo uważam, że „Loewen II” to materiał, który każdy powinien odsłuchać sam, i sam odkryć wszelkie jego niuanse. Gorąco zachęcam, bo warto.

jesusatan



..::TRACK-LIST::..

1. Czarne Xięstwo 05:17
2. Semana Tragica 06:38
3. Wampyr Heretyk 05:15
4. Vea Victis 01:59



..::OBSADA::..

De Atevs - Vocals, Guitars
Papa Artur - Bass
Jakob - Drums

Guest appearances:
Classic guitar by Tomasz Mikrut
Samples and keyboards by Przemysław Nowak
Voices and noises by Lubomirski


https://www.youtube.com/watch?v=ckjrCbgokKg


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeden z najlepszych zespołów black metalowych na polskiej scenie i na pewno nie przynoszący nam wstydu za granicami Najjaśniejszej Rzeczypospolitej, czyli Königreichssaal wypuścił po roku przerwy nowy materiał. Nawet nie wiecie, jak czekałem na tę EPkę. Bo z czasem, gdy emocje już opadły, doszedłem do wniosku, że ich najlepszym materiałem jest „Loewen”. Oczywiście, „Psalmem’O’Delirium” to nadal płyta topowa, ale nie wracam do niej tak często, jak do EPki. Natomiast podejrzewam, że do „Loewen II” będę wracał równie często.

Całość zaczyna się od dziwnej inkantacji w „Czarnym Xsięstwie”. Próbowałem znaleźć co to znaczy, ale guglając wyskakują mi tylko ludzie z Indii czy innego Pakistanu na fejsiku. Więc trudno. Podejrzewam jedynie, że to język romani, ale mogę się mylić. Później jest już tak jak zakładałem, że będzie – dostajemy nieszablonowy black metal, zagrany z rozmachem, nie stroniący od eksperymentowania – stąd też „Loewen II” dla mnie jest wyraźnym nawiązaniem właśnie do EPki niż do dwójeczki. Black metal Königreichssaal nosi znamiona obłędu, przy czym jest to szaleństwo wzniosłe, uduchowione. Taki jurodiwyj a rebours, który wcale nie głosi cnoty świętości, a wręcz przeciwnie – raczej są oni apologetami upadku. Natomiast by dojść do takiej konstatacji zdecydowanie musicie połączyć muzykę z lekturą tekstów. Z drugiej strony taki najlepszy na płycie „Wielki Potop” dotyka rzeczy bardzo przyziemnych, jak wielka powódź (tak się składa, że Lewin Brzeski w zeszłym roku znalazł się w olbrzymiej części pod wodą). I muszę Wam powiedzieć, że kurewsko czuć emocje zespołu włożone w ten utwór, ponadto może przesadzam z analizą, ale po części wznioślejsze fragmenty tej kompozycji oddają po prostu rozmiar kataklizmu i bezsilność wobec niego. Słuchając tego numeru, czytając teksty i mając pojęcie o jego backgroundzie powoduje prawdziwe ciarki. I teraz mam zgrzyt – bo ten nastrój szybko mi znika gdy wjeżdża „Wampyr Heretyk”. A konkretnie sam wstęp i recytowany fragment. Kurwa, no przepraszam, ale brzmi to dla mnie strasznie… kiczowato? No nie pasuje mi to za cholerę do tak doskonałego materiału. Szczęśliwie po nim jest już zdecydowanie lepiej, bo muzycznie ten numer nie odstaje w zupełności od pozostałych, łącznie z końcówką, w której ponownie (bo chyba na pierwszym „Loewen” już słyszeliśmy) zespół używa akordeonu, jakby chcąc nadać groteskowego sznytu apokaliptycznej muzyce. Po tym kawałku dostajemy jeszcze wzniosłe outro – „Vae Victis”, będące deklamacją z patetycznym, symfonicznym podkładem, który nachalnie kojarzy mi się w swojej dużej części z „Chwała Mordercom Wojciecha”. I nie bierzcie tego za minus, absolutnie.

No cóż – Königreichssaal wypuścił wspaniały materiał. Nietuzinkowy, totalnie w ich stylu. Takiego oczekiwałem, taki dostałem. EPka jest doskonała, zdecydowanie. Równocześnie jest wspaniałym zamknięciem tego roku. Mane – tekel – fares.

Oracle

Königreichssaal powróciło do Lewina… W zasadzie to oni chyba nigdy tego Lewina nie opuścili, fizycznie i duchowo byli z nim związani od samego początku. Fakty są jednak takie, że to już druga EPka, która tytularnie poświęcona jest temu miastu (w niemieckojęzycznej wersji). EPki te dzielą „tylko” trzy lata, sporo jednak się przez ten czas wydarzyło. Ten pierwszy minialbum wydawał mało rozpoznawalny we własnym kraju zespół, zaledwie z jednym albumem na koncie, w dodatku wydanym dla jakiejś angielskiej wytwórni… Dzisiaj Königreichssaal jest w katalogu jednego z najprężniej działających w Polsce wydawców, gra świetne koncerty, na które ludzie chodzą i generalnie dorobili się już statusu bardzo szanowanej „młodej” (sorry Panowie za cudzysłów, ale wiadomo…) kapeli. Muzycznie te dwie EPki też różnią się od siebie, choć nadal doskonale słychać, że to ten sam, niekoniecznie trzymający się kurczowo jednego gatunku zespół. Mam wrażenie, że bliżej jednak „Loewen II” do ich ostatniej płyty, niż do tej pierwszej EPki. Jest to jakby naturalna kontynuacja tego, co usłyszeliśmy na „Psalmen’o’delirium”. Chory, lekko „francuski” klimat i potężne, rozbudowane kompozycje, poukładane zarówno z pokręconych gitar jak i prostych, bezpośrednich i wpadających w ucho motywów – to już chyba znak rozpoznawczy tego zespołu. Podobnie jak absolutnie zajebiste, zróżnicowane i wielowymiarowe wokale. Do tego dochodzą jeszcze wszystkie te instrumentalne smaczki, świdrujące, niemal kosmiczne solówki, akustyki, jakieś tamburyny czy inne przeszkadzajki… A już bezczelnie przaśne akordeonowe melodyjki w „Wampyr Heretyk” to mistrzostwo. No i ten niepowtarzalny klimat. Cały ten materiał to jakaś jedna wielka huśtawka nastrojów niestabilnego schizofrenika. Zakończona zresztą dość pompatycznym, orkiestralnym outrem, skomponowanym przez Khorzona z Arkony i okraszonym (a jakże!) potężnymi i niemal teatralnymi wokalami. Ciary na plecach.

