...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Dla mnie rewelacja! Całkiem zapomniany brytyjski zespół na swoim jedynym albumie, z 1969 roku, dość osobliwie połączył elementy hard-rocka, muzyki klasycznej, popu i psychodelii z klimatami... diabelskimi. Taka wówczas była (krótkotrwała) moda! Chóry, krótkie sentencje po łacinie, kościelne organy, ciężkie gitarowe riffy, chwytliwa melodyka - momentami zespół brzmiał prawie jak Black Sabbath (bez dużej mocy), The Beatles czy zapomniany Arzachel! Nieco podobnie (choć bez tych pseudo-diabolicznych spraw) brzmiała grupa Methuselah. Całość wyprodukował Simon Napier-Bell znany m.in. ze współpracy z The Yardbirds (1966).
To jest jeden z moich ulubionych zapomnianych albumów!

Uwaga!
W przeciwieństwie np. do płyt grupy Coven nie jest to album satanistyczny!

JL


Czy zespół PLUS może być zapomnianą perełką, skoro nawet w epoce nikt nie wiedział o jego istnieniu..? Plus był i jest zagadką. Wydali jeden, jedyny album. Nigdy nie zagrał koncertu. Nie zaistniał w żadnych stacjach radiowych. Nie miał reklam, prasy, promocji. Niczego. Można więc powiedzieć, że jego kariera od startu skazana była na niepowodzenie. Mimo to „The Seven Deadly Sins” powinien był dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców i mieć swoje miejsce w panteonie koncepcyjnych albumów rockowych tamtych lat.

Na pierwszy rzut oka Plus to bracia: Tony (g) i Mike (dr) Newman, oraz Max Sims (bg) tyle, że osobami pociągającymi za sznurki byli Simon Napier-Bell i Ray Singer. Wcześniej Tony Newman był członkiem The Jeff Beck Group, na którego zwrócił uwagę były basista i producent The Yardbirds, mentor wielu późniejszych sławnych zespołów (T. Rex, Ultravox, Wham!, Asia), Napier-Bell. Odegrał on kluczową rolę doprowadzając do podpisania przez trio kontraktu nagraniowego z krótkotrwałą filią wytwórni ABC, Probe, debiutując z nimi w 1968 roku singlem „Twenty Thousand People”/ „I’m Talking As A Friend” – dziś rzadkim i bardzo poszukiwanym.

Mniej znany Ray Singer na początku lat sześćdziesiątych był (delikatnie mówiąc) drugoligowym wokalistą, ale później to on pomógł rozwinąć karierę Davidowi Sylvianowi, Joan Armatrading, grupie Japan… To właśnie ten producencki duet wpadł na pomysł nagrania płyty koncepcyjnej, a w zasadzie quasi-mrocznej sztuki skupiającej się na tradycyjnej chrześcijańskiej klasyfikacji grzechów. Na siedmiu grzechach głównych. Oni też dostarczyli zespołowi ponad połowę materiału na płytę, która ukazała się w 1969 roku, mniej więcej w tym samym czasie co „Tommy” The Who, ale przed rock operą „Jesus Christ Superstar” i płytowym debiutem Black Sabbath.

Jedno spojrzenie na okładkę, jej opis i wszystko powinno być jasne. Ten album łączący elementy hard rocka, muzyki klasycznej i psychodelicznych klimatów ułożony jest jak katolicka msza. W utworach trójce muzyków towarzyszą wokaliści (w zasadzie cały chór), plus fortepian, organy, skrzypce i wiolonczela, tworząc tym samym niesamowicie eklektyczną mieszankę rockowych i popowych piosenek z lat sześćdziesiątych. To właśnie owe piosenki, może i brzmiące nieco przestarzale nawet jak na standardy roku 1969, ale wciąż całkiem dobre, utrzymane w stylu wczesnych The Who, lub w duchu pre-psychodelicznych Beatlesów, są „mięsem” tego albumu. Trzeba przyznać, że aranżacje i wykonania są na bardzo wysokim poziomie. Tematyczne utwory powiązano krótkimi tekstami po łacinie i wstawkami kwartetu smyczkowego. No i mamy tu do czynienia z całym muzycznym spektrum. Gloria In Excelsis: „Toccata” i The Secrets: „Devil’s Hymn” mieszało wpływy klasyczne z chórami kościelnymi i progresywnymi wstawkami. W innym miejscu, Pride: „Pride” i Envy: „I’m Talking As A Friend” oferowały zaskakującą parę popowych klejnotów; Avarice: „Daddy’s Thing” był zaskakująco funkowy, podczas gdy Wrath: „Gemegemera” to standardowy hard rock. Ich muzykalność była naprawdę imponująca, a sekcja rytmiczna Newman/Simms w takim The Dismissal: „Twenty Thousand People” generowała sporo energii. Opis płyty nie zawierał informacji kto był głównym wokalistą, ale kimkolwiek on był miał całkiem interesujący głos radzący sobie doskonale ze wszystkim, od quasi-punkowej agresji we Wrath: „Gemegemera” po pop w stylu Badfinger. Teksty są nieco zagmatwane i w różnych stylach: od elżbietańskich, przez łacinę, po współczesne. Taki poetycki misz-masz, ale świetnie wpisujące się w tematykę płyty.

Początek Introit: „Twenty Thousand People” brzmi jak zaklęcie intonowane przez kapłana wykrzykującego coś, co brzmi jak „Wewnętrzny krąg!”… bardzo dziwnie. Mimo mrocznego i przygnębiającego tekstu, muzycznie jest to dość komercyjny numer z melodyjnym refrenem, zgrabną wstawką fortepianu i niezłym solem gitarowym. Łatwo teraz zrozumieć, dlaczego Probe wybrał go na singiel. Swoją drogą melodia (cholera, wciąż ją sobie nucę!) trochę przypomina mi jedną z reklam napoju gazowanego sprzed dobrych kilkunastu lat. Dziś, w dobie współczesnego marketingu pewnie reklamowałaby arszenik, ewentualnie trutkę na szczury…. Gloria In Excelsis: „Toccata” rozpoczyna się bachowską „Toccatą i fugą d-mol”, która po chwili płynnie przechodzi w prostą melodię napisaną przez Napier-Bella i Singera, jaką można usłyszeć w lokalnym kościele. Tekst został nieco zaktualizowany, aby pasowały do ​​nadrzędnego tematu. Co by nie mówić, to jeden z najlepszych momentów na albumie. Zresztą jak się nim nie zachwycać skoro wpleciono tu jedną z najwspanialszych klasycznych melodii ludzkości..? Napisany przez braci Newman, Avarice: „Daddy’s Thing” otwiera się interesującymi klasycznymi dźwiękami altówki, ale kiedy do gry wchodzą rozpędzone klawisze i rozkołysana gitara utwór przekształca się w soczysty rocker. Mocna rzecz! Nieco inaczej brzmi Pride: „Pride”.
Pamiętam jak pierwszy raz go usłyszałem byłem pewien, że to utwór Badfinger. Wciąż nie jestem pewien kto zajmował się wokalem, ale ten jak nic przypomina Pete’a Hama. W każdym bądź razie to jedna z tych uroczych melodii w stylu Beatlesów idealna na przebojowe play listy… Sloth: „Open Up Your Eyes” to kolejny rockowy kawałek z mocnym basem Simmsa i jedną z najlepszych gitarowych solówek Tony’ego Newmana… Krótka, melodyjna wstawka zaczyna Wrath: „Gemegemera”. Utwór ten, zamykający pierwszą stronę płyty, ostatecznie podąża w kierunku gdzie Black Sabbath spotyka Motorhead. Miażdżący bas, płacz dziecka i okrzyki piłkarskich kiboli są tu jedynie wisienką na torcie.

Maniakalny głos wykrzykujący do „Turn your eyes..!” („Odwróć oczy”) poprzedza krótki chorał gregoriański, a potem The Secrets: „Devil’s Hymn” zmienia się w niezapomniany, klimatyczny kawałek z jazzowym interludium wrzuconym w środku utworu. Jest w tym nagraniu coś wzniosłego i zarazem diabolicznego. Podczas jego słuchania mam gęsią skórę i czuję się jakbym był w środku obrazu Hieronima Boscha „The Seven Deadly Sins And The Four Last Things„.

Następujący po nim Lust: „Maybe You’re The Same” brzmi trochę jak zagubiony kawałek The Who, ale z całą pewnością jest jednym z ciekawszych utworów na płycie, a skąpany w lśniącej popowej melodii i wspaniałych harmoniach wokalnych Envy: „I’m Talking As A Friend” jest jej kolejną perełką. Tekst jest właściwie histeryczny, ale trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś lepiej zinterpretował grzech zazdrości… Gluttony: „Something To Threaten Your Family” otrzymał odpowiednią oprawę w klimacie rockowej ballady. Co prawda pojawiające się dysonansowe dźwięki skrzypiec wprowadzają ponury nastrój grozy i przerażenia, ale ładnie brzmiąca, pół akustyczna gitara, harmonie wokalne i pojawiające się od czasu do czasu organy równoważą apokaliptyczne w swej wymowie dźwięki. No i na koniec z powrotem wracamy do momentu piekła i siarki. Zanim całość zakończy się zupełnie dziwną mieszanką popu i dźwiękowego kolażu jeszcze raz słyszymy utwór, który otwierał płytę. Tyle, że The Dismissal: „Twenty Thousand People” po przesłuchaniu wszystkich wcześniejszych utworów, nabiera jakby innego znaczenia.

PLUS okazał się jednorazowym projektem. Może tak miało być od początku? Po nagraniu pyty muzycy zniknęli ze sceny, podczas gdy dwaj mistrzowie marionetek zajęli się większymi, bardziej zyskownymi zajęciami.

„Siedem grzechów głównych” jest dziełem epoki powstałym w swoim czasie i miejscu, gdzie religia spotyka się (nie po raz pierwszy zresztą) z rock and rollem. Jestem w stanie zrozumieć, że nie wszystkim się to spodoba. Ale ci, którzy lubią muzyczny eklektyzm lat 60-tych będą (podobnie jak ja) zachwyceni. Jako jedni z prekursorów nowoczesnego, koncepcyjnego albumu prog rocka byli (są!) czymś niezwykłym i interesującym. Czymś, co historię gatunku postawiło w nowym świetle. Wysiłek jaki PLUS wraz z producentami włożyli w nagranie albumu ostatecznie wyszedł nie tylko im, ale i ówczesnej muzyce rozrywkowej na plus.

Zibi


A true lost gem of the '60s, The Seven Deadly Sins could be viewed as a simple cash-in on the success of Jesus Christ Superstar if it weren't for the fact that this LP is deeper and rocks harder. With wild fuzz guitar, string interludes, an entire choir, piano, organ, and a song cycle structured like a Catholic mass, the group Plus made this one overlooked classic (with the assistance of ex-Yardbirds bassist/producer, Simon Napier-Bell) and then disappeared into the night. Essential for any fan of 60s psych/prog and concept albums in general.



..::TRACK-LIST::..

1. Introit: Twenty Thousand People 3:23
2. Gloria In Excelsis: Toccata 2:36
3. Avarice: Daddy's Thing 2:25
4. Pride: Pride 2:56
5. Sloth: Open Up Your Eyes 3:04
6. Wrath: Gemegemera 3:02
7. The Secrets: Devil's Hymn 3:35
8. Lust: Maybe You're The Same 2:35
9. Envy: I'm Talking As A Friend 4:12
10. Gluttony: Something Is Threatening Your Family 2:53
11. The Dismissal: Twenty Thousand People 3:43



..::OBSADA::..

