...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!


This album is called Plains Music, as it consists mainly of the melodies of the North American Plains Indians. We do not pretend that it is in any sense representative of the original ethnic music which was its source material. I tried to make a simple album of plain music, using as few notes as possible and keeping the tracks short and to the point." - Manfred Mann 1991
Mann recorded some of the album in his homeland, which he had been exiled from for nearly three decades because of his opposition to apartheid.



..::TRACK-LIST::..

CD 15 - Plains Music (1991):
1. Kiowa 3:15
2. Medicine Song 4:15
3. Wounded Knee 4:52
4. Laguna 4:56
5. Sikelele I 3:43
6. Hunting Bow (Reprise) 1:33
7. Salmon Fishing 4:04
8. Instumedicine Song 4:07
9. Sikelele II 3:58
10. Hunting Bow 2:37



..::OBSADA::..

Keyboards, Liner Notes - Manfred Mann
Lead Vocals - Noel McCalla
Performer [African Hunting Bows] - Smiler Makana
Saxophone - Barbara Thompson
Tin Whistle [Pennywhistle] - Kelly Petlane
Drums, Percussion - Ian Hermann
Bass - Peter Sklair

Vocals [Additional] - Chief Dawethi, Doren Thobeki, Walter Sanza



https://www.youtube.com/watch?v=jaYq79Ou3Rc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!


This album is called Plains Music, as it consists mainly of the melodies of the North American Plains Indians. We do not pretend that it is in any sense representative of the original ethnic music which was its source material. I tried to make a simple album of plain music, using as few notes as possible and keeping the tracks short and to the point." - Manfred Mann 1991
Mann recorded some of the album in his homeland, which he had been exiled from for nearly three decades because of his opposition to apartheid.



..::TRACK-LIST::..

CD 15 - Plains Music (1991):
1. Kiowa 3:15
2. Medicine Song 4:15
3. Wounded Knee 4:52
4. Laguna 4:56
5. Sikelele I 3:43
6. Hunting Bow (Reprise) 1:33
7. Salmon Fishing 4:04
8. Instumedicine Song 4:07
9. Sikelele II 3:58
10. Hunting Bow 2:37



..::OBSADA::..

Keyboards, Liner Notes - Manfred Mann
Lead Vocals - Noel McCalla
Performer [African Hunting Bows] - Smiler Makana
Saxophone - Barbara Thompson
Tin Whistle [Pennywhistle] - Kelly Petlane
Drums, Percussion - Ian Hermann
Bass - Peter Sklair

Vocals [Additional] - Chief Dawethi, Doren Thobeki, Walter Sanza



https://www.youtube.com/watch?v=jaYq79Ou3Rc


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



This album was certainly not a return to form or even a new direction for the Earth Band, coming as it did near the end of the active recording period of the group's existence. And really this wasn't much of a band anymore. Even though Mick Rogers had returned to the fold with the prior year's 'Criminal Tango' release, there were no other remaining original members save Manfred Mann himself. Drummer John Lingwood was still around since joining the band in the late seventies, but otherwise the lineup consists almost exclusively of friends, acquaintances and studio musicians.
On the positive side the sound here is at least somewhat different than the bland 80s tripe Mann had been pushing out for the past decade. There is a recurring jazz theme interwoven with Holst-inspired space themed tunes that hearken back to the band's excellent 'Solar Fire' release from the early seventies, and even the more staid numbers are at least bolstered by professional and sometimes even mildly interesting musicianship. Vocalist Maggie Ryder and a host of brass players give some depth and range to what would otherwise have been little more than another synth/guitar dominated album.

There are a few different track listings depending on which release of the album you get your hands on. The most common is the original CD issue which opens with a redone version of the old Earth Band tune "Joybringer", one of the original 'Solar Fire' Holst- inspired songs and the closest the album would come to anything resembling classic Earth Band. The instrumental "Hymn" provides another example of the sort of spacey, keyboard-driven sound that made 'Solar Fire' so appealing, although the overall mood is much more subdued here and this is actually one of the shorter songs on the album.

Other than "Joybringer" and the Charlie Parker jazz tunes the other songs worth noting include a nostalgic and moody remake of the Cream song "We're Going Wrong" and another Paul Weller tune "What You Give is What you Get (Start)", originally titled simply "Start!" when Weller wrote it for the Jam in the late seventies. The only other interesting oddity is a decent but somewhat out-of-place version of the Michael Murphy Native American tribute "Geronimo's Cadillac", made famous by Cher (Bono) but interestingly enough also resurrected by the Europop band Modern Talking who turned it into Top-10 single throughout much of Europe around the same time 'Masque' was recorded.

This isn't much of an improvement over the three previous Earth Band albums but at least it was a bit more interesting and the three remaining members do appear to have at least tried to do something more than crank out yet another glossy soft-rock album. For that I'm going to be a bit generous and slap three (out of five) stars on this one, but expectations should be tempered for anyone who is familiar with the band from their seventies heyday. Worth a listen but certainly not something that reflects a Renaissance of the Earth Band sound.

ClemofNazareth


The official Manfred Mann's Earthband website describes "Masque" as the sequel to the 1973 album "Solar Fire". Quite how this definition is arrived at is not explained. There were some eight albums in between and there is little musically to tie the two together. Whereas "Solar fire" was a very complete album with a clear concept and all the tracks knitting together, "Masque" is a diverse collection of styles and sounds. Mick Rogers, who sang on "Solar fire", is firmly back in the lead vocal role here, having shared the duties on the previous "Criminal tango" with Chris Thomson.

There is certainly an enjoyable vocal reworking of "Joybringer", a piece which appeared on some but not all versions of "Solar fire", to kick things off. We also have some variations on "Planets" themes, but these are interspersed with songs which are quite at odds with any such concept. The rather jarring diversity of styles is immediately apparent on the following instrumental "Sister Billies bounce", an out and out jazz piece with brass lead. This is one of a pair of tracks, Charlie Parker's "Billies bounce" theme reappearing later on "Billies orno bounce", another jazz workout with a swing flavour and big band style.

While there are none of the customary Dylan or Springsteen covers we are instead treated to a radical interpretation of The Jam's "Start", re-titled "What you give is what you get". Maggie Ryder guests on lead vocals for this fine but woefully brief rendition which inexplicably fades midway through the instrumental section. Cream's "We're going wrong" is the second of the covers, Rogers vocal delivery being uncannily like that of Jack Bruce. The final cover closes the album. Michael Martin Murphey's "Geronimo's Cadillac" is probably best known through Cher's version, Maggie Ryder doing a passable impersonation of the ex Mrs Bono. The song tells the tale of how the native Indians were misled by false promises and broken treaties.

"Telegram to Monica" is a basic power ballad, written and sung by another guest vocalist Danny Newman. Mick Rogers offers a similar ballad with "Rivers run dry", his pleasant vocals giving the track an appeal on a pop level.

Apart from "Joybringer", the planets themes are located in the latter half of the album, "A couple of mates" bringing together "Mars" and "Jupiter" in a jazz styled improvisation. The brief "Neptune" which follows is a very soft, largely superfluous vocal piece. "Hymn (from "Jupiter") is recognisable as the "World in union" theme from the Rugby Union world cup, this instrumental rendition finally allowing Mann to take centre stage on keyboards. "Planets Schmanets" (silly title) is a gentle improvisation which once again fades far too soon, remaining substantially under-developed.

At under 40 minutes, the album is very short for a CD era release, reflecting the under-developed nature of many of the tracks. This would be MMEB's last album for almost 10 years. In retrospect, it describes a band desperately searching for a direction they feel comfortable with, and which will suit the mood of the times. In the end, it has to be said that they did not accomplish that objective.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 14 - Masque [Songs And Planets] (1987):
1. Joybringer 2:28
2. Sister Billie's Bounce 2:17
3. What You Give Is What You Get 2:36
4. Telegram To Monica 5:40
5. Billie's Orno Bounce 3:15
6. Couple Of Mates (From Mars & Jupiter) 3:21
7. Neptune (Icebringer) 1:09
8. Rivers Run Dry 3:05
9. Hymn (From Jupiter) 3:59
10. We're Going Wrong 4:00
11. Planets Schmanets 2:42
12. Geronimo's Cadillac 4:43



..::OBSADA::..

Keyboards, Performer [Trumpeton] - Manfred Mann
Saxophone - Frank Mead
Vocals - Denny Newman, Maggie Ryder, Mick Rogers
Guitar - Mick Rogers
Drums - John Lingwood
Bass - Denny Newman (tracks: 4)

with:
Linda Taylor - vocals
Tommy Willis - guitar
Guy Barker - trumpet (2,7)
Chris Batchelor - trumpet (2,7)
Mark Feltham - harmonica
Byron Byrd - sax
Andy Pask - bass
Durban Betancourt-Laverde - bass
Ian Porter - emulator
Anthony Moore - programming (3)



https://www.youtube.com/watch?v=YFc_6ZWfWSI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To wspaniałe wydawnictwo przygotowano dla uczczenia 40. rocznicy powstania zespołu. Pięknie wydany zestaw zawiera 21 CD (zremasterowanych i opakowanych jak LP), 36-stronicową książeczkę z historią zespołu i szczegółowymi opisami każdego albumu oraz 32-stronicową książkę ze wspomnieniami Manfreda, anegdotami i plakatem przedstawiającym aktualny skład zespołu.

Atrakcją jest bez wątpienia album 'Live In Ersingen' zarejestrowany 22 lipca 2011r. z nowym wokalistą Robertem Hartem oraz kompilacja 'Leftovers' zawierająca przebojowe single, nie publikowane wcześniej nagrania oraz rarytasy.
Nakład zestawu jest limitowany!



This album was certainly not a return to form or even a new direction for the Earth Band, coming as it did near the end of the active recording period of the group's existence. And really this wasn't much of a band anymore. Even though Mick Rogers had returned to the fold with the prior year's 'Criminal Tango' release, there were no other remaining original members save Manfred Mann himself. Drummer John Lingwood was still around since joining the band in the late seventies, but otherwise the lineup consists almost exclusively of friends, acquaintances and studio musicians.
On the positive side the sound here is at least somewhat different than the bland 80s tripe Mann had been pushing out for the past decade. There is a recurring jazz theme interwoven with Holst-inspired space themed tunes that hearken back to the band's excellent 'Solar Fire' release from the early seventies, and even the more staid numbers are at least bolstered by professional and sometimes even mildly interesting musicianship. Vocalist Maggie Ryder and a host of brass players give some depth and range to what would otherwise have been little more than another synth/guitar dominated album.

There are a few different track listings depending on which release of the album you get your hands on. The most common is the original CD issue which opens with a redone version of the old Earth Band tune "Joybringer", one of the original 'Solar Fire' Holst- inspired songs and the closest the album would come to anything resembling classic Earth Band. The instrumental "Hymn" provides another example of the sort of spacey, keyboard-driven sound that made 'Solar Fire' so appealing, although the overall mood is much more subdued here and this is actually one of the shorter songs on the album.

Other than "Joybringer" and the Charlie Parker jazz tunes the other songs worth noting include a nostalgic and moody remake of the Cream song "We're Going Wrong" and another Paul Weller tune "What You Give is What you Get (Start)", originally titled simply "Start!" when Weller wrote it for the Jam in the late seventies. The only other interesting oddity is a decent but somewhat out-of-place version of the Michael Murphy Native American tribute "Geronimo's Cadillac", made famous by Cher (Bono) but interestingly enough also resurrected by the Europop band Modern Talking who turned it into Top-10 single throughout much of Europe around the same time 'Masque' was recorded.

This isn't much of an improvement over the three previous Earth Band albums but at least it was a bit more interesting and the three remaining members do appear to have at least tried to do something more than crank out yet another glossy soft-rock album. For that I'm going to be a bit generous and slap three (out of five) stars on this one, but expectations should be tempered for anyone who is familiar with the band from their seventies heyday. Worth a listen but certainly not something that reflects a Renaissance of the Earth Band sound.

ClemofNazareth


The official Manfred Mann's Earthband website describes "Masque" as the sequel to the 1973 album "Solar Fire". Quite how this definition is arrived at is not explained. There were some eight albums in between and there is little musically to tie the two together. Whereas "Solar fire" was a very complete album with a clear concept and all the tracks knitting together, "Masque" is a diverse collection of styles and sounds. Mick Rogers, who sang on "Solar fire", is firmly back in the lead vocal role here, having shared the duties on the previous "Criminal tango" with Chris Thomson.

There is certainly an enjoyable vocal reworking of "Joybringer", a piece which appeared on some but not all versions of "Solar fire", to kick things off. We also have some variations on "Planets" themes, but these are interspersed with songs which are quite at odds with any such concept. The rather jarring diversity of styles is immediately apparent on the following instrumental "Sister Billies bounce", an out and out jazz piece with brass lead. This is one of a pair of tracks, Charlie Parker's "Billies bounce" theme reappearing later on "Billies orno bounce", another jazz workout with a swing flavour and big band style.