Cóż, obiektywny pewnie nie jestem, bo od początku im kibicuję, ale nie da się chyba nie zauważyć jak zajebiście nam się ten zespół rozwija.

Prezes

Nowe wieści z obozu jednej z obecnie najciekawszych i najlepszych blackmetalowych załóg w naszym kraju – lewińskiego Königreichssaal – śledzę z nieudawanym zainteresowaniem i ekscytacją. Tak też przyjąłem zapowiedź drugiej części świetnie przyjętej EPki Loewen. Kontynuacja ujrzała światło dzienne w grudniu za sprawą Godz ov War Productions. Czy zespół na nowym wydawnictwie nawiąże do wydanego trzy lata wcześniej minialbumu, a może wzorem swoich długograjów zaprezentuje coś całkiem innego? Musiałem się o tym przekonać od razu po odpakowaniu paczki z płytą.

Wzorem „poprzedniczki”, oficjalnie rozbudowany o czwartego członka zespół przygotował na Loewen II trzy pełnoprawne utwory oraz tym razem outro w postaci Vae Victis, skomponowane i nagrane przez samego Khorzona. W jego trakcie czekałem, aż usłyszę słowa „Tysiąc lat, tysiąc pierdolonych lat”. Dlaczego tak? Zrozumiecie, kiedy posłuchacie, teraz powiem tylko tyle, że brzmi ono jak daleki krewny jednego z utworów PEWNEGO znanego na całym świecie blackmetalowego zespołu z Polski. Planowana inspiracja czy „samo tak wyszło” – dla mnie nieistotne, to nie dwuminutowe outro jest tutaj gwoździem programu.Koncert zespołu NUNSLAUGHTER

Już w Czarnym Xięstwie słychać charakterystyczną podniosłość materiału z pierwszej EPki Königreichssaal, dzięki wokalom pojawia się też pewna teatralność i da się wyczuć sporo emocji włożonych w nowy materiał – od znanego z poprzednich dokonań wtedy-jeszcze-tria obłędu aż po uniesienia duchowe. Ot, black metal po lewińsku, który bardzo lubię. Absolutnym majstersztykiem jest za to utwór Semana Tragica, lirycznie najprawdopodobniej nawiązujący do września 2024 roku, kiedy to Lewin Brzeski został niemal w całości zalany. Kompozycja porusza i udanie obrazuje tragizm tamtych wydarzeń, a wieńczące ją dźwięki płynącej wody połączone z delikatnym przygrywaniem gitary akustycznej doprowadziły mnie nawet do lekkiego wzruszenia i kontemplacji nad cierpieniem dotkniętych tą katastrofą ludzi. Cudo, po prostu cudo. Bardzo udany, mimo nieco kampowego otwarcia, jest również wykorzystujący fragmenty z poezji Micińskiego (podobnie zresztą jak Czarne Xięstwo) Wampyr Heretyk – instrumentalnie jest tu już bardziej klasycznie, choć podtrzymywane zróżnicowanie wokalu De Ateusa oraz wyraźnie zaznaczone klawisze sprawiają wrażenie uczestniczenia w jakimś mrocznym spektaklu, a dzięki ubarwieniu świetnej i bardzo chwytliwej końcówki kawałka akordeonem udało się zespołowi dołożyć do swojego grania odrobinę ludowości.

Jak więc widzicie, mimo jedynie niespełna dwudziestu minut, Königreichssaal udało się upchnąć na Loewen II sporo zawartości – i to nie na siłę. Materiał jest spójny, przemyślany i przede wszystkim szczery, co po prostu się czuje. Gdy muzyka potrafi niespodziewanie uderzyć w rzadko poruszane w moim przypadku struny, wiem, że obcuję z czymś z górnej półki. Takie właśnie jest Loewen II – to minialbum ocierający się wręcz o doskonałość. Niestety krótki, ale kto broni komukolwiek łączyć jego odsłuch razem z poprzednią EPką? No nikt.

Łukasz W.

Königreichssaal to zespół, który w pierwszej kolejności zapadł mi w pamięć poprzez osobę Papy Artura w składzie i kultowe zdjęcie w żonobijce na cmentarzu. Dopiero jakiś czas później zobaczyłem chłopaków na żywo, i to był drugi impuls do uzupełnienia sobie ich dyskografii. Stwierdzić trzeba, że każde kolejne wydawnictwo „Koników” jest inne, ale każde tak samo dobre. Nie inaczej jest w przypadku drugiej EP-ki zespołu, podobnie jak wcześniejsza zatytułowanej „Loewen”. To w sumie niecałe dwadzieścia minut muzyki w czterech aktach, ale ponownie muzyki na najwyższym poziomie. Stylistycznie nadal jest to black metal, i to nadal w bardzo polskim wydaniu. Nie tylko przez teksty, śpiewane tym razem w całości po polsku, z wykorzystaniem fragmentów poematów Tadeusza Micińskiego, ale i przez sam charakter tworzonych przez zespół dźwięków. Można by w tym przypadku rzucić takimi nazwami jak Furia czy Cultes Des Ghoules, choć będą to jedynie wskazówki a nie wielkie drogowskazy odnośnie zawartości „Loewen II”. Rzecz w tym, że muzyka ta jest równie emocjonalna, i poniekąd teatralna, co dwóch wymienionych klasyków. Równie niekonwencjonalna, bowiem pod względem aranżacji łamane są wszelkie standardy, a i wykorzystane instrumentarium wybiega poza ramy ortodoksji (w „Wampir Heretyk” można na przykład usłyszeć dość przaśne linie akordeonowe). Dzięki owej emocjonalności, EP-ka ta jest niezwykle wciągająca i intrygująca, a rzeczona teatralność sprawia, że słowa pokroju „Tak, to faktycznie jest coś niecodziennego” same cisną się na usta. Naprawdę sporo tutaj ciekawych rozwiązań, sporo zmian tempa, tajemniczego klimatu, ale i siarczystego biczowania. I co ważne, to nie jest materiał na jedno przesłuchanie, bo tak naprawdę zaczyna „gadać” pełnym głosem dopiero po kilku okrążeniach. Pomimo wspomnianej różnorodności daleko tej muzyce od przejaskrawionej hipsterki. To nadal jest black metal w najdosłowniejszym tego słowa znaczeniu, tylko po raz kolejny zagrany inaczej, po swojemu, prosto z serca. I kolejny dowód na indywidualność i siłę polskiej sceny. Nie będę się rozpisywał nad szczegółami, bo uważam, że „Loewen II” to materiał, który każdy powinien odsłuchać sam, i sam odkryć wszelkie jego niuanse. Gorąco zachęcam, bo warto.

jesusatan



..::TRACK-LIST::..

