...( Info )...
Genre: Death/Doom Metal
Country of Artist (Band): Finland
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 50:03

...( TrackList )...
01. Denial
02. Beneath
03. Repent
04. Revelation
05. Alive
06. Sermon
07. Oblivion
08. Keyhole
09. Void

...( Info )...
Genre: Crossover Thrash Metal
Country of Artist (Band): USA
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 26:09

...( TrackList )...
01. Oath Broken (Radio Edit)
02. The Old Ways
03. Human Kaiju
04. Mork Borg
05. Lamentations
06. ...Turned Resentment
07. Third Eye
08. Cursebreaker
09. Child Return Home
10. Revealing Light

...( Info )...
Genre: Black/Thrash Metal
Country of Artist (Band): USA
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 41:05

...( TrackList )...
01. Intro...
02. Moonlight Sinners
03. Satan's Woman
04. Crimson Blades (Of Doom)
05. Transylvania
06. Intermission
07. Wrath of Steel (The Final Siege)
08. Blood of Belshazzar
09. Light the Deadly Fire!
10. Metalizer...Remetalized
11. Outro

...( Info )...

Artist: Savage
Title: Dancing in the Dark
Year: 2025
Genre: Italo-Disco

Duration: 00:55:54
Format/Codec: FLAC
Audio Bitrate: Lossless


...( TrackList )...

01 Dancing in the Dark (PAS Remix) 00:03:29
02 Dancing in the Dark (Lifelike Remix) 00:04:36
03 Dancing in the Dark (Extended) 00:04:36
04 Dancing in the Dark (Roby x & Gianni Bini Italopianohouse Remix) 00:03:22
05 Dancing in the Dark (Babert Remix) 00:04:28
06 Dancing in the Dark (John E.S. Remix) 00:04:34
07 Dancing in the Dark (Lifelike US Remix) 00:04:44
08 Dancing in the Dark (Also Playable Mono Remix) 00:06:07
09 Dancing in the Dark 00:03:33
10 Dancing in the Dark (Goh Remix) 00:04:05
11 Dancing in the Dark (Goh Afrikana Remix) 00:02:56
12 Dancing in the Dark (Also Playable Mono Dub) 00:05:48
13 Dancing in the Dark (Acappella) 00:03:31

...( Info )...
Genre: Stoner/Black Metal
Country of Artist (Band): Mexico
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 43:01

...( TrackList )...
01. The Calling
02. To Never Die
03. Devoid of Light
04. Lifeforce
05. They Call Us Death
06. Without the Word of God
07. Post Mortem Lullaby
08. Out for Blood
09. The Shape

...( Info )...

Artist: Kim Wilde
Title: Closer (Deluxe)
Year: 2025
Genre: Electronic, Rock, Pop
Style: Pop Rock, Synthwave, Ballad
Publisher (label): Cherry Red Records
Duration: 01:33:15
Format/Codec: FLAC
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: Lossless
Bit Depth: 24 Bit/44.1 kHz


...( TrackList )...

01. Midnight Train (00:03:28)
02. Scorpio (00:03:16)
03. Trail Of Destruction (00:04:04)
04. Sorrow Replaced (feat. Midge Ure) (00:04:17)
05. Lighthouse (00:05:46)
06. Love Is Love (00:04:26)
07. Rocket To The Moon (00:04:23)
08. Hourglass Human (feat. Scarlett Wilde) (00:04:20)
09. Stones And Bones (00:05:06)
10. Savasana (00:04:52)
11. Love Is Love (Dance Of Your Life Remix) (Dance Of Your Life Remix) (00:06:35)
12. Scorpio (Cenzo D'N'B DUB Remix) (Cenzo D'N'B DUB Remix) (00:04:00)
13. Trail Of Destruction (Project K Remix) (Project K Remix) (00:04:04)
14. Trail Of Destruction (Pensacola Mist Remix) (Pensacola Mist Remix) (00:04:29)
15. Midnight Train (Chrisarama Remix) (Chrisarama Remix) (00:04:11)
16. Midnight Train (Rayne Reznor Remix) (Rayne Reznor Remix) (00:02:45)
17. Midnight Train (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (00:03:27)
18. You Came (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (00:03:23)
19. Weather With You (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (00:04:59)
20. Never Trust A Stranger (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (00:03:46)
21. Trail Of Destruction (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (00:04:01)
22. Midnight Train (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (00:03:37)

..::INFO::..

Andy Bell (ur. 25 kwietnia 1964 w Peterborough) to brytyjski muzyk, wokalista duetu synthpopowego Erasure. Bell odpowiedział na ogłoszenie w gazecie, w którym poszukiwano piosenkarza. Jako czterdziesta pierwsza osoba, która się zgłosiła, Bell został wybrany przez Vince’a Clarke’a i wraz z nim założył Erasure. Bell i Clarke wspólnie sprzedali ponad 20 milionów płyt. Po nawiązaniu współpracy z Sanctuary Records pod koniec 2005 ukazał się solowy album Electric Blue, składający się z 14 utworów, wliczając w to 2 duety - z Claudią Brucken (z grupy muzycznej Propaganda) i Jakiem Shearsem (ze Scissor Sisters). Pierwszym singlem promującym Electric Blue był Crazy. Jest jednym z pierwszych wokalistów w Wielkiej Brytanii, którzy ujawnili swoją orientację homoseksualną. Jest zaangażowany w działania charytatywne, szczególnie w zwalczanie wirusa HIV. W 2004 ogłosił, że od 1998 jest nosicielem wirusa HIV. Wstawka zawiera trzeci album solowy Andy Bella.

Artist: Andy Bell

Title: Ten Crowns

Country: Wielka Brytania

Year: 2025

Genre: Synth Pop

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

1.Breaking Thru The Interstellar
2.Lies So Deep (Featuring Sarah Potenza)
3.Heart's A Liar (Featuring Deborah Harry)
4.For Today
5.Dance For Mercy
6.Don't Cha Know
7.Dawn Of Heaven's Gate
8.Godspell
9.Put Your Empathy On Ice
10.Thank You
11.Breaking Thru The Interstellar (Extended)
12.Don't Cha Know (Extended)
13.Dance 4 Mercy (Extended)
14.Hearts A Liar (Extended)

..::INFO::..

Zebrahead to amerykański zespół rockowy pochodzący z La Habra w Kalifornii, założony w 1996 roku. Oryginalny skład tworzyli Justin Mauriello (gitara, wokal), Greg Bergdorf (gitara), Ben Osmundson (gitara basowa) oraz Ed Udhus (perkusja). Do zespołu dołączył także Ali Tabatabaee jako raper i współwokalista, co nadało ich muzyce wymiar unikalnej mieszanki punk rocka i hip-hopu. Muzycznie Zebrahead łączy style takie jak punk rock, pop-punk, rapcore i alternatywny rock. Ich brzmienie charakteryzuje się energetycznymi riffami, melodyjnymi liniami wokalnymi i rapowanymi. fragmentami. Wydali trzynaście albumów studyjnych. Wstawka zawiera trzeci album studyjny i EPkę zespołu.

Title: Playmate Of The Year / Stupid Fat Americans

Artist: Zebrahead

Country: USA

Year: 2000/2001

Genre: Rock, Punk

Format / Codec: MP3
Audio bitrate: 320 kbps

..::TRACK-LIST::..

I Am
Playmate of the Year
Now or Never
Wasted
I’m Money
Go
What’s Goin’ On?
Subtract You
The Hell That Is My Life
E Generation
Livin’ Libido Loco
In My Room
All I Need
Deck The Halls

Wasted
Chrome
Swing
Deck The Halls
Jagg Off
Someday
Get Back

...( Info )...

Artist: Kim Wilde
Title: Closer
Year: 2025
Genre: Pop
Country: UK
Duration: 00:44:03
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps


...( TrackList )...

01 - Midnight Train [00:03:28]
02 - Scorpio [00:03:16]
03 - Trail Of Destruction [00:04:04]
04 - Sorrow Replaced [00:04:17]
05 - Lighthouse [00:05:47]
06 - Love Is Love [00:04:26]
07 - Rocket To The Moon [00:04:23]
08 - Hourglass Human [00:04:20]
09 - Stones And Bones [00:05:06]
10 - Savasana [00:04:52]

...( Info )...

Artist...............: Alison Krauss, Union Station, The Cox Family, Robert Plant
Album................: Discography
Genre................: Bluegrass, country, pop
Year.................: 1987-2025
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)

...( TrackList )...

1987 - Too Late To Cry
1989 - Two Highways (With Union Station)
1990 - I've Got That Old Feeling
1992 - Every Time You Say Goodbye (With Union Station)
1994 - I Know Who Holds Tomorrow (With The Cox Family)
1997 - So Long So Wrong (With Union Station)
1999 - Forget About It
2001 - New Favorite (With Union Station)
2002 - Live (With Union Station)
2004 - Lonely Runs Both Ways (With Union Station)
2005 - Home On The Highways (With Union Station)
2007 - A Hundred Miles Or More, A Collection
2007 - Raising Sand (With Robert Plant)
2009 - Essential Alison Krauss
2011 - Paper Airplane (With Union Station)
2017 - Windy City (Deluxe)
2021 - Raise The Roof (Deluxe)(With Robert Plant)
2025 - Arcadia (With Union Station)

...( Info )...

Artist...............: Kim Wilde
Album................: Closer (Deluxe)
Genre................: Synth-pop, pop, electronic pop.
Year.................: 2025
Codec................: Reference libFLAC 1.


...( TrackList )...

001. Kim Wilde - Midnight Train
002. Kim Wilde - Scorpio
003. Kim Wilde - Trail Of Destruction
004. Kim Wilde Feat. Midge Ure - Sorrow Replaced (feat. Midge Ure)
005. Kim Wilde - Lighthouse
006. Kim Wilde - Love Is Love
007. Kim Wilde - Rocket To The Moon
008. Kim Wilde Feat. Scarlett Wilde - Hourglass Human (feat. Scarlett Wilde)
009. Kim Wilde - Stones And Bones
010. Kim Wilde - Savasana
011. Kim Wilde - Love Is Love (Dance Of Your Life Remix) (Dance Of Your Life Remix)
012. Kim Wilde - Scorpio (Cenzo D'N'B DUB Remix) (Cenzo D'N'B DUB Remix)
013. Kim Wilde - Trail Of Destruction (Project K Remix) (Project K Remix)
014. Kim Wilde - Trail Of Destruction (Pensacola Mist Remix) (Pensacola Mist Remix)
015. Kim Wilde - Midnight Train (Chrisarama Remix) (Chrisarama Remix)
016. Kim Wilde - Midnight Train (Rayne Reznor Remix) (Rayne Reznor Remix)
017. Kim Wilde - Midnight Train (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025)
018. Kim Wilde - You Came (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025)
019. Kim Wilde - Weather With You (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025) (Live, BBC Radio 2 Piano Room, 4 February 2025)
020. Kim Wilde - Never Trust A Stranger (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025)
021. Kim Wilde - Trail Of Destruction (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025)
022. Kim Wilde - Midnight Train (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025) (Live, Indigo At The O2, London, 19 March 2025)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Szczeciński zespół 747 idzie za ciosem. Wydany w 2015 roku debiutancki album „Jeden za wszystkich” to album, który niezmiennie cieszy się powodzeniem wśród fanów ostrzejszych dźwięków. Zespół od wydania debiutu regularnie koncertuje podsumowując kolejny rok działalności nowym materiałem.
„Wspomnienia starych zdjęć” to nowy album na którym klaruje się styl 747. Utwory, których autorami są odpowiedzialny za muzykę, gitarzysta Kuba Krawczyk oraz wokalista i autor tekstów Paweł „Tygrys” Pawlicki, to szczere bezkompromisowe kompozycje, ostre w przekazie i trafiające w sedno tych spraw z którymi muzycy stykają się na co dzień.

- Najważniejszym z elementów muzykowania jest szczerość. Pomysły na muzykę powstawały zarówno w trakcie wesołych zakrapianych imprez i czasu beztroski jak i podczas dolin czy upadków życiowych – tak o swoich kompozycjach opowiada Kuba Krawczyk - Nie oszukuję siebie i ciągle jestem w zgodzie ze swoimi muzycznymi fascynacjami. Nowa płyta to nadal czadowy, energetyczny i ostry klimat gitarowy, niemniej nie brakuje na niej momentów refleksyjnych, nostalgicznych i nieco spokojniejszych niż poprzednio.

W utworze „Głos buntowników” na nowym albumie 747 usłyszymy gościnnie Bradera z zespołu Bachor.



