...( Info )...


Artist: VA
Title: Nothing But... Big Room Bombs, Vol. 09
Year: 2026
Genre: Electronic, House, Electro-House, Funky-House
Duration: 01:37:05
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps


...( TrackList )...

01. Anamaria Stefea - Măi Bărbate (Sean Norvis Electro Popular Extended Remix) [03:58]
02. Panca Borneo - Dudidamn 2025 [02:22]
03. Panca Borneo - Korneta [02:45]
04. Zyno - Never Let Me Go [04:28]
05. H2HB - Wolf [03:30]
06. LoudbaserS - Riser [05:45]
07. Paul Mendez - Checkpoint [04:58]
08. Last Encore - Fearless [04:41]
09. Julian Blaze - Hystorya (Can You Feel It) [05:44]
10. Kuka - One Night [04:11]
11. Ushuaia Boys - Anything 4 You (Radio Edit) [03:27]
12. Alexander Popov - Lose Control (Van Snyder Remix) [02:43]
13. Falcos Deejay - Energetic Waves [03:33]
14. David Chouman - Uni-Verse [04:17]
15. Absolute Zero - Fade Away [05:04]
16. Retrika - Overdose [02:50]
17. Avalanche - Again [02:50]
18. Andy Farley - Vitamin E (Radio Mix) [03:37]
19. ROYLE4NINE - SHAKE YA BUMPER (Radio Edit) [03:10]
20. Zakkov - Darkness [04:41]
21. Jona Tedesco - Real Self [06:37]
22. Oli Hodges - Want Me (Radio Mix) [03:01]
23. MBY - Connection (Radio Edit) [02:46]
24. Ste Merrigan - That Hornsby Tune (ADF & Steptonic 2024 Remix) [02:42]
25. Bazael - TEQUILA [03:12]

...( Info )...
Genre: Melodic Death/Thrash Metal
Country of Artist (Band): Germany
Year of Release: 2023-2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
2023 - Frostshock
2025 - Hibernation's End

...( Info )...
Genre: Melodic Death Metal
Country of Artist (Band): Colombia
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 28:27

...( TrackList )...
01. Covenant
02. Ashes
03. Daemon
04. Epitafio
05. Black Soul
06. The Initiation
07. End of Pact

...( Info )...

Artist - Siouxsie and the Banshees
Album - Join Hands (2006 Remastered)
Year - 1979
Genre - Post-punk , gothic rock
Format: - FLAC 16/44kHz

...( TrackList )...

01. Poppy Day
02. Regal Zone
03. Placebo Effect
04. Icon
05. Premature Burial
06. Playground Twist
07. Mother/Oh mein Papa
08. The Lord’s Prayer
09. Love in a Void
10. Infantry

...( Info )...

Artist: Cher
Title: The Farewell Tour [Live]
Genre: Pop, Rock |
Media: CD |
Country: USA |
Year of publication: 2003 |
Publisher (label): Warner Bros. |
Catalog number: R2 73953 |
Audio codec: FLAC (*.flac) |
Rip type: tracks |
Audio bitrate: lossless |
Duration: 67:00 min |


...( TrackList )...

1. "I Still Haven't Found What I'm Looking For" (Adam Clayton, The Edge, Bono, Larry Mullen, Jr.) 4:35
2. "Song for the Lonely" (Mark Taylor, Paul Barry, Steve Torch) 6:47
3. "All or Nothing" (Taylor, Barry) 3:58
4. "I Found Someone" (Mark Mangold, Michael Bolton) 3:36
5. "Bang Bang (My Baby Shot Me Down)" (Sonny Bono) 3:41
6. "All I Really Want to Do" (Bob Dylan) 2:01
7. "Half-Breed" (Al Capps, Mary Dean) 1:34
8. "Gypsys, Tramps & Thieves" (Bob Stone) 1:31
9. "Dark Lady" (Johnny Durrell) 1:13
10. "Take Me Home" (Bob Esty, Michele Aller) 3:48
11. "The Way of Love" (Jacques Dieval, Al Stillman) 2:34
12. "After All" (Dean Pitchford, Tom Snow) 3:54
13. "Just Like Jesse James" (Desmond Child, Diane Warren) 5:39
14. "Heart of Stone" (Andy Hill, Peter Sinfield) 4:09
15. "The Shoop Shoop Song (It's in His Kiss)" (Rudy Clark) 2:30
16. "Strong Enough" (Taylor, Barry) 3:01
17. "If I Could Turn Back Time" (Warren) 6:17
18. "Believe" (Brian Higgins, Stuart McLennen, Barry, Torch, Matthew Gray, Timothy Powell) 6:49

...( Info )...

Artist: DJ Flash
Title: Color
Year: 2011
Genre: Electro House
Duration: 00:48:14
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps


...( TrackList )...

01. LMFAO - Sexy And I Know It
02. Mike Candys & Evelyn feat. Patrick Miller - One Night In Ibiza (Horny Club Mix)
03. Tommy Trash - The End vs. Babylon (Tujamo Bootleg)
04. Badboys Brothers - DJ Superstar (Vova Baggage Remix)
05. LMFAO - Party Rock Anthem (Dj Lesha Golod Remix)
06. The Prodigy - Everybody In The Place (Bingo Players Bootleg)
07. Marius - Rain (DJ Nejtrino & DJ Stranger Remix)
08. Don Omar feat. Lucenzo - Danza Kuduro (Kirillich & Oleg Petroff & Cvet Remix)
09. David Guetta feat. Kid Cudi - Memories (DJ Shishkin Remix)
10. Alessandro Viale feat. Vaanya Divak - Goes Deeper (Morris Corti Remix)
11. Denis The Menace, Markus Binapfl feat. Rachele - Sunshine In My Heart (Richard Gray Mix)
12. Jazzy Jeff, The Fresh Prince - Boom! Shake The Room (Alan Tremain, Whiteside Mix)

...( Info )...

Artist: VA
Album: 2000s Rock HIts
Genre: Rock
Publishing: Warner Music Group - X5 Music Group
Source: link
Duration: 03:11:47
Audio: MP3, 320 Kbps

...( TrackList )...

01. Linkin Park - Numb - (03:08)
02. Red Hot Chili Peppers - Can't Stop - (04:29)
03. Green Day - American Idiot - (02:54)
04. Disturbed - Down with the Sickness - (04:39)
05. My Chemical Romance - Teenagers - (02:42)
06. Avenged Sevenfold - A Little Piece of Heaven - (08:01)
07. Shinedown - Second Chance - (03:40)
08. Nickelback - How You Remind Me - (03:44)
09. Paramore - Misery Business - (03:32)
10. Coldplay - Yellow - (04:27)
11. The Academy Is... - About a Girl - (03:40)
12. Trivium - Dying in Your Arms (Radio Mix) - (03:05)
13. The Darkness - I Believe in a Thing Called Love - (03:38)
14. Slipknot - Psychosocial (Radio Edit) - (03:58)
15. Stone Temple Pilots - Days of the Week - (02:36)
16. Skillet - Hero - (03:07)
17. P.O.D. - Youth of the Nation - (04:18)
18. Biffy Clyro - Many of Horror - (04:19)
19. Deftones - Please Please Please Let Me Get What I Want (2005 Remaster) - (02:04)
20. The Von Bondies - C'mon C'mon - (02:15)
21. Simple Plan - I’m Just a Kid - (03:18)
22. Jack's Mannequin - Dark Blue (2015 Remaster) - (04:12)
23. Story Of The Year - Until the Day I Die - (03:55)
24. Staind - It’s Been Awhile - (04:25)
25. A Rocket To The Moon - Like We Used To - (03:24)
26. Hot Action Cop - Fever for the Flava (Radio Edit) - (03:39)
27. Against Me! - Thrash Unreal - (04:14)
28. Carolina Liar - Show Me What I’m Looking For - (04:01)
29. Cavo - Champagne - (03:07)
30. Cute Is What We Aim For - The Curse of Curves - (03:24)
31. Bush - Fugitive - (04:02)
32. Cobra Starship - Guilty Pleasure - (03:23)
33. Mastodon - Oblivion - (05:47)
34. Hard-Fi - Hard to Beat - (04:13)
35. Blur - Out of Time - (03:53)
36. Black Stone Cherry - Lonely Train - (03:51)
37. Dream Theater - Panic Attack - (07:16)
38. Mutemath - Spotlight - (03:21)
39. Tom Petty & The Heartbreakers - The Last DJ - (03:48)
40. Authority Zero - Revolution - (02:24)
41. Blindside - Pitiful - (03:13)
42. Hot Hot Heat - Middle of Nowhere - (04:01)
43. Earshot - Wait - (03:33)
44. Funeral For A Friend - Roses for the Dead - (04:05)
45. Rob Zombie - Sick Bubblegum (UK Radio Edit) - (03:44)
46. Nonpoint - In the Air Tonight - (04:31)
47. Barenaked Ladies - Pinch Me - (04:45)
48. Babyshambles - Delivery - (02:41)
49. The Virgins - Rich Girls - (03:00)
50. 40 Below Summer - Rope - (04:21)


POBRAŁEŚ PODZIĘKUJ..........

...( Info )...

Artist: Christina Aguilera
Album: Stripped
Genre: Pop, Soul, R'n'B
Release: RCA Records - 07863 68037-2
Duration: 01:17:51
Audio: FLAC, Lossless
Rip type: image + .cue
Thanks for the rip: Boris1


...( TrackList )...

01. Stripped (intro) (1:39)
02. feat. Lil' Kim - Can't Hold Us Down (4:15)
03. Walk Away (5:47)
04. Fighter (4:05)
05. Primer Amor (interlude) (0:53)
06. Infatuation (4:17)
07. Loves Embrace (interlude) (0:46)
08. Loving Me 4 Me (4:36)
09. feat. Alicia Keys - Impossible (4:14)
10. Underappreciated (4:00)
11.Beautiful (3:58)
12. Make Over (4:12)
13. Cruz (3:49)
14. Soar (4:45)
15. Get Mine, Get Yours (3:44)
16.feat. Redman - Dirrty (4:58)
17. Stripped, Part 2 (0:46)
18. The Voice Within (5:04)
19. I'm OK (5:19)
20. Keep On Singin' My Song (6:31)

POBRAŁEŚ PODZIĘKUJ..........

..::INFO::..

Jedyne nagrania niemieckiego zespołu skapunkowego.

Title: How Skaratekid And Triangle Joe Saved The World

Artist: Blossom

Country: Niemcy

Year: ?

Genre: Ska-Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 160 Kbps

..::TRACK-LIST::..

So Quiet
Untitled
On Fire 2005
Follow
Untitled
Frank, Der Funk
So Take Home
Lid'l Ska Band
Untitled
It's Alright
Dead

..::INFO::..

Zebrahead to amerykański zespół rockowy pochodzący z La Habra w Kalifornii, założony w 1996 roku. Oryginalny skład tworzyli Justin Mauriello (gitara, wokal), Greg Bergdorf (gitara), Ben Osmundson (gitara basowa) oraz Ed Udhus (perkusja). Do zespołu dołączył także Ali Tabatabaee jako raper i współwokalista, co nadało ich muzyce wymiar unikalnej mieszanki punk rocka i hip-hopu. Muzycznie Zebrahead łączy style takie jak punk rock, pop-punk, rapcore i alternatywny rock. Ich brzmienie charakteryzuje się energetycznymi riffami, melodyjnymi liniami wokalnymi i rapowanymi. fragmentami. Wydali trzynaście albumów studyjnych. Wstawka zawiera dziesiąty album studyjny zespołu.

Title: Call Your Friends

Artist: Zebrahead

Country: USA

Year: 2013

Genre: Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

Sirens
I'm Just Here For The Free Beer
With Friends Like These, Who Needs Herpes?
Call Your Friends
Murder On The Airwaves
Public Enemy Number One
Born To Lose
Stick Em Up Kid!
Automatic
Nerd Armor
Panic In The Street
Don't Believe The Hype
Until The Sun Comes Up
Last Call
Sex, Lies & Audiotype
Battle Of The Bullshit
Ready Steady Go!

