...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Germańce grają przepotężny death doom pełen zgnilizny posypanej gruzem. Wystarczy posłuchać trzy masakrujące demosy, które tylko trochę bardziej jakby chujowo nagrać a świat by uwierzył, że oni grali już w 1991 roku. No ale demosy są z lat 2021/2022 i zawierają absolutnie genialny decior.

Hajasz


CD that compiles the three demos from '21 and '22 plus three bonuses from this German band of very heavy mid-tempo Death Metal with influences in the vein of MYTHIC, ROTTREVORE, DERKETA, RIPPIKOULU...



..::TRACK-LIST::..

From demo 'Putrefaction' 2021
1. Ripping Tombs
2. Putrid Death
3. Bonedress

From demo 'Morbification' 2022
4. The Organs Crawler
5. Necrotic Rapture
6. Sentenced To Mold

From demo 'Dissemination' 2022
7. Corpse Disembodied
8. Necrophilic Impetus
9. Postmortal Defloration
10. Otherworldly Slime

Bonus Tracks from Split:
11. Void Kings
12. Maggots Reign
13. Offalic Dreams



..::OBSADA::..

G. - Guitars, Vocals
L. - Guitars
E. - Bass
J. - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=Ny7xuchLDCA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Germańce grają przepotężny death doom pełen zgnilizny posypanej gruzem. Wystarczy posłuchać trzy masakrujące demosy, które tylko trochę bardziej jakby chujowo nagrać a świat by uwierzył, że oni grali już w 1991 roku. No ale demosy są z lat 2021/2022 i zawierają absolutnie genialny decior.

Hajasz


CD that compiles the three demos from '21 and '22 plus three bonuses from this German band of very heavy mid-tempo Death Metal with influences in the vein of MYTHIC, ROTTREVORE, DERKETA, RIPPIKOULU...



..::TRACK-LIST::..

From demo 'Putrefaction' 2021
1. Ripping Tombs
2. Putrid Death
3. Bonedress

From demo 'Morbification' 2022
4. The Organs Crawler
5. Necrotic Rapture
6. Sentenced To Mold

From demo 'Dissemination' 2022
7. Corpse Disembodied
8. Necrophilic Impetus
9. Postmortal Defloration
10. Otherworldly Slime

Bonus Tracks from Split:
11. Void Kings
12. Maggots Reign
13. Offalic Dreams



..::OBSADA::..

G. - Guitars, Vocals
L. - Guitars
E. - Bass
J. - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=Ny7xuchLDCA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zajebiście po dziś dzień pluję sobie w mordę, że przegapiłem prawdopodobnie jedyną okazję, by zobaczyć Wrathprayer na żywca. Było to co prawda jakieś sześć lat temu, ale niesmak i wkurwienie pozostały. Jaki ja żem głupi był, to ja nawet nie. Jedno jest natomiast pewne: twórcy “The Sun of Moloch: The Sublimation of Sulphur’s Essence Which Spawned Death and Life” to mistrzowie gruzu i aż dziw bierze, że trzeba było czekać ponad dekadę na nowy materiał…

I gdy w końcu po dwunastu latach wjechał w odtwarzacz “Enkoimeterion” zostałem szybko wrzucony do głębokiego grobowca pełnego trupów i namacalnego zła. Wrathprayer przez te dwanaście lat nie próżnował, a tylko dojrzewał sobie spokojnie głęboko pod trupią ziemią hodując należycie grobową zgniliznę która, gdy tylko odpowiednio dojrzała, została wydobyta przez uchylenie nagrobnej płyty, rozlewając tym samym po świecie chorą miksturę śmierć jak i czarciego metalu. Ten substrat nasiąkniętego odorem takich załóg jak Teitanblood czy chociażby Grave Miasma co rusz na “Enkoimeterion” otwiera kolejne przestrzenie dusznych i śmierdzących fetorem cmentarnych krypt i zakamarków, gdzie każdy chorobliwy riff czy też jadowity wokal wydostają się na wolność by powoli karmić się truchłem i inną przeżartą przez zło padliną (miażdżący, walcowaty miejscami “Mercy Begets Savagery”). I choć nie jest to już totalny ciężar jak na “In Utter Darkness”, to nadal jest to waga ultra ciężka, która niczym zamykający się sarkofag zgniata powoli każdą, nawet najmniejszą kość przy agonalnym krzyku skazanego na wieczne cierpienie (wyróżniający się “Seelenabgründe”).

Grobowa atmosfera, duszne brzmienie i opętany wokal czynią z “Enkoimeterion” esencję grobowego, śmierć / czarnego metalowego jadu i jeden z najlepszych tworów w tym nie pańskim roku. Posypało gruzem proszę państwa, oj posypało.

Łysy

In this era of hyper-connection and instant gratification, the few artists who operate methodically, deliberately, and with painstaking attention to detail are those most likely to produce meritorious and enduring work. Though sparse, Wrathprayer’s output over the last 15 years has been among the most consistently impressive. Formed in 2006, the duo of guitarist and vocalist God of Torment and drummer Pestifer Fides released their demo in 2009 and, three years later, their debut full-length, The Sun of Moloch, co-released by NWN! and R. Forster’s Ross Bay Cult label. With that album, Wrathprayer, along with bands like Teitanblood and Necros Christos, helped usher in a wave of esoteric Black/Death metal—a novel synthesis of the two genres, infusing the plodding and intricate brutality of death metal with the occult disposition of black metal. Their last recordings were completed in 2014 but remained unreleased until they appeared on the 2017 split release with fellow Chileans Force of Darkness. After lying dormant for a decade, Wrathprayer now reemerge with a malevolent masterpiece entitled Enkoimeterion or the Enlivening of the Spiritual Heirs to Amalek, which finds the band advancing further toward the dark horizon of their sound. Written in 2019-2020 and recorded live in the studio two years later, Enkoimeterion, their second full-length release, showcases masterful composition and enhanced sound quality, far surpassing the band’s earlier work. The title refers to the abaton, or sleep chamber, located within the healing temples dedicated to the Greek god Asclepius, who visited the somnolent guests in their dreams to diagnose their illnesses and reveal the cures—a therapeutic approach to dreaming known as “incubation.” Wrathprayer’s invocation of such arcane concepts is neither haphazard nor ironic; their lyrics offer philosophical and metaphysical insight woven together with poetic fervor. Those inclined can pore over the body of lyrics presented here, untangling and deciphering the various themes, searching for the locus of meaning within. The music is likewise evocative and complex. After opening with a short symphonic excerpt from a work by the modern Chilean composer Prospero Bisquertt Prado, Wrathprayer descend into cavernous regions, immersed in a deep darkness illuminated by hallucinatory visions. Permeating the album is a striated network of bold labyrinthine riffs, sharp-edged and steeped in crimson, drawn taut across the roiling percussive frenzy of the drums. The six new tracks presented here coalesce into something greater, a composite whole that feels complete and expertly composed—an album that stands out amid the uninspired detritus produced in the last decade. As with Wrathprayer’s debut album, Enkoimeterion bears the imprimatur of one of the most visionary occult artists of the last century, Denis Forkas, whose cover art provides the final element, connecting the tripartite presentation of idea, imagery, and sound.

Description by J. Campbell



..::TRACK-LIST::..

1. Lord of Agony 00:49
2. Seed of Corruption 06:36
3. Mercy Begets Savagery 05:33
4. Seelenabgründ 06:01
5. Harpagisometha 06:13
6. Man's Obsolescence 04:46
7. Caliginous Ecstasy 05:15



..::OBSADA::..

Pestifer Fides - Drums
God of Torment - Vocals, Guitars, Bass, Keyboards



https://www.youtube.com/watch?v=cICZ0M1BfJk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Zajebiście po dziś dzień pluję sobie w mordę, że przegapiłem prawdopodobnie jedyną okazję, by zobaczyć Wrathprayer na żywca. Było to co prawda jakieś sześć lat temu, ale niesmak i wkurwienie pozostały. Jaki ja żem głupi był, to ja nawet nie. Jedno jest natomiast pewne: twórcy “The Sun of Moloch: The Sublimation of Sulphur’s Essence Which Spawned Death and Life” to mistrzowie gruzu i aż dziw bierze, że trzeba było czekać ponad dekadę na nowy materiał…

I gdy w końcu po dwunastu latach wjechał w odtwarzacz “Enkoimeterion” zostałem szybko wrzucony do głębokiego grobowca pełnego trupów i namacalnego zła. Wrathprayer przez te dwanaście lat nie próżnował, a tylko dojrzewał sobie spokojnie głęboko pod trupią ziemią hodując należycie grobową zgniliznę która, gdy tylko odpowiednio dojrzała, została wydobyta przez uchylenie nagrobnej płyty, rozlewając tym samym po świecie chorą miksturę śmierć jak i czarciego metalu. Ten substrat nasiąkniętego odorem takich załóg jak Teitanblood czy chociażby Grave Miasma co rusz na “Enkoimeterion” otwiera kolejne przestrzenie dusznych i śmierdzących fetorem cmentarnych krypt i zakamarków, gdzie każdy chorobliwy riff czy też jadowity wokal wydostają się na wolność by powoli karmić się truchłem i inną przeżartą przez zło padliną (miażdżący, walcowaty miejscami “Mercy Begets Savagery”). I choć nie jest to już totalny ciężar jak na “In Utter Darkness”, to nadal jest to waga ultra ciężka, która niczym zamykający się sarkofag zgniata powoli każdą, nawet najmniejszą kość przy agonalnym krzyku skazanego na wieczne cierpienie (wyróżniający się “Seelenabgründe”).

Grobowa atmosfera, duszne brzmienie i opętany wokal czynią z “Enkoimeterion” esencję grobowego, śmierć / czarnego metalowego jadu i jeden z najlepszych tworów w tym nie pańskim roku. Posypało gruzem proszę państwa, oj posypało.