While there are none of the customary Dylan or Springsteen covers we are instead treated to a radical interpretation of The Jam's "Start", re-titled "What you give is what you get". Maggie Ryder guests on lead vocals for this fine but woefully brief rendition which inexplicably fades midway through the instrumental section. Cream's "We're going wrong" is the second of the covers, Rogers vocal delivery being uncannily like that of Jack Bruce. The final cover closes the album. Michael Martin Murphey's "Geronimo's Cadillac" is probably best known through Cher's version, Maggie Ryder doing a passable impersonation of the ex Mrs Bono. The song tells the tale of how the native Indians were misled by false promises and broken treaties.

"Telegram to Monica" is a basic power ballad, written and sung by another guest vocalist Danny Newman. Mick Rogers offers a similar ballad with "Rivers run dry", his pleasant vocals giving the track an appeal on a pop level.

Apart from "Joybringer", the planets themes are located in the latter half of the album, "A couple of mates" bringing together "Mars" and "Jupiter" in a jazz styled improvisation. The brief "Neptune" which follows is a very soft, largely superfluous vocal piece. "Hymn (from "Jupiter") is recognisable as the "World in union" theme from the Rugby Union world cup, this instrumental rendition finally allowing Mann to take centre stage on keyboards. "Planets Schmanets" (silly title) is a gentle improvisation which once again fades far too soon, remaining substantially under-developed.

At under 40 minutes, the album is very short for a CD era release, reflecting the under-developed nature of many of the tracks. This would be MMEB's last album for almost 10 years. In retrospect, it describes a band desperately searching for a direction they feel comfortable with, and which will suit the mood of the times. In the end, it has to be said that they did not accomplish that objective.

Easy Livin



..::TRACK-LIST::..

CD 14 - Masque [Songs And Planets] (1987):
1. Joybringer 2:28
2. Sister Billie's Bounce 2:17
3. What You Give Is What You Get 2:36
4. Telegram To Monica 5:40
5. Billie's Orno Bounce 3:15
6. Couple Of Mates (From Mars & Jupiter) 3:21
7. Neptune (Icebringer) 1:09
8. Rivers Run Dry 3:05
9. Hymn (From Jupiter) 3:59
10. We're Going Wrong 4:00
11. Planets Schmanets 2:42
12. Geronimo's Cadillac 4:43



..::OBSADA::..

Keyboards, Performer [Trumpeton] - Manfred Mann
Saxophone - Frank Mead
Vocals - Denny Newman, Maggie Ryder, Mick Rogers
Guitar - Mick Rogers
Drums - John Lingwood
Bass - Denny Newman (tracks: 4)

with:
Linda Taylor - vocals
Tommy Willis - guitar
Guy Barker - trumpet (2,7)
Chris Batchelor - trumpet (2,7)
Mark Feltham - harmonica
Byron Byrd - sax
Andy Pask - bass
Durban Betancourt-Laverde - bass
Ian Porter - emulator
Anthony Moore - programming (3)



https://www.youtube.com/watch?v=YFc_6ZWfWSI


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kukuck (znanej m.in. również z płyt formacji Out Of Focus i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Ten pełen wyobraźni album charakteryzował się doskonale wyważonymi proporcjami pomiędzy chwytliwymi riffami gitary a dominującymi tutaj, klasycyzującymi, organowymi pasażami. Jako miłośnikowi Deep Purple po prostu trudno mi się od tej płyty oderwać, aczkolwiek w porównaniu do Brytyjczyków Murphy Blend brzmią raczej tak, jakby liderem był tam dla odmiany opętany twórczością klasyków (głównie Bacha) ichniejszy Jon Lord a niemiecki Blackmore grał nieco oszczędniej i nieco z tyłu. Tej płyty nie wolno przegapić! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

Pojawili się w Berlinie Zachodnim niczym grom z jasnego nieba rozświetlając na moment tamtejszą scenę rockową. Pozostawili po sobie ślad w postaci albumu „First Loss” wydany w 1971 roku, o którym pewnie mało kto dziś pamięta, po czym zniknęli na zawsze. Zespół, o którym mówię to kwartet MURPHY BLEND założony przez grającego na instrumentach klawiszowych studenta trzeciego roku berlińskiej Akademii Muzycznej, Wolfa-Rudigera Uhliga, gitarzystę Wolfganga Rumlera, basistę Andreasa Scholza i perkusistę Achima Schmidta.

O tej, było nie było, efemerycznej grupie niewiele wiadomo. Nawet geneza jej nazwy nie jest do końca jasna. Jedni uważają, że był to ukłon w stronę twórczości irlandzkiego dramaturga Samuela Becketta, a konkretnie jego awangardowej powieści „Murphy” z 1938 roku. Jednak większość (do których i ja się zaliczam) skłania się ku tezie, że chodzi tu o znaną markę popularnego wówczas tytoniu. Rzut oka na poetycką, choć nieco naiwną okładkę płyty rozwiewa jakąkolwiek wątpliwość – obłok dymu wydobywający się z cybucha fajki trudno skojarzyć z dziełem Becketta.

Do nagrania płyty muzycy podchodzili dwukrotnie rejestrując ją w monachijskim Union Studios w dniach 5-9 października, oraz 2 i 4 grudnia 1970 roku pod okiem producenta Jonasa Porsta, któremu rozgłos przyniosła współpraca z popularną formacją Out Of Focus. Miłość do muzyki klasycznej z epoki romantyzmu, a szczególnie do Roberta Schumanna skłoniły Uhliga, by płytę nazwać „First Loss”, tak jak kompozycji Schumanna, która w oryginale nosi tytuł „Erster Verlus Op.68 No.16”. Jeśli w tym momencie ktoś obawia się, że zespół będzie epatować nas transkrypcjami muzyki klasycznej uspokajam – to jest klejnot ciężkiego progresywnego grania z piekielnym brzmieniem organów Hammonda, mocną gitarą i dynamiczną sekcją rytmiczną. We wczesnym niemieckim rocku byli oryginalni, wypracowali własny, unikalny styl łącząc psychodeliczne brzmienie z hard rockiem, bluesem i muzyką klasyczną podpierając go aktualnymi tekstami. Pojawiają się tu też małe drobiazgi, które przypominają mi wczesny Eloy – ot choćby mroczny, dryfujący dźwięk syntezatora tak charakterystyczny dla późniejszych nagrań tego słynnego zespołu, co tylko dodało całości dodatkowego smaku. I choć dziś zalicza się ich do pionierów krautrocka uważam, że bliżej im do angielskiej sceny progresywnej.

Album, wydany przez legendarną niemiecką „Kukułkę” (Kuckuck) ukazał się wczesną wiosną 1971 roku. Na płycie znalazło się sześć znakomitych nagrań, oraz siódmy, trzysekundowy(!) „Happiness”, który czyni go najkrótszym w historii rodzimego rocka. Taki żart zespołu.

Wszystko co dobre zaczyna się już od pierwszych dźwięków „At First”, nagrania otwierającego album, z doskonałym intro, które szybko nabiera pełnego brzmienia dzięki bombastycznemu brzmieniu Hammonda. To tylko zaostrza apetyt na kolejne odsłony. Powolny „Speed ​​Is Coming Back” przesiąknięty gitarą, z organami dającymi odpowiedni smak powoduje u mnie dreszcze. Nie po raz pierwszy, gdyż tuż po nim dostajemy blues rockowy monster – ponad siedmiominutowy „Past Has Gone”. Zwracam uwagę jak kapitalnie bas, perkusja i organy, do których dołącza grająca unisono gitara przez cały czas trwania numeru budują odpowiedni nastrój. Nie chcę nadużywać wielkich określeń, ale słowo arcydzieło samo ciśnie się na usta.

„Präludium / Use Your Feet” pokazuje zespół od bardziej klasycznej strony, choć agresywna solówka organowa bliska jest art rockowi. Odnoszę wrażenie jakby cały numer był w ciągłej fazie ewolucji, a jego rozwój w pełni rozkwitł na scenie. Czy tak było..? Niestety, nie zachowały się żadne koncertowe nagrania, więc jedynie mogę się domyślać się, że tak. Tuż po nim kolejna atrakcja tego wydawnictwa, czyli utwór tytułowy układający się w mini suitę. To także indywidualny popis muzyków mogących zabłysnąć swym kunsztem. Pierwsze minuty wprowadzają nas w klimat rockowej psychodelii spod znaku Pink Floyd, by potem bez pardonu ostro zaatakować ciężkim brzmieniem z przesterowaną gitarą na czele. Nie jest to jednak typowa „łupanka” albowiem ostre dźwięki przeplatane są delikatnymi wstawkami fortepianu. No i Uhlig nie byłby sobą, gdyby nie zacytował swojego ulubieńca i jego „Erster Verlust”. Całość, trwająca blisko osiem minut, buzuje jak w kotle parowym i skrzy się fantastycznymi pomysłami, które odkrywać można na nowo z każdym kolejnym przesłuchaniem. Kończący płytę „Funny Guys” wbrew tytułowi nie jest zaproszeniem do zabawy. Oparty na epickim brzmieniu organów jest ukłonem w kierunku J.S. Bacha. Utwór z zacytowanym fragmentem jego „Toccaty i fugi de-moll” jest punktem wyjścia dla rozwijającego się i kipiącego energią numeru. Trudno jest mi sobie wyobrazić lepsze zakończenie tak znakomitego jak ten albumu.

W swojej kolekcji mam kilkadziesiąt płyt z niemieckim rockiem z lat 70-tych i za każdym razem, gdy siadam przed klawiaturą, by o nich pisać mam problem. Znaczna ich część to jamowe, rozciągnięte do granic absurdu dziesięcio-, piętnastominutowe granie w których tempo NIGDY się nie zmienia, najprostsze riffy powtarzane są do znudzenia, a lamentujący wokaliści śpiewający po angielsku z mocno germańskim akcentem powodują u mnie mieszane uczucia. Nie mniej przyznaję, że czasem przynosi to dobre rezultaty prowadząc na przykład do nieplanowanej drzemki z wciąż założonymi na głowie słuchawkami. Takiego dylematu nie mam w stosunku do Murphy Blend i ich płyty ponieważ jest to jeden z najlepszych albumów tamtego czasu i tamtego miejsca. Mieszanka ciężkiego rocka doprawiona sugestywnymi wstawkami muzyki klasycznej, z dominującym Hammondem brzmiącym jak Godzilla w Budokanie od początku do końca sprawia mi przyjemność. I tę przyjemność w słuchaniu muzyki cenię sobie najbardziej.

Zibi


Sole album and one of the best from the country at the time, this typical prog quartet showed amazing maturity for their first album. Recorded in Munich in late 70 and released on the legendary Kuckuk label (Munich-based as were label-mate Ihre Kinder and especially Out Of Focus and other label monster Amon Duul II), this album is a gem in the heavy progressive vein, mixing some classical influences with their hard rock, mostly through their organ-player Uhlig - the prime composer of the group. A very naïve but poetic drawing on the cover is intriguing us right off the bat, and the music inside is definitely at the height of the hopes raised.
From the opener At First (an excellent intro but careful not to reveal too much of what is to come) to the slow starter Speed Is Coming Back (guitar-drenched but the organs are what gives it flavour) to the monster track (only 7 min+, but awesome in its bluesy organ- drenched dramatic scheme) Past Has Gone draws a few chills and would be close to a masterpiece if the vocals were not a bit under-mixed. A good organ solo dividers the track and the way the groups rebuilds quickly is quite impressive.

Opening the second side of this wax slice is the track that shows most of their classical influences, but they do much more than that, as the track is in constant evolution. Comes in the wild title track (under 8 min) which is the other highlight of the album, is a powerful work-out giving a chance for everyone to shine. Somehow, some Vanilla Fudge references are also a bit evident here at times. Closing track (not exactly but almost) is a call to fun as the Bach tribute/fugue and the short finale is a laugh.

As superb this album was, they broke-up soon after and aside from a few short lived groups just after, these guys will not be having a career that this album hints at. Truly one of those lost prog gems, even if the self-indulgent spirit of those years is stopping it from the upper star.

Sean Trane


Very good for its own level - that's why 4 stars. Made more in a proto-heavy-prog way, MURPHY BLEND shows immense influnces from URIAH HEEP and DEEP PURPLE (as well as some tricks from THE DOORS or LED ZEPPELIN). A Must for 70s Prog fans and rarities' collectors, it also could be an excellent addition to every Heavy Prog collection. Less mature than 2066 AND THEN or above-mentioned Legends, nevertheless MURPHY BLEND can provide you with a good mood for these 35 minutes. Recommended.


Prog-jester



..::TRACK-LIST::..