..::TRACK-LIST::..

1. Intro
2. Dzieciaki z brudnych miast
3. Miłość ze starych zdjęć
4. 1984
5. List
6. Podniesiemy krzyk
7. Hardcore Punk
8. Vendetta
9. Głos buntowników feat. Brader (Bachor)
10. Nadejdzie dzień
11. Mój hejt
12. Ramię w ramię
13. Niezapomniani



..::OBSADA::..

Drums - Wojciech Ball
Guitar - Kuba Krawczyk, Przemysław Kruk
Vocals - Paweł 'Tygrys' Pawlicki
Bass Guitar - Bartek Fysz

Guest:
Guitar - Kieru (tracks: Głos Buntowników)




https://www.youtube.com/watch?v=WBzjtZzirTk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Szczeciński zespół 747 idzie za ciosem. Wydany w 2015 roku debiutancki album „Jeden za wszystkich” to album, który niezmiennie cieszy się powodzeniem wśród fanów ostrzejszych dźwięków. Zespół od wydania debiutu regularnie koncertuje podsumowując kolejny rok działalności nowym materiałem.
„Wspomnienia starych zdjęć” to nowy album na którym klaruje się styl 747. Utwory, których autorami są odpowiedzialny za muzykę, gitarzysta Kuba Krawczyk oraz wokalista i autor tekstów Paweł „Tygrys” Pawlicki, to szczere bezkompromisowe kompozycje, ostre w przekazie i trafiające w sedno tych spraw z którymi muzycy stykają się na co dzień.

- Najważniejszym z elementów muzykowania jest szczerość. Pomysły na muzykę powstawały zarówno w trakcie wesołych zakrapianych imprez i czasu beztroski jak i podczas dolin czy upadków życiowych – tak o swoich kompozycjach opowiada Kuba Krawczyk - Nie oszukuję siebie i ciągle jestem w zgodzie ze swoimi muzycznymi fascynacjami. Nowa płyta to nadal czadowy, energetyczny i ostry klimat gitarowy, niemniej nie brakuje na niej momentów refleksyjnych, nostalgicznych i nieco spokojniejszych niż poprzednio.

W utworze „Głos buntowników” na nowym albumie 747 usłyszymy gościnnie Bradera z zespołu Bachor.



..::TRACK-LIST::..

1. Intro
2. Dzieciaki z brudnych miast
3. Miłość ze starych zdjęć
4. 1984
5. List
6. Podniesiemy krzyk
7. Hardcore Punk
8. Vendetta
9. Głos buntowników feat. Brader (Bachor)
10. Nadejdzie dzień
11. Mój hejt
12. Ramię w ramię
13. Niezapomniani



..::OBSADA::..

Drums - Wojciech Ball
Guitar - Kuba Krawczyk, Przemysław Kruk
Vocals - Paweł 'Tygrys' Pawlicki
Bass Guitar - Bartek Fysz

Guest:
Guitar - Kieru (tracks: Głos Buntowników)




https://www.youtube.com/watch?v=WBzjtZzirTk



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten dwupłytowy CD śmiało mógłby się nazywać "Live At The BBC Vol. 3". Limitowane, wydane w obłędnej okładce i trwające dwie godziny (bez dwóch minut) dyski gromadzą 53 nagrania - w tym wersje niewydane wcześniej na oficjalnych: "Live At The BBC" (1994) oraz "On Air - Live At The BBC Vol. 2" (2013). Na płytach znalazły się również pominięte na wcześniejszych wydawnictwach Apple: "I Call Your Name", "I Should Have Known Better" oraz "The Night Before". Poza tym można usłyszeć sześć nagrań (w mocno przeciętnej jakości, ale zawsze to coś...) wykonanych na żywo dla radia BBC, w Manchesterze w 1962 roku - jeszcze z Pete'em Bestem (m.in. "Dream Baby", "A Picture Of You", "Memphis Tennessee" i "Besame Mucho")!

Generalnie zdecydowana większość nagrań jest w idealnej, bądź bardzo dobrej jakości dźwięku! Z tego co wiem, wszystkie nagrania zostały skorygowane pod względem prędkości przesuwu taśmy, ostrożnie odszumione i w miarę możliwości polepszone w stosunku do wersji krążących wśród fanów. Słuchałem tej płyty chyba ze dwadzieścia razy i wciąż nie mam dosyć!

JL

Daty rejestracji wpisałem przy tytułach utworów.



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Pop Go The Beatles Theme 1:07
Bass Violin - Paul McCartney
Drums - Ringo Starr
Lead Guitar - George Harrison
Rhythm Guitar - John Lennon

2. I Saw Her Standing There 2:38
3. Misery 1:48
4. Too Much Monkey Business 1:48
5. From Me To You 1:53
6. Please Please Me 1:53
7. A Shot Of Rhythm And Blues 2:05
8. Do You Want To Know A Secret 1:53
9. Boys 2:31
10. Thank You Girl 2:15
11. A Taste Of Honey 2:23
12. Love Me Do 2:43
13. Dream Baby 1:56
Drums - Pete Best

14. A Picture Of You 2:30
Drums - Pete Best

15. The Hippy Hippy Shake 1:55
16. All My Loving 2:07
17. Chains 2:23
18. Long Tall Sally 1:47
19. She Loves You 2:21
20. I Got To Find My Baby 1:57
21. Till There Was You 2:11
22. I'll Get You 2:02
23. Roll Over Beethoven 2:24
24. Everybody's Trying To Be My Baby 2:03
25. There's A Place 1:47
26. Some Other Guy 2:02
27. Memphis Tennessee 2:22
Drums - Pete Best

28. Please Mister Postman 2:17
Drums - Pete Best


CD 2:
1. Crimble Medley 0:31
2. I Want To Hold Your Hand 2:21
3. Matchbox 2:04
4. Sure To Fall 2:14
5. I Wanna Be Your Man 2:09
6. This Boy 2:15
7. Can't Buy Me Love 2:06
8. I Call Your Name 2:03
9. A Hard Day's Night 2:25
10. Honey Don't 2:18
11. I'm Happy Just To Dance With You 1:53
12. If I Fell 2:14
13. Ask Me Why 2:26
Drums - Pete Best

14. Besame Mucho 2:37
Drums - Pete Best

15. The Night Before 2:43
16. I Should Have Known Better 2:36
17. Anna (Go To Him) 2:59
18. Things We Said Today 2:32
19. Money (That's What I Want) 2:37
20. I'm A Loser 2:33
21. You Can't Do That 2:31
22. She's A Woman 2:47
23. Kansas City - Hey! Hey! Hey! Hey! 2:35
24. You Really Got A Hold On Me 2:54
25. Twist And Shout 2:31

All Tracks recorded in London except the ones with Pete Best, those were recorded in March - June 1962.



..::OBSADA::..

John Lennon - lead vocals, harmonica, rhytm guitar, piano, organ
Paul McCartney - lead vocals, bass, piano, organ, electric piano
George Harrison - lead guitar, lead and backing vocals
Ringo Starr - drums, tambourine, lead and backing vocals
+
Pete Best - drums (on live tracks, 1962)




https://www.youtube.com/watch?v=ONE7P2g_UmE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten dwupłytowy CD śmiało mógłby się nazywać "Live At The BBC Vol. 3". Limitowane, wydane w obłędnej okładce i trwające dwie godziny (bez dwóch minut) dyski gromadzą 53 nagrania - w tym wersje niewydane wcześniej na oficjalnych: "Live At The BBC" (1994) oraz "On Air - Live At The BBC Vol. 2" (2013). Na płytach znalazły się również pominięte na wcześniejszych wydawnictwach Apple: "I Call Your Name", "I Should Have Known Better" oraz "The Night Before". Poza tym można usłyszeć sześć nagrań (w mocno przeciętnej jakości, ale zawsze to coś...) wykonanych na żywo dla radia BBC, w Manchesterze w 1962 roku - jeszcze z Pete'em Bestem (m.in. "Dream Baby", "A Picture Of You", "Memphis Tennessee" i "Besame Mucho")!

Generalnie zdecydowana większość nagrań jest w idealnej, bądź bardzo dobrej jakości dźwięku! Z tego co wiem, wszystkie nagrania zostały skorygowane pod względem prędkości przesuwu taśmy, ostrożnie odszumione i w miarę możliwości polepszone w stosunku do wersji krążących wśród fanów. Słuchałem tej płyty chyba ze dwadzieścia razy i wciąż nie mam dosyć!

JL

Daty rejestracji wpisałem przy tytułach utworów.



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Pop Go The Beatles Theme 1:07
Bass Violin - Paul McCartney
Drums - Ringo Starr
Lead Guitar - George Harrison
Rhythm Guitar - John Lennon

2. I Saw Her Standing There 2:38
3. Misery 1:48
4. Too Much Monkey Business 1:48
5. From Me To You 1:53
6. Please Please Me 1:53
7. A Shot Of Rhythm And Blues 2:05
8. Do You Want To Know A Secret 1:53
9. Boys 2:31
10. Thank You Girl 2:15
11. A Taste Of Honey 2:23
12. Love Me Do 2:43
13. Dream Baby 1:56
Drums - Pete Best

14. A Picture Of You 2:30
Drums - Pete Best

15. The Hippy Hippy Shake 1:55
16. All My Loving 2:07
17. Chains 2:23
18. Long Tall Sally 1:47
19. She Loves You 2:21
20. I Got To Find My Baby 1:57
21. Till There Was You 2:11
22. I'll Get You 2:02
23. Roll Over Beethoven 2:24
24. Everybody's Trying To Be My Baby 2:03
25. There's A Place 1:47
26. Some Other Guy 2:02
27. Memphis Tennessee 2:22
Drums - Pete Best

28. Please Mister Postman 2:17
Drums - Pete Best


CD 2:
1. Crimble Medley 0:31
2. I Want To Hold Your Hand 2:21
3. Matchbox 2:04
4. Sure To Fall 2:14
5. I Wanna Be Your Man 2:09
6. This Boy 2:15
7. Can't Buy Me Love 2:06
8. I Call Your Name 2:03
9. A Hard Day's Night 2:25
10. Honey Don't 2:18
11. I'm Happy Just To Dance With You 1:53
12. If I Fell 2:14
13. Ask Me Why 2:26
Drums - Pete Best

14. Besame Mucho 2:37
Drums - Pete Best

15. The Night Before 2:43
16. I Should Have Known Better 2:36
17. Anna (Go To Him) 2:59
18. Things We Said Today 2:32
19. Money (That's What I Want) 2:37
20. I'm A Loser 2:33
21. You Can't Do That 2:31
22. She's A Woman 2:47
23. Kansas City - Hey! Hey! Hey! Hey! 2:35
24. You Really Got A Hold On Me 2:54
25. Twist And Shout 2:31

All Tracks recorded in London except the ones with Pete Best, those were recorded in March - June 1962.



..::OBSADA::..

