...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 15 - Sessions 3
July 10, 1969
1. The Court Of The Crimson King (Take 6) 9:38

July 16, 1969
2. The Court Of The Crimson King (Take 1 And 2) 13:52
3. The Court Of The Crimson King (Takes 3 To 7) 31:10
4. The Court Of The Crimson King (Takes 8 To 10) 17:11
5. The Court Of The Crimson King (Trailer Take 1) 2:37




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Suzi Quatro - Greatest Hits
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Suzi Quatro
Album................: Greatest Hits
Genre................: Rock, Glam
Source...............: CD
Year.................: 1999
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: EMI Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Suzi Quatro - Can The Can [03:35]
2. Suzi Quatro - 48 Crash [03:54]
3. Suzi Quatro - Daytona Demon [03:59]
4. Suzi Quatro - Devil Gate Drive [03:48]
5. Suzi Quatro - Too Big [03:21]
6. Suzi Quatro - Fever [03:41]
7. Suzi Quatro - The Wild One [02:52]
8. Suzi Quatro - Your Mama Won't Like Me [03:59]
9. Suzi Quatro - All Shook Up [03:48]
10. Suzi Quatro - Make Me Smile (Some Up And See Me) [03:43]
11. Suzi Quatro - Tear Me Apart [02:59]
12. Suzi Quatro - Born To Run [04:01]
13. Suzi Quatro - If You Can't Give Me Love [03:52]
14. Suzi Quatro - The Race Is On [03:57]
15. Suzi Quatro - You Keep A Knockin' [03:14]
16. Suzi Quatro - Move It [03:38]
17. Suzi Quatro - Roxy Roller [03:07]
18. Suzi Quatro - She's In Love With You [03:33]
19. Suzi Quatro - Mama's Boy [03:35]
20. Suzi Quatro - I've Never Been In Love [03:01]

Playing Time.........: 01:11:47
Total Size...........: 470,27 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 14 - Sessions 2
July 9, 1969
1. I Talk To The Wind Takes 5 To 8 27:41
2. I Talk To The Wind Takes 9 To 12 25:37

July 10, 1969
3. The Court of the Crimson King Stereo Takes 25:43




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 14 - Sessions 2
July 9, 1969
1. I Talk To The Wind Takes 5 To 8 27:41
2. I Talk To The Wind Takes 9 To 12 25:37

July 10, 1969
3. The Court of the Crimson King Stereo Takes 25:43




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 13 - Sessions 1
June 12, 1969
1. 21st Century Schizoid Man (Morgan Studio Instrumental) 6:46

July 7, 1969
2. Epitaph Takes 1 To 3 24:31
3. Epitaph Takes 4 To 8 12:04

July 9, 1969
4. I Talk To The Wind Takes 1 To 4 14:14




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 13 - Sessions 1
June 12, 1969
1. 21st Century Schizoid Man (Morgan Studio Instrumental) 6:46

July 7, 1969
2. Epitaph Takes 1 To 3 24:31
3. Epitaph Takes 4 To 8 12:04

July 9, 1969
4. I Talk To The Wind Takes 1 To 4 14:14




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

To jest ABSOLUTNY KLEJNOT!!!
Nie miałem okazji poznać tej płyty w epoce.. Dopiero po ponad 40 latach!
Powiem, bez przesady, że gdybym miał (znał go) ten krążek w tamtych latach to ze szczęścia 'sfajdałbym się po same pachy'!!!

FA


As many unsung heroes are hosted here in this column, we couldn’t just leave out from this fine gathering, the mighty Savage. While we been mentioned so many times the love we have for N.W.O.B.H.M. and thrash as genres, still we haven’t written many stories behind proto thrash or N.W.O.B.H.M. on 45rpm albums. “Loose ‘n Lethal” is one of those pioneers of extreme music that only a few remembers it as something more than a typical release of its time and genre. Probably due to the nature o extreme sound and it’s rapidly changing environment the bands that played a bit faster than the usual in the early 80’s never capitalized their pattern as the younger bands across the Atlantic took over with their aggressive style and manners. Think of Raven, Jaguar, Atomkraft and Savage, as only Venom (that was never actually a part of N.W.O.B.H.M. movement after all) capitalized their speedy way of playing, and you‘ll get what I mean. Savage had some speedy songs but as genuine teens that musically came of age in the 70’s were no one track mind guys and tried to have not only fast, but mid tempo songs too, filled with melodic riffs in their guitar driven sound in the veins of Scorpions and U.F.O. Of course they were true rockers and their songs were full of testosterone and caused adrenaline explosion.

Savage was formed in Mansfield, U.K., in 1976 by 16-year-old Chris Bradley on bass, Chris Gent behind mic, Lee Statham on guitars and Mick Percival on drums, but after only one official concert, they disbanded and was re-formed in 1978 by Bradley, Andy Bradbury on guitar, Simon Dawson on drums and his 15-year-old brother Andy Dawson on guitar. Line-up issues continued as Wayne Renshaw replaced Andy Bradbury, and Dave Lindley replaced Simon Dawson. This lineup recorded ‘Let it Loose’ (in 1981 for their first demo tape), and appeared in compilation albums ‘Scene of the Crime’ (1981) and ‘Metal Fatigue’ (1982) and also the double A-side single ‘Aint No Fit Place’/’The China Run’. Mark Brown replaced after a while Lindley.

Their debut album, ‘Loose ‘N Lethal’ was released in 1983. It starts emphatically with its fastest tune, “Let It Loose” that is gets you from the throat. This is their most popular song, as it is the one that Ulrich picked for his band to cover it. “Cry Wolf” continues with its masculine riffs and mid tempo galloping rhythm. Raw sound and pure NWOBHM is what you get on “Berlin”, the third song of the album, too. While the vocal lines isn’t something extra ordinary, still it fits like a glove with the rough melodies and the whole attitude of the band. More razor sharp riffs and macho guitars and lyrics on “Dirty Money”, before we take a break and a deep breath with “Ain’t No Fit Place” that slows down to a more Priest-like composition. “On The Rocks” is a Michael Schenker era Scorpions song that magnetizes you with its catchy vibe and leads to the best track of the album, “China Run” (and one of my wives favorites) that has a simple structure and the typical galloping riffs, but it is an excellent example of brilliant straightforward heavy metal formula. While the album ends -with no filler on its track listing- once again with another Priest-like mid paced rocker, entitled “White Hot”.

Due to a lack of support from management or record company this gem is totally underrated. Savage continued to make the one mistake after the other and in 1984 decided to leave Ebony Records and signed to a new label, Zebra Records. At the end of the year they issued their first release for Zebra, the 12″ EP “We Got the Edge”. This was followed their sophomore studio album “Hyperactive”, that gained some great reviews and that was it. A couple of years later (1986) Savage split-up for 8-9 years before resurrected in 1995 releasing their third album “Holy Wars”. Albums followed in 1998, “Babylon”, and 2000, “Xtreme Machine”. The band was almost dead for a decade while suddenly resurfaced in 2011 with a new album “Sons of Malice”, with the lineup featuring: Chris Bradley on vocals and bass, Andy Dawson and Kris Bradley (Chris’s son and Andy’s nephew) on guitars and Mark Nelson on drums. Their last full length effort “7”came out via Minus2Zebra on October 2015.

Giorgos Tsekas



..::TRACK-LIST::..

1. Let It Loose 3:19
2. Cry Wolf 4:37
3. Berlin 4:51
4. Dirty Money 4:48
5. Ain't No Fit Place 5:41
6. On The Rocks 3:55
7. The China Run 4:11
8. White Hot 3:50

Bonus Tracks:
9. Ain't No Fit Place (Ebony Records 7" 1982) 5:34
10. Let It Loose (Scene Of The Crime 1981) 3:28
11. Dirty Money (Scene Of The Crime 1981) 5:09
12. The China Run (Ebony Records 7" 1982) 4:03
13. Ain't No Fit Place (Metal Fatique 1982) 4:40
14. No Cause To Kill (1980 Demo) 3:46
15. The Devil Take You (1980 Demo) 4:53
16. Back On The Road (1980 Demo) 3:59
17. She Don't Need You (Demo 1980) 4:53
18. Let It Loose (Demo 1980) 3:36



..::OBSADA::..

Bass Guitar, Lead Vocals - Chris Bradley
Drums - Mark Brown
Guitar - Wayne Renshaw
Lead Guitar, Vocals - Andy Dawson



https://www.youtube.com/watch?v=Ccm-JZBH3j8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

To jest ABSOLUTNY KLEJNOT!!!
Nie miałem okazji poznać tej płyty w epoce.. Dopiero po ponad 40 latach!
Powiem, bez przesady, że gdybym miał (znał go) ten krążek w tamtych latach to ze szczęścia 'sfajdałbym się po same pachy'!!!

FA


As many unsung heroes are hosted here in this column, we couldn’t just leave out from this fine gathering, the mighty Savage. While we been mentioned so many times the love we have for N.W.O.B.H.M. and thrash as genres, still we haven’t written many stories behind proto thrash or N.W.O.B.H.M. on 45rpm albums. “Loose ‘n Lethal” is one of those pioneers of extreme music that only a few remembers it as something more than a typical release of its time and genre. Probably due to the nature o extreme sound and it’s rapidly changing environment the bands that played a bit faster than the usual in the early 80’s never capitalized their pattern as the younger bands across the Atlantic took over with their aggressive style and manners. Think of Raven, Jaguar, Atomkraft and Savage, as only Venom (that was never actually a part of N.W.O.B.H.M. movement after all) capitalized their speedy way of playing, and you‘ll get what I mean. Savage had some speedy songs but as genuine teens that musically came of age in the 70’s were no one track mind guys and tried to have not only fast, but mid tempo songs too, filled with melodic riffs in their guitar driven sound in the veins of Scorpions and U.F.O. Of course they were true rockers and their songs were full of testosterone and caused adrenaline explosion.

Savage was formed in Mansfield, U.K., in 1976 by 16-year-old Chris Bradley on bass, Chris Gent behind mic, Lee Statham on guitars and Mick Percival on drums, but after only one official concert, they disbanded and was re-formed in 1978 by Bradley, Andy Bradbury on guitar, Simon Dawson on drums and his 15-year-old brother Andy Dawson on guitar. Line-up issues continued as Wayne Renshaw replaced Andy Bradbury, and Dave Lindley replaced Simon Dawson. This lineup recorded ‘Let it Loose’ (in 1981 for their first demo tape), and appeared in compilation albums ‘Scene of the Crime’ (1981) and ‘Metal Fatigue’ (1982) and also the double A-side single ‘Aint No Fit Place’/’The China Run’. Mark Brown replaced after a while Lindley.

Their debut album, ‘Loose ‘N Lethal’ was released in 1983. It starts emphatically with its fastest tune, “Let It Loose” that is gets you from the throat. This is their most popular song, as it is the one that Ulrich picked for his band to cover it. “Cry Wolf” continues with its masculine riffs and mid tempo galloping rhythm. Raw sound and pure NWOBHM is what you get on “Berlin”, the third song of the album, too. While the vocal lines isn’t something extra ordinary, still it fits like a glove with the rough melodies and the whole attitude of the band. More razor sharp riffs and macho guitars and lyrics on “Dirty Money”, before we take a break and a deep breath with “Ain’t No Fit Place” that slows down to a more Priest-like composition. “On The Rocks” is a Michael Schenker era Scorpions song that magnetizes you with its catchy vibe and leads to the best track of the album, “China Run” (and one of my wives favorites) that has a simple structure and the typical galloping riffs, but it is an excellent example of brilliant straightforward heavy metal formula. While the album ends -with no filler on its track listing- once again with another Priest-like mid paced rocker, entitled “White Hot”.

Due to a lack of support from management or record company this gem is totally underrated. Savage continued to make the one mistake after the other and in 1984 decided to leave Ebony Records and signed to a new label, Zebra Records. At the end of the year they issued their first release for Zebra, the 12″ EP “We Got the Edge”. This was followed their sophomore studio album “Hyperactive”, that gained some great reviews and that was it. A couple of years later (1986) Savage split-up for 8-9 years before resurrected in 1995 releasing their third album “Holy Wars”. Albums followed in 1998, “Babylon”, and 2000, “Xtreme Machine”. The band was almost dead for a decade while suddenly resurfaced in 2011 with a new album “Sons of Malice”, with the lineup featuring: Chris Bradley on vocals and bass, Andy Dawson and Kris Bradley (Chris’s son and Andy’s nephew) on guitars and Mark Nelson on drums. Their last full length effort “7”came out via Minus2Zebra on October 2015.