Łysy

In this era of hyper-connection and instant gratification, the few artists who operate methodically, deliberately, and with painstaking attention to detail are those most likely to produce meritorious and enduring work. Though sparse, Wrathprayer’s output over the last 15 years has been among the most consistently impressive. Formed in 2006, the duo of guitarist and vocalist God of Torment and drummer Pestifer Fides released their demo in 2009 and, three years later, their debut full-length, The Sun of Moloch, co-released by NWN! and R. Forster’s Ross Bay Cult label. With that album, Wrathprayer, along with bands like Teitanblood and Necros Christos, helped usher in a wave of esoteric Black/Death metal—a novel synthesis of the two genres, infusing the plodding and intricate brutality of death metal with the occult disposition of black metal. Their last recordings were completed in 2014 but remained unreleased until they appeared on the 2017 split release with fellow Chileans Force of Darkness. After lying dormant for a decade, Wrathprayer now reemerge with a malevolent masterpiece entitled Enkoimeterion or the Enlivening of the Spiritual Heirs to Amalek, which finds the band advancing further toward the dark horizon of their sound. Written in 2019-2020 and recorded live in the studio two years later, Enkoimeterion, their second full-length release, showcases masterful composition and enhanced sound quality, far surpassing the band’s earlier work. The title refers to the abaton, or sleep chamber, located within the healing temples dedicated to the Greek god Asclepius, who visited the somnolent guests in their dreams to diagnose their illnesses and reveal the cures—a therapeutic approach to dreaming known as “incubation.” Wrathprayer’s invocation of such arcane concepts is neither haphazard nor ironic; their lyrics offer philosophical and metaphysical insight woven together with poetic fervor. Those inclined can pore over the body of lyrics presented here, untangling and deciphering the various themes, searching for the locus of meaning within. The music is likewise evocative and complex. After opening with a short symphonic excerpt from a work by the modern Chilean composer Prospero Bisquertt Prado, Wrathprayer descend into cavernous regions, immersed in a deep darkness illuminated by hallucinatory visions. Permeating the album is a striated network of bold labyrinthine riffs, sharp-edged and steeped in crimson, drawn taut across the roiling percussive frenzy of the drums. The six new tracks presented here coalesce into something greater, a composite whole that feels complete and expertly composed—an album that stands out amid the uninspired detritus produced in the last decade. As with Wrathprayer’s debut album, Enkoimeterion bears the imprimatur of one of the most visionary occult artists of the last century, Denis Forkas, whose cover art provides the final element, connecting the tripartite presentation of idea, imagery, and sound.

Description by J. Campbell



..::TRACK-LIST::..

1. Lord of Agony 00:49
2. Seed of Corruption 06:36
3. Mercy Begets Savagery 05:33
4. Seelenabgründ 06:01
5. Harpagisometha 06:13
6. Man's Obsolescence 04:46
7. Caliginous Ecstasy 05:15



..::OBSADA::..

Pestifer Fides - Drums
God of Torment - Vocals, Guitars, Bass, Keyboards



https://www.youtube.com/watch?v=cICZ0M1BfJk


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten krążek brzmi jak hołd dla złotej ery gatunku, sięgającej XX wieku, kiedy to po świecie grały takie zespoły jak Cannibal Corpse z Chrisem Barnesem na czele, Broken Hope i Deicide...

To ohydny, mdły i nihilistyczny album (co podkreśla mówiony fragment Wernera Herzoga). A co chyba najbardziej przerażające, zespół dopiero się rozkręca...
Kurwuniu! Aż się łezka w oku kręci...

FA


BLOOD MONOLITH is an emerging death metal juggernaut featuring members of Nails, Undeath, Ulthar, and Genocide Pact. Formed by guitarist/vocalist Shelby Lermo (Nails, Ulthar) in 2023 after his exit from Vastum, the goal was to create something even uglier, weirder, and more aggressive operating out of his new home base in the Washington DC/Northern Virginia area. Guitarist Tommy Wall (Undeath) joined Lermo, and the music for BLOOD MONOLITH’s debut LP was soon written. Bassist Nolan (Genocide Pact, Shitstorm) and drummer Nadia Tydings-Lynch (Deliriant Nerve, Brain Tourniquet) rounded out the lineup.

The band’s location ties deeply into their sound, as this epicenter of mass murder and corruption provides constant fuel for boiled-down anger (as well as a rich history of rebellion through music). The album’s title, The Calling of Fire, invokes the internal and external summoning of rage to spit in the face of that seemingly unstoppable, towering evil, and the sonic excess within lands like a broad-daylight assassination.

BLOOD MONOLITH’s unique and unconventional concept and aesthetic sets them apart from the plethora of interchangeable death metal bands currently inhabiting the scene, and their music is miles beyond them as well. There is a DIY mindset and ethic present, but despite the punk and grindcore pedigree of its members, BLOOD MONOLITH plays crazed death metal of the highest order, influenced as much by classics like Morbid Angel and Cannibal Corpse as modern innovators like Defeated Sanity and Dead Congregation. Adorned with cover art by legendary Rudimentary Peni frontman Nick Blinko, The Calling of Fire is a testament to all things musically frenzied and extreme, a brutally succinct statement of nihilism in a world beyond salvation.



..::TRACK-LIST::..

1. Trepanation Worm 03:17
2. The Owl In Daylight 03:50
3. Prayer To Crom 03:22
4. Viscera Vobiscum 03:05
5. Apparatus 03:09
6. Cleansing 02:45
7. Slaughter Garden 03:25
8. Pyroklesis 04:43



..::OBSADA::..

Nolan - Bass
Shelby Lermo - Vocals, Guitars, Keyboards
Nadia Tydings-Lynch - Drums
Tommy Wall - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=1SzkbihewjM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ten krążek brzmi jak hołd dla złotej ery gatunku, sięgającej XX wieku, kiedy to po świecie grały takie zespoły jak Cannibal Corpse z Chrisem Barnesem na czele, Broken Hope i Deicide...

To ohydny, mdły i nihilistyczny album (co podkreśla mówiony fragment Wernera Herzoga). A co chyba najbardziej przerażające, zespół dopiero się rozkręca...
Kurwuniu! Aż się łezka w oku kręci...

FA


BLOOD MONOLITH is an emerging death metal juggernaut featuring members of Nails, Undeath, Ulthar, and Genocide Pact. Formed by guitarist/vocalist Shelby Lermo (Nails, Ulthar) in 2023 after his exit from Vastum, the goal was to create something even uglier, weirder, and more aggressive operating out of his new home base in the Washington DC/Northern Virginia area. Guitarist Tommy Wall (Undeath) joined Lermo, and the music for BLOOD MONOLITH’s debut LP was soon written. Bassist Nolan (Genocide Pact, Shitstorm) and drummer Nadia Tydings-Lynch (Deliriant Nerve, Brain Tourniquet) rounded out the lineup.

The band’s location ties deeply into their sound, as this epicenter of mass murder and corruption provides constant fuel for boiled-down anger (as well as a rich history of rebellion through music). The album’s title, The Calling of Fire, invokes the internal and external summoning of rage to spit in the face of that seemingly unstoppable, towering evil, and the sonic excess within lands like a broad-daylight assassination.

BLOOD MONOLITH’s unique and unconventional concept and aesthetic sets them apart from the plethora of interchangeable death metal bands currently inhabiting the scene, and their music is miles beyond them as well. There is a DIY mindset and ethic present, but despite the punk and grindcore pedigree of its members, BLOOD MONOLITH plays crazed death metal of the highest order, influenced as much by classics like Morbid Angel and Cannibal Corpse as modern innovators like Defeated Sanity and Dead Congregation. Adorned with cover art by legendary Rudimentary Peni frontman Nick Blinko, The Calling of Fire is a testament to all things musically frenzied and extreme, a brutally succinct statement of nihilism in a world beyond salvation.



..::TRACK-LIST::..

1. Trepanation Worm 03:17
2. The Owl In Daylight 03:50
3. Prayer To Crom 03:22
4. Viscera Vobiscum 03:05
5. Apparatus 03:09
6. Cleansing 02:45
7. Slaughter Garden 03:25
8. Pyroklesis 04:43



..::OBSADA::..

Nolan - Bass
Shelby Lermo - Vocals, Guitars, Keyboards
Nadia Tydings-Lynch - Drums
Tommy Wall - Guitars



https://www.youtube.com/watch?v=1SzkbihewjM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Od debiutanckiej EP-ki Büddah, która, mówiąc szczerze, absolutnie mnie nie powaliła, minęły trzy lata. W międzyczasie widziałem zespół dwukrotnie na koncercie, i mimo lokalnego patriotyzmu, nie widziałem w tym tworze przesadnego potencjału. Dlatego wielką niespodzianką było pojawienie się dużej płyty Bydgoszczan w… Godz ov War. Było nie było, wytwórni o określonej renomie, gwarantującej określony poziom swoich wydawnictw. Zanim jeszcze włączyłem „Amyotrophy”, zwróciłem uwagę na bardzo dobry obraz zdobiący front tego wydawnictwa, zresztą autorstwa założyciela zespołu, idealnie pasujący do tytułu. Przejdźmy jednak do konkretów czysto muzycznych. Już otwierający całość „Amyotrophy I” pokazuje, że Büddah to już nie ten sam zespół co przy okazji „The Curse of Ferrius”. W przeciągu pięciu i pół minuty, bo tyle trwa ten utwór, częstowani jesteśmy taką ilością pomysłów, dojrzałych pomysłów, trzeba nadmienić, że można doznać lekkiego opadu szczęki. Przy okazji można też wymienić kilka przychodzących do głowy nazw, i dziwnym trafem są to zespoły, które nie stroniły od łamania rytmów i oryginalnego kombinowania. Wspomnę jedynie Pestilence (ten z okolic trzeciej / czwartej płyty) oraz Sadus (choć to chyba głównie przez wychodzące na pierwszy plan linie basu), byście mieli jako taką orientację w terenie. W dalszej części płyty te dwa tematy niejednokrotnie powracają, aczkolwiek często przyprowadzając ze sobą całkiem inne towarzystwo.