1. At First 4:32
2. Speed Is Coming Back 5:58
3. Past Has Gone 7:30
4. Präludium / Use Your Feet 5:32
5. First Loss 7:44
6. Funny Guys 3:38
7. Happiness 0:03



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar - Wolfgang Rumler
Vocals, Organ, Piano, Harpsichord - Wolf-Rüdiger Uhlig
Bass - Andreas Scholz
Drums, Vocals - Achim Schmidt



https://www.youtube.com/watch?v=zW1VUKSg4VY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten wydany na początku 1971 roku przez wytwórnię Kukuck (znanej m.in. również z płyt formacji Out Of Focus i Armaggedon) wspaniały album zapomnianej, niemieckiej formacji - moim skromnym zdaniem jest prawdopodobnie najlepszym tytułem z Niemiec z kręgu ciężkiego, progresywnego rocka! Ten pełen wyobraźni album charakteryzował się doskonale wyważonymi proporcjami pomiędzy chwytliwymi riffami gitary a dominującymi tutaj, klasycyzującymi, organowymi pasażami. Jako miłośnikowi Deep Purple po prostu trudno mi się od tej płyty oderwać, aczkolwiek w porównaniu do Brytyjczyków Murphy Blend brzmią raczej tak, jakby liderem był tam dla odmiany opętany twórczością klasyków (głównie Bacha) ichniejszy Jon Lord a niemiecki Blackmore grał nieco oszczędniej i nieco z tyłu. Tej płyty nie wolno przegapić! Doskonały dźwięk - nieco klarowniejszy niż na edycji Ohrwashl, no i znacznie fajniejszy booklet zawierający kilka rzadkich zdjęć tego kapitalnego zespołu! UWAGA! Umieszczony na końcu płyty krótki dźwięk zegara z kukułką pojawiał się zawsze na koniec każdej winylowej strony albumów wytwórni Kuckuck a dotychczas nie był uwzględniany!

JL

Pojawili się w Berlinie Zachodnim niczym grom z jasnego nieba rozświetlając na moment tamtejszą scenę rockową. Pozostawili po sobie ślad w postaci albumu „First Loss” wydany w 1971 roku, o którym pewnie mało kto dziś pamięta, po czym zniknęli na zawsze. Zespół, o którym mówię to kwartet MURPHY BLEND założony przez grającego na instrumentach klawiszowych studenta trzeciego roku berlińskiej Akademii Muzycznej, Wolfa-Rudigera Uhliga, gitarzystę Wolfganga Rumlera, basistę Andreasa Scholza i perkusistę Achima Schmidta.

O tej, było nie było, efemerycznej grupie niewiele wiadomo. Nawet geneza jej nazwy nie jest do końca jasna. Jedni uważają, że był to ukłon w stronę twórczości irlandzkiego dramaturga Samuela Becketta, a konkretnie jego awangardowej powieści „Murphy” z 1938 roku. Jednak większość (do których i ja się zaliczam) skłania się ku tezie, że chodzi tu o znaną markę popularnego wówczas tytoniu. Rzut oka na poetycką, choć nieco naiwną okładkę płyty rozwiewa jakąkolwiek wątpliwość – obłok dymu wydobywający się z cybucha fajki trudno skojarzyć z dziełem Becketta.

Do nagrania płyty muzycy podchodzili dwukrotnie rejestrując ją w monachijskim Union Studios w dniach 5-9 października, oraz 2 i 4 grudnia 1970 roku pod okiem producenta Jonasa Porsta, któremu rozgłos przyniosła współpraca z popularną formacją Out Of Focus. Miłość do muzyki klasycznej z epoki romantyzmu, a szczególnie do Roberta Schumanna skłoniły Uhliga, by płytę nazwać „First Loss”, tak jak kompozycji Schumanna, która w oryginale nosi tytuł „Erster Verlus Op.68 No.16”. Jeśli w tym momencie ktoś obawia się, że zespół będzie epatować nas transkrypcjami muzyki klasycznej uspokajam – to jest klejnot ciężkiego progresywnego grania z piekielnym brzmieniem organów Hammonda, mocną gitarą i dynamiczną sekcją rytmiczną. We wczesnym niemieckim rocku byli oryginalni, wypracowali własny, unikalny styl łącząc psychodeliczne brzmienie z hard rockiem, bluesem i muzyką klasyczną podpierając go aktualnymi tekstami. Pojawiają się tu też małe drobiazgi, które przypominają mi wczesny Eloy – ot choćby mroczny, dryfujący dźwięk syntezatora tak charakterystyczny dla późniejszych nagrań tego słynnego zespołu, co tylko dodało całości dodatkowego smaku. I choć dziś zalicza się ich do pionierów krautrocka uważam, że bliżej im do angielskiej sceny progresywnej.

Album, wydany przez legendarną niemiecką „Kukułkę” (Kuckuck) ukazał się wczesną wiosną 1971 roku. Na płycie znalazło się sześć znakomitych nagrań, oraz siódmy, trzysekundowy(!) „Happiness”, który czyni go najkrótszym w historii rodzimego rocka. Taki żart zespołu.

Wszystko co dobre zaczyna się już od pierwszych dźwięków „At First”, nagrania otwierającego album, z doskonałym intro, które szybko nabiera pełnego brzmienia dzięki bombastycznemu brzmieniu Hammonda. To tylko zaostrza apetyt na kolejne odsłony. Powolny „Speed ​​Is Coming Back” przesiąknięty gitarą, z organami dającymi odpowiedni smak powoduje u mnie dreszcze. Nie po raz pierwszy, gdyż tuż po nim dostajemy blues rockowy monster – ponad siedmiominutowy „Past Has Gone”. Zwracam uwagę jak kapitalnie bas, perkusja i organy, do których dołącza grająca unisono gitara przez cały czas trwania numeru budują odpowiedni nastrój. Nie chcę nadużywać wielkich określeń, ale słowo arcydzieło samo ciśnie się na usta.

„Präludium / Use Your Feet” pokazuje zespół od bardziej klasycznej strony, choć agresywna solówka organowa bliska jest art rockowi. Odnoszę wrażenie jakby cały numer był w ciągłej fazie ewolucji, a jego rozwój w pełni rozkwitł na scenie. Czy tak było..? Niestety, nie zachowały się żadne koncertowe nagrania, więc jedynie mogę się domyślać się, że tak. Tuż po nim kolejna atrakcja tego wydawnictwa, czyli utwór tytułowy układający się w mini suitę. To także indywidualny popis muzyków mogących zabłysnąć swym kunsztem. Pierwsze minuty wprowadzają nas w klimat rockowej psychodelii spod znaku Pink Floyd, by potem bez pardonu ostro zaatakować ciężkim brzmieniem z przesterowaną gitarą na czele. Nie jest to jednak typowa „łupanka” albowiem ostre dźwięki przeplatane są delikatnymi wstawkami fortepianu. No i Uhlig nie byłby sobą, gdyby nie zacytował swojego ulubieńca i jego „Erster Verlust”. Całość, trwająca blisko osiem minut, buzuje jak w kotle parowym i skrzy się fantastycznymi pomysłami, które odkrywać można na nowo z każdym kolejnym przesłuchaniem. Kończący płytę „Funny Guys” wbrew tytułowi nie jest zaproszeniem do zabawy. Oparty na epickim brzmieniu organów jest ukłonem w kierunku J.S. Bacha. Utwór z zacytowanym fragmentem jego „Toccaty i fugi de-moll” jest punktem wyjścia dla rozwijającego się i kipiącego energią numeru. Trudno jest mi sobie wyobrazić lepsze zakończenie tak znakomitego jak ten albumu.

W swojej kolekcji mam kilkadziesiąt płyt z niemieckim rockiem z lat 70-tych i za każdym razem, gdy siadam przed klawiaturą, by o nich pisać mam problem. Znaczna ich część to jamowe, rozciągnięte do granic absurdu dziesięcio-, piętnastominutowe granie w których tempo NIGDY się nie zmienia, najprostsze riffy powtarzane są do znudzenia, a lamentujący wokaliści śpiewający po angielsku z mocno germańskim akcentem powodują u mnie mieszane uczucia. Nie mniej przyznaję, że czasem przynosi to dobre rezultaty prowadząc na przykład do nieplanowanej drzemki z wciąż założonymi na głowie słuchawkami. Takiego dylematu nie mam w stosunku do Murphy Blend i ich płyty ponieważ jest to jeden z najlepszych albumów tamtego czasu i tamtego miejsca. Mieszanka ciężkiego rocka doprawiona sugestywnymi wstawkami muzyki klasycznej, z dominującym Hammondem brzmiącym jak Godzilla w Budokanie od początku do końca sprawia mi przyjemność. I tę przyjemność w słuchaniu muzyki cenię sobie najbardziej.

Zibi


Sole album and one of the best from the country at the time, this typical prog quartet showed amazing maturity for their first album. Recorded in Munich in late 70 and released on the legendary Kuckuk label (Munich-based as were label-mate Ihre Kinder and especially Out Of Focus and other label monster Amon Duul II), this album is a gem in the heavy progressive vein, mixing some classical influences with their hard rock, mostly through their organ-player Uhlig - the prime composer of the group. A very naïve but poetic drawing on the cover is intriguing us right off the bat, and the music inside is definitely at the height of the hopes raised.
From the opener At First (an excellent intro but careful not to reveal too much of what is to come) to the slow starter Speed Is Coming Back (guitar-drenched but the organs are what gives it flavour) to the monster track (only 7 min+, but awesome in its bluesy organ- drenched dramatic scheme) Past Has Gone draws a few chills and would be close to a masterpiece if the vocals were not a bit under-mixed. A good organ solo dividers the track and the way the groups rebuilds quickly is quite impressive.

Opening the second side of this wax slice is the track that shows most of their classical influences, but they do much more than that, as the track is in constant evolution. Comes in the wild title track (under 8 min) which is the other highlight of the album, is a powerful work-out giving a chance for everyone to shine. Somehow, some Vanilla Fudge references are also a bit evident here at times. Closing track (not exactly but almost) is a call to fun as the Bach tribute/fugue and the short finale is a laugh.

As superb this album was, they broke-up soon after and aside from a few short lived groups just after, these guys will not be having a career that this album hints at. Truly one of those lost prog gems, even if the self-indulgent spirit of those years is stopping it from the upper star.

Sean Trane


Very good for its own level - that's why 4 stars. Made more in a proto-heavy-prog way, MURPHY BLEND shows immense influnces from URIAH HEEP and DEEP PURPLE (as well as some tricks from THE DOORS or LED ZEPPELIN). A Must for 70s Prog fans and rarities' collectors, it also could be an excellent addition to every Heavy Prog collection. Less mature than 2066 AND THEN or above-mentioned Legends, nevertheless MURPHY BLEND can provide you with a good mood for these 35 minutes. Recommended.


Prog-jester



..::TRACK-LIST::..

1. At First 4:32
2. Speed Is Coming Back 5:58
3. Past Has Gone 7:30
4. Präludium / Use Your Feet 5:32
5. First Loss 7:44
6. Funny Guys 3:38
7. Happiness 0:03



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar - Wolfgang Rumler
Vocals, Organ, Piano, Harpsichord - Wolf-Rüdiger Uhlig
Bass - Andreas Scholz
Drums, Vocals - Achim Schmidt



https://www.youtube.com/watch?v=zW1VUKSg4VY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Los Jaivas to legendarny chilijski zespół rockowy założony w 1963 roku w Vina del Mar. Grupa jest uznawana za jednego z pionierów łączenia rocka progresywnego z tradycyjną muzyką Ameryki Łacińskiej, zwłaszcza brzmieniami andyjskimi. Ich twórczość wyróżnia się wykorzystaniem instrumentów takich jak charango, quena czy zampona obok klasycznych gitar, fortepianu i perkusji. Zespół zdobył międzynarodowe uznanie dzięki unikalnemu stylowi oraz ambitnym projektom muzycznym, takim jak album Alturas de Machu Picchu, inspirowany poezją Pablo Neruda. Trzon grupy stanowili m.in. Eduardo Parra, Claudio Parra, Gabriel Parra oraz Eduardo Gato Alquinta. Pomimo zmian personalnych i trudnych momentów, w tym emigracji podczas dyktatury w Chile, Los Jaivas pozostali aktywni i wpływowi przez dekady. Dziś są uznawani za ikonę kultury latynoamerykańskiej, a ich muzyka stanowi pomost między tradycją a nowoczesnością. Wstawka zawiera trzeci album studyjny Los Jaivas.

Title: Palomita Blanca

Artist: Los Jaivas

Country: Chile

Year: 1973

Genre: Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

A1.Tema De Los Títulos
A2.Huaynito De La Manana
A3.Donde Estabas Tu
A4.Verguenza Ajena
A5.Tema De Las Clases
A6.Tema Del Colegio
A7.Himno Del Liceo Guillermo Rivera De Viña Del Mar
A8.Cueca De Los Refranes
A9.Verbo Divino
A10.Como El Viento
A11.Verguenza Ajena (Version Orquestada)
B1.Piedra Roja (Improvisacion)
B2.Disuacion (Improvisacion)
B3.Vete Dolor

..::INFO::..