Giorgos Tsekas



..::TRACK-LIST::..

1. Let It Loose 3:19
2. Cry Wolf 4:37
3. Berlin 4:51
4. Dirty Money 4:48
5. Ain't No Fit Place 5:41
6. On The Rocks 3:55
7. The China Run 4:11
8. White Hot 3:50

Bonus Tracks:
9. Ain't No Fit Place (Ebony Records 7" 1982) 5:34
10. Let It Loose (Scene Of The Crime 1981) 3:28
11. Dirty Money (Scene Of The Crime 1981) 5:09
12. The China Run (Ebony Records 7" 1982) 4:03
13. Ain't No Fit Place (Metal Fatique 1982) 4:40
14. No Cause To Kill (1980 Demo) 3:46
15. The Devil Take You (1980 Demo) 4:53
16. Back On The Road (1980 Demo) 3:59
17. She Don't Need You (Demo 1980) 4:53
18. Let It Loose (Demo 1980) 3:36



..::OBSADA::..

Bass Guitar, Lead Vocals - Chris Bradley
Drums - Mark Brown
Guitar - Wayne Renshaw
Lead Guitar, Vocals - Andy Dawson



https://www.youtube.com/watch?v=Ccm-JZBH3j8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Wydany w 1970 roku koncertowy album starych, dobrych Amboy Dukes, utrzymany w heavy-rockowej stylistyce spod znaku Cream i Grand Funk. Drugą stronę winylu wypełniał 21-minutowy, rozimprowizowany czad.

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Survival Of The Fittest 6:16
2. Rattle My Snake 3:05
3. Mr. Jones' Hanging Party 4:48
4. Papa's Will 9:05
5. Slidin' On 3:04
6. Prodigal Man 21:11

Recorded live at the Eastown Theater, Detroit, MI, USA on July 31st and August 1st, 1970.



..::OBSADA::..

Andy Solomon - Keyboards, saxophone, vocals (lead on tracks 2, 5 and 6)
K. J. Knight - Drums, vocals (lead on track 3)
Rob Ruzga - Bass
Ted Nugent - Guitar, vocals (lead on track 4)




https://www.youtube.com/watch?v=37OztuuEy9A



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Wydany w 1970 roku koncertowy album starych, dobrych Amboy Dukes, utrzymany w heavy-rockowej stylistyce spod znaku Cream i Grand Funk. Drugą stronę winylu wypełniał 21-minutowy, rozimprowizowany czad.

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Survival Of The Fittest 6:16
2. Rattle My Snake 3:05
3. Mr. Jones' Hanging Party 4:48
4. Papa's Will 9:05
5. Slidin' On 3:04
6. Prodigal Man 21:11

Recorded live at the Eastown Theater, Detroit, MI, USA on July 31st and August 1st, 1970.



..::OBSADA::..

Andy Solomon - Keyboards, saxophone, vocals (lead on tracks 2, 5 and 6)
K. J. Knight - Drums, vocals (lead on track 3)
Rob Ruzga - Bass
Ted Nugent - Guitar, vocals (lead on track 4)




https://www.youtube.com/watch?v=37OztuuEy9A



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

'Echomora' to drugi album tria Extensa, które łączy instrumentalny noise, post-metal i transowość rodem z krautrockowych tradycji.


'Czas jako czwarty wymiar'
Według teorii względności, czwartym wymiarem jest czas.
Aby zmienić przyszłość, czasem trzeba cofnąć się w przeszłość.
Gdyby ten album był filmem, byłby zarazem prequelem i sequelem - tak jak film 'Twin Peaks: Ogniu krocz za mną' Davida Lyncha. Narracja nie toczy się liniowo. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość przenikają się, splatając się w jedno - w doświadczenie, które wymyka się logice,ale pozostaje prawdziwe emocjonalnie.

Album 'Echomora' jest redefinicją muzyki która powstała jeszcze przed ukazaniem się naszego pierwszego albumu lecz w chwili i konfiguracji powstawania nie było jej dane się zmaterializować. Czas naturalnie zadziałał jak ewolucja i sprawił, że muzyka stała się bardziej intensywna, nabrała masy przy czym nie wytraciła swojej pierwotnej energii.
Za realizację albumu odpowiedzialny jest Przemysław Wejman ze studia Perlazza w Poznaniu.

Wydawca


'Echomora' is the second album from the Extensa trio, which combines instrumental noise, post-metal, and a trance-like sound inspired by krautrock traditions.

'Time as the Fourth Dimension'
According to the theory of relativity, time is the fourth dimension.
To change the future, one sometimes has to go back into the past.
If this album were a film, it would be both a prequel and a sequel - much like David Lynch’s Twin Peaks: Fire Walk with Me.
Its narrative doesn’t unfold linearly. Past, present, and futureintertwine and merge into one - an experience that escapes logic, yet remains emotionally true.
The Echomora album is a redefinition of music that was created even before the release of our debut record, but at that time and in that configuration, it wasn’t meant to materialize.
Time acted naturally, like evolution - making the music more intense,heavier and more massive, yet without losing its original energy.
The album was produced by Przemysław Wejman at Perlazza Studio in Poznań.



..::TRACK-LIST::..

1. Stay Asleep! 03:55
2. Level 4 05:15
3. Acid Cranberries 05:40
4. Where Is The Pope? 05:13
5. Fat Elbow 05:52
6. Polimorfia 05:42
7. The Diffuser Of Waves 05:22
8. Vaccine Trip 04:30
9. Noi$€ 06:51



..::OBSADA::..

Paweł Wieloch - guitar
Andrzej Radniecki - bass
Mariusz Wróblewski - drums

Adrian Kasprzyk - co-composer



https://www.youtube.com/watch?v=GVjyDob2vGQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

'Echomora' to drugi album tria Extensa, które łączy instrumentalny noise, post-metal i transowość rodem z krautrockowych tradycji.


'Czas jako czwarty wymiar'
Według teorii względności, czwartym wymiarem jest czas.
Aby zmienić przyszłość, czasem trzeba cofnąć się w przeszłość.
Gdyby ten album był filmem, byłby zarazem prequelem i sequelem - tak jak film 'Twin Peaks: Ogniu krocz za mną' Davida Lyncha. Narracja nie toczy się liniowo. Przeszłość, teraźniejszość i przyszłość przenikają się, splatając się w jedno - w doświadczenie, które wymyka się logice,ale pozostaje prawdziwe emocjonalnie.

Album 'Echomora' jest redefinicją muzyki która powstała jeszcze przed ukazaniem się naszego pierwszego albumu lecz w chwili i konfiguracji powstawania nie było jej dane się zmaterializować. Czas naturalnie zadziałał jak ewolucja i sprawił, że muzyka stała się bardziej intensywna, nabrała masy przy czym nie wytraciła swojej pierwotnej energii.
Za realizację albumu odpowiedzialny jest Przemysław Wejman ze studia Perlazza w Poznaniu.

Wydawca


'Echomora' is the second album from the Extensa trio, which combines instrumental noise, post-metal, and a trance-like sound inspired by krautrock traditions.

'Time as the Fourth Dimension'
According to the theory of relativity, time is the fourth dimension.
To change the future, one sometimes has to go back into the past.
If this album were a film, it would be both a prequel and a sequel - much like David Lynch’s Twin Peaks: Fire Walk with Me.
Its narrative doesn’t unfold linearly. Past, present, and futureintertwine and merge into one - an experience that escapes logic, yet remains emotionally true.
The Echomora album is a redefinition of music that was created even before the release of our debut record, but at that time and in that configuration, it wasn’t meant to materialize.
Time acted naturally, like evolution - making the music more intense,heavier and more massive, yet without losing its original energy.
The album was produced by Przemysław Wejman at Perlazza Studio in Poznań.



..::TRACK-LIST::..

1. Stay Asleep! 03:55
2. Level 4 05:15
3. Acid Cranberries 05:40
4. Where Is The Pope? 05:13
5. Fat Elbow 05:52
6. Polimorfia 05:42
7. The Diffuser Of Waves 05:22
8. Vaccine Trip 04:30
9. Noi$€ 06:51



..::OBSADA::..

Paweł Wieloch - guitar
Andrzej Radniecki - bass
Mariusz Wróblewski - drums

Adrian Kasprzyk - co-composer



https://www.youtube.com/watch?v=GVjyDob2vGQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

'Turbulent Resurgence' oferuje zawrotną jazdę pociągiem, eksplozję riffów upchanych gęściej niż kule w magazynku. I, jak to zwykle bywa z dobrym grindem, słuchanie to szaleńcza eksplozja i ostra jak brzytwa kakofonia.

Efekt końcowy to art-grind najwyższej próby!

Według materiałów prasowych, 'Resurgence' powstało w ciągu jednego dnia, a nagrano je w dwa - efekt jam session Rainwater'a i Fajardo.
Biorąc pod uwagę to podejście, interakcja między gitarami tego pierwszego a perkusją drugiego jest oczywiście punktem centralnym i to właśnie w tym połączeniu, w ich interakcji zrodzonej z piętnastu lat wspólnego grania, Noisear naprawdę błyszczy.

Wyobraźcie sobie, co ci ludzie mogliby zrobić, gdyby poświęcili dwa dni na pisanie i trzy dni na nagrywanie...

FA


https://www.youtube.com/watch?v=-x7TRXOb-B0


..::TRACK-LIST::..

1. Intro
2. Pressure Blast
3. There Is No God
4. Black Trust
5. Indifference
6. Justifiable Homicide/Legal Gangsters
7. Grains Of Sand
8. Educate Hatred
9. Inflated Ego
10. Statue
11. Blood Bag For The Leeches
12. Intermission
13. Surrounded By Control
14. Born Alone, Die Alone
15. Murderous
16. Less Fashion, More Thrashin’
17. Broken Cycle
18. Black Holes
19. Harsh Reality
20. Arm Yourselves
21. 6 Million Miles
22. Fiery Rebirth
23. Outro



..::OBSADA::..

Dalton Tuerck - Guitars, Vocals (backing)
Bryan Fajardo - Drums
Thomas Romero - Guitars, Vocals
Dorian Rainwater - Guitars, Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=X8pTefi8ZE4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

'Turbulent Resurgence' oferuje zawrotną jazdę pociągiem, eksplozję riffów upchanych gęściej niż kule w magazynku. I, jak to zwykle bywa z dobrym grindem, słuchanie to szaleńcza eksplozja i ostra jak brzytwa kakofonia.

Efekt końcowy to art-grind najwyższej próby!

Według materiałów prasowych, 'Resurgence' powstało w ciągu jednego dnia, a nagrano je w dwa - efekt jam session Rainwater'a i Fajardo.
Biorąc pod uwagę to podejście, interakcja między gitarami tego pierwszego a perkusją drugiego jest oczywiście punktem centralnym i to właśnie w tym połączeniu, w ich interakcji zrodzonej z piętnastu lat wspólnego grania, Noisear naprawdę błyszczy.

Wyobraźcie sobie, co ci ludzie mogliby zrobić, gdyby poświęcili dwa dni na pisanie i trzy dni na nagrywanie...

FA


https://www.youtube.com/watch?v=-x7TRXOb-B0



..::TRACK-LIST::..

1. Intro
2. Pressure Blast
3. There Is No God
4. Black Trust
5. Indifference
6. Justifiable Homicide/Legal Gangsters
7. Grains Of Sand
8. Educate Hatred
9. Inflated Ego
10. Statue
11. Blood Bag For The Leeches
12. Intermission
13. Surrounded By Control
14. Born Alone, Die Alone
15. Murderous
16. Less Fashion, More Thrashin’
17. Broken Cycle
18. Black Holes
19. Harsh Reality
20. Arm Yourselves
21. 6 Million Miles
22. Fiery Rebirth
23. Outro



..::OBSADA::..