Büddah na swoim pełnoprawnym debiucie nie trzymają się sztywno, niczym małpa palmy, jednego stylu. Podobnie, nie powstrzymują się przed nagłymi zmianami tempa czy zaskakującymi, chwilami sprawiającymi wrażenie wręcz chaotycznych, przejściami z riffu w riff. Ciekawie jest też w sferze wokalnej, gdzie barwa głosu, oraz sposób ekspresji, niejednokrotnie mutują podobnie do podkładu muzycznego. Znajdziecie tu garść deathmetalowego pierdolnięcie, sporo śmiertelnej, bardziej technicznej melodii, thrashowego sznytu, odrobinę doomowego klimatu czy blackmetalowego mrozu. I żeby było jeszcze mniej szablonowo, kapkę dźwięków orientalnych w postaci interludium „Law of the Snake”. Przez te wariacje, muzyka zespołu nie jest prosta w odbiorze, i zdecydowanie nie da się jej przetrawić przy jednym podejściu. Z czasem jednak, gdy się już z tymi piosenkami przegryziemy, z pozornie „upaćkanego płótna” zaczyna wyłaniać się coraz to wyraźniejszy obraz. Obraz, niby popełniony znaną paletą barw, jednak na swój sposób oryginalny. Bo jednemu nie można zaprzeczyć. Czy wam ten album siądzie, czy też nie, Büddah są „jacyś”. Nie patrzą wyłącznie na dawno udeptane ścieżki, ale i też szukają swojej. Myślę, że „Amyotrophy” jest odważnym krokiem w dobrym kierunku. Dlatego też dziś moja wiara w lokalnych młodzików odżyła, i będę im mocno kibicował, bo tym razem w ich twórczości potencjał czuć! Mam nadzieję, że ich kolejne wydawnictwo udowodni, iż nie byłem w błędzie. Naprawdę ciekawa płyta.

jesusatan


Debiutancki długograj bydgoskich death metalowców, których granie wystaje czasami dosyć mocno poza sztywne ramy gatunku. Techniczne, ale jednocześnie bardzo organicznie brzmiące partie gitar wsparte aktywną pracą klasycznego i bezprogowego basu (za wszystkie wiosła odpowiada jeden człowiek) przypominają o czasach, gdy death metal znajdował się już w swoim 'dojrzałym' rozwoju z połowy lat 90-tych, ale daleki był jeszcze od syntetycznej pułapki, w którą wpadło tak wiele zespołów starających się upakować jak najwięcej riffów i uderzeń bębnów w każdej sekundzie swojej muzyki. Ciekawe przełamania, orientalne wtręty, budujące nastrój zwolnienia przechodzące w miarowe zgniatacze, nie powodują rozwadniania tradycyjnej brutalności, a wspierająca ją surowa techniczność i świetny, złowieszczo ziejący growl sprawiają, że tego materiału słucha się naprawdę przyjemnie. Chłopaki grają od początku 2026 roku co weekend koncerty razem z Pandemic Outbreak, więc nie przegapcie ich, gdy będą w Waszej okolicy.

Olo



..::TRACK-LIST::..

1. Amyotrophy I 05:33
2. Bowel Fane 02:41
3. Waste of Flesh 03:27
4. Disfigured Ones 04:41
5. Fiend 05:11
6. Mouth Full of Bones MMXXV 04:33
7. Law of the Snake 01:34
8. Serpent’s Scourge 04:26
9. Amyotrophy II 06:58



..::OBSADA::..

Marek Gross - Vocals, Guitars, Bass
Julian Suchtta - Vocals

Igor Jażdżewski - Drums (Session)



https://www.youtube.com/watch?v=aLymeQbSz-k



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Od debiutanckiej EP-ki Büddah, która, mówiąc szczerze, absolutnie mnie nie powaliła, minęły trzy lata. W międzyczasie widziałem zespół dwukrotnie na koncercie, i mimo lokalnego patriotyzmu, nie widziałem w tym tworze przesadnego potencjału. Dlatego wielką niespodzianką było pojawienie się dużej płyty Bydgoszczan w… Godz ov War. Było nie było, wytwórni o określonej renomie, gwarantującej określony poziom swoich wydawnictw. Zanim jeszcze włączyłem „Amyotrophy”, zwróciłem uwagę na bardzo dobry obraz zdobiący front tego wydawnictwa, zresztą autorstwa założyciela zespołu, idealnie pasujący do tytułu. Przejdźmy jednak do konkretów czysto muzycznych. Już otwierający całość „Amyotrophy I” pokazuje, że Büddah to już nie ten sam zespół co przy okazji „The Curse of Ferrius”. W przeciągu pięciu i pół minuty, bo tyle trwa ten utwór, częstowani jesteśmy taką ilością pomysłów, dojrzałych pomysłów, trzeba nadmienić, że można doznać lekkiego opadu szczęki. Przy okazji można też wymienić kilka przychodzących do głowy nazw, i dziwnym trafem są to zespoły, które nie stroniły od łamania rytmów i oryginalnego kombinowania. Wspomnę jedynie Pestilence (ten z okolic trzeciej / czwartej płyty) oraz Sadus (choć to chyba głównie przez wychodzące na pierwszy plan linie basu), byście mieli jako taką orientację w terenie. W dalszej części płyty te dwa tematy niejednokrotnie powracają, aczkolwiek często przyprowadzając ze sobą całkiem inne towarzystwo.

Büddah na swoim pełnoprawnym debiucie nie trzymają się sztywno, niczym małpa palmy, jednego stylu. Podobnie, nie powstrzymują się przed nagłymi zmianami tempa czy zaskakującymi, chwilami sprawiającymi wrażenie wręcz chaotycznych, przejściami z riffu w riff. Ciekawie jest też w sferze wokalnej, gdzie barwa głosu, oraz sposób ekspresji, niejednokrotnie mutują podobnie do podkładu muzycznego. Znajdziecie tu garść deathmetalowego pierdolnięcie, sporo śmiertelnej, bardziej technicznej melodii, thrashowego sznytu, odrobinę doomowego klimatu czy blackmetalowego mrozu. I żeby było jeszcze mniej szablonowo, kapkę dźwięków orientalnych w postaci interludium „Law of the Snake”. Przez te wariacje, muzyka zespołu nie jest prosta w odbiorze, i zdecydowanie nie da się jej przetrawić przy jednym podejściu. Z czasem jednak, gdy się już z tymi piosenkami przegryziemy, z pozornie „upaćkanego płótna” zaczyna wyłaniać się coraz to wyraźniejszy obraz. Obraz, niby popełniony znaną paletą barw, jednak na swój sposób oryginalny. Bo jednemu nie można zaprzeczyć. Czy wam ten album siądzie, czy też nie, Büddah są „jacyś”. Nie patrzą wyłącznie na dawno udeptane ścieżki, ale i też szukają swojej. Myślę, że „Amyotrophy” jest odważnym krokiem w dobrym kierunku. Dlatego też dziś moja wiara w lokalnych młodzików odżyła, i będę im mocno kibicował, bo tym razem w ich twórczości potencjał czuć! Mam nadzieję, że ich kolejne wydawnictwo udowodni, iż nie byłem w błędzie. Naprawdę ciekawa płyta.

jesusatan


Debiutancki długograj bydgoskich death metalowców, których granie wystaje czasami dosyć mocno poza sztywne ramy gatunku. Techniczne, ale jednocześnie bardzo organicznie brzmiące partie gitar wsparte aktywną pracą klasycznego i bezprogowego basu (za wszystkie wiosła odpowiada jeden człowiek) przypominają o czasach, gdy death metal znajdował się już w swoim 'dojrzałym' rozwoju z połowy lat 90-tych, ale daleki był jeszcze od syntetycznej pułapki, w którą wpadło tak wiele zespołów starających się upakować jak najwięcej riffów i uderzeń bębnów w każdej sekundzie swojej muzyki. Ciekawe przełamania, orientalne wtręty, budujące nastrój zwolnienia przechodzące w miarowe zgniatacze, nie powodują rozwadniania tradycyjnej brutalności, a wspierająca ją surowa techniczność i świetny, złowieszczo ziejący growl sprawiają, że tego materiału słucha się naprawdę przyjemnie. Chłopaki grają od początku 2026 roku co weekend koncerty razem z Pandemic Outbreak, więc nie przegapcie ich, gdy będą w Waszej okolicy.

Olo



..::TRACK-LIST::..

1. Amyotrophy I 05:33
2. Bowel Fane 02:41
3. Waste of Flesh 03:27
4. Disfigured Ones 04:41
5. Fiend 05:11
6. Mouth Full of Bones MMXXV 04:33
7. Law of the Snake 01:34
8. Serpent’s Scourge 04:26
9. Amyotrophy II 06:58



..::OBSADA::..

Marek Gross - Vocals, Guitars, Bass
Julian Suchtta - Vocals

Igor Jażdżewski - Drums (Session)



https://www.youtube.com/watch?v=aLymeQbSz-k



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeśli śledzicie na bieżąco wydawnictwa Godz ov War, to zapewne kojarzycie kostarykański Corpse Garden, którego to rzeczony label wydał jakiś czas temu drugą (w formie kasetowej) oraz trzecią płytę (full serwis). Voidstar Nocturnal to nowe wcielenie większości tamtego składu, a „Nexus Teleport Fracture” jest ich debiutanckim albumem. Kiedy tylko usłyszałem pierwsze takty wprowadzającego „Code Transmutation”, moje myśli momentalnie pobiegły w kierunku krajowej Furii, a konkretnie do „Śnialni”. Jak posłuchacie tej kompozycji, to powinniście zrozumieć dlaczego. Zresztą owo skojarzenia powróciło także w kilku momentach pod koniec albumu, ale bynajmniej nie dlatego, że trio z Heredii stara się kopiować pomysły Nihila, ale w podobny sposób swoimi dźwiękami buduje coś na kształt teatralności i awangardy. I to drugie słowo jest tutaj kluczem, bowiem album ten jest naprawdę cholernie różnorodny, tak pod względem budowy samych kompozycji, jak i mieszanych w ich ramach gatunków muzycznych. No bo weźmy dla przykłady taki „1-137”. To raczej klasyczny (o ile to słowo tu pasuje), nieco eksperymentalny kawałek blackmetalowy (tego słowa w tym miejscu też nie jestem pewien, ale załóżmy ogólnie). Owszem, sporo tutaj zmian na polu tempa czy samych harmonii, także techniki riffowania, ale nic mega dziwnego się nie dzieje. Ciekawiej robi się za moment, bo w „Holographic Neural Pathways” pojawiają się syntezatorowe nawiązania do dark wave, czy wręcz ciężkiej elektroniki, a sekcja rytmiczna przechodzi w klimaty post punkowe, odgrywając rolę przewodnią i odsyłając gitary (te z kolei mocno gotyckie) na drugi plan. I jest to kolejny, po wspomnianym otwieraczu, utwór instrumentalny. Ale nie ostatni. W dalszej części krążka udziwnień, mniejszych i większych mamy pod dostatkiem. Jest trochę Kyussowy „Convergence of Aeons”, drum’n’basowy „Black Gold Ecstasy and Lumen Deformanus”, czy doomowo / deathowo / blackowo / ambientowy, ponad trzynastominutowy “The Tower Part I & II”. Staram się wam przedstawić całość w telegraficznym skrócie, bo, wierzcie mi, na tej płycie tyle się dzieje, że gdybym miał się rozdrabniać, to wyszedł by z tego całkiem przydługawy tekst. Jak wspomniałem, wokale są na tym albumie dozowane dość oszczędnie, albo może wybiórczo, i akurat w tej sferze wyjątkowej ekstrawagancji nie ma. Co nie oznacza, że jest minimalizm. Wszystko tutaj się doskonale ze sobą uzupełnia, i to mimo, albo przede wszystkim dzięki, wspomnianej wcześniej różnorodności. Lubię takie płyty, bo nie są to nagrania na jeden raz. Aby je zgłębić potrzeba trochę cierpliwości, i na pewno, jeśli nie szeroko otwartego, to choćby uchylonego umysłu. Dlatego też, jeśli przejadła wam się wydawnicza codzienność, sięgnijcie sobie po „Nexus Teleport Fracture”. Nie gwarantuję, że się spodoba, ale jak wejdzie, to na amen.