...( Info )...
Genre: Thrash Metal
Country of Artist (Band): Ecuador
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 40:03

...( TrackList )...
01. Thrash De Asalto
02. Epidemia
03. Rastro Infeccioso
04. Futura Extinction
05. Elite del Caos
06. Sadica Posesion
07. MxPx
08. La Peste
09. Brutalidad Policial
10. Lobotomia

...( Info )...
Genre: Black/Death Metal
Country of Artist (Band): Finland
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 35:50

...( TrackList )...
01. The Voiborn Herald
02. Through The Eyes Of The Omniscient Ophis
03. Whispers Behind The Veil
04. To The Boneless Bodies Of The Golden Goddesses
05. The Weaver's Threads Eternal
06. Of Seraphim And Empty Songs
07. Upon The Shattered Throne Of The Darkest Aeon
08. Where Only The Self Remains

...( Info )...

Artist: Deacon Blue
Album: The Great Western Road (Tour Edition)
Year: (2025)
Genre: Pop , rock (melodic pop-rock with contemporary and classic influences).
Format: [FLAC]

...( TrackList )...

01. The Great Western Road
02. Late '88
03. People Come First
04. Wait On Me
05. Ashore
06. Underneath The Stars
07. Up Hope
08. Turn Up Your Radio!
09. How We Remember It
10. Mid Century Modern
11. Curve Of The Line
12. If I Lived On My Own
13. Easter Monday
14. Connie and Sam
15. Charlie Boy
16. Her (Demo)
17. Much Too Close To Love (Demo)

...( Info )...

Artist - Siouxsie and the Banshees
Album - The Scream (2005 Remastered Deluxe Edition)
Year - 1978
Genre - Post-punk , alternative rock
Format - FLAC 16/44kHz

...( TrackList )...

Disc 1

01. Pure
02. Jigsaw Feeling
03. Overground
04. Carcass
05. Helter Skelter
06. Mirage
07. Metal Postcard (Mittageisen)
08. Nicotine Stain
09. Suburban Relapse
10. Switch

Disc 2

01. Make Up to Break Up (Riverside Session)
02. Love in a Void (John Peel Session 1)
03. Mirage (John Peel Session 1)
04. Metal Postcard (John Peel Session 1)
05. Suburban Relapse (John Peel Session 1)
06. Hong Kong Garden (John Peel Session 2)
07. Overground (John Peel Session 2)
08. Carcass (John Peel Session 2)
09. Helter Skelter (John Peel Session 2)
10. Metal Postcard (Pathway demo)
11. Suburban Relapse (Pathway demo)
12. The Staircase (Mystery) (Pathway demo)
13. Mirage (Pathway demo)
14. Nicotine Stain (Pathway demo)
15. Hong Kong Garden
16. The Staircase (Mystery)

...( Info )...


Artist: Dina Ayada
Title: Identity
Year: 2026
Genre: R-B, Soul
Country: USA
Duration: 00:30:59
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps


...( TrackList )...

01 – Won’t Let Go
02 – Problems
03 – Bad Example
04 – No Rush
05 – You Again
06 – Chills
07 – Wild
08 – Lowkey
09 – Identity
10 – Alive
11 – Don’t Get Me Started
12 – Damage

...( Info )...

Artist: Xania Monet
Title: The Things I Didn't Say
Year: 2026
Genre: R-B, Soul
Country: USA
Duration: 01:43:42
Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps



...( TrackList )...

01 – I Pray
02 – Untold Pain
03 – Cause And Effect
04 – Now You Feel It
05 – Healed Wrong
06 – Left Him On Read
07 – If Heaven Had A Christmas Tree
08 – God's Favorite
09 – Not By Myself
10 – Everybody Can't Go With You
11 – Memory Lane
12 – Safe In Your Hands
13 – Tired Of It
14 – The Day Everything Changed
15 – 2nd Place Don’t Get A Prize
16 – I Gave You My All
17 – Loving You, Knowing I Wasn't Supposed To
18 – Say My Name With Respect
19 – Stay Right Here
20 – Love To Every Heart
21 – Thought You Was Safe Enough To Love

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Guns N' Roses - Don’t Cry Civil War
(Live U.S.A. Europe 1991-1993)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Guns N' Roses
Album................: Don’t Cry Civil War
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1995
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 59 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Dynamic Live - Japan (Unofficial Release)

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Guns N' Roses - You Could Be Mine [06:08]
2. Guns N' Roses - November Rain [07:13]
3. Guns N' Roses - Paradise City [07:08]
4. Guns N' Roses - Don't Cry [05:46]
5. Guns N' Roses - Sweet Child O' Mine [07:19]
6. Guns N' Roses - Knockin' On Heaven's Door [05:41]
7. Guns N' Roses - Welcome To The Jungle [05:03]
8. Guns N' Roses - Civil War [08:01]
9. Guns N' Roses - Double Talkin' Jive [07:27]
10. Guns N' Roses - Live And Let Die [03:20]
11. Guns N' Roses - Mr. Brownstone [04:00]
12. Guns N' Roses - Patience [06:18]

Playing Time.........: 01:13:30
Total Size...........: 435,56 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Deep Purple - Classic Songs Live In Concert
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Deep Purple
Album................: Classic Songs Live In Concert
Genre................: Hard Rock
Source...............: CD
Year.................: 2017
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 73 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Ear Music

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Deep Purple - Highway Star [06:48]
2. Deep Purple - Into The Fire [03:24]
3. Deep Purple - Hard Lovin' Man [06:47]
4. Deep Purple - Strange Kind Of Woman [06:12]
5. Deep Purple - Lazy [08:35]
6. Deep Purple - No One Came [05:15]
7. Deep Purple - Perfect Strangers [06:03]
8. Deep Purple - Space Truckin' [06:00]
9. Deep Purple - Smoke On The Water [06:59]
10. Deep Purple - Green Onions - Hush [07:20]
11. Deep Purple - Black Night [07:41]

Playing Time.........: 01:11:11
Total Size...........: 522,92 MB

Bass Guitar – Roger Glover
Drums – Ian Paice
Guitar – Steve Morse
Keyboards – Don Airey
Vocals – Ian Gillan

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Podwójna dawka brytyjskiego death/grind w klimacie DYING FETUS, NAPALM DEATH, BRUTAL TRUTH, PIG DESTROYER, STAMPIN GROUND, DISRUPT.


This split album showcases two of the most fearsome bands on the UK underground with both Black Skies Burn and UK HateGrind (who feature former members of BSB) mixing up huge helpings of grindcore and thrash and death metal into a brutal melting pot of noise laden musical filth.

Black Skies Burn churn out the first eight tracks with UK HateGrind following them with twelve tracks of violent, grinding fun, and fun it is throughout, albeit fun with an extremely warped and twisted sense of humour with some brilliantly named tracks like The Heineken Manoeuvre by Black Skies Burn and Nun, So Vile and Postmortem Pat by UK HateGrind among the best puns on show as well as the Prince Vultan/Morbid Angel tribute of the split’s title and all of this shows that both of the bands don’t take themselves too seriously. It is that warped and very tongue in cheek and very British sense of humour that gives both of the bands a warmth about them rather than coming across as po-faced as some similar bands can. Despite having an undeniable sense of humour, the music here is no joke and both of these bands can grind with the best of them, and grind they do with a healthy dose of brutal metal stylings in there too.

Black Skies Burn kick things off with Dead By Association and proceed to blast through their tracks manically and sound as if they are having the time of their lives with tracks like Censorshit, a brutal song with a cracking Bad News sample as its intro, the grooving heaviness of 10% Of Fuck All and the perfectly titled Grind all demonstrating the caustic Black Skies Burn sound, a brilliant melding of thrash, grind and death metal. They end their side with a faithful cover of Deceived by the legendary Extreme Noise Terror (complete with spot on Vane/Jones dual vocals) and prove why they are one of the best and most respected bands on the UK extreme metal underground. A lot of bands would struggle following that onslaught but UK HateGrind just get on with it with a show of sheer ferocity and well chosen samples that starts with The Bloated Mess Of Satan and ends with All Out Gore and takes in Left Hand Psychopath, Tearer and Morbid Orphan among its highlights along the way in a blast to the senses.

As is fitting for a grind album, the whole thing is over as quickly as you realise but that just makes you want to put it on again straight away and take in the rapid fire blasts once again. So turn on, turn up and grind along with two of the Undergrounds finest talents and revel in their mixtures of utter ferocity with a fine line in tongue in cheek humour that doesn’t descend into parody, something both bands do with style.

Gavin Brown



..::TRACK-LIST::..

Black Skies Burn
1. Dead By Association 2:14
2. Censorshit 1:22
3. T-Rex Stroke Arm 0:25
4. The Heineken Monoeuvre 1:04
5. Make You Humble 1:20
6. Grind 4:20 0:29
7. 10% Of Fuck All 0:58
8. Deceived (Extreme Noise Terror cover) 2:22

UK Hate Grind
9. The Bloated Mess Of Satan 0:48
10. Fisted By The Hand That Feeds 2:02
11. Nun, So Vile 1:03
12. Postmortem Pat 1:14
13. Gastric Throat Gag 0:52
14. Tearer 1:15
15. Y.R.M.O.M.F.R.V 1:14
16. Creature Cumfarts 0:33
17. Dance! 0:07
18. Left Hand Psychopath 0:53
19. Morbid Orphan 1:21
20. All Out Gore 1:49



..::OBSADA::..

Black Skies Burn:
Simon Manion - Vocals
Will Michalak - Bass
Chris Marks - Guitars
Steve Butler - Drums

UK Hate Grind:
Chuck Creese - Guitars, Bass, Drum programming
Merv Hembrough - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=1K3kUyTTTAs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Podwójna dawka brytyjskiego death/grind w klimacie DYING FETUS, NAPALM DEATH, BRUTAL TRUTH, PIG DESTROYER, STAMPIN GROUND, DISRUPT.


This split album showcases two of the most fearsome bands on the UK underground with both Black Skies Burn and UK HateGrind (who feature former members of BSB) mixing up huge helpings of grindcore and thrash and death metal into a brutal melting pot of noise laden musical filth.

Black Skies Burn churn out the first eight tracks with UK HateGrind following them with twelve tracks of violent, grinding fun, and fun it is throughout, albeit fun with an extremely warped and twisted sense of humour with some brilliantly named tracks like The Heineken Manoeuvre by Black Skies Burn and Nun, So Vile and Postmortem Pat by UK HateGrind among the best puns on show as well as the Prince Vultan/Morbid Angel tribute of the split’s title and all of this shows that both of the bands don’t take themselves too seriously. It is that warped and very tongue in cheek and very British sense of humour that gives both of the bands a warmth about them rather than coming across as po-faced as some similar bands can. Despite having an undeniable sense of humour, the music here is no joke and both of these bands can grind with the best of them, and grind they do with a healthy dose of brutal metal stylings in there too.

Black Skies Burn kick things off with Dead By Association and proceed to blast through their tracks manically and sound as if they are having the time of their lives with tracks like Censorshit, a brutal song with a cracking Bad News sample as its intro, the grooving heaviness of 10% Of Fuck All and the perfectly titled Grind all demonstrating the caustic Black Skies Burn sound, a brilliant melding of thrash, grind and death metal. They end their side with a faithful cover of Deceived by the legendary Extreme Noise Terror (complete with spot on Vane/Jones dual vocals) and prove why they are one of the best and most respected bands on the UK extreme metal underground. A lot of bands would struggle following that onslaught but UK HateGrind just get on with it with a show of sheer ferocity and well chosen samples that starts with The Bloated Mess Of Satan and ends with All Out Gore and takes in Left Hand Psychopath, Tearer and Morbid Orphan among its highlights along the way in a blast to the senses.

As is fitting for a grind album, the whole thing is over as quickly as you realise but that just makes you want to put it on again straight away and take in the rapid fire blasts once again. So turn on, turn up and grind along with two of the Undergrounds finest talents and revel in their mixtures of utter ferocity with a fine line in tongue in cheek humour that doesn’t descend into parody, something both bands do with style.

Gavin Brown



..::TRACK-LIST::..