1. Czarne Xięstwo 05:17
2. Semana Tragica 06:38
3. Wampyr Heretyk 05:15
4. Vea Victis 01:59



..::OBSADA::..

De Atevs - Vocals, Guitars
Papa Artur - Bass
Jakob - Drums

Guest appearances:
Classic guitar by Tomasz Mikrut
Samples and keyboards by Przemysław Nowak
Voices and noises by Lubomirski


https://www.youtube.com/watch?v=ckjrCbgokKg


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Może i nazwy Pseudogod nie ma jakiejś nad wyraz porywającej, ale to nic – cała reszta jest bliska memu czarnemu sercu.

Bo Rosjanie na swoim debiucie napierdalają obłąkany i oddany sprawie black metal. Że coś będzie się działo, to widać już po okładce, którą wysmarował im człek odpowiedzialny za front covery Inquisition. Czyli smak już się może wyostrzyć. Potem naciskamy play – głośniki stają w płomieniach. Bestialstwo sięga apogeum, kiedy do głosu dochodzi I.S.K.H. odpowiedzialny za wokale – infernalny podmuch prosto z jego pieczary w waszą stronę zwęgla skórę na głowie, odsłaniając żółte zęby. Gdy zauważacie palące bąble na kończynach to znak, że „Deathwomb Catechesis” znajduje się obecnie w trzecim stadium – utworze „Saturnalia (Night Of The Return…)”. Nagle furia ustaje i przechodzi w złowieszcze i powolne pastwienie się nad Waszym truchłem. Pseudogod zmienia tempo co jakiś czas zresztą (mimo wszystko przeważają tu duże szybkości), nie zmieniając przy tym jednak piekielnej atmosfery muzyki. No i muszę, po prostu muszę wspomnieć o wspaniałej roli, jaką pełni tutaj gitara basowa – uwielbiam takie brzmienie tego instrumentu, dodającego masy brudu do i tak obskurnego już black metalu. Nie jest to zdecydowanie black metal dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z tym gatunkiem, nie jest to w ogóle muzyka dla dziewięćdziesięciu procent zjadaczy metalowego chleba, którzy wiedzę o tym „co trzeba mieć na półce” czerpią z oficjalnych magazynów.

Pseudogod mogę polecić ciekawym tego, jak brzmi piekło. „Deathwomb Catechesis” kojarzy mi się bowiem z oszalałymi ognistymi językami buchającymi dookoła słuchacza ilekroć odtwarza on ten album. Skoczcie w te płomienie.

Oracle

The one thing which makes Pseudogod stand out among other representatives of the death/black metal scenes as a whole, is their unparalleled mastery at creating a sense of monumentality – a quality so crucial and inherent to the genre, yet also one that oftentimes falls by the wayside. To call their magnum opus “Deathwomb Catechesis” – a name which fits perfectly with the aforementioned notion of vastness – simply a “brutal” album would be an understatement, as its depth and cohesion, both conceptual as well as atmospheric, easily transcends all of the usual preconceptions related to this sort of music.

The richness of sound, unwavering throughout the album’s entire duration, is on par with, if not exceeding the other powerhouses in the genre - Teitanblood and Grave Miasma, to name but a few. Familiar vibrant riffing, heavily reverberated and distant, constructs an impenetrable wall of noise, easily comparable to the violent and unrelenting sound of a great whirring buzz-saw, while the thunder like pulsing of drums – a muddy but extremely impactful kick, and a fiery, volatile snare - dances between mid-tempo and classic blast beats, further demarcating the peculiar infernal texture exclusive to this record. In true black/death metal fashion, vocals are strong, frenzied and passionate – lowest of growls, proclaiming deep devotion to the unholy cause. Still, though the drowned and raw production of each separate segment is memorable on its own, in actuality it is merely an instrument towards realization of a qualitatively different totality – a larger-than-life, unforgiving immensity, a striving towards the intrinsic enormity of a religious experience. And it shows.

Catecheses are, in broadest of terms, instructions used to educate followers of Christianity, show them the “only true way”, usually by word of mouth.“Deathwomb…” represents a perverted interpretation of this concept. It functions as a whole through consistent and intense instrumentation, paired with shockingly effective visual imagery and becomes in itself a proclamation of fiendish grandeur, a “message for the masses” reaching far beyond the mundane statements of today’s black metal. As such, it should hold a spot in any loyal fan’s collection.



..::TRACK-LIST::..

1. Vehement Decimation 04:40
2. Malignant Spears 04:29
3. Saturnalia (Night Of The Return...) 04:36
4. Azazel 05:36
5. The Antichrist Victory 04:23
6. Necromancy Of The Iron Darkness 04:02
7. Encarnacion Del Mal 05:06
8. The Triangular Phosphorescence 07:45



..::OBSADA::..

Nzgl - Bass
Yogsothoth - Drums
D.Nekros - Guitars
I.S.K.H. - Vocals
Spīritō Destitutus - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=Su0buCsrE9A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Może i nazwy Pseudogod nie ma jakiejś nad wyraz porywającej, ale to nic – cała reszta jest bliska memu czarnemu sercu.

Bo Rosjanie na swoim debiucie napierdalają obłąkany i oddany sprawie black metal. Że coś będzie się działo, to widać już po okładce, którą wysmarował im człek odpowiedzialny za front covery Inquisition. Czyli smak już się może wyostrzyć. Potem naciskamy play – głośniki stają w płomieniach. Bestialstwo sięga apogeum, kiedy do głosu dochodzi I.S.K.H. odpowiedzialny za wokale – infernalny podmuch prosto z jego pieczary w waszą stronę zwęgla skórę na głowie, odsłaniając żółte zęby. Gdy zauważacie palące bąble na kończynach to znak, że „Deathwomb Catechesis” znajduje się obecnie w trzecim stadium – utworze „Saturnalia (Night Of The Return…)”. Nagle furia ustaje i przechodzi w złowieszcze i powolne pastwienie się nad Waszym truchłem. Pseudogod zmienia tempo co jakiś czas zresztą (mimo wszystko przeważają tu duże szybkości), nie zmieniając przy tym jednak piekielnej atmosfery muzyki. No i muszę, po prostu muszę wspomnieć o wspaniałej roli, jaką pełni tutaj gitara basowa – uwielbiam takie brzmienie tego instrumentu, dodającego masy brudu do i tak obskurnego już black metalu. Nie jest to zdecydowanie black metal dla tych, którzy dopiero zaczynają przygodę z tym gatunkiem, nie jest to w ogóle muzyka dla dziewięćdziesięciu procent zjadaczy metalowego chleba, którzy wiedzę o tym „co trzeba mieć na półce” czerpią z oficjalnych magazynów.

