...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Po raz pierwszy na CD!
Demo 1994 + bonusy hiszpańskiego zespołu grającego mroczny occult death metal; zespół obecnie funkcjonuje pod nazwą OUIJA.



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 1:37
2. Malevolent Fire 4:55
3. Destiny Of The Occult 4:59
4. Corpus Delity Post Mortem 4:15
5. Sorcery 4:14
6. Chained Beast 3:44
7. Possesion Of A Divine Soul 3:47

Live Bonustracks (27-02-1993):
8. Common Grave 1:54
9. Exodus Toward The Unknown 2:58
10. Bloody Exorcism 3:12



..::OBSADA::..

Vocals - Manolo
Drums - Daniel
Engineer, Bass [Session] - Jose Manuel Ferrer
Guitar - Erik



https://www.youtube.com/watch?v=oVMxHi-b18w


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Rzeź, odrobinę melodii i świetny warsztat techniczny...



..::TRACK-LIST::..

Live Apocalypse:
1. Remnants Of Divination
2. Firestorm
3. Final Cremation
4. Within Divisions Of Darkness
5. The Exordium

2. Studio Apocalypse
3. Interviews

Live from Brutal Assault Festival + Studio Apocalypse + Interviews and South American Tour scenes



..::OBSADA::..

Mike Hrubovcak - Vocals
Michael Poggione - Bass
Matt Barnes - Guitars
Mark English - Guitars
Lee Harrison - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=IDkGTQr6fks



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Suzi Quatro - The Suzi Quatro Story - Golden 20 Hits
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Suzi Quatro
Album................: The Suzi Quatro Story - Golden 20 Hits
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1988
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 64 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: EMI Japan

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Suzi Quatro - Rolling Stone [02:47]
2. Suzi Quatro - Can The Can [03:34]
3. Suzi Quatro - Glycerine Queen [03:47]
4. Suzi Quatro - 48 Crash [03:56]
5. Suzi Quatro - Daytona Demon [04:01]
6. Suzi Quatro - Devil Gate Drive [03:49]
7. Suzi Quatro - Too Big [03:11]
8. Suzi Quatro - The Wild One [02:52]
9. Suzi Quatro - Your Mamma Wont't Like Me [03:58]
10. Suzi Quatro - Michael [03:41]
11. Suzi Quatro - I Bit Off More Than I Could Chew [03:22]
12. Suzi Quatro - I May Be Too Young [02:59]
13. Suzi Quatro - Tear Me Apart [02:54]
14. Suzi Quatro - Make Me Smile [03:45]
15. Suzi Quatro - Half As Much As Me [04:16]
16. Suzi Quatro - Roxy Roller [03:08]
17. Suzi Quatro - If You Can't Give Me Love [03:55]
18. Suzi Quatro - The Race Is On [04:00]
19. Suzi Quatro - Stumblin' In [04:00]
20. Suzi Quatro - I've Never Been In Love [03:02]

Playing Time.........: 01:11:05
Total Size...........: 454,75 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bezlitosny i znakomicie napisany materiał!!!

FA


Debiutancka EP-ka Malefic Throne, jak by nie patrzeć zespołu gwiazd, bo tworzonego przez takie persony jak Gene Palubicki i Steve Tucker, plus John Longstreth (między innymi Hate Eternal, Origin), nie zrobiła na mnie jakiegoś większego znaczenia. Powiedziałbym wręcz przeciwnie, że nazwiska, którymi tamten materiał był reklamowany, były odwrotnie proporcjonalne do muzyki zawartej na „Malefic Throne”. A może to moje oczekiwania były zbyt wygórowane?

Nie będę teraz tego roztrząsał, bo nadeszło nowe, zresztą w postaci pełnometrażowego wydawnictwa, i… jest o wiele, kurwa, lepiej. Można wręcz powiedzieć, że jest zajebiście. „The Conquering Darkness” to trzy kwadranse muzyki faktycznie będącej wypadkową przede wszystkim zespołów macierzystych dwóch pierwszych wymienionych wcześniej muzyków. To, że styl Gienka bardzo mocno nawiązuje do spuścizny Morbid Angel wiemy nie od dziś. Rzecz w tym, że facet na jego podwalinach wykształcił własny, niepodrabialny sznyt, który to doskonale na tych nagraniach słychać. Nie wiem na ile pomagał mu Steve, który w sumie też potrafi dobre piosenki tworzyć, ale rezultat ostateczny to niezaprzeczalnie dźwięki cuchnące na kilometr nagraniami Morbid Angel z okresu F i G, pomieszanych z intensywnością Angelcorpse. No i te solówki, które chwilami mogłyby zawstydzić Treya z najlepszych lat. „The Conquering Darkness” to album na wskroś oldskulowy, nie łamiący żadnych barier, jednocześnie zawierający wszystko, czego fanom death metalu z lat dziewięćdziesiątych do szczęścia potrzeba. Mnóstwo tutaj zmian tempa, płynnego szuflowania riffami, masywnego pierdolnięcia, jak i dogniatania do gleby, oraz infekujących, zwłaszcza po kilku okrążeniach, melodii. Zniszczenia dopełnia wyśmienite brzmienie, gdzie wszystkie partie są doskonale czytelne, a całość brzmi organicznie do bólu. Myślę, że najbardziej adekwatnym porównaniem, za pomocą którego mógłbym polecić ten krążek, jest odniesienie do „Kingdoms Disdained”. Otóż debiut Malefic Throne to przy wspomnianym albumie Ferrari stojące przy, co najwyżej, Citroenie. Tutaj wszystko pięknie cyka, mieli i kruszy na proch, a przy okazji słychać, że nie jest to „piosenka z generatora”, tylko najszczerszy, pulsujący w żyłach metal śmierci.

Jestem w stanie nawet zaryzykować stwierdzenie, że niektórym ten materiał może się załapać do ścisłego topu w podsumowaniach roku. U mnie może aż tak wysoko nie wskoczy, ale i tak uważam, że „The Conquering Darkness” to death metal z najwyższej półki. Jestem pod mocnym wrażeniem. Takie granie to miód na moje uszy.

jesusatan


Malefic Throne is guitarist Gene Palubicki (Angelcorpse, Perdition Temple), vocalist & bassist Steve Tucker (Morbid Angel) and drummer John Longstreth (Origin, Hate Eternal, ex-Angelcorpse). “The Conquering Darkness” marks their debut album.

The trio was put together by Palubicki in 2020, after initially having met at Morrisound in 1997, where both Angelcorpse and Morbid Angel were recording their own albums side to side. “This bands roots can be traced all the way back to the mid 90s when Gene, Steve, and I first met at Morrisound studios,” John Longstreth comments. “It's an amazing feeling to see those old conversations and hang outs develop into a true celebration of blistering infernal death metal. I have no doubt that this union will be absolutely crushing.” Palubicki stresses out that the music produced by Malefic Throne has the imprint of all three members very present in every moment of the songs. The synthesis of the three members through delivery and writing is what makes band its own special entity, with an an increased dynamic within the form of death metal they generate.

“The Conquering Darkness” was recorded, mixed and mastered at Menegroth The Thousand Caves (Gorguts, Origin, Atheist) with Colin Marston. Drummer John Longstreth hints at the outcome as extremely brutal and infernal nuclear death metal. Its cover artwork was painted by renowned artist Daniele Valeriani (Dark Funeral, Mayhem). Christophe Szpajdel (Emperor, Moonspell) crafted the band's logo.




..::TRACK-LIST::..

1. Blasphémait Desecration 06:03
2. The Voice of my Ghost 06:06
3. Athirst for Dissonance 05:00
4. Born of Plague 04:41
5. Divine Tragedy 04:11
6. Carnage of the Forgotten 05:02
7. When our Shadows Align 05:10
8. Forged in Stone 07:56



..::OBSADA::..

Steve Tucker - Bass, Vocals
John Longstreth - Drums
Gene Palubicki - Guitars




https://www.youtube.com/watch?v=SogQN0fO9ms



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Bezlitosny i znakomicie napisany materiał!!!

FA


Debiutancka EP-ka Malefic Throne, jak by nie patrzeć zespołu gwiazd, bo tworzonego przez takie persony jak Gene Palubicki i Steve Tucker, plus John Longstreth (między innymi Hate Eternal, Origin), nie zrobiła na mnie jakiegoś większego znaczenia. Powiedziałbym wręcz przeciwnie, że nazwiska, którymi tamten materiał był reklamowany, były odwrotnie proporcjonalne do muzyki zawartej na „Malefic Throne”. A może to moje oczekiwania były zbyt wygórowane?

Nie będę teraz tego roztrząsał, bo nadeszło nowe, zresztą w postaci pełnometrażowego wydawnictwa, i… jest o wiele, kurwa, lepiej. Można wręcz powiedzieć, że jest zajebiście. „The Conquering Darkness” to trzy kwadranse muzyki faktycznie będącej wypadkową przede wszystkim zespołów macierzystych dwóch pierwszych wymienionych wcześniej muzyków. To, że styl Gienka bardzo mocno nawiązuje do spuścizny Morbid Angel wiemy nie od dziś. Rzecz w tym, że facet na jego podwalinach wykształcił własny, niepodrabialny sznyt, który to doskonale na tych nagraniach słychać. Nie wiem na ile pomagał mu Steve, który w sumie też potrafi dobre piosenki tworzyć, ale rezultat ostateczny to niezaprzeczalnie dźwięki cuchnące na kilometr nagraniami Morbid Angel z okresu F i G, pomieszanych z intensywnością Angelcorpse. No i te solówki, które chwilami mogłyby zawstydzić Treya z najlepszych lat. „The Conquering Darkness” to album na wskroś oldskulowy, nie łamiący żadnych barier, jednocześnie zawierający wszystko, czego fanom death metalu z lat dziewięćdziesiątych do szczęścia potrzeba. Mnóstwo tutaj zmian tempa, płynnego szuflowania riffami, masywnego pierdolnięcia, jak i dogniatania do gleby, oraz infekujących, zwłaszcza po kilku okrążeniach, melodii. Zniszczenia dopełnia wyśmienite brzmienie, gdzie wszystkie partie są doskonale czytelne, a całość brzmi organicznie do bólu. Myślę, że najbardziej adekwatnym porównaniem, za pomocą którego mógłbym polecić ten krążek, jest odniesienie do „Kingdoms Disdained”. Otóż debiut Malefic Throne to przy wspomnianym albumie Ferrari stojące przy, co najwyżej, Citroenie. Tutaj wszystko pięknie cyka, mieli i kruszy na proch, a przy okazji słychać, że nie jest to „piosenka z generatora”, tylko najszczerszy, pulsujący w żyłach metal śmierci.

Jestem w stanie nawet zaryzykować stwierdzenie, że niektórym ten materiał może się załapać do ścisłego topu w podsumowaniach roku. U mnie może aż tak wysoko nie wskoczy, ale i tak uważam, że „The Conquering Darkness” to death metal z najwyższej półki. Jestem pod mocnym wrażeniem. Takie granie to miód na moje uszy.

jesusatan


Malefic Throne is guitarist Gene Palubicki (Angelcorpse, Perdition Temple), vocalist & bassist Steve Tucker (Morbid Angel) and drummer John Longstreth (Origin, Hate Eternal, ex-Angelcorpse). “The Conquering Darkness” marks their debut album.

The trio was put together by Palubicki in 2020, after initially having met at Morrisound in 1997, where both Angelcorpse and Morbid Angel were recording their own albums side to side. “This bands roots can be traced all the way back to the mid 90s when Gene, Steve, and I first met at Morrisound studios,” John Longstreth comments. “It's an amazing feeling to see those old conversations and hang outs develop into a true celebration of blistering infernal death metal. I have no doubt that this union will be absolutely crushing.” Palubicki stresses out that the music produced by Malefic Throne has the imprint of all three members very present in every moment of the songs. The synthesis of the three members through delivery and writing is what makes band its own special entity, with an an increased dynamic within the form of death metal they generate.

“The Conquering Darkness” was recorded, mixed and mastered at Menegroth The Thousand Caves (Gorguts, Origin, Atheist) with Colin Marston. Drummer John Longstreth hints at the outcome as extremely brutal and infernal nuclear death metal. Its cover artwork was painted by renowned artist Daniele Valeriani (Dark Funeral, Mayhem). Christophe Szpajdel (Emperor, Moonspell) crafted the band's logo.




..::TRACK-LIST::..

1. Blasphémait Desecration 06:03
2. The Voice of my Ghost 06:06
3. Athirst for Dissonance 05:00
4. Born of Plague 04:41
5. Divine Tragedy 04:11
6. Carnage of the Forgotten 05:02
7. When our Shadows Align 05:10
8. Forged in Stone 07:56



..::OBSADA::..

Steve Tucker - Bass, Vocals
John Longstreth - Drums
Gene Palubicki - Guitars




https://www.youtube.com/watch?v=SogQN0fO9ms



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Trzeci długogrający album olsztyńskiej Goryczy, będący zwieńczeniem trylogii zapoczątkowanej na „Piachu” i „Kamieniach„. To black metal, który nawet pomimo licznych zmian tempa i skomplikowanych struktur, potrafi wprawić słuchacza w trans. Gdy dodamy do tego poezję opisującą wewnętrzne konflikty i trudności w interakcjach międzyludzkich, otrzymamy byt, który zostawia ślad.