Album studyjny amerykańskiego zespołu ska z Redmond.

Title: Circus Animals

Artist: Worthy of a Beating

Country: USA

Year: 1999

Genre: Ska

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1 Incarnation
2 Without
3 Under the Sun
4 Klezmer Soundtrack
5 The Klezmer Song
6 Death of a Washing Machine - Demise
7 Death of a Washing Machine - Rebirth
8 Let's Just be Friends
9 Laura
10 The Best Things in Life
11 Hidden Track

..::INFO::..

Debiutancki album studyjny amerykańskiego zespołu indie rockowego z Nowego Jorku. Na wokalu Kali Holloway.

Title: Yes Yes To You

Artist: The Affair

Country: USA

Year: 2007

Genre: Rock

Format / Codec: MP3

Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Unwanted Company
2.Honey
3.Wait For It
4.Dead Letters
5.Swallow The Nights
6.Andy
7.Red And White
8.Anything But Disco (You Ruined My Life)
9.The Chase
10.Tim's Song
11.Fashion Victim
12.Jailbait Date
13.Left At The Party

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
VA - Virgin Records - 40 Years Of Disruptions - (3 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Various Artists
Album................: Virgin Records - 40 Years Of Disruptions
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2013
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 61-69 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Virgin

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Mike Oldfield - Tubular Bells (Opening Theme) [03:17]
2. Sex Pistols - God Save The Queen [03:19]
3. Phil Collins - In The Air Tonight [05:26]
4. Human League - Don't You Want Me [03:57]
5. XTC - Senses Working Overtime [04:33]
6. Malcolm McLaren - Buffalo Gals [03:41]
7. Heaven 17 - Temptation [03:33]
8. UB40 - Red Red Wine [03:02]
9. Culture Club - Do You Really Want To Hurt Me [04:22]
10. Genesis - Mama [06:51]
11. Giorgio Moroder, Philip Oakey - Together In Electric Dreams[03:50]
12. Simple Minds - Don't You (Forget About Me) [04:20]
13. Bryan Ferry - I Put A Spell On You [03:55]
14. T'Pau - China In Your Hand [03:59]
15. Inner City - Good Life [03:56]
16. Neneh Cherry - Buffalo Stance [04:06]
17. Soul II Soul, Caron Wheeler - Back To Life (However Do You Want Me)[03:47]
18. Massive Attack - Unfinished Sympathy [05:13]
19. Enigma - Sadeness (Part I) [04:16]

Playing Time.........: 01:19:31
Total Size...........: 530,71 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Meat Loaf - I'd Do Anything For Love (But I Won't Do That)[05:24]
2. Pato Banton, Reggae Revolution, Ali Campbell, Robin Campbell - Baby Come Back[03:51]
3. Shaggy - Boombastic [03:51]
4. Everything But The Girl - Walking Wounded [04:01]
5. Spice Girls - Wannabe [02:52]
6. Chemical Brothers - Block Rockin' Beats [03:24]
7. Daft Punk - Around The World [04:00]
8. Air - Sexy Boy [03:51]
9. Verve - Bitter Sweet Symphony [05:58]
10. KT Tunstall - Black Horse And The Cherry Tree [02:51]
11. Lenny Kravitz - Fly Away [03:42]
12. Kooks - Naive [03:25]
13. Laura Marling - Ghosts [03:01]
14. Deadmau5, Rob Swire - Ghosts 'n' Stuff [03:11]
15. David Guetta, Sia - Titanium [04:06]
16. Professor Green, Emeli Sande - Read All About It [03:55]
17. Swedish House Mafia, John Martin - Don't You Worry Child[03:32]
18. Emeli Sande - Next To Me [03:15]
19. Bastille - Pompeii [03:36]
20. Naughty Boy, Sam Smith - La La La [03:40]
21. Chvrches - Gun [03:52]

Playing Time.........: 01:19:29
Total Size...........: 551,80 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3
---------------------------------------------------------------------

1. Bastille - (I Just) Died In Your Arms [03:20]
2. KT Tunstall - Sledgehammer [04:24]
3. Corinne Bailey Rae - Jealous Guy [04:53]
4. The Kooks - Teardrop [04:01]
5. Ella Eyre - We Don't Have To Take Our Clothes Off [03:51]
6. Josh Record - Only You [02:31]

Playing Time.........: 23:03
Total Size...........: 141,18 MB

Title: Sanctuary
Artist: Evanescence
Year: 2026
Genre: Alternative Metal
Country: USA
Duration: 00:48:58
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

Track Listing
01. Beautiful Lie [4:10]
02. Tell Me When You've Had Enough [3:19]
03. Who Will You Follow [3:55]
04. Rapture [3:26]
05. Afterlife [4:10]
06. Sanctuary [4:18]
07. How Do I Heal [3:49]
08. About Us [4:50]
09. Calm Down [4:18]
10. Self-Destruct [3:53]
11. Forever Without You [5:16]
12. Wide Open Heart [3:34]

...( Info )...

Artist: ERA
Album: ERA VIII
Genre: New Age
Duration: 00:37:06
Audio: MP3, 320 Kbps
Rip type: tracks

...( TrackList )...

01. The Fallen King [04:03]
02. Everything's Gonna Be Alright [03:35]
03. Will You Call My Name [03:27]
04. Not You Again [05:03]
05. Not This Time [04:16]
06. Sempire Deo [03:08]
07. Will You Call My Name (Remix) [03:27]
08. Time for the Braves (Acoustic) [03:07]
09. Time for the Braves [03:07]
10. Freedom [03:53]

..::INFO::..

Panopticon to amerykański zespół blackmetalowy założony przez Austina Lunna w Louisville w stanie Kentucky w 2007 roku. Muzyka zespołu była opisywana jako „przejmująca swoją intensywnością, a jednocześnie rozległa i spektakularna” oraz jako „ideologicznie otwarta i muzycznie progresywna, podejmująca tematy związane z tożsamością, ekologią, religią i polityką”. Liryczny styl Lunna również spotkał się z uznaniem - określano go jako „naturalny, organiczny i metodyczny, mistrzowski pod względem warsztatu, a zarazem pełen pasji i życia w swojej realizacji. Wstawka zawiera dwunasty, najnowszy album Panopticonu.

Title: Det Hjemsokte Hjertet

Artist: Panopticon

Country: USA

Year: 2026

Genre: Black Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Woodland Caribou
2.The Great Silence, Extinct
3.Blood and Fur upon the Melting Snow
4.The White Cedars
5.A Culture of Wilderness
6.Lyset
7.Ghost Eyes in the Fire Light

..::INFO::..

Nad Przepaścią to debiutancki album warszawskiego zespołu punk-rockowego Blizny. Wydawnictwo ukazało się w lutym 2025 roku nakładem wytwórni 5 Records i zawiera 13 żywiołowych utworów. Kapela powstała z inicjatywy Janka Rottena, poety i animatora sceny punk. Zespół tworzy prosty punk rock w rock'n'rollowym sosie, opatrzony tekstami o życiu, śmierci i wszystkim, co pomiędzy.

Title: Nad Przepaścią

Artist: Blizny

Country: Polska

Year: 2025

Genre: Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Blizny
Kosiarz
Oko dyktatora
Smak patologii
Niemy krzyk
Cisi ludzie
Katedra
Nad przepaścią
Wichrzyciele
Ogień w butelce
Punk rock
Co w mej głowie
Bohater

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Sonic Youth - jedno z ciekawszych muzycznych zjawisk swojej dekady...



..::TRACK-LIST::..

1. Rain On Tin
2. The Empty Page
3. Karenology
4. Plastic Sun
5. Mariah Carey & The Arthur Doyle Hand Cream
6. Sympathy For The Strawberry



https://www.youtube.com/watch?v=P-SLnesYkZw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Soledad Pastorutti to jedna z najważniejszych postaci współczesnej muzyki argentyńskiej. Urodziła się 12 października 1980 roku w niewielkim miasteczku Arequito, w prowincji Santa Fe. Już od najmłodszych lat była związana z muzyką ludową, wychowując się w atmosferze silnie zakorzenionej w tradycjach folklorystycznych Argentyny. Jej talent objawił się bardzo wcześnie, a prawdziwy przełom nastąpił, gdy jako nastolatka wystąpiła na prestiżowym festiwalu folkloru w Cosquín. Ten moment otworzył jej drzwi do ogólnokrajowej kariery i uczynił z niej symbol odrodzenia muzyki folkowej wśród młodego pokolenia. Debiutancki album Poncho al viento, wydany w 1996 roku, odniósł ogromny sukces i szybko przyniósł jej popularność. Soledad wyróżniała się nie tylko mocnym, charakterystycznym głosem, ale także niezwykłą energią sceniczną i autentycznością. W swoich utworach sięgała po tradycyjne formy argentyńskiego folkloru, takie jak chacarera czy zamba, jednocześnie nadając im nowoczesne brzmienie. Dzięki temu folklor przestał być postrzegany wyłącznie jako muzyka starszego pokolenia, a zaczął przemawiać także do młodszych słuchaczy. Na przestrzeni lat Soledad wydała wiele albumów, które ugruntowały jej pozycję jako jednej z najważniejszych artystek w kraju. Jej twórczość łączy przywiązanie do tradycji z otwartością na nowe wpływy, co sprawiło, że stała się artystką uniwersalną, rozpoznawalną nie tylko w Argentynie, ale i w innych krajach Ameryki Łacińskiej. Szczególne uznanie przyniosły jej projekty realizowane we współpracy z innymi wybitnymi wokalistkami, które podkreślały wspólne korzenie muzyczne regionu. Wstawka zawiera dziesiąty album Soledad.

Artist: Soledad Pastorutti

Title: Adonde Vayas

Country: Argentyna

Year: 2003

Genre: Latin

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 180 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1.A Donde Vayas
2.Tambores Del Sur
3.Mal De Amores
4.Luz De Amor
5.Mi Verdad
6.Para Mi Pueblo Argentino
7.Luces Para Mi
8.El Tiempo Pasa
9.Por Donde Va El Amor
10.Mi Sueno Mejor
11.Si Tu No Estas
12.Todo El Mundo Tiene Algo Que Decir
13.Zamba De Usted

..::INFO::..

Drugi album meksykańskiego zespołu skapunkowego.

Title: Detektor De Meskal

Artist: Los Korucos

Country: Meksyk

Year: 2006

Genre: Ska Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 128 Kbps

..::TRACK-LIST::..

1. La Zapateada
2. La Bolita
3. El Frijol En El Arroz
4. Lucy
5. La Muerte
6. De Pie
7. Ya No Vino Andres
8. La Historia De Un Koruco Enamorado
9. Cirkera
10. Mama
11. Cocodrilo (cover Maldita Vecindad)
12. El Tieso Y La Negra Soledad (cover Maldita Vecindad)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zremasterowana wersja poszerzona o 38 minut - cztery długie utwory zarejestrowane podczas tej samej trasy! Świetny, koncertowy (trzeci i zarazem ostatni w dyskografii) album progresywnej supergrupy, złożonej z byłych członków King Crimson (John Wetton), Roxy Music (Eddie Jobson) i Zappy (Terry Bozzio - znany m.in. z LP "Zoot Allures").
Była to ostatnia formacja lat 70-tych z powodzeniem nawiązująca do najlepszych dokonań gatunku. Doskonały dźwięk i gustowna grafika.



Atrakcyjny, dynamiczny koncert, efektowny, energicznie zagrany, z prawdziwie rockowym wykopem. Do tego niespecjalnie trudny w odbiorze. Dla kazdego fana ambitniejszego rocka - czysty relaks. I jeżeli ktoś sobie pomyśli, że pewnie nieprzypadkowo recenzja tej płyty ukazuje się trzy dni po krakowskim koncercie UK, to ma absolutną rację. Zupełnie nieprzypadkowo. Miało być co innego, ale zaraz w czwartek „Night After Night” wylądowało w moim przenośnym odtwarzaczu i przeskoczyło kolejkę (pierwotnie dzisiaj miał być pierwszy solowy Wetton).