John Lennon - lead vocals, harmonica, rhytm guitar, piano, organ
Paul McCartney - lead vocals, bass, piano, organ, electric piano
George Harrison - lead guitar, lead and backing vocals
Ringo Starr - drums, tambourine, lead and backing vocals
+
Pete Best - drums (on live tracks, 1962)




https://www.youtube.com/watch?v=ONE7P2g_UmE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Johnny Hallyday - On Stage - (3 CD)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Johnny Hallyday
Album................: On Stage
Genre................: Pop, Rock
Source...............: CD
Year.................: 2013
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 69-71 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Warner Music France

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Johnny Hallyday - Intro [02:48]
2. Johnny Hallyday - Allumer le feu [04:40]
3. Johnny Hallyday - Je suis né dans la rue [05:03]
4. Johnny Hallyday - Excuse-moi partenaire [03:40]
5. Johnny Hallyday - Ma gueule [03:53]
6. Johnny Hallyday - Marie (Orchestre symphonique) [04:00]
7. Johnny Hallyday - Deux étrangers [05:43]
8. Johnny Hallyday - Diego (Orchestre symphonique) [04:26]
9. Johnny Hallyday - Quelque chose de Tennessee (Orchestre symphonique)[04:22]
10. Johnny Hallyday - Poeme sur la 7eme (Orchestre symphonique)[03:43]
11. Johnny Hallyday - Requiem pour un fou [04:24]
12. Johnny Hallyday - I Who Have Nothing [03:59]
13. Johnny Hallyday - Gabrielle [06:16]
14. Johnny Hallyday - Je la croise tous les matins [06:36]
15. Johnny Hallyday - Hey Joe [04:36]

Playing Time.........: 01:08:17
Total Size...........: 460,52 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Johnny Hallyday - L’Idole des jeunes [02:27]
2. Johnny Hallyday - Joue pas de Rock’n’Roll [03:35]
3. Johnny Hallyday - I’m Gonna Sit Right Down and Cry Over You[02:09]
4. Johnny Hallyday - Elle est terrible [02:01]
5. Johnny Hallyday - Cours plus vite Charlie [02:41]
6. Johnny Hallyday - Tes tendres années [02:12]
7. Johnny Hallyday - Que je t’aime [04:20]
8. Johnny Hallyday - Oh ma jolie Sarah [04:38]
9. Johnny Hallyday - Cet homme que voila [04:01]
10. Johnny Hallyday - Fils de personne [04:13]
11. Johnny Hallyday - L’Envie [05:01]
12. Johnny Hallyday - L’Amour a mort [04:31]
13. Johnny Hallyday - La Musique que j’aime [06:31]
14. Johnny Hallyday - L’Attente [04:09]
15. Johnny Hallyday - Quand on n’a que l’amour [03:59]

Playing Time.........: 56:38
Total Size...........: 333,95 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 3 (Bonus)
---------------------------------------------------------------------

1. Johnny Hallyday - Rock’n’Roll Attitude [03:31]
2. Johnny Hallyday - Quelque chose de Tennessee [04:16]
3. Johnny Hallyday - Diego [03:41]

Playing Time.........: 11:28
Total Size...........: 81,98 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nawet nie wiem, kiedy te trzy lata minęły od wydania „Secret Spies of the Horned Partician”. Wracam do tej płyty regularnie, zresztą jak i do każdego innego wydawnictwa Owls Woods Graves. I szczerze się ucieszyłem na wieść o „Strix”.

Czyli trzeciej pełnowymiarowej płycie zespołu. Myślę, że grupa już na dobra uwiła sobie sowie gniazdo (ha, wyszło mi porównanie wielopoziomowe!) w tej black / punkowo – chuligańskiej stylistyce. Mnie pasuje – sprawa jest prosta, ta muzyka ma być po prostu czymś fajnym, raz agresywnym, a raz melodyjnym. A równocześnie osadzonym w konkretnej stylistyce i klimacie. Stąd też każdorazowo odpalając płytę Owls Woods Graves mam przed oczyma black metalowych chuliganów biegnących przez zimowy las i drących na całe gardło szlagiery o różnej proweniencji. Przy każdej recenzji wydawnictw Owls Woods Graves przedstawiam Wam korowód nazw sceny black metalowej, punkowej, hard core’owej, ale dziś Wam już tej wyliczanki oszczędzę – te szyldy nie zmieniły się drastycznie, może jednych jest tym razem mniej, innych więcej. Cały czas jednak podobnie, jak na wcześniejszych albumach.

Ano właśnie, czy to też nie jest tak, że ten zespół zaczyna zjadać swój własny ogon? Pewnie jakbym był do nich jakoś negatywnie nastawiony – mógłbym tak mówić. Jak dla mnie to chyba jeszcze nie wyczerpali tej formuły, choć nie ukrywam, że trudno mi powiedzieć, czego jeszcze mogę się spodziewać po nich w przyszłości. Pewnie okładki von Rittera, pewnie punkowo – blackowej przeplatanki. Nie ubolewam z tego powodu absolutnie, bo takich kawałków jak „Anarcho – Occultism”, „Black Flame in Our Hearts”, „Say No to Heaven” czy pewnie jeszcze spokojnie paru z tego albumu to mogę słuchać na okrągło. I wiecie – nie znudzą mi się. Z drugiej strony, jakoś nie potrafię wskazać na tym albumie takiego, że tak się wyrażę, hitu jak „Idzie Diabeł” czy „Antichristian Hooligans”.

Pewnie jakbym słuchał tylko Owls Woods Graves to tak, natomiast mając tyle muzyki dookoła, różnego kalibru ciężkości i różnego gatunku, bardzo często łapię się że puszczam sobie ten zespół właśnie by odreagować. I tu w zasadzie zawsze jest to losowa pozycja z ich dyskografii. „Strix” dołącza tym samym do nich.

Czy to dobra rekomendacja dla tej płyty? Myślę, że chyba tak – przecież tego typu muzyki słuchamy, by było nam dobrze. Słuchając „Strix” mam bardzo dobrze.

Oracle


Pierwszy krążek Owls Woods Graves jakoś tak kompletnie mi jednym uchem wleciał, by zaraz wylecieć drugim. „Secret Species of the Horned Patrician” z kolei na tyle gładko mi weszła, że wylecieć z głowy długo w ogóle nie chciała. Zastanawiałem się zatem, jaki będzie krążek numer trzy. Po pierwszym odsłuchy byłem nieco rozczarowany. Zdawało mi się, że chłopaki chcieli na siłę nagrać „Tajemnicze Gatunki…” vol. 2. Po chwili jednak, dokładnie po kolejnych dwóch rundkach, otrząsnąłem się nieco. Bo przecież czego oczekiwałem? Że Owls Woods Graves nagle zmienią styl? No ni chuja, oni po prostu grają tak, jak im serce podpowiada, i w stylu, który dyktuje puls. Domyślacie się zapewne, że zmian stylistycznych na „Strix” nie uświadczymy. I to w sumie bardzo dobrze, bo kiedy trucizna tłoczona przez Krakowiaków rozejdzie się po organizmie, to robi słuchaczowi naprawdę dobrze. Wiemy, że zespół porusza się w stylistyce black / punkowej (uogólniając)? Wiemy. Wiemy, że lubi między bardziej tradycyjne, oparte na zimnym tremolo, kawałki wrzucić jakiś hicior do pośpiewania? Wiemy. Wiemy, że mnogo tu d-beatów i że nóżka sama przy tych rytmach tupie? Wiemy. A że blasty, wokale krzyczane i czyste, takie nieco pijackie, że równe to pod względem poziomu niemal jak blat stołu i nieźle kopie w dupsko? No jasne, że tak! Wiemy zatem wszystko. „Strix” nie jest albumem ani trochę odkrywczym. Jest to muzyka zagrana przez ludzi, którzy ją czują, dla ludzi… którzy ją czują. Dokonywanie na tym krążku dysekcji kompletnie mija się z celem, bo wyszły by z tego same oczywiste oczywistości, padłoby pewnie kilka klasycznych nazw, i zabrzmiałoby to banalnie. Choć z drugiej strony muzyka Owls Woods Graves jest banalna! Prosta jak konstrukcja młotka, chwytliwa i idealna do zimnego z pianką. Co ja zatem będę się rozwodził. Każdy, komu poprzednie piosenki zespołu się podobały, może po nowe nagrania sięgać w ciemno. A jeśli ktoś w takiej stylistyce nie gustuje, to ja już nic na to nie poradzę. U mnie kręci się od wczoraj non stop. I zapewne pokręci się jeszcze dłużej jak tylko dostanę w ręce kopię fizyczną. Wam też radzę się zaopatrzyć, bo warto.

jesusatan


Raising a vile flag for the malevolent beast which lurks within the shadowy, curse-ridden forest they’d inhabit Kraków, Poland-based hardcore punk/black metal quartet OWLS WOODS GRAVES reassemble for a third round of their pitch blackened vision of street punk. ‘Strix‘ manifests as decadelong built ideal, or, an equitable ratio served per their extreme metalpunk fusion, a style which welds black metal voicing and rhythmus onto oft melodic hardcore punk built framing. The effect here is tough as nails, an immersive roll through pieces which share relevance to ‘old school’ hardcore punk and black metal alike while still retaining the tuneful potential of each.

Owls Woods Graves formed circa 2015 by way of guitarist, vocalist, bassist The Fall (Hauntologist, Over the Voids…) and guitarist E.V.T. (Whalesong) both of whom I believe were original members of Medico Peste as well as long-running members of Mgła‘s live band. Their intent was something they’ve variously described as “haunted woods hardcore”, essentially blackened punk music which appears to frame interest in hardcore punk broadly. I’ve found their sound touches upon the more melodic hardcore side of late 90’s oi!/street punk revivalism and 80’s NY/DC trampling, riff-driven action rather than the usual slopped out d-beaten treatments by extreme metal musicians. You could compare the full effect to anything from (earliest) Kvelertak to Raspberry Bulbs and be at least somewhere nearby their work but these are poor assessments in terms of the melodic knack found on their debut EP (‘Owls Woods Graves‘, 2016) where a quick rip through “Do You Deny the Devil?” should reinforce thier own character. If you are looking for a snarling, spitting and even kinda blasted-at hardcore punk record with some mild black metal inspiration their debut LP (‘Citizenship of the Abyss‘, 2019) pretty much nailed it as the peak of the duo’s efforts prior to expansion. The range of their song-over-song differentiation, vocal expression, general focus on the riff and the beating at hand impressed me right away.

Beyond that first record Owls Woods Graves expanded to a quartet and soon introduced a far more black metal directed sound on album number two (‘Secret Spies of the Horned Patrician‘, 2023) where songs like “Obscure Monastery” were bolstered by the dread of black metal, contrasting with the quick-change prone pulse of their work otherwise while retaining some of the song-along qualities (“Antichristian Hooligan” etc.). This’d more-or-less set expectations for album number three to follow a similar path but with ‘Strix‘ it seems they’ve intended more of a balancing act rather than follow that exact same path. While the hard shouted pummel of the band’s earlier releases is now more front and center they’ve not culled all black metal informed guitar work and instead they’ve blended it within, fusing both realms more seamlessly.

Album opener “They Come Again” resembles this with some immediacy, within the introductory riff even, as they proceed to flow between nauseous black metal drain and muscled-out, shouted hardcore drive ’til the vocal melody introduced nearby ~2:26 minutes into the song feels like a moment of true merger. There were similar movements on the previous album but I’d argue the greater sprawl of ‘Strix‘ is more unflinching in this regard while sporting both variety and more propulsive force on its side. We’re about a minute away from whoa-oh whoa group shouts and a percussive black metal groove (“The Aura of Knives”) at that point and never more than a few minutes into the next idea before its spent and Owls Woods Graves manages to pivot. As a fan of actual hardcore punk with some canonical ties to the 80’s/90’s it is rare that any band manages to infuse -any- extreme metal technique or excess into these forms with appreciation for the tuneful (not just aggressive) nature of the sub-genre. On the right through this album there’s no doubt these folks aren’t trespassers and that taste and fandom are there informing every move.

For my own taste “The Flag is Raised” is the best example of both realms making good sense in conjoin with the thrashing gallop-and-step of its initial movement, the snarl of its declarative verses and the wind-up toward the anthemic street punk (see also: “Black Flame in Our Hearts”) informed lead guitar melody which serves the ride out. If we tap into the heroic, anthemic, chivalric or however you’d describe the melodic side of many black metal bands in Germany, France and even Finland today the you can see how so many are on the verge or indulging in similar melodic punk for effect. That said the kind of ska-punk trot of “Non Entirely Human” is something different of course as we begin to feel the heat near the end of Side A. I could go on with some manner of remark for each of the ten songs included here but the bigger picture here is that they flow together well enough that the ‘Strix‘ experience becomes notably immersive without losing its diabolic edge (re: “Anarco-Occultism”).

I don’t know whether or not that thought will fall right out of your damned ear immediately when “Black Flame in Our Hearts” hits like a circa ’98 Hellcat Records single but it is one of my favorite pieces on the album for that opening melody calling back to my own high school era, redeeming the Norsk black n’ roll rattle of “Nightshifts” before it. Otherwise the album’s second half ends on a much darker tone with the double length “Winged They Come” for its closer, a sort of crust informed epic with bleak, cold dread waiting at its peak. At just around ~35 minutes ‘Strix‘ is around the right length to avoid tiring the punk attuned listener without underfeeding the extreme metal mind. While some of its highs are informed by familiar tropes to some degree it is refreshing to not find the full taint of black metal overtaking their ultimate combination of metal and punk here. This the primary success of Owls Woods Graves‘ work beyond presenting inspired, tuneful yet bleakly narrated haunt. For my own taste it is their finest work to date in terms of balancing hardcore punk and black metal into coherence though I’d generally enjoyed it just as much as their first LP. A high recommendation.

terraasymmetry



..::TRACK-LIST::..

1. They Come Again 03:40
2. The Aura Of Knives 02:45
3. The Flag is Raised 03:22
4. Not Entirely Human 03:02
5. Anarcho-Occultism 02:04
6. The Cliff Dance 03:32
7. Nightshifts 02:53
8. Black Flame In Our Hearts 03:59
9. Say No To Heaven 02:59
10. Winged They Come 06:17



..::OBSADA::..