Dalton Tuerck - Guitars, Vocals (backing)
Bryan Fajardo - Drums
Thomas Romero - Guitars, Vocals
Dorian Rainwater - Guitars, Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=X8pTefi8ZE4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 12 - Let's Make A Hit Waxing
1. Let's Make A Hit Waxing 1:08:10




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 12 - Let's Make A Hit Waxing
1. Let's Make A Hit Waxing 1:08:10




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 11 - In The Court Of The Crimson King, 2019 Stereo Mix
1. 21st Century Schizoid Man 7:22
2. I Talk To The Wind 6:04
3. Epitaph 8:47
4. Moonchild 12:12
5. The Court Of The Crimson King 9:24

Instrumental Mixes
6. 21st Century Schizoid Man 7:24
7. I Talk To The Wind 6:08
8. Epitaph 8:56
9. Moonchild (Edit) 2:28
10. The Court Of The Crimson King 9:21




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 11 - In The Court Of The Crimson King, 2019 Stereo Mix
1. 21st Century Schizoid Man 7:22
2. I Talk To The Wind 6:04
3. Epitaph 8:47
4. Moonchild 12:12
5. The Court Of The Crimson King 9:24

Instrumental Mixes
6. 21st Century Schizoid Man 7:24
7. I Talk To The Wind 6:08
8. Epitaph 8:56
9. Moonchild (Edit) 2:28
10. The Court Of The Crimson King 9:21




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 10 - In The Court Of The Crimson King 2009 Stereo Mix
1. 21st Century Schizoid Man 7:23
2. I Talk To The Wind 6:01
3. Epitaph 8:52
4. Moonchild 9:02
5. The Court Of The Crimson King 9:31

Aditional Material:
6. Moonchild [Full Version] 12:15
7. I Talk To The Wind [Duo Version] 4:56
8. I Talk To The Wind [Alternate Mix] 6:37
9. Epitaph [Backing Track] 9:05
10. Wind Session [21st Century Schizoid Man Intro] 4:31




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Jeśli ktoś wyczekiwał, że w 2020 roku na rynku reedycji pojawi się jakiś prawdziwy ‘killer’ to bez wątpienia wiadomość, która dotarła do nas już jakiś czas temu spełniła te oczekiwania w co najmniej 200 %. No ale nie może być inaczej, jeśli jedna z najwybitniejszych płyt w historii muzyki zostaje wydana w wersji 26 (!!!) dyskowej. Album In The Court Of The Crimson King o którym już pisałem na naszym blogu nie wymaga żadnej rekomendacji. Powiedziano o nim chyba wszystko i nie sądzę, aby ktokolwiek, kto zagląda na Rockową płytotekę mógł go nie znać na pamięć. Dlatego zamiast filozofować od razu skupimy się na zawartości najnowszego wydawnictwa legendarnych – King Crimson. Właściwie box nazywać się będzie The Complete 1969 Recordings, ale ponieważ w tym roku zespół nagrał tylko jeden (debiutancki) album i tak wszystko w tym pudełku kręcić się będzie wokół jego zawartości.

Oczywiście opisanie i przeanalizowanie całej zawartości boxu wymagało by co najmniej habilitacji, dlatego zerkniemy na wszystko w nieco bardziej powierzchowny i przystępny sposób. Zaznaczmy jednak od razu, że w zestawie mają się znaleźć WSZYSTKIE nagrania sesyjne oraz mixy (o jakich wiadomo że istnieją), komplet zachowanych rejestracji koncertowych i radiowych z 1969 roku oraz wybór nagrań z okresu przed wydaniem legendarnego debiutu.

Wydawnictwo rozpoczynają albumy live. Na siedmiu dyskach zamieszczono wydawane już wcześniej w różnych seriach i konfiguracjach legendarne występy zespołu m.in. w Hyde Parku czy Fillmore West i East. Ponoć specjalnie dla tej edycji wykonano nowe masteringi i zgranie materiałów z nośników źródłowych, co zauważalnie poprawiło ich jakość. Kolejne pięć kompaktów do wszelkie warianty zasadniczego albumu. A więc zremasterowana wersja z 1969 roku, remixy z lat 2009 i 2019 oraz masa dodatków, zawartych w poprzednich edycjach. Wreszcie to co chyba najciekawsze, czyli ostatnie 7 dysków.

Zawierają one na nowo zmiksowane do stereo wszystkie istniejące zapisy z sesji nagraniowej. Z jednej strony słuchanie np. 11 podejść do i Epitaph może być nieco nużące, ale z drugiej przecież wszyscy od zawsze marzymy, aby poznać jak najwięcej zachowanych outtake’ów naszych ukochanych zespołów. Dodatkowe dwie płyty audio to wybór na nowo zgranych i zremasterowanych nagrań zespołu Giles, Giles & Fripp z 1968 roku oraz CD z kapitalnymi rejestracjami dla Radia BBC (szkoda, że zachowało się ich tylko pięć). W pudełku znajdziemy jeszcze dwa DVD i cztery Blu-Raye – z masą nagrań zamieszczonych już na opisywanych kompaktach z tym, że podanych w innych formatach dźwiękowych (pliki stereo w wysokiej rozdzielczości, miksy przestrzenne w wielu wariantach, itp). Prawdziwą ucztą może okazać się nowy mix Stevena Wilsona wykonany w technologii Dolby Atmos (podobno solówki i mellotrony „krążą tam nad głową”, a instrumentalna sekcja w Moonchild, otrzymuje całkiem nową jakość). Posłuchamy – ocenimy. Całość zapakowano w pudło wielkości winylu, obok płyt zawierające oczywiście gruba 40-stronicowa książkę z wszelkimi informacjami i notkami o zamieszczonych w boxie nagraniach.

Moją pierwszą reakcją na wieść o przygotowywanym zestawie była myśl: super, ale na pewno nie kupię, bo i tak nigdy nie będę słuchał. Ale że wydawnictwo dotyczy, kto wie czy nie najważniejszej płyty w historii rocka progresywnego powoli zaczynam się przełamywać.

Paweł Nawara



The complete audio history of one of the most important debut albums of all time is presented across 26 discs in this boxed set. Featuring a new Dolby Atmos mix by Steven Wilson, 6 CDs' worth of session material on CD & Blu-Ray for the first time (fully mixed by David Singleton), a further disc of newly compiled studio material, the box also includes the original studio album, every alternate take known to exist, every mix known to exist, all live recordings known to exist & a selection of pre/Crimson 1968 recordings.

As with the previous seven boxed sets in the series, The Complete 1969 Recordings is housed in a vinyl sized box complete with a booklet featuring an introduction by Robert Fripp, notes about the source tapes from David Singleton, sleeve-notes by King Crimson biographer Sid Smith, previously unseen photos from the recordings sessions, additional memorabilia and a protective outer sleeve.

Having done 5.1 Surround Sound mixes for both the 40th & 50th-anniversary editions of the album, Steven Wilson was able to take full advantage of the opportunities offered by Atmos mixing, allowing for far greater movement within the mix itself. As he put it: "I've definitely had a bit more fun with the Atmos mix, watch out for solos and mellotrons circling overhead!" While the improv section of 'Moonchild' is a particular beneficiary of this approach, the mix is very active, with plenty of ear-catching moments to offer to listeners.

Likewise, significant work on the multi-track tapes was undertaken by David Singleton - who mixed all of the existing multi-track sessions recordings to stereo as well as running the single track CD length 'Let's Make a Hit Waxing' - from those same tapes. "Listening to the original recording sessions was astonishing. Time collapses and you are suddenly there in the studio with a young band, just starting out, as they experiment with recording their first album. It is not so much listening to a slick product, more witnessing a process. You are present at the birth.”



..::TRACK-LIST::..

CD 10 - In The Court Of The Crimson King 2009 Stereo Mix
1. 21st Century Schizoid Man 7:23
2. I Talk To The Wind 6:01
3. Epitaph 8:52
4. Moonchild 9:02
5. The Court Of The Crimson King 9:31

Aditional Material:
6. Moonchild [Full Version] 12:15
7. I Talk To The Wind [Duo Version] 4:56
8. I Talk To The Wind [Alternate Mix] 6:37
9. Epitaph [Backing Track] 9:05
10. Wind Session [21st Century Schizoid Man Intro] 4:31




https://www.youtube.com/watch?v=0EslOt4njQc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

12 czerwca br. Relapse Records wydała debiutancką Epkę zespołu Living Gate, która nosi tytuł Deathlust. Materiał na niej zawarty to stuprocentowy death metal starej amerykańskiej szkoły i nic jakby w tym zaskakującego, że Relapse stawia tu swoje logo. Sama muzyka to też raczej rzecz mało zaskakująca, zastanawiająca natomiast jest informacja, iż Living Gate to zespół złożony z członków zespołów Amenra, Yob, Oathbreaker i Norska. Co jak co, ale po muzykach, których macierzyste kapele lawirują w raczej ezoterycznych dźwiękach, takiego obrotu sprawy się bym nie spodziewał.

Nie zmienia to jednak faktu, że Living Gate stał się rzeczywistością, a Deathlust orze mózg bardzo intensywnie. Jak się można spodziewać, Epka pomimo że utrzymana jest w stricte death metalowym rejonie, to posiada mały pierwiastek spaczenia i iście złowieszczy klimat. Członkowie kapeli w macierzystych zespołach grają może przystępniej, lecz nadal ciężko, mrocznie i to jest także punkt zbiorczy z LG. Krążek jest bardzo „ocieniony”, pełźnie gdzieś w mroku, za rogiem kryjąc swój obrzydliwy łeb poza zasięgiem zmysłów niczym potwory mitologii Lovecrafta, starając się doprowadzić umysł do szaleństwa.

Pięć kompozycji łączących się w Deathlust, swój mrok zasysa z klasyki florydzkiego metalu, mieszając w sobie chaotyczny styl Immolation, ciężar Incantation z odrobiną nowej\starej szkoły (kapele typu Outher Heaven, Creeping Death czy Tomb Mold, które kroczą podobnymi ścieżkami). Jest ciężko, brutalnie, w umiarkowanych tempach, a większość riffów unika wysokich dźwięków bardzo skutecznie. Jest to dla mego ucha atrakcyjny sposób tworzenia metalu, ale przyznaję także, że takie podejście tworzy ryzyko, iż pełny krążek może okazać się za mało urozmaicony. Możliwe, że są to niepotrzebne obawy i LG bez problemów nagra morderczy debiut, ale na dzień dzisiejszy osiemnaście minut trwania Ep wydaje się czasem idealnym, by utrzymać słuchacza w czujności i nie powodować przesytu. Jednocześnie bardzo bym nie chciał, żeby muzycy zrezygnowali z intensywności na rzecz większej ilości upiększaczy. Co przyniesie debiut mam nadzieję wyjaśni się w niedalekiej przyszłości, a na dziś zostawiam solidne cztery z plusem, czyli w skali KVLT wypada na 6.5.

Brzeźnicki


Oh man! Have the last few years been good to me. The death metal resurgence is in full swing and the giant goat headed monstrosity of modern music is spewing out new music from every orifice onto a willing and welcoming audience. Within the revival old school death metal has exploded with groups like Gatecreeper, Tomb Mold, Spectral Voice and Frozen Soul getting lots of coverage across the metal universe. So chin up folks, staple your eyes open, spread your arms wide…and accept a new offering from the monstrosity in the form of the debut EP from Living Gate titled Deathlust, ready to crush all around it and cloak the world in its formidable darkness on the 12th June.

Featuring members from esteemed groups such as Yob, Oathbreaker, Amenra and Wiegedood there is some serious pedigree associated to this record. I’m a fan of all the member’s respective groups. Couple that with this being released via the mighty Relapse Records, well you’ve got a tubby bloke from the Cotswolds very excited and eager to get his grubby mitts it. First things first, the artwork….Shoggoth Kinetics take a bow, you killed it. It’s got that perfect death metal record look, a pile of mutated corpses and alienesque masses, all in black and white with a big red logo. Perfect!