Black Skies Burn
1. Dead By Association 2:14
2. Censorshit 1:22
3. T-Rex Stroke Arm 0:25
4. The Heineken Monoeuvre 1:04
5. Make You Humble 1:20
6. Grind 4:20 0:29
7. 10% Of Fuck All 0:58
8. Deceived (Extreme Noise Terror cover) 2:22

UK Hate Grind
9. The Bloated Mess Of Satan 0:48
10. Fisted By The Hand That Feeds 2:02
11. Nun, So Vile 1:03
12. Postmortem Pat 1:14
13. Gastric Throat Gag 0:52
14. Tearer 1:15
15. Y.R.M.O.M.F.R.V 1:14
16. Creature Cumfarts 0:33
17. Dance! 0:07
18. Left Hand Psychopath 0:53
19. Morbid Orphan 1:21
20. All Out Gore 1:49



..::OBSADA::..

Black Skies Burn:
Simon Manion - Vocals
Will Michalak - Bass
Chris Marks - Guitars
Steve Butler - Drums

UK Hate Grind:
Chuck Creese - Guitars, Bass, Drum programming
Merv Hembrough - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=1K3kUyTTTAs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
10cc - I'm Not in Love - The Essential Collection - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: 10cc
Album................: I'm Not in Love - The Essential Collection
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2012
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 65-66 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Spectrum Music

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. 10cc - I'm Not In Love [06:03]
2. 10cc - Good News [03:46]
3. 10cc - Blackmail [04:25]
4. 10cc - Channel Swimmer [02:50]
5. 10cc - The Film Of My Love [05:04]
6. 10cc - Don't Hang Up [06:17]
7. 10cc - Get It While You Can [02:54]
8. 10cc - How Dare You [04:15]
9. 10cc - I Wanna Rule The World [03:53]
10. 10cc - Lazy Ways [04:19]
11. 10cc - Rock`N`Roll Lullaby [03:54]
12. 10cc - The Things We Do For Love [03:19]
13. 10cc - Don't Squeeze Me Like Toothpaste [03:35]
14. 10cc - Honeymoon With B Troop [02:48]
15. 10cc - People In Love [03:46]
16. 10cc - The Second Sitting For The Last Supper - Live [04:45]
17. 10cc - Wall Street Shuffle - Live [04:03]
18. 10cc - Waterfall - Live [07:27]

Playing Time.........: 01:17:28
Total Size...........: 518,54 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. 10cc - Dreadlock Holiday [04:29]
2. 10cc - For You And I [05:24]
3. 10cc - From Rochdale To Ocho Rios [03:46]
4. 10cc - Lifeline [03:27]
5. 10cc - Nothing Can Move Me [04:02]
6. 10cc - Reds In My Bed [04:07]
7. 10cc - Shock On The Tube (Don't Want Love) [03:46]
8. 10cc - Take These Chains [02:36]
9. 10cc - Tokyo [04:33]
10. 10cc - It Doesn't Matter At All [04:00]
11. 10cc - Lovers Anonymous [05:06]
12. 10cc - One-Two-Five [05:07]
13. 10cc - Strange Lover [03:37]
14. 10cc - Don't Turn Me Away [04:58]
15. 10cc - Memories [04:24]
16. 10cc - The Power Of Love [04:09]
17. 10cc - You're Coming Home Again [04:29]
18. 10cc - Food For Thought [03:29]

Playing Time.........: 01:15:38
Total Size...........: 493,28 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Od pierwszej do ostatniej minuty słucha się tego dzieła z zapartym tchem... Już pierwsze dźwięki instrumentalnego wstępu „Apparition” porywają nas w świat włoskiej prowincji XVw., oczyma wyobraźni widzimy zielone winnice, a zmysłami czujemy śródziemnomorską bryzę i żar lejący się z błękitnego nieba. Przepiękny to wstęp do opowieści o życiu Leonardo daVinci, pełna orkiestralnego rozmachu dźwiękowa ilustracja klimatu całej historii. To swoiste intro przechodzi w kolejny, tym razem króciutki fragment instrumentalny „Aria For Italy” i za moment rozlega się Głos. Wspaniały, rewelacyjny Głos odtwórcy tytułowej roli tej płytowej rock opery. To James LaBrie, który wzniósł się na tym albumie na wyżyny rockowej wokalistyki. Ale oprócz niego śpiewają tu także inni wielcy artyści. Rewelacyjny jest duet Josh Pincus – Davey Pattison w „Reins of Tuscan”, tuż potem następuje „Mona Lisa”, która brzmi niczym „Bohemian Rhapsody” grupy Queen. Kolejny fragment „Apprentice” z mrocznymi, przepuszczonymi przez wokoder głosami chóru uczniów brzmi z kolei jak klasyczny numer metalowy. No i w tym momencie następują po sobie trzy utwory stanowiące fenomenalny punkt kulminacyjny całego albumu. Akustyczne dźwięki gitary i duet Steve Walsh – Michelle Young w „First Communion”. Nagranie to do złudzenia przypomina balladę „Dust In The Wind” grupy Kansas. Po nim mamy uroczą instrumentalną miniaturkę „Mother Of God”, po której słyszymy kolejne arcydzieło: „This Time, This Way”. Tym razem to duet James LaBrie – Lisa Bouchelle, który czyni z tego utworu prawdziwą muzyczną perłę nad perłami. W jego instrumentalnej części słyszymy porywającą partię instrumentów dętych. Od razu wiadomo, że kompozytor całości Trent Gardner zakochany jest w stylistyce grupy Chicago. W pierwszej części kolejnego nagrania „Inventions” dzięki wokalowi Walsha na myśl znowu przychodzi brzmienie grupy Kansas, lecz zaraz potem Chris Shryack, Trent Gardner i James LaBrie przeistaczają ten utwór w ostrą, metalową kompozycję. Chwilę potem , w balladzie „Shaping The Invisible” wspaniały wokal LaBrie przenosi nas w obszary znane z dokonań Dream Theater. No i zbliżamy się już do finału płyty. Podniosły temat „Introducing Francois I” i nagranie „Heart Of France” opisują schyłek życia Leonardo we Francji. Słyszymy tu doskonały wokalny dialog pomiędzy Bretem Douglasem, Robertem Berry, Mikiem Bakerem i Jamesem LaBrie. Po nim już tylko dramatyczna chwila śmierci głównego bohatera i genialny operowy finał „End Of A World”. Od pierwszej do ostatniej minuty słucha się tego dzieła z zapartym tchem...

Artur Chachlowski


Trent Gardner to muzyk kojarzony przede wszystkim z zespołem Magellan. Albumy, które wychodzą spod jego ręki rzadko zdobywają sobie rozgłos - nawet jeśli gościnnie występują na nich panowie z Dream Theater. Jego kompozycje są specyficzne, eksperymentalne, wymagające dla słuchacza. Muzykę Amerykanina chciałbym przybliżyć prezentując jego największe osiągnięcie, concept album traktujący o życiu Leonarda da Vinci.

Do odegrania całej historii Gardner postanowił użyć kilku wokalistów, jako czołowego artystę renesansu obsadzając samego Jamesa LaBrie. W tym miejscu chcę wyrazić zachwyt dla wokalisty Dream Theater - "Scenes from a memory", "The human equation", "Leonardo - the absolute man" - wszędzie odegrał główną rolę i spisał się przy tym znakomicie. Nie znaczy to, że zdominował on całą płytę - nie gorzej od niego spisuje się Lisa Bouchelle, która zachwyca swą ciepłą, głęboką barwą głosu.

Słuchając albumu Gardnera można poczuć się trochę jak na dobrym musicalu. Prym wiodą przede wszystkim wokale, kroku dotrzymują im klawisze. Gitary odzywają się rzadko, ale gdy już dają o sobie znać, to z pełną mocą. Niejednokrotnie zostały użyte instrumenty dęte, takie jak trąbka czy puzon. Często pojawiają się też chórki, słychać tu wyraźną inspirację Queen. Z tak bogatym zestawem przeniesienie się w czasy renesansu nie stanowi dla słuchacza najmniejszego problemu.

Aranżacje nie sprawiają przy tym wrażenia przeładowanych, nie ma przerostu formy nad treścią. Melodie ułożone przez Gardnera są świetnie pomyślane, dopieszczone w najmniejszym szczególe. Niech za przykład posłuży balladowa "Mona Lisa" - po wstępie w wykonaniu Jamesa LaBrie do samego końca jesteśmy bombardowani taką różnorodnością wokali, że może zakręcić się w głowie.

A przecież to tylko niewielka część całości. Weźmy chociażby taki zakręcony, progmetalowy "Apprentice", z niesamowitą wiodącą partią klawiszy. Albo "This Time, This Way" - najbardziej przebojowy utwór na płycie, co nie oznacza w żadnym wypadku muzyki mdłej i ckliwej. Gardner dał tu z siebie wszystko, perfekcyjnie dobrał też wokalistów. Duet LaBrie/Bouchelle wytworzył niesamowity ładunek emocjonalny, stłoczony na tych sześciu zaledwie minutach. Szkoda, że tylko tyle - śpiewają jakby robili to razem od zawsze.

Wybrałem utwory różniące się między sobą, a zarazem najbardziej reprezentatywne. Album broni się jednak przede wszystkim jako całość - nie ma tu kawałków słabych, nietrafionych. Ci, którzy szukają czegoś oryginalnego, innego od tego co słyszeli do tej pory, z pewnością nie będą zawiedzeni. Gardner zawsze bowiem chodził własnymi ścieżkami, które tym razem zaprowadziły go do stworzenia arcydzieła.

Eddiash


Trent Gardner wpadł na wspaniały pomysł, aby muzyką opisać życie Leonarda da Vinci. Swój jakże ambitny plan zrealizował z pomocą kilkunastu muzyków i chóru. Tytułową rolę powierzył Jamesowi LaBrie, doskonale znanemu z Dream Theater i choćby z Mullmuzzler. I co by tu nie mówić, wybór ten okazał się strzałem w dziesiątkę. Bo to właśnie LaBrie nadał tej płycie nowego wymiaru. Łatwość z jaką operuje on swoim głosem może budzić tylko podziw. Zresztą wokale zostały potraktowane na tym albumie priorytetowo. Wystarczy wspomnieć, że ich partie podzielone są pomiędzy kilkoro muzyków. Album sprawia wrażenie bardzo przemyślanego konceptu, trochę takiej rock opery w starym stylu, ale z nowoczesnymi aranżacjami i rozmachem godnym pozazdroszczenia. Nie rażą tu progresywne patenty, pinkfloydowskie elementy czy postqueenowe chórki ("Mona Lisa"). Całość wypada perfekcyjnie, bardzo melodyjnie, ale i bogato, a przede wszystkim pomysłowo. Doskonale zmienia się nastrój, nawet w obrębie jednej kompozycji, czego najlepszym przykładem niech będzie "Reins Of Tuscan". Jest jednak na "Leonardo" utwór-diament. "This Time, This Way" to kompozycja fantastyczna, która jest ozdobą tej płyty, tym, czym było "Stairway To Heaven" dla Led Zeppelin i "Perfect Stangers" dla Deep Purple. Lisa Bouchelle i James LaBrie nadali temu utworowi witalności, żaru i po prostu piękna. Ich wokalny duet w "This Time..." to dla mnie punkt kulminacyjny albumu "Leonardo - The Absolute Man".

Muzyka na całej płycie jest tłem do rozgrywającej się historii życia ikony renesansu. Raz kipi mocą progresywnego metalu, innym razem łagodnie opiewa piękno Półwyspu Apenińskiego. Dla wszystkich ceniących ambitny rock ta płyta to muzyczne wyzwanie, gdzie perfekcjonizm treści łączy się z doskonałością formy. Płyta roku?

Marcin Ratyński


"Leonardo - The Absolute Man" is a very personal project of Gardner's brothers, who created the musical project Magellan, and where all music and lyrics were composed by the creative Magellan's man, Trent Gardner. If you're familiar with the music of Magellan, you will know that Trent Gardner's compositions are not of the usual chorus and verse type of songs, but complex epics, with developing melodies and reoccurring themes. Their music is quite heavy and usually takes some time to grow on you. The same goes for this new project of both Gardner's brothers.