Bass - Max Simms
Drums - Mike Newman
Guitar - Tony Newman




https://www.youtube.com/watch?v=lewSxb51-gg



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Dla mnie rewelacja! Całkiem zapomniany brytyjski zespół na swoim jedynym albumie, z 1969 roku, dość osobliwie połączył elementy hard-rocka, muzyki klasycznej, popu i psychodelii z klimatami... diabelskimi. Taka wówczas była (krótkotrwała) moda! Chóry, krótkie sentencje po łacinie, kościelne organy, ciężkie gitarowe riffy, chwytliwa melodyka - momentami zespół brzmiał prawie jak Black Sabbath (bez dużej mocy), The Beatles czy zapomniany Arzachel! Nieco podobnie (choć bez tych pseudo-diabolicznych spraw) brzmiała grupa Methuselah. Całość wyprodukował Simon Napier-Bell znany m.in. ze współpracy z The Yardbirds (1966).
To jest jeden z moich ulubionych zapomnianych albumów!

Uwaga!
W przeciwieństwie np. do płyt grupy Coven nie jest to album satanistyczny!

JL


Czy zespół PLUS może być zapomnianą perełką, skoro nawet w epoce nikt nie wiedział o jego istnieniu..? Plus był i jest zagadką. Wydali jeden, jedyny album. Nigdy nie zagrał koncertu. Nie zaistniał w żadnych stacjach radiowych. Nie miał reklam, prasy, promocji. Niczego. Można więc powiedzieć, że jego kariera od startu skazana była na niepowodzenie. Mimo to „The Seven Deadly Sins” powinien był dotrzeć do jak najszerszego grona odbiorców i mieć swoje miejsce w panteonie koncepcyjnych albumów rockowych tamtych lat.

Na pierwszy rzut oka Plus to bracia: Tony (g) i Mike (dr) Newman, oraz Max Sims (bg) tyle, że osobami pociągającymi za sznurki byli Simon Napier-Bell i Ray Singer. Wcześniej Tony Newman był członkiem The Jeff Beck Group, na którego zwrócił uwagę były basista i producent The Yardbirds, mentor wielu późniejszych sławnych zespołów (T. Rex, Ultravox, Wham!, Asia), Napier-Bell. Odegrał on kluczową rolę doprowadzając do podpisania przez trio kontraktu nagraniowego z krótkotrwałą filią wytwórni ABC, Probe, debiutując z nimi w 1968 roku singlem „Twenty Thousand People”/ „I’m Talking As A Friend” – dziś rzadkim i bardzo poszukiwanym.

Mniej znany Ray Singer na początku lat sześćdziesiątych był (delikatnie mówiąc) drugoligowym wokalistą, ale później to on pomógł rozwinąć karierę Davidowi Sylvianowi, Joan Armatrading, grupie Japan… To właśnie ten producencki duet wpadł na pomysł nagrania płyty koncepcyjnej, a w zasadzie quasi-mrocznej sztuki skupiającej się na tradycyjnej chrześcijańskiej klasyfikacji grzechów. Na siedmiu grzechach głównych. Oni też dostarczyli zespołowi ponad połowę materiału na płytę, która ukazała się w 1969 roku, mniej więcej w tym samym czasie co „Tommy” The Who, ale przed rock operą „Jesus Christ Superstar” i płytowym debiutem Black Sabbath.

Jedno spojrzenie na okładkę, jej opis i wszystko powinno być jasne. Ten album łączący elementy hard rocka, muzyki klasycznej i psychodelicznych klimatów ułożony jest jak katolicka msza. W utworach trójce muzyków towarzyszą wokaliści (w zasadzie cały chór), plus fortepian, organy, skrzypce i wiolonczela, tworząc tym samym niesamowicie eklektyczną mieszankę rockowych i popowych piosenek z lat sześćdziesiątych. To właśnie owe piosenki, może i brzmiące nieco przestarzale nawet jak na standardy roku 1969, ale wciąż całkiem dobre, utrzymane w stylu wczesnych The Who, lub w duchu pre-psychodelicznych Beatlesów, są „mięsem” tego albumu. Trzeba przyznać, że aranżacje i wykonania są na bardzo wysokim poziomie. Tematyczne utwory powiązano krótkimi tekstami po łacinie i wstawkami kwartetu smyczkowego. No i mamy tu do czynienia z całym muzycznym spektrum. Gloria In Excelsis: „Toccata” i The Secrets: „Devil’s Hymn” mieszało wpływy klasyczne z chórami kościelnymi i progresywnymi wstawkami. W innym miejscu, Pride: „Pride” i Envy: „I’m Talking As A Friend” oferowały zaskakującą parę popowych klejnotów; Avarice: „Daddy’s Thing” był zaskakująco funkowy, podczas gdy Wrath: „Gemegemera” to standardowy hard rock. Ich muzykalność była naprawdę imponująca, a sekcja rytmiczna Newman/Simms w takim The Dismissal: „Twenty Thousand People” generowała sporo energii. Opis płyty nie zawierał informacji kto był głównym wokalistą, ale kimkolwiek on był miał całkiem interesujący głos radzący sobie doskonale ze wszystkim, od quasi-punkowej agresji we Wrath: „Gemegemera” po pop w stylu Badfinger. Teksty są nieco zagmatwane i w różnych stylach: od elżbietańskich, przez łacinę, po współczesne. Taki poetycki misz-masz, ale świetnie wpisujące się w tematykę płyty.

Początek Introit: „Twenty Thousand People” brzmi jak zaklęcie intonowane przez kapłana wykrzykującego coś, co brzmi jak „Wewnętrzny krąg!”… bardzo dziwnie. Mimo mrocznego i przygnębiającego tekstu, muzycznie jest to dość komercyjny numer z melodyjnym refrenem, zgrabną wstawką fortepianu i niezłym solem gitarowym. Łatwo teraz zrozumieć, dlaczego Probe wybrał go na singiel. Swoją drogą melodia (cholera, wciąż ją sobie nucę!) trochę przypomina mi jedną z reklam napoju gazowanego sprzed dobrych kilkunastu lat. Dziś, w dobie współczesnego marketingu pewnie reklamowałaby arszenik, ewentualnie trutkę na szczury…. Gloria In Excelsis: „Toccata” rozpoczyna się bachowską „Toccatą i fugą d-mol”, która po chwili płynnie przechodzi w prostą melodię napisaną przez Napier-Bella i Singera, jaką można usłyszeć w lokalnym kościele. Tekst został nieco zaktualizowany, aby pasowały do ​​nadrzędnego tematu. Co by nie mówić, to jeden z najlepszych momentów na albumie. Zresztą jak się nim nie zachwycać skoro wpleciono tu jedną z najwspanialszych klasycznych melodii ludzkości..? Napisany przez braci Newman, Avarice: „Daddy’s Thing” otwiera się interesującymi klasycznymi dźwiękami altówki, ale kiedy do gry wchodzą rozpędzone klawisze i rozkołysana gitara utwór przekształca się w soczysty rocker. Mocna rzecz! Nieco inaczej brzmi Pride: „Pride”.
Pamiętam jak pierwszy raz go usłyszałem byłem pewien, że to utwór Badfinger. Wciąż nie jestem pewien kto zajmował się wokalem, ale ten jak nic przypomina Pete’a Hama. W każdym bądź razie to jedna z tych uroczych melodii w stylu Beatlesów idealna na przebojowe play listy… Sloth: „Open Up Your Eyes” to kolejny rockowy kawałek z mocnym basem Simmsa i jedną z najlepszych gitarowych solówek Tony’ego Newmana… Krótka, melodyjna wstawka zaczyna Wrath: „Gemegemera”. Utwór ten, zamykający pierwszą stronę płyty, ostatecznie podąża w kierunku gdzie Black Sabbath spotyka Motorhead. Miażdżący bas, płacz dziecka i okrzyki piłkarskich kiboli są tu jedynie wisienką na torcie.

Maniakalny głos wykrzykujący do „Turn your eyes..!” („Odwróć oczy”) poprzedza krótki chorał gregoriański, a potem The Secrets: „Devil’s Hymn” zmienia się w niezapomniany, klimatyczny kawałek z jazzowym interludium wrzuconym w środku utworu. Jest w tym nagraniu coś wzniosłego i zarazem diabolicznego. Podczas jego słuchania mam gęsią skórę i czuję się jakbym był w środku obrazu Hieronima Boscha „The Seven Deadly Sins And The Four Last Things„.

Następujący po nim Lust: „Maybe You’re The Same” brzmi trochę jak zagubiony kawałek The Who, ale z całą pewnością jest jednym z ciekawszych utworów na płycie, a skąpany w lśniącej popowej melodii i wspaniałych harmoniach wokalnych Envy: „I’m Talking As A Friend” jest jej kolejną perełką. Tekst jest właściwie histeryczny, ale trudno sobie wyobrazić, żeby ktoś lepiej zinterpretował grzech zazdrości… Gluttony: „Something To Threaten Your Family” otrzymał odpowiednią oprawę w klimacie rockowej ballady. Co prawda pojawiające się dysonansowe dźwięki skrzypiec wprowadzają ponury nastrój grozy i przerażenia, ale ładnie brzmiąca, pół akustyczna gitara, harmonie wokalne i pojawiające się od czasu do czasu organy równoważą apokaliptyczne w swej wymowie dźwięki. No i na koniec z powrotem wracamy do momentu piekła i siarki. Zanim całość zakończy się zupełnie dziwną mieszanką popu i dźwiękowego kolażu jeszcze raz słyszymy utwór, który otwierał płytę. Tyle, że The Dismissal: „Twenty Thousand People” po przesłuchaniu wszystkich wcześniejszych utworów, nabiera jakby innego znaczenia.

PLUS okazał się jednorazowym projektem. Może tak miało być od początku? Po nagraniu pyty muzycy zniknęli ze sceny, podczas gdy dwaj mistrzowie marionetek zajęli się większymi, bardziej zyskownymi zajęciami.

„Siedem grzechów głównych” jest dziełem epoki powstałym w swoim czasie i miejscu, gdzie religia spotyka się (nie po raz pierwszy zresztą) z rock and rollem. Jestem w stanie zrozumieć, że nie wszystkim się to spodoba. Ale ci, którzy lubią muzyczny eklektyzm lat 60-tych będą (podobnie jak ja) zachwyceni. Jako jedni z prekursorów nowoczesnego, koncepcyjnego albumu prog rocka byli (są!) czymś niezwykłym i interesującym. Czymś, co historię gatunku postawiło w nowym świetle. Wysiłek jaki PLUS wraz z producentami włożyli w nagranie albumu ostatecznie wyszedł nie tylko im, ale i ówczesnej muzyce rozrywkowej na plus.

Zibi


A true lost gem of the '60s, The Seven Deadly Sins could be viewed as a simple cash-in on the success of Jesus Christ Superstar if it weren't for the fact that this LP is deeper and rocks harder. With wild fuzz guitar, string interludes, an entire choir, piano, organ, and a song cycle structured like a Catholic mass, the group Plus made this one overlooked classic (with the assistance of ex-Yardbirds bassist/producer, Simon Napier-Bell) and then disappeared into the night. Essential for any fan of 60s psych/prog and concept albums in general.



..::TRACK-LIST::..

1. Introit: Twenty Thousand People 3:23
2. Gloria In Excelsis: Toccata 2:36
3. Avarice: Daddy's Thing 2:25
4. Pride: Pride 2:56
5. Sloth: Open Up Your Eyes 3:04
6. Wrath: Gemegemera 3:02
7. The Secrets: Devil's Hymn 3:35
8. Lust: Maybe You're The Same 2:35
9. Envy: I'm Talking As A Friend 4:12
10. Gluttony: Something Is Threatening Your Family 2:53
11. The Dismissal: Twenty Thousand People 3:43



..::OBSADA::..