The record kicks of quicker and harder than a Zinedine Zidane head-butt to the chest with The Delusion Of Consciousness, starting with this slamming riff that’s just eviscerating. The drums are raw, the bass tone is filthy, and I can hear it in the mix which is a bonus. The slamming riff is accompanied by bellowing growls, before Living Gate up the ante with the introduction of some blasts alongside some knuckle dragging riffs, and those vocals change to this wretched howl that is just heinous.

The opening track screams influence from Suffocation, Demilich and Death but this is no tribute band. It’s got its own spin on the classic sound taking it in a more brutal direction, which just kills. It’s straight up destruction. It appears to finish abruptly before surprising me with this thirty second chunk of harmonious guitar licks reminiscent of Chuck Schuldiner himself.

The next track Roped is notably slower in tempo but still just as heavy. It builds into this mid paced blast fest featuring loads of guttural vocals, china work and a few pick scrapes thrown in for good measure. Living Gate then tear you apart with these scathing dual vocals, a mixture of the gutturals bouncing off anguished screams. It’s punishing but sounds great. The record continues with riff after riff of crushing death metal madness with title track Deathlust and the swarming destruction of Heaven Ablaze which keeps up the pummelling pace. Aside from the slight change of pace in Roped, this record does not let up in its brutality.

Final track, named after the band, Living Gate is the pick of the bunch, with melodic guitar lines sat in between the usual solid crushing riffage and destructive drums. It’s a nice change of sound compared to the first four tracks. It’s the one that drew me in the most as it chops and changes while still keeping the sound built earlier within the record.

It’s where Living Gate shows the sounds the individual members bought to the fold, which was one of the things I was most excited about with this EP. The track winds down with a slowed down solo that really stands out, before all the musicians are completely drowned out by a dissonant and overbearing noise. It then breaks away, leaving us with some light guitar work that is creepy and a fine way to finish the EP.

To sum up Deathlust is a great EP. I love how aggressive the sound is and how there is no fucking about. Its five tracks of madness that had me hooked from start to finish. Highlights were the dual vocals that just complement each other really well and the drum work is ace.

The only criticism I have is the production is a little light, with all of that destruction and heaviness I was hoping for a thicker sound. It doesn’t detract from the performance or the quality of the EP overall. I think this is going to get a lot of people talking and I look forward to a full length from this project.

Matt Alexander


If you have paid any attention to the past few years of extreme metal one thing will have become immediately self-evident. Death metal is back. A genre that had stagnated for years, except for at its most curious fringes (and not in the good way, as per death metal visual parlance), had simply run its course. It’s not an overstatement that a great many critics and even once rabid fans of the genre had all but written it off. The blood had coagulated; reanimation of the flesh had failed, and it had turned to dust.

Then, seemingly out of nowhere, the scene has exploded again. There is suddenly an incredible depth to the death metal genre. There’s a greater quantity – and quality – of those fringe acts doing weird and wonderful things with the blueprint, be that imbuing the sound with new elements to create Frankenstein’s monster-esque new entities or other bands co-opting the veins of death metal into their sound, making them kin to the genre, if not wholly fitting the term and the aesthetic.

One thing death metal had never been wanting for was a plethora of acts mimicking the greats that had gone before. It was exactly this, for the most part, that had led to the feeling the genre had simply run out of ideas, or, more the point, had maybe not had that many ideas in the first place. After all, classic death metal isn’t exactly known for its subtlety. As subtle as a brick to the face. But in this new renaissance of death metal, a large contributing factor to its success and it being celebrated is bands doing exactly this – using the building blocks of the genre once again.

The major difference this time is that they aren’t mimicking the sound or paying some kind of ‘pub-rock’ version of a tribute act any longer. These are bands who are performing an autopsy on the genre – taking a look into the viscera that makes it tick, makes it work in all its unholy ways – and then using that knowledge to reinvent classic death metal. This isn’t an ode to the (undead) fallen, but, rather, is the occult prayer to create new legion. New death metal bands who measure up to the founding fathers – call it reincarnation, call it necromancy if you will – but all I know is that it’s most welcome. Time to take that bath in blood. Hail Satan.

Into this brave evil new world, come Living Gate. The band certainly have strong credentials, with a member from Yob and a trio surrounding him from Belgium’s Church of Ra – taking in contributors from Amenra, Oathbreaker and Wiegedood. Perhaps the latter is the lynchpin to proving these excellent musicians had the chops to take on the classic death metal sound. Wiegedood have, over the course of three ever greater records, proven post-metal savants could master the vagaries of black metal. The same is true on this, Living Gate’s debut EP, Deathlust. Five tracks of unbridled hell released with the backing of Relapse Records, proving their reverence for and living sacrifice to the genre.

Living Gate produce death metal so tight its decaying flesh is bound together by barbed wire. The average song is roughly three and a half minutes, but do not fear, there are no pop ditties here. Unless this is the sound of the charts in Hell…? I’d be down for that.

Fans of Suffocation and Demilich should take note – this one goes out to you. Ferocious doesn’t quite capture it, with ‘The Delusion of Consciousness’ kicking things off in rabid style, and the horror never lets up from there. ‘Roped’ may take the pace down, but the guitars become all the more malevolent, with each change of riff feeling like a knife in the eye. ‘Deathlust’, from which the EP takes its name, is the most frenzied of the quintet, ripping and tearing at the constrains of the sonic realm it finds itself in, and nodding toward Morbid Angel, too. ‘Heaven Ablaze’ belches forth its rare cocktail of poison while the musicians take their proverbial bow as the sheer technical proficiency and execution of their craft becomes ever more apparent. Finishing up their amoral sermon is the eponymous ‘Living Gate’, a track that pummels and screams at the void like those that have gone before, but also showcases an ongoing intelligence in the songwriting and direction of the band, even if the brain that holds it is itself liquifying, weeping out of every orifice.

Deathlust is brutal, yes, but it is the intensity with which the five tracks are delivered that marks the release out for special note, and its superlative production is certainly responsible for that as well as the craft of the songs within. With a burgeoning, braying pack of death metal bands leading the undead charge for your attention and wallet, only those with complete mastery of their sickening art can climb the mountain of corpses to the top. Living Gate certainly had the constituent parts to pull this off, but it was by no means guaranteed. But this EP will immediately put pay to any doubters. Let us hope that they are encouraged to conjure more foul sounds from the pit, and not become a well-regarded, short-lived project. Meet you at the gate when the clock strikes thirteen – the living gate...

Chris Keith-Wright



..::TRACK-LIST::..

1. The Delusion Of Consciousness 03:31
2. Roped 03:35
3. Deathlust 02:28
4. Heaven Ablaze 03:35
5. Living Gate 04:37



..::OBSADA::..

Aaron Rieseberg - Bass
Wim Sreppoc - Drums
Lennart Bossu - Guitars
Levy Seynaeve - Guitars, Vocals








SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

12 czerwca br. Relapse Records wydała debiutancką Epkę zespołu Living Gate, która nosi tytuł Deathlust. Materiał na niej zawarty to stuprocentowy death metal starej amerykańskiej szkoły i nic jakby w tym zaskakującego, że Relapse stawia tu swoje logo. Sama muzyka to też raczej rzecz mało zaskakująca, zastanawiająca natomiast jest informacja, iż Living Gate to zespół złożony z członków zespołów Amenra, Yob, Oathbreaker i Norska. Co jak co, ale po muzykach, których macierzyste kapele lawirują w raczej ezoterycznych dźwiękach, takiego obrotu sprawy się bym nie spodziewał.

Nie zmienia to jednak faktu, że Living Gate stał się rzeczywistością, a Deathlust orze mózg bardzo intensywnie. Jak się można spodziewać, Epka pomimo że utrzymana jest w stricte death metalowym rejonie, to posiada mały pierwiastek spaczenia i iście złowieszczy klimat. Członkowie kapeli w macierzystych zespołach grają może przystępniej, lecz nadal ciężko, mrocznie i to jest także punkt zbiorczy z LG. Krążek jest bardzo „ocieniony”, pełźnie gdzieś w mroku, za rogiem kryjąc swój obrzydliwy łeb poza zasięgiem zmysłów niczym potwory mitologii Lovecrafta, starając się doprowadzić umysł do szaleństwa.

Pięć kompozycji łączących się w Deathlust, swój mrok zasysa z klasyki florydzkiego metalu, mieszając w sobie chaotyczny styl Immolation, ciężar Incantation z odrobiną nowej\starej szkoły (kapele typu Outher Heaven, Creeping Death czy Tomb Mold, które kroczą podobnymi ścieżkami). Jest ciężko, brutalnie, w umiarkowanych tempach, a większość riffów unika wysokich dźwięków bardzo skutecznie. Jest to dla mego ucha atrakcyjny sposób tworzenia metalu, ale przyznaję także, że takie podejście tworzy ryzyko, iż pełny krążek może okazać się za mało urozmaicony. Możliwe, że są to niepotrzebne obawy i LG bez problemów nagra morderczy debiut, ale na dzień dzisiejszy osiemnaście minut trwania Ep wydaje się czasem idealnym, by utrzymać słuchacza w czujności i nie powodować przesytu. Jednocześnie bardzo bym nie chciał, żeby muzycy zrezygnowali z intensywności na rzecz większej ilości upiększaczy. Co przyniesie debiut mam nadzieję wyjaśni się w niedalekiej przyszłości, a na dziś zostawiam solidne cztery z plusem, czyli w skali KVLT wypada na 6.5.

Brzeźnicki


Oh man! Have the last few years been good to me. The death metal resurgence is in full swing and the giant goat headed monstrosity of modern music is spewing out new music from every orifice onto a willing and welcoming audience. Within the revival old school death metal has exploded with groups like Gatecreeper, Tomb Mold, Spectral Voice and Frozen Soul getting lots of coverage across the metal universe. So chin up folks, staple your eyes open, spread your arms wide…and accept a new offering from the monstrosity in the form of the debut EP from Living Gate titled Deathlust, ready to crush all around it and cloak the world in its formidable darkness on the 12th June.

Featuring members from esteemed groups such as Yob, Oathbreaker, Amenra and Wiegedood there is some serious pedigree associated to this record. I’m a fan of all the member’s respective groups. Couple that with this being released via the mighty Relapse Records, well you’ve got a tubby bloke from the Cotswolds very excited and eager to get his grubby mitts it. First things first, the artwork….Shoggoth Kinetics take a bow, you killed it. It’s got that perfect death metal record look, a pile of mutated corpses and alienesque masses, all in black and white with a big red logo. Perfect!

The record kicks of quicker and harder than a Zinedine Zidane head-butt to the chest with The Delusion Of Consciousness, starting with this slamming riff that’s just eviscerating. The drums are raw, the bass tone is filthy, and I can hear it in the mix which is a bonus. The slamming riff is accompanied by bellowing growls, before Living Gate up the ante with the introduction of some blasts alongside some knuckle dragging riffs, and those vocals change to this wretched howl that is just heinous.

The opening track screams influence from Suffocation, Demilich and Death but this is no tribute band. It’s got its own spin on the classic sound taking it in a more brutal direction, which just kills. It’s straight up destruction. It appears to finish abruptly before surprising me with this thirty second chunk of harmonious guitar licks reminiscent of Chuck Schuldiner himself.

The next track Roped is notably slower in tempo but still just as heavy. It builds into this mid paced blast fest featuring loads of guttural vocals, china work and a few pick scrapes thrown in for good measure. Living Gate then tear you apart with these scathing dual vocals, a mixture of the gutturals bouncing off anguished screams. It’s punishing but sounds great. The record continues with riff after riff of crushing death metal madness with title track Deathlust and the swarming destruction of Heaven Ablaze which keeps up the pummelling pace. Aside from the slight change of pace in Roped, this record does not let up in its brutality.

Final track, named after the band, Living Gate is the pick of the bunch, with melodic guitar lines sat in between the usual solid crushing riffage and destructive drums. It’s a nice change of sound compared to the first four tracks. It’s the one that drew me in the most as it chops and changes while still keeping the sound built earlier within the record.

It’s where Living Gate shows the sounds the individual members bought to the fold, which was one of the things I was most excited about with this EP. The track winds down with a slowed down solo that really stands out, before all the musicians are completely drowned out by a dissonant and overbearing noise. It then breaks away, leaving us with some light guitar work that is creepy and a fine way to finish the EP.