Z tym krążkiem jest związana cała historia. Był to pierwszy zachodni winyl jaki sobie kupiłem i to w dość specyficznych okolicznościach. Po dość długim pobycie opuściłem szpital w Rzeszowie, a że był początek grudnia, to postanowiłem sobie od razu kupić prezent na św. Mikołaja. Udałem się do miejscowego sklepu płytowego Fono-Kram po debiut Marillion. Niestety akurat w tym momencie nie było go na stanie, więc zacząłem rozglądać się po półkach za czymś innym. Jakoś nie potrafiłem się na nic zdecydować, już mój papo zaczynał się niecierpliwić, aż dostrzegłem w pewnym momencie niebieska okładkę z napisem „UK”. Nie była to dla mnie obca nazwa, bo „Danger Money” już znałem i bardzo mi się podobało. „Night After Night” co prawda nie słyszałem, ale to był żaden problem – było „Nothing to Lose”, „Rendezvous 6:02”, „Ceasar’s Palace Blues” – czego chcieć więcej? Poza tym ze dwa utwory posłuchałem na miejscu. Zapłaciłem „jedyne” 3200 złotych i płyta zmieniła właściciela. W tym czasie, w połowie lat osiemdziesiątych zakup takiej płyty był poważnym wydarzeniem, omalże świętem – dostęp do takiego towaru nie był łatwy. Najczęściej były to rzeczy z „drugiej ręki”, a przeciętny komis płytowy dysponował 50-70 tytułami, zwykle w pojedynczych egzemplarzach, poza tym był to też wyjątkowo kosztowny sport. Niecałe dwa lata później, kiedy poszedłem do pracy, pierwszej pensji dostałem 8150 złotych ( nawet jak na tamte czasy bardzo mało), to relatywnie w porównaniu do dzisiejszych zarobków cena takiej jednej płyty musiałaby teraz oscylować w granicach 400 – 500 złotych. A to była jedna z najtańszych wtedy tam w Fono-Kramie, bo na przykład świeżo wydany debiut Stinga kosztował 5000 złotych.

„Night After Night” to była chyba też pierwsza zachodnia płyta, która usłyszałem „na żywo”, to jest z własnego gramofonu, bez pośrednictwa radia. I dynamiczne wejście syntezatorów w czwartej minucie „Rendezvous 6:02” – jak to zabrzmiało, na niezłym sprzęcie, z dobrze nagranego i wyprodukowanego (nie trzeszczącego) winyla – tego wrażenia nie zapomnę nigdy, jest to jedno z moich najważniejszych doświadczeń muzycznych.

Swego czasu była to jedna z moich dziesięciu ulubionych koncertówek ever, ale było to już jakiś czas temu. Później poznałem trochę więcej tego typu wydawnictw i to już nie jest pierwsza dziesiątka, chociaż dwudziestka pewnie tak. Poza tym ktoś mnie „poszczuł” „Concert Classics vol.4”, znanym też jako „Live In Boston” a jest to rzecz znacznie lepsza od „Night After Night”.

Ale wracając do tematu – biorąc pod uwagę oba krążki studyjne, „Night After Night” jest z pewnością poniżej możliwości grupy, bo jest „zaledwie” trochę lepiej niż bardzo dobre, a powinno być co najmniej znakomite. Zestawienie utworów też raczej optymalne nie jest, ale w tym przypadku każdy fan inaczej by wypełnił te trzy kwadranse, więc w tej sytuacji musimy wziąć pod uwagę czasowe ograniczenia nośnika. Co też ważne - trzyosobowe UK miało swoje założenia taktyczne i ma to również swoje odzwierciedlenie na tej płycie. Już „Danger Money” przyniosło muzykę bardziej przebojową i bliższą, powiedzmy, AORowi niż debiut i ten koncert też jest taki – można powiedzieć, że nawet bardziej rockowy niż prog-rockowy. A nowe utwory – tytułowy i „As Long As You Want Me Here” – to proste, rockowe piosenki. Inna broszka, że i tak zagrane jest to znakomicie. Zawsze najbardziej podobały mi się „Nothing to Lose”, „Night After Night” i „Rendezvous 6:02”, chociaż cala druga strona, a zwłaszcza set z pierwszego krążka to też nie w kij dmuchał – to jest to bardziej prog-rockowe UK.

Może i „Night After Night” to jest tak z półtorej stopnia niżej od absolutu, ale to i tak jeden z tych klasycznych albumów koncertowych z lat siedemdziesiątych, w zasadzie absolutna ekstraklasa i zakup tego winyla był dobrą inwestycją.

Wojciech Kapała


This is the live record of the 2 UK's studio albums. The sound is only good. There are 2 new songs: "Night after night" and "As long as you want me here". The more accessible "Night after night" is not very complex, more diluted, so that it is a bit disappointing, although there is a very good organ solo. "As long as you want me here" contains an interesting & too short intro of really modern & futuristic keyboards; Jobson's simple piano and Wetton's vocals are quite addictive and catchy, but nothing is really complex and elaborated on this track. The keyboards intro on "Alaska" is ABSOLUTELY flamboyant: quite better and louder than on the studio album. The complex & fast parts like on "Presto vivace" are VERY well played: Jobson is a GOD! Jobson's electric violins are very fast and elaborated, especially on "Caesar's Palace Blues", reminding Darryl Way's work or himself playing with Curved Air. The enthusiastic crowd favorably responds. Instead of the 2 new tracks mentioned above, UK should have played the complex bit a la ELP on "Carrying no cross". Have you heard the curious cut effect made on the crowd's "UK" shout, after the "Caesar's Palace Blues" track?

greenback


If memory serves this album comes with a different artwork too, since I remember the back of this vinyl coming with a satellite picture of the UK (and not Alaska like some might have written), but this is the group's ony official live album, the rest being posthumous exploitation albums. Although one might argue that this live album was a shameless exploitation of a flogged to death group, but this album has the merit of bringing to its fans three new track, not yet present on the two studio ones. But that's about its only merit, really as this album doesn't exploit much the live possibilities?? Don't come to this looking for extended solos or very different or powerful version of studio tracks.
After the extremely dull and boring new track Night After Night, where obviously Wetton can't help telling us how his life is a routine (and if not the case, he should choose his track title better, then), how can a prog fan not feel bored. A soporific rendition of RDV 6:02 follows and then an Asia preview with Nothin To Lose (John's really not hiding his career choices here) are preceding another new track, the AOR-lyrics-filled As Long As You Want Me There (John you talking to the fans or your wife???), this opening side is simply laughable and best forgotten. No wonder the punks balked and keeled over from laughter?? Yyyyuuuuuckkkkkkkk!!!!!!!!!........ Gooey and slimy stuff.

The flipside is not faring much better I'm afraid, though, even if Jobson's Alaska track brings some ELP ambiance that the other trio had forgotten about. A slow starter Moog-like intro, transformed by Emerson's organ, until Lake's vocals (uuuuhhrrr!!?.. I mean Wetton's) in Time To Kill take the exercise into grotesque territory, even if the violin solo is not without its merit (but nowhere close to Ponty's works). The intro of In The Dead Of Night is fairly different-sounding than its studio version, but ultimately it doesn't change much what is the group's better track over the three albums. As you'd guess Presto Vivace sounds very ELP-esque again and the closing CPBlues is nothing but a bore?. Best forgotten, really, this flipside is somewhat better than the catastrophic alter ego.

Just like its two studios disc, this UK album is better left alone sitting on store shelves or, in case you were ill-advised and acquired it, next to the garbage can. Visibly, ridicule didn't kill or maim in the late 70's, but then when listening to Wetton's next adventures, ridicule didn't kill either in the 80's. Don't say I didn't warn you.

Sean Trane



..::TRACK-LIST::..

1. Night After Night 5:23
2. Rendezvous 6:02 5:17
3. Nothing To Lose 5:27
4. As Long As You Want Me Here 5:00
5. Alaska 4:16
6. Time To Kill 4:22
7. Presto Vivace 1:03
8. In The Dead Of Night 6:23
9. Caesar's Palace Blues 4:45

Bonus Tracks:
10. Danger Money 8:15
11. The Only Thing She Needs 8:46
12. Thirty Years 6:21
13. Carrying No Cross 13:26

All tracks recorded live at Nakano Sun Plaza and Seiken Kan, Tokyo, Japan
between 29th May and 4th June 1979.



..::OBSADA::..

Terry Bozzio - drums, percussion
Eddie Jobson - keyboards, electric violin
John Wetton - vocals, bass



https://www.youtube.com/watch?v=BWNtOZrJVx0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nagrany w 1971, ale wydany z początkiem 1972 przez brytyjski CBS, jedyny album doskonałej formacji z Danii grającej ciężkiego, progresywnego rocka w europejskim stylu. To jest absolutny majstersztyk z gatunku zapoczątkowanego przez Cream a kontynuowanego przez Led Zeppelin, Free, Taste i szwedzki November. Na zaśpiewanej po angielsku płycie dominowało nieco senne, psychodeliczne, ale zarazem ciężkie i przejrzyste brzmienie z dużą ilością zwięzłych improwizacji. Nie zabrakło sporej szczypty bluesa a nawet sitarowej psychodelii - po prostu bardzo profesjonalna, porywająca i niemal perfekcyjna płyta! Dodatkowo dołączono bardzo dobre 3 nagrania z sesji nagraniowej do albumu a także 2 kawałki z ultrarzadkiego singla wytwórni Spectator (z okładką zreprodukowaną w booklecie) z 1970 roku.

UWAGA! Ten CD zawiera oryginalny, prawidłowy, winylowy miks z 1972 a nie zremiksowany, częściowo pocięty materiał (na dodatek uzupełniony o wyraźny pogłos) wydany niegdyś przez Karma Music. Jedynym fragmentem z remiksu są dołączone, ostatnie 2 minuty trwającego w sumie 10 minut utworu 'Lost In The Jungle'.

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Ride On 5:10
2. The Giant 5:00
3. Tell Me Your Name 4:29
4. Peaceful Open Spaces 5:20
5. Babels Tower 3:17
6. Spaceman 4:20
7. Lost In The Jungle (extended version) 8:45
8. You Can't Go Backwards 4:02

Bonus Tracks:
9. Year Zero Now (Album Outtake, 1971) 3:05
10. Chain Me Down (Album Outtake, 1971) 5:41
11. Improv (Album Outtake, 1971) 4:36
12. Tick Tock Man (Single A-side, 1970) 3:48
13. Lend Me Your Wings (Single B-side, 1970) 4:13



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar, Harmonica, Sitar, Artwork [Cover Art] - Claus Bohling
Bass - Torben Forne
Percussion, Vocals - Jens Marqvard Otzen



https://www.youtube.com/watch?v=N0NzGHu3Yjo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nagrany w 1971, ale wydany z początkiem 1972 przez brytyjski CBS, jedyny album doskonałej formacji z Danii grającej ciężkiego, progresywnego rocka w europejskim stylu. To jest absolutny majstersztyk z gatunku zapoczątkowanego przez Cream a kontynuowanego przez Led Zeppelin, Free, Taste i szwedzki November. Na zaśpiewanej po angielsku płycie dominowało nieco senne, psychodeliczne, ale zarazem ciężkie i przejrzyste brzmienie z dużą ilością zwięzłych improwizacji. Nie zabrakło sporej szczypty bluesa a nawet sitarowej psychodelii - po prostu bardzo profesjonalna, porywająca i niemal perfekcyjna płyta! Dodatkowo dołączono bardzo dobre 3 nagrania z sesji nagraniowej do albumu a także 2 kawałki z ultrarzadkiego singla wytwórni Spectator (z okładką zreprodukowaną w booklecie) z 1970 roku.

UWAGA! Ten CD zawiera oryginalny, prawidłowy, winylowy miks z 1972 a nie zremiksowany, częściowo pocięty materiał (na dodatek uzupełniony o wyraźny pogłos) wydany niegdyś przez Karma Music. Jedynym fragmentem z remiksu są dołączone, ostatnie 2 minuty trwającego w sumie 10 minut utworu 'Lost In The Jungle'.

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Ride On 5:10
2. The Giant 5:00
3. Tell Me Your Name 4:29
4. Peaceful Open Spaces 5:20
5. Babels Tower 3:17
6. Spaceman 4:20
7. Lost In The Jungle (extended version) 8:45
8. You Can't Go Backwards 4:02

Bonus Tracks:
9. Year Zero Now (Album Outtake, 1971) 3:05
10. Chain Me Down (Album Outtake, 1971) 5:41
11. Improv (Album Outtake, 1971) 4:36
12. Tick Tock Man (Single A-side, 1970) 3:48
13. Lend Me Your Wings (Single B-side, 1970) 4:13



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar, Harmonica, Sitar, Artwork [Cover Art] - Claus Bohling
Bass - Torben Forne
Percussion, Vocals - Jens Marqvard Otzen



https://www.youtube.com/watch?v=N0NzGHu3Yjo


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Krzysztof Krawczyk - Największe Przeboje
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Krzysztof Krawczyk
Album................: Największe Przeboje
Genre................: Pop
Source...............: CD
Year.................: 1993
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Gamma

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Krzysztof Krawczyk - To co dał nam świat [04:37]
2. Krzysztof Krawczyk - Jak minął dzień [03:56]
3. Krzysztof Krawczyk - Rysunek na szkle [05:29]
4. Krzysztof Krawczyk - Parostatek [02:59]
5. Krzysztof Krawczyk - Ostatni raz zatańczysz ze mną [03:22]
6. Krzysztof Krawczyk - Idę już [04:09]
7. Krzysztof Krawczyk - Gdy śpiewał Roy Orbison [04:48]
8. Krzysztof Krawczyk - Pamiętam ciebie z tamtych lat [04:12]
9. Krzysztof Krawczyk - Motyw z filmu "Diabelskie Szczęście"[03:12]
10. Krzysztof Krawczyk - Byle było tak [03:54]

Playing Time.........: 40:42
Total Size...........: 288,71 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Porywający heavy/thrash metal z politycznym zacięciem...
PETARDA!!!