This project is about the life of one of the greatest figures of the Renaissance period and one of the greatest men of all time, Leonardo da Vinci. This project represents a personal point of view and a tribute of Gardner's brothers to him. As we all know, Leonardo was an Italian polymath man, who studied a significant number of different subject areas such as painting, sculpture, architecture, music, science, mathematics, engineering, anatomy, geology, cartography, botanic and writing. Leonardo has often been described as the archetype of the Renaissance man. He is also considered to be one of the greatest painters of all times, and perhaps he also can be the most diversely talented person that ever has lived. I completely agree with Trent Gardner's idea that life is unfair because some have everything and others have nothing. But for Leonard's happiness, we can say that, in life, Leonardo had almost everything we can get from life.

"Leonardo - The Absolute Man" is a conceptual album with the format of a rock opera performed by a great constellation of progressive rock singers. The cast of the singers is very extensive and corresponds to figures who took part in the life of Leonardo. So we have in this musical project: James Labrie (Dream Theater) is Leonardo da Vinci. Davey Pattison is Ser Piero da Vinci, the father of Leonardo. Michelle Young (Glass Hammer) is Caterina, the mother of Leonardo. Lisa Bouchelle (Mastermind) is Mona Lisa, the subject of Leonardo's favourite painting. Mike Baker (Shadow Gallery) is Giovan Francesco Melzi, a personal friend, companion and apprentice of Leonardo. Chris Shyrack (Under The Sun) is Ludovico il Moro Sforza, one of the powerful princes of the Renaissance in Italy. Bret Douglas (Cairo) is François I the King of France. Josh Pincus (Ice Age) is Lorenzo de Medici, the man who ruled Florence. Steve Walsh (Kansas) is Bartolemeu Calco, the advisor of Sforza. Trent Gardner (Magellan) is Andrea del Verrocchio, the master of Leonardo. Robert Berry (Three) is Salai, the protégé and also the "adopted son" of Leonardo.

Beyond the singers, we also have the musicians. But when we look at the musicians we realize that Gardner's "Magellan" Bros, Trent and Wayne, are who really conduct the whole work. So, the line up of the musicians on this album is Trent Gardner (keyboards and trombone), Wayne Gardner (guitar), Patrick Reyes (guitar), Steve Reyes (bass), Jeremy Colson (drums), Luis Maldonado (guitar and bass) and Joe Franco (drums and orchestral percussion).

"Leonardo - The Absolute Man" has eighteen tracks. Of all, there are ten vocal tracks and eight instrumental tracks. The structure of the work is like a rock opera. The characters sing depending on their roles and the music accompanies without too much protagonism. And I'm surprised to see Gardner´s great sense of the composition structuring different intensities depending on the moment. But mainly this album has lots of melody. Vocally, this is a stupendous project, and all the participants really shine in their solo spots. Sections that feature Labrie and Pincus together, and Walsh, Shryack, Baker and Douglas, are quite good. The Magellan stamp is always present, especially in the chorus sections, where the Gardner vocals are full force. The women of the group, Young and Bouchelle, also turn in fine performances as well. Musically, there are some neat keyboard passages, very orchestral sounding, and some heavy guitar riffs here and there, but this is mainly about the vocals and the story behind it. I'm sure it must have taken Trent Gardner a while to put this all together and find the right singers to fill each part, but the end result is quite polished and enjoyable.

Conclusion: First, a word about Magellan and Gardner's brothers. I'm a big fan of Magellan. Magellan represents the second wave of American progressive rock music. About Gardner's brothers I've always respected and admired them. Their great fascination for the great values of culture was once more proven with this work. They had already done it with the choice of the name Magellan. Ferdinand Magellan (Fernão de Magalhâes in Portuguese), was the name of a Portuguese navigator. He was the first man to complete the first circumnavigation around the world. As unfortunately the brothers are no more within us, here is my homage and tribute to them. "Leonardo - The Absolute Man", is an ambitious project where the concept works very well. It has great music and lyrics and is a very well balanced and modern work. The choice of the singers was very good and they made a perfect rock opera. The complex compositions and arrangements may take some time to get into, but at least you won't get bored. This is an album not to be missed.

Prog is my Ferrari. Jem Godfrey (Frost*)

VianaProghead



..::TRACK-LIST::..

1. Apparition (5:42)
2. Aria for Italy (0:49)
3. With Father (1:48)
4. Reins of Tuscan (5:49)
5. Reproach (1:11)
6. Mona Lisa (7:11)
7. Il Divino (3:22)
8. Inundation (1:07)
9. Apprentice (6:56)
10. First Commission (3:47)
11. Mother of God (1:06)
12. This Time, This Way (6:05)
13. Inventions (5:13)
14. Shaping the Invisible (4:54)
15. Introduction to Francois 1 (1:20)
16. Heart of France (5:57)
17. Sacrament (1:11)



..::OBSADA::..

Wayne Gardner - guitar
Patrick Reyes - guitar
Trent Gardner - keyboards, trombone, vocals (6,9,13,18), composer & producer
Steve Reyes - bass
Jeremy Colson - drums

With:
James LaBrie - vocals (3,4,6,9,12-14,16,18)
Davey Pattison - vocals (3,4,6,18)
Michelle Young - vocals (4,6,9,10,18)
Josh Pincus - vocals (4,18)
Lisa Bouchelle - vocals (12,18)
Mike Baker - vocals (6,9,16,18)
Robert Berry - vocals (9,16,18)
Steve Walsh - vocals (10,13,18)
Chris Shryack - vocals (13,18)
Bret Douglas - vocals (16,18)
Luis Maldonaldo - guitar & bass (12)
Joe Franco - drums & orchestral percussion (1,12)



https://www.youtube.com/watch?v=0iktyqOjMHk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Od pierwszej do ostatniej minuty słucha się tego dzieła z zapartym tchem... Już pierwsze dźwięki instrumentalnego wstępu „Apparition” porywają nas w świat włoskiej prowincji XVw., oczyma wyobraźni widzimy zielone winnice, a zmysłami czujemy śródziemnomorską bryzę i żar lejący się z błękitnego nieba. Przepiękny to wstęp do opowieści o życiu Leonardo daVinci, pełna orkiestralnego rozmachu dźwiękowa ilustracja klimatu całej historii. To swoiste intro przechodzi w kolejny, tym razem króciutki fragment instrumentalny „Aria For Italy” i za moment rozlega się Głos. Wspaniały, rewelacyjny Głos odtwórcy tytułowej roli tej płytowej rock opery. To James LaBrie, który wzniósł się na tym albumie na wyżyny rockowej wokalistyki. Ale oprócz niego śpiewają tu także inni wielcy artyści. Rewelacyjny jest duet Josh Pincus – Davey Pattison w „Reins of Tuscan”, tuż potem następuje „Mona Lisa”, która brzmi niczym „Bohemian Rhapsody” grupy Queen. Kolejny fragment „Apprentice” z mrocznymi, przepuszczonymi przez wokoder głosami chóru uczniów brzmi z kolei jak klasyczny numer metalowy. No i w tym momencie następują po sobie trzy utwory stanowiące fenomenalny punkt kulminacyjny całego albumu. Akustyczne dźwięki gitary i duet Steve Walsh – Michelle Young w „First Communion”. Nagranie to do złudzenia przypomina balladę „Dust In The Wind” grupy Kansas. Po nim mamy uroczą instrumentalną miniaturkę „Mother Of God”, po której słyszymy kolejne arcydzieło: „This Time, This Way”. Tym razem to duet James LaBrie – Lisa Bouchelle, który czyni z tego utworu prawdziwą muzyczną perłę nad perłami. W jego instrumentalnej części słyszymy porywającą partię instrumentów dętych. Od razu wiadomo, że kompozytor całości Trent Gardner zakochany jest w stylistyce grupy Chicago. W pierwszej części kolejnego nagrania „Inventions” dzięki wokalowi Walsha na myśl znowu przychodzi brzmienie grupy Kansas, lecz zaraz potem Chris Shryack, Trent Gardner i James LaBrie przeistaczają ten utwór w ostrą, metalową kompozycję. Chwilę potem , w balladzie „Shaping The Invisible” wspaniały wokal LaBrie przenosi nas w obszary znane z dokonań Dream Theater. No i zbliżamy się już do finału płyty. Podniosły temat „Introducing Francois I” i nagranie „Heart Of France” opisują schyłek życia Leonardo we Francji. Słyszymy tu doskonały wokalny dialog pomiędzy Bretem Douglasem, Robertem Berry, Mikiem Bakerem i Jamesem LaBrie. Po nim już tylko dramatyczna chwila śmierci głównego bohatera i genialny operowy finał „End Of A World”. Od pierwszej do ostatniej minuty słucha się tego dzieła z zapartym tchem...

Artur Chachlowski


Trent Gardner to muzyk kojarzony przede wszystkim z zespołem Magellan. Albumy, które wychodzą spod jego ręki rzadko zdobywają sobie rozgłos - nawet jeśli gościnnie występują na nich panowie z Dream Theater. Jego kompozycje są specyficzne, eksperymentalne, wymagające dla słuchacza. Muzykę Amerykanina chciałbym przybliżyć prezentując jego największe osiągnięcie, concept album traktujący o życiu Leonarda da Vinci.

Do odegrania całej historii Gardner postanowił użyć kilku wokalistów, jako czołowego artystę renesansu obsadzając samego Jamesa LaBrie. W tym miejscu chcę wyrazić zachwyt dla wokalisty Dream Theater - "Scenes from a memory", "The human equation", "Leonardo - the absolute man" - wszędzie odegrał główną rolę i spisał się przy tym znakomicie. Nie znaczy to, że zdominował on całą płytę - nie gorzej od niego spisuje się Lisa Bouchelle, która zachwyca swą ciepłą, głęboką barwą głosu.

Słuchając albumu Gardnera można poczuć się trochę jak na dobrym musicalu. Prym wiodą przede wszystkim wokale, kroku dotrzymują im klawisze. Gitary odzywają się rzadko, ale gdy już dają o sobie znać, to z pełną mocą. Niejednokrotnie zostały użyte instrumenty dęte, takie jak trąbka czy puzon. Często pojawiają się też chórki, słychać tu wyraźną inspirację Queen. Z tak bogatym zestawem przeniesienie się w czasy renesansu nie stanowi dla słuchacza najmniejszego problemu.

Aranżacje nie sprawiają przy tym wrażenia przeładowanych, nie ma przerostu formy nad treścią. Melodie ułożone przez Gardnera są świetnie pomyślane, dopieszczone w najmniejszym szczególe. Niech za przykład posłuży balladowa "Mona Lisa" - po wstępie w wykonaniu Jamesa LaBrie do samego końca jesteśmy bombardowani taką różnorodnością wokali, że może zakręcić się w głowie.

A przecież to tylko niewielka część całości. Weźmy chociażby taki zakręcony, progmetalowy "Apprentice", z niesamowitą wiodącą partią klawiszy. Albo "This Time, This Way" - najbardziej przebojowy utwór na płycie, co nie oznacza w żadnym wypadku muzyki mdłej i ckliwej. Gardner dał tu z siebie wszystko, perfekcyjnie dobrał też wokalistów. Duet LaBrie/Bouchelle wytworzył niesamowity ładunek emocjonalny, stłoczony na tych sześciu zaledwie minutach. Szkoda, że tylko tyle - śpiewają jakby robili to razem od zawsze.

Wybrałem utwory różniące się między sobą, a zarazem najbardziej reprezentatywne. Album broni się jednak przede wszystkim jako całość - nie ma tu kawałków słabych, nietrafionych. Ci, którzy szukają czegoś oryginalnego, innego od tego co słyszeli do tej pory, z pewnością nie będą zawiedzeni. Gardner zawsze bowiem chodził własnymi ścieżkami, które tym razem zaprowadziły go do stworzenia arcydzieła.