Bass - Max Simms
Drums - Mike Newman
Guitar - Tony Newman




https://www.youtube.com/watch?v=lewSxb51-gg



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ta wydana latem 1971 roku wspaniała i niepowtarzalna płyta nagrana została przez (znaną wcześniej z folkowych, bądź popowych piosenek) japońską wokalistkę Carmen Maki z udziałem heavy-rockowej grupy Blues Creation.
Generalnie nie przepadam za kobiecymi wokalami, ale pomimo pewnych ograniczeń, naśladująca trochę Janis Joplin i Grace Slick, urodziwa Carmen jest tutaj po prostu rewelacyjna! Cały materiał powstał dokładnie w trakcie tej samej sesji co klasyczny, sygnowany wyłącznie nazwą Blues Creation LP 'Demon And Eleven Children' (wydany miesiąc wcześniej), zaś grający tutaj autentycznie ciężkiego, bluesującego rocka (trochę w klimacie pierwszej strony 'Led Zeppelin III') zespół jak zwykle był w top-formie i z pewnością się nie oszczędzał!
Powtarzam: to jest kapitalny album bez ani jednego słabszego momentu, choć kiedy odkryłem, że twórcą otwierającego płytę 'Understand' była amerykańska formacja Fantasy (1970), byłem nieco rozczarowany...
Jakość dźwięku jest doskonała!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Understand 4:56
2. And You 2:58
3. Lord, I Can't Be Going No More 3:31
4. Empty Heart 8:28
5. Motherless Child 6:53
6. I Can't Live For Today 4:35
7. Mean Old Boogie 4:58
8. St. James Infirmary 6:42



..::OBSADA::..

Lead Vocals - Carmen Maki
Bass Guitar, Harmonica - Masashi Saeki
Drums - Masayuki Higuchi
Lead Guitar, Organ - Kazuo Takeda



https://www.youtube.com/watch?v=JAEXh-qDSgc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ta wydana latem 1971 roku wspaniała i niepowtarzalna płyta nagrana została przez (znaną wcześniej z folkowych, bądź popowych piosenek) japońską wokalistkę Carmen Maki z udziałem heavy-rockowej grupy Blues Creation.
Generalnie nie przepadam za kobiecymi wokalami, ale pomimo pewnych ograniczeń, naśladująca trochę Janis Joplin i Grace Slick, urodziwa Carmen jest tutaj po prostu rewelacyjna! Cały materiał powstał dokładnie w trakcie tej samej sesji co klasyczny, sygnowany wyłącznie nazwą Blues Creation LP 'Demon And Eleven Children' (wydany miesiąc wcześniej), zaś grający tutaj autentycznie ciężkiego, bluesującego rocka (trochę w klimacie pierwszej strony 'Led Zeppelin III') zespół jak zwykle był w top-formie i z pewnością się nie oszczędzał!
Powtarzam: to jest kapitalny album bez ani jednego słabszego momentu, choć kiedy odkryłem, że twórcą otwierającego płytę 'Understand' była amerykańska formacja Fantasy (1970), byłem nieco rozczarowany...
Jakość dźwięku jest doskonała!

JL



..::TRACK-LIST::..

1. Understand 4:56
2. And You 2:58
3. Lord, I Can't Be Going No More 3:31
4. Empty Heart 8:28
5. Motherless Child 6:53
6. I Can't Live For Today 4:35
7. Mean Old Boogie 4:58
8. St. James Infirmary 6:42



..::OBSADA::..

Lead Vocals - Carmen Maki
Bass Guitar, Harmonica - Masashi Saeki
Drums - Masayuki Higuchi
Lead Guitar, Organ - Kazuo Takeda



https://www.youtube.com/watch?v=JAEXh-qDSgc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Van Halen - Live On Air
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Van Halen
Album................: Live On Air
Genre................: Hard Rock
Source...............: CD
Year.................: 1983 - 2010
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 58 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Southworld Recordings - Unofficial Release

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Van Halen - Romeo Delight [03:51]
2. Van Halen - Unchained [07:47]
3. Van Halen - Full Bug [03:54]
4. Van Halen - Runnin' With The Devil [03:11]
5. Van Halen - Jamie's Cryin' [03:44]
6. Van Halen - So This Is Love [04:47]
7. Van Halen - Little Guitars [04:54]
8. Van Halen - Dancing In The Street [02:50]
9. Van Halen - Somebody Get Me A Doctor [08:51]
10. Van Halen - Dance The Night Away [03:17]
11. Van Halen - Secrets [03:25]
12. Van Halen - Everybody Wants Some [07:03]
13. Van Halen - Ice Cream Man [07:24]
14. Van Halen - (Oh) Pretty Woman [02:55]
15. Van Halen - Ain't Talkin' 'Bout Love [02:30]
16. Van Halen - Ain't Talkin' 'Bout Love (2) [03:31]

Playing Time.........: 01:13:59
Total Size...........: 431,64 MB


Recorded live at the US '83 Festival at Glen Helen Park,
San Bernardino, California, May 29, 1983

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Janis Joplin - In Concert
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Janis Joplin
Album................: In Concert
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 1972
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 61 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Columbia

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Big Brother & The Holding Company - Down On Me [03:07]
2. Big Brother & The Holding Company - Bye, Bye Baby [03:43]
3. Big Brother & The Holding Company - All Is Loneliness [05:45]
4. Big Brother & The Holding Company - Piece Of My Heart [04:07]
5. Big Brother & The Holding Company - Road Block [02:59]
6. Big Brother & The Holding Company - Flower In The Sun [03:03]
7. Big Brother & The Holding Company - Summertime [04:22]
8. Big Brother & The Holding Company - Ego Rock [07:23]
9. Full Tilt Boogie Band - Half Moon [04:35]
10. Full Tilt Boogie Band - Kozmic Blues [05:24]
11. Full Tilt Boogie Band - Move Over [04:15]
12. Full Tilt Boogie Band - Try (Just A Little Bit Harder) [06:27]
13. Full Tilt Boogie Band - Get It While You Can [05:44]
14. Full Tilt Boogie Band - Ball And Chain [08:03]

Playing Time.........: 01:09:06
Total Size...........: 416,79 MB

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ne Obliviscaris z Obscurą, Augury i Fallujah... Polane dysonansowym sosem...
To bardzo eksperymentalne dzieło, które niełatwo zrozumieć.
I może właśnie to stanowi o jego wyjątkowości?

FA


Różne rzeczy w życiu widziałem, ale tak szpetnej i tandetnej okładki jak ta z debiutanckiej płyty niemieckiego projektu Khora, to chyba jeszcze nie spotkałem. Okładka ta przyciągnęła moją uwagę tak bardzo, że aż postanowiłem przyjrzeć się wnętrzu tego albumu. Swoją drogą może tak to miało właśnie zadziałać?

Niemiecko-irlandzki kwintet długo zwlekał z wydaniem swojego debiutanckiego krążka. W końcu jednak po siedmiu latach istnienia Soulseller Records wypuściło krążek o nazwie Timaeus, i czy tego chcemy czy nie, kiczowata okładka ujrzała światło dzienne.

Treść krążka to spłycając czterdzieści minut muzyki, którą można by nazwać awangardowym progresywnym black metalem, na myśl w dość czytelny sposób przywodzi ostatnie działania Ihsahna. Pisząc ostatnie, mam na myśli jego solowe albumy takie jak Arktis czy After. Pierwszym zwiastunem owych podobieństw jest wokalna maniera Kranosa, która z klasycznego growlu przechodzi często w specyficzny skrzek tak podobny do tego, który jest wizytówką Ihsahna. Do tego połamane linie melodyczne, przeplatające się koncepty, asymetrie strukturalne w utworze i połamańce, które brzmią bliźniaczo do tych wykonywanych przez lidera Emperora. Co zaś odróżnia Timaeusa od Arktisa czy innego Ermity? Przede wszystkim klawisze.

Przestrzenne i kosmiczne stanowią odskocznię od porównywanego projektu, a jednocześnie nadają muzyce charakteru i klimatu, co działa ogromnie na korzyść debiutu Khory. No i oczywiście tematyka tak odległa od norweskich lasów i problemów tamtejszej kultury jak to tylko możliwe. No bo jak porównać opowieści o stworzeniu świata, galaktykach, Cthulhu i Green Lantern, a także zmodyfikowanym Tutanchamonie do wewnętrznych wahań podróżnika Fridtjofa Nansena?

Muzyka jest bardzo zróżnicowana, a jednak dzięki klawiszowej podszewce spójna i korespondująca nawet z tą nieszczęsną grafiką wydawnictwa. Do tego jak na dłoni widać, że muzycy sprawnie poruszają się po skomplikowanych konstrukcjach utworów i jasne jest, że byle sroce spod ogona nie wypadli. Niemniej mnie niestety ta płyta nieco zmęczyła. Dla mnie jeden Ihsahn wystarczy aż nadto. Ale pomysłom i umiejętnościom muzyków chylę czoła.

Maciek Masta


Well, that’s how you kick off a discography! Here’s 2020 slamming another superb debut album over my head, this time coming in the form of Khôra’s “Timaeus”, a sublime concoction of contrasting styles. Merging together a raw black metal feel with progressive structures and strong atmospheric elements, this is another package on top of which genre labels simply refuse to stick. It’s a beautifully scary musical journey, carefully crafted with professionalism, finesse, and an astronomical amount of creepy vibes. And as astronomy goes, this record is quite the stargazer, with a concept based on Plato’s Timaeus dialogue depicting, and quote “the theme of the creation of the universe by three omnipotent entities”. I assume that’s why the amazing cover artwork greets you with a faceless Tutankhamun joined by Cthulhu and The Green Lantern (obviously I’m not a philosophy expert). But even so, the actual sound of this record reaches far greater levels of mystery. Intrigued yet?

The atmospheric sample based intro “Aether” makes for an immersive opening to the album that sets a dark, brooding mood with a well fitted alien feel, before “Noceo” gets the ball rolling on a drilling blast beat and cold eerie shrieks. This track introduces what I feel is the band’s greatest asset, which is the combination of black metal harshness with a raw mysterious feel. It’s mostly due to a texture contrast between the hard-hitting drums and harsh vocals with the compressed reverby guitar tones and obvious melodic aspect. As the album flows into the next song ”l’Annihilateur”, more faces of Khôra’s sound emerge, with a higher emphasis on the eerie melodies and equally eerie layered clean vocals that totally caught me off guard. There’s a fair amount of dissonant ideas in there too supporting the ominous feeling of the music. The progressive tinge makes its appearance as well with more changes of pace within the song and more elaborate ideas.

Over the album’s run time, the band is constantly switching gears between all of these different approaches, but it’s a delight to see how they all come together in a cohesive flow. There’s also a constant up and down feeling with the songs alternating faster more intense sections with more tuned down melodic bridges where the atmospherics truly shine. I like that the atmospheric background is never lost making sure that the music stays immersive and captivating for the entirety of the album’s run time (the synths on Roe to Noo are some of my favorites). The guitar sound also has a decent amount of dissonant melodies and leads melding into the soundscape. I like how the guitar either amps up the somewhat hectic feel of the music but can also settle into some heavy grooves, sometimes having a more death metal edge (see Existence). It’s also in these parts that the vocals often turn to the lower end, nicely complementing the evolution of the music and at least to my ear grasping some early Opeth tones. As the album nears its end, “The Occultation of Time” hits the brakes and trudges on some slower ideas with lots of melodies and clean vocals, providing a smooth transition into the outro. “Void” closes the album on a dramatic tone with raw clean guitars, celestial piano melodies and inhuman vocalizing.

