...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Przez dobre kilka miesięcy byliśmy zewsząd atakowani tematem pożegnalnej płyty Megadeth i jej znaczenia dla dalszych losów ludzkości. Wiadomo, to przecież taki wzruszający moment, koniec epoki i nieśmiertelne dziedzictwo pozostawione maluczkim – ogólnie podziw i smuteczek bardzo. O będącym w tym samym punkcie „kariery” Monstrosity jest natomiast cicho… Nie ma się bowiem co oszukiwać, przy tak niemożebnie rozciągniętym procesie twórczo-wydawniczym Screams From Beneath The Surface może się okazać ostatnim krążkiem w dorobku tego zasłużonego, acz niezbyt pracowitego zespołu, nawet jeśli Lee Harrison jeszcze nie zdaje sobie z tego sprawy.

Następca wydanego daaawno temu „The Passage Of Existence” powstał po paru istotnych zmianach w składzie, a to dość mocno — i w moim odczuciu niekoniecznie pozytywnie — odbiło się na kształcie tego materiału. Mój główny problem z Screams From Beneath The Surface polega na tym, że cuś tu mało the true Monstrosity w Monstrosity, zwłaszcza takiego, jakie lubię najbardziej. Mimo iż na album trafiło sporo elementów charakterystycznych dla zespołu, a całość jest zaaranżowana z klasą i zagrana po profesorsku, to wyczuwam pewne niedostatki tożsamości. Przejawia się to m.in. w małej ilości naprawdę wyrazistych i zapadających w pamięć riffów, paru podejrzanie zamulających fragmentach czy przesadnych nawiązaniach do Cannibal Corpse, na co ogromny wpływ mają zadziwiająco corpsegrinderowskie wokale Eda Webba (taki „The Colossal Rage” to już Kanibale w wersji premium, ale chyba nie o to chodzi).

Siódma płyta Monstrosity przy pierwszym kontakcie sprawia wrażenie takiej, no… stonowanej jak na to, do czego Amerykanie zdążyli nas przyzwyczaić. Ma to związek z tym, że zespół z sobie tylko wiadomych względów na początek i koniec wrzucił kawałki ociupinkę rozwlekłe, rozkręcające się dość wolno i pozbawione fajerwerków, spinając w ten sposób całość klamrą… nieruchawości. Pomiędzy „Banished To The Skies” a „The Dark Aura” jest już zdecydowanie lepiej, żwawiej i ciekawiej — polecam zwrócić uwagę na „Fortunes Engraved In Blood” i „Blood Works” — jednak wciąż nie na tyle, żeby gdzieś pojawił się efekt WOW, nawet jeśli gęsto poupychane solówki powodują opad kopary. Kto wie, może te utwory w wersjach koncertowych nabiorą surowej siły i większego pierdolnięcia? Chętnie to zweryfikuję.

Na muzykę zawartą na Screams From Beneath The Surface trochę kręcę nosem, ale już do produkcji nie mogę się absolutnie przyczepić, bo właśnie czegoś takiego oczekuję od fachowców, którzy biorą za swoją robotę niemałe pieniądze. Szczególnie cieszy mnie ponowne włączenie w konfigurację ludzko-studyjną Jima Morrisa, Marka Pratora i Morrisound – dzięki ich staraniom krążek brzmi tak, jak powinien brzmieć współcześnie nagrany klasyczny w formie death metal z Florydy. Grubiutki i super czytelny bas jest tylko bonusem, o który nie śmiałem prosić.

Za sprawą Screams From Beneath The Surface Monstrosity dowiedli, że jeszcze do końca nie skapcanieli i ciągle stać ich na udane albumy, jednakowoż nie jestem przekonany, że starczy im sił i czasu na zmajstrowanie kolejnego longa. Nic się nie stanie, gdy padną w międzyczasie – lukę po nich już dzielnie wypełniają Skeletal Remains. 7 i pół to może i mało dla takich weteranów, ale i tak czuję, że ocena jest naciągana.

demo


Monstrosity have been a death metal institution for over 30 years. They were part of the big Floridian death metal boom of the late 80s/early 90s, but were always overshadowed by the likes of Death, Morbid Angel, Deicide, and Obituary. That said, their 1992 Imperial Doom debut brought the death-thrashing thunder and introduced the world to one George “Corpsegrinder” Fisher. He and his neck left after their second album to join Cannibal Corpse, but Monstrosity soldiered on, releasing a string of good to very good albums, including their most recent, 2018s The Passage of Existence. With 2 original members remaining, the band is now rounded out with a new guitarist and vocalist. Can the infusion of fresh blood keep the Monstrosity carcass moving in the right direction for 7th album, Screams from Beneath the Surface?