To sum up Deathlust is a great EP. I love how aggressive the sound is and how there is no fucking about. Its five tracks of madness that had me hooked from start to finish. Highlights were the dual vocals that just complement each other really well and the drum work is ace.

The only criticism I have is the production is a little light, with all of that destruction and heaviness I was hoping for a thicker sound. It doesn’t detract from the performance or the quality of the EP overall. I think this is going to get a lot of people talking and I look forward to a full length from this project.

Matt Alexander


If you have paid any attention to the past few years of extreme metal one thing will have become immediately self-evident. Death metal is back. A genre that had stagnated for years, except for at its most curious fringes (and not in the good way, as per death metal visual parlance), had simply run its course. It’s not an overstatement that a great many critics and even once rabid fans of the genre had all but written it off. The blood had coagulated; reanimation of the flesh had failed, and it had turned to dust.

Then, seemingly out of nowhere, the scene has exploded again. There is suddenly an incredible depth to the death metal genre. There’s a greater quantity – and quality – of those fringe acts doing weird and wonderful things with the blueprint, be that imbuing the sound with new elements to create Frankenstein’s monster-esque new entities or other bands co-opting the veins of death metal into their sound, making them kin to the genre, if not wholly fitting the term and the aesthetic.

One thing death metal had never been wanting for was a plethora of acts mimicking the greats that had gone before. It was exactly this, for the most part, that had led to the feeling the genre had simply run out of ideas, or, more the point, had maybe not had that many ideas in the first place. After all, classic death metal isn’t exactly known for its subtlety. As subtle as a brick to the face. But in this new renaissance of death metal, a large contributing factor to its success and it being celebrated is bands doing exactly this – using the building blocks of the genre once again.

The major difference this time is that they aren’t mimicking the sound or paying some kind of ‘pub-rock’ version of a tribute act any longer. These are bands who are performing an autopsy on the genre – taking a look into the viscera that makes it tick, makes it work in all its unholy ways – and then using that knowledge to reinvent classic death metal. This isn’t an ode to the (undead) fallen, but, rather, is the occult prayer to create new legion. New death metal bands who measure up to the founding fathers – call it reincarnation, call it necromancy if you will – but all I know is that it’s most welcome. Time to take that bath in blood. Hail Satan.

Into this brave evil new world, come Living Gate. The band certainly have strong credentials, with a member from Yob and a trio surrounding him from Belgium’s Church of Ra – taking in contributors from Amenra, Oathbreaker and Wiegedood. Perhaps the latter is the lynchpin to proving these excellent musicians had the chops to take on the classic death metal sound. Wiegedood have, over the course of three ever greater records, proven post-metal savants could master the vagaries of black metal. The same is true on this, Living Gate’s debut EP, Deathlust. Five tracks of unbridled hell released with the backing of Relapse Records, proving their reverence for and living sacrifice to the genre.

Living Gate produce death metal so tight its decaying flesh is bound together by barbed wire. The average song is roughly three and a half minutes, but do not fear, there are no pop ditties here. Unless this is the sound of the charts in Hell…? I’d be down for that.

Fans of Suffocation and Demilich should take note – this one goes out to you. Ferocious doesn’t quite capture it, with ‘The Delusion of Consciousness’ kicking things off in rabid style, and the horror never lets up from there. ‘Roped’ may take the pace down, but the guitars become all the more malevolent, with each change of riff feeling like a knife in the eye. ‘Deathlust’, from which the EP takes its name, is the most frenzied of the quintet, ripping and tearing at the constrains of the sonic realm it finds itself in, and nodding toward Morbid Angel, too. ‘Heaven Ablaze’ belches forth its rare cocktail of poison while the musicians take their proverbial bow as the sheer technical proficiency and execution of their craft becomes ever more apparent. Finishing up their amoral sermon is the eponymous ‘Living Gate’, a track that pummels and screams at the void like those that have gone before, but also showcases an ongoing intelligence in the songwriting and direction of the band, even if the brain that holds it is itself liquifying, weeping out of every orifice.

Deathlust is brutal, yes, but it is the intensity with which the five tracks are delivered that marks the release out for special note, and its superlative production is certainly responsible for that as well as the craft of the songs within. With a burgeoning, braying pack of death metal bands leading the undead charge for your attention and wallet, only those with complete mastery of their sickening art can climb the mountain of corpses to the top. Living Gate certainly had the constituent parts to pull this off, but it was by no means guaranteed. But this EP will immediately put pay to any doubters. Let us hope that they are encouraged to conjure more foul sounds from the pit, and not become a well-regarded, short-lived project. Meet you at the gate when the clock strikes thirteen – the living gate...

Chris Keith-Wright



..::TRACK-LIST::..

1. The Delusion Of Consciousness 03:31
2. Roped 03:35
3. Deathlust 02:28
4. Heaven Ablaze 03:35
5. Living Gate 04:37



..::OBSADA::..

Aaron Rieseberg - Bass
Wim Sreppoc - Drums
Lennart Bossu - Guitars
Levy Seynaeve - Guitars, Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=O_KjXOCDiPQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Slade - The Very Best Of Slade - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Slade
Album................: The Very Best Of Slade
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2005
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70-73 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Polydor

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Slade - Get Down And Get With It [03:49]
2. Slade - Coz I Luv You [03:25]
3. Slade - Look Wot You Dun [02:58]
4. Slade - Take Me Bak 'Ome [03:15]
5. Slade - Mama Weer All Crazee Now [03:45]
6. Slade - Gudbuy T'Jane [03:32]
7. Slade - Cum On Feel The Noize [04:24]
8. Slade - Skweeze Me Pleeze Me [04:29]
9. Slade - My Friend Stan [02:41]
10. Slade - Everyday [03:10]
11. Slade - The Bangin' Man [04:11]
12. Slade - Far Far Away [03:37]
13. Slade - How Does It Feel [05:54]
14. Slade - Thanks For The Memory (Wham Bam Thank You Mam) [04:33]
15. Slade - In For A Penny [03:35]
16. Slade - Let's Call It Quits [03:31]
17. Slade - We'll Bring The House Down [03:32]
18. Slade - My Oh My [04:11]
19. Slade - Run Runaway [05:00]
20. Slade - Merry Xmas Everybody [03:26]

Playing Time.........: 01:17:09
Total Size...........: 542,93 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Slade - All Join Hands [05:31]
2. Slade - Gypsy Roadhog [03:24]
3. Slade - My Baby Left Me \ That's Alright [02:24]
4. Slade - Lock Up Your Daughters [03:28]
5. Slade - Wheels Ain't Coming Down [03:37]
6. Slade - Born To Be Wild [03:24]
7. Slade - Ruby Red [02:54]
8. Slade - (And Now The Waltz) C'est La Vie [03:51]
9. Slade - 7 Year Bitch [04:16]
10. Slade - Myzsterious Mizster Jones [03:35]
11. Slade - Do You Believe In Miracles [04:10]
12. Slade - Still The Same [04:13]
13. Slade - Radio Wall Of Sound [03:47]
14. Slade - Universe [04:15]

Playing Time.........: 52:55
Total Size...........: 391,18 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Scorpions - From The First Sting - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Scorpions
Album................: From The First Sting
Genre................: Rock
Source...............: WEB
Year.................: 2025
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 72-73 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: BMG Rights Management GmbH

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - Vol.1
---------------------------------------------------------------------

1. Scorpions - This Is My Song (Live at Rock & Pop, 09.11.1973)[04:08]
2. Scorpions - Speedy's Coming (Remastered 2023) [03:34]
3. Scorpions - In Trance (Remastered 2023) [04:45]
4. Scorpions - Pictured Life (Remastered 2023) [03:23]
5. Scorpions - The Sails of Charon (2015 - Remaster) [05:08]
6. Scorpions - Top of the Bill (Live) [06:46]
7. Scorpions - Holiday (2015 Remaster) [06:31]
8. Scorpions - Always Somewhere (2015 Remaster) [04:56]
9. Scorpions - Lady Starlight (2015 Remaster) [06:15]
10. Scorpions - The Zoo (2015 Remaster) [05:28]
11. Scorpions - No One Like You (2015 Remaster) [03:58]
12. Scorpions - When the Smoke Is Going Down (2015 Remaster)[03:51]

Playing Time.........: 58:48
Total Size...........: 422,74 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - Vol.2
---------------------------------------------------------------------

1. Scorpions - Still Loving You (2015 - Remaster) [06:27]
2. Scorpions - Rock You Like a Hurricane (2015 - Remaster) [04:12]
3. Scorpions - Big City Nights (2015 - Remaster) [04:08]
4. Scorpions - Rock You Like a Hurricane (Live) [2015 Remaster][04:15]
5. Scorpions - Believe in Love (2015 Remaster) [05:22]
6. Scorpions & Vanessa-Mae - Still Loving You (Live at Taratata, April 28th 1996)[06:19]
7. Scorpions - Mind Like A Tree [05:34]
8. Scorpions - You & I [06:15]
9. Scorpions & Berliner Philharmoniker - Wind of Change [07:35]
10. Scorpions - Maybe I Maybe You [03:30]
11. Scorpions - Humanity [05:25]

Playing Time.........: 59:09
Total Size...........: 432,98 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Mud - Mud Rock & Mud Rock Vol II
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Mud
Album................: Mud Rock & Mud Rock Vol II
Genre................: Rock, Glam
Source...............: CD
Year.................: 1998
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 59 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: BGO Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Mud - Rocket [04:35]
2. Mud - Do You Love Me / Sha La La La Lee [03:17]
3. Mud - Running Bear [04:25]
4. Mud - The Hippy Hippy Shake [02:32]
5. Mud - Shake, Rattle And Roll / See You Later Alligator [03:59]
6. Mud - Medley: Dyna-mite / The Cat Crept In / Tiger Feet [05:10]
7. Mud - The End Of The World [04:05]
8. Mud - Blue Moon [02:24]
9. Mud - In The Mood [03:42]
10. Mud - Bye Bye Johnny [05:28]
11. Mud - The Secrets That You Keep [04:34]
12. Mud - Living Doll [03:02]
13. Mud - One Night [02:59]
14. Mud - Tallahassee Lassie [03:18]
15. Mud - Let's Have A Party [01:56]
16. Mud - Tobacco Road [03:28]
17. Mud - Oh Boy [02:55]
18. Mud - I Love How You Love Me [03:09]
19. Mud - Hula Love [04:02]
20. Mud - Diana [04:34]

Playing Time.........: 01:13:44
Total Size...........: 442,45 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czwarty album, który zdefiniował karierę deathmetalowców z New Jersey!

Łączy w sobie wszystkie najlepsze elementy death metalu - groove, szybkość, brutalność, kunszt techniczny i nowatorskie podejście do kompozycji.
To krążek, który jedną nogą mocno osadzony jest w przyszłości, a drugą w old-schoolowych klimatach.

FA

Techdeath has long been my favorite of the death metal subgenres. There’s something about the in-your-face aggression combined with the finesse of rhythmic trickery and masterful technique that just hits my ears the right way. The problem, though, is that the space is distinctly oversaturated in the grand scheme of metal. You can’t throw a guitar pick without hitting a new technical outfit square in the chops. There are whole labels (*glances sideways at The Artisan Era*) that seem to be dedicated to cranking out tech act after tech act. It’s a hard scene to stand out in, is my point.

Enter Cognitive, a New Jersey-based five-piece that’s doing everything it can to make a splash in a sea of similar and—quite frankly—mediocre bands. Malevolent Thoughts of a Hastened Extinction is their fourth full-length effort and third with Unique Leader Records, who are another one of those labels that produces a ton of techdeath acts. So does the album deliver? I’m happy to report that it very much does, and some of its tracks are impressive for different reasons than you might think.