jesusatan


I really like all three Corpse Garden albums. Especially since each one was one of those albums you don't so much listen to as explore, like the remains of some ancient temple – like death metal, but full of strange corridors, psychedelic twists, and cosmic symbols on the walls. Unfortunately, the last one was released in 2017, and over time, I slowly began to accept the fact that I probably wouldn't see any new recordings from the Costa Rican camp. And suddenly, I felt like saying: the king is dead (Corpse Garden), long live the king (Corpse Garden) – albeit under a different name. Because "Nexus Teleport Fracture" – the debut album by Voidstar Nocturnal, released by Godz Ov War and officially released tomorrow – was created by the same guys, only apparently with a new map of the cosmos in hand and a fresh batch of ideas. It seems that somewhere between the humid jungle, the coffee plantations, and the surfers of Jacó, there's another Costa Rican specialty: death metal that sounds like someone performing an occult ritual at an astronomical observatory, tripping over a synthesizer along the way. "Nexus Teleport Fracture"—the title itself suggests this isn't going to be easy—sounds like a term from a quantum physics textbook found in a San José bar at 3 a.m.

If anyone's expecting classic death metal thrashing, "smooth, fast, kick in the face, and go home," well, they might be surprised sooner than a tourist who thought all the animals in Costa Rica were friendly to humans. Voidstar Nocturnal continue what Corpse Garden did best: taking death metal, disassembling it, and then reassembling it with a few elements they apparently found somewhere in another dimension. The opening track, 'Code Transmutation,' sounds for a moment as if someone decided to stage an avant-garde black metal spectacle in an abandoned planetarium. It's supposedly metal, supposedly dark, but at the same time, there's a sense of theatricality and a strange aura of experimentation—something that makes you wonder, instead of nodding your head, if you haven't just opened some interstellar portal. Besides, that word—"avant-garde"—recurs often. "Nexus Teleport Fracture" is an album where genres blend like the ingredients in a Costa Rican gallo pinto: everything seems to be there, but together they create something entirely new. 'Saffron Neon' starts out as classic, albeit twisted, black metal, only to veer into cosmic psychedelia. 'Holographic Neural Pathways,' on the other hand, sounds at times as if darkwave and post-punk fans had crashed a death metal party and found out they all got along perfectly. Synthesizers, guitars, rhythms—all of it swirls around each other like satellites around some very suspicious planet.

That doesn't mean the band has forgotten how to play heavy. When needed, Voidstar Nocturnal can pack a punch so hard that even the most seasoned headbanger will feel like they're in a tropical storm over the Pacific. The difference is that instead of just blindly charging in, the Heredia trio clearly has a plan. Each song feels like a small expedition into the unknown—sometimes more metal, sometimes more psychedelic, and sometimes so strange that you start to suspect the musicians recorded it after drinking something much stronger than coffee from Tarrazú.

The coolest thing, however, is that despite all this stylistic acrobatics, the album doesn't feel like a collection of random ideas. Quite the opposite – everything comes together into a whole, albeit rather hypnotic one. There are trance-like moments, brutal moments, and others that sound like the soundtrack to a cosmic, bad trip. And when the extended finale, 'The Tower,' arrives, the whole thing takes on an almost cinematic scale – as if the band decided to stop pounding the gas pedal for a moment and let the listener slowly drift away towards a black hole.

If Corpse Garden was once a death metal archaeological expedition into the cosmic occult, Voidstar Nocturnal sound like the same expedition, only equipped with a teleport and a much greater imagination. "Nexus Teleport Fracture" is a strange album, at times even very strange – but that's precisely its charm. Because once you get the hang of it, it turns out that instead of a typical death metal album, you've gotten something like a sonic expedition through the jungle, where behind every bush lurks either an ancient ritual or a portal to another galaxy.

And let's face it, that's definitely more interesting than another album with riffs that sound like a collection of "copy" and "paste" patents from the "Death Metal 101" textbook. After all, if you're going to go into space, it's best to go with Costa Ricans – they clearly know where the nearest portal opens.

I joined this jungle expedition a few weeks ago, and so far, I don't want to leave

Norbert



..::TRACK-LIST::..

1. Code Transmutation 02:47
2. 1/137 05:37
3. Saffron Neon 04:32
4. Holographic Neural Pathways 04:35
5. The Cypher of Samādhi 04:49
6. Convergence of Aeons 03:49
7. Black Gold Ecstasy & Lumen Deformans 05:15
8. The Tower Part I & II 13:43



..::OBSADA::..

Fabian Salas - Guitars & Electronic Manipulations
Kevin Moran - Bass
Erick Mejía Arguedas - Drums, Percussion, Synthesizers & Visions




https://www.youtube.com/watch?v=BgHSRItBg0c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jeśli śledzicie na bieżąco wydawnictwa Godz ov War, to zapewne kojarzycie kostarykański Corpse Garden, którego to rzeczony label wydał jakiś czas temu drugą (w formie kasetowej) oraz trzecią płytę (full serwis). Voidstar Nocturnal to nowe wcielenie większości tamtego składu, a „Nexus Teleport Fracture” jest ich debiutanckim albumem. Kiedy tylko usłyszałem pierwsze takty wprowadzającego „Code Transmutation”, moje myśli momentalnie pobiegły w kierunku krajowej Furii, a konkretnie do „Śnialni”. Jak posłuchacie tej kompozycji, to powinniście zrozumieć dlaczego. Zresztą owo skojarzenia powróciło także w kilku momentach pod koniec albumu, ale bynajmniej nie dlatego, że trio z Heredii stara się kopiować pomysły Nihila, ale w podobny sposób swoimi dźwiękami buduje coś na kształt teatralności i awangardy. I to drugie słowo jest tutaj kluczem, bowiem album ten jest naprawdę cholernie różnorodny, tak pod względem budowy samych kompozycji, jak i mieszanych w ich ramach gatunków muzycznych. No bo weźmy dla przykłady taki „1-137”. To raczej klasyczny (o ile to słowo tu pasuje), nieco eksperymentalny kawałek blackmetalowy (tego słowa w tym miejscu też nie jestem pewien, ale załóżmy ogólnie). Owszem, sporo tutaj zmian na polu tempa czy samych harmonii, także techniki riffowania, ale nic mega dziwnego się nie dzieje. Ciekawiej robi się za moment, bo w „Holographic Neural Pathways” pojawiają się syntezatorowe nawiązania do dark wave, czy wręcz ciężkiej elektroniki, a sekcja rytmiczna przechodzi w klimaty post punkowe, odgrywając rolę przewodnią i odsyłając gitary (te z kolei mocno gotyckie) na drugi plan. I jest to kolejny, po wspomnianym otwieraczu, utwór instrumentalny. Ale nie ostatni. W dalszej części krążka udziwnień, mniejszych i większych mamy pod dostatkiem. Jest trochę Kyussowy „Convergence of Aeons”, drum’n’basowy „Black Gold Ecstasy and Lumen Deformanus”, czy doomowo / deathowo / blackowo / ambientowy, ponad trzynastominutowy “The Tower Part I & II”. Staram się wam przedstawić całość w telegraficznym skrócie, bo, wierzcie mi, na tej płycie tyle się dzieje, że gdybym miał się rozdrabniać, to wyszedł by z tego całkiem przydługawy tekst. Jak wspomniałem, wokale są na tym albumie dozowane dość oszczędnie, albo może wybiórczo, i akurat w tej sferze wyjątkowej ekstrawagancji nie ma. Co nie oznacza, że jest minimalizm. Wszystko tutaj się doskonale ze sobą uzupełnia, i to mimo, albo przede wszystkim dzięki, wspomnianej wcześniej różnorodności. Lubię takie płyty, bo nie są to nagrania na jeden raz. Aby je zgłębić potrzeba trochę cierpliwości, i na pewno, jeśli nie szeroko otwartego, to choćby uchylonego umysłu. Dlatego też, jeśli przejadła wam się wydawnicza codzienność, sięgnijcie sobie po „Nexus Teleport Fracture”. Nie gwarantuję, że się spodoba, ale jak wejdzie, to na amen.

jesusatan


I really like all three Corpse Garden albums. Especially since each one was one of those albums you don't so much listen to as explore, like the remains of some ancient temple – like death metal, but full of strange corridors, psychedelic twists, and cosmic symbols on the walls. Unfortunately, the last one was released in 2017, and over time, I slowly began to accept the fact that I probably wouldn't see any new recordings from the Costa Rican camp. And suddenly, I felt like saying: the king is dead (Corpse Garden), long live the king (Corpse Garden) – albeit under a different name. Because "Nexus Teleport Fracture" – the debut album by Voidstar Nocturnal, released by Godz Ov War and officially released tomorrow – was created by the same guys, only apparently with a new map of the cosmos in hand and a fresh batch of ideas. It seems that somewhere between the humid jungle, the coffee plantations, and the surfers of Jacó, there's another Costa Rican specialty: death metal that sounds like someone performing an occult ritual at an astronomical observatory, tripping over a synthesizer along the way. "Nexus Teleport Fracture"—the title itself suggests this isn't going to be easy—sounds like a term from a quantum physics textbook found in a San José bar at 3 a.m.