Pseudogod mogę polecić ciekawym tego, jak brzmi piekło. „Deathwomb Catechesis” kojarzy mi się bowiem z oszalałymi ognistymi językami buchającymi dookoła słuchacza ilekroć odtwarza on ten album. Skoczcie w te płomienie.

Oracle

The one thing which makes Pseudogod stand out among other representatives of the death/black metal scenes as a whole, is their unparalleled mastery at creating a sense of monumentality – a quality so crucial and inherent to the genre, yet also one that oftentimes falls by the wayside. To call their magnum opus “Deathwomb Catechesis” – a name which fits perfectly with the aforementioned notion of vastness – simply a “brutal” album would be an understatement, as its depth and cohesion, both conceptual as well as atmospheric, easily transcends all of the usual preconceptions related to this sort of music.

The richness of sound, unwavering throughout the album’s entire duration, is on par with, if not exceeding the other powerhouses in the genre - Teitanblood and Grave Miasma, to name but a few. Familiar vibrant riffing, heavily reverberated and distant, constructs an impenetrable wall of noise, easily comparable to the violent and unrelenting sound of a great whirring buzz-saw, while the thunder like pulsing of drums – a muddy but extremely impactful kick, and a fiery, volatile snare - dances between mid-tempo and classic blast beats, further demarcating the peculiar infernal texture exclusive to this record. In true black/death metal fashion, vocals are strong, frenzied and passionate – lowest of growls, proclaiming deep devotion to the unholy cause. Still, though the drowned and raw production of each separate segment is memorable on its own, in actuality it is merely an instrument towards realization of a qualitatively different totality – a larger-than-life, unforgiving immensity, a striving towards the intrinsic enormity of a religious experience. And it shows.

Catecheses are, in broadest of terms, instructions used to educate followers of Christianity, show them the “only true way”, usually by word of mouth.“Deathwomb…” represents a perverted interpretation of this concept. It functions as a whole through consistent and intense instrumentation, paired with shockingly effective visual imagery and becomes in itself a proclamation of fiendish grandeur, a “message for the masses” reaching far beyond the mundane statements of today’s black metal. As such, it should hold a spot in any loyal fan’s collection.





..::TRACK-LIST::..

1. Vehement Decimation 04:40
2. Malignant Spears 04:29
3. Saturnalia (Night Of The Return...) 04:36
4. Azazel 05:36
5. The Antichrist Victory 04:23
6. Necromancy Of The Iron Darkness 04:02
7. Encarnacion Del Mal 05:06
8. The Triangular Phosphorescence 07:45



..::OBSADA::..

Nzgl - Bass
Yogsothoth - Drums
D.Nekros - Guitars
I.S.K.H. - Vocals
Spīritō Destitutus - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=Su0buCsrE9A


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Aurora to dwudziesty czwarty, najnowszy album studyjny angielskiego zespołu rocka progresywnego Yes, wydany 12 czerwca 2026 roku nakładem InsideOut Music i Sony Music. Zespół Yes rozpoczął pracę nad albumem wkrótce po premierze „Mirror to the Sky” w maju 2023 roku. Yes to brytyjska grupa rockowa będąca przedstawicielem progresywnego rocka, lecz najczęściej jej muzykę określa się jako rock symfoniczny. Yes wypracowała bardzo charakterystyczne, głębokie brzmienie, oparte na skomplikowanych harmoniach, złożonych rytmach oraz wirtuozerii warsztatowej. Jej członkowie wykorzystują instrumenty akustyczne, elektryczne i elektroniczne. Grupa została założona w 1968 i jest aktywna do dziś. W 2017 zespół został wprowadzony do Rock and Roll Hall of Fame.

Artist: Yes

Title: Aurora

Country: Wielka Brytania

Year: 2026

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Aurora
2.Turnaround Situation
3.Love Lies Dreaming
4.Countermovement
i. Taro
ii. Anytime Soon
iii. Blink of an Eye
iv. Freedom's Edge
5.Ariadne
6.All Hands on Deck
7.Outside the Box
i. Light
ii. Outbox
8.Emotional Intelligence
9.Jambustin'
10.Watching the River Roll

..::INFO::..

Finntroll to fiński zespół folkmetalowy, założony w Helsinkach w 1997. Zespół wykonuje skoczną, dynamiczną muzykę, łączącą elementy black metalu i fińskiej polki zwanej humppa. Mimo iż jest to fiński zespół, to teksty utworów są w języku szwedzkim, ponieważ ten język brzmi "cholernie trollowato" według Jamsena, założyciela zespołu, którego ojczystym językiem jest właśnie szwedzki. Finntroll został założony w 1997 roku przez Teemu Raimoranta (Somnium), gitarzystę zespołu Impaled Nazarene oraz Jana Jamsena (Katla). Ich pierwsze demo, Rivfader, zostało nagrane rok później, w 1998 r. Po nagraniu dema do zespołu dołączyli Samu Ruotsalainen (z Barathrum i Rapture), Samuli Ponsimaa, Henri Sorvali (z Moonsorrow) i Sami Uusitalo. Podpisany kontrakt z wytwórnią Spikefarm zaowocowało pierwszą płytą Midnattens Widunder wydaną w 1999 roku. Druga płyta zespołu.

Title: Jaktens Tid

Artist: Finntroll

Country: Finlandia

Year: 2001

Genre: Folk Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Krig (Intro)
2.Fodosagan
3.Slaget Vid Blodsalv
4.Skogens Hamnd
5.Jaktens Tid
6.Bakom Varje Fura
7.Kitteldags
8.Krigsmjod
9.Vargtimmen
10.Kyrkovisan
11.Den Hornkronte Konungen
12.Aldhissla
13.Tomhet och Tystnad Harska
14.Outro

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Underground Thrash Metal classic finally available again! Wargasm’s “Why Play Around?” is a criminally overlooked Thrash Metal masterpiece, now remastered and reissued again! Originally unleashed in 1988, this cult classic rips with razor sharp riffing, frenetic solos and vitriolic energy that easily rivals the Big 4! From the neck snapping opener “Wasteland” to the molten assault of “Revenge” and the epic nine minute title track “Wargasm,” the Spillberg brothers (Rich & Barry) and Bob Mayo crafted a record that’s ferocious, technical and ahead of its time. No filler. No compromise. Just pure, unfiltered Thrash Metal!



In 1988, many thrash bands were already making a name for themselves. The genre had reached it's peak, with many classics coming out that year. In Boston, Massachusetts however, one band was about to dominate and unleash a monster of a thrash album. That band was Wargasm, who started out as Maniac and released a demo titled "Rainbows, Kittens, Flowers & Puppies". They changed their name to Wargasm shortly after and signed to Profile Records, releasing their debut "Why Play Around?" not too long after. Let's talk about this classic...