The musical hallmarks of techdeath are all here, and they’re performed extremely well. Harry Lannon and Rob Wharton are the guitarists, with Lannon handling leads, and their playing features plenty of fretboard acrobatics, rhythmic shifts, and on-a-dime directional changes. The cool thing, though, is that nothing feels extraneous, and it doesn’t sound like the parts are tricky just for difficulty’s sake. I’m particularly impressed by Lannon’s solos and his sense for writing passages that have a soul—it’s not just empty technique on display. Bass duty is covered by Tyler Capone-Vitale, and he’s superb, handling a lot of speedy, complicated stuff. The occasions where he doubles the guitars to up the heavy factor of brutal passages are fabulous. Shane Jost’s vocals are seething and intense, and he uses an impressive range of effects; again I feel like his performance shows real heart, not the hollow violence that you often hear. Finally, AJ Viana, also of the mighty Hath, puts on a clinic behind the drumset. He’s extremely precise, his sound is weighty but doesn’t weight the band down, and he has an exceptional feel for when to keep things relatively straightforward and when to get a little crazy.

So what is it that Cognitive does that sets them apart? For one, they blend a whole slew of stylistic influences into their songs. Make no mistake, Malevolent Thoughts is a techdeath record through and through, but there are little flashes and touches of all sorts of things that keep the tracks interesting and fresh. For example, there’s a nasty slam a little over two minutes into “The Maw” that absolutely crushes, and it’s not the only one on this record. “From the Depths” is an excellent showcase of some of the band’s blackened touches, with Jost’s high screams on fully display several times. “Arterial Red” features some riffwork that’s reminiscent of—and I swear this is a compliment—djent. “Oroborous” alternates between intense tech riffing complete with dissonant twisting guitar lines and heavy as hell deathcore-esque passages. Looking for something brutal with a straight up beat in 4 that you can mosh to? The second half of “To Feed the Worms” has got you covered, after the groovy, whiplash-inducing opening section gets you prepped. Lannon and Wharton aren’t afraid to step away from the technical badassery and scratch your itch for chug, and when they do it’s highly effective.

Cognitive also periodically backs the aggression down a notch or two (not too far, don’t worry) and writes a song or two that gets a bit more emotional than you might expect. “Malevolent Thoughts” is one of these, speaking and generally looking in an inward direction, with Jost’s scream of “I don’t want to feel like this anymore” providing a highlight that segues into an excellent expressive guitar solo. But it’s the slow-paced “Destitute” that drops the aggression a couple more notches, its transparently personal examination of genuinely trying and having nothing to show for it landing in an unexpectedly emotional way. It reminds me a little of last year’s concept-based Mordrake by Xenobiotic, or maybe a better comparison is the song “Forsaken” by Necropia—an introspective interval that makes a huge impression in an album of mostly hostile, vicious tracks. There’s another emotive solo, and it’s not like it’s a ballad or anything, but there are even some smartly executed clean vocals!

Recording and mixing, which began with a few already written tracks pre-pandemic and went through a lengthy pause before being finished this year, was handled by the band’s drummer, AJ Viana. If you’ve heard Of Rot and Ruin, the amazing 2019 effort from his other band Hath, then you’re already familiar with his work on the recording/mixing front, and you’ll know it’s outstanding. (As a sidebar, Viana has a done several streams on Hath’s Twitch channel where he walked through his mixing processes, and it’s great stuff that you should watch.) Malevolent Thoughts is another example of his impressive abilities behind the board and at the computer, because it sounds fantastic—the balance is great and all elements sound authentic with a sense of presence. Mastering was by Alan Douches of West West Side Music, whose consistently great work you’ve heard on about a billion other albums (including, again, Of Rot and Ruin).

Don’t miss this effort from Cognitive when it drops on July 16 via Unique Leader Records. Malevolent Thoughts of a Hastened Extinction is a massive, exceptional tower of sonic power that shows what technical death metal can be in the hands of not just great musicians, but great songwriters.

Kep



..::TRACK-LIST::..

1. Eniac 04:47
2. The Maw 03:18
3. Arterial Red 03:41
4. From the Depths 03:39
5. Oroborous 02:55
6. To Feed the Worms 04:03
7. Malevolent Thoughts 03:57
8. Tearing Tendon from Bone 03:46
9. Destitute 05:46
10. Of a Hastened Extinction 03:27



..::OBSADA::..

Vocals - Shane Jost
Bass - Tyler Capone-Vitale
Drums - AJ Viana
Guitar - Harry Lannon, Rob Wharton




https://www.youtube.com/watch?v=tq46M7-tTTE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Czwarty album, który zdefiniował karierę deathmetalowców z New Jersey!

Łączy w sobie wszystkie najlepsze elementy death metalu - groove, szybkość, brutalność, kunszt techniczny i nowatorskie podejście do kompozycji.
To krążek, który jedną nogą mocno osadzony jest w przyszłości, a drugą w old-schoolowych klimatach.

FA

Techdeath has long been my favorite of the death metal subgenres. There’s something about the in-your-face aggression combined with the finesse of rhythmic trickery and masterful technique that just hits my ears the right way. The problem, though, is that the space is distinctly oversaturated in the grand scheme of metal. You can’t throw a guitar pick without hitting a new technical outfit square in the chops. There are whole labels (*glances sideways at The Artisan Era*) that seem to be dedicated to cranking out tech act after tech act. It’s a hard scene to stand out in, is my point.

Enter Cognitive, a New Jersey-based five-piece that’s doing everything it can to make a splash in a sea of similar and—quite frankly—mediocre bands. Malevolent Thoughts of a Hastened Extinction is their fourth full-length effort and third with Unique Leader Records, who are another one of those labels that produces a ton of techdeath acts. So does the album deliver? I’m happy to report that it very much does, and some of its tracks are impressive for different reasons than you might think.

The musical hallmarks of techdeath are all here, and they’re performed extremely well. Harry Lannon and Rob Wharton are the guitarists, with Lannon handling leads, and their playing features plenty of fretboard acrobatics, rhythmic shifts, and on-a-dime directional changes. The cool thing, though, is that nothing feels extraneous, and it doesn’t sound like the parts are tricky just for difficulty’s sake. I’m particularly impressed by Lannon’s solos and his sense for writing passages that have a soul—it’s not just empty technique on display. Bass duty is covered by Tyler Capone-Vitale, and he’s superb, handling a lot of speedy, complicated stuff. The occasions where he doubles the guitars to up the heavy factor of brutal passages are fabulous. Shane Jost’s vocals are seething and intense, and he uses an impressive range of effects; again I feel like his performance shows real heart, not the hollow violence that you often hear. Finally, AJ Viana, also of the mighty Hath, puts on a clinic behind the drumset. He’s extremely precise, his sound is weighty but doesn’t weight the band down, and he has an exceptional feel for when to keep things relatively straightforward and when to get a little crazy.

So what is it that Cognitive does that sets them apart? For one, they blend a whole slew of stylistic influences into their songs. Make no mistake, Malevolent Thoughts is a techdeath record through and through, but there are little flashes and touches of all sorts of things that keep the tracks interesting and fresh. For example, there’s a nasty slam a little over two minutes into “The Maw” that absolutely crushes, and it’s not the only one on this record. “From the Depths” is an excellent showcase of some of the band’s blackened touches, with Jost’s high screams on fully display several times. “Arterial Red” features some riffwork that’s reminiscent of—and I swear this is a compliment—djent. “Oroborous” alternates between intense tech riffing complete with dissonant twisting guitar lines and heavy as hell deathcore-esque passages. Looking for something brutal with a straight up beat in 4 that you can mosh to? The second half of “To Feed the Worms” has got you covered, after the groovy, whiplash-inducing opening section gets you prepped. Lannon and Wharton aren’t afraid to step away from the technical badassery and scratch your itch for chug, and when they do it’s highly effective.

Cognitive also periodically backs the aggression down a notch or two (not too far, don’t worry) and writes a song or two that gets a bit more emotional than you might expect. “Malevolent Thoughts” is one of these, speaking and generally looking in an inward direction, with Jost’s scream of “I don’t want to feel like this anymore” providing a highlight that segues into an excellent expressive guitar solo. But it’s the slow-paced “Destitute” that drops the aggression a couple more notches, its transparently personal examination of genuinely trying and having nothing to show for it landing in an unexpectedly emotional way. It reminds me a little of last year’s concept-based Mordrake by Xenobiotic, or maybe a better comparison is the song “Forsaken” by Necropia—an introspective interval that makes a huge impression in an album of mostly hostile, vicious tracks. There’s another emotive solo, and it’s not like it’s a ballad or anything, but there are even some smartly executed clean vocals!

Recording and mixing, which began with a few already written tracks pre-pandemic and went through a lengthy pause before being finished this year, was handled by the band’s drummer, AJ Viana. If you’ve heard Of Rot and Ruin, the amazing 2019 effort from his other band Hath, then you’re already familiar with his work on the recording/mixing front, and you’ll know it’s outstanding. (As a sidebar, Viana has a done several streams on Hath’s Twitch channel where he walked through his mixing processes, and it’s great stuff that you should watch.) Malevolent Thoughts is another example of his impressive abilities behind the board and at the computer, because it sounds fantastic—the balance is great and all elements sound authentic with a sense of presence. Mastering was by Alan Douches of West West Side Music, whose consistently great work you’ve heard on about a billion other albums (including, again, Of Rot and Ruin).

Don’t miss this effort from Cognitive when it drops on July 16 via Unique Leader Records. Malevolent Thoughts of a Hastened Extinction is a massive, exceptional tower of sonic power that shows what technical death metal can be in the hands of not just great musicians, but great songwriters.

Kep



..::TRACK-LIST::..

1. Eniac 04:47
2. The Maw 03:18
3. Arterial Red 03:41
4. From the Depths 03:39
5. Oroborous 02:55
6. To Feed the Worms 04:03
7. Malevolent Thoughts 03:57
8. Tearing Tendon from Bone 03:46
9. Destitute 05:46
10. Of a Hastened Extinction 03:27



..::OBSADA::..

Vocals - Shane Jost
Bass - Tyler Capone-Vitale
Drums - AJ Viana
Guitar - Harry Lannon, Rob Wharton




https://www.youtube.com/watch?v=tq46M7-tTTE


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Tonight we fight
The Horns decide our fate
Fight well - In Hell
Open the Gates!


Słuchając "Open The Gates" Manilla Road można poczuć się jak podczas niesamowitej podróży po mitycznym królestwie, znajdującym się na dnie wielkiego praoceanu. Muzyka na tym albumie niesie nas swym prądem. Od samego początku trwania płyty możemy poczuć niespokojny ruch wirów i fal starożytnej siły, która pulsuje żywą energią, wydzierającą się z przepastnych głębi.

Manilla Road nie trzeba szerzej przedstawiać - w końcu niewiele jest zespołów tak kultowych i tak idealnie chwytających ducha prawdziwego heavy metalu jak oni. Jakość twórczości Marka Sheltona i spółki jest sama w sobie wskaźnikiem doskonałości, jaką osiągnął ten zespół.

Po znakomitym "Crystal Logic" z 1983 roku, Manilla Road znowu pokazała na co ją stać na "Open The Gates", wydanym pierwotnie w kwietniu 1985. Mark Shelton stworzył kolejne prawdziwe arcydzieło, idąc swoją twórczością naprzód, zamiast ograniczać się do napisania jakieś wariacji na temat "Crystal Logic". Dzięki temu kolejny album okazał się godnym następcą, momentami nawet lepszym od swego poprzednika.

Z tego albumu tryska magia i niesamowitość - wokale, które oscylują między podniosłymi, melodyjnymi zaśpiewami, a chrapliwą agresją - gitary, które urzekają wyjącymi solówkami i atakują swym przybrudzonym przesterem - perkusja, która swym jasnym werblem rozświetla kompozycje, jednocześnie bezkompromisowo szarżując niesamowitymi motywami i umiejętnie użytą podwójną stopą. Ponadto same kompozycje są zróżnicowane, a przy tym niezwykle interesujące i klimatyczne. "Open The Gates" może nie niesie ze sobą takiej przebojowości jaką miało "Crystal Logic", jednak nadal prezentuje klinicznie czysty destylat prawdziwego metalu.

Na samym starcie wita nas charakterystyczne i niepokojące intro oraz dudniący wstęp perkusyjny, po którym wchodzi szybki, niepokojący, a przy tym nieco thrashujący główny riff "Metalstrom". Ewidentny speed metalowy sztych, jaki został tutaj użyty, sprawia iż ten numer sprawdza się idealnie jako otwieracz tak napompowanej klasą płyty.