The Fall - Vox, Lrx, Guitar
EVT - Guitar
MD - Bass
Prof. K - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=efklOMVJ1xU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nawet nie wiem, kiedy te trzy lata minęły od wydania „Secret Spies of the Horned Partician”. Wracam do tej płyty regularnie, zresztą jak i do każdego innego wydawnictwa Owls Woods Graves. I szczerze się ucieszyłem na wieść o „Strix”.

Czyli trzeciej pełnowymiarowej płycie zespołu. Myślę, że grupa już na dobra uwiła sobie sowie gniazdo (ha, wyszło mi porównanie wielopoziomowe!) w tej black / punkowo – chuligańskiej stylistyce. Mnie pasuje – sprawa jest prosta, ta muzyka ma być po prostu czymś fajnym, raz agresywnym, a raz melodyjnym. A równocześnie osadzonym w konkretnej stylistyce i klimacie. Stąd też każdorazowo odpalając płytę Owls Woods Graves mam przed oczyma black metalowych chuliganów biegnących przez zimowy las i drących na całe gardło szlagiery o różnej proweniencji. Przy każdej recenzji wydawnictw Owls Woods Graves przedstawiam Wam korowód nazw sceny black metalowej, punkowej, hard core’owej, ale dziś Wam już tej wyliczanki oszczędzę – te szyldy nie zmieniły się drastycznie, może jednych jest tym razem mniej, innych więcej. Cały czas jednak podobnie, jak na wcześniejszych albumach.

Ano właśnie, czy to też nie jest tak, że ten zespół zaczyna zjadać swój własny ogon? Pewnie jakbym był do nich jakoś negatywnie nastawiony – mógłbym tak mówić. Jak dla mnie to chyba jeszcze nie wyczerpali tej formuły, choć nie ukrywam, że trudno mi powiedzieć, czego jeszcze mogę się spodziewać po nich w przyszłości. Pewnie okładki von Rittera, pewnie punkowo – blackowej przeplatanki. Nie ubolewam z tego powodu absolutnie, bo takich kawałków jak „Anarcho – Occultism”, „Black Flame in Our Hearts”, „Say No to Heaven” czy pewnie jeszcze spokojnie paru z tego albumu to mogę słuchać na okrągło. I wiecie – nie znudzą mi się. Z drugiej strony, jakoś nie potrafię wskazać na tym albumie takiego, że tak się wyrażę, hitu jak „Idzie Diabeł” czy „Antichristian Hooligans”.

Pewnie jakbym słuchał tylko Owls Woods Graves to tak, natomiast mając tyle muzyki dookoła, różnego kalibru ciężkości i różnego gatunku, bardzo często łapię się że puszczam sobie ten zespół właśnie by odreagować. I tu w zasadzie zawsze jest to losowa pozycja z ich dyskografii. „Strix” dołącza tym samym do nich.

Czy to dobra rekomendacja dla tej płyty? Myślę, że chyba tak – przecież tego typu muzyki słuchamy, by było nam dobrze. Słuchając „Strix” mam bardzo dobrze.

Oracle


Pierwszy krążek Owls Woods Graves jakoś tak kompletnie mi jednym uchem wleciał, by zaraz wylecieć drugim. „Secret Species of the Horned Patrician” z kolei na tyle gładko mi weszła, że wylecieć z głowy długo w ogóle nie chciała. Zastanawiałem się zatem, jaki będzie krążek numer trzy. Po pierwszym odsłuchy byłem nieco rozczarowany. Zdawało mi się, że chłopaki chcieli na siłę nagrać „Tajemnicze Gatunki…” vol. 2. Po chwili jednak, dokładnie po kolejnych dwóch rundkach, otrząsnąłem się nieco. Bo przecież czego oczekiwałem? Że Owls Woods Graves nagle zmienią styl? No ni chuja, oni po prostu grają tak, jak im serce podpowiada, i w stylu, który dyktuje puls. Domyślacie się zapewne, że zmian stylistycznych na „Strix” nie uświadczymy. I to w sumie bardzo dobrze, bo kiedy trucizna tłoczona przez Krakowiaków rozejdzie się po organizmie, to robi słuchaczowi naprawdę dobrze. Wiemy, że zespół porusza się w stylistyce black / punkowej (uogólniając)? Wiemy. Wiemy, że lubi między bardziej tradycyjne, oparte na zimnym tremolo, kawałki wrzucić jakiś hicior do pośpiewania? Wiemy. Wiemy, że mnogo tu d-beatów i że nóżka sama przy tych rytmach tupie? Wiemy. A że blasty, wokale krzyczane i czyste, takie nieco pijackie, że równe to pod względem poziomu niemal jak blat stołu i nieźle kopie w dupsko? No jasne, że tak! Wiemy zatem wszystko. „Strix” nie jest albumem ani trochę odkrywczym. Jest to muzyka zagrana przez ludzi, którzy ją czują, dla ludzi… którzy ją czują. Dokonywanie na tym krążku dysekcji kompletnie mija się z celem, bo wyszły by z tego same oczywiste oczywistości, padłoby pewnie kilka klasycznych nazw, i zabrzmiałoby to banalnie. Choć z drugiej strony muzyka Owls Woods Graves jest banalna! Prosta jak konstrukcja młotka, chwytliwa i idealna do zimnego z pianką. Co ja zatem będę się rozwodził. Każdy, komu poprzednie piosenki zespołu się podobały, może po nowe nagrania sięgać w ciemno. A jeśli ktoś w takiej stylistyce nie gustuje, to ja już nic na to nie poradzę. U mnie kręci się od wczoraj non stop. I zapewne pokręci się jeszcze dłużej jak tylko dostanę w ręce kopię fizyczną. Wam też radzę się zaopatrzyć, bo warto.

jesusatan


Raising a vile flag for the malevolent beast which lurks within the shadowy, curse-ridden forest they’d inhabit Kraków, Poland-based hardcore punk/black metal quartet OWLS WOODS GRAVES reassemble for a third round of their pitch blackened vision of street punk. ‘Strix‘ manifests as decadelong built ideal, or, an equitable ratio served per their extreme metalpunk fusion, a style which welds black metal voicing and rhythmus onto oft melodic hardcore punk built framing. The effect here is tough as nails, an immersive roll through pieces which share relevance to ‘old school’ hardcore punk and black metal alike while still retaining the tuneful potential of each.

Owls Woods Graves formed circa 2015 by way of guitarist, vocalist, bassist The Fall (Hauntologist, Over the Voids…) and guitarist E.V.T. (Whalesong) both of whom I believe were original members of Medico Peste as well as long-running members of Mgła‘s live band. Their intent was something they’ve variously described as “haunted woods hardcore”, essentially blackened punk music which appears to frame interest in hardcore punk broadly. I’ve found their sound touches upon the more melodic hardcore side of late 90’s oi!/street punk revivalism and 80’s NY/DC trampling, riff-driven action rather than the usual slopped out d-beaten treatments by extreme metal musicians. You could compare the full effect to anything from (earliest) Kvelertak to Raspberry Bulbs and be at least somewhere nearby their work but these are poor assessments in terms of the melodic knack found on their debut EP (‘Owls Woods Graves‘, 2016) where a quick rip through “Do You Deny the Devil?” should reinforce thier own character. If you are looking for a snarling, spitting and even kinda blasted-at hardcore punk record with some mild black metal inspiration their debut LP (‘Citizenship of the Abyss‘, 2019) pretty much nailed it as the peak of the duo’s efforts prior to expansion. The range of their song-over-song differentiation, vocal expression, general focus on the riff and the beating at hand impressed me right away.

Beyond that first record Owls Woods Graves expanded to a quartet and soon introduced a far more black metal directed sound on album number two (‘Secret Spies of the Horned Patrician‘, 2023) where songs like “Obscure Monastery” were bolstered by the dread of black metal, contrasting with the quick-change prone pulse of their work otherwise while retaining some of the song-along qualities (“Antichristian Hooligan” etc.). This’d more-or-less set expectations for album number three to follow a similar path but with ‘Strix‘ it seems they’ve intended more of a balancing act rather than follow that exact same path. While the hard shouted pummel of the band’s earlier releases is now more front and center they’ve not culled all black metal informed guitar work and instead they’ve blended it within, fusing both realms more seamlessly.

Album opener “They Come Again” resembles this with some immediacy, within the introductory riff even, as they proceed to flow between nauseous black metal drain and muscled-out, shouted hardcore drive ’til the vocal melody introduced nearby ~2:26 minutes into the song feels like a moment of true merger. There were similar movements on the previous album but I’d argue the greater sprawl of ‘Strix‘ is more unflinching in this regard while sporting both variety and more propulsive force on its side. We’re about a minute away from whoa-oh whoa group shouts and a percussive black metal groove (“The Aura of Knives”) at that point and never more than a few minutes into the next idea before its spent and Owls Woods Graves manages to pivot. As a fan of actual hardcore punk with some canonical ties to the 80’s/90’s it is rare that any band manages to infuse -any- extreme metal technique or excess into these forms with appreciation for the tuneful (not just aggressive) nature of the sub-genre. On the right through this album there’s no doubt these folks aren’t trespassers and that taste and fandom are there informing every move.

For my own taste “The Flag is Raised” is the best example of both realms making good sense in conjoin with the thrashing gallop-and-step of its initial movement, the snarl of its declarative verses and the wind-up toward the anthemic street punk (see also: “Black Flame in Our Hearts”) informed lead guitar melody which serves the ride out. If we tap into the heroic, anthemic, chivalric or however you’d describe the melodic side of many black metal bands in Germany, France and even Finland today the you can see how so many are on the verge or indulging in similar melodic punk for effect. That said the kind of ska-punk trot of “Non Entirely Human” is something different of course as we begin to feel the heat near the end of Side A. I could go on with some manner of remark for each of the ten songs included here but the bigger picture here is that they flow together well enough that the ‘Strix‘ experience becomes notably immersive without losing its diabolic edge (re: “Anarco-Occultism”).

I don’t know whether or not that thought will fall right out of your damned ear immediately when “Black Flame in Our Hearts” hits like a circa ’98 Hellcat Records single but it is one of my favorite pieces on the album for that opening melody calling back to my own high school era, redeeming the Norsk black n’ roll rattle of “Nightshifts” before it. Otherwise the album’s second half ends on a much darker tone with the double length “Winged They Come” for its closer, a sort of crust informed epic with bleak, cold dread waiting at its peak. At just around ~35 minutes ‘Strix‘ is around the right length to avoid tiring the punk attuned listener without underfeeding the extreme metal mind. While some of its highs are informed by familiar tropes to some degree it is refreshing to not find the full taint of black metal overtaking their ultimate combination of metal and punk here. This the primary success of Owls Woods Graves‘ work beyond presenting inspired, tuneful yet bleakly narrated haunt. For my own taste it is their finest work to date in terms of balancing hardcore punk and black metal into coherence though I’d generally enjoyed it just as much as their first LP. A high recommendation.

terraasymmetry



..::TRACK-LIST::..

1. They Come Again 03:40
2. The Aura Of Knives 02:45
3. The Flag is Raised 03:22
4. Not Entirely Human 03:02
5. Anarcho-Occultism 02:04
6. The Cliff Dance 03:32
7. Nightshifts 02:53
8. Black Flame In Our Hearts 03:59
9. Say No To Heaven 02:59
10. Winged They Come 06:17



..::OBSADA::..

The Fall - Vox, Lrx, Guitar
EVT - Guitar
MD - Bass
Prof. K - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=efklOMVJ1xU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany w 1970 roku, autentycznie legendarny album należący do kanonu amerykańskiego 'undergroundowego' heavy-psych-rocka. Zdecydowanie bardziej 'heavy' niż 'psych'. Jedyny album grupy bardzo udanie łączył ciężkie, soczyste gitarowe brzmienia i dynamiczną, bardzo precyzyjną grę sekcji rytmicznej, z elementami gasnącej właśnie psychodelii. Ta płyta to prawdziwy dynamit w stylu Josefus, Maypole, Tin House czy Dragonfly! Oryginalny winyl w idealnym stanie wart jest 400 euro.