At the end, the one drawback I can find to this record is that despite its extended arsenal of ideas, the somewhat monochrome feeling of creepy on top of creepy, leaves it less memorable than I initially expected. It’s not such a bummer considering that despite my prog love, I found myself more drawn into the atmospherics and the ominous surroundings of the music over the metal stuff. It’s more a matter of just getting lost in its astral aura rather than headbanging or singing along. This is not to disparage the album’s heavy end, but just to spotlight that Timaeus has in my view, some of the best atmospheric work to come out of a debut album and it’s just that expressive in delivering spacey vibes which is something I’ve always been a sucker for. Well done Khôra. I’m sold. Timaeus released via Soulseller Records on April 17th and is also available on Bandcamp.

Enjoy!

Livingwave17



..::TRACK-LIST::..

1. Aether 01:46
2. Noceo 03:49
3. l'Annihilateur 03:17
4. Harvesting Stars 04:32
5. De Vetus Ad Novum 03:58
6. Roe Too Noo (Flow Of The Mind) 05:02
7. Sempiternal 03:18
8. Existence 03:47
9. The Purge 03:23
10. The Occultation Of Time 04:13
11. Void 03:16



..::OBSADA::..

Oleg I. - Guitars, Drums, Keyboards, Vocals (backing), Songwriting, Lyrics
Kranos - Vocals, Keyboards, Samples, Lyrics
L.E. Måløy - Bass, Vocals, Lyrics (track 9), Everything (track 1




https://www.youtube.com/watch?v=6XW0rDX6nhc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ne Obliviscaris z Obscurą, Augury i Fallujah... Polane dysonansowym sosem...
To bardzo eksperymentalne dzieło, które niełatwo zrozumieć.
I może właśnie to stanowi o jego wyjątkowości?

FA


Różne rzeczy w życiu widziałem, ale tak szpetnej i tandetnej okładki jak ta z debiutanckiej płyty niemieckiego projektu Khora, to chyba jeszcze nie spotkałem. Okładka ta przyciągnęła moją uwagę tak bardzo, że aż postanowiłem przyjrzeć się wnętrzu tego albumu. Swoją drogą może tak to miało właśnie zadziałać?

Niemiecko-irlandzki kwintet długo zwlekał z wydaniem swojego debiutanckiego krążka. W końcu jednak po siedmiu latach istnienia Soulseller Records wypuściło krążek o nazwie Timaeus, i czy tego chcemy czy nie, kiczowata okładka ujrzała światło dzienne.

Treść krążka to spłycając czterdzieści minut muzyki, którą można by nazwać awangardowym progresywnym black metalem, na myśl w dość czytelny sposób przywodzi ostatnie działania Ihsahna. Pisząc ostatnie, mam na myśli jego solowe albumy takie jak Arktis czy After. Pierwszym zwiastunem owych podobieństw jest wokalna maniera Kranosa, która z klasycznego growlu przechodzi często w specyficzny skrzek tak podobny do tego, który jest wizytówką Ihsahna. Do tego połamane linie melodyczne, przeplatające się koncepty, asymetrie strukturalne w utworze i połamańce, które brzmią bliźniaczo do tych wykonywanych przez lidera Emperora. Co zaś odróżnia Timaeusa od Arktisa czy innego Ermity? Przede wszystkim klawisze.

Przestrzenne i kosmiczne stanowią odskocznię od porównywanego projektu, a jednocześnie nadają muzyce charakteru i klimatu, co działa ogromnie na korzyść debiutu Khory. No i oczywiście tematyka tak odległa od norweskich lasów i problemów tamtejszej kultury jak to tylko możliwe. No bo jak porównać opowieści o stworzeniu świata, galaktykach, Cthulhu i Green Lantern, a także zmodyfikowanym Tutanchamonie do wewnętrznych wahań podróżnika Fridtjofa Nansena?

Muzyka jest bardzo zróżnicowana, a jednak dzięki klawiszowej podszewce spójna i korespondująca nawet z tą nieszczęsną grafiką wydawnictwa. Do tego jak na dłoni widać, że muzycy sprawnie poruszają się po skomplikowanych konstrukcjach utworów i jasne jest, że byle sroce spod ogona nie wypadli. Niemniej mnie niestety ta płyta nieco zmęczyła. Dla mnie jeden Ihsahn wystarczy aż nadto. Ale pomysłom i umiejętnościom muzyków chylę czoła.

Maciek Masta


Well, that’s how you kick off a discography! Here’s 2020 slamming another superb debut album over my head, this time coming in the form of Khôra’s “Timaeus”, a sublime concoction of contrasting styles. Merging together a raw black metal feel with progressive structures and strong atmospheric elements, this is another package on top of which genre labels simply refuse to stick. It’s a beautifully scary musical journey, carefully crafted with professionalism, finesse, and an astronomical amount of creepy vibes. And as astronomy goes, this record is quite the stargazer, with a concept based on Plato’s Timaeus dialogue depicting, and quote “the theme of the creation of the universe by three omnipotent entities”. I assume that’s why the amazing cover artwork greets you with a faceless Tutankhamun joined by Cthulhu and The Green Lantern (obviously I’m not a philosophy expert). But even so, the actual sound of this record reaches far greater levels of mystery. Intrigued yet?

The atmospheric sample based intro “Aether” makes for an immersive opening to the album that sets a dark, brooding mood with a well fitted alien feel, before “Noceo” gets the ball rolling on a drilling blast beat and cold eerie shrieks. This track introduces what I feel is the band’s greatest asset, which is the combination of black metal harshness with a raw mysterious feel. It’s mostly due to a texture contrast between the hard-hitting drums and harsh vocals with the compressed reverby guitar tones and obvious melodic aspect. As the album flows into the next song ”l’Annihilateur”, more faces of Khôra’s sound emerge, with a higher emphasis on the eerie melodies and equally eerie layered clean vocals that totally caught me off guard. There’s a fair amount of dissonant ideas in there too supporting the ominous feeling of the music. The progressive tinge makes its appearance as well with more changes of pace within the song and more elaborate ideas.

Over the album’s run time, the band is constantly switching gears between all of these different approaches, but it’s a delight to see how they all come together in a cohesive flow. There’s also a constant up and down feeling with the songs alternating faster more intense sections with more tuned down melodic bridges where the atmospherics truly shine. I like that the atmospheric background is never lost making sure that the music stays immersive and captivating for the entirety of the album’s run time (the synths on Roe to Noo are some of my favorites). The guitar sound also has a decent amount of dissonant melodies and leads melding into the soundscape. I like how the guitar either amps up the somewhat hectic feel of the music but can also settle into some heavy grooves, sometimes having a more death metal edge (see Existence). It’s also in these parts that the vocals often turn to the lower end, nicely complementing the evolution of the music and at least to my ear grasping some early Opeth tones. As the album nears its end, “The Occultation of Time” hits the brakes and trudges on some slower ideas with lots of melodies and clean vocals, providing a smooth transition into the outro. “Void” closes the album on a dramatic tone with raw clean guitars, celestial piano melodies and inhuman vocalizing.

At the end, the one drawback I can find to this record is that despite its extended arsenal of ideas, the somewhat monochrome feeling of creepy on top of creepy, leaves it less memorable than I initially expected. It’s not such a bummer considering that despite my prog love, I found myself more drawn into the atmospherics and the ominous surroundings of the music over the metal stuff. It’s more a matter of just getting lost in its astral aura rather than headbanging or singing along. This is not to disparage the album’s heavy end, but just to spotlight that Timaeus has in my view, some of the best atmospheric work to come out of a debut album and it’s just that expressive in delivering spacey vibes which is something I’ve always been a sucker for. Well done Khôra. I’m sold. Timaeus released via Soulseller Records on April 17th and is also available on Bandcamp.

Enjoy!

Livingwave17



..::TRACK-LIST::..

1. Aether 01:46
2. Noceo 03:49
3. l'Annihilateur 03:17
4. Harvesting Stars 04:32
5. De Vetus Ad Novum 03:58
6. Roe Too Noo (Flow Of The Mind) 05:02
7. Sempiternal 03:18
8. Existence 03:47
9. The Purge 03:23
10. The Occultation Of Time 04:13
11. Void 03:16



..::OBSADA::..

Oleg I. - Guitars, Drums, Keyboards, Vocals (backing), Songwriting, Lyrics
Kranos - Vocals, Keyboards, Samples, Lyrics
L.E. Måløy - Bass, Vocals, Lyrics (track 9), Everything (track 1




https://www.youtube.com/watch?v=6XW0rDX6nhc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Piąty album, który pokazuje zespół od bardziej dojrzałej i skromniejszej strony. Po raz kolejny zróżnicowana muzyka i poetyckie teksty, które krążą wokół tematycznego „pożegnania”, dają nam dużo miejsca na własne skojarzenia.

Słuchacze o otwartych umysłach, którzy kochają takie zespoły jak Marillion, Porcupine Tree, David Bowie czy nowa Anathema, z pewnością mogą się rozgrzać przy słuchaniu tego niemieckiego zespołu.



Niemiecki Despairation proponuje na swoim piątym albumie wędrówkę po jesiennych krainach. Ciepłe brzmienie, dużo przestrzeni i lekkości, wreszcie melancholijny przekaz oraz lekko progresywne szlify. Nie wiem, co ci panowie grali na poprzednich krążkach, ale obecna forma jest dosyć ciekawa. Elementy prawie popowe ("Kiss Of Ashes") sąsiadują tu ze smutnymi songami (przyjemnie trzeszczący "Farewell In Blue", "The Shallow Sea") oraz z progresywnymi zapędami ("Cathartic Revelation"). Są tu ślady twórczości Marillion, przebojowość znana z dwóch płyt Blackfield, gotyckie akcenty a la Dreadful Shadows, spokój ostatnich dokonań Anathemy, smutek Katatonii, struktury spotykane u The Gathering (z "Almost A Dance").
I mimo bogactwa inspiracji oraz dużej rozpiętości stylistycznej "A Requiem In Winter's Hue" prezentuje bardzo wyrównany poziom. Jednych może zrazić zbytnie epatowanie smutnymi pierwiastkami, innych zdecydowanie za lekka forma. Ale w swojej stylistyce Despairation czuje się wyjątkowo dobrze. To zdecydowanie słychać.

Marcin Ratyński


DESPAIRATION return with their 5th album that shows them from a more mature and modest side. Once again the varied music and the poetic lyrics, that circle around the subject matter ‘farewell’, give us a lot of space for own associations. Open-minded listeners who love bands like Marillion, Porcupine Tree, David Bowie or new Anathema, can surely get warm with the self-contained sound of this German band.



..::TRACK-LIST::..

1. Kiss Of Ashes 05:07
2. A Lovelorn Requiem 06:27
3. The One Who Ceased To Breathe 05:39
4. Musique De La Décadence 04:56
5. Farewell In Blue 05:40
6. The Shallow Sea 03:07
7. Letters From A Coffin 04:55
8. Cathartic Revelation 05:04
9. Humanity As A Child 04:47
10. Lucid Lullaby 08:22
11. Inner Peace 03:43



..::OBSADA::..

Jens Reinhold - Drums
Sacha Blach - Vocals
Martin Jungkunz - Guitars, Bass
Christian Beyer - Keyboards, Piano



https://www.youtube.com/watch?v=7Bhie7mr1bk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Piąty album, który pokazuje zespół od bardziej dojrzałej i skromniejszej strony. Po raz kolejny zróżnicowana muzyka i poetyckie teksty, które krążą wokół tematycznego „pożegnania”, dają nam dużo miejsca na własne skojarzenia.

Słuchacze o otwartych umysłach, którzy kochają takie zespoły jak Marillion, Porcupine Tree, David Bowie czy nowa Anathema, z pewnością mogą się rozgrzać przy słuchaniu tego niemieckiego zespołu.