Wydawca


Choć może zabrzmieć to trywialnie, ale w muzyce szukam silnych emocji. Można by zapytać: czyż nie każdy tak robi?! Owszem, a przynajmniej osobiście mam taką nadzieję. Dodatkowo warto zaznaczyć, że praktycznie każdy utwór czy album budzi jakieś uczucia i wszyscy je odczuwamy, obcując z danym dziełem. Czasami te doznania są nieco inne niż początkowo byśmy oczekiwali, ale nie ma filmu, muzyki czy w ogóle sztuki bez budzenia w odbiorcy (jakichkolwiek) emocji. Czasami to zawód, a nawet znudzenie… innym razem jest pozytywnie, jednak bez, kolokwialnie ujmując, „rewelacji”. Nie wyobrażam sobie nic gorszego niż muzyka, która nie wzbudza żadnych doznań, nawet tych negatywnych, pozostawiająca jedynie pustkę i stratę czasu. Rzadko zdarza się, by całość zasłyszanego albumu prowokowała każdy zmysł, poruszała duszę i wzbudzała dreszcze, towarzyszące przez cały seans… Dlaczego o tym piszę? Bo znalazłem album, który tego dokonał i jest w stanie przenieść nas do swojego świata, odrywając na chwilę od zgiełku życia, a jest nim najnowsze dzieło olsztyńskiego zespołu Gorycz zatytułowane „Zasypia”.

Gorycz to czteroosobowa grupa, założona w 2016 roku, grająca szeroko pojęty post-metal z dużą domieszką awangardy. Poetyckie teksty, zadziorne gitary i charyzma są ich znakiem rozpoznawczym. To taki szalony taniec elegancji z chaosem, pięknie obrazujący dwa oblicza tej ujmującej muzyki. Pod banderą wcześniejszej wytwórni Pagan Records nagrali dwa albumy: „Piach” (2018) oraz „Kamienie” (2022). Obecnie, już w barwach nowego labelu – toruńskiej Piranha Music, wydają dopełnienie swojej artystycznej trylogii w postaci trzeciego pełnego albumu „Zasypia”. Najnowsze dzieło jest kontynuacją wcześniejszych dokonań, jest jednak o wiele bardziej „charakterne”, eteryczne, emocjonalne i zarazem będące chyba najcięższym materiałem w dyskografii, tak pod względem brzmieniowym jak i przekazu.

Muzyka na „Zasypia” może kojarzyć się z szykiem i elegancją, która posiada swoją mroczniejszą stronę. Zespół proponuje w swojej twórczości emocje, których na co dzień unikamy lub zwyczajnie nie chcemy o nich mówić i pamiętać, jak strach, odrzucenie, smutek, zawód.
Nikt tak pięknie nie mówi o tych rozterkach jak Gorycz, używając do tego ujmującej gitary Przemka Grabowskiego, która zaraz obok wokalu Tomka Kuklińskiego jest tutaj drugim narratorem, prowadzącym nas przez utwory, czasami wskazując delikatnie drogę, by innym razem z rykiem i agresją potrząsnąć nami swoim ciężarem. Dopełniające to wszystko wokale Tomka są tutaj głębsze niż na wcześniejszych płytach, te uczucia są szczere, okraszone świetnymi poetyckimi tekstami. Sekcja rytmiczna Tomka Semeniuka (perkusja) oraz Michała Piłata (bas) nie pozwala nam się wyrwać z muzycznego transu, wręcz narkotycznie uzależniając wyrafinowanym prowadzeniem i zmianami tempa w kulminacyjnych momentach kompozycji, co jest niezwykłym katalizatorem doznań!

Brzmienie na „Zasypia” jest mroczne, czasem wręcz niepokojące, które po oswojeniu ukazują nam piękno tych negatywnych emocji i to, jak ważnym elementem życia one są dla każdego człowieka. Kompozycyjnie to majstersztyk, przemyślany do ostatniej sekundy i dźwięku zawartego na krążku. Tak jak płacz na końcu utworu „Zdradza”, który za każdym razem ściska mnie wewnątrz, powodując przypływające dreszcze… lub uderzający fragment tekstu utworu „Starzeje”: „czas już gryzie Twoje warkocze/ pękają od jego zębów zbielałe włosy/ będziesz miała jego głód na wyłączność”. To małe detale, które wspaniale ukazują dojrzałe oblicze muzyków Goryczy. Nie zabraknie również ciężaru, bo jest tu sporo momentów, które z pewnością zaspokoją entuzjastów cięższego grania. Riffy z siłą walca zwieńczają utwory „Pije” czy wspomniany już „Zdradza”, promujący wydawnictwo „Tańczy” oraz kruszący duszę „Błądzi”.

Płyta „Zasypia” to sztuka totalna, 10 zróżnicowanych utworów, w których nie znajduję wad. Poruszająca podróż do mrocznych zakamarków umysłu, będąca opowieścią muzyków jak i historią w której możemy odnaleźć się sami. Pretendent do metalowej polskiej płyty roku, materiał, który zostawia po sobie blizny. Obowiązkowa pozycja dla fanów emocjonalnego grania z ciężką atmosferą.

Kamil Tyski


Moja relacja z zespołem Gorycz jest dość zawiła. Pierwsze dwie płyty lubię, ale podchodziłem do nich długo, bo nie mogły zaskoczyć. Długo mierzyłem się z tymi dźwiękami i mimo że są to świetne płyty, to nie często sięgałem na półkę po „Piach”, ani po „Kamienie”.

Zmieniło się to po tym jak pierwszy raz zobaczyłem zepsuł na żywo. Ta energia, to aktorstwo i ta umiejętność przeniesienia na scenę muzyki za cholerę nie koncertowej sprawiła, że powroty do dwóch pierwszych płyty stały się regularne. I czas na nowe. „Zasypia” to płyta, która dała mi dokładnie to, czego oczekiwałem po ekipie z Olsztyna. Nie będę ukrywał, że jest dobrze, a nawet bardzo dobrze. Jest to muzyka tak naładowana emocjami, że trudno się od nie oderwać. Nie są to dźwięki łatwe, nie są to też dźwięki przyjemne, ale nie zrozumcie mnie źle: to nie chodzi o samo rzemiosło. To chodzi o emocje i to te emocje grają tu role kluczową. Warstwa muzyczna, wokale, to wszystko buduje nastrój, jest opowieścią, przekazuje historię i przede wszystkim przytłacza ciężarem emocjonalnym. To jest niesamowite jak dziwnie mi się słucha tej płyty. Takie bombardowanie emocjonalne potrafi zmęczyć, potrafi przytłoczyć i nieraz jest u mnie chęć wyłącznie tej płyty, bo zwyczajnie mnie to przytłacza. Wiem jednak, że ta płyta najlepiej działa, jako całość i warto przez ten emocjonalny magiel przejść od początku do końca.

Dlatego ja mamy tylko jedno „ale” do tego wydawnictwa: jest trochę za długie… Wolałbym mniej o dwa numery, bo sesja terapeutyczna spędzona z tą płytą byłaby nieco mniej inwazyjna. A żeby nie było, to jeszcze słów kilka o sprawach, że tak powiem technicznych.

Szukasz na „Zasypia” metalu? Mało go tu znajdziesz. Stylistycznie jest to muzyka czerpiąca z wielu źródeł a najwięcej wpływów na brzmienie nowej płyty Gorczy ma najpewniej polski rock lat dziewięćdziesiątych. Choć pewne elementy muzyki metalowej się tu znajdą, jest to jednak tylko jeden z elementów tworzących bardzo niepokojącą całość. Wokal: majstersztyk. Nic dodać, nic ująć. Najlepszego i najgorszego kawałka nie da się tu wyróżnić, bo każdy jest na swój sposób idealny. Każdy z nich to szpilka perfekcyjnie wbita w najczulszy punkt psychiki. Jak ja nie lubię teledysków, to nawet ten element w przypadku Goryczy mi się podoba. Obrazy zarówno do „Wybacza”, jaki i „Tańczy” są świetne! Ja słucham dalej, czekam na koncerty i znowu brawa dla Piranha Music za wydawanie takiej perły.

Pathologist


Formacja Gorycz powstała w 2016 roku w Olsztynie. Tworzą ją Tomasz Kukliński (wokal), Przemysław Grabowski (gitara), Michał Piłat (bas) i Tomasz Semeniuk (perkusja). Album "Zasypia" jest trzecim albumem zespołu, jednocześnie materiałem kończącym trylogię. Gorycz jest kolejnym zespołem, który wpisuje się w pewien polski modernistyczny post-black metalowy nurt, nie tylko poprzez swoją jednowyrazową polską nazwę ale i dzięki muzyce oraz specyficznej warstwie lirycznej. Chociaż muzycznym podłożem do komponowania aranżacji zapewne był black metal ze swoją agresywną emocjonalnością, wrzaskliwymi wokalami i mroczną atmosferą to ostatecznie muzyka bardzo daleko odeszła od klasycznego black metalu.

Muzyka... Większość gitarowych riffów posiada struktury post-rockowe, czy post-metalowe, a nawet sludge metalowe. Skomponowane w dość awangardowy sposób z transowymi i psychodelicznymi gitarowymi melodiami, przeplatanymi czystymi pasażami gitar o klimatycznym, melancholijnym charakterze. Stricte black metalowe momenty są mniejszością. Także brzmienie samych gitar jest częściej rockowe niż metalowe. Ale nie umniejsza to potęgi muzyki. Tym bardziej jeśli perkusja potężnie młóci, a nawet chwilami blastuje. Ponadto jej polirytmiczne akcje wraz z zagrywkami gitary basowej i specyficzną melodyką gitar wprowadzają nieco jazzu do muzyki. A zatem kompozycje nie są oczywiste. Z jednej strony mamy dość proste gitarowe riffy, czasem nawet zdawałoby się, że świadomie toporne i zarazem ciężkie, a także do tego proste, minimalistyczne melodie. Zaś z drugiej strony niebanalne akordy i łamańce rytmiczne.

Nastrój... Miejscami potrafi być bardzo ostro i szaleńczo. A innym razem bardzo klimatycznie, wręcz spokojnie. Ale ze stale panującym transowym, mrocznym nastrojem jakiegoś bólu i smutku przeplatanego ze złością i agresją... Goryczą! W utworach poziom emocji często sinusoidalnie faluje. Zmienia się. Przeplata. Furia z żalem. Melancholia ze złością. Ale jak to bywa z emocjami - także - nieoczekiwanie wybuchają. Walczą ze sobą.

Wokal... W tą całą emocjonalność idealnie wpasowują się wokale. Przy histerycznych i agresywnych uniesieniach rozbrzmiewa wściekły wrzask, wręcz blackowy. Zaś kontrastujących emocji dopełnia melancholijny śpiew i melodeklamacje.

Liryka... Na pewno nie klasycznie (w blackmetalowym znaczeniu). Nie ma tutaj nic o diabłach, czarnej mszy, opluwaniu religii chrześcijańskiej. Zaraz, zaraz... Ale jest o demonach. Demonach jakie trapią ludzi będących w związku. A raczej o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, o wzlotach i upadkach, które tak naprawdę mogą dotyczyć wiele związków. Dlatego chyba nie należy uciekać o tych tematów. Nie zamiatać ich pod dywan. A stawić im czoła, walczyć i żyć dalej. Dopóki śmierć nas nie rozłączy. Oczywiście teksty nie są podane na tacy w sposób prosty i oczywisty. Tomasz Kukliński w bardzo poetycki i symboliczny sposób zobrazował poruszane tematy.

Gorycz nie proponuje łatwej muzyki. Gorycz nie wzbudza pożądanych emocji. A raczej wzbudza negatywne emocje. Topi nas w nich. I albo nauczymy się w nich pływać, albo utoniemy.

Paweł 'Pavel' Grabowski



..::TRACK-LIST::..

1. Kocha 07:40
2. Budzi 05:18
3. Tańczy 05:18
4. Pije 04:20
5. Zdradza 06:43
6. Wybacza 06:51
7. Milczy 04:48
8. Błądzi 03:41
9. Starzeje 05:22
10. Zasypia 04:04



..::OBSADA::..

Vocals - Tomek Kukliński
Bass - Michał Piłat
Drums - Tomek Semeniuk
Guitar - Przemek Grabowski




https://www.youtube.com/watch?v=ALIqldfqHF8



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Trzeci długogrający album olsztyńskiej Goryczy, będący zwieńczeniem trylogii zapoczątkowanej na „Piachu” i „Kamieniach„. To black metal, który nawet pomimo licznych zmian tempa i skomplikowanych struktur, potrafi wprawić słuchacza w trans. Gdy dodamy do tego poezję opisującą wewnętrzne konflikty i trudności w interakcjach międzyludzkich, otrzymamy byt, który zostawia ślad.