Zawartość albumu co i rusz ciska w nas świetnymi kompozycjami. Mamy tutaj "Heavy Metal To The World" z wyraźnie brylującą w pogmatwanym refrenie perkusją, która tworzy tutaj również niezwykle energetyczny wstęp. Manilla Road nie ogranicza się do jednego sprawdzonego patentu i uderza podniosłym i monumentalnym "Open the Gates" oraz genialnym" The Fires of Mars". W samym "The Fires of Mars" znajdziemy także chyba jedną z najlepszych solówek na tym albumie, których jest tu zresztą co nie miara.

Magiczna i Poetycka "Astronomica" w trakcie swego trwania coraz bardziej stopniuje kolejne szczyty tajemniczości. W ten sposób poszerza głębie w jakiej obraca się klimatyczna muzyka tego fantastycznego amerykańskiego trio z Wichity. Metafizyczną ekspresję muzyczną Manilla Road kontynuuje mroczny klimat "Weavers of the Web" z chwytliwym riffem pod refrenem oraz klasyczny "Witches Brew". W tej kompozycji, która wita nas arkadyjskim, onirycznym wstępie, chropowaty charyzmatyczny wokal Sheltona bryluje pośród ciężkich, nabuzowanych mocą gitarowych riffów. Interludium rozdzielające zwrotki zostało tutaj mistrzowsko okraszone energetycznym leadem. Same solówki, które mogłyby spokojnie konkurować z tymi w "The Fires of Mars", będą nam także towarzyszyć w drugiej połowie trwania utworów, a sam Shelton niemal w nich odlatuje w klimatycznym pojedynku wyrazistości i maestrii. Mark prawie zawsze tworzy niesamowite i cudowne leady do swych utworów, jednak tutaj można rzec, że przeszedł samego siebie.

To nie są jednak wszystkie smaczki, które kryje w sobie "Open The Gates". Ten album nie byłby kompletny bez genialnego "Road of Kings", w którego warstwie muzycznej można się zatracić do tego stopnia, że wejście wokali możemy przywitać lekkim szokiem. Gitary w tym utworze kreują niesamowity destylat epickiej siły i mocy. Niepokojąco pulsująca moc tkwi także pod skórą "Hour of the Dragon", godnie interpretując muzycznie jedno z najbardziej znanych opowiadań Roberta E. Howarda.

Nie mielibyśmy do czynienia z płytą Manilla Road, gdyby na pokładzie nie było przynajmniej jednej epickiej kompozycji. Tutaj tę rolę pełni ponad dziewięciominutowy "The Ninth Wave" - a co się w nim dzieje, to głowa mała. Pełne nieprzeniknionej enigmatyczności pierwsze dźwięki gitar, śpiewające później magiczne unisono, są kunsztowną i wręcz królewską formą dostojności. A potem jest jeszcze lepiej: pełne wewnętrznego ognia dysonansowe symfoniczne solówki, potępieńcze zaśpiewy, kulminacje energii i niemal świątynne bębny. Pod koniec tej wysublimowanej kompozycji Mark Shelton wspina się tutaj także wokalnie na piedestał epickości.

Wokale Marka Sheltona wzbogacają tę płytę. Mark nagrywając tę płytę miał chore gardło i podczas sesji studyjnej uszkodził sobie przez to struny głosowe. Fakt, że nie dysponował pełnią swej możliwości słychać w utworach, gdyż jego wokale są przez to bardziej szarpane, chropowate i ostrzejsze niż na "Crystal Logic" czy na "The Deluge".

Co tu dużo mówić. Konkluzję tej płyty można zawrzeć w kilku prostych hasłach: Podniosłość. Epickość. Poetyka. Klimat. Majestat. Jest to miła odmiana po tych wszystkich chujowych zespołach, opiewających w słodko-pierdzących peanach mordowanie smoków, picie piwa, puszczanie krwi dla diabłów i tak dalej. "Open The Gates" nie zawiera może żadnego utworu, który byłby tak przebojowy jak "Necropolis", jednak składa się z samych rzetelnych i zapadających w pamięci kompozycji.

Sterviss


Open the Gates is the first Manilla Road album with lyrical themes that somewhat make sense. After the first few albums were fueled by total nonsense that Mark and the boys cooked up in their acid-fueled noggins, OTG actually shows some semblance of thought in the lyrics. It’s still that trademark Manilla Road half-poetic half-stoned feel, but you can tell there was real inspiration here. OTG is mainly all about King Arthur, and has a general theme of ‘bravery’ and ‘standing your ground’ throughout. I find this album to be very motivational, whether I’m studying or exercising or doing anything really, it’s my default album to put on if I need to get moving.

Open the Gates is the longest album the Road recorded in the 80’s, coming in at about 52 minutes. Originally, they wanted to do something really silly and have something about this band make sense for once, so they wanted The Ninth Wave to be the ninth song on the album. They were so adamant about this, yet this move meant that one disc couldn’t store the whole album in its intended order. To fix this, they decided to sell it in its original print as a 12 inch LP and a 12 inch EP, with the LP having each song from Metalstrom to Hour of the Dragon, and the EP holding The Ninth Wave and Witches Brew. Every subsequent pressing on vinyl has been on one disc, with The Ninth Wave being placed right in the middle of the album, after Weavers of the Web. Honestly, I believe this change is for the best. It marks the halfway point of the album, and Witches’ Brew is a damn intense song in itself, so having them lead into each other is a bit much. This is something I’ve never seen anybody mention before so I thought I’d bring it up here.

Another little fun fact about this album; the intro to Metalstrom is actually the outro to Crystal Logic’s Dreams of Eschaton, just played in reverse. So if you play these two albums back to back, they lead perfectly into each other. It’s awesome. Metalstrom itself is a great track, setting the mood for the album immediately with a KILLER opening riff. This album has some of this band’s best riffage in it, I tell you. The title cut is one of the shortest songs the band ever put out, and it’s a nice little bridge into Astronomica. On it’s own it’s nothing special, just a nice little catchy hook to keep you listening.

Astronomica is an incredible track, and it set a standard for every following album of the 80s to have a song with an ethereal acoustic intro into a powerful mid paced masterwork. Think about it, we’ve got this one, Shadow in the Black, Spirits of the Dead, Return of the Old Ones and War in Heaven, and I guess Into the Courts of Chaos? It’s one of the best archetypes of Manilla song in my opinion. We even get some later in their career with stuff like Seven Trumpets and Battle for Bonchester Bridge. These all can be traced back to Astronomica, a phenomenal piece of music that really deserves its place in the hearts of Manilla Road fans as one of their greatest ever.

Weavers of the Web, Heavy Metal to the World, and Hour of the Dragon all have something in common, they’re powerful, have some iconic riffs and keep the album moving along nicely. Nestled in between these are The Ninth Wave, mentioned prior, which is this album’s true epic. It never feels like it drags, despite staying at a relatively slow pace and somewhat plodding at points, for the whole 9 minutes it enchants.

The Fires of Mars is this album’s weak point, in my opinion. This essentially means that this song is a 9/10 and everything else is 10/10. That’s how incredible this band and album is. My issue with this song is it’s just not that interesting, compared to everything else here it barely stands out. I love the solo though, a lot. It definitely has its moments but when it ends, I’m more glad that I get to listen to ROAD OF FUCKING KINGSSSSS!!!!!!!!!!! I discovered The Road with Necropolis like the rest of you, but this song along with Shadow in the Black is the one that kept me listening and what inspired me to get into this band. It’s just excellent, so much energy and POWER all in one song. And it’s inspirational! This plus Hour of the Dragon will get me motivated to do fuckin anything. I will hold this song close for my whole life.

The album closes with Witches’ Brew, which is just as epic as The Ninth Wave despite being somewhat shorter. This is one of the best closing tracks they ever made, maybe only topped by The Books of Skelos or The Empire. It’s a lovely trip out of the album, though the themes of the song itself are much closer to Mystification’s lyrics than OTG but it’s still one of the all-time greats.

Open the Gates has three major factors that I think make it perfect; Mark’s solos, guitar tone, and the drumming. This is I think the best tone they ever had. In the 80’s anyway. Crystal Logic is quite generic, The Deluge is much more bassy, Mystification is pretty off in some way I can’t explain, Courts is a little fuzzy for me. OOTA is the only one that comes close, it’s quite awesome and thrashy, but I just love the medieval sound that OTG has.

Mark’s solos are exquisite in this album. He is often guilty of just noodling, dragging out solos a little toooooo long, or just not doing much with them. I love them but they aren’t perfect, except on this album. They always fit the song, and I can remember every note of each one. They just slot in perfectly to each piece.

Finally, they got a new drummer for this album. His name is Randy Foxe and he is the greatest man to ever touch a drumstick, in my opinion. He doesn’t really show his full potential on this album, which is saying a LOT. In every song, there’s something fun and creative that he does. That’s the word that describes him best - creative. Nobody drums like Randy, and nobody is as creative as him, save for Cory Christner and Neudi, who are both also Manilla Road’s drummers! He really shows off his best work in the proceeding albums, though he does make a big mistake at the end of the decade that we’ll discuss when the time comes.

Open the Gates is the first of many perfect albums that this band would produce. Aside from The Fires of Mars, every single song here is a masterclass, and even that song has its moments. This is the album I’d recommend first to a new listener, as it contains a bunch of classics as well as being actually well produced unlike Crystal Logic. The Deluge is more of an emotional experience, at least for me, so even though it’s my favourite it wouldn’t be my first choice as a new listener as it’s just so different from everything else. OTG is a masterclass in metal as a whole and everyone who’s anyone should give it a spin.

MasterOfTheNight



..::TRACK-LIST::..

1. Metalström 5:22
2. Open The Gates 2:24
3. Astronomica 5:03
4. Weavers Of The Web 4:20
5. The Ninth Wave 9:33
6. Heavy Metal To The World 3:23
7. The Fires Of Mars 6:18
8. Road Of Kings 5:51
9. Hour Of The Dragon 4:49
10. Witches Brew 6:24

Bonus Tracks:
11. Touch The Sky (Early Rehearsal) 12:55
12. Witches Brew (Live 1987) 5:41
13. Weavers Of The Web (Live 2011) 4:03



..::OBSADA::..

Lead Vocals, Guitar [Guitars] - Mark W. Shelton
Bass Guitar - Scott Park
Drums - Randy 'Thrasher' Foxe




https://www.youtube.com/watch?v=tLQ-owmIS0c



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Tonight we fight
The Horns decide our fate
Fight well - In Hell
Open the Gates!


Słuchając "Open The Gates" Manilla Road można poczuć się jak podczas niesamowitej podróży po mitycznym królestwie, znajdującym się na dnie wielkiego praoceanu. Muzyka na tym albumie niesie nas swym prądem. Od samego początku trwania płyty możemy poczuć niespokojny ruch wirów i fal starożytnej siły, która pulsuje żywą energią, wydzierającą się z przepastnych głębi.

Manilla Road nie trzeba szerzej przedstawiać - w końcu niewiele jest zespołów tak kultowych i tak idealnie chwytających ducha prawdziwego heavy metalu jak oni. Jakość twórczości Marka Sheltona i spółki jest sama w sobie wskaźnikiem doskonałości, jaką osiągnął ten zespół.

Po znakomitym "Crystal Logic" z 1983 roku, Manilla Road znowu pokazała na co ją stać na "Open The Gates", wydanym pierwotnie w kwietniu 1985. Mark Shelton stworzył kolejne prawdziwe arcydzieło, idąc swoją twórczością naprzód, zamiast ograniczać się do napisania jakieś wariacji na temat "Crystal Logic". Dzięki temu kolejny album okazał się godnym następcą, momentami nawet lepszym od swego poprzednika.

Z tego albumu tryska magia i niesamowitość - wokale, które oscylują między podniosłymi, melodyjnymi zaśpiewami, a chrapliwą agresją - gitary, które urzekają wyjącymi solówkami i atakują swym przybrudzonym przesterem - perkusja, która swym jasnym werblem rozświetla kompozycje, jednocześnie bezkompromisowo szarżując niesamowitymi motywami i umiejętnie użytą podwójną stopą. Ponadto same kompozycje są zróżnicowane, a przy tym niezwykle interesujące i klimatyczne. "Open The Gates" może nie niesie ze sobą takiej przebojowości jaką miało "Crystal Logic", jednak nadal prezentuje klinicznie czysty destylat prawdziwego metalu.