Eddiash


Trent Gardner wpadł na wspaniały pomysł, aby muzyką opisać życie Leonarda da Vinci. Swój jakże ambitny plan zrealizował z pomocą kilkunastu muzyków i chóru. Tytułową rolę powierzył Jamesowi LaBrie, doskonale znanemu z Dream Theater i choćby z Mullmuzzler. I co by tu nie mówić, wybór ten okazał się strzałem w dziesiątkę. Bo to właśnie LaBrie nadał tej płycie nowego wymiaru. Łatwość z jaką operuje on swoim głosem może budzić tylko podziw. Zresztą wokale zostały potraktowane na tym albumie priorytetowo. Wystarczy wspomnieć, że ich partie podzielone są pomiędzy kilkoro muzyków. Album sprawia wrażenie bardzo przemyślanego konceptu, trochę takiej rock opery w starym stylu, ale z nowoczesnymi aranżacjami i rozmachem godnym pozazdroszczenia. Nie rażą tu progresywne patenty, pinkfloydowskie elementy czy postqueenowe chórki ("Mona Lisa"). Całość wypada perfekcyjnie, bardzo melodyjnie, ale i bogato, a przede wszystkim pomysłowo. Doskonale zmienia się nastrój, nawet w obrębie jednej kompozycji, czego najlepszym przykładem niech będzie "Reins Of Tuscan". Jest jednak na "Leonardo" utwór-diament. "This Time, This Way" to kompozycja fantastyczna, która jest ozdobą tej płyty, tym, czym było "Stairway To Heaven" dla Led Zeppelin i "Perfect Stangers" dla Deep Purple. Lisa Bouchelle i James LaBrie nadali temu utworowi witalności, żaru i po prostu piękna. Ich wokalny duet w "This Time..." to dla mnie punkt kulminacyjny albumu "Leonardo - The Absolute Man".

Muzyka na całej płycie jest tłem do rozgrywającej się historii życia ikony renesansu. Raz kipi mocą progresywnego metalu, innym razem łagodnie opiewa piękno Półwyspu Apenińskiego. Dla wszystkich ceniących ambitny rock ta płyta to muzyczne wyzwanie, gdzie perfekcjonizm treści łączy się z doskonałością formy. Płyta roku?

Marcin Ratyński


"Leonardo - The Absolute Man" is a very personal project of Gardner's brothers, who created the musical project Magellan, and where all music and lyrics were composed by the creative Magellan's man, Trent Gardner. If you're familiar with the music of Magellan, you will know that Trent Gardner's compositions are not of the usual chorus and verse type of songs, but complex epics, with developing melodies and reoccurring themes. Their music is quite heavy and usually takes some time to grow on you. The same goes for this new project of both Gardner's brothers.

This project is about the life of one of the greatest figures of the Renaissance period and one of the greatest men of all time, Leonardo da Vinci. This project represents a personal point of view and a tribute of Gardner's brothers to him. As we all know, Leonardo was an Italian polymath man, who studied a significant number of different subject areas such as painting, sculpture, architecture, music, science, mathematics, engineering, anatomy, geology, cartography, botanic and writing. Leonardo has often been described as the archetype of the Renaissance man. He is also considered to be one of the greatest painters of all times, and perhaps he also can be the most diversely talented person that ever has lived. I completely agree with Trent Gardner's idea that life is unfair because some have everything and others have nothing. But for Leonard's happiness, we can say that, in life, Leonardo had almost everything we can get from life.

"Leonardo - The Absolute Man" is a conceptual album with the format of a rock opera performed by a great constellation of progressive rock singers. The cast of the singers is very extensive and corresponds to figures who took part in the life of Leonardo. So we have in this musical project: James Labrie (Dream Theater) is Leonardo da Vinci. Davey Pattison is Ser Piero da Vinci, the father of Leonardo. Michelle Young (Glass Hammer) is Caterina, the mother of Leonardo. Lisa Bouchelle (Mastermind) is Mona Lisa, the subject of Leonardo's favourite painting. Mike Baker (Shadow Gallery) is Giovan Francesco Melzi, a personal friend, companion and apprentice of Leonardo. Chris Shyrack (Under The Sun) is Ludovico il Moro Sforza, one of the powerful princes of the Renaissance in Italy. Bret Douglas (Cairo) is François I the King of France. Josh Pincus (Ice Age) is Lorenzo de Medici, the man who ruled Florence. Steve Walsh (Kansas) is Bartolemeu Calco, the advisor of Sforza. Trent Gardner (Magellan) is Andrea del Verrocchio, the master of Leonardo. Robert Berry (Three) is Salai, the protégé and also the "adopted son" of Leonardo.

Beyond the singers, we also have the musicians. But when we look at the musicians we realize that Gardner's "Magellan" Bros, Trent and Wayne, are who really conduct the whole work. So, the line up of the musicians on this album is Trent Gardner (keyboards and trombone), Wayne Gardner (guitar), Patrick Reyes (guitar), Steve Reyes (bass), Jeremy Colson (drums), Luis Maldonado (guitar and bass) and Joe Franco (drums and orchestral percussion).

"Leonardo - The Absolute Man" has eighteen tracks. Of all, there are ten vocal tracks and eight instrumental tracks. The structure of the work is like a rock opera. The characters sing depending on their roles and the music accompanies without too much protagonism. And I'm surprised to see Gardner´s great sense of the composition structuring different intensities depending on the moment. But mainly this album has lots of melody. Vocally, this is a stupendous project, and all the participants really shine in their solo spots. Sections that feature Labrie and Pincus together, and Walsh, Shryack, Baker and Douglas, are quite good. The Magellan stamp is always present, especially in the chorus sections, where the Gardner vocals are full force. The women of the group, Young and Bouchelle, also turn in fine performances as well. Musically, there are some neat keyboard passages, very orchestral sounding, and some heavy guitar riffs here and there, but this is mainly about the vocals and the story behind it. I'm sure it must have taken Trent Gardner a while to put this all together and find the right singers to fill each part, but the end result is quite polished and enjoyable.

Conclusion: First, a word about Magellan and Gardner's brothers. I'm a big fan of Magellan. Magellan represents the second wave of American progressive rock music. About Gardner's brothers I've always respected and admired them. Their great fascination for the great values of culture was once more proven with this work. They had already done it with the choice of the name Magellan. Ferdinand Magellan (Fernão de Magalhâes in Portuguese), was the name of a Portuguese navigator. He was the first man to complete the first circumnavigation around the world. As unfortunately the brothers are no more within us, here is my homage and tribute to them. "Leonardo - The Absolute Man", is an ambitious project where the concept works very well. It has great music and lyrics and is a very well balanced and modern work. The choice of the singers was very good and they made a perfect rock opera. The complex compositions and arrangements may take some time to get into, but at least you won't get bored. This is an album not to be missed.

Prog is my Ferrari. Jem Godfrey (Frost*)

VianaProghead



..::TRACK-LIST::..

1. Apparition (5:42)
2. Aria for Italy (0:49)
3. With Father (1:48)
4. Reins of Tuscan (5:49)
5. Reproach (1:11)
6. Mona Lisa (7:11)
7. Il Divino (3:22)
8. Inundation (1:07)
9. Apprentice (6:56)
10. First Commission (3:47)
11. Mother of God (1:06)
12. This Time, This Way (6:05)
13. Inventions (5:13)
14. Shaping the Invisible (4:54)
15. Introduction to Francois 1 (1:20)
16. Heart of France (5:57)
17. Sacrament (1:11)



..::OBSADA::..

Wayne Gardner - guitar
Patrick Reyes - guitar
Trent Gardner - keyboards, trombone, vocals (6,9,13,18), composer & producer
Steve Reyes - bass
Jeremy Colson - drums

With:
James LaBrie - vocals (3,4,6,9,12-14,16,18)
Davey Pattison - vocals (3,4,6,18)
Michelle Young - vocals (4,6,9,10,18)
Josh Pincus - vocals (4,18)
Lisa Bouchelle - vocals (12,18)
Mike Baker - vocals (6,9,16,18)
Robert Berry - vocals (9,16,18)
Steve Walsh - vocals (10,13,18)
Chris Shryack - vocals (13,18)
Bret Douglas - vocals (16,18)
Luis Maldonaldo - guitar & bass (12)
Joe Franco - drums & orchestral percussion (1,12)



https://www.youtube.com/watch?v=0iktyqOjMHk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rozmawiając jakiś czas temu z pokrewną duszą, doszliśmy do wniosku, że sygnowanie sztuki własnym nazwiskiem to odważny krok – pozbywasz się kryjówki, jaką czasami bywa pseudonim. Moje poprzednie płyty: EP „mono3some“ i dwa albumy „8“ (Polskie Radio) i „duality“ (Kayax) owszem – sygnowałem własnym nazwiskiem - jednak traktowałem Grabka jak kogoś mi obcego: Grabek nominowany do Fryderyka, Grabek zagra na Open‘er Festival, Grabek pojawi się podczas Męskiego Grania, Grabek wystąpi jako support Olafura Arnaldsa, Grabek zagra u Kuby Wojewódzkiego, Grabek to, Grabek tamto...

Z wydaniem trzeciej płyty nadszedł czas, abym zaczął mówić o Grabku w pierwszej osobie. „Day One“ to płyta z najbardziej osobistą muzyką, jaką w życiu napisałem; to opowieść - praktycznie bez słów - o bardzo konkretnie umiejscowionych w czasie narodzinach; opowieść o początkach nowego – bolesnych, pięknych, czasami trywialnych, czasem chaotycznych. Czy chcę tą płytą odciąć się od mojej muzycznej przeszłości? Nie wiem. Chyba nie mam jednoznacznej odpowiedzi.

Wiedzcie jedno: wraz z „Day One“ daję Wam nie „Grabka“ lecz siebie – bez trzeciej osoby, bez aury tajemniczości, bez całej tej niepotrzebnej otoczki. To będę ja i mój „Dzień Pierwszy“.

---

Ile znacie spektakularnych wolt stylistycznych? Skrillexa, który zaczynał jako wokalista zespołu post-hardcore'owego, by zostać ikoną mainstreamowego, elektronicznego grania? Talk Talk, które rozpoczynało od grania new romantic w duchu Duran Duran, by skończyć na stworzeniu nowego gatunku muzycznego, określanego dzisiaj mianem post-rocka? Wojtek Grabek nie jest co prawda w swojej przemianie rewolucyjny, ale jeżeli porównamy jego najnowszy album z poprzednim dokonaniem, trudno uwierzyć, że mamy do czynienia z tym samym artystą.

Być może dlatego "Day One" wyszło już bez wsparcia rozpoznawalnego labelu. Oczywiście, pewne elementy jego aktualnego wcielenia można było już dostrzec na poprzednich krążkach, ale nigdy nie były one wysunięte tak na przód. Ba, jeżeli najnowszy album miałby wyjść pod innym aliasem, nikt nie powinien się w zasadzie dziwić. Dobrze, ale o co w zasadzie chodzi? O co tyle hałasu i czym aż tak zaskoczył Grabek na "Day One"?

Jeżeli znaliście poprzednie dokonania muzyka, "8" i "Duality", z pewnością utożsamiacie go z fuzją nieco depechowego synth-popu z elementami industrialnego techno, a wszystko to z mocnym naciskiem na rytmikę. Jasne, zdarzały się również inne tropy, jak hinduskie drony z tanpury w "Wake Up", ale fundament był nieustannie ten sam. Od czasu do czasu Wojtek postanawiał ujawnić swoje profesjonalne wykształcenie muzyczne, stąd w "Traces Awake", "Transfuzji", "And We Fall" oraz "Shine" mogliśmy usłyszeć, jak muzyk gra na skrzypcach. Nikt nie spodziewał się jednak, że 6 lat po ostatniej płycie Grabek nagra album, na którym to właśnie ten organiczny element będzie kluczowy.

"Day One" trudno bowiem uznać za muzykę elektroniczną, jak bez problemu można było metkować poprzednie dokonania Wojtka. To pozycja zdecydowanie bliższa minimalizmowi w duchu muzyki post-klasycznej. Jeżeli znacie więc dokonania Keitha Kenniffa czy - szczególnie - Maxa Richtera oraz Ólafura Arnaldsa, poczujecie się jak w domu. Tu także elektronika ma swój udział, ale jest zaledwie dodatkiem do dźwięków smyczków i fortepianu. Nie zdradza może tego jeszcze rozpoczynające album "Dawn", które po skrzypcowym intro zalewa nas falą syntezatorów. Z innej strony, ujawnia zupełną zmianę podejścia do kompozycji. Zniknęła gdzieś wyrazistość rytmiki, ulegając budowaniu nastroju z podkreśleniem ambientowych plam dźwiękowych.