Niemiecki Despairation proponuje na swoim piątym albumie wędrówkę po jesiennych krainach. Ciepłe brzmienie, dużo przestrzeni i lekkości, wreszcie melancholijny przekaz oraz lekko progresywne szlify. Nie wiem, co ci panowie grali na poprzednich krążkach, ale obecna forma jest dosyć ciekawa. Elementy prawie popowe ("Kiss Of Ashes") sąsiadują tu ze smutnymi songami (przyjemnie trzeszczący "Farewell In Blue", "The Shallow Sea") oraz z progresywnymi zapędami ("Cathartic Revelation"). Są tu ślady twórczości Marillion, przebojowość znana z dwóch płyt Blackfield, gotyckie akcenty a la Dreadful Shadows, spokój ostatnich dokonań Anathemy, smutek Katatonii, struktury spotykane u The Gathering (z "Almost A Dance").
I mimo bogactwa inspiracji oraz dużej rozpiętości stylistycznej "A Requiem In Winter's Hue" prezentuje bardzo wyrównany poziom. Jednych może zrazić zbytnie epatowanie smutnymi pierwiastkami, innych zdecydowanie za lekka forma. Ale w swojej stylistyce Despairation czuje się wyjątkowo dobrze. To zdecydowanie słychać.

Marcin Ratyński


DESPAIRATION return with their 5th album that shows them from a more mature and modest side. Once again the varied music and the poetic lyrics, that circle around the subject matter ‘farewell’, give us a lot of space for own associations. Open-minded listeners who love bands like Marillion, Porcupine Tree, David Bowie or new Anathema, can surely get warm with the self-contained sound of this German band.



..::TRACK-LIST::..

1. Kiss Of Ashes 05:07
2. A Lovelorn Requiem 06:27
3. The One Who Ceased To Breathe 05:39
4. Musique De La Décadence 04:56
5. Farewell In Blue 05:40
6. The Shallow Sea 03:07
7. Letters From A Coffin 04:55
8. Cathartic Revelation 05:04
9. Humanity As A Child 04:47
10. Lucid Lullaby 08:22
11. Inner Peace 03:43



..::OBSADA::..

Jens Reinhold - Drums
Sacha Blach - Vocals
Martin Jungkunz - Guitars, Bass
Christian Beyer - Keyboards, Piano



https://www.youtube.com/watch?v=7Bhie7mr1bk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Filmowy zapis niezwykłego powrotu Davida Gilmoura na scenę – po niemal dekadzie przerwy – zarejestrowany latem 2024 roku w historycznym Circus Maximus w Rzymie, w ramach wyprzedanej trasy Luck and Strange. Reżyserii podjął się wieloletni współpracownik artysty, Gavin Elder.

Na tle monumentalnych ruin Wiecznego Miasta rozbrzmiewają utwory z najnowszego albumu Gilmoura Luck and Strange, w tym poruszające Between Two Points z udziałem Romany Gilmour, a także klasyki Pink Floyd, takie jak Sorrow, High Hopes, Breathe, Time, Wish You Were Here czy Comfortably Numb.



David Gilmour’s tour last year in support of his 2024 release Luck and Strange has been masterfully captured in the concert film Live at the Circus Maximus and on the live album The Luck and Strange Concerts. In addition to Gilmour on guitar and lead vocals, the band on the Luck and Strange tour included Guy Pratt (bass, vocals), Greg Phillinganes (keyboards), Rob Gentry (keyboards), Adam Betts (drums), Ben Worsley (guitar, vocals), Louise Marshall (piano, vocals), Hattie Webb (harp, vocals), Charley Webb (guitar, ukulele, vocals) and Gilmour’s daughter, Romany Gilmour (vocals, harp). (Hattie Webb and Charley Webb are sisters.)

The concert film is spectacular, among the best live music performance films I’ve seen. Shot at Circus Maximus in Rome, the film was directed by Gavin Elder with a soundtrack produced by Gilmour and Charlie Andrew. It makes very effective use of aerial shots above the crowd. The film opens with shots of the Colosseum and Rome streets and buildings. An animated black cat, the subject of one of the songs on Luck and Strange, is shown walking along some of Rome’s streets in the film’s opening.

The concert set in the film and on the live album is a mix of songs from Luck and Strange and Pink Floyd classics. Opening with the guitar-based instrumental “5 A.M.,” Gilmour and company then do solid work on “Black Cat” and “Luck and Strange” from the Luck and Strange album. That is followed by five consecutive Pink Floyd songs. “Breathe (In the Air)” features great guitar and vocals by Gilmour as well as effective backing vocals. Gilmour does stellar guitar work in “Time.” Gilmour opens “Fat Old Sun” on acoustic guitar, and the song features impressive work on keyboards by Gentry and Phillinganes. When Gilmour switches back to electric guitar, the song becomes more active, with Gilmour really wailing away. Gentry provides great piano playing to back Gilmour’s trippy guitar sounds on “Marooned.” The crowd cheers loudly as soon as they recognize the intro to “Wish You Were Here” played by Worsley on acoustic guitar. Gilmour soon joins on acoustic guitar and the crowd sings along with his lead vocal. It’s quite moving. Phillinganes adds some nice piano to the mix. Romany Gilmour has a nice spotlight moment with her beautiful lead vocal on the cover of The Montgolfier Brothers’ “Between Two Points” that also features stellar guitar playing by her father. The first set closes with a great version of Pink Floyd’s “High Hopes” that features impressive work by Gilmour on both slide guitar and acoustic guitar.

An excellent version of Pink Floyd’s “Sorrow” opens the second set. It features great guitar playing by Gilmour throughout as well as solid work by the rhythm section of Pratt on bass and Betts on drums. The Gilmours share the lead vocal on “The Piper’s Call.” Nice keyboard work by Phillinganes accompanies Gilmour’s lead vocal at the start of Pink Floyd’s “A Great Day for Freedom.” Gilmour and Worsley both provide spectacular guitar playing toward the end of the song. The tour de force version of Pink Floyd’s “The Great Gig in the Sky” features Marshall on piano and vocals and Gilmour on slide guitar. The Webb sisters and Romany Gilmour also do nice vocal work on the song and Pratt adds some impressive playing on standup bass. Marshall remains on piano for the lovely version of “A Boat Lies Waiting” on which she also provides vocals along with the Webb sisters and the Gilmours. It received a big hand from the crowd at the end. Following terrific versions of Pink Floyd’s “Coming Back to Life,” which Gilmour dedicates to his wife, Polly Samson, and three Luck and Strange songs, “Dark and Velvet Nights,” “Sings” and “Scattered,” the concert film closes with an amazing version of Pink Floyd’s “Comfortably Numb.” Pratt does the lead vocal at the start and then he and Gilmour trade off on vocals. Gilmour’s guitar playing throughout the song is fantastic. There are shots of ecstatic fans in the crowd singing along.

The Extras that accompany the concert film are worth checking out. They include: tour rehearsals of four full songs; short documentaries shot in Rome, at London’s Royal Albert Hall, the Intuit Dome in Los Angeles and Madison Square Garden and the set of NBC-TV’s The Tonight Show in New York; a brief film about the making of the Luck and Strange album; and eight music videos. Ther most interesting of the music videos is the one for “Luck and Strange,” which features Gilmour playing with Pink Floyd’s keyboardist Richard Wright. The song had its genesis from a jam that Gilmour and Wright did in 2007. (Wright passed away the following year.)

The live album features material recorded at concerts at the Brighton Centre in Brighton, England, Royal Albert Hall in London, the Intuit Dome in Los Angeles and Madison Square Garden in New York in addition to Circus Maximus in Rome.

John Curley



..::TRACK-LIST::..

BD 1: 'Live At The Circus Maximus'
1. 5 A.M.
2. Black Cat
3. Luck and Strange
4. Breathe (In The Air)
5. Time
6. Fat Old Sun
7. Marooned
8. Wish You Were Here
9. Vita Brevis
10. Between Two Points with Romany Gilmour
11. High Hopes
12. Sorrow
13. The Piper’s Call
14. A Great Day For Freedom
15. In Any Tongue
16. The Great Gig In The Sky
17. A Boat Lies Waiting
18. Coming Back To Life
19. Dark and Velvet Nights
20. Sings
21. Scattered
22. Comfortably Numb (Encore)
23. Credits


BD 2: Audio 'The Luck and Strange Concerts'
1. 5 A.M.
2. Black Cat
3. Luck and Strange
4. Breathe (In The Air)
5. Time
6. Fat Old Sun
7. Marooned
8. A Single Spark
9. Wish You Were Here
10. Vita Brevis
11. Between Two Points with Romany Gilmour
12. High Hopes
13. Sorrow
14. The Piper’s Call
15. A Great Day For Freedom
16. In Any Tongue
17. The Great Gig In The Sky
18. A Boat Lies Waiting
19. Coming Back To Life
20. Dark and Velvet Nights
21. Sings
22. Scattered
23. Comfortably Numb (Encore)

Extras:
The Luck and Strange Tour Rehearsals
1. Between Two Points with Romany Gilmour
2. Breathe (In The Air) / Time
3. Dark and Velvet Nights
4. Luck and Strange

Documentaries:
5. The Rain in Rome
6. Backstage at the Royal Albert Hall
7. Backstage in America
8. The Making of Luck and Strange

Music Videos:
9. A Single Spark (Live)
10. Between Two Points (Official Music Video)
11. Between Two Points - GENTRY Remix - Editor’s Cut (Official Music Video)
12. Wesley On Patrol
13. The Piper’s Call (Official Music Video)
14. The Piper’s Call Live From Around The World (Official Music Video)
15. Luck and Strange (Official Music Video)
16. Dark and Velvet Nights (Official Music Video)
17. Dark and Velvet Nights (Animated Official Video)



..::OBSADA::..

David Gilmour - guitar, lead vocals
Guy Pratt - bass, vocals
Greg Phillinganes - keyboards
Rob Gentry - keyboards
Adam Betts - drums
Ben Worsley - guitar, vocals
Louise Marshall - piano, vocals
Hattie Webb - harp, vocals
Charley Webb - guitar, ukulele, vocals
and Gilmour’s daughter, Romany Gilmour - vocals, harp




https://www.youtube.com/watch?v=iahiYFp1rQs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Guns N' Roses - The Lost Acoustic Album
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Guns N' Roses
Album................: The Lost Acoustic Album
Genre................: Acoustic
Source...............: WEB
Year.................: 2025
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 69 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Iconography

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Guns N' Roses - Dead Flowers [04:14]
2. Guns N' Roses - You Ain't The First [03:06]
3. Guns N' Roses - You're Crazy [05:27]
4. Guns N' Roses - Used To Love Her [03:34]
5. Guns N' Roses - Patience/Imagine [08:14]
6. Guns N' Roses - Knockin' On Heaven's Door [07:56]
7. Guns N' Roses - One In A Million [07:17]
8. Guns N' Roses - Used To Love Her [02:48]
9. Guns N' Roses - Patience [07:09]
10. Guns N' Roses - Mr. Brownstone [04:57]
11. Guns N' Roses - Move To The City [03:34]
12. Guns N' Roses - Jumpin' Jack Flash [03:55]
13. Guns N' Roses - November Rain [09:41]

Playing Time.........: 01:11:58
Total Size...........: 492,06 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Slash - Slash - (2 CD)
(Limited, Deluxe Edition)
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Slash
Album................: Slash
Genre................: Rock
Source...............: CD
Year.................: 2010
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 75 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Dik Hayd Records

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 1
---------------------------------------------------------------------