The record starts off with the amazing "Wasteland", which contains some incredible riffs from Rich Spillberg. Spillberg is one of the most underrated thrash guitarists out there, he is an absolute MONSTER of a guitar player! His solo on this track is just the beginning. Bob Mayo is a excellent bass player and vocalist, his bass is a little hard to hear unfortunately though. His vocals are great, but I always seem to get the image of Kermit the Frog singing the lyrics because he sounds so much like him LOL! Rich's brother Barry Spillberg handles drum duties. He is an excellent drummer, and does a great job of keeping time. His drumming fits the music perfectly, there's no complaints here.

"Revenge" is easily one of the best thrash songs ever, with an instantly memorable riff from Rich. The lyrics here are awesome too, "He's on a rampage, on the run, more hellbent then you've ever seen. Trying to tell him that he's got no right is like putting out fire with gasoline!" One word to describe that line: BADASS! Rich's solo is easily one of my favorites of all time, I'm 100% serious. The solo is purely wargasmic (pun intended), and it could go on for hours upon hours and it still wouldn't be enough! Overall, this track is a highlight!

"Bullets and Blades" is another killer thrasher with some very intricate fret board work by Rich. Mayo's vocals here are among the best on the album too. "Undead" opens with the sound effects of zombies with a creepy guitar intro before BOOM and a riff comes out of nowhere, it scared the living shit out of me upon first listen haha. In the middle song, Rich does some sick guitar harmonics. The closing is great and a perfect ending to a killer song. "Merritt's Girlfriend" is just a transitional track, nothing special here.

"Sudden Death" is bound to make you headbang into oblivion with it's heavy chugging riff in the intro. The solo sounds very Kirk Hammett inspired, this track is underrated. "Wargasm" is an epic 9 minute riff fest with lyrics talking about war and nuclear missles, this is undoubtedly another highlight. "Le Coucou" is actually a baroque piece written by French composer Louis-Claude Daquin in the 1700's. Being a huge fan of classical music, I absolutely love this. Mayo's bass gets it's chance to shine here which is nice and Rich does a fantastic job of converting the music to guitar. Overall, it's a enjoyable piece. The record closes with the furious thrasher "Humanoid", which contains a riff in the middle of the song which reminds me of Stormtroopers of Death. It is a great way to close out a masterpiece of a thrash album.

If you crave old school thrash and are hungry for underrated classics, then this is a MUST LISTEN! Rich's guitar work is state-of-the-art, Bob Mayo is a one of a kind vocalist, and Barry is a wonderful drummer. I recommend this for fans of Testament, Xentrix, Forced Entry and Anthrax.

ThrashFanatic


The unanimous winners of the “best not very known thrash metal album of all times” award, Wargasm’s “Why Play Around” remains one of the twenty greatest works of thrash in metal history. Believe it or not, I only found about its existence in January, 2005 (yes, I know…) when a friend of mine gave me the CD as a present for my birthday; true story. Why it had been hiding from me so steadfastly all this time is subject to further investigation. Anyway, we got acquainted, better late than never, and have been best of buddies ever since. I listen to it once every 2/3 weeks just for the pure pleasure of it, especially when I feel like moshing around the house to oblivion. It’s a sheer mystery why this talented trio from Boston, Massachusetts, never received a place on the front row… They had the requisite pre-history when the guys changed their name twice, from Overkill (no, not those ones) to Maniac, and from Maniac to Wargasm; they started very early in 1982 with all the other pioneers; they released their debut in the best year for metal… And yet, they couldn’t quite rise aboveground the way other debutantes that same year (Vio-Lence, Toxik, Realm, Forbidden) did. The other acts’ cassettes were lying around the studios, and later in the shops whereas those of The Wargasms were nowhere to be found. Was there something wrong with the band name? Or do I detect another global conspiracy here…

It beats me why there aren’t at least twenty or so reviews written about this opus so far… To continue, what one can’t deny is the fact that there was a lot of playing around the metal field in the late-80s’, and some of the greatest works of the movement were produced back then. Wargasm’s debut stands proud as one of the milestones of American thrash metal. Actually, one would find it hard to cite a better, genuinely compulsive roller-coaster than the one reviewed here. Using the only Maniac demo as a base for this endeavour, the band waste no time joining the fray with the smashing speed/thrashing opener “Wasteland”, an infectious cut, a perennial hymn which also introduces the vocalist Bob Mayo’s effective semi-clean/semi-declamatory, mid-ranged vocals. It also paves the path for the coming of “Revenge”, one of the ten finest thrash metal numbers ever, with the most spontaneous, moshing introductory riff composed, a perennial feast for the fans of all generations who will be jumping around like demented throughout these 7-min of mandatory thrash metal history.

“Bullets & Blades” is the little brother of “Revenge” with impetuous galloping riffs racing each other this “race” topped by a great memorable chorus and followed by an excellent more technical twist near the end. More aggressive thrashing comes with “Undead” the riff “storm” instigated lasting for 6.5-min. Time for a rest with the short balladic instrumental “Merritt’s Girlfriend” before “Sudden Death” comes cutting with the sharpest, steelest riffs around which change into something more stylish and technical later and vice versa until a fast-paced “skirmish” finishes off this eventful “dialogue”. “Wargasm” unleashes a hard galloping “assault” for a start, but the delivery becomes choppier and more intricate later turning this composition into a 9-min cavalcade of elaborate, nearly progressive thrashing which amazingly pulls it off without the use of any lead sections, a riff-driven bliss second to none with a stupendous atmospheric, doomy ending. Another very well deserved break for the band with Mayo displaying his skills on the bass on the nice all-instrumental piece “Le Cou Cou”, the others bracing themselves for their final performance on the closing “Humanoid”, a raging thrasher with all the claims to be the most brutal cut here well justified, the guys moshing out with reckless abandon interrupting their fast-paced exploits for a more officiant slower interlude.