Wydawca


Choć może zabrzmieć to trywialnie, ale w muzyce szukam silnych emocji. Można by zapytać: czyż nie każdy tak robi?! Owszem, a przynajmniej osobiście mam taką nadzieję. Dodatkowo warto zaznaczyć, że praktycznie każdy utwór czy album budzi jakieś uczucia i wszyscy je odczuwamy, obcując z danym dziełem. Czasami te doznania są nieco inne niż początkowo byśmy oczekiwali, ale nie ma filmu, muzyki czy w ogóle sztuki bez budzenia w odbiorcy (jakichkolwiek) emocji. Czasami to zawód, a nawet znudzenie… innym razem jest pozytywnie, jednak bez, kolokwialnie ujmując, „rewelacji”. Nie wyobrażam sobie nic gorszego niż muzyka, która nie wzbudza żadnych doznań, nawet tych negatywnych, pozostawiająca jedynie pustkę i stratę czasu. Rzadko zdarza się, by całość zasłyszanego albumu prowokowała każdy zmysł, poruszała duszę i wzbudzała dreszcze, towarzyszące przez cały seans… Dlaczego o tym piszę? Bo znalazłem album, który tego dokonał i jest w stanie przenieść nas do swojego świata, odrywając na chwilę od zgiełku życia, a jest nim najnowsze dzieło olsztyńskiego zespołu Gorycz zatytułowane „Zasypia”.

Gorycz to czteroosobowa grupa, założona w 2016 roku, grająca szeroko pojęty post-metal z dużą domieszką awangardy. Poetyckie teksty, zadziorne gitary i charyzma są ich znakiem rozpoznawczym. To taki szalony taniec elegancji z chaosem, pięknie obrazujący dwa oblicza tej ujmującej muzyki. Pod banderą wcześniejszej wytwórni Pagan Records nagrali dwa albumy: „Piach” (2018) oraz „Kamienie” (2022). Obecnie, już w barwach nowego labelu – toruńskiej Piranha Music, wydają dopełnienie swojej artystycznej trylogii w postaci trzeciego pełnego albumu „Zasypia”. Najnowsze dzieło jest kontynuacją wcześniejszych dokonań, jest jednak o wiele bardziej „charakterne”, eteryczne, emocjonalne i zarazem będące chyba najcięższym materiałem w dyskografii, tak pod względem brzmieniowym jak i przekazu.

Muzyka na „Zasypia” może kojarzyć się z szykiem i elegancją, która posiada swoją mroczniejszą stronę. Zespół proponuje w swojej twórczości emocje, których na co dzień unikamy lub zwyczajnie nie chcemy o nich mówić i pamiętać, jak strach, odrzucenie, smutek, zawód.
Nikt tak pięknie nie mówi o tych rozterkach jak Gorycz, używając do tego ujmującej gitary Przemka Grabowskiego, która zaraz obok wokalu Tomka Kuklińskiego jest tutaj drugim narratorem, prowadzącym nas przez utwory, czasami wskazując delikatnie drogę, by innym razem z rykiem i agresją potrząsnąć nami swoim ciężarem. Dopełniające to wszystko wokale Tomka są tutaj głębsze niż na wcześniejszych płytach, te uczucia są szczere, okraszone świetnymi poetyckimi tekstami. Sekcja rytmiczna Tomka Semeniuka (perkusja) oraz Michała Piłata (bas) nie pozwala nam się wyrwać z muzycznego transu, wręcz narkotycznie uzależniając wyrafinowanym prowadzeniem i zmianami tempa w kulminacyjnych momentach kompozycji, co jest niezwykłym katalizatorem doznań!

Brzmienie na „Zasypia” jest mroczne, czasem wręcz niepokojące, które po oswojeniu ukazują nam piękno tych negatywnych emocji i to, jak ważnym elementem życia one są dla każdego człowieka. Kompozycyjnie to majstersztyk, przemyślany do ostatniej sekundy i dźwięku zawartego na krążku. Tak jak płacz na końcu utworu „Zdradza”, który za każdym razem ściska mnie wewnątrz, powodując przypływające dreszcze… lub uderzający fragment tekstu utworu „Starzeje”: „czas już gryzie Twoje warkocze/ pękają od jego zębów zbielałe włosy/ będziesz miała jego głód na wyłączność”. To małe detale, które wspaniale ukazują dojrzałe oblicze muzyków Goryczy. Nie zabraknie również ciężaru, bo jest tu sporo momentów, które z pewnością zaspokoją entuzjastów cięższego grania. Riffy z siłą walca zwieńczają utwory „Pije” czy wspomniany już „Zdradza”, promujący wydawnictwo „Tańczy” oraz kruszący duszę „Błądzi”.

Płyta „Zasypia” to sztuka totalna, 10 zróżnicowanych utworów, w których nie znajduję wad. Poruszająca podróż do mrocznych zakamarków umysłu, będąca opowieścią muzyków jak i historią w której możemy odnaleźć się sami. Pretendent do metalowej polskiej płyty roku, materiał, który zostawia po sobie blizny. Obowiązkowa pozycja dla fanów emocjonalnego grania z ciężką atmosferą.

Kamil Tyski


Moja relacja z zespołem Gorycz jest dość zawiła. Pierwsze dwie płyty lubię, ale podchodziłem do nich długo, bo nie mogły zaskoczyć. Długo mierzyłem się z tymi dźwiękami i mimo że są to świetne płyty, to nie często sięgałem na półkę po „Piach”, ani po „Kamienie”.

Zmieniło się to po tym jak pierwszy raz zobaczyłem zepsuł na żywo. Ta energia, to aktorstwo i ta umiejętność przeniesienia na scenę muzyki za cholerę nie koncertowej sprawiła, że powroty do dwóch pierwszych płyty stały się regularne. I czas na nowe. „Zasypia” to płyta, która dała mi dokładnie to, czego oczekiwałem po ekipie z Olsztyna. Nie będę ukrywał, że jest dobrze, a nawet bardzo dobrze. Jest to muzyka tak naładowana emocjami, że trudno się od nie oderwać. Nie są to dźwięki łatwe, nie są to też dźwięki przyjemne, ale nie zrozumcie mnie źle: to nie chodzi o samo rzemiosło. To chodzi o emocje i to te emocje grają tu role kluczową. Warstwa muzyczna, wokale, to wszystko buduje nastrój, jest opowieścią, przekazuje historię i przede wszystkim przytłacza ciężarem emocjonalnym. To jest niesamowite jak dziwnie mi się słucha tej płyty. Takie bombardowanie emocjonalne potrafi zmęczyć, potrafi przytłoczyć i nieraz jest u mnie chęć wyłącznie tej płyty, bo zwyczajnie mnie to przytłacza. Wiem jednak, że ta płyta najlepiej działa, jako całość i warto przez ten emocjonalny magiel przejść od początku do końca.

Dlatego ja mamy tylko jedno „ale” do tego wydawnictwa: jest trochę za długie… Wolałbym mniej o dwa numery, bo sesja terapeutyczna spędzona z tą płytą byłaby nieco mniej inwazyjna. A żeby nie było, to jeszcze słów kilka o sprawach, że tak powiem technicznych.

Szukasz na „Zasypia” metalu? Mało go tu znajdziesz. Stylistycznie jest to muzyka czerpiąca z wielu źródeł a najwięcej wpływów na brzmienie nowej płyty Gorczy ma najpewniej polski rock lat dziewięćdziesiątych. Choć pewne elementy muzyki metalowej się tu znajdą, jest to jednak tylko jeden z elementów tworzących bardzo niepokojącą całość. Wokal: majstersztyk. Nic dodać, nic ująć. Najlepszego i najgorszego kawałka nie da się tu wyróżnić, bo każdy jest na swój sposób idealny. Każdy z nich to szpilka perfekcyjnie wbita w najczulszy punkt psychiki. Jak ja nie lubię teledysków, to nawet ten element w przypadku Goryczy mi się podoba. Obrazy zarówno do „Wybacza”, jaki i „Tańczy” są świetne! Ja słucham dalej, czekam na koncerty i znowu brawa dla Piranha Music za wydawanie takiej perły.

Pathologist


Formacja Gorycz powstała w 2016 roku w Olsztynie. Tworzą ją Tomasz Kukliński (wokal), Przemysław Grabowski (gitara), Michał Piłat (bas) i Tomasz Semeniuk (perkusja). Album "Zasypia" jest trzecim albumem zespołu, jednocześnie materiałem kończącym trylogię. Gorycz jest kolejnym zespołem, który wpisuje się w pewien polski modernistyczny post-black metalowy nurt, nie tylko poprzez swoją jednowyrazową polską nazwę ale i dzięki muzyce oraz specyficznej warstwie lirycznej. Chociaż muzycznym podłożem do komponowania aranżacji zapewne był black metal ze swoją agresywną emocjonalnością, wrzaskliwymi wokalami i mroczną atmosferą to ostatecznie muzyka bardzo daleko odeszła od klasycznego black metalu.

Muzyka... Większość gitarowych riffów posiada struktury post-rockowe, czy post-metalowe, a nawet sludge metalowe. Skomponowane w dość awangardowy sposób z transowymi i psychodelicznymi gitarowymi melodiami, przeplatanymi czystymi pasażami gitar o klimatycznym, melancholijnym charakterze. Stricte black metalowe momenty są mniejszością. Także brzmienie samych gitar jest częściej rockowe niż metalowe. Ale nie umniejsza to potęgi muzyki. Tym bardziej jeśli perkusja potężnie młóci, a nawet chwilami blastuje. Ponadto jej polirytmiczne akcje wraz z zagrywkami gitary basowej i specyficzną melodyką gitar wprowadzają nieco jazzu do muzyki. A zatem kompozycje nie są oczywiste. Z jednej strony mamy dość proste gitarowe riffy, czasem nawet zdawałoby się, że świadomie toporne i zarazem ciężkie, a także do tego proste, minimalistyczne melodie. Zaś z drugiej strony niebanalne akordy i łamańce rytmiczne.

Nastrój... Miejscami potrafi być bardzo ostro i szaleńczo. A innym razem bardzo klimatycznie, wręcz spokojnie. Ale ze stale panującym transowym, mrocznym nastrojem jakiegoś bólu i smutku przeplatanego ze złością i agresją... Goryczą! W utworach poziom emocji często sinusoidalnie faluje. Zmienia się. Przeplata. Furia z żalem. Melancholia ze złością. Ale jak to bywa z emocjami - także - nieoczekiwanie wybuchają. Walczą ze sobą.

Wokal... W tą całą emocjonalność idealnie wpasowują się wokale. Przy histerycznych i agresywnych uniesieniach rozbrzmiewa wściekły wrzask, wręcz blackowy. Zaś kontrastujących emocji dopełnia melancholijny śpiew i melodeklamacje.

Liryka... Na pewno nie klasycznie (w blackmetalowym znaczeniu). Nie ma tutaj nic o diabłach, czarnej mszy, opluwaniu religii chrześcijańskiej. Zaraz, zaraz... Ale jest o demonach. Demonach jakie trapią ludzi będących w związku. A raczej o skomplikowanych relacjach międzyludzkich, o wzlotach i upadkach, które tak naprawdę mogą dotyczyć wiele związków. Dlatego chyba nie należy uciekać o tych tematów. Nie zamiatać ich pod dywan. A stawić im czoła, walczyć i żyć dalej. Dopóki śmierć nas nie rozłączy. Oczywiście teksty nie są podane na tacy w sposób prosty i oczywisty. Tomasz Kukliński w bardzo poetycki i symboliczny sposób zobrazował poruszane tematy.

Gorycz nie proponuje łatwej muzyki. Gorycz nie wzbudza pożądanych emocji. A raczej wzbudza negatywne emocje. Topi nas w nich. I albo nauczymy się w nich pływać, albo utoniemy.

Paweł 'Pavel' Grabowski



..::TRACK-LIST::..

1. Kocha 07:40
2. Budzi 05:18
3. Tańczy 05:18
4. Pije 04:20
5. Zdradza 06:43
6. Wybacza 06:51
7. Milczy 04:48
8. Błądzi 03:41
9. Starzeje 05:22
10. Zasypia 04:04



..::OBSADA::..

Vocals - Tomek Kukliński
Bass - Michał Piłat
Drums - Tomek Semeniuk
Guitar - Przemek Grabowski




https://www.youtube.com/watch?v=ALIqldfqHF8



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Australijski songwriter , wokalista, gitarzysta i producent powraca w wytwórni Gusstaff Rec. z nowym albumem. Powiedzieć, że Hugo Race jest bardzo płodnym artystą, to zdecydowanie za mało, na świecie święci triumfy właśnie wydana przez Glitterhouse płyta „BKO“ jego projektu Dirtmusic, założonego razem z Chrisem Eckmanem i Chrisem Brokawem, rok temu ukazała się solowa, elektro-akustyczna, instrumentalna płyta Hugo Race'a w Gusstaff Rec. („Between Hemispheres“), wziął również udział w nagraniu nowego albumu formacji Lilium (muzycy z 16 Horsepower).

Nowy album „Fatalists“ jest surowy, nastrojowy i bardzo liryczny. Nagrany we Włoszech, z gitarzystą Antonio Gramentierim (Sea of Cortez, Delavega), perkusistą Diego Sapignoli (Delavega), pochodzącą z Arizony skrzypaczką Vicky Brown i holenderskim kontrabasistą Erikiem Van Loo (Willard Grant Conspiracy) stworzył akustyczne i melodyjne brzmienie ukazujące piosenki i głos Hugo w zupełnie nowym świetle.