JL

Pochodzący z Haverhill w stanie Massachusetts kwartet EUCLID był kamieniem węgielnym tworząc podstawę fundamentu, na której oparł się amerykański hard rocka na początku lat 70-tych. W Europie zupełnie nieznany, po drugiej stronie Atlantyku mający status zespołu kultowego. Grupę utworzyli bracia Leavitt: Jay (dr) i Gary (g. voc) wcześniej kierujący zespołem The Cobras. Co ciekawe, w 5-cio osobowym składzie The Cobras znalazło się też miejsce dla ich siostry Holly (Jay i Holly byli bliźniakami). W 1966 roku nagrali najbardziej niesamowitego singla w historii garage rocka. Mała płytka „I Wanna Be Your Love/Instant Heartache” od dziesięcioleci budzi podziw szczególnie za maniakalny wokal i jadowitą gitarę. Jeden z ówczesnych recenzentów napisał wręcz: „Rodzice chrońcie swe córki przed tym nagraniem. Inaczej zbyt szybko stracą swą niewinność”.

Oprócz braci Leavitt w zespole EUCLID znaleźli się: Ralph Mazzota (g. voc) i pochodzący z dalekiej Rygi (Łotwa) Maris (bg). Wywodząc się z różnych środowisk muzycznych byli doświadczonymi muzykami. O braciach Leavitt już wspominałem. Z kolei Ralph Mazzota grał z powodzeniem w psychodelicznej grupie Lazy Smoke, a bardzo elegancko poruszający się po scenie i do tego świetny basista Maris występował z garażowym The Ones. Wpływy jakie przynieśli ze sobą zaowocowały muzycznym konglomeratem, który sprawił, że jedną nogą byli jeszcze w latach 60-tych (psychodelia), ale drugą pewnie postawili w lata 70-te (hard rock).

EUCLID został zauważony przez łowcę talentów i właściciela firmy fonograficznej Flying Dutchman Productions Amsterdam Records, Boba Thiele, który od ręki podpisał z muzykami kontrakt. Jay Leavitt: „Flying Dutchman było w zasadzie wytwórnią jazzową. Pomyślałem wówczas: „O co im do diabła chodzi? My nie gramy jazzu…” Skoro jednak nadarzyła się okazja, grzechem było odmówić.” Sesje odbyły się w studiach Fleetwood Records w Revere, gdzie nagrywały lokalne grupy z Massachusetts. Bob Thiele do produkcji płyty zaangażował legendarnego producenta Bobby Herne’a. Album pod tytułem „Heavy Equipment” z okładką zaprojektowaną przez Boba Flynna ukazał się na początku 1970 roku.

Najfajniejszych rzeczą na tym albumie jest jego spójność, co w przypadku odmiennych zainteresowań muzycznych całej czwórki nie wydawało się tak oczywiste. EUCLID to esencja tego, co było wówczas najlepsze, a więc surowy, drapieżny, wysokoenergetyczny garage rock zmieszany z psychodelią, któremu towarzyszyły równie niesamowite, krystaliczne harmonie wokalne skompensowane brutalnym, męskim śpiewem w stylu „jeńców nie bierzemy”. Te elementy w połączeniu z ciężkim brzmieniem przyniosły doskonały efekt w postaci heavy rockowego albumu – jednego z najlepszych jaki nagrano w Stanach w owych wczesnych latach 70-tych. Trzeba przyznać, że produkcja płyty jest na najwyższym poziomie. Ten album to bestia, a Bobby Herne odwalił kawał świetnej roboty.

Całość otwiera kompozycja podzielona na trzy części: „Shadows Of Life”, „On The Way” i „Bye, Bye Baby”. Część pierwsza, nazwę ją „A”, z miejsca atakuje mocarnym brzmieniem sekcji rytmicznej, a gitarowy riff napędzany testosteronem uderza z siłą przejeżdżającego przez drogę ciężkiego sprzętu budowlanego. Klimat rozjaśnia się nieco w części „B” gdzie grupa pokazuje swoją psychodeliczną stronę. Senna, oderwana od realiów atmosfera sączy się przez cztery i pół minuty nawiązując do Pink Floyd ery Barretta. Tempo jednak nie siada, utrzymuje się i rozwija do części „C” przywracając niszczycielską potęgę dwóch gitar prowadzących. Trwający w sumie 11 i pół minuty tryptyk to fenomenalne otwarcie pokazujące siłę całego zespołu. Można by pomyśleć, że ta „bestia”, ten „potwór” jest wyróżniającym się utworem, ale to co następuje dalej w żadnym wypadku nie zaniża poziomu. Najpierw rozkosz do maksimum, czyli „Gimme Some Lovin’ ” – ponadczasowy kawałek The Spencer Davis Group. Ta wersja jest z zupełnie innej stratosfery, brzmi jakby został skrojony przez The Jimi Hendrix Experience… W każdym bądź razie tutaj EUCLID nie bierze jeńców; wszyscy umierają. Jeśli jednak ktoś przeżył i tak zostanie zdeptany przez następny utwór. „First Time Last Time” miażdży beton i kruszy najtwardsze skały. A czyni to z godną podziwu swobodą i lekkością.

Magiczne dźwięki dziecięcej pozytywki, dzwony kościelne, taśma puszczona od tyłu i psychodeliczny groove z fajną grą na sitarze wprowadzają nas w nagranie „Lazy Livin’ „ zdecydowanie przypominający psychodelię poprzedniej dekady. I choć energia wciąż utrzymuje się w stanie nienaruszonym porusza się dużo wolniej przynosząc ukojenie. Niesamowite, że ten zespół naprawdę balansuje na granicy lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych pokazując przy tym, że to ich bawi. Dowód? Dwie kolejne, dość proste piosenki: „97 Days” i „She’s Gone”, które przy okazji są idealnym przykładem na to, jak psychodelia i garage rock miały wpływ na powstawanie wczesnego hard rocka. Z kolei „It’s All Over Now” z repertuaru The Rolling Stones nie pozostawia złudzeń – wciąż mamy do czynienia z zespołem o totalnie ciężkim brzmieniu i podobnie jak „Gimme Some Lovin’ ” jest z innej planety. Fantastyczny numer kończący znakomity album!

Grupa EUCLID przetrwała na muzycznej scenie jeszcze kilka lat. Być może jej kariera trwałaby dłużej, gdyby nie tragiczna śmierć Gary Leavitta. Muzyk zginął w wypadku motocyklowym w 1975 roku. Jay Leavitt ze swoją grupą Bluzberry Jam sporadycznie występuje w Haverhill do dziś. Pozostali muzycy porozjeżdżali się w różne strony i słuch o nich zaginął...

Zibi



..::TRACK-LIST::..

1a. Shadows Of Life 11:32
Written-By Gary Leavitt
1b. On The Way
Written-By Ralph Mazzotta
1c. Bye Bye Baby
Written-By Gary Leavitt

2. Gimme Some Lovin' 3:38
Written-By Spencer Davis, Steve Winwood

3. First Time Last Time 2:52
Written-By Gary Leavitt

4. Lazy Livin' 5:57
Written-By Gary Leavitt

5. 97 Days 3:11
Written-By Gary Leavitt

6. She's Gone 2:47
Written-By Gary Leavitt

7. It's All Over Now 3:23
Written-By Bobby Womack, Shirley Womack



..::OBSADA::..

Guitar, Vocals - Ralph Mazzota
Leader, Guitar, Vocals - Gary Leavitt
Bass, Vocals - Maris
Drums, Vocals - Jay Leavitt



https://www.youtube.com/watch?v=3_695VQvUDA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Wydany w 1970 roku, autentycznie legendarny album należący do kanonu amerykańskiego 'undergroundowego' heavy-psych-rocka. Zdecydowanie bardziej 'heavy' niż 'psych'. Jedyny album grupy bardzo udanie łączył ciężkie, soczyste gitarowe brzmienia i dynamiczną, bardzo precyzyjną grę sekcji rytmicznej, z elementami gasnącej właśnie psychodelii. Ta płyta to prawdziwy dynamit w stylu Josefus, Maypole, Tin House czy Dragonfly! Oryginalny winyl w idealnym stanie wart jest 400 euro.

JL

Pochodzący z Haverhill w stanie Massachusetts kwartet EUCLID był kamieniem węgielnym tworząc podstawę fundamentu, na której oparł się amerykański hard rocka na początku lat 70-tych. W Europie zupełnie nieznany, po drugiej stronie Atlantyku mający status zespołu kultowego. Grupę utworzyli bracia Leavitt: Jay (dr) i Gary (g. voc) wcześniej kierujący zespołem The Cobras. Co ciekawe, w 5-cio osobowym składzie The Cobras znalazło się też miejsce dla ich siostry Holly (Jay i Holly byli bliźniakami). W 1966 roku nagrali najbardziej niesamowitego singla w historii garage rocka. Mała płytka „I Wanna Be Your Love/Instant Heartache” od dziesięcioleci budzi podziw szczególnie za maniakalny wokal i jadowitą gitarę. Jeden z ówczesnych recenzentów napisał wręcz: „Rodzice chrońcie swe córki przed tym nagraniem. Inaczej zbyt szybko stracą swą niewinność”.

Oprócz braci Leavitt w zespole EUCLID znaleźli się: Ralph Mazzota (g. voc) i pochodzący z dalekiej Rygi (Łotwa) Maris (bg). Wywodząc się z różnych środowisk muzycznych byli doświadczonymi muzykami. O braciach Leavitt już wspominałem. Z kolei Ralph Mazzota grał z powodzeniem w psychodelicznej grupie Lazy Smoke, a bardzo elegancko poruszający się po scenie i do tego świetny basista Maris występował z garażowym The Ones. Wpływy jakie przynieśli ze sobą zaowocowały muzycznym konglomeratem, który sprawił, że jedną nogą byli jeszcze w latach 60-tych (psychodelia), ale drugą pewnie postawili w lata 70-te (hard rock).

EUCLID został zauważony przez łowcę talentów i właściciela firmy fonograficznej Flying Dutchman Productions Amsterdam Records, Boba Thiele, który od ręki podpisał z muzykami kontrakt. Jay Leavitt: „Flying Dutchman było w zasadzie wytwórnią jazzową. Pomyślałem wówczas: „O co im do diabła chodzi? My nie gramy jazzu…” Skoro jednak nadarzyła się okazja, grzechem było odmówić.” Sesje odbyły się w studiach Fleetwood Records w Revere, gdzie nagrywały lokalne grupy z Massachusetts. Bob Thiele do produkcji płyty zaangażował legendarnego producenta Bobby Herne’a. Album pod tytułem „Heavy Equipment” z okładką zaprojektowaną przez Boba Flynna ukazał się na początku 1970 roku.

Najfajniejszych rzeczą na tym albumie jest jego spójność, co w przypadku odmiennych zainteresowań muzycznych całej czwórki nie wydawało się tak oczywiste. EUCLID to esencja tego, co było wówczas najlepsze, a więc surowy, drapieżny, wysokoenergetyczny garage rock zmieszany z psychodelią, któremu towarzyszyły równie niesamowite, krystaliczne harmonie wokalne skompensowane brutalnym, męskim śpiewem w stylu „jeńców nie bierzemy”. Te elementy w połączeniu z ciężkim brzmieniem przyniosły doskonały efekt w postaci heavy rockowego albumu – jednego z najlepszych jaki nagrano w Stanach w owych wczesnych latach 70-tych. Trzeba przyznać, że produkcja płyty jest na najwyższym poziomie. Ten album to bestia, a Bobby Herne odwalił kawał świetnej roboty.

Całość otwiera kompozycja podzielona na trzy części: „Shadows Of Life”, „On The Way” i „Bye, Bye Baby”. Część pierwsza, nazwę ją „A”, z miejsca atakuje mocarnym brzmieniem sekcji rytmicznej, a gitarowy riff napędzany testosteronem uderza z siłą przejeżdżającego przez drogę ciężkiego sprzętu budowlanego. Klimat rozjaśnia się nieco w części „B” gdzie grupa pokazuje swoją psychodeliczną stronę. Senna, oderwana od realiów atmosfera sączy się przez cztery i pół minuty nawiązując do Pink Floyd ery Barretta. Tempo jednak nie siada, utrzymuje się i rozwija do części „C” przywracając niszczycielską potęgę dwóch gitar prowadzących. Trwający w sumie 11 i pół minuty tryptyk to fenomenalne otwarcie pokazujące siłę całego zespołu. Można by pomyśleć, że ta „bestia”, ten „potwór” jest wyróżniającym się utworem, ale to co następuje dalej w żadnym wypadku nie zaniża poziomu. Najpierw rozkosz do maksimum, czyli „Gimme Some Lovin’ ” – ponadczasowy kawałek The Spencer Davis Group. Ta wersja jest z zupełnie innej stratosfery, brzmi jakby został skrojony przez The Jimi Hendrix Experience… W każdym bądź razie tutaj EUCLID nie bierze jeńców; wszyscy umierają. Jeśli jednak ktoś przeżył i tak zostanie zdeptany przez następny utwór. „First Time Last Time” miażdży beton i kruszy najtwardsze skały. A czyni to z godną podziwu swobodą i lekkością.