If anyone's expecting classic death metal thrashing, "smooth, fast, kick in the face, and go home," well, they might be surprised sooner than a tourist who thought all the animals in Costa Rica were friendly to humans. Voidstar Nocturnal continue what Corpse Garden did best: taking death metal, disassembling it, and then reassembling it with a few elements they apparently found somewhere in another dimension. The opening track, 'Code Transmutation,' sounds for a moment as if someone decided to stage an avant-garde black metal spectacle in an abandoned planetarium. It's supposedly metal, supposedly dark, but at the same time, there's a sense of theatricality and a strange aura of experimentation—something that makes you wonder, instead of nodding your head, if you haven't just opened some interstellar portal. Besides, that word—"avant-garde"—recurs often. "Nexus Teleport Fracture" is an album where genres blend like the ingredients in a Costa Rican gallo pinto: everything seems to be there, but together they create something entirely new. 'Saffron Neon' starts out as classic, albeit twisted, black metal, only to veer into cosmic psychedelia. 'Holographic Neural Pathways,' on the other hand, sounds at times as if darkwave and post-punk fans had crashed a death metal party and found out they all got along perfectly. Synthesizers, guitars, rhythms—all of it swirls around each other like satellites around some very suspicious planet.

That doesn't mean the band has forgotten how to play heavy. When needed, Voidstar Nocturnal can pack a punch so hard that even the most seasoned headbanger will feel like they're in a tropical storm over the Pacific. The difference is that instead of just blindly charging in, the Heredia trio clearly has a plan. Each song feels like a small expedition into the unknown—sometimes more metal, sometimes more psychedelic, and sometimes so strange that you start to suspect the musicians recorded it after drinking something much stronger than coffee from Tarrazú.

The coolest thing, however, is that despite all this stylistic acrobatics, the album doesn't feel like a collection of random ideas. Quite the opposite – everything comes together into a whole, albeit rather hypnotic one. There are trance-like moments, brutal moments, and others that sound like the soundtrack to a cosmic, bad trip. And when the extended finale, 'The Tower,' arrives, the whole thing takes on an almost cinematic scale – as if the band decided to stop pounding the gas pedal for a moment and let the listener slowly drift away towards a black hole.

If Corpse Garden was once a death metal archaeological expedition into the cosmic occult, Voidstar Nocturnal sound like the same expedition, only equipped with a teleport and a much greater imagination. "Nexus Teleport Fracture" is a strange album, at times even very strange – but that's precisely its charm. Because once you get the hang of it, it turns out that instead of a typical death metal album, you've gotten something like a sonic expedition through the jungle, where behind every bush lurks either an ancient ritual or a portal to another galaxy.

And let's face it, that's definitely more interesting than another album with riffs that sound like a collection of "copy" and "paste" patents from the "Death Metal 101" textbook. After all, if you're going to go into space, it's best to go with Costa Ricans – they clearly know where the nearest portal opens.

I joined this jungle expedition a few weeks ago, and so far, I don't want to leave

Norbert



..::TRACK-LIST::..

1. Code Transmutation 02:47
2. 1/137 05:37
3. Saffron Neon 04:32
4. Holographic Neural Pathways 04:35
5. The Cypher of Samādhi 04:49
6. Convergence of Aeons 03:49
7. Black Gold Ecstasy & Lumen Deformans 05:15
8. The Tower Part I & II 13:43



..::OBSADA::..

Fabian Salas - Guitars & Electronic Manipulations
Kevin Moran - Bass
Erick Mejía Arguedas - Drums, Percussion, Synthesizers & Visions




https://www.youtube.com/watch?v=BgHSRItBg0c


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Buldożer zwany Drawn and Quartered uderza po raz dziewiąty. Chociaż słowo “uderza” w przypadku tej kapeli, i tego materiału, zdaje się nieco delikatne. Amerykanie nalezą bowiem do gatunku tych, na których można polegać jak na Zawiszy. Nie będę się tym razem bawił w rozpisywanie na tematy związane z biografią czy innymi faktami statystycznymi, powiem krótko. Każdy, kto z niecierpliwością czeka na „Lord of Two Horns”, może spokojnie zluzować zwieracze. Bo jakkolwiek mocno by ich nie zaciskał, i tak poleci po nogawach. Nowy album Kuciemby i spółki to kwintesencja stylu Drawn and Quartered. Może nie jest to materiał z gatunku najdłuższych, bowiem zamyka się w trzydziestu czterech minutach, lecz jego gęstość na pewno przewyższa średnie standardy. Od pierwszej do ostatniej sekundy jesteśmy atakowani riffami. Podkreślam to słowo, riffami! Tutaj nie ma żadnych uzupełniaczy czy przestrzeni międzykomórkowych, tutaj wszystko jest tak gęste i tak mocno się ze sobą zazębia, że podczas odsłuchu tych ośmiu kompozycji naprawdę nie ma najkrótszej chwili na złapanie oddechu. Jak nie akordy o tonażu tankowca, gniotące na miazgę albo rozrywające na strzępy (w zależności od tempa, którym to sobie panowie bardzo swobodnie tasują), to wwiercające się w potylicę solówki, albo melodie, które jak już raz wpadną do głowy, to nie ma siły, by się ich pozbyć. To wszystko dzieje się z taką intensywnością, że chwilami można odnieść wrażenie, jakby na tych nagraniach były przynajmniej trzy, jak nie cztery ścieżki gitar, dwie perkusje, a to wszystko jeszcze potęgowane efektem echa, sprawiającego, że dźwięk atakuje ze wszystkich stron na raz. Do tego oczywiście intensywnie rzygający wokal, będący niczym dodatkowa taczka węgla wrzucanego do pieca i tak już rozpędzonej do granic możliwości lokomotywy. Nie ma szans, żebym zaczął przytaczać tu jakieś konkretne przykłady. Nie mam na to ani ochoty, ani czasu, bo fantastycznych zagrywek jest tu po prostu zbyt wiele. „Lord of Two Horns” to kolejny morderczy deathmetalowy krążek wypuszczony w świat przez zasłużony dla historii gatunku zespół. To krążek, który jest w stanie zachwycić nawet malkontentów, bowiem ciężko znaleźć na nim jakiekolwiek mankamenty. Tak wysokiej klasy metal śmierci tworzą nieliczni. Nie, no kurwa, nie mam nic więcej do dodania. Death Metal at its finest, jak to mawiają za wielką kałużą. Biję, po raz kolejny, najgłębsze pokłony.

jesusatan


Relentless and unwavering, DRAWN AND QUARTERED return to desecrate all that is holy with the release of their brand-new full-length album, "Lord of Two Horns", set to drop in LP, CD and MC format on June 27th, 2025 via Nuclear Winter Records.

True standard-bearers of the most vile and uncompromising American death metal, the Seattle-based horde have spent decades defying trends, weathering every storm the underground could throw at them, only to emerge more savage and resolute than ever.

"Lord of Two Horns" delivers eight tracks and 34 minutes of unfiltered DRAWN AND QUARTERED carnage: a maelstrom of blast-driven violence, suffocating atmosphere, and riff work sharp enough to flay flesh from bone. While doom-laden passages and crypt-born melodies still lurk within the shadows, the prevailing force is one of unhinged ferocity - this is death metal crafted to maim, forged in fire and performed with malicious intent.

Recorded over various periods in 2023-2024 at Plague Pit by guitarist Kelly Shane Kuciemba (with drums recorded by Chris Mannino at Die Burning Studios), mixed and mastered by Loïc Fontaine for Krucyator Productions, "Lord of Two Horns" sees DRAWN AND QUARTERED deliver their signature early-90s-influenced death metal darkness with more speed and brutality than ever before.



..::TRACK-LIST::..

1. Black Castle Butcher 03:23
2. Zealous Depopulation 03:22
3. Lord of Two Horns 05:36
4. Into the Mouth of the Dead 04:19
5. Three Rivers of Poison (Blasphemous Persecution) 05:19
6. Grimoire of Blood 03:38
7. The Devil's Work Is Never Done 05:32
8. Mass Grave Curse 02:00



..::OBSADA::..

Kelly Kuciemba - Guitars
Herb Burke - Vocals, Bass
Simon Dorfman - Dru




https://www.youtube.com/watch?v=sKrGGiHz9HE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Buldożer zwany Drawn and Quartered uderza po raz dziewiąty. Chociaż słowo “uderza” w przypadku tej kapeli, i tego materiału, zdaje się nieco delikatne. Amerykanie nalezą bowiem do gatunku tych, na których można polegać jak na Zawiszy. Nie będę się tym razem bawił w rozpisywanie na tematy związane z biografią czy innymi faktami statystycznymi, powiem krótko. Każdy, kto z niecierpliwością czeka na „Lord of Two Horns”, może spokojnie zluzować zwieracze. Bo jakkolwiek mocno by ich nie zaciskał, i tak poleci po nogawach. Nowy album Kuciemby i spółki to kwintesencja stylu Drawn and Quartered. Może nie jest to materiał z gatunku najdłuższych, bowiem zamyka się w trzydziestu czterech minutach, lecz jego gęstość na pewno przewyższa średnie standardy. Od pierwszej do ostatniej sekundy jesteśmy atakowani riffami. Podkreślam to słowo, riffami! Tutaj nie ma żadnych uzupełniaczy czy przestrzeni międzykomórkowych, tutaj wszystko jest tak gęste i tak mocno się ze sobą zazębia, że podczas odsłuchu tych ośmiu kompozycji naprawdę nie ma najkrótszej chwili na złapanie oddechu. Jak nie akordy o tonażu tankowca, gniotące na miazgę albo rozrywające na strzępy (w zależności od tempa, którym to sobie panowie bardzo swobodnie tasują), to wwiercające się w potylicę solówki, albo melodie, które jak już raz wpadną do głowy, to nie ma siły, by się ich pozbyć. To wszystko dzieje się z taką intensywnością, że chwilami można odnieść wrażenie, jakby na tych nagraniach były przynajmniej trzy, jak nie cztery ścieżki gitar, dwie perkusje, a to wszystko jeszcze potęgowane efektem echa, sprawiającego, że dźwięk atakuje ze wszystkich stron na raz. Do tego oczywiście intensywnie rzygający wokal, będący niczym dodatkowa taczka węgla wrzucanego do pieca i tak już rozpędzonej do granic możliwości lokomotywy. Nie ma szans, żebym zaczął przytaczać tu jakieś konkretne przykłady. Nie mam na to ani ochoty, ani czasu, bo fantastycznych zagrywek jest tu po prostu zbyt wiele. „Lord of Two Horns” to kolejny morderczy deathmetalowy krążek wypuszczony w świat przez zasłużony dla historii gatunku zespół. To krążek, który jest w stanie zachwycić nawet malkontentów, bowiem ciężko znaleźć na nim jakiekolwiek mankamenty. Tak wysokiej klasy metal śmierci tworzą nieliczni. Nie, no kurwa, nie mam nic więcej do dodania. Death Metal at its finest, jak to mawiają za wielką kałużą. Biję, po raz kolejny, najgłębsze pokłony.

jesusatan


Relentless and unwavering, DRAWN AND QUARTERED return to desecrate all that is holy with the release of their brand-new full-length album, "Lord of Two Horns", set to drop in LP, CD and MC format on June 27th, 2025 via Nuclear Winter Records.