Mocniej to zresztą słychać w chłodnawym, wręcz skandynawskim "Gravity", w którym - po zestawieniu fortepianu oraz skrzypiec - do całości wkrada się mocna, pulsująca warstwa ambientowa, nadająca kompozycji ciepła. Jednak im bardziej utwór brnie do przodu, tym więcej pojawia się w nim elementów rytmicznych (a nawet samplowanie własnoręcznie nagranych partii!). W końcu rzuca słuchacza w wir glitchujących perkusjonalii, o które można posądzić prędzej islandzkie múm.

Grabek na "Day One" ujawnia się przede wszystkim jako mistrz budowania atmosfery. "Rain" to pewnie zagrana, ale rozdygotana, intymna, wręcz introspektywno-melancholijna kompozycja, w której przechodzącym płynnie z pierwszego planu do ambientowego tła smyczkom towarzyszą wygrywane z wolna akordy. I chociaż numer sam w sobie - jak przystało na minimalizm - nie jest zbyt wirtuozerski od strony kompozycyjnej, to wręcz kipi emocjami.

Co dalej? "Earth" z tym lekko niestrojącym fortepianem rozpoczyna rzecz niby Goldmundową w klimacie, ale wychodząca z czasem mocna podbudowa basowa wraz z nawałnicą perkusyjnej stopy sytuuje utwór najbliżej dawnych dokonań Grabka. Pulsacyjny "Wave" zaczyna się niepozornie, by w końcu ujawnić się jako najbardziej niepokojąca pozycja z całej płyty. Z kolei "Dusk" w tę przepełnioną smutkiem płytę wlewa ciepły optymizm w swetrze z gatunku tych spoglądających wczesnym porankiem na norweskie fiordy.

Trudno znaleźć wyraźne wady "Day One". Nawet "Hide", które teoretycznie powinno burzyć spójność i wybijać z klimatu, wszak to jedyny utwór z wokalem, ostatecznie okazuje się niesamowicie przyjemnym doznaniem, który doskonale uzupełnia krążek. Z jednej strony dobrym posunięciem byłoby rzucenie utworu na ostatnią pozycję, z drugiej - to właśnie "Dusk" okazuje się tym wytchnieniem, które potrzebne jest po tak emocjonalnych kompozycjach.

Bez problemu da się więc zrozumieć Wojtka Grabka, który mówi, że wcześniej traktował swoją artystyczną personę jako kogoś obcego, a "Day One" jest pierwszym prawdziwie osobistym albumem w jego karierze. Ciężar spoczywających tu emocji pozwala zrozumieć, dlaczego artysta kazał czekać na swoje nowe dzieło sześć lat. Oddał nam pozycję niełatwą, ale niewątpliwie tak bogacąca, że wręcz pokazał przy tym, iż warto być cierpliwym. Nie przegapcie tej płyty!

Rafał Samborski


Some time ago I had an interesting conversation with my artistic soulmate and we came to the conclusion that branding your art with your very own name takes a good deal of courage - you inadvertently get rid of the hideout that is often granted by a pseudonym. In fact, with my previous albums, the EP 'mono3some' and then the two LP's '8’ [released by Polish Radio] and 'duality’ [released by Kayax] I did sign with my own name but I kept Grabek at a distance from my personal self.

With the release of my third album it's time for me to start talking about Grabek in the first person. 'Day One' is an album with the most personal music I've ever created; it's a practically wordless story about a birth specifically defined in space and time; it's a story about a new, painful, beautiful, sometimes trivial and sometimes chaotic beginning. Do I want to let go of my musical past with this album? Hard to say. I don't think I have a straightforward answer.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn 07:58
2. Gravity 05:48
3. Rain 04:36
4. Hide 05:43
5. Earth 05:48
6. Heat 04:54
7. Run 03:18
8. Wave 03:40
9. Dusk 03:11



..::OBSADA::..

Mixed By, Mastered By, Producer, Lyrics By, Music By, Lead Vocals, Violin - Grabek



https://www.youtube.com/watch?v=tCL94PQX8mw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rozmawiając jakiś czas temu z pokrewną duszą, doszliśmy do wniosku, że sygnowanie sztuki własnym nazwiskiem to odważny krok – pozbywasz się kryjówki, jaką czasami bywa pseudonim. Moje poprzednie płyty: EP „mono3some“ i dwa albumy „8“ (Polskie Radio) i „duality“ (Kayax) owszem – sygnowałem własnym nazwiskiem - jednak traktowałem Grabka jak kogoś mi obcego: Grabek nominowany do Fryderyka, Grabek zagra na Open‘er Festival, Grabek pojawi się podczas Męskiego Grania, Grabek wystąpi jako support Olafura Arnaldsa, Grabek zagra u Kuby Wojewódzkiego, Grabek to, Grabek tamto...

Z wydaniem trzeciej płyty nadszedł czas, abym zaczął mówić o Grabku w pierwszej osobie. „Day One“ to płyta z najbardziej osobistą muzyką, jaką w życiu napisałem; to opowieść - praktycznie bez słów - o bardzo konkretnie umiejscowionych w czasie narodzinach; opowieść o początkach nowego – bolesnych, pięknych, czasami trywialnych, czasem chaotycznych. Czy chcę tą płytą odciąć się od mojej muzycznej przeszłości? Nie wiem. Chyba nie mam jednoznacznej odpowiedzi.

Wiedzcie jedno: wraz z „Day One“ daję Wam nie „Grabka“ lecz siebie – bez trzeciej osoby, bez aury tajemniczości, bez całej tej niepotrzebnej otoczki. To będę ja i mój „Dzień Pierwszy“.

---

Ile znacie spektakularnych wolt stylistycznych? Skrillexa, który zaczynał jako wokalista zespołu post-hardcore'owego, by zostać ikoną mainstreamowego, elektronicznego grania? Talk Talk, które rozpoczynało od grania new romantic w duchu Duran Duran, by skończyć na stworzeniu nowego gatunku muzycznego, określanego dzisiaj mianem post-rocka? Wojtek Grabek nie jest co prawda w swojej przemianie rewolucyjny, ale jeżeli porównamy jego najnowszy album z poprzednim dokonaniem, trudno uwierzyć, że mamy do czynienia z tym samym artystą.

Być może dlatego "Day One" wyszło już bez wsparcia rozpoznawalnego labelu. Oczywiście, pewne elementy jego aktualnego wcielenia można było już dostrzec na poprzednich krążkach, ale nigdy nie były one wysunięte tak na przód. Ba, jeżeli najnowszy album miałby wyjść pod innym aliasem, nikt nie powinien się w zasadzie dziwić. Dobrze, ale o co w zasadzie chodzi? O co tyle hałasu i czym aż tak zaskoczył Grabek na "Day One"?

Jeżeli znaliście poprzednie dokonania muzyka, "8" i "Duality", z pewnością utożsamiacie go z fuzją nieco depechowego synth-popu z elementami industrialnego techno, a wszystko to z mocnym naciskiem na rytmikę. Jasne, zdarzały się również inne tropy, jak hinduskie drony z tanpury w "Wake Up", ale fundament był nieustannie ten sam. Od czasu do czasu Wojtek postanawiał ujawnić swoje profesjonalne wykształcenie muzyczne, stąd w "Traces Awake", "Transfuzji", "And We Fall" oraz "Shine" mogliśmy usłyszeć, jak muzyk gra na skrzypcach. Nikt nie spodziewał się jednak, że 6 lat po ostatniej płycie Grabek nagra album, na którym to właśnie ten organiczny element będzie kluczowy.

"Day One" trudno bowiem uznać za muzykę elektroniczną, jak bez problemu można było metkować poprzednie dokonania Wojtka. To pozycja zdecydowanie bliższa minimalizmowi w duchu muzyki post-klasycznej. Jeżeli znacie więc dokonania Keitha Kenniffa czy - szczególnie - Maxa Richtera oraz Ólafura Arnaldsa, poczujecie się jak w domu. Tu także elektronika ma swój udział, ale jest zaledwie dodatkiem do dźwięków smyczków i fortepianu. Nie zdradza może tego jeszcze rozpoczynające album "Dawn", które po skrzypcowym intro zalewa nas falą syntezatorów. Z innej strony, ujawnia zupełną zmianę podejścia do kompozycji. Zniknęła gdzieś wyrazistość rytmiki, ulegając budowaniu nastroju z podkreśleniem ambientowych plam dźwiękowych.

Mocniej to zresztą słychać w chłodnawym, wręcz skandynawskim "Gravity", w którym - po zestawieniu fortepianu oraz skrzypiec - do całości wkrada się mocna, pulsująca warstwa ambientowa, nadająca kompozycji ciepła. Jednak im bardziej utwór brnie do przodu, tym więcej pojawia się w nim elementów rytmicznych (a nawet samplowanie własnoręcznie nagranych partii!). W końcu rzuca słuchacza w wir glitchujących perkusjonalii, o które można posądzić prędzej islandzkie múm.

Grabek na "Day One" ujawnia się przede wszystkim jako mistrz budowania atmosfery. "Rain" to pewnie zagrana, ale rozdygotana, intymna, wręcz introspektywno-melancholijna kompozycja, w której przechodzącym płynnie z pierwszego planu do ambientowego tła smyczkom towarzyszą wygrywane z wolna akordy. I chociaż numer sam w sobie - jak przystało na minimalizm - nie jest zbyt wirtuozerski od strony kompozycyjnej, to wręcz kipi emocjami.

Co dalej? "Earth" z tym lekko niestrojącym fortepianem rozpoczyna rzecz niby Goldmundową w klimacie, ale wychodząca z czasem mocna podbudowa basowa wraz z nawałnicą perkusyjnej stopy sytuuje utwór najbliżej dawnych dokonań Grabka. Pulsacyjny "Wave" zaczyna się niepozornie, by w końcu ujawnić się jako najbardziej niepokojąca pozycja z całej płyty. Z kolei "Dusk" w tę przepełnioną smutkiem płytę wlewa ciepły optymizm w swetrze z gatunku tych spoglądających wczesnym porankiem na norweskie fiordy.

Trudno znaleźć wyraźne wady "Day One". Nawet "Hide", które teoretycznie powinno burzyć spójność i wybijać z klimatu, wszak to jedyny utwór z wokalem, ostatecznie okazuje się niesamowicie przyjemnym doznaniem, który doskonale uzupełnia krążek. Z jednej strony dobrym posunięciem byłoby rzucenie utworu na ostatnią pozycję, z drugiej - to właśnie "Dusk" okazuje się tym wytchnieniem, które potrzebne jest po tak emocjonalnych kompozycjach.

Bez problemu da się więc zrozumieć Wojtka Grabka, który mówi, że wcześniej traktował swoją artystyczną personę jako kogoś obcego, a "Day One" jest pierwszym prawdziwie osobistym albumem w jego karierze. Ciężar spoczywających tu emocji pozwala zrozumieć, dlaczego artysta kazał czekać na swoje nowe dzieło sześć lat. Oddał nam pozycję niełatwą, ale niewątpliwie tak bogacąca, że wręcz pokazał przy tym, iż warto być cierpliwym. Nie przegapcie tej płyty!

Rafał Samborski


Some time ago I had an interesting conversation with my artistic soulmate and we came to the conclusion that branding your art with your very own name takes a good deal of courage - you inadvertently get rid of the hideout that is often granted by a pseudonym. In fact, with my previous albums, the EP 'mono3some' and then the two LP's '8’ [released by Polish Radio] and 'duality’ [released by Kayax] I did sign with my own name but I kept Grabek at a distance from my personal self.

With the release of my third album it's time for me to start talking about Grabek in the first person. 'Day One' is an album with the most personal music I've ever created; it's a practically wordless story about a birth specifically defined in space and time; it's a story about a new, painful, beautiful, sometimes trivial and sometimes chaotic beginning. Do I want to let go of my musical past with this album? Hard to say. I don't think I have a straightforward answer.