Tak sam Hugo opowiada o powstaniu tej płyty:

'We all met up in an old villa in rural Italy on a cold autumn day. I’d just finished a month on tour with the True Spirit and in the tour’s closing stages had come down with pneumonia. Because most of the songs I had for Fatalists were about death, this seemed a fitting background, and for the duration of the recording sessions I was laid-up with a fever in a room adjacent to the studio. I could hear the band tracking my songs but couldn’t participate. So the sessions were really produced by Antonio and the other Fatalists, and they gave the songs a different slant. Having self-produced my recordings for a very long time I thought that here was a chance to step back and let a whole new album materialize, if I could just trust in the process. Cal and Andy mixed the album at the Mill studio on a hill overlooking the Southern Ocean where the wind blows in off the grey water with a cold metallic edge. There are few neighbours, and like the Cosabeat studio in the Romagna, a sense of nature and desolation and human insignificance predominates. I never planned to make this record, it just kind of happened – hence the title Fatalists – because often fate has other plans for us...'

The songs:

Call Her Name. In the depths of a German winter, in between summer spells in Australia and the Sahara, everything appearing further and further away. She and he were real, but at the same time just a memory. The connection still exists, stretched and tenuous from time, distance, necessity.

Too Many Zeroes. Planetary pathos is an everyday thing – to the extent that we become desensitized to it. Binary overload, so much information and not enough psychic space to digest it. As individuals we’re a transient blip on the radar of something huge and indifferent. Make of that what you can, and get used to it.

Slow Fry. Despair is useless unless you can find a way to harness it’s force. Sometimes a little grilling can get you over it, like walking on hot coals without burning your soles, the torment we endure before we choose action as its remedy.

Will You Wake Up. This song haunted me since I first heard David Creese sing it with his band, Mysteries. When Kenichi suggested we do a duet in Berlin, I taped it in Catania with friends from the Sicilian project Kill Your Song and gave it to her to sing. Antonio and Erik cut their tracks in Italy, Vicky recorded her violins at home in Arizona, the kora came from Mali and by the time we’d mixed it near Melbourne the track had been stretched right around the globe.

Coming Over. It could be about two people separated by the mass of a city, in different cities, or on different continents. We are many, we are diffused, and time and distance don’t mean what they used to.

Serpent Egg. The more I thought about this particular dream, the realer it seemed. This song became a way to exorcise it. At the centre is a third party, but her name we do not know, or she is known by many names – then you have to choose.

In The Pines. This is old Leadbelly, and before him, from way back somewhere else. It will never date because it says so much with so little to so many. There is no resolution here, no redemption, just the tall trees.

Nightvision. I was reading some reportage on clandestine operations in the Sahara desert, and listening to the Fatalists from down the hall. But the fever was high and the pages of the book erased themselves, then the paper dissolved, and there was a galaxy of stars to read instead. On careful examination, they told me nothing.

Hugo Race jest wizjonerskim performerem, wokalistą, muzykiem, poetą i producentem. Pochodzi z Melbourne w Australii, lecz jedo podróże uczyniły z niego „obywatela świata“, od 25 lat mieszka i tworzy w Australii, na Sycylii, w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Piosenki Hugo Race'a tkwią we współczesnej pop-kulturze, jednak wyrastają z rock'n'rolla, soulu i delta-bluesa, często mocno zabarwione awangardową elektroniką. Ze swoim zespołem The True Spirit i wieloma projektami pobocznymi, Hugo ucieka od wszelkich jednoznacznych etykiet, ponieważ stworzył własny obszar między rockiem, eksperymentem i psychodelią.
Nie można również nie wspomnieć, że Hugo był członkiem-założycielem zespołu Nicka Cave'a Bad Seeds (pojawia się na pierwszej płycie „From Her To Eternity“ i na wielu kolejnych albumach). W 1985 założył kultową australijską art-punkową formację The Wreckery.
Od kilku lat systematycznie przyjeżdza do Polski na koncerty, gdzie ma już rzeszę wiernych fanów, jego koncert w warszawskim CDQ został wydany na DVD przez Gusstaff Rec.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

1. Call Her Name 5:51
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

2. Too Many Zeroes 3:16
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Electric Organ - Hugo Race

3. Slow Fry 4:30
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Synthesizer - Franco Naddei
Voice, Electric Organ - Hugo Race

4. Will You Wake Up 4:35
Baritone Guitar - Antonio Gramentieri
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Massimo Ferrarotto
Harmonium - Tazio Iacobacci
Violin - Vicki Brown
Voice - Miss Kenichi
Voice, Acoustic Guitar, Kora - Hugo Race

5. Coming Over 4:31
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone, Percussion - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

6. The Serpent Egg 4:01
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Keyboards - Hugo Race

7. In The Pines 3:29
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

8. Nightvision 6:06
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race


Written By - Antonio Gramentieri (tracks: 3), David Creese (tracks: 4), Hugo Race (tracks: 1 - 3, 5 - 6, 8), Leadbelly (tracks: 7), Traditional (tracks: 7)




https://www.youtube.com/watch?v=mES5Y8x9REo



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Australijski songwriter , wokalista, gitarzysta i producent powraca w wytwórni Gusstaff Rec. z nowym albumem. Powiedzieć, że Hugo Race jest bardzo płodnym artystą, to zdecydowanie za mało, na świecie święci triumfy właśnie wydana przez Glitterhouse płyta „BKO“ jego projektu Dirtmusic, założonego razem z Chrisem Eckmanem i Chrisem Brokawem, rok temu ukazała się solowa, elektro-akustyczna, instrumentalna płyta Hugo Race'a w Gusstaff Rec. („Between Hemispheres“), wziął również udział w nagraniu nowego albumu formacji Lilium (muzycy z 16 Horsepower).

Nowy album „Fatalists“ jest surowy, nastrojowy i bardzo liryczny. Nagrany we Włoszech, z gitarzystą Antonio Gramentierim (Sea of Cortez, Delavega), perkusistą Diego Sapignoli (Delavega), pochodzącą z Arizony skrzypaczką Vicky Brown i holenderskim kontrabasistą Erikiem Van Loo (Willard Grant Conspiracy) stworzył akustyczne i melodyjne brzmienie ukazujące piosenki i głos Hugo w zupełnie nowym świetle.

Tak sam Hugo opowiada o powstaniu tej płyty:

'We all met up in an old villa in rural Italy on a cold autumn day. I’d just finished a month on tour with the True Spirit and in the tour’s closing stages had come down with pneumonia. Because most of the songs I had for Fatalists were about death, this seemed a fitting background, and for the duration of the recording sessions I was laid-up with a fever in a room adjacent to the studio. I could hear the band tracking my songs but couldn’t participate. So the sessions were really produced by Antonio and the other Fatalists, and they gave the songs a different slant. Having self-produced my recordings for a very long time I thought that here was a chance to step back and let a whole new album materialize, if I could just trust in the process. Cal and Andy mixed the album at the Mill studio on a hill overlooking the Southern Ocean where the wind blows in off the grey water with a cold metallic edge. There are few neighbours, and like the Cosabeat studio in the Romagna, a sense of nature and desolation and human insignificance predominates. I never planned to make this record, it just kind of happened – hence the title Fatalists – because often fate has other plans for us...'

The songs:

Call Her Name. In the depths of a German winter, in between summer spells in Australia and the Sahara, everything appearing further and further away. She and he were real, but at the same time just a memory. The connection still exists, stretched and tenuous from time, distance, necessity.

Too Many Zeroes. Planetary pathos is an everyday thing – to the extent that we become desensitized to it. Binary overload, so much information and not enough psychic space to digest it. As individuals we’re a transient blip on the radar of something huge and indifferent. Make of that what you can, and get used to it.

Slow Fry. Despair is useless unless you can find a way to harness it’s force. Sometimes a little grilling can get you over it, like walking on hot coals without burning your soles, the torment we endure before we choose action as its remedy.

Will You Wake Up. This song haunted me since I first heard David Creese sing it with his band, Mysteries. When Kenichi suggested we do a duet in Berlin, I taped it in Catania with friends from the Sicilian project Kill Your Song and gave it to her to sing. Antonio and Erik cut their tracks in Italy, Vicky recorded her violins at home in Arizona, the kora came from Mali and by the time we’d mixed it near Melbourne the track had been stretched right around the globe.

Coming Over. It could be about two people separated by the mass of a city, in different cities, or on different continents. We are many, we are diffused, and time and distance don’t mean what they used to.

Serpent Egg. The more I thought about this particular dream, the realer it seemed. This song became a way to exorcise it. At the centre is a third party, but her name we do not know, or she is known by many names – then you have to choose.

In The Pines. This is old Leadbelly, and before him, from way back somewhere else. It will never date because it says so much with so little to so many. There is no resolution here, no redemption, just the tall trees.

Nightvision. I was reading some reportage on clandestine operations in the Sahara desert, and listening to the Fatalists from down the hall. But the fever was high and the pages of the book erased themselves, then the paper dissolved, and there was a galaxy of stars to read instead. On careful examination, they told me nothing.

Hugo Race jest wizjonerskim performerem, wokalistą, muzykiem, poetą i producentem. Pochodzi z Melbourne w Australii, lecz jedo podróże uczyniły z niego „obywatela świata“, od 25 lat mieszka i tworzy w Australii, na Sycylii, w Niemczech, Wielkiej Brytanii i USA. Piosenki Hugo Race'a tkwią we współczesnej pop-kulturze, jednak wyrastają z rock'n'rolla, soulu i delta-bluesa, często mocno zabarwione awangardową elektroniką. Ze swoim zespołem The True Spirit i wieloma projektami pobocznymi, Hugo ucieka od wszelkich jednoznacznych etykiet, ponieważ stworzył własny obszar między rockiem, eksperymentem i psychodelią.
Nie można również nie wspomnieć, że Hugo był członkiem-założycielem zespołu Nicka Cave'a Bad Seeds (pojawia się na pierwszej płycie „From Her To Eternity“ i na wielu kolejnych albumach). W 1985 założył kultową australijską art-punkową formację The Wreckery.
Od kilku lat systematycznie przyjeżdza do Polski na koncerty, gdzie ma już rzeszę wiernych fanów, jego koncert w warszawskim CDQ został wydany na DVD przez Gusstaff Rec.

Wydawca



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

1. Call Her Name 5:51
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

2. Too Many Zeroes 3:16
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Electric Organ - Hugo Race

3. Slow Fry 4:30
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar, Acoustic Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Synthesizer - Franco Naddei
Voice, Electric Organ - Hugo Race

4. Will You Wake Up 4:35
Baritone Guitar - Antonio Gramentieri
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Massimo Ferrarotto
Harmonium - Tazio Iacobacci
Violin - Vicki Brown
Voice - Miss Kenichi
Voice, Acoustic Guitar, Kora - Hugo Race

5. Coming Over 4:31
Double Bass - Erik Van Loo
Drums, Vibraphone, Percussion - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

6. The Serpent Egg 4:01
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar, Keyboards - Hugo Race

7. In The Pines 3:29
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race

8. Nightvision 6:06
Double Bass - Erik Van Loo
Drums - Diego Sapignoli
Electric Guitar - Antonio Gramentieri
Electric Violin - Vicki Brown
Voice, Acoustic Guitar - Hugo Race


Written By - Antonio Gramentieri (tracks: 3), David Creese (tracks: 4), Hugo Race (tracks: 1 - 3, 5 - 6, 8), Leadbelly (tracks: 7), Traditional (tracks: 7)




https://www.youtube.com/watch?v=mES5Y8x9REo



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

Uuhai to mongolski zespół folk-metalowy/rockowy pochodzący z Ułan Bator, założony w 2020 roku. Ich muzyka łączy nowoczesne, ciężkie brzmienia rocka i metalu z tradycyjną muzyką Mongolii, w tym charakterystycznym śpiewem gardłowym (höömii) oraz instrumentami ludowymi, takimi jak morin khuur (mongolskie skrzypce końskie). Nazwa zespołu nawiązuje do tradycyjnego okrzyku „uuhai”, wyrażającego energię, radość i duchową siłę. Teksty Uuhai inspirowane są historią, kulturą, naturą i duchowością Mongolii, a ich utwory mają często rytualny, epicki charakter. Zespół szybko zyskał międzynarodowe uznanie dzięki dynamicznym singlom i występom na żywo, co zaowocowało kontraktem z Napalm Records. Debiutancki album „Human Herds” umocnił ich pozycję jako jednego z najbardziej obiecujących przedstawicieli współczesnej mongolskiej sceny folk-metalowej.

Title: Human Herds

Artist: Uuhai

Country: Mongolia

Year: 2026

Genre: Folk Metal

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

Beginning
Human Herds
Ancient Land
Uuhai
Dracula
Khurai
Khar Khulz
Paradise
Uvdis
Secret History of the Mongols

..::INFO::..