True standard-bearers of the most vile and uncompromising American death metal, the Seattle-based horde have spent decades defying trends, weathering every storm the underground could throw at them, only to emerge more savage and resolute than ever.

"Lord of Two Horns" delivers eight tracks and 34 minutes of unfiltered DRAWN AND QUARTERED carnage: a maelstrom of blast-driven violence, suffocating atmosphere, and riff work sharp enough to flay flesh from bone. While doom-laden passages and crypt-born melodies still lurk within the shadows, the prevailing force is one of unhinged ferocity - this is death metal crafted to maim, forged in fire and performed with malicious intent.

Recorded over various periods in 2023-2024 at Plague Pit by guitarist Kelly Shane Kuciemba (with drums recorded by Chris Mannino at Die Burning Studios), mixed and mastered by Loïc Fontaine for Krucyator Productions, "Lord of Two Horns" sees DRAWN AND QUARTERED deliver their signature early-90s-influenced death metal darkness with more speed and brutality than ever before.



..::TRACK-LIST::..

1. Black Castle Butcher 03:23
2. Zealous Depopulation 03:22
3. Lord of Two Horns 05:36
4. Into the Mouth of the Dead 04:19
5. Three Rivers of Poison (Blasphemous Persecution) 05:19
6. Grimoire of Blood 03:38
7. The Devil's Work Is Never Done 05:32
8. Mass Grave Curse 02:00



..::OBSADA::..

Kelly Kuciemba - Guitars
Herb Burke - Vocals, Bass
Simon Dorfman - Dru




https://www.youtube.com/watch?v=sKrGGiHz9HE



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Megakruk


This is a classic, but also a spectacular masterpiece of an album. It contains a lot of Deicides well known, fabolous songs. The sound quality is pretty good and reminds me of their last work "Once upon the cross" (which also is a damn good record). The guitar riffs are as always catchy and groovy, but the technique is missing. The Hoffman brothers are known for their co-operation and on Serpents of the light they are not dissapointing at all.

There is nothing else to say about the drums than: Fantastic! The double bass drums which are played through almost all the songs, really give the songs the little, terrific touch to complete the songs. Steve Asheim also fills in a little more blastbeats than the former albums, and in my opinion that is a positive monument.

Then, finally over to the last member, but also the frontfigure in Deicide, bass-player, lyrical writer and vocalist, Glen Benton. As usual he does a wonderful job. Despite of the fact that he is kind of lazy when it comes to learn the songs, he is a really good bass-player and treats the pick like nobody else. What surprises me once again, is the fabolous vocals on this album! The growling (perhaps the best in the death metal scene) continues over and over again and his screams are better than ever. The vocals are not unexepected, directed against God, Jesus and the christians which in Deicides opinion all are scumbags. The lyrical theme is maybe not changed, but if there is someone who rules the anti-christian lyric empire, it is Glen Benton. The blasphemous words perfectly fit to the music and titles like Bastards of christ, This is hell we`re in and Believe the lie shows Glens hatred against christiannity. (he has maybe been married in a church, but the rumours about him being a christian are only lies).

The final conclusion of this album is that every real death metal fan should have the possibility to hear and enjoy this well made anti-christian phenomenon. My personal favourites are: Serpents of the light (the ultimate intro-track), Bastards of christ(die!), Blame it on God and Slave to the cross.

ad


It's no secret that Deicide went down the 2000's Slayer route of horrible, HC punk-tier bitching, it's just that I think that they went down this route much sooner that it's often believed. The generally accepted opinion is that the first two albums are legendary, Once Upon the Cross is bland and underwhelming, Serpents of the Light is the last gasp of the Hoffman era with every other album of that era being complete shit, Stench of Redemption is a breath of fresh air, and the rest is forgettable at best. My take is that everything from Serpents of the Light onwards is shit, with each album suffering from the exact same problem that plagues Serpents of the Light.

Anti-christianity is a common lyrical topic in metal, and understandably so, but even in 1997, it was done to death and pretty stale. The way Deicide pulled it off is in no way refreshing, creative, or good, for that matter. Lyrics about all sorts of obscene satanic rituals, serial killers, horror movies and demons surging from the depths of the earth are nowhere to be found here. It's all replaced by cringeworthy, bitchy lyrics that read like an attempt of a 15-year-old Redditor who became an atheist one week ago at being edgy (with the music being no different), and are delivered in a manner that makes Slipknot sound profound. This bullshit is so juvenile that it doesn't even work as shock value or anything even temporarily entertaining, let alone anything thought-provoking. Just take a look at one example of what Glen managed to write with his single-digit IQ:

"He fucked himself to save you - put to death, masochist
For this his word berate truth - agonised, prophecised
Revive the book of fiction - blasphemy, gluttony, to deceive you and me
In battled disposition - hang the bitch on the cross
Entitle his convictions - blasphemous, lunatic, your heart is full of hatred -
BASTARDS DIE, FUCK YOUR CHRIST, WILL SURVIVE,KILL YOURSELF... DIE!!!!!!!!!!"

It's not like me to criticize the lyrics primarily and before anything else, but the music on this album is so generic and derivative that I simply had no choice. Occasional exception aside (and these exceptions are either recycled from the previous three albums and dumbed down, or riffs that merely reach the mark of 'okay' and firmly stay there), the riffs are just a bunch of "rrrr I'm so angryyyyy" tremolos and generic palm-muting that could've easily been written by a computer program (even back in 1997) and are played on exactly three tempos for roughly 98% of the album (fast, slight midpace and 6/8 midpace). There are also completely nonsensical stop-go moments on Blame it on God and Believe the Lie, which most certainly don't make this album any more interesting. If Trey Azagthoth ever wanted to make a half-assed parody of Covenant, he wouldn't use a single riff from this album; that's how dull, mediocre and unimaginative they are. Every song hangs around the three minute mark, has the exact same structure (a song will play two or three riffs in a sequence, repeat them in the same sequence and abruptly end) and the album as a whole is very repetitive (the title track and This is Hell We Live In have the exact same verses while Blame it on God and Slave to the Cross have the exact same chorus, among many other examples of recycling). None of the songs go anywhere; they just exist as fodder for Glen's whining. All of that goes to show just how little effort was put into composing them.

Speaking of Trey, it would be wise to look at what he was doing and thinking at the time. In an interview given at the time of the release of Formulas Fatal to the Flesh, Trey spoke that he was angry at christianity for being forced unto him and limiting his views, and so was attracted to satanism, which he sees as means of destroying christianity's limiting beliefs. So far, we are at Glen's level, and all is okay. But later in the interview, Trey speaks of christianity no longer having hold over him and moving on to doing greater things, which includes contemplating greater ideas, building greater things, and yes, writing greater music. Glen didn't move on (not even after 30 years, which is just sad), and it shows in both the music and the lyrics of this album. It's like a guy who did not get over his ex cheating on him even after several years, and so uses every opportunity to badmouth her to his friends and family; something which they are sorely tired of.

Back to the album. I've already mentioned how the lyrics and their delivery are bad, but I forgot to mention one thing: the vocals. On the first two albums, Glen's unique layering of low gutturals and high snarls evoked the voice of Satan himself. Here, his gutturals sound like a waterfall of diarrhea coming out of the mouth of a homo erectus, while his snarls sound like a parody of Donald Duck. He's not AS awful as on later albums, but he's still pretty damn bad. And these vocals are so in-your-face that it is impossible to ignore them. Same deal with the lyrics which are very clear and discernible, in spite of Glen's excrementitious vocal performance. I hate the "The lyrics and message are more important than the music" idea that some "musicians" have. If you really think so, make a fucking podcast or something and don't pollute the world of music with your worthless trash.

The production is decent, the Hoffman brothers can throw a wicked solo here and there, Asheim is a beast behind the drumkit as usual, the cover is nice (did they predict the "Blue the jew" meme?), but that's about all the praise this piece of shit deserves. At this point in their career, Deicide became a talent vacuum that gave even Iced Earth a run for its money. Not even Ralph Santola's brilliant Olbrich-styled shredding could save The Stench of Redemption (the best post-OUtC Deicide album) since almost every part of that album that isn't a solo is the same generic lowest-common-denominator death metal that Glen has been shitting out since 1997 (the more overt thrash influence does help the matters significantly, but the misplaced melodicism and the general vapidity ultimately ruin the album). Serpents of the Light may technically be one of the better Deicide albums considering how awful their output after it was, but it definitely isn't good on its own, let alone great. Maybe you'll like it if you're immature, angsty and have no standards for death metal (or music in general). I'm way past that phase in my life and I'd rather not revisit it.

The Bard with Bright Eyes



..::TRACK-LIST::..

1. Serpents Of The Light 3:03
2. Bastard Of Christ 2:48
3. Blame It On God 2:45
4. This Is Hell We're In 2:51
5. I Am No One 3:38
6. Slave To The Cross 3:15
7. Creatures Of Habit 3:07
8. Believe The Lie 2:50
9. The Truth Above 2:45
10. Father Baker's 3:36



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=vq5vef7iWWc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Ktoś mądry napisał w Wikipedii, że następca "Once Upon The Cross" w postaci "Serpents Of The Light" to najważniejszy dla zespołu Deicide krążek. Cóż, jeżeli to ma być prawda, to dopisałbym tylko, że ten moment w ich historii rzeczywiście był ważny... jak dla mleka chwila przejścia w stan bryndzy czy dla krwi wieprzowej w kaszankę. "Antybogowie wrócili, brutal as fukk" pisali spece od Roadrunnera. Wtedy jeszcze nikt, komu życie miłe, nie pluł na tę ikonę. Dwa pierwsze genialne krążki i jeden po prostu dobry, to otwarty debet i kredyt zaufania, na którym można trochę pojechać, co najwyraźniej rozumieli Benton, Asheim i Hoffmanowie. Dlaczego? Już śpieszę z wyjaśnieniem. Tym razem po prostu się nie wysilili, za to dali się poznać jako kolejni bohaterowie zapowiadający w mediach marną bździnę - jako najbrutalniejszą muzykę , która światu się nie śniła.