1. Slash - Ghost (Ian Astbury) [03:35]
2. Slash - Crucify The Dead (Ozzy Osbourne) [04:04]
3. Slash - Beautiful Dangerous (Fergie) [04:38]
4. Slash - Back From Cali (Myles Kennedy) [03:36]
5. Slash - Promise (Chris Cornell) [04:40]
6. Slash - By The Sword (Andrew Stockdale of Wolfmother) [04:51]
7. Slash - Gotten (Adam Levine) [05:02]
8. Slash - Doctor Alibi (Lemmy Kilmister) [03:09]
9. Slash - Watch This (Dave Grohl & Duff McKagan) [03:47]
10. Slash - I Hold On (Kid Rock) [04:16]
11. Slash - Nothing To Say (M. Shadows) [05:26]
12. Slash - Starlight (Myles Kennedy) [05:26]
13. Slash - Saint Is A Sinner Too (Rocco DeLuca) [03:27]
14. Slash - We're All Gonna Die (Iggy Pop) [04:32]

Playing Time.........: 01:00:34
Total Size...........: 456,51 MB

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting - CD 2
---------------------------------------------------------------------

1. Slash - Sahara (English) (Koshi Inaba) [03:58]
2. Slash - Paradise City (Cypress Hill & Fergie) [05:15]
3. Slash - Mother Maria (Beth Hart) [05:19]
4. Slash - Bobby Can't Drive (Alice Cooper & Nicole Scherzinger)[03:21]
5. Slash - Sahara (Japanese) (Koshi Inaba) [03:59]
6. Slash - Beutiful Dangerous (Radio Mix) (Fergie) [04:12]
7. Slash - Demo # 4 [03:52]
8. Slash - Demo # 16 [03:24]
9. Slash - Back From Cali (Acoustic) (Myles Kennedy) [03:43]
10. Slash - Fall To Pieces (Acoustic) (Myles Kennedy) [04:29]
11. Slash - Sweet Child O' Mine (Acoustic) (Myles Kennedy) [06:04]
12. Slash - Watch This (Live) (Myles Kennedy) [03:44]
13. Slash - Nighttrain (Live) (Myles Kennedy) [05:00]

Playing Time.........: 56:28
Total Size...........: 425,59 MB

...( Info )...

Artist...............: Matia Bazar
Album................: Matia Bazar: The Best Of Platinum
Genre................: Pop
Year.................: 2007
Codec................: Reference libFLAC 1.5


...( TrackList )...

001. Matia Bazar - Stasera... Che Sera! (1998 Remaster)
002. Matia Bazar - Per Un'Ora D'Amore (1998 Remaster)
003. Matia Bazar - Cavallo Bianco (Remaster 1998)
004. Matia Bazar - Ma Perchè (2007 Remaster)
005. Matia Bazar - Solo Tu (Remaster 1998)
006. Matia Bazar - E Dirsi Ciao (1998 Remaster)
007. Matia Bazar - Tu Semplicità (2007 Remaster)
008. Matia Bazar - C'è Tutto Un Mondo Intorno (Remaster 1998)
009. Matia Bazar - Italian Sinfonia (2007 Digital Remaster)
010. Matia Bazar - Fantasia (Remaster 1998)
011. Matia Bazar - Vacanze Romane (Remaster 1998)
012. Matia Bazar - Elettrochoc (Remaster 1998)
013. Matia Bazar - Aristocratica (1998 Remaster)
014. Matia Bazar - Souvenir
015. Matia Bazar - Ti Sento
016. Matia Bazar - Noi (Remaster 1998)
017. Matia Bazar - La Prima Stella Della Sera (1998 Digital Remaster)
018. Matia Bazar - Stringimi (Remaster 1998)

...( Info )...

Artist...............: Matia Bazar
Album................: One Two Three Four (Vol 2)
Genre................: Pop
Year.................: 2007
Codec................: Reference libFLAC 1.5


...( TrackList )...

001. Matia Bazar - Amico Di Ieri
002. Matia Bazar - C'è Una Strana Espressione Nei Tuoi Occhi
003. Matia Bazar - Per Chi
004. Matia Bazar - Tutti I Miei Sbagli
005. Matia Bazar - L' Estate Sta Finendo
006. Matia Bazar - Sorprendimi
007. Matia Bazar - Quella Carezza Della Sera
008. Matia Bazar - Dedicato A Te
009. Matia Bazar - Pugni Chiusi
010. Matia Bazar - Il Mio Corpo Che Cambia
011. Matia Bazar - L'Ora Dell Amore
012. Matia Bazar - Che Sarà, Le Ragazze, La Terra Dei Cachi
013. Matia Bazar - A Canzuncella
014. Matia Bazar - Grido D'Amore

...( Info )...
OldiesPart042⭐
MP3@320kbps
SPECIAL GIRLS

...( TrackList )...
⭐The Shangri-Las - The Complete Studio Recordings (Super Deluxe Edition) [2023] (11CD)
  01 The Shangri-Las - Leader of the Pack (2016 Japanese Mini LP CD Paper Sleeve Expanded Edition) (Red Bird) (1965)
  02 The Shangri-Las - Shangri-Las '65 (2017 Japanese Mini LP CD Paper Sleeve Expanded Edition) (Red Bird) (1965)
  03 The Shangri-Las - Golden Hits of the Shangri-Las (2021, 55th Anniversary Expanded Mono Remaster) (Mercury) (1966)
  04 The Shangri-Las - Myrmidons of Melodrama (Expanded Edition) (RPM 136) (1994)
  05 The Shangri-Las - Leaders of the Pack (Charly) (2001)
  06 The Shangri-Las - Myrmidons of Melodrama - The Definitive Collection (RPM 506) (2002)
  07 The Red Bird Story (4CD) (1991)
  08 The Shangri-Las - The Best of the Red Bird and Mercury Recordings (RSD 4,000 Copies Limited Edition) (2021)
⭐VA - Girl Power: The 200 Greatest Female Alternative Anthems of the 90s (Super Deluxe Edition) (11CD) (2025)
⭐VA - New Wave Women, The 200 Greatest Songs (Super Deluxe Edition) [2022] (9CD)
⭐VA - There's No Stopping Us Now - The Female Mods' Forgotten Story (Edsel Official CD Rip) (4CD Box Set) (2025)

...( Info )...
Title: Ascension To Downfall
Artist: Abstract Rapture
Year: 2025
Genre: Thrash, Death Metal
Country: Luxembourg

Duration: 00:49:39
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. Tower Of Betrayal
02. Claws Of Oblivion
03. To Die For
04. The Condemner
05. By A Thread
06. Utter Mutation
07. The Bane Circle
08. Cursed Relic
09. Anamorphic Visions
10. Our Empire

...( Info )...
Title: Ancestral War
Artist: Arcane Tales
Year: 2025
Genre: Symphonic, Power Metal
Country: Italy

Duration: 00:43:52
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. Rising Darkness
02. Ancestral War
03. The Endless Wearing Fight
04. Frozen Rhapsody
05. Shining Blue Light
06. Sons of the Stone
07. Call for Glory
08. Blood and Honor
09. Marching Through the Fire
10. Between Myth and Legend

...( Info )...
Title: Morir Y Resucitar
Artist: Lázaro
Year: 2025
Genre: Thrash Metal
Country: Argentina

Duration: 00:38:42
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. R.c. Sangriento
02. Hermandad
03. Hordas De La Represión
04. Traen Hambre Y Muerte
05. Morir Y Resucitar
06. Policias Asesinos
07. Judas
08. Resiliencia (Instrumental)
09. Vuelvo Al Norte

...( Info )...
Title: End of Life
Artist: Esmagador
Year: 2025
Genre: Death Metal
Country: Brazil

Duration: 00:28:17
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. Senteced to Hell
02. Bizarre Thoughts
03. End of Life
04. Rite of Possession
05. Merciless Executions
06. Sicknesses
07. Demoniac Slaughter

...( Info )...
Title: Seeking The Absolute
Artist: Nine Treasures
Year: 2025
Genre: Folk-Metal
Country: China

Duration: 00:39:56
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. Until Now
02. Indecision
03. Yellow-Black Storm
04. Steel Falcon
05. Real Dream
06. The Ultimate Evolution
07. Just Like You
08. Lonely Old Horse
09. Seeking the Absolute

...( Info )...
Title: Desperate Attempt of Salvation
Artist: Desolate Misery
Year: 2025
Genre: Death Metal
Country: Colombia

Duration: 00:33:51
Format/Codec: MP3
Audio Bitrate: 320 kbps

...( TrackList )...
01. Profane Subconscious
02. The God's Legacy
03. Hidden Suffering
04. Desperate Attempt of Salvation
05. Denial
06. Blasphemous Legion
07. Coalescence (Instrumental)
08. The Art of Punishment

...( Info )...
Genre: Symphonic Black Metal
Country of Artist (Band): Finland
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 39:24

...( TrackList )...
1. Awaken the Celestial Spell
2. Riding the Stellar Path
3. Enthrone the Spectral
4. Malevolent Star in the Slumbering Abyss
5. Benighted Path to Darkness Mysterium
6. Daemonic Mastery
7. Reign in Cosmic Majesty

...( Info )...
Genre: Progressive Metal
Country of Artist (Band): United Kingdom
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 01:08:29

...( TrackList )...
01. Wraith
02. Replica
03. Source
04. Empire
05. Storm
06. Mute
07. Cenotaph
08. Haar
09. Legacy
10. Signals

...( Info )...
Genre: Progressive Death Metal
Country of Artist (Band): Poland
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 30:52

...( TrackList )...
01. Art of War
02. Burn It Down
03. Silence
04. Post-Structure
05. New Path

...( Info )...
Genre: Melodic Death Metal/Metalcore
Country of Artist (Band): Japan
Year of Release: 2025
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 45:39

...( TrackList )...
1. Tense Atmosphere
2. At the Cape…
3. (Oc)cult
4. Kazamidori
5. The Debris
6. Coexistence (Re:lorded)
7. View from the Soyuz (Re:lorded)
8. Black Roses
9. Disdain
10. Viole(n)t…Memories Never Fade
11. Ättestupa (Re:lorded)
12. Vitrail Cassé (Opus No. 24)

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Fascynacja zaczęła się od pierwszego usłyszenia płyty Rush '2112' i uświadomienia sobie, że muzyka może służyć do opowiadania wielkich, porywających historii. Od tego momentu moje pragnienie misternego opowiadania historii przerodziło się w nieprzemijającą miłość do albumów koncepcyjnych, które splatały utwory niczym rozdziały książki, tworząc głębszą narrację. Coheed wydawał się spełnieniem marzeń – zespołem tworzącym epicką opowieść science fiction, która rozciąga się na wiele powiązanych ze sobą albumów. To coś, czym ja, jako dziecko, byłbym zafascynowany i co ukształtowałoby całą moją osobowość...
Czy tak się stało?



..::TRACK-LIST::..

1. Yesterday Lost 3:24
2. Goodbye, Sunshine 4:16
3. Searching for Tomorrow 3:33
4. The Father of Make Believe 4:39
5. Meri of Mercy 4:16
6. Blind Side Sonny 2:23
7. Play the Poet 3:30
8. One Last Miracle 3:13
9. Corner My Confidence 4:04
10. Someone Who Can 3:45
11. The Continuum I: Welcome to Forever, Mr. Nobody 3:43
12. The Continuum II: The Flood 6:23
13. The Continuum III: Tethered Together 4:36
14. The Continuum IV: So It Goes 5:46



..::OBSADA::..