Zebrahead to amerykański zespół rockowy pochodzący z La Habra w Kalifornii, założony w 1996 roku. Oryginalny skład tworzyli Justin Mauriello (gitara, wokal), Greg Bergdorf (gitara), Ben Osmundson (gitara basowa) oraz Ed Udhus (perkusja). Do zespołu dołączył także Ali Tabatabaee jako raper i współwokalista, co nadało ich muzyce wymiar unikalnej mieszanki punk rocka i hip-hopu. Muzycznie Zebrahead łączy style takie jak punk rock, pop-punk, rapcore i alternatywny rock. Ich brzmienie charakteryzuje się energetycznymi riffami, melodyjnymi liniami wokalnymi i rapowanymi. fragmentami. Wydali trzynaście albumów studyjnych. Wstawka zawiera dziewiąty album studyjny zespołu.

Title: Get Nice

Artist: Zebrahead

Country: USA

Year: 2011

Genre: Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

Blackout
Nothing to Lose
She Don't Wanna Rock
Ricky Bobby
Get Nice!
The Joke's on You
Nudist Priest
Galileo Was Wrong
Truck Stops and Tail Lights
I'm Definitely Not Gonna Miss You
Too Bored to Bleed
Kiss Your Ass Goodbye
This Is Gonna Hurt You Way More Than It's Gonna Hurt Me
Demon Days
Light Up the Sky
A Freak Gasoline Fight Accident

...( Info )...

Artist: Schiller
Title: Euphoria 2CD
Year: 2026
Genre: Electronic, Chillout, House, Techno
Duration: 2:33:30
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps


...( TrackList )...

Disc 1 (01:21:59)
01. Schiller – Euphoria: Prolog: Willkommen (02:20)
02. Schiller – Euphoria: Euphorie (06:04)
03. Schiller & Karakum – Euphoria: Memories Of Beyond (05:18)
04. Schiller – Euphoria: Der Traum (03:04)
05. Schiller & Julia Sanina – Euphoria: My Silence (03:23)
06. Schiller – Euphoria: Höhenrausch (07:29)
07. Schiller – Euphoria: Clair de Lune (03:58)
08. Schiller – Euphoria: Willkommen im Glück (03:16)
09. Schiller & 8Kays – Euphoria: Euphoria (04:24)
10. Schiller – Euphoria: Phoenix I (03:30)
11. Schiller – Euphoria: Phoenix II (05:59)
12. Schiller & FRIDA GOLD – Euphoria: Sieben Nächte (03:43)
13. Schiller – Euphoria: On a Journey (03:22)
14. Schiller & Karakum – Euphoria: Horizon (06:21)
15. Schiller – Euphoria: Der Siebte Himmel I (03:23)
16. Schiller – Euphoria: Der Siebte Himmel II (02:32)
17. Schiller – Euphoria: Willkommen im Glück (Extended Version) (07:06)
18. Schiller – Euphoria: Der Traum (Extended Version) (06:47)

Disc 2 (01:11:13)
01. Schiller – Destiny (Live) (04:30)
02. Schiller – Lichtermeer (Live) (03:53)
03. Schiller – Soho (Live) (04:23)
04. Schiller – Berlin Kyiv (Live) (08:38)
05. Schiller – Schiller (Live) (05:40)
06. Schiller – Metropolis (Live) (04:52)
07. Schiller – Polarstern (Live) (06:46)
08. Schiller – The Future III (Live) (07:05)
09. Schiller – Der Klang der Stadt (Live) (05:42)
10. Schiller – Mitternacht (Live) (07:11)
11. Schiller – Sommernacht (Live) (05:19)
12. Schiller – Das Glockenspiel (Live) (03:16)
13. Schiller – Ruhe (Live) (03:58)

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
UFO - The Best Of The Rest
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: UFO
Album................: The Best Of The Rest
Genre................: Hard Rock
Source...............: CD
Year.................: 1988
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 66 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Chrysalis

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. UFO - The Writer [04:09]
2. UFO - Mystery Train [03:54]
3. UFO - Makin Moves [04:44]
4. UFO - Night Run [04:22]
5. UFO - You And Me [03:18]
6. UFO - Alpha Centauri [01:56]
7. UFO - Lettin' Go [04:01]
8. UFO - Something Else [03:19]
9. UFO - Blinded By A Lie [04:01]
10. UFO - Diesel In The Dust [04:21]
11. UFO - Chains Chains [03:25]
12. UFO - This Time [04:37]
13. UFO - Back Into My Life [04:53]
14. UFO - The Way The Wind Blows [04:13]
15. UFO - Money, Money [03:29]
16. UFO - Let It Rain [04:00]
17. UFO - A Fool For Love [03:54]

Playing Time.........: 01:06:44
Total Size...........: 449,75 MB

...( Info )...
Country of Artist: Ireland
Genre: Rock
Duration: 02:11:27
Year of Release: 2022
Label: Mercury

...( TrackList )...
SYDNEY - ORIGINAL CUT
  Jailbreak
  Bad Reputation
  Waiting For An Alibi
  Cowboy Song
  The Boys Are Back In Town
  Are You Ready
  Me And The Boys
  Baby Drives Me Crazy

LOST SYDNEY PERFORMANCES
  Warriors
  Don’T Believe A Word
  Still In Love With You
  Johnny The Fox Meets Jimmy The Weed
  Suicide

FULL SYDNEY SHOW
  Jailbreak
  Bad Reputation
  Warriors
  Don’T Believe A Word
  Waiting For An Alibi
  Still In Love With You
  Johnny The Fox Meets Jimmy The Weed
  Cowboy Song
  The Boys Are Back In Town
  Suicide
  Are You Ready
  Baby Drives Me Crazy
  Me And The Boys

Line-up:
Phil Lynott (bass & vocals)
Scott Gorham (guitars & backup vocals)
Gary Moore (guitars & backup vocals)
Mark Nauseef (drums)

...( Dane Techniczne )...
Quality: DVD9
Format: DVD video
Video codec: MPEG2
Audio codec: AC3, DTS
Video: NTSC 4:3 (720x480) VBR, 29.970 fps, 6300 kbps
Audio: Dolby AC3, 2 ch, 48.0 kHz, 192 kbps
Audio2: Dolby AC3, 6 ch, 48.0 kHz, 448 kbps
Audio3: DTS, 5 ch, 48.0 kHz, 754 kbps

...( Dane Techniczne )...

...( Info )...

Artist: Samoon
Title: Are You Ready to Dream Again?
Year: 2025
Genre: Power, Heavy-Metal
Country: Brazil
Duration: 00:53:48
Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps


...( TrackList )...

1. And the Story Begins (00:58)
2. Follow My Way (04:49)
3. Reach the Skies (04:56)
4. I Can't Live Without You (04:48)
5. Starlight (04:23)
6. Fly to the Stars (03:05)
7. Life Goes On (02:43)
8. Are You Ready to Dream Again? (04:40)
9. Inside Your Heart (05:53)
10. You've Made a Choice (04:33)
11. Empty Soul (03:27)
12. Wake up and Dream (04:46)
13. Ja E Hora De Viver (Are You Ready to Dream Again? - Portuguese Version) (04:42)

...( Info )...

Artist...............: Creedence Clearwater Revival
Album................: The Filmore West 4th July 1971 (KSAN-FM Broadcast Filmore West 4th July 1971 Remastered)
Genre................: Rock
Year.................: 2016
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Creedence Clearwater Revival - Intro And Tuning
002. Creedence Clearwater Revival - Born On The Bayou
003. Creedence Clearwater Revival - Green River
004. Creedence Clearwater Revival - It Came Out Of The Sky
005. Creedence Clearwater Revival - Door To Door
006. Creedence Clearwater Revival - Travelin' Band
007. Creedence Clearwater Revival - Fortunate Son
008. Creedence Clearwater Revival - Commotion
009. Creedence Clearwater Revival - Lodi
010. Creedence Clearwater Revival - Bad Moon Rising
011. Creedence Clearwater Revival - KSAN FM Announcement
012. Creedence Clearwater Revival - Proud Mary
013. Creedence Clearwater Revival - Up Around The Bend
014. Creedence Clearwater Revival - Hey Tonight
015. Creedence Clearwater Revival - Sweet Hitchhiker
016. Creedence Clearwater Revival - John Fogerty Talks About Fillmore West Closing Night
017. Creedence Clearwater Revival - Keep On Chooglin

...( Info )...

Artist: Marilyn Monroe
Album: 24 Great Songs
Genre: Jazz, Pop
Year of disc release: 2004
Audio codec: FLAC
Rip type: tracks
Audio bitrate: lossless
Duration: 71:00 min

...( TrackList )...

CD1
01.- Diamonds are a Girl's best friend
02.- Kiss
03.- Heat Wave
04.- After you get what you want, you don't want it
05.- Every baby needs a da da daddy
06.- I'm thru with love
07.- I'm gonna file my claim
08.- This is a fine romance
09.- Anyone can see I love you
10.- Do it again
11.- When I fall in love
12.- Bye bye baby

CD2
01.- I wanna be loved by you
02.- My heart belongs to daddy
03.- Running wild
04.- Someone like it hot
05.- When loves goes wrong
06.- Lazy
07.- Down in the meadow
08.- One Silver Dollar
09.- She acts like a woman should
10.- Specialization
11.- Two little girls from little rock
12.- You'd be surprised

...( Info )...

Artist: Elvis Presley
Album: The Number One Hits
Genre: Rock & Roll
Media: CD
Country of release: Japan for USA
Year of release: 1987
Audio codec: FLAC (*.flac)
Sampling frequency: 44100 Hz
Depth: 16 Bit
Rip type: tracks
Duration: 43:55
Source: third-party rip


...( TrackList )...

01. Heartbreak Hotel
02. I Want You, I Need You, I Love You
03. Hound Dog
04. Don't Be Cruel
05. Love Me Tender
06. Too Much
07. All Shook Up
08. Teddy Bear
09. Jailhouse Rock
10. Don't
11. Hard Headed Woman
12. A Big Hunk O' Love
13. Stuck On You
14. It's Now Or Never
15. Are You Lonesome Tonight?
16. Surrender
17. Good Luck Charm
18. Suspicious Minds

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Freddie Mercury - The Very Best of Freddie Mercury Solo - (2 CD)
(Lover of Life, Singer of Songs)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Freddie Mercury
Album................: The Very Best of Freddie Mercury Solo
Genre................: Rock Pop
Source...............: CD
Year.................: 2006
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 63-68 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Hollywood Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Freddie Mercury - In My Defence [2000 remix] [03:55]
2. Freddie Mercury - The Great Pretender [03:27]
3. Freddie Mercury - Living On My Own [1993 Radio Mix] [03:38]
4. Freddie Mercury - Made In Heaven [04:05]
5. Freddie Mercury - Love Kills [04:29]
6. Freddie Mercury - There Must Be More To Life Than This [03:00]
7. Freddie Mercury & Montserrat Caballé - Guide Me Home [02:50]
8. Freddie Mercury & Montserrat Caballé - How Can I Go On [03:51]
9. Freddie Mercury - Foolin' Around [Steve Brown Remix] [03:36]
10. Freddie Mercury - Time [04:00]
11. Freddie Mercury & Montserrat Caballé - Barcelona [05:40]
12. Freddie Mercury - Love Me Like There's No Tomorrow [03:47]
13. Freddie Mercury - I Was Born To Love You [03:40]
14. Freddie Mercury & Montserrat Caballé - The Golden Boy [06:06]
15. Freddie Mercury - Mr. Bad Guy [04:12]
16. Freddie Mercury - The Great Pretender [Malouf Remix] [03:39]
17. Freddie Mercury - Love Kills [Star Rider Remix] [03:39]
18. Larry Lurex - I Can Hear Music [03:28]
19. Larry Lurex - Goin' Back [03:34]
20. Thierry Lang - Guide Me Home [piano version] [04:18]

Playing Time.........: 01:19:05
Total Size...........: 503,09 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2 - Bonus
---------------------------------------------------------------------

1. Freddie Mercury - Love Kills (Sunshine People Radio Mix)[03:16]
2. Freddie Mercury - Made In Heaven (Extended Version) [04:50]
3. Freddie Mercury - Living On My Own (The Egg Remix) [05:37]
4. Freddie Mercury - Love Kills (Rank 1 Remix) [07:18]
5. Freddie Mercury - Mr Bad Guy (Bad Circulation Version) [03:26]
6. Freddie Mercury - I Was Born To Love You (George Demure Almost Vocal Mix)[04:02]
7. Freddie Mercury - My Love Is Dangerous (Extended Version)[06:28]
8. Freddie Mercury - Love Makin' Love (Demo) [03:38]
9. Freddie Mercury - Love Kills (Pixel82 Remix) [06:13]
10. Freddie Mercury - I Was Born To Love You (Extended Version)[07:05]
11. Freddie Mercury - Foolin' Around (Early Version) [04:15]
12. Freddie Mercury - Living On My Own (No More Brothers Extended Mix)[05:15]
13. Freddie Mercury - Love Kills (More Oder Rework By The Glimmers)[06:53]
14. Freddie Mercury - Your Kind Of Lover (Vocal & Piano Version)[03:38]
15. Freddie Mercury - Let's Turn It On (A Cappella) [03:04]

Playing Time.........: 01:15:06
Total Size...........: 517,95 MB

...( Info )...