There’s heavy metal, power metal, thrash metal, death metal etc. the list seems almost endless. Sub-genres are important in metal and bands are quickly classified and labeled. Pariah (the last re-incarnation of Satan) is one of few bands that are difficult if not impossible to classify. Is it heavy/traditional metal? NWOBHM? Pariah don’t make it easy job for me to describe their sound. It’s too sophisticated to be heavy metal, which in its infancy was a rather simple affair. They don’t sound like any power metal band out there, perhaps discounting some of the more aggressive and technical ones, and I can’t detect any signature NWOBHM-sounds. I’m confused. Maybe it would be best to just call it Satan or Pariah Metal?

The guitar playing by Russ Tippins and Steve Ramsey is undeniably what defines Pariah as well as Satan and Blind Fury in the past. Their unique style unifies what is otherwise three very different band. Undeniably, Satan has gone a long way; from humble NWOBHM-ish beginnings, to experimental/melodic rock/metal (Blind Fury) and something that could be described as a NWOBHM-thrash hybrid (Pariah – The Kindred). It’s as if they’ve been experimenting trying to find their identity, and finally found it. Stylistically, Blaze of Obscurity can be seen a step back toSuspended Sentence, but this time around they got everything right, down to the last note.

Those who have heard Satan or Blind Fury know what to expect: great guitar playing. And sure enough, Blaze of Obscurity is a demonstration of guitar mastery and is overall a very guitar-driven album, with plenty of mind-boggling riffs and solos are all over the place, but more importantly, it’s a demonstration of some amazing songwriting as well. This is easily Satan’s creative peak and one of the most consistent albums I’ve ever heard, featuring eight great and conceptually perfect songs with lyrics that come across as sophisticated and thought-provoking.

It isn’t fair to put the entire spotlight on Tippins and Ramsey though since the drumming and bass work from Sean Taylor and Graham English really shines. The rhythm is fast and tight, keeping it focused, aggressive and intense till the end. Vocalist Michael Jackson (yes, that’s his name) has to be commended too as this is easily his careers best performance and a clear improvement from previous endeavors. The band scored a jackpot when they found him; his unusual voice is ideal for this type of music and can be described as rough, aggressive, powerful, dramatic and intense. His best performance can be found on the title song, a multi-faceted semi-ballad with some eerie, wide-range vocals which just may be the best song the album has to offer.

The verdict: Blaze of Obscurity is not terribly melodic or catchy, but the level of musical genius expressed here, along with near flawless songwriting, is more than enough to skyrocket it to heights reserved only for classics. The downside is that most would probably describe it as inaccessible. The guitar playing can come off as a bit too clinical and repetitive for the casual listener, and the overall tone is unusually serious and brooding. Probably not your choice for some light listening those quiet Sunday evenings, but those who take a more serious, intellectual approach when selecting their music will find much to appreciate here.

fluffy ferret



..::TRACK-LIST::..

1. Missionary of Mercy 06:00
2. Puppet Regime 04:31
3. Canary 05:42
4. Blaze of Obscurity 05:42
5. Retaliate! 04:31
6. Hypocondriac 04:13
7. Enemy Within 04:50
8. The Brotherhood 05:49



..::OBSADA::..

Steve Ramsey - Guitars
Michael Jackson - Vocals
Sean Taylor - Drums
Graeme English - Bass
Russ Tippins - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=9mfmclMrnAs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Porywający heavy/thrash metal z politycznym zacięciem...
PETARDA!!!


There’s heavy metal, power metal, thrash metal, death metal etc. the list seems almost endless. Sub-genres are important in metal and bands are quickly classified and labeled. Pariah (the last re-incarnation of Satan) is one of few bands that are difficult if not impossible to classify. Is it heavy/traditional metal? NWOBHM? Pariah don’t make it easy job for me to describe their sound. It’s too sophisticated to be heavy metal, which in its infancy was a rather simple affair. They don’t sound like any power metal band out there, perhaps discounting some of the more aggressive and technical ones, and I can’t detect any signature NWOBHM-sounds. I’m confused. Maybe it would be best to just call it Satan or Pariah Metal?

The guitar playing by Russ Tippins and Steve Ramsey is undeniably what defines Pariah as well as Satan and Blind Fury in the past. Their unique style unifies what is otherwise three very different band. Undeniably, Satan has gone a long way; from humble NWOBHM-ish beginnings, to experimental/melodic rock/metal (Blind Fury) and something that could be described as a NWOBHM-thrash hybrid (Pariah – The Kindred). It’s as if they’ve been experimenting trying to find their identity, and finally found it. Stylistically, Blaze of Obscurity can be seen a step back toSuspended Sentence, but this time around they got everything right, down to the last note.

Those who have heard Satan or Blind Fury know what to expect: great guitar playing. And sure enough, Blaze of Obscurity is a demonstration of guitar mastery and is overall a very guitar-driven album, with plenty of mind-boggling riffs and solos are all over the place, but more importantly, it’s a demonstration of some amazing songwriting as well. This is easily Satan’s creative peak and one of the most consistent albums I’ve ever heard, featuring eight great and conceptually perfect songs with lyrics that come across as sophisticated and thought-provoking.

It isn’t fair to put the entire spotlight on Tippins and Ramsey though since the drumming and bass work from Sean Taylor and Graham English really shines. The rhythm is fast and tight, keeping it focused, aggressive and intense till the end. Vocalist Michael Jackson (yes, that’s his name) has to be commended too as this is easily his careers best performance and a clear improvement from previous endeavors. The band scored a jackpot when they found him; his unusual voice is ideal for this type of music and can be described as rough, aggressive, powerful, dramatic and intense. His best performance can be found on the title song, a multi-faceted semi-ballad with some eerie, wide-range vocals which just may be the best song the album has to offer.

The verdict: Blaze of Obscurity is not terribly melodic or catchy, but the level of musical genius expressed here, along with near flawless songwriting, is more than enough to skyrocket it to heights reserved only for classics. The downside is that most would probably describe it as inaccessible. The guitar playing can come off as a bit too clinical and repetitive for the casual listener, and the overall tone is unusually serious and brooding. Probably not your choice for some light listening those quiet Sunday evenings, but those who take a more serious, intellectual approach when selecting their music will find much to appreciate here.

fluffy ferret



..::TRACK-LIST::..

1. Missionary of Mercy 06:00
2. Puppet Regime 04:31
3. Canary 05:42
4. Blaze of Obscurity 05:42
5. Retaliate! 04:31
6. Hypocondriac 04:13
7. Enemy Within 04:50
8. The Brotherhood 05:49



..::OBSADA::..

Steve Ramsey - Guitars
Michael Jackson - Vocals
Sean Taylor - Drums
Graeme English - Bass
Russ Tippins - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=9mfmclMrnAs


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

Artist: Phil Collins
Album: Essentials
Year: (2026)
Genre: Pop rock, soft rock, adult contemporary.
Format: [FLAC]



Phil Collins - Another Day in Paradise (2016 Remaster)

Phil Collins - Against All Odds (Take a Look at Me Now) (2016 Remaster)

Phil Collins - You Can't Hurry Love (2016 Remaster)

Phil Collins - Can't Stop Loving You

Phil Collins - One More Night (2016 Remaster)

Phil Collins - I Wish It Would Rain Down (2016 Remaster)

Phil Collins - Something Happened on the Way to Heaven (2016 Remaster)

Phil Collins - Don't Lose My Number (2016 Remaster)

Phil Collins - I Cannot Believe It's True (2016 Remaster)

Phil Collins - Do You Remember

Phil Collins - Can't Turn Back the Years

Phil Collins - That's Just the Way It Is (2016 Remaster)

Phil Collins - I Don't Care Anymore (2016 Remaster)

Phil Collins - Long Long Way to Go (2016 Remaster)

Phil Collins - All of My Life (2016 Remaster)

Phil Collins - In the Air Tonight (Demo)

Phil Collins - Take Me Home (2016 Remaster)

Phil Collins - We Fly so Close (2015 Remaster)

Phil Collins - Father to Son (2016 Remaster)

Phil Collins - Don't Let Him Steal Your Heart Away (2016 Remaster)

Phil Collins - Going Back (2016 Remaster)

Philip Bailey Phil Collins - Easy Lover (Extended Dance Remix)

Phil Collins - Papa Was a Rolling Stone (2016 Remaster)

Phil Collins - You Know What I Mean (2015 Remastered)

Phil Collins - The West Side (2016 Remaster)

Phil Collins - Hand In Hand (2015 Remastered)

Phil Collins - Sussudio (Demo)

Phil Collins - On My Way (From "Brother Bear"/Soundtrack Version)

Phil Collins - Hang in Long Enough (2016 Remaster)

Phil Collins - This Love This Heart (2016 Remaster)

Phil Collins - We Wait and We Wonder (2015 Remaster)

Phil Collins - The Man with the Horn

Phil Collins - Behind The Lines (2015 Remastered)

Phil Collins - Driving Me Crazy (2016 Remaster)

Phil Collins - Heat on the Street (2016 Remaster)

Phil Collins - Wake up Call (2016 Remaster)

Phil Collins - (Love Is like A) Heatwave (2016 Remaster)

Phil Collins - No Way Out (Theme from Brother Bear) (From "Brother Bear"/Soundtrack Version)

Phil Collins - It's Not Too Late (2016 Remaster)

Phil Collins - Welcome (From "Brother Bear"/Soundtrack Version)

Phil Collins - Take Me with You (2015 Remaster)

Phil Collins - Homeless ("Another Day in Paradise" Demo)

Phil Collins - The Times They Are A-Changin' (2016 Remaster)

Phil Collins - Wear My Hat (2016 Remaster)

Phil Collins - Girl (Why You Wanna Make Me Blue)

Phil Collins - Can't Find My Way (2015 Remaster)

Phil Collins - Hero (Demo; 2015 Remaster)

Phil Collins - Oughta Know by Now (2016 Remaster)

Phil Collins - Don't Get Me Started (2016 Remaster)

Phil Collins - There's a Place for Us (2015 Remaster)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bardzo cenię sobie płyty zawierające kompilację nagrań mało, lub w ogóle nieznanych grup jakie od czasu do czasu wydaje nieoceniona wytwórnia Cherry Records. To właśnie na jednej z nich, opatrzonej dość długim, ale wszystko mówiącym tytułem „I’m A Freak Baby: A Journey Through The British Heavy Psych & Hard Rock Underground Scene 1968-72″ wydanej w 2016 roku po raz pierwszy zetknąłem się z zespołem Barnabus i jego nagraniem „Apocalypse”. Co prawda sześciominutowa kompozycja brzmieniowo nawiązywał do Black Sabbath, ale miała zalążki progresywnego grania. Zaintrygowało mnie to nagranie. Szukając informacji o zespole dowiedziałem się jedynie, że pochodzili ze środkowej Anglii z regionu West Midlands i ponoć mieli materiał na płytę, która nigdy nie została wydana.

Od tamtej pory minęły cztery lata. I oto, kilka tygodni temu będąc w Reading (tak, TYM Reading!) w muzycznym sklepie HMV na półce zobaczyłem zapakowaną w tekturowe pudełko płytę „Begining To Unwind” grupy… Barnabus. Szczęka opadła mi na podłogę i zanim ją pozbierałem lotem trzmiela skosiłem ją błyskawicznie do koszyka.

Oto po latach szeroko zakrojonych poszukiwań, Rise Above Relics wykopała tego podziemnego ciężkiego potwora z lat 70-tych, pieczołowicie zremasterowała wszystkie dostępne nagrania z oryginalnych taśm analogowych i wydała na płycie CD. Dołączono do niej 44-stronicową książeczkę opisującą historię zespołu opatrzoną wieloma unikalnymi zdjęciami i ulotkami z ich osobistych archiwów, a także oryginalną, „domową” grafikę jednego z acetatów należących do członka zespołu. Słowem, prawdziwa gratka dla fanów mało znanego, ciężkiego, progresywnego rocka lat 70-tych! Tym sposobem dowiedziałem się, że trio Barnabus działające w latach 1970-1973 pochodziło z malowniczego, uzdrowiskowego miasteczka Royal Lemington Spa (potocznie zwane Lemington) w hrabstwie Warwickshire. Zespół od początku tworzyli: Keith Hancock (bas/wokal), John Storer (gitara/wokal) i Tony Cox (perkusja). Był też czwarty, nieoficjalny członek, poeta Les Bates, który pisał grupie znakomite teksty.