Three Bostonians are responsible for some of the most treasured 45-min of classic thrash; incredible, but a fact! Ranking right up there with the feat of their compatriots during the early days of the War of Independence (remember “The Boston Tea Party”). Well, this trio may not find their place in the annals of American music history the way other less significant and less proficient ones did. In cases like this one can’t stop wondering about the illogical phenomenon which the metal world is: how does it select those to be placed on the road to fortune and glory, and how does it select the ones who would be solely remembered by a few initiated fans? It boggles the mind, but I guess in this random, lottery-like “logic” lies its charm as well. Wargasm were not one of the lucky acts to be at the right place, at the right time; they didn’t have the requisite connections within the music business “jungle”. So they had to satisfy their ambition by “merely” becoming the finest thrash metal export of Massachusetts, recognition that stands up to this day. An achievement attained with their very first full-length…

Saying that, I by no means want to invalidate the band’s subsequent output. It’s just that when an act begins a career with such a strong first effort, what follows would invariably be compared to its mighty predecessor. The band were probably aware of what a great album they had created, and may have decided to wait for it to gain inertia and top the charts. For reasons already well explained, that never happened and the guys found themselves one day, in the mid-90’s under entirely different regulations established on the scene. “Ugly” environment by all means which was reflected in the album-title of their sophomore release which contained some well-constructed metal, as a matter of fact, nothing “ugly” music-wise, a pretty listenable combination between the old and the modern sound with a couple of tracks nearly reaching the intensity of the debut. The guys were still playing around, but in a less inspired fashion, a gradually expanding lethargic state that became way more tangible on their swansong two years later, aptly titled “Suicide Notes”, the band signing off without putting up much of a fight with these unimpressive, rehashed post-thrash “notes”.

The guys reformed three times in the new millennium, in 2004, 2008, and 2014, consequently splitting-up the same number of times. Their last reformation spell so far was the most productive one with a compilation, a live album, a re-release of the Maniac demo, and an EP the latter featuring a brand new track (“Suicide Squad”) and a Tank cover (“Power of the Hunter”). A Grand Slam was a very possible occurrence with a full-length hopefully looming on the horizon… but no: the band decided to stop playing around for the umpteenth time. Well, “Four Times a Charm”, I’ve heard people say, so the next reunion should bring their wargasmic contribution to thrash metal’s second golden period.

bayern



..::TRACK-LIST::..

1. Wasteland 03:57
2. Revenge 07:01
3. Bullets and Blades 03:49
4. Undead 06:27
5. Merritt's Girlfriend 00:43
6. Sudden Death 04:59
7. Wargasm 09:13
8. Le Cou Cou 02:20
9. Humanoid 04:49



..::OBSADA::..

Bob Mayo - Bass, Vocals
Barry Spillberg - Drums
Rich Spillberg - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=3n4DydYOixo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Underground Thrash Metal classic finally available again! Wargasm’s “Why Play Around?” is a criminally overlooked Thrash Metal masterpiece, now remastered and reissued again! Originally unleashed in 1988, this cult classic rips with razor sharp riffing, frenetic solos and vitriolic energy that easily rivals the Big 4! From the neck snapping opener “Wasteland” to the molten assault of “Revenge” and the epic nine minute title track “Wargasm,” the Spillberg brothers (Rich & Barry) and Bob Mayo crafted a record that’s ferocious, technical and ahead of its time. No filler. No compromise. Just pure, unfiltered Thrash Metal!



In 1988, many thrash bands were already making a name for themselves. The genre had reached it's peak, with many classics coming out that year. In Boston, Massachusetts however, one band was about to dominate and unleash a monster of a thrash album. That band was Wargasm, who started out as Maniac and released a demo titled "Rainbows, Kittens, Flowers & Puppies". They changed their name to Wargasm shortly after and signed to Profile Records, releasing their debut "Why Play Around?" not too long after. Let's talk about this classic...

The record starts off with the amazing "Wasteland", which contains some incredible riffs from Rich Spillberg. Spillberg is one of the most underrated thrash guitarists out there, he is an absolute MONSTER of a guitar player! His solo on this track is just the beginning. Bob Mayo is a excellent bass player and vocalist, his bass is a little hard to hear unfortunately though. His vocals are great, but I always seem to get the image of Kermit the Frog singing the lyrics because he sounds so much like him LOL! Rich's brother Barry Spillberg handles drum duties. He is an excellent drummer, and does a great job of keeping time. His drumming fits the music perfectly, there's no complaints here.

"Revenge" is easily one of the best thrash songs ever, with an instantly memorable riff from Rich. The lyrics here are awesome too, "He's on a rampage, on the run, more hellbent then you've ever seen. Trying to tell him that he's got no right is like putting out fire with gasoline!" One word to describe that line: BADASS! Rich's solo is easily one of my favorites of all time, I'm 100% serious. The solo is purely wargasmic (pun intended), and it could go on for hours upon hours and it still wouldn't be enough! Overall, this track is a highlight!

"Bullets and Blades" is another killer thrasher with some very intricate fret board work by Rich. Mayo's vocals here are among the best on the album too. "Undead" opens with the sound effects of zombies with a creepy guitar intro before BOOM and a riff comes out of nowhere, it scared the living shit out of me upon first listen haha. In the middle song, Rich does some sick guitar harmonics. The closing is great and a perfect ending to a killer song. "Merritt's Girlfriend" is just a transitional track, nothing special here.

"Sudden Death" is bound to make you headbang into oblivion with it's heavy chugging riff in the intro. The solo sounds very Kirk Hammett inspired, this track is underrated. "Wargasm" is an epic 9 minute riff fest with lyrics talking about war and nuclear missles, this is undoubtedly another highlight. "Le Coucou" is actually a baroque piece written by French composer Louis-Claude Daquin in the 1700's. Being a huge fan of classical music, I absolutely love this. Mayo's bass gets it's chance to shine here which is nice and Rich does a fantastic job of converting the music to guitar. Overall, it's a enjoyable piece. The record closes with the furious thrasher "Humanoid", which contains a riff in the middle of the song which reminds me of Stormtroopers of Death. It is a great way to close out a masterpiece of a thrash album.

If you crave old school thrash and are hungry for underrated classics, then this is a MUST LISTEN! Rich's guitar work is state-of-the-art, Bob Mayo is a one of a kind vocalist, and Barry is a wonderful drummer. I recommend this for fans of Testament, Xentrix, Forced Entry and Anthrax.