Na samym starcie wita nas charakterystyczne i niepokojące intro oraz dudniący wstęp perkusyjny, po którym wchodzi szybki, niepokojący, a przy tym nieco thrashujący główny riff "Metalstrom". Ewidentny speed metalowy sztych, jaki został tutaj użyty, sprawia iż ten numer sprawdza się idealnie jako otwieracz tak napompowanej klasą płyty.

Zawartość albumu co i rusz ciska w nas świetnymi kompozycjami. Mamy tutaj "Heavy Metal To The World" z wyraźnie brylującą w pogmatwanym refrenie perkusją, która tworzy tutaj również niezwykle energetyczny wstęp. Manilla Road nie ogranicza się do jednego sprawdzonego patentu i uderza podniosłym i monumentalnym "Open the Gates" oraz genialnym" The Fires of Mars". W samym "The Fires of Mars" znajdziemy także chyba jedną z najlepszych solówek na tym albumie, których jest tu zresztą co nie miara.

Magiczna i Poetycka "Astronomica" w trakcie swego trwania coraz bardziej stopniuje kolejne szczyty tajemniczości. W ten sposób poszerza głębie w jakiej obraca się klimatyczna muzyka tego fantastycznego amerykańskiego trio z Wichity. Metafizyczną ekspresję muzyczną Manilla Road kontynuuje mroczny klimat "Weavers of the Web" z chwytliwym riffem pod refrenem oraz klasyczny "Witches Brew". W tej kompozycji, która wita nas arkadyjskim, onirycznym wstępie, chropowaty charyzmatyczny wokal Sheltona bryluje pośród ciężkich, nabuzowanych mocą gitarowych riffów. Interludium rozdzielające zwrotki zostało tutaj mistrzowsko okraszone energetycznym leadem. Same solówki, które mogłyby spokojnie konkurować z tymi w "The Fires of Mars", będą nam także towarzyszyć w drugiej połowie trwania utworów, a sam Shelton niemal w nich odlatuje w klimatycznym pojedynku wyrazistości i maestrii. Mark prawie zawsze tworzy niesamowite i cudowne leady do swych utworów, jednak tutaj można rzec, że przeszedł samego siebie.

To nie są jednak wszystkie smaczki, które kryje w sobie "Open The Gates". Ten album nie byłby kompletny bez genialnego "Road of Kings", w którego warstwie muzycznej można się zatracić do tego stopnia, że wejście wokali możemy przywitać lekkim szokiem. Gitary w tym utworze kreują niesamowity destylat epickiej siły i mocy. Niepokojąco pulsująca moc tkwi także pod skórą "Hour of the Dragon", godnie interpretując muzycznie jedno z najbardziej znanych opowiadań Roberta E. Howarda.

Nie mielibyśmy do czynienia z płytą Manilla Road, gdyby na pokładzie nie było przynajmniej jednej epickiej kompozycji. Tutaj tę rolę pełni ponad dziewięciominutowy "The Ninth Wave" - a co się w nim dzieje, to głowa mała. Pełne nieprzeniknionej enigmatyczności pierwsze dźwięki gitar, śpiewające później magiczne unisono, są kunsztowną i wręcz królewską formą dostojności. A potem jest jeszcze lepiej: pełne wewnętrznego ognia dysonansowe symfoniczne solówki, potępieńcze zaśpiewy, kulminacje energii i niemal świątynne bębny. Pod koniec tej wysublimowanej kompozycji Mark Shelton wspina się tutaj także wokalnie na piedestał epickości.

Wokale Marka Sheltona wzbogacają tę płytę. Mark nagrywając tę płytę miał chore gardło i podczas sesji studyjnej uszkodził sobie przez to struny głosowe. Fakt, że nie dysponował pełnią swej możliwości słychać w utworach, gdyż jego wokale są przez to bardziej szarpane, chropowate i ostrzejsze niż na "Crystal Logic" czy na "The Deluge".

Co tu dużo mówić. Konkluzję tej płyty można zawrzeć w kilku prostych hasłach: Podniosłość. Epickość. Poetyka. Klimat. Majestat. Jest to miła odmiana po tych wszystkich chujowych zespołach, opiewających w słodko-pierdzących peanach mordowanie smoków, picie piwa, puszczanie krwi dla diabłów i tak dalej. "Open The Gates" nie zawiera może żadnego utworu, który byłby tak przebojowy jak "Necropolis", jednak składa się z samych rzetelnych i zapadających w pamięci kompozycji.

Sterviss


Open the Gates is the first Manilla Road album with lyrical themes that somewhat make sense. After the first few albums were fueled by total nonsense that Mark and the boys cooked up in their acid-fueled noggins, OTG actually shows some semblance of thought in the lyrics. It’s still that trademark Manilla Road half-poetic half-stoned feel, but you can tell there was real inspiration here. OTG is mainly all about King Arthur, and has a general theme of ‘bravery’ and ‘standing your ground’ throughout. I find this album to be very motivational, whether I’m studying or exercising or doing anything really, it’s my default album to put on if I need to get moving.

Open the Gates is the longest album the Road recorded in the 80’s, coming in at about 52 minutes. Originally, they wanted to do something really silly and have something about this band make sense for once, so they wanted The Ninth Wave to be the ninth song on the album. They were so adamant about this, yet this move meant that one disc couldn’t store the whole album in its intended order. To fix this, they decided to sell it in its original print as a 12 inch LP and a 12 inch EP, with the LP having each song from Metalstrom to Hour of the Dragon, and the EP holding The Ninth Wave and Witches Brew. Every subsequent pressing on vinyl has been on one disc, with The Ninth Wave being placed right in the middle of the album, after Weavers of the Web. Honestly, I believe this change is for the best. It marks the halfway point of the album, and Witches’ Brew is a damn intense song in itself, so having them lead into each other is a bit much. This is something I’ve never seen anybody mention before so I thought I’d bring it up here.

Another little fun fact about this album; the intro to Metalstrom is actually the outro to Crystal Logic’s Dreams of Eschaton, just played in reverse. So if you play these two albums back to back, they lead perfectly into each other. It’s awesome. Metalstrom itself is a great track, setting the mood for the album immediately with a KILLER opening riff. This album has some of this band’s best riffage in it, I tell you. The title cut is one of the shortest songs the band ever put out, and it’s a nice little bridge into Astronomica. On it’s own it’s nothing special, just a nice little catchy hook to keep you listening.

Astronomica is an incredible track, and it set a standard for every following album of the 80s to have a song with an ethereal acoustic intro into a powerful mid paced masterwork. Think about it, we’ve got this one, Shadow in the Black, Spirits of the Dead, Return of the Old Ones and War in Heaven, and I guess Into the Courts of Chaos? It’s one of the best archetypes of Manilla song in my opinion. We even get some later in their career with stuff like Seven Trumpets and Battle for Bonchester Bridge. These all can be traced back to Astronomica, a phenomenal piece of music that really deserves its place in the hearts of Manilla Road fans as one of their greatest ever.

Weavers of the Web, Heavy Metal to the World, and Hour of the Dragon all have something in common, they’re powerful, have some iconic riffs and keep the album moving along nicely. Nestled in between these are The Ninth Wave, mentioned prior, which is this album’s true epic. It never feels like it drags, despite staying at a relatively slow pace and somewhat plodding at points, for the whole 9 minutes it enchants.

The Fires of Mars is this album’s weak point, in my opinion. This essentially means that this song is a 9/10 and everything else is 10/10. That’s how incredible this band and album is. My issue with this song is it’s just not that interesting, compared to everything else here it barely stands out. I love the solo though, a lot. It definitely has its moments but when it ends, I’m more glad that I get to listen to ROAD OF FUCKING KINGSSSSS!!!!!!!!!!! I discovered The Road with Necropolis like the rest of you, but this song along with Shadow in the Black is the one that kept me listening and what inspired me to get into this band. It’s just excellent, so much energy and POWER all in one song. And it’s inspirational! This plus Hour of the Dragon will get me motivated to do fuckin anything. I will hold this song close for my whole life.

The album closes with Witches’ Brew, which is just as epic as The Ninth Wave despite being somewhat shorter. This is one of the best closing tracks they ever made, maybe only topped by The Books of Skelos or The Empire. It’s a lovely trip out of the album, though the themes of the song itself are much closer to Mystification’s lyrics than OTG but it’s still one of the all-time greats.

Open the Gates has three major factors that I think make it perfect; Mark’s solos, guitar tone, and the drumming. This is I think the best tone they ever had. In the 80’s anyway. Crystal Logic is quite generic, The Deluge is much more bassy, Mystification is pretty off in some way I can’t explain, Courts is a little fuzzy for me. OOTA is the only one that comes close, it’s quite awesome and thrashy, but I just love the medieval sound that OTG has.

Mark’s solos are exquisite in this album. He is often guilty of just noodling, dragging out solos a little toooooo long, or just not doing much with them. I love them but they aren’t perfect, except on this album. They always fit the song, and I can remember every note of each one. They just slot in perfectly to each piece.

Finally, they got a new drummer for this album. His name is Randy Foxe and he is the greatest man to ever touch a drumstick, in my opinion. He doesn’t really show his full potential on this album, which is saying a LOT. In every song, there’s something fun and creative that he does. That’s the word that describes him best - creative. Nobody drums like Randy, and nobody is as creative as him, save for Cory Christner and Neudi, who are both also Manilla Road’s drummers! He really shows off his best work in the proceeding albums, though he does make a big mistake at the end of the decade that we’ll discuss when the time comes.

Open the Gates is the first of many perfect albums that this band would produce. Aside from The Fires of Mars, every single song here is a masterclass, and even that song has its moments. This is the album I’d recommend first to a new listener, as it contains a bunch of classics as well as being actually well produced unlike Crystal Logic. The Deluge is more of an emotional experience, at least for me, so even though it’s my favourite it wouldn’t be my first choice as a new listener as it’s just so different from everything else. OTG is a masterclass in metal as a whole and everyone who’s anyone should give it a spin.

MasterOfTheNight



..::TRACK-LIST::..

1. Metalström 5:22
2. Open The Gates 2:24
3. Astronomica 5:03
4. Weavers Of The Web 4:20
5. The Ninth Wave 9:33
6. Heavy Metal To The World 3:23
7. The Fires Of Mars 6:18
8. Road Of Kings 5:51
9. Hour Of The Dragon 4:49
10. Witches Brew 6:24

Bonus Tracks:
11. Touch The Sky (Early Rehearsal) 12:55
12. Witches Brew (Live 1987) 5:41
13. Weavers Of The Web (Live 2011) 4:03



..::OBSADA::..

Lead Vocals, Guitar [Guitars] - Mark W. Shelton
Bass Guitar - Scott Park
Drums - Randy 'Thrasher' Foxe




https://www.youtube.com/watch?v=tLQ-owmIS0c



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Jimi Hendrix - Merry Christmas And Happy New Year
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Jimi Hendrix
Album................: Merry Christmas And Happy New Year
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1999
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 66 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Experience Hendrix

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Jimi Hendrix - Little Drummer Boy / Silent Night / Auld Lang Syne[04:29]
2. Jimi Hendrix - Three Little Bears [04:14]
3. Jimi Hendrix - Little Drummer Boy / Silent Night / Auld Lang Syne (Extended Version)[07:25]

Playing Time.........: 16:09
Total Size...........: 107,93 MB


Track 1: previously only available on ... And A Happy New Year promo 7" (Reprise PRO 595) & Medley:
The Little Drummer Boy / Silent Night / Auld Lang Syne 12" (Reprise PRO-A-840).
Track 2: previously available on War Heroes.
Track 3: previously unreleased.

Band – Band Of Gypsys, The Jimi Hendrix Experience
Bass – Billy Cox (tracks: 1, 3), Noel Redding (tracks: 2)
Drums – Mitch Mitchell (tracks: 2)
Drums, Backing Vocals – Buddy Miles (tracks: 1, 3)
Guitar – Jimi Hendrix
Vocals – Jimi Hendrix (tracks: 2)