Claudio Sanchez - vocals, guitar, synthesizer, production
Travis Stever - guitar
Zach Cooper - bass
Josh Eppard - drums

Christopher Jahnke - orchestrations



https://www.youtube.com/watch?v=de6OW0I7Yow


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Fascynacja zaczęła się od pierwszego usłyszenia płyty Rush '2112' i uświadomienia sobie, że muzyka może służyć do opowiadania wielkich, porywających historii. Od tego momentu moje pragnienie misternego opowiadania historii przerodziło się w nieprzemijającą miłość do albumów koncepcyjnych, które splatały utwory niczym rozdziały książki, tworząc głębszą narrację. Coheed wydawał się spełnieniem marzeń – zespołem tworzącym epicką opowieść science fiction, która rozciąga się na wiele powiązanych ze sobą albumów. To coś, czym ja, jako dziecko, byłbym zafascynowany i co ukształtowałoby całą moją osobowość...
Czy tak się stało?



..::TRACK-LIST::..

1. Yesterday Lost 3:24
2. Goodbye, Sunshine 4:16
3. Searching for Tomorrow 3:33
4. The Father of Make Believe 4:39
5. Meri of Mercy 4:16
6. Blind Side Sonny 2:23
7. Play the Poet 3:30
8. One Last Miracle 3:13
9. Corner My Confidence 4:04
10. Someone Who Can 3:45
11. The Continuum I: Welcome to Forever, Mr. Nobody 3:43
12. The Continuum II: The Flood 6:23
13. The Continuum III: Tethered Together 4:36
14. The Continuum IV: So It Goes 5:46



..::OBSADA::..

Claudio Sanchez - vocals, guitar, synthesizer, production
Travis Stever - guitar
Zach Cooper - bass
Josh Eppard - drums

Christopher Jahnke - orchestrations



https://www.youtube.com/watch?v=de6OW0I7Yow


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zabija tak jak ponad trzy dekady temu!!!
'Cause of Death' to nie tylko punkt zwrotny w karierze Obituary, ale także jedna z płyt, które wyznaczyły standardy jakości w death metalu. Scott Burns, który odpowiadał za produkcję, uchwycił esencję twórczości zespołu, tworząc materiał pełen głębi i brutalności, jednocześnie kładąc szczególny nacisk na przejrzystość i jakość brzmienia.
Atmosfera i techniczne mistrzostwo tego albumu sprawiają, że pozostaje on jednym z najważniejszych krążków w historii gatunku.



The first Obituary album I got was Xecutioner's Return, which I am pretty sure was my first death metal album as well. I liked that so much I decided to by the Two From The Vault: Slowly We Rot/Cause of Death. Slowly We Rot is a good albums and I probably prefer it to Xecutioner's Return but Cause of Death is just amazing. It's easily my favourite release by Obituary.

The thing I like about Obituary when you compare them to some other death metal bands is that they understand that being brutal is not always about speed. There are some cool fast parts on this album but there are also slow parts which are just as brutal. As well as that each member of the band is great on their instruments.

The guitars are great. There are some great, aggressive riffs which will stick in your head for a long time afterwards and the solos are also great. James Murphy is a great guitarist and I think it’s probably his influence that makes this album my favourite. The songs are longer than on Slowly We Rot and most of them are definitely more technical, although they still retain the brutality of the debut. The drums are excellent whether they are playing speedy machine gun rhythms or cool slower ones. After listening to this album I found myself with the drum beats in my head for days afterwards. Finally, the vocals. John Tardy is one amazing growler/screamer. He barely sounds human on this album. If you listen carefully you can just understand the sickening lyrics which fit excellently, I mean, come on "Chopped in Half, Feel the blood spill from your mouth", you don't get much better than that in death metal.

It's hard for me to say the best songs from the album because they are all so good. I like all of them but some more than others. Infected, Body Bag, Chopped in Half, Memories Remain and Turned Inside Out are probably my favourite songs. Circle of the Tyrants is good; I haven't heard the original so I don't no how it compares though. The other songs, Dying, Find the Arise and the title track are all good death metal songs but the ones I mentioned before really stick out.

Obituary is one of my favourite bands and this is my favourite releases by them. This album is essential death metal listening and any fan of Obituary or death metal in general who doesn’t have this album should go out and buy it today, or be shot.

DarkSurgeon


Looking to hear some exploding, mind-boggling, ear-piercing, highly original and unable-to-top kind of death metal? Well, "Cause of Death" was created and reflects that kind of vibe within itself. It is so traumatizing, especially the vocals by John Tardy - talk about the sound of death!!! Well, it's a great line up, especially with who's hitting the lead guitar work, but nonetheless the immortal James Murphy. Clocking in some brutal, distorted rhythm work with chords galore and speeds slow, but daunting, Trevor Peres is in charge. Donald Tardy hits behind the set with precision and mortification.

An album ahead of its time, a time when the Floridian death metal scene was reaching its highest. Obituary makes a mark in the scene so high and with utmost originality as well as a sort of "best 'of" compilation of songs that can only be replicated by the band. While to me it does sound like a compilation album, but really is a full-length brutal release that features guitar chords chunky and thick with an atmospheric death rattle to it. James Murphy raids the lead department and yet again sparks with utter intensity, featuring leads that are fully compliant on the fretboard the same way he hit "Spiritual Healing" by Death.

Musicianship is at its highest with John Tardy spewing forth death, gore, etc. type of lyrics, rhythms that are marked well with that intensity, leads fitting the atmosphere perfectly, and a production perfected by Scott Burns. He seemed to top death metal recorders in the production department at the time where these original sounding death metal bands were producing sounds that are so captivating and skull-wrenching. The overall aura on here was not only the vocals, rhythms, leads and drums, but the whole atmosphere featuring the most deathly sounding music ever put forth onto the scene.

Yes, they did have many competitors playing death metal, such as bands like Death, Pestilence, Cannibal Corpse, et al, and yet at that time they seemed to be among the great musicians playing this kind of metal. However, lyrical concepts are what they are on here and it suits the music. That thick, grinding, choppy, and tremolo-picked rhythms were well thought out and James Murphy rips out that talent that he bestowed on lead guitar. Such a great musician that has succumbed to the possibly life threatening brain cancer the same way that Chuck Schuldiner did. Murphy seems to be in pretty bad shape nowadays and hopefully the Sweet Relief Foundation will find funds to save him.

Get the remastered edition of "Cause of Death" for it features bonus demo tracks and an augmented, atmospheric, and damn bloody good cast of musicians with one of the top producer at the time. The music, the band, the era, and the augmented scene of deathly dying of metal is depicted. This album to me remains among the top albums in the genre of death metal ever recorded. It is my view at least, having been into death metal for over 23 years. Trust me, I know as picky as I am with albums that this one is top notch. If you choose to own it, get it ASAP because of its utter brain-wrenching death metal that's ever been heard. Obituary's finest here on this recording.

Orbitball


This is my favorite Obituary album (though I do not own their latest release, "Darkest Day", so I can't speak for it!) The reasoning here is simple: with "Cause of Death", Obituary reached something deep within the soul. The band had already released a masterpiece, with the awesome "Slowly We Rot" foreshadowing a great career playing death metal and releasing great albums in the future, but with this album, things were different. The distinctive guitar player, Allen West, who is known for his bluesy soloing, and more "laid back" approach when compared to other death metal guitar players of the day, such as Trey Azagthoth or the Hoffman brothers, was replaced by guitar virtuoso James Murphy. Okay, virtuoso is probably pushing it, but the guy is a damn good guitar player. His style was completely different from what people would have been used to with Allen West in this position, completely ditching West's bluesy, atmospheric approach, in favor of something which valued substance over style. By this, I mean that West prominently made use of whammy bar and other such "stylistic" trademarks which helped craft a greater sense of imagery upon the band's music, while Murphy took on a more melodic and technical, yet extremely emotional (in my eyes, at least) approach that has the ability to make the listener fall to his or her knees, in tears, marveling at the sheer beauty. That is hyperbole, but rest assured, the solos on this album rock.

Look no further than the album's title track, "Cause of Death" (which also happens to feature some of the best lyrics ever penned by vocalist John Tardy), for a wild ride! The song's introduction possesses one of the most memorable and soul-shattering solos on the entire album, and it alone does wonders to justify why this album is so awesome in the first place. However, that's far from all this album has to offer. Why, the album's opening track, "Infected", makes use of an extremely moody, very unsettling solo before the track even gets going with the main riff, to great effect. In fact, "great effect" is probably a really good way to describe this album. Just about everything here is in tip-top shape. Donald Tardy's drum kit sounds better than ever, with his snare tone in particular shining as one of the production's most stellar aspects, and rhythm guitarist Trevor Peres not only nails us with some of the most powerful and brutal riffs of his career (2:57 in "Chopped in Half", for instance), but the riffs are perfectly represented within his extremely crunchy, almost chainsaw-esque guitar tone (it's still not quite the same tone as one would find on a Dismember album, though!). The bass guitar of Frank Watkins (another new-comer to the band, at this time), is easily recognizable, sitting beneath the more obvious sections of the band's music, and supplying backing brutality beneath the sawing guitar riffs. He's not a bassist of flair, but he gets the job done!

Back to talking of riffs and guitars, Trevor Peres also delivers some amazing riffs here (as previously stated). "Body Bag" opens with one of the catchiest and most memorable riffs on the album, and the riff at 0:33 in "Memories Remain" still haunts my dreams (accompanied by the ever so subtle "LIEF GAOS ANNN...EVEAN AFTA... DEAFFFTHH" line from John Tardy), and in all honesty, the overall approach that he takes to his playing is enough to cement him as one of the riff-masters of the genre. Unlike many, there is very little "showing off" to be seen, and you won't hear anything in these riffs that doesn't need to be there, and does not help advance the song further. Even his rhythm riffs which churn below the unreal shredding of James Murphy, and are often comprised of only two or three chords, are capable of sticking to the mind even when a melodic solo is shredding above (Gavin Ward of Bolt Thrower is another guitarist who deserves credit for doing this, as well).

And the final member who needs to be discussed is the man himself: vocalist John Tardy. This guy is my personal favorite vocalist in all of death metal, and with "Cause of Death", he proves why. If he sounded insane on "Slowly We Rot" (and he did), then he doesn't even sound human on this album. The sheer terror in the man's voice is simply unbelievable, but what's more, is his presence within the music. By this, I mean that it took me years to realize that there are actually only one or two lines of lyrics growled in the entirety of "Chopped in Half". To have such a strong presence, that the listener doesn't even notice when you stop singing, is something truly remarkable. He simply sounds like a beast which has been unleashed from it's cage! Of course, Tardy's vocal performance is one of the few aspects of Obituary's music which has never waned in any noticeable way, even 20 years on, so this should hardly come as a surprise to anybody who was already familiar with the band.

Another unique aspect of his vocal performance with this album, is his use of backing vocal tracks. I once heard King Diamond claim that there was "alot going on" vocally on the "Don't Break the Oath" album from Mercyful Fate, and I think this description probably fits this album pretty well too (though to a much lesser extent!). It's a rather hard thing to explain, though. When you listen to some of the songs on this album, for example the album opener, "Infected" (which is where the "backing vocal" tracks are probably at their most prominent), you will hear a main vocal track of John Tardy growling along, while a side track sticks in a few words here and there. At other moments, such as the breakdown of "Body Bag" (which occurs at about 2:19), you will hear a backing track supply terrifying screams below Tardy's already maddening death grunt. This particular method of "double tracking" doesn't appear to be very common these days, where bands choose instead to copy the Deicide method (and if you don't know what that is, listen to any Deicide song from the "Scars of the Crucifix" album!), which I think is rather sad. Like I said earlier, this helps enhance the presence of Tardy's voice, giving the listener the impression that they are in a room filled with demonic, grunting entities (which is much more brutal than having two different styles repeat the same line...), or perhaps they are hearing sadistic voices in their heads, taunting them and urging them to kill? In either case, the vocals of John Tardy are clearly great on this album, and do wonders to enhance the atmosphere into something far beyond anything the band ever had done or ever would do.