ThrashFanatic


The unanimous winners of the “best not very known thrash metal album of all times” award, Wargasm’s “Why Play Around” remains one of the twenty greatest works of thrash in metal history. Believe it or not, I only found about its existence in January, 2005 (yes, I know…) when a friend of mine gave me the CD as a present for my birthday; true story. Why it had been hiding from me so steadfastly all this time is subject to further investigation. Anyway, we got acquainted, better late than never, and have been best of buddies ever since. I listen to it once every 2/3 weeks just for the pure pleasure of it, especially when I feel like moshing around the house to oblivion. It’s a sheer mystery why this talented trio from Boston, Massachusetts, never received a place on the front row… They had the requisite pre-history when the guys changed their name twice, from Overkill (no, not those ones) to Maniac, and from Maniac to Wargasm; they started very early in 1982 with all the other pioneers; they released their debut in the best year for metal… And yet, they couldn’t quite rise aboveground the way other debutantes that same year (Vio-Lence, Toxik, Realm, Forbidden) did. The other acts’ cassettes were lying around the studios, and later in the shops whereas those of The Wargasms were nowhere to be found. Was there something wrong with the band name? Or do I detect another global conspiracy here…

It beats me why there aren’t at least twenty or so reviews written about this opus so far… To continue, what one can’t deny is the fact that there was a lot of playing around the metal field in the late-80s’, and some of the greatest works of the movement were produced back then. Wargasm’s debut stands proud as one of the milestones of American thrash metal. Actually, one would find it hard to cite a better, genuinely compulsive roller-coaster than the one reviewed here. Using the only Maniac demo as a base for this endeavour, the band waste no time joining the fray with the smashing speed/thrashing opener “Wasteland”, an infectious cut, a perennial hymn which also introduces the vocalist Bob Mayo’s effective semi-clean/semi-declamatory, mid-ranged vocals. It also paves the path for the coming of “Revenge”, one of the ten finest thrash metal numbers ever, with the most spontaneous, moshing introductory riff composed, a perennial feast for the fans of all generations who will be jumping around like demented throughout these 7-min of mandatory thrash metal history.

“Bullets & Blades” is the little brother of “Revenge” with impetuous galloping riffs racing each other this “race” topped by a great memorable chorus and followed by an excellent more technical twist near the end. More aggressive thrashing comes with “Undead” the riff “storm” instigated lasting for 6.5-min. Time for a rest with the short balladic instrumental “Merritt’s Girlfriend” before “Sudden Death” comes cutting with the sharpest, steelest riffs around which change into something more stylish and technical later and vice versa until a fast-paced “skirmish” finishes off this eventful “dialogue”. “Wargasm” unleashes a hard galloping “assault” for a start, but the delivery becomes choppier and more intricate later turning this composition into a 9-min cavalcade of elaborate, nearly progressive thrashing which amazingly pulls it off without the use of any lead sections, a riff-driven bliss second to none with a stupendous atmospheric, doomy ending. Another very well deserved break for the band with Mayo displaying his skills on the bass on the nice all-instrumental piece “Le Cou Cou”, the others bracing themselves for their final performance on the closing “Humanoid”, a raging thrasher with all the claims to be the most brutal cut here well justified, the guys moshing out with reckless abandon interrupting their fast-paced exploits for a more officiant slower interlude.

Three Bostonians are responsible for some of the most treasured 45-min of classic thrash; incredible, but a fact! Ranking right up there with the feat of their compatriots during the early days of the War of Independence (remember “The Boston Tea Party”). Well, this trio may not find their place in the annals of American music history the way other less significant and less proficient ones did. In cases like this one can’t stop wondering about the illogical phenomenon which the metal world is: how does it select those to be placed on the road to fortune and glory, and how does it select the ones who would be solely remembered by a few initiated fans? It boggles the mind, but I guess in this random, lottery-like “logic” lies its charm as well. Wargasm were not one of the lucky acts to be at the right place, at the right time; they didn’t have the requisite connections within the music business “jungle”. So they had to satisfy their ambition by “merely” becoming the finest thrash metal export of Massachusetts, recognition that stands up to this day. An achievement attained with their very first full-length…

Saying that, I by no means want to invalidate the band’s subsequent output. It’s just that when an act begins a career with such a strong first effort, what follows would invariably be compared to its mighty predecessor. The band were probably aware of what a great album they had created, and may have decided to wait for it to gain inertia and top the charts. For reasons already well explained, that never happened and the guys found themselves one day, in the mid-90’s under entirely different regulations established on the scene. “Ugly” environment by all means which was reflected in the album-title of their sophomore release which contained some well-constructed metal, as a matter of fact, nothing “ugly” music-wise, a pretty listenable combination between the old and the modern sound with a couple of tracks nearly reaching the intensity of the debut. The guys were still playing around, but in a less inspired fashion, a gradually expanding lethargic state that became way more tangible on their swansong two years later, aptly titled “Suicide Notes”, the band signing off without putting up much of a fight with these unimpressive, rehashed post-thrash “notes”.

The guys reformed three times in the new millennium, in 2004, 2008, and 2014, consequently splitting-up the same number of times. Their last reformation spell so far was the most productive one with a compilation, a live album, a re-release of the Maniac demo, and an EP the latter featuring a brand new track (“Suicide Squad”) and a Tank cover (“Power of the Hunter”). A Grand Slam was a very possible occurrence with a full-length hopefully looming on the horizon… but no: the band decided to stop playing around for the umpteenth time. Well, “Four Times a Charm”, I’ve heard people say, so the next reunion should bring their wargasmic contribution to thrash metal’s second golden period.

bayern



..::TRACK-LIST::..

1. Wasteland 03:57
2. Revenge 07:01
3. Bullets and Blades 03:49
4. Undead 06:27
5. Merritt's Girlfriend 00:43
6. Sudden Death 04:59
7. Wargasm 09:13
8. Le Cou Cou 02:20
9. Humanoid 04:49



..::OBSADA::..

Bob Mayo - Bass, Vocals
Barry Spillberg - Drums
Rich Spillberg - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=3n4DydYOixo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

Wykonawca: Bajm
Kraj: Polska
Typ: Album
Gatunek: Rock
Rok: 1985
Audio bitrate: 320Kbps
Audio kodek: mp3 2 kanały stereo

..::TRACK-LIST::..


01 - W Klatce Lwa
02 - Małpa I Ja
03 - Piramidy Na Niby
04 - Czaruj Mnie
05 - Ściany Mają Uszy, Uszy Znakomite
06 - Diabelski Krąg
07 - Martwa Woda
08 - Moja Wina, Wielka Wina
09 - Ucz Się, Ucz Się