Artist: Kreator
Album: Krushers of the World
Genre: Thrash-Metal
Publisher: Nuclear Blast
Source: qobuz
Duration: 00:44:24
Audio: FLAC 24/48, Lossless|WEB-DL
Rip type: tracks

...( TrackList )...

01. Seven Serpents(4:40)
02. Satanic Anarchy(3:33)
03. Krushers Of The World(4:20)
04. Tränenpalast(4:43)
05. Barbarian(4:40)
06. Blood Of Our Blood (4:31)
07. Combatants(4:01)
08. Psychotic Imperator(5:05)
09. Deathscream(3:52)
10. Loyal To The Grave(4:58)

..::INFO::..

Chris Rea to brytyjski muzyk, wokalista, gitarzysta i autor tekstów, urodzony 4 marca 1951 roku w Middlesbrough w Anglii. Znany jest przede wszystkim z charakterystycznego, chropowatego głosu oraz nastrojowych kompozycji łączących rock, blues i soft rock. Jego styl często kojarzony jest z melancholijnym klimatem i refleksyjnymi tekstami. Karierę muzyczną rozpoczął w latach 70., a największą popularność zdobył w kolejnych dekadach dzięki takim utworom jak “Driving Home for Christmas”, “Road to Hell”, “Josephine” czy “On the Beach”. Wydał kilkanaście albumów studyjnych, z których wiele osiągnęło status platynowych. Wstawka zawiera album kompilacyjny Chrisa Rea.

Title: Essentials

Artist: Chris Rea

Country: Wielka Brytania

Year: 2025

Genre: Rock

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

..::TRACK-LIST::..

01.Fool (If You Think It’s Over)
02.The Road to Hell, Pt. 2
03.Let’s Dance
04.You Can Go Your Own Way
05.Driving Home for Christmas
06.Julia
07.Stainsby Girls
08.Tell Me There’s a Heaven
09.Josephine
10.Steel River
11.I Can Hear Your Heartbeat
12.All Summer Long
13.Saudade Part 1 & 2 (Tribute to Ayrton Senna)
14.The Blue Cafe
15.On the Beach
16.Auberge
17.Nothing to Fear

...( Info )...

Artist: Sevengill
Title: Penumbra
Year: 2026
Genre: Post-Metal
Country: Greece
Duration: 00:44:36
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...

1. Oathbreakers 12:32
2. Ballata 03:49
3. For The Sun 13:01
4. The Last One 15:13

...( Info )...

Artist: Hyperion
Title: Cybergenesis
Year: 2026
Genre: Heavy-Meta
Country: Italy
Duration: 00:39:17
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...

1. Deafening 03:54
2. Rewire, Rebuild 04:46
3. Yet We Still Fight 04:26
4. The Shackles of Chronitus 04:51
5. Blood Over Chrome 05:18
6. Grain of Sand 04:17
7. Rhizome Rider 04:57
8. The Whole of Time 06:48

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Klasyczny niemiecki grind/death metal. Czwarta duża płyta z 1994 roku. Reedycja VIC RECORDS zawiera również 'Spiddle of Red Blood' 1995 EP.



As far as I’m concerned, there are very few extreme metal bands with a discography where I can listen to any album and have reason believe that it could be someone’s favourite record. Even with extremely consistent bands like Immolation or Asphyx, there are albums less remarkable than others. Blood though? Every album has something new to offer, with the common thread (usually) being that it’s going to be deathgrind and that it's going to be really damn good. And as to be expected, Mental Conflicts is no different in this regard.

Now armed with their 3rd different vocalist (as far as the ones on full-lengths go), the band decided to accommodate Clausi with another change in their sound. Aiming to mix the death metal sound of Christbait with the grindier elements of the debut and O agios pethane, they deliver something that is truly as close to the definition of deathgrind as we can get. The songs are brief and there is a lot of them, the vocals switch between blood gurgling shrieks and growls that are the burpier version of Glen Benton, and the entire sound is very twisted and hostile. You know, not in the lunatic goregrind way, rather in a calculated, malicious way. Sure, the madness still shines through occasionally on the grindier tracks like The Favour of Ecstasy or Toothache, but there is certainly more than enough meat to chew on for those who rather get a taste of their other offerings. Me personally, I enjoy when the death metal takes the centre stage, but how could I say no to punkish disregard for a speed limit, or their moments of pure, frenzied outbursts of aggression. But as far as the non-grind-exclusive parts go, the way the crushing blast beats are breaking up the usually mid-tempo songs is great. When the band busts out the skanky drumming on Bleed for Me though, now that’s where the real fun begins.

Because as serious of a matter as deathgrind is, Blood knows how to have fun. And I’m not just talking about the semi-joke cover of For Auld Lang Syne they decided to place in the middle of the album (though it definitely helps with giving the listener some breathing room). What I mean is that despite the professional, no bullshit, no filler attitude, the band never skips adding great hooks and catchy leadwork to their songs. However, this attitude change also resulted in them cleaning up the production quality, ending with something that sounds much more like something early Immolation could have mixed up, rather than the overly muffled Impulse to Destroy. There are plenty of songs where I uncontrollably bop my head to the barrage of sounds the band hurls at me, but was I not sitting in my chair, some serious moshing would be taking place in my room. Something I would have preferred to do during Old Grave Fest, but alas, they cancelled two years in a row. For understandable reasons mind you, but it still fucking sucks that I have to smash into my own furniture instead of other likeminded individuals.

All things considered, Mental Conflicts is another unique little trip to the mind of these German masters, that while may not be my personal favourite of theirs, I’m sure there is at least a dozen guys out there whose it is. But background listeners be warned, this isn’t something you can just put on the backburner and jam while you are cooking. It demands your attention, testing if you really want to get to the depths of their special flavour of filth, or you are just a tourist passing by who lets their ears get the music washed together. If you are the latter, I’m afraid you are better off listening to Napalm Death or something lame, because Blood’s fourth album is truly something that you cannot take lightly.

Feast for the Damned



..::TRACK-LIST::..

1. Intro (Tentacles) 01:18
2. Insomnia 01:37
3. Toothache 01:13
4. Master's Clemency 01:17
5. Secrets Of Blood 01:32
6. Mental Conflict 02:05
7. Bleed For Me 02:05
8. Spreading The Thoughts 01:44
9. Blood 01:30
10. Stretched 02:24
11. Away Is Away 01:54
12. For Auld Lang Syne 02:05
13. Crown Court 03:08
14. Inflame 01:16
15. Texas Chainsaw Massacre 02:44
16. Naked Frozen 01:19
17. Bloodprice 01:58
18. The Favour Of Ecstasy 01:31
19. Morpheus 02:22
20. I Dream Dead 03:21


Bonus Tracks (Spittle Red Of Blood EP 1995):
21. Slumber Of Terror 02:28
22. Euthanastic Inclination) 01:43
23. Under The Seal 01:40
24. Christian Holocaust 00:51



..::OBSADA::..

Taki - Bass
Eisen - Guitars
Ventilator - Drums
Clausi - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=TyH1gpKk57s



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Klasyczny niemiecki grind/death metal. Czwarta duża płyta z 1994 roku. Reedycja VIC RECORDS zawiera również 'Spiddle of Red Blood' 1995 EP.



As far as I’m concerned, there are very few extreme metal bands with a discography where I can listen to any album and have reason believe that it could be someone’s favourite record. Even with extremely consistent bands like Immolation or Asphyx, there are albums less remarkable than others. Blood though? Every album has something new to offer, with the common thread (usually) being that it’s going to be deathgrind and that it's going to be really damn good. And as to be expected, Mental Conflicts is no different in this regard.

Now armed with their 3rd different vocalist (as far as the ones on full-lengths go), the band decided to accommodate Clausi with another change in their sound. Aiming to mix the death metal sound of Christbait with the grindier elements of the debut and O agios pethane, they deliver something that is truly as close to the definition of deathgrind as we can get. The songs are brief and there is a lot of them, the vocals switch between blood gurgling shrieks and growls that are the burpier version of Glen Benton, and the entire sound is very twisted and hostile. You know, not in the lunatic goregrind way, rather in a calculated, malicious way. Sure, the madness still shines through occasionally on the grindier tracks like The Favour of Ecstasy or Toothache, but there is certainly more than enough meat to chew on for those who rather get a taste of their other offerings. Me personally, I enjoy when the death metal takes the centre stage, but how could I say no to punkish disregard for a speed limit, or their moments of pure, frenzied outbursts of aggression. But as far as the non-grind-exclusive parts go, the way the crushing blast beats are breaking up the usually mid-tempo songs is great. When the band busts out the skanky drumming on Bleed for Me though, now that’s where the real fun begins.

Because as serious of a matter as deathgrind is, Blood knows how to have fun. And I’m not just talking about the semi-joke cover of For Auld Lang Syne they decided to place in the middle of the album (though it definitely helps with giving the listener some breathing room). What I mean is that despite the professional, no bullshit, no filler attitude, the band never skips adding great hooks and catchy leadwork to their songs. However, this attitude change also resulted in them cleaning up the production quality, ending with something that sounds much more like something early Immolation could have mixed up, rather than the overly muffled Impulse to Destroy. There are plenty of songs where I uncontrollably bop my head to the barrage of sounds the band hurls at me, but was I not sitting in my chair, some serious moshing would be taking place in my room. Something I would have preferred to do during Old Grave Fest, but alas, they cancelled two years in a row. For understandable reasons mind you, but it still fucking sucks that I have to smash into my own furniture instead of other likeminded individuals.

All things considered, Mental Conflicts is another unique little trip to the mind of these German masters, that while may not be my personal favourite of theirs, I’m sure there is at least a dozen guys out there whose it is. But background listeners be warned, this isn’t something you can just put on the backburner and jam while you are cooking. It demands your attention, testing if you really want to get to the depths of their special flavour of filth, or you are just a tourist passing by who lets their ears get the music washed together. If you are the latter, I’m afraid you are better off listening to Napalm Death or something lame, because Blood’s fourth album is truly something that you cannot take lightly.

Feast for the Damned



..::TRACK-LIST::..

1. Intro (Tentacles) 01:18
2. Insomnia 01:37
3. Toothache 01:13
4. Master's Clemency 01:17
5. Secrets Of Blood 01:32
6. Mental Conflict 02:05
7. Bleed For Me 02:05
8. Spreading The Thoughts 01:44
9. Blood 01:30
10. Stretched 02:24
11. Away Is Away 01:54
12. For Auld Lang Syne 02:05
13. Crown Court 03:08
14. Inflame 01:16
15. Texas Chainsaw Massacre 02:44
16. Naked Frozen 01:19
17. Bloodprice 01:58
18. The Favour Of Ecstasy 01:31
19. Morpheus 02:22
20. I Dream Dead 03:21


Bonus Tracks (Spittle Red Of Blood EP 1995):
21. Slumber Of Terror 02:28
22. Euthanastic Inclination) 01:43
23. Under The Seal 01:40
24. Christian Holocaust 00:51



..::OBSADA::..

Taki - Bass
Eisen - Guitars
Ventilator - Drums
Clausi - Vocals




https://www.youtube.com/watch?v=TyH1gpKk57s



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Dla niemieckiej grupy Kammerflimmer Kollektief po 20 latach i 10 płytach przyszedł czas na kolejną podróż. Pochodzące z Karlsruhe trio prowadzi nas przez siedem stacji w niezgłębionej Terra Incognita, na przecięciu improwizacji i kompozycji, nieustannie przeskakując pomiędzy precyzją i wolnością, matematyką i spontanicznością, i kiedy myślimy, że mogliśmy go już sklasyfikować i zdefiniować, znika zupełnie.

Ten album zatytułowany "Są działania, które zaniedbaliśmy i które nieustannie nas wzywają" jest dla tych, którzy nie boją się nieznanego, nieustraszonych: bez słów wyczarowuje zaklęte miejsca w najbogatszych tonach, jednocześnie konfrontując nas z magią, która nas urzeka i rozdzierającą świadomością, że nigdy nie uwolnimy się od jego czarodziejskiej mocy.


After 20 years of Kammerflimmer Kollektief, with 10 albums thus far, the time has come to take a trip. The Karlsruhe combo guide us through seven stations in an unfathomable Terra Incognita, where a listening space emerges at the intersection of improvisation and composition, a space where certitude slips out of reach, jouncing incessantly between precision and freedom, oscillating furiously between cut-up and palimpsest – and, just when we think we may have pinned it down, disappears altogether.

This album entitled "There are actions which we have neglected and which never cease to call us." is one for the fearless: wordlessly conjuring up enchanted places in the richest of tones, simultaneously confronting us with magic which captivates us and the excruciating realisation that we may never be released from its spell.



..::TRACK-LIST::..

Action 1: Lucid, Imperial Beach 10:33
Action 2: Discharged, Quauhnáhuac 04:07
Action 3: Thoughtless, Hamburg 05:17
Action 4: Wasted, Ivano-Frankivsk 03:58
Action 5: Resplendent, Bolinas 06:47
Action 6: Vigilant, Jerichow 02:44
Action 7: Blessed, Ermenonville 05:29



..::OBSADA::..