Magiczne dźwięki dziecięcej pozytywki, dzwony kościelne, taśma puszczona od tyłu i psychodeliczny groove z fajną grą na sitarze wprowadzają nas w nagranie „Lazy Livin’ „ zdecydowanie przypominający psychodelię poprzedniej dekady. I choć energia wciąż utrzymuje się w stanie nienaruszonym porusza się dużo wolniej przynosząc ukojenie. Niesamowite, że ten zespół naprawdę balansuje na granicy lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych pokazując przy tym, że to ich bawi. Dowód? Dwie kolejne, dość proste piosenki: „97 Days” i „She’s Gone”, które przy okazji są idealnym przykładem na to, jak psychodelia i garage rock miały wpływ na powstawanie wczesnego hard rocka. Z kolei „It’s All Over Now” z repertuaru The Rolling Stones nie pozostawia złudzeń – wciąż mamy do czynienia z zespołem o totalnie ciężkim brzmieniu i podobnie jak „Gimme Some Lovin’ ” jest z innej planety. Fantastyczny numer kończący znakomity album!

Grupa EUCLID przetrwała na muzycznej scenie jeszcze kilka lat. Być może jej kariera trwałaby dłużej, gdyby nie tragiczna śmierć Gary Leavitta. Muzyk zginął w wypadku motocyklowym w 1975 roku. Jay Leavitt ze swoją grupą Bluzberry Jam sporadycznie występuje w Haverhill do dziś. Pozostali muzycy porozjeżdżali się w różne strony i słuch o nich zaginął...

Zibi



..::TRACK-LIST::..

1a. Shadows Of Life 11:32
Written-By Gary Leavitt
1b. On The Way
Written-By Ralph Mazzotta
1c. Bye Bye Baby
Written-By Gary Leavitt

2. Gimme Some Lovin' 3:38
Written-By Spencer Davis, Steve Winwood

3. First Time Last Time 2:52
Written-By Gary Leavitt

4. Lazy Livin' 5:57
Written-By Gary Leavitt

5. 97 Days 3:11
Written-By Gary Leavitt

6. She's Gone 2:47
Written-By Gary Leavitt

7. It's All Over Now 3:23
Written-By Bobby Womack, Shirley Womack



..::OBSADA::..

Guitar, Vocals - Ralph Mazzota
Leader, Guitar, Vocals - Gary Leavitt
Bass, Vocals - Maris
Drums, Vocals - Jay Leavitt



https://www.youtube.com/watch?v=3_695VQvUDA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

LESŁAW I ADMINISTRATORR to wspólny projekt muzyczny liderów dwóch warszawskich formacji doskonale znanych fanom krajowej sceny alternatywnej. Zarówno Lesław, liderujący Kometom (a przed laty kultowej Partii), jak i Administratorr, dowodzący własnym projektem o takiej samej nazwie, nie po raz pierwszy sięgnęli po inspirację jaką stanowi dla nich miejsce, w którym tworzą na co dzień.
Najnowsze, wspólne dokonania obu muzyków związanych z Jimmy Jazz Records pojawią się wkrótce na albumie zatytułowanym „Piosenki o Warszawie”, którego zawartość stanowią muzyczne refleksje obu artystów dotyczące Warszawy, wsparte udziałem licznego grona gości.

Muniek Staszczyk (T. Love), Martyna Załoga (Nancy Regan), Bartosz Chmielewski (Muzyka Końca Lata), Michał Deptuła (Inside Again), Łukasz Mach (Skowyt), Karol Strzemieczny (Stan Miłości i Zaufania), Paweł Dunin-Wąsowicz (Meble) oraz Krzysztof Varga... to artyści, facynaci, piewcy Stolicy zaproszeni przez Lesława i Administratorra do udziału w projekcie opowiadającym o współczesnej Warszawie.

Album „Piosenki o Warszawie” to swoisty przewodnik po miejscach ważnych, ciekawych, intrygujących i niebezpiecznych, opowieść o ludziach, których przeżycia splatają się z historią Stolicy. Choć czas i miejsce w jakich powstały utwory na płytę stawiają w pozycji uprzywilejowanej współczesną Warszawę to jednak autorzy w tekstach nie uciekają od przeszłości miasta, a mimo sporego grona wykonawców zaangażowanych w projekt, reprezentujących na co dzień różne style, płyta stanowi muzyczny i tekstowy monolit.
Choć tytuł albumu sugerować może jego lokalny charakter to jednak po przesłuchaniu okazuje się doskonałym materiałem do głębszych przemyśleń nad istota przywiązania do własnego miejsca na ziemi, którego koloryt tworzą w równej mierze domy, ulice i skwery jak i opowieści o ludziach i zdarzeniach.

Wydawca


2013 to dla Lesława wielce pracowity rok. Nowa płyta Komet w przygotowaniu (ma się ukazać jesienią), a do tego poboczny projekt – wspólna płyta z Bartoszem Marmołem (znanym jako Administratorr). Jeden z nich to rodowity warszawiak (jak sam śpiewa: Urodziłem się w Warszawie, w szpitalu na Karowej), drugi przyjechał do Warszawy, zamieszkał tu i dał się miastu zafascynować. Spotkali się przypadkiem w jednym studiu jesienią 2009 i… od słowa do słowa, doczekaliśmy się pełnowymiarowej współpracy: concept-albumu, nagranego ze sporą grupą gościnnie zaproszonych wokalistów, również warszawiaków – zbioru obrazów, opisujących współczesną Warszawę. Goście zresztą mają tutaj dość spore pole do popisu, będąc zarazem autorami tekstów swoich piosenek. Lesław – urodzony lider – pokazuje tu swą wszechstronność, udowadniając, że świetnie czuje się również, gdy na chwilę ustępuje pierwszoplanowego miejsca gościom.

Bardzo fajnie zaczyna się ta płyta: rozpędzona, dynamiczna „Weronika na Agrykoli” to stylowe, ciepłe brzmienia organów i duet wokalny Muńka Staszczyka i Lesława (wspólnie tworzyli tekst – bardzo ciekawie przeplatają się ze sobą stylistyki obu panów). Przyjemnie bujające, refleksyjne „Rowerem na Wolę” (z frapującym dialogiem wokalnym obu głównych bohaterów płyty) osadzono na pulsie przypominającym nieco tango, gdzieś tam słychać też jakieś echa reggae. Pozytywnie nakręca „Urodziłem się w Warszawie”, łącząca punkową (Clashową dokładnie) dynamikę, klawiszowe wstawki w klimacie The Stranglers i saksofonowe dodatki. Ten saksofon wróci potem jeszcze w skocznym „Stręczycielu”. Również punkowy rodowód ma „Jesteś na Mokotowie”, z przyjemnymi zaplatankami sekcji rytmicznej (w tym różnych perkusjonaliów). Zbudowana na akustycznych brzmieniach, ciekawie wzbogacona jazzującymi partiami gitary elektrycznej bossa-nova „Księżyc nad Ochotą” ma w sobie sporo z „April Rain” Komet. Nie tylko za sprawą łagodnie pobrzmiewającego w tle wibrafonu. „Warszawę Centralną” kapitalnie wzbogacają partie poczciwego melotronu. Intryguje „Ja dalej stąd” – z jednej strony otwiera ten utwór ciekawy riff, z drugiej strony – fajnie się to przegryza z nostalgiczną muzyką i tekstem. „Dziewczyna z zachodu” to ciekawa kombinacja Lesławowej muzyki ze śpiewem Bartosza Chmielewskiego (z Muzyki Końca Lata). Bartosz napisał też tekst do tegoż utworu, utrzymany w typowej dla siebie, ciepłej, urokliwie naiwnej stylistyce (jeśli ktoś miał okazję poznać płytę „PKP Anielina”, wie dokładnie o co chodzi). Dramatycznie wypadają „Ogrody i cmentarze” – oszczędne, zbudowane na elektronicznych dronach tło i recytacja Krzysztofa Vargi. Jest jeszcze znów stranglersowsko-clashowa „Szemrana młodzież” i nieco surfrockowe klimaty w wieńczącej całość „Różance”, z ironiczną melorecytacją Pawła Dunina-Wąsowicza.

Z tych pojedynczych obrazków, drobnych odłamków rzeczywistości przepuszczonych przez filtr artystycznych osobowości Lesława i Administratorra wyłania się ciekawy obraz Warszawy drugiej dekady XXI wieku. Ciągle widoczna gdzieś tragiczna przeszłość, blizny pozostawione przez historię – ale te są tu bardziej w tle, jakby na dalszym planie; Lesław i Administratorr skupiają się na chwili obecnej, na utrwalaniu drobnych momentów, zatrzymywaniu ich w czasie. Czasem poetycko, ciepło („Księżyc nad Ochotą”, „Dziewczyna z zachodu”), czasem bardziej przyziemnie („Jesteś na Mokotowie” gdzie tonie niebo, „Żeglarze z portu praskiego”, „Stręczyciel” – o przybyłych tu karierowiczach, którzy Warszawę chcą jedynie wykorzystać). Zawsze – intrygująco. Wychodzi z tego obraz aż zaskakująco spójny, wielobarwny, kolorowy. Ta płyta naprawdę bardzo wciąga – także (a może: zwłaszcza) tych, którzy nigdy w Warszawie nie byli. Jak choćby autor tejże recenzji.

Piotr 'Strzyż' Strzyżowski


To płyta pełna naturalności i radości z grania. O ile w Kometach Lesław miał etap zadziorny, punkowy, o tyle dziś jest bardziej melodyjny i wyluzowany. Warszawski.

W latach 90. kultowym warszawskim zespołem była poruszająca się w stylistyce rock and rolla i rockabilly Partia. Zespół przebił się wtedy z piosenką "Warszawa i ja", wydał kilka płyt i zdobył publiczność może nie ogromną, ale oddaną. Wychwytującą w tekstach warszawskie motywy. Taka lokalna gwiazda dopieszczona przez alternatywne media, jak Radiostacja (dawniej Rozgłośnia Harcerska). Piosenki Partii pisał wokalista i gitarzysta grupy, pochodzący z Żoliborza Lesław.

Dziesięć lat temu zamknął on rozdział "Partia" i zaczął działalność pod szyldem Komety. To też od początku było trio z wyrazistym liderem. Zadebiutowało jako grupa przygrywająca do wesela (ale własną, prawdziwą piosenkę) w filmie Przemysława Wojcieszka "Głośniej od bomb". Komety wystąpiły na dużych festiwalach i wydały sześć albumów, coraz bardziej dopracowanych brzmieniowo i różnorodnych stylistycznie. W tym roku pewnie doczekamy się kolejnego.

Na razie wielbiciele ich muzyki dostali długo oczekiwaną płytę podpisaną przez Lesława i Administratorra. Ten drugi trochę na wyrost jest przedstawiany przez wydawcę na równi z szefem Komet, jako "lider warszawskiej formacji doskonale znanej fanom krajowej alternatywy". W tym roku chce wydać dopiero drugą płytę.

"Piosenki o Warszawie" zyskały więc rozgłos przede wszystkim dzięki Lesławowi i grupie gości, którzy do części kompozycji zaśpiewali swoje teksty. Wśród nich są: Karol Strzemieczny z Pauli i Karola, Bartosz Chmielewski z Muzyki Końca Lata, Martyna Załoga z Nancy Regan, a także Paweł Dunin-Wąsowicz oraz recytujący swój tekst Krzysztof Varga. Wszystko to postaci związane z Warszawą i często piszące o stolicy. Wideo do "Weroniki na Agrykoli" śpiewanej przez Lesława i Muńka reżyserował Vienio, raper, radiowiec i animator muzycznego życia Warszawy.

Lesław pozwala błyszczeć mniej znanemu Administratorrowi, a każdy z gości w swojej piosence jest "u siebie", we własnej konwencji. Lesław już dawniej – bez względu na to, czy sięgał po wątki latynoskie, polski bigbit, czy po soul rodem z Motown – zawsze był po prostu warszawski: szczery, jasny. Warszawskość to u niego melancholia, oddychanie tęsknotą za tym, co tu się nigdy nie mogło wydarzyć, zdolność tego zmęczonego miasta (a zatem i jego mieszkańców) do odradzania się, wstawania z kolan. "W przekrwionych oczach siatka ulic dumnego miasta", śpiewa Lesław.