"Węże Światła" to chyba najbardziej przyjazna dla ucha płyta w dorobku Deicide. Zamysł kompozycyjny przypomina nieco "Once Upon The Cross". Znów zaczyna się wątkiem tytułowym, znów jest schemat oparty na jednym motywie i okrojonej solówce, po raz kolejny też świetnie się tego słucha, czyli mamy kolejne koncertowy szlagier. I tak jest na tej płycie - przez jeszcze dwa, góra trzy numery. Kąśliwy "Bastards Of Christ" ze zmyślnie zaaranżowanymi przejściami perkusyjnymi, "Blade It On God" lub "I Am No One" - w co uwierzyć nie mogłem - bezczelnie zerżniętym, tym razem już na pewno, z "Sothis" Vadera. Heh, no cóż i to koniec rozkładu jazdy. Żaden demoniczny autobus z przystanku "Serpents Of The Light" już nie odjeżdża, a nawet jeśli odjeżdża, to tak nieciekawy, że nawet sami zmierzający w stronę piekła o nim zapomną. Jest tu jeszcze sześć kawałków, więc widzicie w czym sęk. "Creatures of Habit", "Believe the Lie" , "The Truth Above", "Father Baker's" - to nie są złe numery, ot wystarczająco dobre, żeby wydać je na płycie, są też jednak przeraźliwie przewidywalne i schematyczne. To jak oglądanie saneczkarzy na olimpiadzie. Za pierwszym, drugim i kilkoma następnymi razami nawet się to super ogląda, jest speed, jest adrenalina, jest nawet kilka zakrętów, ale jeśli to już dziesiąty zawodnik, to powoli zaczyna się szukać kanału pokazującego ligę brazylijskiej piłki kopanej (czyt. np. debiutanckiej płyty Krisiun).

W efekcie, mimo bezproblemowego odsłuchu, w głowie pozostaje początek płyty, a przecież nie do takich albumów przyzwyczajali Deicide przez pierwsze parę lat istnienia. Ktoś powie, co się koleś czepiasz, solidny krążek, ot przynajmniej nie zaczęli grać jak Marny Manson, czy coś. Kłopot jednak jest, bo rok 97 i 98 to także okres premier "Formulas Fatal To The Flesh" Morbid Angel - po jakże fundamentalnej wymianie Davida Vincenta na Steve'a Tuckera - no i "Black To The Blind", na którym Vader już bez Chiny, za to z Mauserem (eks m.in. Christ Agony), miał udowodnić, że potrafi jeszcze nagrać coś na miarę "De Profundis". Na wszystkie te krążki czekało się z zapartym tchem i choć wcale nie okazały się żadnymi opus magnum w karierach tych grup, to jednak porównując - Deicide polegli z kretesem.

Nie wyszła też do końca produkcja, paradoksalnie z powodu swojej czytelności. W końcu wiemy o czym śpiewa Glen Benton. Być może nie rozumiemy, czemu o serialu "Z Archiwum X" w "The Truth Above" , ale przecież koniec końców nie trzeba trzymać przed sobą wkładki i słuchając z kumplami wrzeszczeć "weź cofnij, bo nie wiem o co abla". Potężnie i przestrzennie brzmi jeszcze perkusja, ale gitary to już tragedia. Maksymalnie spłaszczone, jakby im się wikol wylał na gryfy, bez żadnego dołu i charakteru. Po latach Asheim narzekał, że Hoffmannowie chcieli w pewnym momencie wszystko skracać i słuchając ich nieciekawych, a momentami idiotycznie przewidywalnych solówek, jak ta w "Father Baker's", już mu wierzę. Nie tak było na "Legion" czy "Deicide".

No i co zrobić z taką płytą, posłać do gleby? Bynajmniej. Po niej przyszła "When Satan Lives", pierwsza w ich karierze koncertówka, po przesłuchaniu której olśniło mnie. Jakby wziąć połówkę "Once Upon The Cross" i 1/3 "Serpents Of The Light", to udałoby się poskładać naprawdę fenomenalny, pełny krążek na jakieś 9 pkt. A tak dostaliśmy pod rząd półprodukt i "jednatrzeciaprodukt". Nawet jeśli to celowe działanie i wkurwianie Monte Connera, z którym już wtedy ponoć darli czarne koty (ach ten satanizm), to gdzie tu jest miejsce dla oddanych im fanów, co? Za nic nie dam sobie wmówić, że lepiej nie potrafili, a może konkludując z wypowiedzi Bentona, zachwalającego wszem i wobec tę płytę, sukces zwyczajnie odebrał im resztki rozumu, trzymając w pewności, że każdy dźwięk w ich wykonaniu jest genialny? Szkoda słów. Znów powtórzę jak w recenzji "Once Upon...", z tym że z jeszcze niższą oceną: z czystym sumieniem, mocne sześć, ze względu na te kilka hitów, ostatnich jakie udało im się wypracować, aż do 2006 r.

Megakruk


This is a classic, but also a spectacular masterpiece of an album. It contains a lot of Deicides well known, fabolous songs. The sound quality is pretty good and reminds me of their last work "Once upon the cross" (which also is a damn good record). The guitar riffs are as always catchy and groovy, but the technique is missing. The Hoffman brothers are known for their co-operation and on Serpents of the light they are not dissapointing at all.

There is nothing else to say about the drums than: Fantastic! The double bass drums which are played through almost all the songs, really give the songs the little, terrific touch to complete the songs. Steve Asheim also fills in a little more blastbeats than the former albums, and in my opinion that is a positive monument.

Then, finally over to the last member, but also the frontfigure in Deicide, bass-player, lyrical writer and vocalist, Glen Benton. As usual he does a wonderful job. Despite of the fact that he is kind of lazy when it comes to learn the songs, he is a really good bass-player and treats the pick like nobody else. What surprises me once again, is the fabolous vocals on this album! The growling (perhaps the best in the death metal scene) continues over and over again and his screams are better than ever. The vocals are not unexepected, directed against God, Jesus and the christians which in Deicides opinion all are scumbags. The lyrical theme is maybe not changed, but if there is someone who rules the anti-christian lyric empire, it is Glen Benton. The blasphemous words perfectly fit to the music and titles like Bastards of christ, This is hell we`re in and Believe the lie shows Glens hatred against christiannity. (he has maybe been married in a church, but the rumours about him being a christian are only lies).

The final conclusion of this album is that every real death metal fan should have the possibility to hear and enjoy this well made anti-christian phenomenon. My personal favourites are: Serpents of the light (the ultimate intro-track), Bastards of christ(die!), Blame it on God and Slave to the cross.

ad


It's no secret that Deicide went down the 2000's Slayer route of horrible, HC punk-tier bitching, it's just that I think that they went down this route much sooner that it's often believed. The generally accepted opinion is that the first two albums are legendary, Once Upon the Cross is bland and underwhelming, Serpents of the Light is the last gasp of the Hoffman era with every other album of that era being complete shit, Stench of Redemption is a breath of fresh air, and the rest is forgettable at best. My take is that everything from Serpents of the Light onwards is shit, with each album suffering from the exact same problem that plagues Serpents of the Light.

Anti-christianity is a common lyrical topic in metal, and understandably so, but even in 1997, it was done to death and pretty stale. The way Deicide pulled it off is in no way refreshing, creative, or good, for that matter. Lyrics about all sorts of obscene satanic rituals, serial killers, horror movies and demons surging from the depths of the earth are nowhere to be found here. It's all replaced by cringeworthy, bitchy lyrics that read like an attempt of a 15-year-old Redditor who became an atheist one week ago at being edgy (with the music being no different), and are delivered in a manner that makes Slipknot sound profound. This bullshit is so juvenile that it doesn't even work as shock value or anything even temporarily entertaining, let alone anything thought-provoking. Just take a look at one example of what Glen managed to write with his single-digit IQ:

"He fucked himself to save you - put to death, masochist
For this his word berate truth - agonised, prophecised
Revive the book of fiction - blasphemy, gluttony, to deceive you and me
In battled disposition - hang the bitch on the cross
Entitle his convictions - blasphemous, lunatic, your heart is full of hatred -
BASTARDS DIE, FUCK YOUR CHRIST, WILL SURVIVE,KILL YOURSELF... DIE!!!!!!!!!!"

It's not like me to criticize the lyrics primarily and before anything else, but the music on this album is so generic and derivative that I simply had no choice. Occasional exception aside (and these exceptions are either recycled from the previous three albums and dumbed down, or riffs that merely reach the mark of 'okay' and firmly stay there), the riffs are just a bunch of "rrrr I'm so angryyyyy" tremolos and generic palm-muting that could've easily been written by a computer program (even back in 1997) and are played on exactly three tempos for roughly 98% of the album (fast, slight midpace and 6/8 midpace). There are also completely nonsensical stop-go moments on Blame it on God and Believe the Lie, which most certainly don't make this album any more interesting. If Trey Azagthoth ever wanted to make a half-assed parody of Covenant, he wouldn't use a single riff from this album; that's how dull, mediocre and unimaginative they are. Every song hangs around the three minute mark, has the exact same structure (a song will play two or three riffs in a sequence, repeat them in the same sequence and abruptly end) and the album as a whole is very repetitive (the title track and This is Hell We Live In have the exact same verses while Blame it on God and Slave to the Cross have the exact same chorus, among many other examples of recycling). None of the songs go anywhere; they just exist as fodder for Glen's whining. All of that goes to show just how little effort was put into composing them.