..::TRACK-LIST::..

1. Dawn 07:58
2. Gravity 05:48
3. Rain 04:36
4. Hide 05:43
5. Earth 05:48
6. Heat 04:54
7. Run 03:18
8. Wave 03:40
9. Dusk 03:11



..::OBSADA::..

Mixed By, Mastered By, Producer, Lyrics By, Music By, Lead Vocals, Violin - Grabek



https://www.youtube.com/watch?v=tCL94PQX8mw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Album "The Eternal Idol" powstawał w trudnym dla Tony'ego Iommiego okresie. Zmuszony do kontynuowania działalności pod szyldem Black Sabbath, zmagał się z nieustającymi rotacjami w składzie. Jeszcze podczas trasy koncertowej promującej "Seventh Star", po jakiś trzech występach, z zespołu odszedł Glenn Hughes, a jego miejsce zajął Ray Gillen. Wkrótce potem nastąpiła zmiana na stanowisku basisty, które objął Bob Daisley (znany z Rainbow i solowych albumów Ozzy'ego Osbourne'a). Zespół przystąpił do tworzenia nowego albumu - nie bez problemów, bo okazało się, że Gillen zupełnie nie potrafi pisać tekstów. Ostatecznie napisał je Daisley, który zajmował się tym już u Osbourne'a. Najgorsze nastąpiło jednak tuż po zakończeniu nagrań, gdy skład całkowicie się posypał - odszedł zarówno Gillen, jak i sekcja rytmiczna, która postanowiła grać u Gary'ego Moore'a. Iommi nie miał zamiaru po raz kolejny wydawać albumu z jednym wokalistą, a na trasę wyruszyć już z innym. Zatrudnił więc Tony'ego Martina, aby nagrał na nowo wszystkie partie wokalne.

"The Eternal Idol" kontynuuje drogę obraną na "Seventh Star". Dominuje tutaj raczej sztampowe, heavymetalowe granie o wygładzonym brzmieniu za sprawą kiczowatych, syntezatorowych podkładów w tle. Całkiem nieźle wypada otwierający całość "The Shining", wyróżniający się nawet dobrą melodią, zaś w finałowym "Eternal Idol" pojawia się namiastka dawnego mroku i ciężaru - niestety, zespół nawiązuje do swojej przeszłości w zbyt przerysowany - i zwyczajnie nudny - sposób. Wyróżnia się jeszcze akustyczna, instrumentalna miniaturka "Scarlet Pimpernel" - ale tylko ze względu na swój odmienny charakter. O pozostałych kawałkach nie warto nawet wspominać. To po prostu bardzo przewidywalne i raczej tandetne granie, w naprawdę okropnej stylistyce, mieszczącej się gdzieś pomiędzy kiczowatym heavy metalem, a banalnym AOR-em. Jeśli zaś chodzi o Tony'ego Martina, to za sprawą barwy głosu i zamiłowania do zbyt wysokich tonów - najbliżej mu do Ronniego Jamesa Dio. Na szczęście unika typowej dla Dio teatralnej maniery (poza utworem tytułowym), dzięki czemu jest nieco bardziej znośny.

"The Eternal Idol" to po prostu jeden z najsłabszych albumów wydanych pod szyldem Black Sabbath. Zawodzi tutaj niemal wszystko, od bezbarwnych kompozycji, przez denną stylistkę i bezpłciowe wykonanie, po kiczowate brzmienie. Firmowanie czegoś takiego nazwą Black Sabbath to zniewaga dla wszystkich wielbicieli tego zespołu.

Paweł Pałasz


Długo – bo około rok – rodził się ten album. O wierze twórców w jego sukces niech świadczy fakt, że Tony Iommi jako jedyny przetrwał sesję nagraniową od początku do końca, wszyscy inni zrezygnowali w trakcie…

Największym grzechem krążka jest fakt, że Iommi zamiast kroczyć drogą charakterystycznego, sabbathowego stylu, postanowił – zapewne licząc na komercyjny sukces – skręcić w strony, w jakie żadna płyta tego zespołu nie powinna zbaczać. Choć „The Eternal Idol” od początku był planowany jako wydawnictwo Black Sabbath, niewiele ma wspólnego z dotychczasowymi dokonaniami kapeli. Może nie robiłbym z tego wielkiego problemu, gdyby nowy kierunek rekompensował zmianę i wyrzeczenie się tożsamości zespołu. Niestety, ten krążek reprezentuje to, co najgorsze w heavy metalu tamtych czasów. Ba, nie jestem całkiem przekonany, czy o heavy metalu można tu mówić z czystym sumieniem, bowiem bliżej muzyce tutaj zaproponowanej do dokonań zespołów z kręgu glam rocka lub glam metalu, do bólu komercyjnej w jak najbardziej negatywnym tego słowa znaczeniu. Kompozycje są przesadnie uładzone, a przy tym totalnie bezbarwne i nijakie; o ile „The Shining” może się jeszcze podobać, to takie „Hard Life To Love” czy „Lost Forever” nie pozostawiają w słuchaczu absolutnie nic. Rozpoczynający się od dość tajemniczo brzmiących klawiszy „Nightmare” rokuje dobrze, lecz okazuje się, że i tu mamy do czynienia z utworem całkowicie przeciętnym. Znośnie prezentuje się „Glory Ride”, chociaż sabbathowi ortodoksi słysząc go raczej spluną z obrzydzeniem. Akustyczna miniatura „Scarlet Pimpernel” też nie robi takiego wrażenia, jak starsze tego typu kompozycje. Dopiero na koniec – najwyraźniej w ramach osłody po gorzkawym daniu – dostajemy utwór utrzymany w klasycznej stylistyce Black Sabbath. Ciężki „Eternal Idol” może zaczarować mrocznym, dusznym klimatem, w dużej mierze generowanym przez fajnie zaaranżowane gitarowe pajęczynki (chociaż i tak gitarę spiłowano tu aż do przesady, więcej mocy na pewno by nie zaszkodziło), tyle że jedna dobra kompozycja nie uratuje całego krążka.

Za mikrofonem debiutuje w Black Sabbath Tony Martin, zatrudniony w zasadzie w ostatniej chwili. Nie miał wielkiego pola do popisu, bowiem linie wokalne ułożył jego poprzednik, Ray Gillen, i musiał się do nich po prostu dostosować. Wokalista nie do końca jeszcze czuje muzykę zespołu, na dodatek wyraźnie słychać, że brakuje mu charyzmy wielkich poprzedników (Osbourne-Dio-Gillan-Hughes), chociaż kłamstwem byłoby stwierdzenie, że jego występ na „The Eternal Idol” jest nieudany. Po prostu na kolejnych płytach Martin udowadnia, że ma swój styl i większe możliwości, niż zaprezentowane tutaj. Klawiszowiec Geoff Nicholls robi co może, żeby wprowadzić choć trochę mrocznego nastroju, ale nieciekawe w większości partie Iommiego kładą klimat na całej linii. Brzmienie również nie zadowala i powiela błędy producentów lat 80., a więc mamy perkusję z przesadnym pogłosem, nieco spłaszczone gitary i trochę zbyt słabo wyczuwalny bas.

„The Eternal Idol” okazał się klapą, i artystyczną, i komercyjną. Nie jest to jakiś bardzo zły album, którego nie dałoby się słuchać, aczkolwiek od materiału wydanego pod szyldem Black Sabbath wymagać trzeba o wiele więcej, niż przeciętnego, skomercjalizowanego grania, od jakiego zwyczajnie wieje nudą. To jeden z tych punktów w dyskografii zespołu, jakiego mogłoby w ogóle nie być.

Ciemna Stron Rocka


Okładka i tytuł inspirowane są rzeźbą Auguste’a Rodin.

W Internecie można znaleźć kompletny zapis demo płyty z Rayem Gillenem na wokalu. Jedyna pozostałość jego głosu na albumie to śmiech w „Nightmare”. Autorem tekstów jest Bob Daisley, które jednak modyfikowali później Martin i Nicholls.

Po przybyciu Tony’ego Martina Iommi skomponował z nim dwie dodatkowe kompozycje: „Some Kind Of Woman”, która trafiła na stronę B singla „The Shining” oraz „Black Moon”, jaka pojawiła się na singlu „Eternal Idol”.
„Black Moon” została zresztą nagrana na nowo na kolejnym albumie, zatytułowanym „Headless Cross”.
Martin miał 8 dni na nagranie wszystkich wokali.
Choć w książeczce wymieniony jest Dave Spitz, to jednak na basie zagrał ostatecznie Bob Daisley, który po prostu zarejestrował partie swego poprzednika.

Po odejściu perkusisty Erica Singera kilku dogrywek dokonał Bev Bevan (w „Scarlet Pimpernel” i „Eternal Idol”).



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Original Album:
1. The Shining 5:58
2. Ancient Warrior 5:32
3. Hard Life To Love 4:58
4. Glory Ride 4:48
5. Born To Lose 3:43
6. Nightmare 5:19
7. Scarlet Pimpernel 2:06
8. Lost Forever 4:05
9. Eternal Idol 6:37

Bonus Tracks (Single B-side):
10. Black Moon 3:38
11. Some Kind Of Woman 3:15


CD 2 - The Eternal Idol: Ray Gillen Session
1. Glory Ride (Vocals - Ray Gillen) 5:20
2. Born To Lose (Vocals - Ray Gillen) 3:40
3. Lost Forever (Vocals - Ray Gillen) 4:16
4. Eternal Idol (Vocals - Ray Gillen) 6:47
5. The Shining (Vocals - Ray Gillen) 6:28
6. Hard Life To Love (Vocals - Ray Gillen) 5:17
7. Nightmare (Vocals - Ray Gillen) 4:47
8. Ancient Warrior (Vocals - Ray Gillen) 4:54

'The Eternal Idol' was originally released on 1st November 1987 by Vertigo/Phonogram, VERH 51 (832 708-1)
Tracks 1-10 and 1-11 were originally released as B-Sides on the single Black Sabbath - The Shining



..::OBSADA::..

Tony Iommi - guitars
Tony Martin - vocals
Geoff Nicholls - keyboards
Bob Daisley - bass
Eric Singer - drums

Additional personnel:
Ray Gillen - sinister laugh on 'Nightmare', vocals on 2010 deluxe edition Disc 2
Bev Bevan - percussion and cymbal overdubs on 'Scarlet Pimpernel'




https://www.youtube.com/watch?v=3aK-Sxuj8Ys



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Album "The Eternal Idol" powstawał w trudnym dla Tony'ego Iommiego okresie. Zmuszony do kontynuowania działalności pod szyldem Black Sabbath, zmagał się z nieustającymi rotacjami w składzie. Jeszcze podczas trasy koncertowej promującej "Seventh Star", po jakiś trzech występach, z zespołu odszedł Glenn Hughes, a jego miejsce zajął Ray Gillen. Wkrótce potem nastąpiła zmiana na stanowisku basisty, które objął Bob Daisley (znany z Rainbow i solowych albumów Ozzy'ego Osbourne'a). Zespół przystąpił do tworzenia nowego albumu - nie bez problemów, bo okazało się, że Gillen zupełnie nie potrafi pisać tekstów. Ostatecznie napisał je Daisley, który zajmował się tym już u Osbourne'a. Najgorsze nastąpiło jednak tuż po zakończeniu nagrań, gdy skład całkowicie się posypał - odszedł zarówno Gillen, jak i sekcja rytmiczna, która postanowiła grać u Gary'ego Moore'a. Iommi nie miał zamiaru po raz kolejny wydawać albumu z jednym wokalistą, a na trasę wyruszyć już z innym. Zatrudnił więc Tony'ego Martina, aby nagrał na nowo wszystkie partie wokalne.