Razem z Administratorrem Lesław przygotował zestaw współczesnych przebojów – zawadiackich, odwołujących się do konkretnych miejsc i sytuacji, ale przede wszystkim chwytliwych. "Warszawa to jedyny świat, jaki znamy", tłumaczy bez pretensji Lesław, a Administratorr (doskonały tekściarz) powołuje do życia "żeglarzy z Portu Praskiego" czekających na przypływ w spalonej kamienicy. Varga poprawia swoją melancholią, Dunin-Wąsowicz dokłada do niej doskonałą pamięć i skłonność do katalogowania tego, czego nie ma. Obaj zamiast opowiadać historie, przedstawiają przetarte kadry jak z filmu. Dają albumowi charakterystyczne warszawskie zmęczenie, pogodną rezygnację i niespieszność.

Jacek Świąder



..::TRACK-LIST::..

1. Weronika na Agrykoli (gościnnie Muniek - T.Love)
2. Rowerem na Wolę
3. Urodziłem się w Warszawie
4. Jesteś na Mokotowie
5. Księzyc nad Ochota
6. Warszawa Centralna
7. Stręczyciel (gościnnie Martyna Załoga - Nancy Regan, Kryzys)
8. Ja dalej stąd (gościnnie Karol Strzemieczny - Paula i Karol, Stan Miłości i Zaufania)
9. Dziewczyna z Zachodu (gościnnie Bartosz Chmielewski - Muzyka Końca Lata)
10. Ogrody i cmentarze (gościnnie Krzysztof Varga)
11. Żeglarze z Portu Praskiego (gościnnie Michał Deptuła - Inside Again)
12. Szemrana Młodzież (gościnnie Łukasz Mach - Skowyt)
13. Różanka (gościnnie paweł Dunin-Wąsowicz - Meble)



https://www.youtube.com/watch?v=L4J-7f3YYho



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

LESŁAW I ADMINISTRATORR to wspólny projekt muzyczny liderów dwóch warszawskich formacji doskonale znanych fanom krajowej sceny alternatywnej. Zarówno Lesław, liderujący Kometom (a przed laty kultowej Partii), jak i Administratorr, dowodzący własnym projektem o takiej samej nazwie, nie po raz pierwszy sięgnęli po inspirację jaką stanowi dla nich miejsce, w którym tworzą na co dzień.
Najnowsze, wspólne dokonania obu muzyków związanych z Jimmy Jazz Records pojawią się wkrótce na albumie zatytułowanym „Piosenki o Warszawie”, którego zawartość stanowią muzyczne refleksje obu artystów dotyczące Warszawy, wsparte udziałem licznego grona gości.

Muniek Staszczyk (T. Love), Martyna Załoga (Nancy Regan), Bartosz Chmielewski (Muzyka Końca Lata), Michał Deptuła (Inside Again), Łukasz Mach (Skowyt), Karol Strzemieczny (Stan Miłości i Zaufania), Paweł Dunin-Wąsowicz (Meble) oraz Krzysztof Varga... to artyści, facynaci, piewcy Stolicy zaproszeni przez Lesława i Administratorra do udziału w projekcie opowiadającym o współczesnej Warszawie.

Album „Piosenki o Warszawie” to swoisty przewodnik po miejscach ważnych, ciekawych, intrygujących i niebezpiecznych, opowieść o ludziach, których przeżycia splatają się z historią Stolicy. Choć czas i miejsce w jakich powstały utwory na płytę stawiają w pozycji uprzywilejowanej współczesną Warszawę to jednak autorzy w tekstach nie uciekają od przeszłości miasta, a mimo sporego grona wykonawców zaangażowanych w projekt, reprezentujących na co dzień różne style, płyta stanowi muzyczny i tekstowy monolit.
Choć tytuł albumu sugerować może jego lokalny charakter to jednak po przesłuchaniu okazuje się doskonałym materiałem do głębszych przemyśleń nad istota przywiązania do własnego miejsca na ziemi, którego koloryt tworzą w równej mierze domy, ulice i skwery jak i opowieści o ludziach i zdarzeniach.

Wydawca


2013 to dla Lesława wielce pracowity rok. Nowa płyta Komet w przygotowaniu (ma się ukazać jesienią), a do tego poboczny projekt – wspólna płyta z Bartoszem Marmołem (znanym jako Administratorr). Jeden z nich to rodowity warszawiak (jak sam śpiewa: Urodziłem się w Warszawie, w szpitalu na Karowej), drugi przyjechał do Warszawy, zamieszkał tu i dał się miastu zafascynować. Spotkali się przypadkiem w jednym studiu jesienią 2009 i… od słowa do słowa, doczekaliśmy się pełnowymiarowej współpracy: concept-albumu, nagranego ze sporą grupą gościnnie zaproszonych wokalistów, również warszawiaków – zbioru obrazów, opisujących współczesną Warszawę. Goście zresztą mają tutaj dość spore pole do popisu, będąc zarazem autorami tekstów swoich piosenek. Lesław – urodzony lider – pokazuje tu swą wszechstronność, udowadniając, że świetnie czuje się również, gdy na chwilę ustępuje pierwszoplanowego miejsca gościom.

Bardzo fajnie zaczyna się ta płyta: rozpędzona, dynamiczna „Weronika na Agrykoli” to stylowe, ciepłe brzmienia organów i duet wokalny Muńka Staszczyka i Lesława (wspólnie tworzyli tekst – bardzo ciekawie przeplatają się ze sobą stylistyki obu panów). Przyjemnie bujające, refleksyjne „Rowerem na Wolę” (z frapującym dialogiem wokalnym obu głównych bohaterów płyty) osadzono na pulsie przypominającym nieco tango, gdzieś tam słychać też jakieś echa reggae. Pozytywnie nakręca „Urodziłem się w Warszawie”, łącząca punkową (Clashową dokładnie) dynamikę, klawiszowe wstawki w klimacie The Stranglers i saksofonowe dodatki. Ten saksofon wróci potem jeszcze w skocznym „Stręczycielu”. Również punkowy rodowód ma „Jesteś na Mokotowie”, z przyjemnymi zaplatankami sekcji rytmicznej (w tym różnych perkusjonaliów). Zbudowana na akustycznych brzmieniach, ciekawie wzbogacona jazzującymi partiami gitary elektrycznej bossa-nova „Księżyc nad Ochotą” ma w sobie sporo z „April Rain” Komet. Nie tylko za sprawą łagodnie pobrzmiewającego w tle wibrafonu. „Warszawę Centralną” kapitalnie wzbogacają partie poczciwego melotronu. Intryguje „Ja dalej stąd” – z jednej strony otwiera ten utwór ciekawy riff, z drugiej strony – fajnie się to przegryza z nostalgiczną muzyką i tekstem. „Dziewczyna z zachodu” to ciekawa kombinacja Lesławowej muzyki ze śpiewem Bartosza Chmielewskiego (z Muzyki Końca Lata). Bartosz napisał też tekst do tegoż utworu, utrzymany w typowej dla siebie, ciepłej, urokliwie naiwnej stylistyce (jeśli ktoś miał okazję poznać płytę „PKP Anielina”, wie dokładnie o co chodzi). Dramatycznie wypadają „Ogrody i cmentarze” – oszczędne, zbudowane na elektronicznych dronach tło i recytacja Krzysztofa Vargi. Jest jeszcze znów stranglersowsko-clashowa „Szemrana młodzież” i nieco surfrockowe klimaty w wieńczącej całość „Różance”, z ironiczną melorecytacją Pawła Dunina-Wąsowicza.

Z tych pojedynczych obrazków, drobnych odłamków rzeczywistości przepuszczonych przez filtr artystycznych osobowości Lesława i Administratorra wyłania się ciekawy obraz Warszawy drugiej dekady XXI wieku. Ciągle widoczna gdzieś tragiczna przeszłość, blizny pozostawione przez historię – ale te są tu bardziej w tle, jakby na dalszym planie; Lesław i Administratorr skupiają się na chwili obecnej, na utrwalaniu drobnych momentów, zatrzymywaniu ich w czasie. Czasem poetycko, ciepło („Księżyc nad Ochotą”, „Dziewczyna z zachodu”), czasem bardziej przyziemnie („Jesteś na Mokotowie” gdzie tonie niebo, „Żeglarze z portu praskiego”, „Stręczyciel” – o przybyłych tu karierowiczach, którzy Warszawę chcą jedynie wykorzystać). Zawsze – intrygująco. Wychodzi z tego obraz aż zaskakująco spójny, wielobarwny, kolorowy. Ta płyta naprawdę bardzo wciąga – także (a może: zwłaszcza) tych, którzy nigdy w Warszawie nie byli. Jak choćby autor tejże recenzji.

Piotr 'Strzyż' Strzyżowski


To płyta pełna naturalności i radości z grania. O ile w Kometach Lesław miał etap zadziorny, punkowy, o tyle dziś jest bardziej melodyjny i wyluzowany. Warszawski.

W latach 90. kultowym warszawskim zespołem była poruszająca się w stylistyce rock and rolla i rockabilly Partia. Zespół przebił się wtedy z piosenką "Warszawa i ja", wydał kilka płyt i zdobył publiczność może nie ogromną, ale oddaną. Wychwytującą w tekstach warszawskie motywy. Taka lokalna gwiazda dopieszczona przez alternatywne media, jak Radiostacja (dawniej Rozgłośnia Harcerska). Piosenki Partii pisał wokalista i gitarzysta grupy, pochodzący z Żoliborza Lesław.

Dziesięć lat temu zamknął on rozdział "Partia" i zaczął działalność pod szyldem Komety. To też od początku było trio z wyrazistym liderem. Zadebiutowało jako grupa przygrywająca do wesela (ale własną, prawdziwą piosenkę) w filmie Przemysława Wojcieszka "Głośniej od bomb". Komety wystąpiły na dużych festiwalach i wydały sześć albumów, coraz bardziej dopracowanych brzmieniowo i różnorodnych stylistycznie. W tym roku pewnie doczekamy się kolejnego.

Na razie wielbiciele ich muzyki dostali długo oczekiwaną płytę podpisaną przez Lesława i Administratorra. Ten drugi trochę na wyrost jest przedstawiany przez wydawcę na równi z szefem Komet, jako "lider warszawskiej formacji doskonale znanej fanom krajowej alternatywy". W tym roku chce wydać dopiero drugą płytę.

"Piosenki o Warszawie" zyskały więc rozgłos przede wszystkim dzięki Lesławowi i grupie gości, którzy do części kompozycji zaśpiewali swoje teksty. Wśród nich są: Karol Strzemieczny z Pauli i Karola, Bartosz Chmielewski z Muzyki Końca Lata, Martyna Załoga z Nancy Regan, a także Paweł Dunin-Wąsowicz oraz recytujący swój tekst Krzysztof Varga. Wszystko to postaci związane z Warszawą i często piszące o stolicy. Wideo do "Weroniki na Agrykoli" śpiewanej przez Lesława i Muńka reżyserował Vienio, raper, radiowiec i animator muzycznego życia Warszawy.

Lesław pozwala błyszczeć mniej znanemu Administratorrowi, a każdy z gości w swojej piosence jest "u siebie", we własnej konwencji. Lesław już dawniej – bez względu na to, czy sięgał po wątki latynoskie, polski bigbit, czy po soul rodem z Motown – zawsze był po prostu warszawski: szczery, jasny. Warszawskość to u niego melancholia, oddychanie tęsknotą za tym, co tu się nigdy nie mogło wydarzyć, zdolność tego zmęczonego miasta (a zatem i jego mieszkańców) do odradzania się, wstawania z kolan. "W przekrwionych oczach siatka ulic dumnego miasta", śpiewa Lesław.

Razem z Administratorrem Lesław przygotował zestaw współczesnych przebojów – zawadiackich, odwołujących się do konkretnych miejsc i sytuacji, ale przede wszystkim chwytliwych. "Warszawa to jedyny świat, jaki znamy", tłumaczy bez pretensji Lesław, a Administratorr (doskonały tekściarz) powołuje do życia "żeglarzy z Portu Praskiego" czekających na przypływ w spalonej kamienicy. Varga poprawia swoją melancholią, Dunin-Wąsowicz dokłada do niej doskonałą pamięć i skłonność do katalogowania tego, czego nie ma. Obaj zamiast opowiadać historie, przedstawiają przetarte kadry jak z filmu. Dają albumowi charakterystyczne warszawskie zmęczenie, pogodną rezygnację i niespieszność.