Wszystko zaczęło się jednak trochę wcześniej. W1967 roku Hancock i Storer będąc uczniami szkoły średniej założyli zespół Jay Bee Kay Peys, którego repertuar początkowo oparli na skifflowych kawałkach i coverach The Shadows, z biegiem czasu rozszerzając na numery The Rolling Stones i Fleetwood Mac. Zaczęli też tworzyć własne numery; dwa z nich “Autumn In Switzerland” i “Look At The Colours” zostały wydane na singlu. Przy odrobinie szczęścia są dziś dostępne na giełdach płytowych i eBayu. Kwartet przetrwał do końca szkolnej edukacji, ale Keith i John, którym w spadku pozostał cały sprzęt postanowili kontynuować muzyczną przygodę.

Poszukiwania perkusisty trwały dłuższy czas. Szczęśliwym trafem, na początku 1970 roku, natknęli się na Tony Coxa, który przyszedł na przesłuchanie tuż po rozpadzie zespołu The Rockin’ Chair Blues Band. Na próbę zagrali kilka kawałków Cream i chemia między nimi zadziałała. Uzgodnili, że będą grać ciężką muzykę w stylu Black Sabbath i Deep Purple. Nazwę Barnabus wymyślił Hanckock, który w publicznej bibliotece natknął się na artykuł, o człowieku zwanym Barnabas Legg żyjącym w XIX wieku w Coventry. Obsesyjnie zazdrosny o swoją żonę zamordował ją myśląc, że go zdradza. Gdy zbrodnia wyszła na jaw został skazany i publicznie powieszony.

Na scenie zadebiutowali w czerwcu 1970 roku w Chipping Norton Town Hall w hrabstwie Oxfordshire i w krótkim czasie stali się atrakcją nie tylko w regionie West Midlands, ale daleko poza jego granicami. Dostrzegli to ludzie z branży dzięki czemu występowali na scenach w Coventry, Birmingham, Nottingham i Londynie razem z tak znanymi zespołami jak The Edgar Broughton Band, Trapeze, Black Sabbath, Man, Amon Düül II, Van der Graaf Generator, Indian Summer, The Move… Keith Hancock: „Jednym z naszych najlepszych koncertów tamtych czasów był support dla Hawkwind w kwietniu 1972 roku w Coventry. Tego wieczoru mieliśmy cztery bisy. Fani nie chcieli wypuścić nas ze sceny domagając się naszych własnych, oryginalnych kawałków”. Jednym z etapów ich kariery był udział w tzw. Bitwie Młodych Zespołów zorganizowanym przez popularne pismo muzyczne Melody Maker w czerwcu tego samego roku. Jurorami w konkursie byli… Ozzy Osbourne i Tony Iommi, oraz korespondent pisma, Denis Dehridge. Zespół wykonał autorski utwór „Winter Lady” i został laureatem przeglądu bezapelacyjnie pokonując wszystkich konkurentów.

Gdy pod koniec 1971 roku nagrali album z ciężkim materiałem na czterościeżkowym magnetofonie w studio Bird Sound w Snitterfield niedaleko Stratford byli pełni dobrych myśli i wielkich nadziei. Niestety, poza kilkoma egzemplarzami acetatów, które zostały próbnie wytłoczone i rozprowadzone wśród rodziny i przyjaciół, „Beginning To Unwind” przez blisko pół wieku nie ujrzał światła dziennego! I mimo niezłej popularności jaką cieszyli się wśród fanów frustracja związana z przemysłem muzycznym prawdopodobnie doprowadziła do tego, że w 1973 roku grupa się rozwiązała.

Wydanie Rise Above Relics opatrzone jest oryginalną okładką albumu przedstawiającą prosty pejzaż ze słońcem i księżycem dominującymi na horyzoncie. Jej autorem był Simon Bullpit, artysta-amator, wówczas jeden z trzech technicznych jeżdżących z nimi po trasach. Idealnie pasowała ona do zainteresowań członków zespołu, a w szczególności do Lesa Batesa, wielkiego pasjonata dzikiej przyrody i naturalnego środowiska człowieka. W pewien sposób nawiązuje ona nie tylko do pięknych, mitycznych opowieści o ludach zamieszkujących przed wiekami tereny wokół Leamington, ale też odnosi się do tematu ochrony środowiska. W latach 60-tych fabryka Forda emitowała tu ogromne ilości siarki do atmosfery i teksty w „Clasped Hands” i „Gas Rise” pokazują, że Barnabus był w tym temacie na bieżąco.

Album składa się z dziesięciu podstawowych utworów i jest ładnie zbalansowany pomiędzy ciężkim rockiem i dystyngowanymi utworami folk rockowymi. Z załączonych notatek na okładce wywnioskowałem, że cięższe riffy pochodzą od Hancocka, podobnie jak mroczne motywy liryczne, podczas gdy piosenki napisane wspólnie przez Storera i Batesa były bardziej melodyjne i oparte na skomplikowanych partiach gitarowych. Również partie wokalne podzielone są między obu gitarzystów, przy czym Hancock ze swoim rockowym, drapieżnym głosem zmierzył się z cięższymi gatunkowo utworami. Z kolei łagodny śpiew Storera przypominający nieco styl Captaina Beefhearta idealnie pasował do łagodniejszych melodii. Utwory są dość długie, ale nigdy nie czujesz, że słuchanie ich jest przykrym obowiązkiem. Clapton po odejściu z Cream powiedział, że „Trio to taki skład, który musi zagrać to samo, a nawet dużo więcej niż ci, którzy grają w czwórkę lub piątkę.” W przypadku grupy Barnabus potwierdza się to co do joty; w ich muzyce nie ma „dziur”, ani przestojów – słucha się ich z szeroko otwartymi ustami. Przykładem jeden z dwóch coverów jaki się tutaj pojawił i jednocześnie otworzył płytę. Mowa o utworze „America” Leonarda Bernsteina z musicalu „West Side Story”, wcześniej coverowany przez duet Simon And Garfunkel i grupę The Nice z Keithem Emersonem. Melodia piosenki była tylko punktem wyjścia do długiego (10:40) improwizowanego jamu pełnego gitarowych riffów i solówek z soczyście brzmiącą sekcją rytmiczną opartą na pulsującym basie i potwornie ciężkiej perkusji. Kapitalnie przerobiony utwór, który powinien stać się klasykiem ciężkiego progresywnego grania! Drugi z coverów to cudownej urody postapokaliptyczna, folk rockowa piosenka „Morning Dew” kanadyjskiej piosenkarki i autorki tekstów Bonnie Dobson mówiąca o okropności wojny nuklearnej, którą w swoim repertuarze mieli i Grateful Dead i Nazareth. Ten, co by nie mówić ponury i liryczny temat, zespół kontynuował w zamykającym płytę, rozkołysanym, „ołowianym” do utraty tchu utworze „Apocalypse”. Jeśli chodzi o inne, typowo ciężkie, rockowe kompozycje nie sposób pominąć „The War Drags On” – fantastyczny kawałek proto-doomu w stylu Black Sabbath tematycznie nawiązujący do „War Pigs”. Godny polecenia jest też „Resolute” – toczący się jak walec drogowy i zgniatający wszystko, co nawinie mu się po drodze. Duże wrażenie zrobił na mnie, i to już po pierwszym przesłuchaniu, leniwie ciągnący się utwór tytułowy przypominający nie tak przecież odległe czasy kochanej przeze mnie psychodelii… Folkowo liryczny początek „Drifters Lament” może zmylić, bo już po chwili zespół daje potężnego kopa w cztery litery, z charakterystycznie dudniącym basem napierającym na głośniki jak nie przymierzając F-16 podczas startu z lotniskowca. Na wokalu gościnnie pojawiła się narzeczona Tony’ego Coxa, Cathy (dziś żona perkusisty). „Przyszła ze mną do studia i usiadła cicho w kącie. Keith, wiedząc, że jest piosenkarką folkową poprosił, by włączyła się do chórków. Nie znała słów, więc śpiewała jedynie la,la,la…” Do zestawu dołączono również dwa nagranie demo: rockową balladę „Mortal Flight” podpartą (znowu) mocną sekcją rytmiczną, ładnymi harmoniami wokalnymi i okazjonalną gitarą akustyczną, oraz „Winter Lady” – szczęśliwy dla zespołu utwór, który tak bardzo spodobał się Ozzy’emu i Tony’emu Iommi.

Po rozpadzie tria, Hancock i Storer przez dłuższy czas trzymali się razem. Założyli nawet zespół Profussion i pomimo, że napisali sporo piosenek nie nagrali płyty. Wydanie „Beginning To Unwind” w 2020 roku sprawiło, że cała trójka spotkała się ponownie. Na razie nie myślą o wskrzeszeniu Barnabus’a, choć co jakiś czas zdarza im się wspólnie zagrać na plenerowych festynach i małych klubach… „Muzyka nas odmładza” – mówią z uśmiechem, dodając „Teraz czujemy się już spełnieni.”

Zibi


https://www.psychedelicbabymag.com/2020/06/barnabus-interview.html



..::TRACK-LIST::..

Recorded at Monty Bird Studios, Snitterfield, UK, 1972.

1. America
2. Gas Rise
3. The War Drags On
4. Beginning To Unwind
5. Clasped Hands
6. Morning Dew
7. Don't Cry For Me My Daddy
8. Resolute
9. Drifters Lament (Backing Vocals-Cathy Cox)
10. Apocalypse
11. Mortal Flight (Demo)
12. Winter Lady (Demo)



..::OBSADA::..

Drums - Tony Cox
Guitar, Vocals - John Storer
Bass, Lead Vocals - Keith Hancock



https://www.youtube.com/watch?v=A3mLvjYzXkY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bardzo cenię sobie płyty zawierające kompilację nagrań mało, lub w ogóle nieznanych grup jakie od czasu do czasu wydaje nieoceniona wytwórnia Cherry Records. To właśnie na jednej z nich, opatrzonej dość długim, ale wszystko mówiącym tytułem „I’m A Freak Baby: A Journey Through The British Heavy Psych & Hard Rock Underground Scene 1968-72″ wydanej w 2016 roku po raz pierwszy zetknąłem się z zespołem Barnabus i jego nagraniem „Apocalypse”. Co prawda sześciominutowa kompozycja brzmieniowo nawiązywał do Black Sabbath, ale miała zalążki progresywnego grania. Zaintrygowało mnie to nagranie. Szukając informacji o zespole dowiedziałem się jedynie, że pochodzili ze środkowej Anglii z regionu West Midlands i ponoć mieli materiał na płytę, która nigdy nie została wydana.

Od tamtej pory minęły cztery lata. I oto, kilka tygodni temu będąc w Reading (tak, TYM Reading!) w muzycznym sklepie HMV na półce zobaczyłem zapakowaną w tekturowe pudełko płytę „Begining To Unwind” grupy… Barnabus. Szczęka opadła mi na podłogę i zanim ją pozbierałem lotem trzmiela skosiłem ją błyskawicznie do koszyka.

Oto po latach szeroko zakrojonych poszukiwań, Rise Above Relics wykopała tego podziemnego ciężkiego potwora z lat 70-tych, pieczołowicie zremasterowała wszystkie dostępne nagrania z oryginalnych taśm analogowych i wydała na płycie CD. Dołączono do niej 44-stronicową książeczkę opisującą historię zespołu opatrzoną wieloma unikalnymi zdjęciami i ulotkami z ich osobistych archiwów, a także oryginalną, „domową” grafikę jednego z acetatów należących do członka zespołu. Słowem, prawdziwa gratka dla fanów mało znanego, ciężkiego, progresywnego rocka lat 70-tych! Tym sposobem dowiedziałem się, że trio Barnabus działające w latach 1970-1973 pochodziło z malowniczego, uzdrowiskowego miasteczka Royal Lemington Spa (potocznie zwane Lemington) w hrabstwie Warwickshire. Zespół od początku tworzyli: Keith Hancock (bas/wokal), John Storer (gitara/wokal) i Tony Cox (perkusja). Był też czwarty, nieoficjalny członek, poeta Les Bates, który pisał grupie znakomite teksty.

Wszystko zaczęło się jednak trochę wcześniej. W1967 roku Hancock i Storer będąc uczniami szkoły średniej założyli zespół Jay Bee Kay Peys, którego repertuar początkowo oparli na skifflowych kawałkach i coverach The Shadows, z biegiem czasu rozszerzając na numery The Rolling Stones i Fleetwood Mac. Zaczęli też tworzyć własne numery; dwa z nich “Autumn In Switzerland” i “Look At The Colours” zostały wydane na singlu. Przy odrobinie szczęścia są dziś dostępne na giełdach płytowych i eBayu. Kwartet przetrwał do końca szkolnej edukacji, ale Keith i John, którym w spadku pozostał cały sprzęt postanowili kontynuować muzyczną przygodę.