"The Eternal Idol" kontynuuje drogę obraną na "Seventh Star". Dominuje tutaj raczej sztampowe, heavymetalowe granie o wygładzonym brzmieniu za sprawą kiczowatych, syntezatorowych podkładów w tle. Całkiem nieźle wypada otwierający całość "The Shining", wyróżniający się nawet dobrą melodią, zaś w finałowym "Eternal Idol" pojawia się namiastka dawnego mroku i ciężaru - niestety, zespół nawiązuje do swojej przeszłości w zbyt przerysowany - i zwyczajnie nudny - sposób. Wyróżnia się jeszcze akustyczna, instrumentalna miniaturka "Scarlet Pimpernel" - ale tylko ze względu na swój odmienny charakter. O pozostałych kawałkach nie warto nawet wspominać. To po prostu bardzo przewidywalne i raczej tandetne granie, w naprawdę okropnej stylistyce, mieszczącej się gdzieś pomiędzy kiczowatym heavy metalem, a banalnym AOR-em. Jeśli zaś chodzi o Tony'ego Martina, to za sprawą barwy głosu i zamiłowania do zbyt wysokich tonów - najbliżej mu do Ronniego Jamesa Dio. Na szczęście unika typowej dla Dio teatralnej maniery (poza utworem tytułowym), dzięki czemu jest nieco bardziej znośny.

"The Eternal Idol" to po prostu jeden z najsłabszych albumów wydanych pod szyldem Black Sabbath. Zawodzi tutaj niemal wszystko, od bezbarwnych kompozycji, przez denną stylistkę i bezpłciowe wykonanie, po kiczowate brzmienie. Firmowanie czegoś takiego nazwą Black Sabbath to zniewaga dla wszystkich wielbicieli tego zespołu.

Paweł Pałasz


Długo – bo około rok – rodził się ten album. O wierze twórców w jego sukces niech świadczy fakt, że Tony Iommi jako jedyny przetrwał sesję nagraniową od początku do końca, wszyscy inni zrezygnowali w trakcie…

Największym grzechem krążka jest fakt, że Iommi zamiast kroczyć drogą charakterystycznego, sabbathowego stylu, postanowił – zapewne licząc na komercyjny sukces – skręcić w strony, w jakie żadna płyta tego zespołu nie powinna zbaczać. Choć „The Eternal Idol” od początku był planowany jako wydawnictwo Black Sabbath, niewiele ma wspólnego z dotychczasowymi dokonaniami kapeli. Może nie robiłbym z tego wielkiego problemu, gdyby nowy kierunek rekompensował zmianę i wyrzeczenie się tożsamości zespołu. Niestety, ten krążek reprezentuje to, co najgorsze w heavy metalu tamtych czasów. Ba, nie jestem całkiem przekonany, czy o heavy metalu można tu mówić z czystym sumieniem, bowiem bliżej muzyce tutaj zaproponowanej do dokonań zespołów z kręgu glam rocka lub glam metalu, do bólu komercyjnej w jak najbardziej negatywnym tego słowa znaczeniu. Kompozycje są przesadnie uładzone, a przy tym totalnie bezbarwne i nijakie; o ile „The Shining” może się jeszcze podobać, to takie „Hard Life To Love” czy „Lost Forever” nie pozostawiają w słuchaczu absolutnie nic. Rozpoczynający się od dość tajemniczo brzmiących klawiszy „Nightmare” rokuje dobrze, lecz okazuje się, że i tu mamy do czynienia z utworem całkowicie przeciętnym. Znośnie prezentuje się „Glory Ride”, chociaż sabbathowi ortodoksi słysząc go raczej spluną z obrzydzeniem. Akustyczna miniatura „Scarlet Pimpernel” też nie robi takiego wrażenia, jak starsze tego typu kompozycje. Dopiero na koniec – najwyraźniej w ramach osłody po gorzkawym daniu – dostajemy utwór utrzymany w klasycznej stylistyce Black Sabbath. Ciężki „Eternal Idol” może zaczarować mrocznym, dusznym klimatem, w dużej mierze generowanym przez fajnie zaaranżowane gitarowe pajęczynki (chociaż i tak gitarę spiłowano tu aż do przesady, więcej mocy na pewno by nie zaszkodziło), tyle że jedna dobra kompozycja nie uratuje całego krążka.

Za mikrofonem debiutuje w Black Sabbath Tony Martin, zatrudniony w zasadzie w ostatniej chwili. Nie miał wielkiego pola do popisu, bowiem linie wokalne ułożył jego poprzednik, Ray Gillen, i musiał się do nich po prostu dostosować. Wokalista nie do końca jeszcze czuje muzykę zespołu, na dodatek wyraźnie słychać, że brakuje mu charyzmy wielkich poprzedników (Osbourne-Dio-Gillan-Hughes), chociaż kłamstwem byłoby stwierdzenie, że jego występ na „The Eternal Idol” jest nieudany. Po prostu na kolejnych płytach Martin udowadnia, że ma swój styl i większe możliwości, niż zaprezentowane tutaj. Klawiszowiec Geoff Nicholls robi co może, żeby wprowadzić choć trochę mrocznego nastroju, ale nieciekawe w większości partie Iommiego kładą klimat na całej linii. Brzmienie również nie zadowala i powiela błędy producentów lat 80., a więc mamy perkusję z przesadnym pogłosem, nieco spłaszczone gitary i trochę zbyt słabo wyczuwalny bas.

„The Eternal Idol” okazał się klapą, i artystyczną, i komercyjną. Nie jest to jakiś bardzo zły album, którego nie dałoby się słuchać, aczkolwiek od materiału wydanego pod szyldem Black Sabbath wymagać trzeba o wiele więcej, niż przeciętnego, skomercjalizowanego grania, od jakiego zwyczajnie wieje nudą. To jeden z tych punktów w dyskografii zespołu, jakiego mogłoby w ogóle nie być.

Ciemna Stron Rocka


Okładka i tytuł inspirowane są rzeźbą Auguste’a Rodin.

W Internecie można znaleźć kompletny zapis demo płyty z Rayem Gillenem na wokalu. Jedyna pozostałość jego głosu na albumie to śmiech w „Nightmare”. Autorem tekstów jest Bob Daisley, które jednak modyfikowali później Martin i Nicholls.

Po przybyciu Tony’ego Martina Iommi skomponował z nim dwie dodatkowe kompozycje: „Some Kind Of Woman”, która trafiła na stronę B singla „The Shining” oraz „Black Moon”, jaka pojawiła się na singlu „Eternal Idol”.
„Black Moon” została zresztą nagrana na nowo na kolejnym albumie, zatytułowanym „Headless Cross”.
Martin miał 8 dni na nagranie wszystkich wokali.
Choć w książeczce wymieniony jest Dave Spitz, to jednak na basie zagrał ostatecznie Bob Daisley, który po prostu zarejestrował partie swego poprzednika.

Po odejściu perkusisty Erica Singera kilku dogrywek dokonał Bev Bevan (w „Scarlet Pimpernel” i „Eternal Idol”).



..::TRACK-LIST::..

CD 1 - Original Album:
1. The Shining 5:58
2. Ancient Warrior 5:32
3. Hard Life To Love 4:58
4. Glory Ride 4:48
5. Born To Lose 3:43
6. Nightmare 5:19
7. Scarlet Pimpernel 2:06
8. Lost Forever 4:05
9. Eternal Idol 6:37

Bonus Tracks (Single B-side):
10. Black Moon 3:38
11. Some Kind Of Woman 3:15


CD 2 - The Eternal Idol: Ray Gillen Session
1. Glory Ride (Vocals - Ray Gillen) 5:20
2. Born To Lose (Vocals - Ray Gillen) 3:40
3. Lost Forever (Vocals - Ray Gillen) 4:16
4. Eternal Idol (Vocals - Ray Gillen) 6:47
5. The Shining (Vocals - Ray Gillen) 6:28
6. Hard Life To Love (Vocals - Ray Gillen) 5:17
7. Nightmare (Vocals - Ray Gillen) 4:47
8. Ancient Warrior (Vocals - Ray Gillen) 4:54

'The Eternal Idol' was originally released on 1st November 1987 by Vertigo/Phonogram, VERH 51 (832 708-1)
Tracks 1-10 and 1-11 were originally released as B-Sides on the single Black Sabbath - The Shining



..::OBSADA::..

Tony Iommi - guitars
Tony Martin - vocals
Geoff Nicholls - keyboards
Bob Daisley - bass
Eric Singer - drums

Additional personnel:
Ray Gillen - sinister laugh on 'Nightmare', vocals on 2010 deluxe edition Disc 2
Bev Bevan - percussion and cymbal overdubs on 'Scarlet Pimpernel'




https://www.youtube.com/watch?v=3aK-Sxuj8Ys



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Thin Lizzy - Live and Dangerous (Deluxe Edition) - (2 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Thin Lizzy
Album................: Live and Dangerous (Deluxe Edition)
Genre................: Classic Rock
Source...............: WEB
Year.................: 1978-2011
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 67-71 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal Music Catalogue

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Thin Lizzy - Jailbreak [04:33]
2. Thin Lizzy - Emerald [04:33]
3. Thin Lizzy - Southbound [04:42]
4. Thin Lizzy - Rosalie / Cowgirl's Song [04:07]
5. Thin Lizzy - Dancing In The Moonlight (It's Caught Me In It's Spotlight)[03:54]
6. Thin Lizzy - Massacre [02:56]
7. Thin Lizzy - Still In Love With You [07:41]
8. Thin Lizzy - Johnny The Fox Meets Jimmy The Weed [03:45]

Playing Time.........: 36:14
Total Size...........: 244,35 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Thin Lizzy - Cowboy Song [04:55]
2. Thin Lizzy - The Boys Are Back In Town [04:41]
3. Thin Lizzy - Don't Believe A Word [02:18]
4. Thin Lizzy - Warriors [04:01]
5. Thin Lizzy - Are You Ready [02:42]
6. Thin Lizzy - Suicide [05:12]
7. Thin Lizzy - Sha-La-La [05:34]
8. Thin Lizzy - Baby Drives Me Crazy [06:40]
9. Thin Lizzy - The Rocker [04:19]
10. Thin Lizzy - Opium Trail (Bonus track from L & D Outtake)[04:43]
11. Thin Lizzy - Bad Reputationl (Bonus track from L & D Outtake)[06:04]

Playing Time.........: 51:13
Total Size...........: 365,69 MB

TRACKLISTA:

1. AKT I: „ICI VARSOVIE”
2. PLAC TRZECH KRZYŻY
3. LATARNIE WSZĘDZIE DAWNO ZGASŁY
4. PUSTOSZEJĄ SALE KINOWE
5. AKT II: „MIASTO IDZIE SPAĆ”
6. TRAMWAJE
7. ODTRUTKA Feat. Livka
8. TRZYKROPKI Feat. Livka
9. AKT III: „SŁOWIAŃSKI NIEPOKÓJ”
10. FOTOMODELKI
11. ZAKOCHAŁEM SIĘ POD APTEKĄ Feat. Livka
12. BEZ STRESU Feat. Livka
13. AKT IV: „ROZMIAR KLĘSKI”
14. FRASCATI Feat. Livka
15. RATUNKU!
16. OSTATNI? Feat. Livka


DANE TECHNICZNE:

Wielkość uploadu: 109,8 MB
Format/Kodek: Mp3

TRACKLISTA:

CD1 - Eter
1. Intro (Zapowiedź)
2. Fake Diamond
3. Shadow Feat. Pat
4. Napoleon
5. Czarne Myśli Feat. Dudek P56, Nicole Tymcio
6. Tragikomedia
7. Przepraszam Mama Feat. shhieda
8. Drugi Brzeg Feat. Kizo
9. Milion Słów Feat. Dedis, Nicole Tymcio
10. Eter
11. Kontroluj Feat. Alberto
12. Między Piekłem a Niebem Feat. Bonus RPK
13. Invictus Feat. Fonos
14. Requiem Feat. Nicole Tymcio
15. Ostatnie Widzenie Feat. Dawidzior HTA
16. Już Nie Będzie Tak Jak Kiedyś Feat. Piotrek Lewandowski
17. Outro (Odpoczynek)

CD2 - Secret Mixtape
1. 44 Barsy
2. Nieprzespane Noce
3. Między Piekłem a Niebem (Remix)
4. WTF
5. Słońce Cały Rok
6. 80 Mil


DANE TECHNICZNE:

Wielkość uploadu: 140,26 MB
Format/Kodek: Mp3