Electric Guitar, Sounds [Slide, Feedbacks & Interference] - Thomas Weber
Harmonium, Sounds [Oscillations, Wind & Fury] - Heike Aumüller
Double Bass, Sounds [Low End Theory] - Johannes Frisch




https://www.youtube.com/watch?v=LtSkXpMwFTk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Dla niemieckiej grupy Kammerflimmer Kollektief po 20 latach i 10 płytach przyszedł czas na kolejną podróż. Pochodzące z Karlsruhe trio prowadzi nas przez siedem stacji w niezgłębionej Terra Incognita, na przecięciu improwizacji i kompozycji, nieustannie przeskakując pomiędzy precyzją i wolnością, matematyką i spontanicznością, i kiedy myślimy, że mogliśmy go już sklasyfikować i zdefiniować, znika zupełnie.

Ten album zatytułowany "Są działania, które zaniedbaliśmy i które nieustannie nas wzywają" jest dla tych, którzy nie boją się nieznanego, nieustraszonych: bez słów wyczarowuje zaklęte miejsca w najbogatszych tonach, jednocześnie konfrontując nas z magią, która nas urzeka i rozdzierającą świadomością, że nigdy nie uwolnimy się od jego czarodziejskiej mocy.


After 20 years of Kammerflimmer Kollektief, with 10 albums thus far, the time has come to take a trip. The Karlsruhe combo guide us through seven stations in an unfathomable Terra Incognita, where a listening space emerges at the intersection of improvisation and composition, a space where certitude slips out of reach, jouncing incessantly between precision and freedom, oscillating furiously between cut-up and palimpsest – and, just when we think we may have pinned it down, disappears altogether.

This album entitled "There are actions which we have neglected and which never cease to call us." is one for the fearless: wordlessly conjuring up enchanted places in the richest of tones, simultaneously confronting us with magic which captivates us and the excruciating realisation that we may never be released from its spell.



..::TRACK-LIST::..

Action 1: Lucid, Imperial Beach 10:33
Action 2: Discharged, Quauhnáhuac 04:07
Action 3: Thoughtless, Hamburg 05:17
Action 4: Wasted, Ivano-Frankivsk 03:58
Action 5: Resplendent, Bolinas 06:47
Action 6: Vigilant, Jerichow 02:44
Action 7: Blessed, Ermenonville 05:29



..::OBSADA::..

Electric Guitar, Sounds [Slide, Feedbacks & Interference] - Thomas Weber
Harmonium, Sounds [Oscillations, Wind & Fury] - Heike Aumüller
Double Bass, Sounds [Low End Theory] - Johannes Frisch




https://www.youtube.com/watch?v=LtSkXpMwFTk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Płyta 'The Deluge' wniosła sporo progresywnych elementów do epickiego stylu Manilli. Utwory stały się bardziej wielowątkowe, wielowarstwowe i bardziej rozbudowane, choć nie brakuje również krótkich i szybkich killerów, jak fantastyczne "Dementia" czy "Divine Victim". Wielu ludzi uważa tę właśnie płytę za najlepszą w dorobku Manilla Road, podobnie zresztą jak sam Mark. Wśród wszystkich utworów, na szczególną uwagę zasługuje wg mnie utwór tytułowy. To najdłuższy, najbardziej epicki i najbardziej rozbudowany kawałek. Łączy w sobie spokój i nastrojowość z ciężarem i potęgą. Genialny, monumentalny, balladowy początek, jeszcze bardziej genialne rozwinięcie, gdy zaczyna się "część właściwa". Mark w tym utworze pokazuje słuchaczowi cały swój kunszt wokalny mimo problemów z gardłem. Paleta barw jego głosu jest tak szeroka, że aż zdumiewająca. Bez żadnych problemów przechodzi od delikatnego, słodkiego zawodzenia, do mocnego śpiewu, w którym wspaniale "podnosi" swój głos. Jak dla mnie, utwór tytułowy jest zdecydowanie najwspanialszy z całej płyty. Prawdziwie epicki hymn z łagodnym początkiem, mocnym rozwinięciem i znów spokojnym zakończeniem, w którym słyszymy także szum morskich fal.

Wcale mnie to nie dziwi, bo o ile pierwsza część płyty to zwyczajnie zbiór utworów, to druga jej część jest opowieścią o potopie, zresztą taka tematyka zawsze strasznie Marka interesowała. Jak sam mówi, pociąga go wszystko to, co ukryte, niedostępne dla ludzi czy to pod wodą, czy pod powierzchnią ziemi. Wiąże się to między innymi z fascynacji najstarszą historią świata, gdy życie na Ziemi się tworzyło i ewoluowało przez wieki.

Paweł 'Atreju' Kowalewski


I’m just gonna preface this by saying that The Deluge is my absolute favourite Manilla Road album, and Manilla Road is my favourite band of all time, so it makes sense that this would be my favourite album of all time. The Deluge is something really special. It sounds like nothing this band ever recorded before or since. You can find at least some influence from older albums in each subsequent album; but this one is very much a lightning in a bottle type of album. And I think I know why. This whole thing, I can guarantee you, was both written and recorded on psychedelics. Even if Mark himself didn’t confirm that, which he did, I would 100% believe it and put money on it too. There’s just no way something this pure and magikal could have been written with a clear mind.

The album begins with a light howl, telling of what’s to come, before smashing your skull in with the beginning of Dementia. This opening track is something special. It’s concise, as is the album, but in its 3 minute runtime, totally demolishes your brain. It’s chaotic, especially in the drumming. Randy Foxe’s drumlines are always a bit ludicrous, but when you put that man on acid and give him a ripping track like this to work with, he’s gonna lay down some of the most insane drum tracks you’ve ever heard. They’re so preposterous that not even future drummer Neudi could play the song live, the only times they did were when Randy himself guested! This whole album is a masterclass of battery, every drummer who ever lived, is living or will ever live should listen to this song at least and even just attempt to play some of the shit that’s on it. The song also foreshadows later themes and stories on the album.

“Can’t seem to find the key….”

Shadow in the Black is the most elegant nonsense you’ll ever hear. I love reading the lyrics to this song on the insert, because the most random shit is capitalised for seemingly no reason.

“Here inside The Maze.. Trinity of Flame …
… Until The Dead rise from The Sea…”

The song itself though? It almost feels like two separate pieces. It’s on the longer side, over 5 minutes, but the sorrowful intro piece into the thrashy frenetic blast of sound are almost too different to be on the same track. The whiplash one gets listening to this song for the first time is like no other. This, alongside Road of Kings was the song that really got me into the band, I had never heard anything like it and all I wanted was more.

The next two songs, Divine Victim and Hammer of the Witches, thematically make no sense on this album, but I love them both anyway. They’re the only two songs that were ever really played live, and Hammer was only played because of the iconic quadrilogy: “Masque of the Red Death by the Hammer of the Witches’ Brew!!!!!”. Divine Victim is all about Joan of Arc, and is pretty upbeat and high energy by this album’s standards. It's also the least technically intensive, which is a testament to the pure power of The Deluge as a whole. Hammer of the Witches is a mid-paced beater with the ultimate earworm riff. Seriously, can you think of a better example of a short, simple, catchy riff? Maybe ‘D.Y.T.W.A.C.’ or ‘Medusa’, but neither of them have such a powerful bass backing them up. Scott Park absolutely kills it on this album, and he’s placed perfectly in the mix to give every note a little extra punch.

Morbid Tabernacle may be just an interlude to some, but to me it ties together the last two songs perfectly. It’s an organ, traditionally an instrument associated with the Church and Christianity, playing a tritone and just coming after a song about elden Christian evil. How perfect could it be? It’s even more punishing when I play it from my vinyl copy of the album, since it absolutely blares through the speakers louder than anything else and makes its presence known in your mind. You don’t forget about this mere interlude easily.

Isle of the Dead is a short but intense track to round off side A, and a pretty fun one lyrically. Blasphemous sailors are forever cursed to wind up at the Island Gate to Hell.. where living dead still walk the land… I love this stuff. It pairs excellently with Taken by Storm, which is why I wish this was on Side B so they could transition cleanly on the record… but it’s no big deal. Taken by Storm has some powerful basslines that give us the entry point into the crown jewel of this album, the title track The Deluge.

Would I say The Deluge is my favourite Manilla Road song? I don’t think I could even pick a favourite. Tree of Life, The Books of Skelos, Veils of Negative Existence, The Empire, Mark of the Beast, Venusian Sea, To Kill a King, Reign of Dreams, they’re all quite close. This really is a masterwork, though. Every second, from the beautiful yet somber intro in The Eye of the Sea to the majestic soloing and crushing riffs in The Drowned Lands to the melancholic chimes of the Engulfed Cathedral, the whole experience is a mystical epic of Atlantean mystery, and I love every second of it. This is an essential song in truly understanding what makes this band tick.

Friction in Mass rounds the album out with another quite long track, full of Manillan acid jargon.

“Oh, can’t you tell… The Magik is inside The Well…”

There it is again. The Well. You can’t go one album without mentioning the Well. What is it? Who knows. It must be holy. I’m very proud of the fact that I know the lyrics to this song off by heart, it’s a very weird and confusing song but I love it to bits. It’s also quite thrashy, arguably the most on the album, and it would feel right at home on Out of the Abyss or Mystification. The best part, though, is the spoken word segment in the middle. I’ve found myself listening to this album on long walks at night, and when this part comes on I just lose it in my head. Seriously, this evokes some serious emotion in me. This whole album does.

The Deluge is such a unique album, even by Manilla Road’s standards, where every album sounds extremely distinct. This sets the standard for all metal that goes on to release after it. It’s elegant, poignant, with a sprinkle of divinity and mystery, it’s all the fancy adjectives I love to throw around. If this album doesn’t get you invested in this band, then you probably shouldn’t even bother with them. This is Manilla Road at their absolute peak (of LSD use) and it should be heralded as nothing less than perfection.

MasterOfTheNight


The Manilla Road is long and triumphant. It spans forty years and eighteen studio albums. It’s a glorious one, with few blemishes and high point after high point. I’ve spent a lot of time listening to and reflecting on Manilla Road’s expansive discography since Mark “The Shark” Shelton passed away. Manilla Road’s catalogue is virtually unmatched, with very few bands getting anywhere close to their level of quality, consistency, and volume. Even with a discography as mighty as it is massive, one album stands out to me amongst the rest – The Deluge.

Manilla Road utilize a mix of US power, traditional metal, doom metal, and at times even thrash metal over long and loose song structures to create massive sounscapes. The Deluge represents the culmination and perfection of Manilla Road’s signature epic heavy metal style. Everything that is quintessentially Manilla Road is present here and out in full force.

From the aggressive “Hammer of the Witches” to the epic “Friction in Mass”, Manilla Road show off their superb songwriting capabilities. Mark Shelton was extremely talented at guitar and it showed in his music. The Deluge demonstrates this talent remarkably well – the riffs are unforgettable and incredibly varied. Randy Foxe’s drums are full and organic, helping to compliment Mark’s signature guitar tone. His drumming is impeccable and as aggressive as it possibly gets in the traditional vein of metal. With Scooter right beside him, they form an unstoppable duo of drum and bass that drive the music like no other.

The production on The Deluge is so incredibly raw and 80s that it would have hurt almost any other band. However in this case, it only lends to the Road’s mystical and arcane style of epic heavy metal. A more polished production would have taken away from Manilla Road’s unique sound. Shelton’s distinct “sorcerer guiding you through a dangerous journey” vocals are more suited to this style of production.

The Deluge has the most effective layout of any Manilla Road record. The album starts with several shorter and more aggressive tracks which are followed by two massive epics. The Deluge then closes off with a blistering fast instrumental that shows off Mark’s innate ability to write guitar solos. There’s an incredible array of variety found among the songs and I’ve never found myself bored listening to this record. With a little under forty minutes of material, Mark and co. waste absolutely no time delivering this variety.

Mark Shelton’s immense dedication to heavy metal can never be overstated. He wrote and performed music relentlessly with Manilla Road for over four decades. With his death, metal lost one of its most valiant stalwarts and an invaluable member of the community. Mark’s unwavering dedication to music is what made Manilla Road as great as they are. To me, The Deluge is his crowning achievement – a monolithic slab of epic heavy metal that stands nearly unrivaled.

Rest in power Mark “The Shark” Shelton – you were as good as they come.

Marcohateshipsters



..::TRACK-LIST::..