For a long-time listener of the band, opener “Banished to the Skies” may cause a jolt. It’s an Amon Amarth-esque melodeath piece with a bit of an epic vibe, which is not the usual Monstrosity modality. It’s a good song with a dark, brooding mood, fluid guitar work, and moments that remind me of vintage Edge of Sanity, but it’s definitely not what I would expect from these Florida men. Things quickly revert to caveman death thrashery on “The Colossal Rage,” and the mission statement is to pummel with lead pipe savagery. New throat Ed Webb (ex-Massacre) is effectively brutal, and the riffs have touches of Cannibal Corpse and old school Deicide. It’s entirely solid, entertaining death metal and sure to get the blood moving. “The Atrophied” is even more frenetic and thrashified, with slower, more epic Viking metal segments that serve as a contrast. The solos are colorful and beautifully melodic, which makes them pop out from the caveman Viking aesthetic.

The band clearly wanted to try several different things here. Their core thrashed-up death metal sound is present, but with overlays of epic melo death and doom that add dimensions to their blue-collar thugery. “Fortunes Engraved in Blood” is an example where the band tries to bring all these elements together. It’s part Floridian death, part macho melodeath, with touches of prog in the guitar work. The fact that it works is a testament to their writing and playing. The remainder of Screams features tracks with the various elements playing a greater or lesser role, and most of them work well enough. “The Thorns” is a darker, doomy piece that feels especially sharp, and “The Dark Aura” treads the same muddy battlefield as Bolt Thrower with slower power chugs and a grinding, inevitable feeling. It’s all well done, competent death metal that tries to push the envelope creatively in small ways, but unfortunately, much of it sits in that “good but not much more” category. A few of the meaner, more violent cuts reach higher since the death-thrash approach is Monstrosity’s best weapon, and why people come to the monster yard in the first place. At just under 44 with no song feeling like filler, Screams is a pretty easy spin with plenty of raw energy. The production is crisp and clean, but wholly lacking the edge and murk I prefer in my death metal.

Ed Webb is a well-traveled, extra-seasoned death vet, and his vocals are a good anchor for what Monstrosity do here. He’s got a classically big, burly death roar and can pull out effective blackened screams when called upon, though he can feel like a standard-issue croaker at times. Guitarist Matt Barnes and new axe Justin Walker show all kinds of talent and skill, forging nasty death riffs, ragged thrash leads, and some highly impressive, nearly neo-classical solo work. Some moments take me back to the glory days of 90s James Murphy, and that’s a great thing. This is a very talented crew, and they have the ambition to go beyond the usual caveman fare, which I respect.

Screams from Beneath the Surface is a solid death metal platter with a few barn burners and some interesting twists and surprises. It likely won’t make many end-of-year lists, but Monstrosity are still alive, capable, and trying new things. Not every death metal act with 30-plus years in the game can claim the same. Worth a listen. Hail, Florida men!

Steel Druhm



..::TRACK-LIST::..

1. Banished to the Skies 06:40
2. The Colossal Rage 03:24
3. The Atrophied 05:27
4. Spiral 03:15
5. Fortunes Engraved in Blood 03:32
6. Vapors 03:23
7. The Thorns 03:54
8. Blood Works 03:16
9. The Dark Aura 04:08
10. Veil of Disillusion 05:17



..::OBSADA::..

Vocals - Ed Webb
Bass - Mark Van Erp
Drums - Lee Harrison
Guitar - Justin Walker
Guitar - Matt Barnes



https://www.youtube.com/watch?v=73wELS7JayY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!