There is so much more to talk about with this album, but in the end, I shouldn't need to explain further. If you don't already own this album, and are considering buying it...go ahead and do it, you won't regret it.

enigmatech



..::TRACK-LIST::..

1. Infected
2. Body Bag
3. Chopped In Half
4. Circle Of The Tyrants
5. Dying
6. Find The Arise
7. Cause of Death
8. Memories Remain
9. Turned Inside Out

Bonus Tracks:
10. Infected (demo)
11. Memories Remain (demo)
12. Chopped In Half (demo)



..::OBSADA::..

John Tardy - vocals
James Murphy - lead guitar
Trevor Peres - rhythm guitar
Frank Watkins - bass
Donald Tardy - drums




https://www.youtube.com/watch?v=EYxd8WxQIsU


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zabija tak jak ponad trzy dekady temu!!!
'Cause of Death' to nie tylko punkt zwrotny w karierze Obituary, ale także jedna z płyt, które wyznaczyły standardy jakości w death metalu. Scott Burns, który odpowiadał za produkcję, uchwycił esencję twórczości zespołu, tworząc materiał pełen głębi i brutalności, jednocześnie kładąc szczególny nacisk na przejrzystość i jakość brzmienia.
Atmosfera i techniczne mistrzostwo tego albumu sprawiają, że pozostaje on jednym z najważniejszych krążków w historii gatunku.



The first Obituary album I got was Xecutioner's Return, which I am pretty sure was my first death metal album as well. I liked that so much I decided to by the Two From The Vault: Slowly We Rot/Cause of Death. Slowly We Rot is a good albums and I probably prefer it to Xecutioner's Return but Cause of Death is just amazing. It's easily my favourite release by Obituary.

The thing I like about Obituary when you compare them to some other death metal bands is that they understand that being brutal is not always about speed. There are some cool fast parts on this album but there are also slow parts which are just as brutal. As well as that each member of the band is great on their instruments.

The guitars are great. There are some great, aggressive riffs which will stick in your head for a long time afterwards and the solos are also great. James Murphy is a great guitarist and I think it’s probably his influence that makes this album my favourite. The songs are longer than on Slowly We Rot and most of them are definitely more technical, although they still retain the brutality of the debut. The drums are excellent whether they are playing speedy machine gun rhythms or cool slower ones. After listening to this album I found myself with the drum beats in my head for days afterwards. Finally, the vocals. John Tardy is one amazing growler/screamer. He barely sounds human on this album. If you listen carefully you can just understand the sickening lyrics which fit excellently, I mean, come on "Chopped in Half, Feel the blood spill from your mouth", you don't get much better than that in death metal.

It's hard for me to say the best songs from the album because they are all so good. I like all of them but some more than others. Infected, Body Bag, Chopped in Half, Memories Remain and Turned Inside Out are probably my favourite songs. Circle of the Tyrants is good; I haven't heard the original so I don't no how it compares though. The other songs, Dying, Find the Arise and the title track are all good death metal songs but the ones I mentioned before really stick out.

Obituary is one of my favourite bands and this is my favourite releases by them. This album is essential death metal listening and any fan of Obituary or death metal in general who doesn’t have this album should go out and buy it today, or be shot.

DarkSurgeon


Looking to hear some exploding, mind-boggling, ear-piercing, highly original and unable-to-top kind of death metal? Well, "Cause of Death" was created and reflects that kind of vibe within itself. It is so traumatizing, especially the vocals by John Tardy - talk about the sound of death!!! Well, it's a great line up, especially with who's hitting the lead guitar work, but nonetheless the immortal James Murphy. Clocking in some brutal, distorted rhythm work with chords galore and speeds slow, but daunting, Trevor Peres is in charge. Donald Tardy hits behind the set with precision and mortification.

An album ahead of its time, a time when the Floridian death metal scene was reaching its highest. Obituary makes a mark in the scene so high and with utmost originality as well as a sort of "best 'of" compilation of songs that can only be replicated by the band. While to me it does sound like a compilation album, but really is a full-length brutal release that features guitar chords chunky and thick with an atmospheric death rattle to it. James Murphy raids the lead department and yet again sparks with utter intensity, featuring leads that are fully compliant on the fretboard the same way he hit "Spiritual Healing" by Death.

Musicianship is at its highest with John Tardy spewing forth death, gore, etc. type of lyrics, rhythms that are marked well with that intensity, leads fitting the atmosphere perfectly, and a production perfected by Scott Burns. He seemed to top death metal recorders in the production department at the time where these original sounding death metal bands were producing sounds that are so captivating and skull-wrenching. The overall aura on here was not only the vocals, rhythms, leads and drums, but the whole atmosphere featuring the most deathly sounding music ever put forth onto the scene.

Yes, they did have many competitors playing death metal, such as bands like Death, Pestilence, Cannibal Corpse, et al, and yet at that time they seemed to be among the great musicians playing this kind of metal. However, lyrical concepts are what they are on here and it suits the music. That thick, grinding, choppy, and tremolo-picked rhythms were well thought out and James Murphy rips out that talent that he bestowed on lead guitar. Such a great musician that has succumbed to the possibly life threatening brain cancer the same way that Chuck Schuldiner did. Murphy seems to be in pretty bad shape nowadays and hopefully the Sweet Relief Foundation will find funds to save him.

Get the remastered edition of "Cause of Death" for it features bonus demo tracks and an augmented, atmospheric, and damn bloody good cast of musicians with one of the top producer at the time. The music, the band, the era, and the augmented scene of deathly dying of metal is depicted. This album to me remains among the top albums in the genre of death metal ever recorded. It is my view at least, having been into death metal for over 23 years. Trust me, I know as picky as I am with albums that this one is top notch. If you choose to own it, get it ASAP because of its utter brain-wrenching death metal that's ever been heard. Obituary's finest here on this recording.

Orbitball


This is my favorite Obituary album (though I do not own their latest release, "Darkest Day", so I can't speak for it!) The reasoning here is simple: with "Cause of Death", Obituary reached something deep within the soul. The band had already released a masterpiece, with the awesome "Slowly We Rot" foreshadowing a great career playing death metal and releasing great albums in the future, but with this album, things were different. The distinctive guitar player, Allen West, who is known for his bluesy soloing, and more "laid back" approach when compared to other death metal guitar players of the day, such as Trey Azagthoth or the Hoffman brothers, was replaced by guitar virtuoso James Murphy. Okay, virtuoso is probably pushing it, but the guy is a damn good guitar player. His style was completely different from what people would have been used to with Allen West in this position, completely ditching West's bluesy, atmospheric approach, in favor of something which valued substance over style. By this, I mean that West prominently made use of whammy bar and other such "stylistic" trademarks which helped craft a greater sense of imagery upon the band's music, while Murphy took on a more melodic and technical, yet extremely emotional (in my eyes, at least) approach that has the ability to make the listener fall to his or her knees, in tears, marveling at the sheer beauty. That is hyperbole, but rest assured, the solos on this album rock.

Look no further than the album's title track, "Cause of Death" (which also happens to feature some of the best lyrics ever penned by vocalist John Tardy), for a wild ride! The song's introduction possesses one of the most memorable and soul-shattering solos on the entire album, and it alone does wonders to justify why this album is so awesome in the first place. However, that's far from all this album has to offer. Why, the album's opening track, "Infected", makes use of an extremely moody, very unsettling solo before the track even gets going with the main riff, to great effect. In fact, "great effect" is probably a really good way to describe this album. Just about everything here is in tip-top shape. Donald Tardy's drum kit sounds better than ever, with his snare tone in particular shining as one of the production's most stellar aspects, and rhythm guitarist Trevor Peres not only nails us with some of the most powerful and brutal riffs of his career (2:57 in "Chopped in Half", for instance), but the riffs are perfectly represented within his extremely crunchy, almost chainsaw-esque guitar tone (it's still not quite the same tone as one would find on a Dismember album, though!). The bass guitar of Frank Watkins (another new-comer to the band, at this time), is easily recognizable, sitting beneath the more obvious sections of the band's music, and supplying backing brutality beneath the sawing guitar riffs. He's not a bassist of flair, but he gets the job done!

Back to talking of riffs and guitars, Trevor Peres also delivers some amazing riffs here (as previously stated). "Body Bag" opens with one of the catchiest and most memorable riffs on the album, and the riff at 0:33 in "Memories Remain" still haunts my dreams (accompanied by the ever so subtle "LIEF GAOS ANNN...EVEAN AFTA... DEAFFFTHH" line from John Tardy), and in all honesty, the overall approach that he takes to his playing is enough to cement him as one of the riff-masters of the genre. Unlike many, there is very little "showing off" to be seen, and you won't hear anything in these riffs that doesn't need to be there, and does not help advance the song further. Even his rhythm riffs which churn below the unreal shredding of James Murphy, and are often comprised of only two or three chords, are capable of sticking to the mind even when a melodic solo is shredding above (Gavin Ward of Bolt Thrower is another guitarist who deserves credit for doing this, as well).

And the final member who needs to be discussed is the man himself: vocalist John Tardy. This guy is my personal favorite vocalist in all of death metal, and with "Cause of Death", he proves why. If he sounded insane on "Slowly We Rot" (and he did), then he doesn't even sound human on this album. The sheer terror in the man's voice is simply unbelievable, but what's more, is his presence within the music. By this, I mean that it took me years to realize that there are actually only one or two lines of lyrics growled in the entirety of "Chopped in Half". To have such a strong presence, that the listener doesn't even notice when you stop singing, is something truly remarkable. He simply sounds like a beast which has been unleashed from it's cage! Of course, Tardy's vocal performance is one of the few aspects of Obituary's music which has never waned in any noticeable way, even 20 years on, so this should hardly come as a surprise to anybody who was already familiar with the band.

Another unique aspect of his vocal performance with this album, is his use of backing vocal tracks. I once heard King Diamond claim that there was "alot going on" vocally on the "Don't Break the Oath" album from Mercyful Fate, and I think this description probably fits this album pretty well too (though to a much lesser extent!). It's a rather hard thing to explain, though. When you listen to some of the songs on this album, for example the album opener, "Infected" (which is where the "backing vocal" tracks are probably at their most prominent), you will hear a main vocal track of John Tardy growling along, while a side track sticks in a few words here and there. At other moments, such as the breakdown of "Body Bag" (which occurs at about 2:19), you will hear a backing track supply terrifying screams below Tardy's already maddening death grunt. This particular method of "double tracking" doesn't appear to be very common these days, where bands choose instead to copy the Deicide method (and if you don't know what that is, listen to any Deicide song from the "Scars of the Crucifix" album!), which I think is rather sad. Like I said earlier, this helps enhance the presence of Tardy's voice, giving the listener the impression that they are in a room filled with demonic, grunting entities (which is much more brutal than having two different styles repeat the same line...), or perhaps they are hearing sadistic voices in their heads, taunting them and urging them to kill? In either case, the vocals of John Tardy are clearly great on this album, and do wonders to enhance the atmosphere into something far beyond anything the band ever had done or ever would do.

There is so much more to talk about with this album, but in the end, I shouldn't need to explain further. If you don't already own this album, and are considering buying it...go ahead and do it, you won't regret it.

enigmatech



..::TRACK-LIST::..

1. Infected
2. Body Bag
3. Chopped In Half
4. Circle Of The Tyrants
5. Dying
6. Find The Arise
7. Cause of Death
8. Memories Remain
9. Turned Inside Out

Bonus Tracks:
10. Infected (demo)
11. Memories Remain (demo)
12. Chopped In Half (demo)



..::OBSADA::..

John Tardy - vocals
James Murphy - lead guitar
Trevor Peres - rhythm guitar
Frank Watkins - bass
Donald Tardy - drums




https://www.youtube.com/watch?v=EYxd8WxQIsU


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!