1. Dementia 3:09
2. Shadow In The Black 5:25
3. Divine Victim 3:11
4. Hammer Of The Witches 2:44
5. Morbid Tabernacle (Performer - Mike Metz) 1:53
6. Isle Of The Dead 2:53
7. Taken By Storm 3:19
8. The Deluge (8:22)
- Eye Of The Sea
- The Drowned Lands
- Engulfed Cathedral
9. Friction In Mass 6:32
10. Rest In Pieces 1:49


Bonus Tracks:
11. The Deluge (4-Track Pre-Production, Mixed 2015) 8:29
Mixed By [4-Track-Reel Mixed], Mastered By [4-Track-Reel Mastered By] - Neudi
Recorded By [Originally Recorded By] - Jay Merhoff, Max

12. Shadow In The Black (4-Track Pre-Production) 5:49
Recorded By [Originally Recorded By] - Jay Merhoff, Max
Transferred By [Tape Transfer By] - Tom Bartels

13. Friction In Mass (Live 1987) 7:04
Restoration [Restored By] - Neudi

14. Divine Victim (Live 2011) 3:16
Mixed By, Mastered By - Neudi

15. Hammer Of The Witches (Live 2014) 2:45
Mixed By, Mastered By - Neudi

16. The Deluge (Pre-Production, Randy Foxe Only) 8:31



..::OBSADA::..

Mark Shelton - lead vocals, guitars
Scott Park - bass
Randy Foxe - drums and percussion, backing vocals, synthesizer



https://www.youtube.com/watch?v=E-thqF5DYII


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Płyta 'The Deluge' wniosła sporo progresywnych elementów do epickiego stylu Manilli. Utwory stały się bardziej wielowątkowe, wielowarstwowe i bardziej rozbudowane, choć nie brakuje również krótkich i szybkich killerów, jak fantastyczne "Dementia" czy "Divine Victim". Wielu ludzi uważa tę właśnie płytę za najlepszą w dorobku Manilla Road, podobnie zresztą jak sam Mark. Wśród wszystkich utworów, na szczególną uwagę zasługuje wg mnie utwór tytułowy. To najdłuższy, najbardziej epicki i najbardziej rozbudowany kawałek. Łączy w sobie spokój i nastrojowość z ciężarem i potęgą. Genialny, monumentalny, balladowy początek, jeszcze bardziej genialne rozwinięcie, gdy zaczyna się "część właściwa". Mark w tym utworze pokazuje słuchaczowi cały swój kunszt wokalny mimo problemów z gardłem. Paleta barw jego głosu jest tak szeroka, że aż zdumiewająca. Bez żadnych problemów przechodzi od delikatnego, słodkiego zawodzenia, do mocnego śpiewu, w którym wspaniale "podnosi" swój głos. Jak dla mnie, utwór tytułowy jest zdecydowanie najwspanialszy z całej płyty. Prawdziwie epicki hymn z łagodnym początkiem, mocnym rozwinięciem i znów spokojnym zakończeniem, w którym słyszymy także szum morskich fal.

Wcale mnie to nie dziwi, bo o ile pierwsza część płyty to zwyczajnie zbiór utworów, to druga jej część jest opowieścią o potopie, zresztą taka tematyka zawsze strasznie Marka interesowała. Jak sam mówi, pociąga go wszystko to, co ukryte, niedostępne dla ludzi czy to pod wodą, czy pod powierzchnią ziemi. Wiąże się to między innymi z fascynacji najstarszą historią świata, gdy życie na Ziemi się tworzyło i ewoluowało przez wieki.

Paweł 'Atreju' Kowalewski


I’m just gonna preface this by saying that The Deluge is my absolute favourite Manilla Road album, and Manilla Road is my favourite band of all time, so it makes sense that this would be my favourite album of all time. The Deluge is something really special. It sounds like nothing this band ever recorded before or since. You can find at least some influence from older albums in each subsequent album; but this one is very much a lightning in a bottle type of album. And I think I know why. This whole thing, I can guarantee you, was both written and recorded on psychedelics. Even if Mark himself didn’t confirm that, which he did, I would 100% believe it and put money on it too. There’s just no way something this pure and magikal could have been written with a clear mind.

The album begins with a light howl, telling of what’s to come, before smashing your skull in with the beginning of Dementia. This opening track is something special. It’s concise, as is the album, but in its 3 minute runtime, totally demolishes your brain. It’s chaotic, especially in the drumming. Randy Foxe’s drumlines are always a bit ludicrous, but when you put that man on acid and give him a ripping track like this to work with, he’s gonna lay down some of the most insane drum tracks you’ve ever heard. They’re so preposterous that not even future drummer Neudi could play the song live, the only times they did were when Randy himself guested! This whole album is a masterclass of battery, every drummer who ever lived, is living or will ever live should listen to this song at least and even just attempt to play some of the shit that’s on it. The song also foreshadows later themes and stories on the album.

“Can’t seem to find the key….”

Shadow in the Black is the most elegant nonsense you’ll ever hear. I love reading the lyrics to this song on the insert, because the most random shit is capitalised for seemingly no reason.

“Here inside The Maze.. Trinity of Flame …
… Until The Dead rise from The Sea…”

The song itself though? It almost feels like two separate pieces. It’s on the longer side, over 5 minutes, but the sorrowful intro piece into the thrashy frenetic blast of sound are almost too different to be on the same track. The whiplash one gets listening to this song for the first time is like no other. This, alongside Road of Kings was the song that really got me into the band, I had never heard anything like it and all I wanted was more.

The next two songs, Divine Victim and Hammer of the Witches, thematically make no sense on this album, but I love them both anyway. They’re the only two songs that were ever really played live, and Hammer was only played because of the iconic quadrilogy: “Masque of the Red Death by the Hammer of the Witches’ Brew!!!!!”. Divine Victim is all about Joan of Arc, and is pretty upbeat and high energy by this album’s standards. It's also the least technically intensive, which is a testament to the pure power of The Deluge as a whole. Hammer of the Witches is a mid-paced beater with the ultimate earworm riff. Seriously, can you think of a better example of a short, simple, catchy riff? Maybe ‘D.Y.T.W.A.C.’ or ‘Medusa’, but neither of them have such a powerful bass backing them up. Scott Park absolutely kills it on this album, and he’s placed perfectly in the mix to give every note a little extra punch.

Morbid Tabernacle may be just an interlude to some, but to me it ties together the last two songs perfectly. It’s an organ, traditionally an instrument associated with the Church and Christianity, playing a tritone and just coming after a song about elden Christian evil. How perfect could it be? It’s even more punishing when I play it from my vinyl copy of the album, since it absolutely blares through the speakers louder than anything else and makes its presence known in your mind. You don’t forget about this mere interlude easily.

Isle of the Dead is a short but intense track to round off side A, and a pretty fun one lyrically. Blasphemous sailors are forever cursed to wind up at the Island Gate to Hell.. where living dead still walk the land… I love this stuff. It pairs excellently with Taken by Storm, which is why I wish this was on Side B so they could transition cleanly on the record… but it’s no big deal. Taken by Storm has some powerful basslines that give us the entry point into the crown jewel of this album, the title track The Deluge.

Would I say The Deluge is my favourite Manilla Road song? I don’t think I could even pick a favourite. Tree of Life, The Books of Skelos, Veils of Negative Existence, The Empire, Mark of the Beast, Venusian Sea, To Kill a King, Reign of Dreams, they’re all quite close. This really is a masterwork, though. Every second, from the beautiful yet somber intro in The Eye of the Sea to the majestic soloing and crushing riffs in The Drowned Lands to the melancholic chimes of the Engulfed Cathedral, the whole experience is a mystical epic of Atlantean mystery, and I love every second of it. This is an essential song in truly understanding what makes this band tick.

Friction in Mass rounds the album out with another quite long track, full of Manillan acid jargon.

“Oh, can’t you tell… The Magik is inside The Well…”

There it is again. The Well. You can’t go one album without mentioning the Well. What is it? Who knows. It must be holy. I’m very proud of the fact that I know the lyrics to this song off by heart, it’s a very weird and confusing song but I love it to bits. It’s also quite thrashy, arguably the most on the album, and it would feel right at home on Out of the Abyss or Mystification. The best part, though, is the spoken word segment in the middle. I’ve found myself listening to this album on long walks at night, and when this part comes on I just lose it in my head. Seriously, this evokes some serious emotion in me. This whole album does.

The Deluge is such a unique album, even by Manilla Road’s standards, where every album sounds extremely distinct. This sets the standard for all metal that goes on to release after it. It’s elegant, poignant, with a sprinkle of divinity and mystery, it’s all the fancy adjectives I love to throw around. If this album doesn’t get you invested in this band, then you probably shouldn’t even bother with them. This is Manilla Road at their absolute peak (of LSD use) and it should be heralded as nothing less than perfection.

MasterOfTheNight


The Manilla Road is long and triumphant. It spans forty years and eighteen studio albums. It’s a glorious one, with few blemishes and high point after high point. I’ve spent a lot of time listening to and reflecting on Manilla Road’s expansive discography since Mark “The Shark” Shelton passed away. Manilla Road’s catalogue is virtually unmatched, with very few bands getting anywhere close to their level of quality, consistency, and volume. Even with a discography as mighty as it is massive, one album stands out to me amongst the rest – The Deluge.

Manilla Road utilize a mix of US power, traditional metal, doom metal, and at times even thrash metal over long and loose song structures to create massive sounscapes. The Deluge represents the culmination and perfection of Manilla Road’s signature epic heavy metal style. Everything that is quintessentially Manilla Road is present here and out in full force.

From the aggressive “Hammer of the Witches” to the epic “Friction in Mass”, Manilla Road show off their superb songwriting capabilities. Mark Shelton was extremely talented at guitar and it showed in his music. The Deluge demonstrates this talent remarkably well – the riffs are unforgettable and incredibly varied. Randy Foxe’s drums are full and organic, helping to compliment Mark’s signature guitar tone. His drumming is impeccable and as aggressive as it possibly gets in the traditional vein of metal. With Scooter right beside him, they form an unstoppable duo of drum and bass that drive the music like no other.

The production on The Deluge is so incredibly raw and 80s that it would have hurt almost any other band. However in this case, it only lends to the Road’s mystical and arcane style of epic heavy metal. A more polished production would have taken away from Manilla Road’s unique sound. Shelton’s distinct “sorcerer guiding you through a dangerous journey” vocals are more suited to this style of production.

The Deluge has the most effective layout of any Manilla Road record. The album starts with several shorter and more aggressive tracks which are followed by two massive epics. The Deluge then closes off with a blistering fast instrumental that shows off Mark’s innate ability to write guitar solos. There’s an incredible array of variety found among the songs and I’ve never found myself bored listening to this record. With a little under forty minutes of material, Mark and co. waste absolutely no time delivering this variety.

Mark Shelton’s immense dedication to heavy metal can never be overstated. He wrote and performed music relentlessly with Manilla Road for over four decades. With his death, metal lost one of its most valiant stalwarts and an invaluable member of the community. Mark’s unwavering dedication to music is what made Manilla Road as great as they are. To me, The Deluge is his crowning achievement – a monolithic slab of epic heavy metal that stands nearly unrivaled.

Rest in power Mark “The Shark” Shelton – you were as good as they come.

Marcohateshipsters



..::TRACK-LIST::..

1. Dementia 3:09
2. Shadow In The Black 5:25
3. Divine Victim 3:11
4. Hammer Of The Witches 2:44
5. Morbid Tabernacle (Performer - Mike Metz) 1:53
6. Isle Of The Dead 2:53
7. Taken By Storm 3:19
8. The Deluge (8:22)
- Eye Of The Sea
- The Drowned Lands
- Engulfed Cathedral
9. Friction In Mass 6:32
10. Rest In Pieces 1:49


Bonus Tracks:
11. The Deluge (4-Track Pre-Production, Mixed 2015) 8:29
Mixed By [4-Track-Reel Mixed], Mastered By [4-Track-Reel Mastered By] - Neudi
Recorded By [Originally Recorded By] - Jay Merhoff, Max

12. Shadow In The Black (4-Track Pre-Production) 5:49
Recorded By [Originally Recorded By] - Jay Merhoff, Max
Transferred By [Tape Transfer By] - Tom Bartels

13. Friction In Mass (Live 1987) 7:04
Restoration [Restored By] - Neudi

14. Divine Victim (Live 2011) 3:16
Mixed By, Mastered By - Neudi

15. Hammer Of The Witches (Live 2014) 2:45
Mixed By, Mastered By - Neudi

16. The Deluge (Pre-Production, Randy Foxe Only) 8:31



..::OBSADA::..

Mark Shelton - lead vocals, guitars
Scott Park - bass
Randy Foxe - drums and percussion, backing vocals, synthesizer



https://www.youtube.com/watch?v=E-thqF5DYII


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Led Zeppelin - Golden Ballads
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Led Zeppelin
Album................: Golden Ballads
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1995
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 55 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: WH - Unofficial Release

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Led Zeppelin - Stairway to Heaven [08:06]
2. Led Zeppelin - All My Love [05:55]
3. Led Zeppelin - Since I've Been Loving You [07:30]
4. Led Zeppelin - Babe I'm Gonna Leave You [06:48]
5. Led Zeppelin - Thank You [04:33]
6. Led Zeppelin - The Rain Song [07:47]
7. Led Zeppelin - Down by the Seaside [05:19]
8. Led Zeppelin - I Can't Quit You Babe [04:24]
9. Led Zeppelin - Tea for One [09:28]
10. Led Zeppelin - Bron-Yr-Aur [02:06]
11. Led Zeppelin - The Battle of Evermore [05:55]
12. Led Zeppelin - What Is and What Should Never Be [04:44]

Playing Time.........: 01:12:40
Total Size...........: 406,36 MB