Jacek Świąder



..::TRACK-LIST::..

1. Weronika na Agrykoli (gościnnie Muniek - T.Love)
2. Rowerem na Wolę
3. Urodziłem się w Warszawie
4. Jesteś na Mokotowie
5. Księzyc nad Ochota
6. Warszawa Centralna
7. Stręczyciel (gościnnie Martyna Załoga - Nancy Regan, Kryzys)
8. Ja dalej stąd (gościnnie Karol Strzemieczny - Paula i Karol, Stan Miłości i Zaufania)
9. Dziewczyna z Zachodu (gościnnie Bartosz Chmielewski - Muzyka Końca Lata)
10. Ogrody i cmentarze (gościnnie Krzysztof Varga)
11. Żeglarze z Portu Praskiego (gościnnie Michał Deptuła - Inside Again)
12. Szemrana Młodzież (gościnnie Łukasz Mach - Skowyt)
13. Różanka (gościnnie paweł Dunin-Wąsowicz - Meble)



https://www.youtube.com/watch?v=L4J-7f3YYho



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Dżem - Przystanek Woodstock 2003 - 2004 Live (2 CD)
CD 1 - Żary - 02.08.2003.
CD 2 - Kostrzyń Nad Odrą - 31.07.2004.
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Dżem
Album................: Przystanek Woodstock 2003 Live - CD 1
Genre................: Blues Rock
Source...............: WEB
Year.................: 2009
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 73 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Złoty Melon

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Dżem - Wehikuł Czasu (Live) [06:20]
2. Dżem - Poznałem Go Po Czarnym Kapeluszu (Live) [03:52]
3. Dżem - To Tylko Dwa Piwa (Live) [05:01]
4. Dżem - Cała w Trawie (Live) [07:30]
5. Dżem - Ćma Barowa (Live) [05:37]
6. Dżem - Gorszy Dzień (Live) [04:31]
7. Dżem - Gaduła Jurka 1 (Live) [01:44]
8. Dżem - Sen o Victorii (Live) [06:14]
9. Dżem - Diabelski Żart (Live) [03:13]
10. Dżem - Harley Mój (Live) [06:40]
11. Dżem - Gaduła Jurka 2 (Live) [01:49]
12. Dżem - Czerwony jak Cegła (Live) [07:57]
13. Dżem - Whisky (Live) [10:21]

Playing Time.........: 01:10:55
Total Size...........: 521,84 MB


---------------------------------------------------------------------
Dżem - Przystanek Woodstock 2004 Live - CD 2
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Dżem
Album................: Przystanek Woodstock 2004 Live - CD 2
Genre................: Blues Rock
Source...............: WEB
Year.................: 2009
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 75 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Złoty Melon

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Dżem - Whisky (Live) [09:53]
2. Dżem - Jak Malowany Ptak (Live) [04:30]
3. Dżem - Ballada o Dziwnym Malarzu (Live) [09:15]
4. Dżem - Szeryfie, Co Tu Się Dzieje? (Live) [05:36]
5. Dżem - Człowieku Co Się z Tobą Dzieje (Live) [04:53]
6. Dżem - Kaczor, Coś Ty Zrobił? (Live) [03:40]
7. Dżem - Skazany na Blusa (Live) [07:41]
8. Dżem - Niewinni i Ja - Część 1 i 2 (Live) [14:59]
9. Dżem - Naiwne Pytania (Live) [07:25]
10. Dżem - Finał (Live) [08:01]

Playing Time.........: 01:15:56
Total Size...........: 569,35 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Quarantième: Live à Paris to także celebracja ponownego zjednoczenia kultowego składu DT w składzie James LaBrie (wokal), John Pertrucci (gitary), John Myung (bas), Jordan Rudess (klawisze) i Mike Portnoy (perkusja).

Ten koncert to prawdziwy przywilej przebywania w tym samym miejscu i bycia świadkiem absolutnej wirtuozerii na scenie. Choć zespół nigdy nie odchodzi w stronę improwizacji, w utworach jest mnóstwo fragmentów, w których muzycy mogą popisać się swoimi umiejętnościami i zademonstrować swoje umiejętności.

Nie ma tu jednak zbędnego popisywania się, każda nuta jest dokładnie tam, gdzie powinna być w kontekście muzycznym. Choć długie partie instrumentalne są dobrze udokumentowane, by zirytować niedowiarków, fani Dream Theater przychodzą na koncerty, by doświadczyć tej muzycznej zręczności i uciec od świata zewnętrznego na trzygodzinny koncert do swojego własnego, równoległego wszechświata...



..::TRACK-LIST::..

BD 1:
1. Metropolis Pt. 1
2. Overture 1928
3. Strange Déjà Vu
4. The Mirror
5. Panic Attack
6. Barstool Warrior
7. Hollow Years
8. Constant Motion
9. As I Am

BD 2:
1. Orchestral Overture
2. Night Terror
3. Under A Glass Moon
4. This Is The Life
5. Vacant
6. Stream of Consciousness
7. Octavarium
8. Home
9. The Spirit Carries On
10. Pull Me Under




https://www.youtube.com/watch?v=xK32-QI9PmQ



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Warszawski zespół FEROSITY powraca z piątą dużą płytą. Miażdżący kawał brutalnego death metalu w klimacie takich zespołów jak CANNIBAL CORPSE, DEICIDE, MALEVOLENT CREATION, MONSTROSITY.



..::TRACK-LIST::..

1. Last Breath 03:51
2. Demyelination 03:04
3. Inflict the Pain 04:30
4. Chimera 04:04
5. Abyss of Irrationality 04:33
6. United with the Archetype 03:39
7. Tribal Crime 03:47
8. Loudless Scream 04:32
9. De-Evolution 05:03
10. Slave of Mine 05:28



..::OBSADA::..

Milczy.slav - vocals, bass
Marek Wróbel - guitars
Piotr Pyrzanowski - guitars
Sebastian Kubajek - drums




https://www.youtube.com/watch?v=_3RUu7fyQnc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Warszawski zespół FEROSITY powraca z piątą dużą płytą. Miażdżący kawał brutalnego death metalu w klimacie takich zespołów jak CANNIBAL CORPSE, DEICIDE, MALEVOLENT CREATION, MONSTROSITY.



..::TRACK-LIST::..

1. Last Breath 03:51
2. Demyelination 03:04
3. Inflict the Pain 04:30
4. Chimera 04:04
5. Abyss of Irrationality 04:33
6. United with the Archetype 03:39
7. Tribal Crime 03:47
8. Loudless Scream 04:32
9. De-Evolution 05:03
10. Slave of Mine 05:28



..::OBSADA::..

Milczy.slav - vocals, bass
Marek Wróbel - guitars
Piotr Pyrzanowski - guitars
Sebastian Kubajek - drums




https://www.youtube.com/watch?v=_3RUu7fyQnc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Divine Spiritual and Intellectual Development" is 1990 debut album by the Dutch thrash band Usurper, formed in 1985. The album their debut full-length release that features nine tracks, including "Egoistic Mind" and "Diseased Reality". Despite its ambitious title, the music is described by some as more of a straightforward, late-'80s thrash sound, the production, with its airy, powerful guitar tone and reverb-strong mixing gives it a timeless draw. The best late 80’s Dutch thrash bands were those that rapidly made the transition into a death/thrash hybrid, and then often into full on death metal. Pestilence, Thanatos, all need no introduction, but there were very few bands that stuck with the initial genre and met any kind of success. Usurper is a pretty rare find, a group that actually started off as a death metal act (they put out a demo as Sepulchral Death) and then evolved into a pure thrash act. All 3 demos, Sepulchral Death (considered as Usurper demo 1) demo 1 1986, Chants of Traducement Demo 2, 1987, Demo 3 from 1988 and full length Divine Spiritual and Intellectual Development are included on this massive double cd and double vinyl re-issue. The booklet contains rare and old pictures, flyers and posters. Extensive liner notes from Steven Willems (Rock Tribune, Streams of Ancient Wisdom: The History of Dutch Death And Extreme Metal).



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Egoistic Mind
2. Enthralment Fate
3. Diseased Reality
4. The Room
5. Insane Decisions
6. Behind Mandela's Mask
7. Infest the Convent
8. Ozon Tragedy
9. Orphanage Children

Live in Nighttown, Rotterdam 1990
10. Insane Decisions
11. Behind Mandela's Mask
12. The Room
13. A Crime to Satisfy
14. Egoistic Mind
15. Ozon Tragedy


CD 2:
Demo 3 - 1988
1. Insane Decisions
2. The Room
3. Orphanage Children

'Chants of Traducement' Demo 1987
4. Habeas Corpus
5. Enthrallment Fate
6. Parables of Terror
7. Infest the Content

'Sepulchral Death - Praising Death' Demo 1986
8. Schizophrenic Doom
9. Praising Death
10. Sepulchral Death
11. Capitol Punishment
12. Exaltation of the Cross
13. Mutual Repugnance



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar - Patrick Harreman
Bass - Dennis Verhiest
Drums - Jos De Jong, Koen Westphal
Guitar - Boudewijn Molendijk




https://www.youtube.com/watch?v=PBKr49TdUqU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Divine Spiritual and Intellectual Development" is 1990 debut album by the Dutch thrash band Usurper, formed in 1985. The album their debut full-length release that features nine tracks, including "Egoistic Mind" and "Diseased Reality". Despite its ambitious title, the music is described by some as more of a straightforward, late-'80s thrash sound, the production, with its airy, powerful guitar tone and reverb-strong mixing gives it a timeless draw. The best late 80’s Dutch thrash bands were those that rapidly made the transition into a death/thrash hybrid, and then often into full on death metal. Pestilence, Thanatos, all need no introduction, but there were very few bands that stuck with the initial genre and met any kind of success. Usurper is a pretty rare find, a group that actually started off as a death metal act (they put out a demo as Sepulchral Death) and then evolved into a pure thrash act. All 3 demos, Sepulchral Death (considered as Usurper demo 1) demo 1 1986, Chants of Traducement Demo 2, 1987, Demo 3 from 1988 and full length Divine Spiritual and Intellectual Development are included on this massive double cd and double vinyl re-issue. The booklet contains rare and old pictures, flyers and posters. Extensive liner notes from Steven Willems (Rock Tribune, Streams of Ancient Wisdom: The History of Dutch Death And Extreme Metal).



..::TRACK-LIST::..

CD 1:
1. Egoistic Mind
2. Enthralment Fate
3. Diseased Reality
4. The Room
5. Insane Decisions
6. Behind Mandela's Mask
7. Infest the Convent
8. Ozon Tragedy
9. Orphanage Children

Live in Nighttown, Rotterdam 1990
10. Insane Decisions
11. Behind Mandela's Mask
12. The Room
13. A Crime to Satisfy
14. Egoistic Mind
15. Ozon Tragedy


CD 2:
Demo 3 - 1988
1. Insane Decisions
2. The Room
3. Orphanage Children

'Chants of Traducement' Demo 1987
4. Habeas Corpus
5. Enthrallment Fate
6. Parables of Terror
7. Infest the Content

'Sepulchral Death - Praising Death' Demo 1986
8. Schizophrenic Doom
9. Praising Death
10. Sepulchral Death
11. Capitol Punishment
12. Exaltation of the Cross
13. Mutual Repugnance



..::OBSADA::..

Vocals, Guitar - Patrick Harreman
Bass - Dennis Verhiest
Drums - Jos De Jong, Koen Westphal
Guitar - Boudewijn Molendijk




https://www.youtube.com/watch?v=PBKr49TdUqU



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...( Info )...
Genre: Thrash Metal
Artist (band) Country: Denmark
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 00:30:53

...( TrackList )...
01. Coming Back for More (03:40)
02. In the Ashes (04:06)
03. Trail of Blood (03:54)
04. Cast by the Fire (04:45)
05. Enemies at the Gate (03:33)
06. Pulpit of Profit (03:31)
07. Among the Dead (03:25)
08. Sanctuary (03:56)

...( Info )...
Genre: Oldschool Thrash/Heavy Metal
Country of Artist (Band): Weimar, Thuringia, Germany
Year of Release: 2013 - 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 02:56:51

...( TrackList )...
Albums:
2013 - The Necronaut (EP) (14:00)
2018 - Blood Will Follow Blood (EP) (29:12)
2018 - Endless Source of Hate (EP) (21:19)
2020 - Live, Rough and Untamed Fast (34:45)
2022 - Planet of Graves (42:52)
2025 - Nuclear Nightmare (40:43)