Poszukiwania perkusisty trwały dłuższy czas. Szczęśliwym trafem, na początku 1970 roku, natknęli się na Tony Coxa, który przyszedł na przesłuchanie tuż po rozpadzie zespołu The Rockin’ Chair Blues Band. Na próbę zagrali kilka kawałków Cream i chemia między nimi zadziałała. Uzgodnili, że będą grać ciężką muzykę w stylu Black Sabbath i Deep Purple. Nazwę Barnabus wymyślił Hanckock, który w publicznej bibliotece natknął się na artykuł, o człowieku zwanym Barnabas Legg żyjącym w XIX wieku w Coventry. Obsesyjnie zazdrosny o swoją żonę zamordował ją myśląc, że go zdradza. Gdy zbrodnia wyszła na jaw został skazany i publicznie powieszony.

Na scenie zadebiutowali w czerwcu 1970 roku w Chipping Norton Town Hall w hrabstwie Oxfordshire i w krótkim czasie stali się atrakcją nie tylko w regionie West Midlands, ale daleko poza jego granicami. Dostrzegli to ludzie z branży dzięki czemu występowali na scenach w Coventry, Birmingham, Nottingham i Londynie razem z tak znanymi zespołami jak The Edgar Broughton Band, Trapeze, Black Sabbath, Man, Amon Düül II, Van der Graaf Generator, Indian Summer, The Move… Keith Hancock: „Jednym z naszych najlepszych koncertów tamtych czasów był support dla Hawkwind w kwietniu 1972 roku w Coventry. Tego wieczoru mieliśmy cztery bisy. Fani nie chcieli wypuścić nas ze sceny domagając się naszych własnych, oryginalnych kawałków”. Jednym z etapów ich kariery był udział w tzw. Bitwie Młodych Zespołów zorganizowanym przez popularne pismo muzyczne Melody Maker w czerwcu tego samego roku. Jurorami w konkursie byli… Ozzy Osbourne i Tony Iommi, oraz korespondent pisma, Denis Dehridge. Zespół wykonał autorski utwór „Winter Lady” i został laureatem przeglądu bezapelacyjnie pokonując wszystkich konkurentów.

Gdy pod koniec 1971 roku nagrali album z ciężkim materiałem na czterościeżkowym magnetofonie w studio Bird Sound w Snitterfield niedaleko Stratford byli pełni dobrych myśli i wielkich nadziei. Niestety, poza kilkoma egzemplarzami acetatów, które zostały próbnie wytłoczone i rozprowadzone wśród rodziny i przyjaciół, „Beginning To Unwind” przez blisko pół wieku nie ujrzał światła dziennego! I mimo niezłej popularności jaką cieszyli się wśród fanów frustracja związana z przemysłem muzycznym prawdopodobnie doprowadziła do tego, że w 1973 roku grupa się rozwiązała.

Wydanie Rise Above Relics opatrzone jest oryginalną okładką albumu przedstawiającą prosty pejzaż ze słońcem i księżycem dominującymi na horyzoncie. Jej autorem był Simon Bullpit, artysta-amator, wówczas jeden z trzech technicznych jeżdżących z nimi po trasach. Idealnie pasowała ona do zainteresowań członków zespołu, a w szczególności do Lesa Batesa, wielkiego pasjonata dzikiej przyrody i naturalnego środowiska człowieka. W pewien sposób nawiązuje ona nie tylko do pięknych, mitycznych opowieści o ludach zamieszkujących przed wiekami tereny wokół Leamington, ale też odnosi się do tematu ochrony środowiska. W latach 60-tych fabryka Forda emitowała tu ogromne ilości siarki do atmosfery i teksty w „Clasped Hands” i „Gas Rise” pokazują, że Barnabus był w tym temacie na bieżąco.

Album składa się z dziesięciu podstawowych utworów i jest ładnie zbalansowany pomiędzy ciężkim rockiem i dystyngowanymi utworami folk rockowymi. Z załączonych notatek na okładce wywnioskowałem, że cięższe riffy pochodzą od Hancocka, podobnie jak mroczne motywy liryczne, podczas gdy piosenki napisane wspólnie przez Storera i Batesa były bardziej melodyjne i oparte na skomplikowanych partiach gitarowych. Również partie wokalne podzielone są między obu gitarzystów, przy czym Hancock ze swoim rockowym, drapieżnym głosem zmierzył się z cięższymi gatunkowo utworami. Z kolei łagodny śpiew Storera przypominający nieco styl Captaina Beefhearta idealnie pasował do łagodniejszych melodii. Utwory są dość długie, ale nigdy nie czujesz, że słuchanie ich jest przykrym obowiązkiem. Clapton po odejściu z Cream powiedział, że „Trio to taki skład, który musi zagrać to samo, a nawet dużo więcej niż ci, którzy grają w czwórkę lub piątkę.” W przypadku grupy Barnabus potwierdza się to co do joty; w ich muzyce nie ma „dziur”, ani przestojów – słucha się ich z szeroko otwartymi ustami. Przykładem jeden z dwóch coverów jaki się tutaj pojawił i jednocześnie otworzył płytę. Mowa o utworze „America” Leonarda Bernsteina z musicalu „West Side Story”, wcześniej coverowany przez duet Simon And Garfunkel i grupę The Nice z Keithem Emersonem. Melodia piosenki była tylko punktem wyjścia do długiego (10:40) improwizowanego jamu pełnego gitarowych riffów i solówek z soczyście brzmiącą sekcją rytmiczną opartą na pulsującym basie i potwornie ciężkiej perkusji. Kapitalnie przerobiony utwór, który powinien stać się klasykiem ciężkiego progresywnego grania! Drugi z coverów to cudownej urody postapokaliptyczna, folk rockowa piosenka „Morning Dew” kanadyjskiej piosenkarki i autorki tekstów Bonnie Dobson mówiąca o okropności wojny nuklearnej, którą w swoim repertuarze mieli i Grateful Dead i Nazareth. Ten, co by nie mówić ponury i liryczny temat, zespół kontynuował w zamykającym płytę, rozkołysanym, „ołowianym” do utraty tchu utworze „Apocalypse”. Jeśli chodzi o inne, typowo ciężkie, rockowe kompozycje nie sposób pominąć „The War Drags On” – fantastyczny kawałek proto-doomu w stylu Black Sabbath tematycznie nawiązujący do „War Pigs”. Godny polecenia jest też „Resolute” – toczący się jak walec drogowy i zgniatający wszystko, co nawinie mu się po drodze. Duże wrażenie zrobił na mnie, i to już po pierwszym przesłuchaniu, leniwie ciągnący się utwór tytułowy przypominający nie tak przecież odległe czasy kochanej przeze mnie psychodelii… Folkowo liryczny początek „Drifters Lament” może zmylić, bo już po chwili zespół daje potężnego kopa w cztery litery, z charakterystycznie dudniącym basem napierającym na głośniki jak nie przymierzając F-16 podczas startu z lotniskowca. Na wokalu gościnnie pojawiła się narzeczona Tony’ego Coxa, Cathy (dziś żona perkusisty). „Przyszła ze mną do studia i usiadła cicho w kącie. Keith, wiedząc, że jest piosenkarką folkową poprosił, by włączyła się do chórków. Nie znała słów, więc śpiewała jedynie la,la,la…” Do zestawu dołączono również dwa nagranie demo: rockową balladę „Mortal Flight” podpartą (znowu) mocną sekcją rytmiczną, ładnymi harmoniami wokalnymi i okazjonalną gitarą akustyczną, oraz „Winter Lady” – szczęśliwy dla zespołu utwór, który tak bardzo spodobał się Ozzy’emu i Tony’emu Iommi.

Po rozpadzie tria, Hancock i Storer przez dłuższy czas trzymali się razem. Założyli nawet zespół Profussion i pomimo, że napisali sporo piosenek nie nagrali płyty. Wydanie „Beginning To Unwind” w 2020 roku sprawiło, że cała trójka spotkała się ponownie. Na razie nie myślą o wskrzeszeniu Barnabus’a, choć co jakiś czas zdarza im się wspólnie zagrać na plenerowych festynach i małych klubach… „Muzyka nas odmładza” – mówią z uśmiechem, dodając „Teraz czujemy się już spełnieni.”

Zibi


https://www.psychedelicbabymag.com/2020/06/barnabus-interview.html



..::TRACK-LIST::..

Recorded at Monty Bird Studios, Snitterfield, UK, 1972.

1. America
2. Gas Rise
3. The War Drags On
4. Beginning To Unwind
5. Clasped Hands
6. Morning Dew
7. Don't Cry For Me My Daddy
8. Resolute
9. Drifters Lament (Backing Vocals-Cathy Cox)
10. Apocalypse
11. Mortal Flight (Demo)
12. Winter Lady (Demo)



..::OBSADA::..

Drums - Tony Cox
Guitar, Vocals - John Storer
Bass, Lead Vocals - Keith Hancock



https://www.youtube.com/watch?v=A3mLvjYzXkY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Kasia Sobczyk - Kasia to właśnie ja
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Kasia Sobczyk
Album................: Kasia to właśnie ja
Genre................: Pop
Source...............: CD
Year.................: 2008
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 61 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Polskie Nagrania Muza

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Kasia Sobczyk - O mnie się nie martw [02:12]
2. Kasia Sobczyk - Był taki ktoś [03:09]
3. Kasia Sobczyk - Nie bądź taki szybki Bill [02:15]
4. Kasia Sobczyk - Zwykły żart [03:55]
5. Kasia Sobczyk - Pechowy dzień [02:32]
6. Kasia Sobczyk - Nucę sobie [02:56]
7. Kasia Sobczyk - To nie grzech [02:44]
8. Kasia Sobczyk - Ja mam taniec, śpiew i ciebie [02:01]
9. Kasia Sobczyk - Nie wiem czy to warto [03:03]
10. Kasia Sobczyk - Krótki list [02:05]
11. Kasia Sobczyk - Trzynastego [02:58]
12. Kasia Sobczyk - Skrzypek z kawiarni Róż [02:17]
13. Kasia Sobczyk - Ja wiem nie wrócą tamte dni [02:47]
14. Kasia Sobczyk - Ani mi się śni [02:34]
15. Kasia Sobczyk - Mały książę [03:49]
16. Kasia Sobczyk - Miłość sprzed lat [02:44]
17. Kasia Sobczyk - Zakochani są sami na świecie [02:29]
18. Kasia Sobczyk - Kasia to właśnie ja [02:19]
19. Kasia Sobczyk - O mnie się nie martw [01:48]
20. Kasia Sobczyk - Nie wiem czy warto [04:14]

Playing Time.........: 55:01
Total Size...........: 336,03 MB

Genre: Death/Thrash/Gothic Metal
Country of Artist (Band): Poland
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 44:37
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. Intro - From the Sea Side
02. We're Storming Through the Night
03. Let Us Ride the World
04. Golden Lights of Valhalla
05. March of the Giants
06. Before the Birth of Light
07. We Die, We Fly
08. Chaotic Realm of the Sea
09. Chief of the Fearless

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Bayer Full - Ostatni Taniec Na Tej Sali
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Bayer Full
Album................: Ostatni Taniec Na Tej Sali
Genre................: Disco Polo
Source...............: CD
Year.................: 2013
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 78 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Fonografika

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Bayer Full - Nie Można Żyć Bez Miłości - Ostatni Taniec [04:59]
2. Bayer Full - Niespodziewanie [03:18]
3. Bayer Full - Pod Bluzeczką Dwa Jabłuszka [03:47]
4. Bayer Full - Wesele Wesele [04:43]
5. Bayer Full - D.J. Nadaje Muzę [03:43]
6. Bayer Full - Nalej Mi Kieliszek Gorzałki [04:30]
7. Bayer Full - Tylko Mnie Kochałaś [03:28]
8. Bayer Full - Lepiej Było Nie Czarować [04:06]
9. Bayer Full - Kalina Czerwona Jarzębina [04:23]
10. Bayer Full - Żyje Się Raz [03:57]
11. Bayer Full - Ja Za Tobą Jedyna [03:14]
12. Bayer Full - Moje Chiny [04:13]
13. Bayer Full - Graj Serce Graj [03:35]
14. Bayer Full - Kej La La [04:09]
15. Bayer Full - Wózek Weselny [05:29]
16. Bayer Full - Modlitwa Mamy [03:57]
17. Bayer Full - Majteczki W Kropeczki 2013 [03:18]

Playing Time.........: 01:08:57
Total Size...........: 542,12 MB