OldiesPart076
⭐MP3 @320 kbps
MIXED BAG 17

Albums:
Jamie Carr - Awakening [1970]
Jane's Addiction - Up From The Catacombs (The Best Of) [2006]
Jimmy Barnes - My Criminal Record (DELUXE) [2019]
Jimmy Hughes & Mighty Joe Hicks - Mighty Joe Hicks '73 - Something Special '69 [1993]
Jimmy Page - This Guitar Kills [2003] 2CD
JJ Cale featuring Leon Russell - In Session at the Paradise Studios, L.A. 1979 [2003]
Joan Armatrading - Me Myself I [1980]
Joan Armatrading - Me Myself I, World Tour [2016]
Joe Bonamassa - Royal Tea [2020]
Joe Ely - Joe Ely [1977]
Joe Ely - Love In The Midst Of Mayhem [2020]
Joe Henry - Tiny Voices [2003]
Joe Jackson - Body And Soul [1984]
Joe Walsh - Clown Prince Of Rock 1981-91 [1991]
Joe Walsh - The Smoker You Drink The Player You Get [1973]
Joey Gregorash - North Country Funk [1971]
John & Philipa Cooper - The Cooperville Times [1969]
John Cale - Artificial Intelligence [1985]
John Denver - Sings (Private Press Album) [1966]
John Hiatt - Mystic Pinball [2012]
John Lawton & Diana Express - The Power Of Mind [2012]
John Lee Hooker - I'm John Lee Hooker [1959]
John Lees - A Major Fancy [1977]
John McLaughlin & The 4th Dimension - Live in San Francisco [2018]
John Mellencamp - No Better than This [2010]
John Miles - Anthology [1993]
John Murphy - Guardians of the Galaxy Vol. 3 (Original Score) [2023]
John Oates - 1000 Miles Of Life [2008]
John Oates - Mississippi Mile [2011]
John Oates Band - The Bluesville Session [2012]
John Peel - LAST TOP GEAR SHOW Before I Die [1975]
Johnny Clarke - Dreader Dread 1976-1978 [1998]
Johnny Mathis - A Certain Smile…. All His U.S. Hits 1956-1962 [2022]
Johnny Nicholas - Future Blues [2011]
Johnny Rivers - Anthology 1964-1977 [1991] 2CD
Johnny Winter - Progressive Blues Experiment [1968]
Johnny Winter - White, Hot and Blue [1978]
Jon Lord - Before I Forget [1982]
Joneses - Hard [1990]
Joss Stone - The Soul Sessions Vol. 2 [2012]
Julia Stone - By the Horns [2012]
Julian Cope - Peggy Suicide [1991]
Julie Driscoll & Brian Auger - London 1964-1967 [1977]
Julien Baker - Sprained Ankle [2015]
Justin Townes Earle - The Good Life [2008]
Kaiser Chiefs - Souvenir [2012]
Kaki King - Dreaming of Revenge [2008]
Kaleidoscope - Dive Into Yesterday 1967-69 [1996]
Karen Dalton - Cotton Eyed Joe [2007] 2CD
Karla Bonoff - All My Life The Best Of [1999]
Kate & Anna McGarrigle - Kate & Anna McGarrigle [1975]
Kate Ceberano - True Romantic, The Best of Kate Ceberano [1999]
Kazimierz Lux - Kazimierz Lux C.S. [1972]
Keb' Mo' - Keb' Mo' [1994]
Keith Relf - All the Falling Angels, Solo Recordings & Collaborations 1965-1976 [2020]
Keith Sweat - The Best Of Keith Sweat Make You Sweat [2004]
Kelli Scarr - Piece [2010]
Kelly Hogan - I Like To Keep Myself In Pain [2012]
Kelly Joe Phelps - Brother Sinner and the Whale [2012]
Ken Hensley - Love & Other Mysteries [2012]
Kendra Morris - Banshee [2012]
Keri Leigh - Arrival [1995]
Kevin Morby - Sundowner [2020]
Kevin Thista's Red Terror - On This Dark Street [2012]
Khan - Space Shanty [1972]
Kilburn + The High Roads Ft Ian Dury - Wotabunch! [1978]
Killers - Imploding the Mirage [2020]
Killers (Uruguay) - Good Bye [1972]
Kim Richey - Glimmer [1999]
King George Discovery - Pease of Mind [1968]
King Tuff - Mindblow [2006]
Kinks - Sleepwalker [1977]
Kirsty MacColl - All I Ever Wanted, The Anthology [2014] 2CD
Klaus Schulze - Blackdance [1986]
KLF - Chill Out [1994]
Korgis - Dumb Waiters [1980]
Kossoff, Kirke, Tetsu, Rabbit - Kossoff, Kirke, Tetsu, Rabbit [1972]
VA - A Snapshot In Time [2022]
VA - Folk Music from The Red Herring Fall Folk Festival 1969 [1969]
VA - Honeybeat, Groovy 60s Girl Pop []
VA - Irish Rock Ireland's Beat Groups [1993]
VA - Johnny Cash - Forever Words [2018]

...( Info )...

Wykonawca: Bajm
Kraj: Polska
Typ: Album
Gatunek: Rock
Rok: 1983
Audio bitrate: 320Kbps
Audio kodek: mp3 2 kanały stereo

...( TrackList )...

01 - Józek Nie Daruję Ci Tej Nocy
02 - Różowa Kula
03 - W Drodze Do Jej Serca
04 - O Key, O Key, Nic Nie Wiem, Nic Nie Wiem
05 - Co Mi Panie Dasz
06 - Żal Prostych Słów
07 - Po Prostu Stało Się
08 - Nie Ma Wody Na Pustyni
09 - Prorocy Świata

..::INFO::..

Angra to brazylijska grupa muzyczna tworząca progresywny power metal. Została założona w 1991 roku przez Rafaela Bittencourta i Marca Antunesa. Znana jest z używania w swojej muzyce elementów symfonicznych oraz folkloru regionalnego. Grupa została założona w 1991 roku przez Rafaela Bittencourta i Marco Antunesa do których dołączyli Andre Matos (Viper), Luis Mariutti (Firebox) oraz Kiko Loureiro. Po około roku prób powstało pierwsze demo nazwane Reaching Horizons, które zostało bardzo dobrze przyjęte przez krytykę i odniosło niespodziewany sukces zarówno w rodzimej Brazylii, jak i w Europie. Demo to było jednym z pierwszych wydawnictw Limb Music Products, które później wyrosło na jednego z największych europejskich wydawców muzyki power metalowej. W 2019 rpku na zawał serca zmarł wokalista zespołu Andre Matos. Wstawka zawiera pierwszy album studyjny zespołu nagrany w studiu Kaia Hansena (Gamma Ray) w Hamburgu i wydany w 1993 roku w Brazylii oraz Japonii. Album odniósł ogromny sukces (sprzedano ponad 100.000 kopii) i zdominował brazylijski magazyn Rock Brigade, zdobywając nagrody za najlepszy nowy zespół, najlepszy album, najlepszego wokalistę, najlepszego klawiszowca oraz najlepszą okładkę.

Title: Angels Cry

Artist: Angra

Country: Brazylia

Year: 1993

Genre: Folk Metal, Hard Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

Unfinished Allegro
Carry On
Time
Angels Cry
Stand Away
Never Understand
Wuthering Heights
Streets Of Tomorrow
Evil Warning
Lasting Child
I. The Parting Words
II. Renaissance