Speaking of Trey, it would be wise to look at what he was doing and thinking at the time. In an interview given at the time of the release of Formulas Fatal to the Flesh, Trey spoke that he was angry at christianity for being forced unto him and limiting his views, and so was attracted to satanism, which he sees as means of destroying christianity's limiting beliefs. So far, we are at Glen's level, and all is okay. But later in the interview, Trey speaks of christianity no longer having hold over him and moving on to doing greater things, which includes contemplating greater ideas, building greater things, and yes, writing greater music. Glen didn't move on (not even after 30 years, which is just sad), and it shows in both the music and the lyrics of this album. It's like a guy who did not get over his ex cheating on him even after several years, and so uses every opportunity to badmouth her to his friends and family; something which they are sorely tired of.

Back to the album. I've already mentioned how the lyrics and their delivery are bad, but I forgot to mention one thing: the vocals. On the first two albums, Glen's unique layering of low gutturals and high snarls evoked the voice of Satan himself. Here, his gutturals sound like a waterfall of diarrhea coming out of the mouth of a homo erectus, while his snarls sound like a parody of Donald Duck. He's not AS awful as on later albums, but he's still pretty damn bad. And these vocals are so in-your-face that it is impossible to ignore them. Same deal with the lyrics which are very clear and discernible, in spite of Glen's excrementitious vocal performance. I hate the "The lyrics and message are more important than the music" idea that some "musicians" have. If you really think so, make a fucking podcast or something and don't pollute the world of music with your worthless trash.

The production is decent, the Hoffman brothers can throw a wicked solo here and there, Asheim is a beast behind the drumkit as usual, the cover is nice (did they predict the "Blue the jew" meme?), but that's about all the praise this piece of shit deserves. At this point in their career, Deicide became a talent vacuum that gave even Iced Earth a run for its money. Not even Ralph Santola's brilliant Olbrich-styled shredding could save The Stench of Redemption (the best post-OUtC Deicide album) since almost every part of that album that isn't a solo is the same generic lowest-common-denominator death metal that Glen has been shitting out since 1997 (the more overt thrash influence does help the matters significantly, but the misplaced melodicism and the general vapidity ultimately ruin the album). Serpents of the Light may technically be one of the better Deicide albums considering how awful their output after it was, but it definitely isn't good on its own, let alone great. Maybe you'll like it if you're immature, angsty and have no standards for death metal (or music in general). I'm way past that phase in my life and I'd rather not revisit it.

The Bard with Bright Eyes



..::TRACK-LIST::..

1. Serpents Of The Light 3:03
2. Bastard Of Christ 2:48
3. Blame It On God 2:45
4. This Is Hell We're In 2:51
5. I Am No One 3:38
6. Slave To The Cross 3:15
7. Creatures Of Habit 3:07
8. Believe The Lie 2:50
9. The Truth Above 2:45
10. Father Baker's 3:36



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=vq5vef7iWWc



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Przez dobre kilka miesięcy byliśmy zewsząd atakowani tematem pożegnalnej płyty Megadeth i jej znaczenia dla dalszych losów ludzkości. Wiadomo, to przecież taki wzruszający moment, koniec epoki i nieśmiertelne dziedzictwo pozostawione maluczkim – ogólnie podziw i smuteczek bardzo. O będącym w tym samym punkcie „kariery” Monstrosity jest natomiast cicho… Nie ma się bowiem co oszukiwać, przy tak niemożebnie rozciągniętym procesie twórczo-wydawniczym Screams From Beneath The Surface może się okazać ostatnim krążkiem w dorobku tego zasłużonego, acz niezbyt pracowitego zespołu, nawet jeśli Lee Harrison jeszcze nie zdaje sobie z tego sprawy.

Następca wydanego daaawno temu „The Passage Of Existence” powstał po paru istotnych zmianach w składzie, a to dość mocno — i w moim odczuciu niekoniecznie pozytywnie — odbiło się na kształcie tego materiału. Mój główny problem z Screams From Beneath The Surface polega na tym, że cuś tu mało the true Monstrosity w Monstrosity, zwłaszcza takiego, jakie lubię najbardziej. Mimo iż na album trafiło sporo elementów charakterystycznych dla zespołu, a całość jest zaaranżowana z klasą i zagrana po profesorsku, to wyczuwam pewne niedostatki tożsamości. Przejawia się to m.in. w małej ilości naprawdę wyrazistych i zapadających w pamięć riffów, paru podejrzanie zamulających fragmentach czy przesadnych nawiązaniach do Cannibal Corpse, na co ogromny wpływ mają zadziwiająco corpsegrinderowskie wokale Eda Webba (taki „The Colossal Rage” to już Kanibale w wersji premium, ale chyba nie o to chodzi).

Siódma płyta Monstrosity przy pierwszym kontakcie sprawia wrażenie takiej, no… stonowanej jak na to, do czego Amerykanie zdążyli nas przyzwyczaić. Ma to związek z tym, że zespół z sobie tylko wiadomych względów na początek i koniec wrzucił kawałki ociupinkę rozwlekłe, rozkręcające się dość wolno i pozbawione fajerwerków, spinając w ten sposób całość klamrą… nieruchawości. Pomiędzy „Banished To The Skies” a „The Dark Aura” jest już zdecydowanie lepiej, żwawiej i ciekawiej — polecam zwrócić uwagę na „Fortunes Engraved In Blood” i „Blood Works” — jednak wciąż nie na tyle, żeby gdzieś pojawił się efekt WOW, nawet jeśli gęsto poupychane solówki powodują opad kopary. Kto wie, może te utwory w wersjach koncertowych nabiorą surowej siły i większego pierdolnięcia? Chętnie to zweryfikuję.

Na muzykę zawartą na Screams From Beneath The Surface trochę kręcę nosem, ale już do produkcji nie mogę się absolutnie przyczepić, bo właśnie czegoś takiego oczekuję od fachowców, którzy biorą za swoją robotę niemałe pieniądze. Szczególnie cieszy mnie ponowne włączenie w konfigurację ludzko-studyjną Jima Morrisa, Marka Pratora i Morrisound – dzięki ich staraniom krążek brzmi tak, jak powinien brzmieć współcześnie nagrany klasyczny w formie death metal z Florydy. Grubiutki i super czytelny bas jest tylko bonusem, o który nie śmiałem prosić.

Za sprawą Screams From Beneath The Surface Monstrosity dowiedli, że jeszcze do końca nie skapcanieli i ciągle stać ich na udane albumy, jednakowoż nie jestem przekonany, że starczy im sił i czasu na zmajstrowanie kolejnego longa. Nic się nie stanie, gdy padną w międzyczasie – lukę po nich już dzielnie wypełniają Skeletal Remains. 7 i pół to może i mało dla takich weteranów, ale i tak czuję, że ocena jest naciągana.

demo


Monstrosity have been a death metal institution for over 30 years. They were part of the big Floridian death metal boom of the late 80s/early 90s, but were always overshadowed by the likes of Death, Morbid Angel, Deicide, and Obituary. That said, their 1992 Imperial Doom debut brought the death-thrashing thunder and introduced the world to one George “Corpsegrinder” Fisher. He and his neck left after their second album to join Cannibal Corpse, but Monstrosity soldiered on, releasing a string of good to very good albums, including their most recent, 2018s The Passage of Existence. With 2 original members remaining, the band is now rounded out with a new guitarist and vocalist. Can the infusion of fresh blood keep the Monstrosity carcass moving in the right direction for 7th album, Screams from Beneath the Surface?

For a long-time listener of the band, opener “Banished to the Skies” may cause a jolt. It’s an Amon Amarth-esque melodeath piece with a bit of an epic vibe, which is not the usual Monstrosity modality. It’s a good song with a dark, brooding mood, fluid guitar work, and moments that remind me of vintage Edge of Sanity, but it’s definitely not what I would expect from these Florida men. Things quickly revert to caveman death thrashery on “The Colossal Rage,” and the mission statement is to pummel with lead pipe savagery. New throat Ed Webb (ex-Massacre) is effectively brutal, and the riffs have touches of Cannibal Corpse and old school Deicide. It’s entirely solid, entertaining death metal and sure to get the blood moving. “The Atrophied” is even more frenetic and thrashified, with slower, more epic Viking metal segments that serve as a contrast. The solos are colorful and beautifully melodic, which makes them pop out from the caveman Viking aesthetic.

The band clearly wanted to try several different things here. Their core thrashed-up death metal sound is present, but with overlays of epic melo death and doom that add dimensions to their blue-collar thugery. “Fortunes Engraved in Blood” is an example where the band tries to bring all these elements together. It’s part Floridian death, part macho melodeath, with touches of prog in the guitar work. The fact that it works is a testament to their writing and playing. The remainder of Screams features tracks with the various elements playing a greater or lesser role, and most of them work well enough. “The Thorns” is a darker, doomy piece that feels especially sharp, and “The Dark Aura” treads the same muddy battlefield as Bolt Thrower with slower power chugs and a grinding, inevitable feeling. It’s all well done, competent death metal that tries to push the envelope creatively in small ways, but unfortunately, much of it sits in that “good but not much more” category. A few of the meaner, more violent cuts reach higher since the death-thrash approach is Monstrosity’s best weapon, and why people come to the monster yard in the first place. At just under 44 with no song feeling like filler, Screams is a pretty easy spin with plenty of raw energy. The production is crisp and clean, but wholly lacking the edge and murk I prefer in my death metal.

Ed Webb is a well-traveled, extra-seasoned death vet, and his vocals are a good anchor for what Monstrosity do here. He’s got a classically big, burly death roar and can pull out effective blackened screams when called upon, though he can feel like a standard-issue croaker at times. Guitarist Matt Barnes and new axe Justin Walker show all kinds of talent and skill, forging nasty death riffs, ragged thrash leads, and some highly impressive, nearly neo-classical solo work. Some moments take me back to the glory days of 90s James Murphy, and that’s a great thing. This is a very talented crew, and they have the ambition to go beyond the usual caveman fare, which I respect.

Screams from Beneath the Surface is a solid death metal platter with a few barn burners and some interesting twists and surprises. It likely won’t make many end-of-year lists, but Monstrosity are still alive, capable, and trying new things. Not every death metal act with 30-plus years in the game can claim the same. Worth a listen. Hail, Florida men!

Steel Druhm




1. Banished to the Skies 06:40
2. The Colossal Rage 03:24
3. The Atrophied 05:27
4. Spiral 03:15
5. Fortunes Engraved in Blood 03:32
6. Vapors 03:23
7. The Thorns 03:54
8. Blood Works 03:16
9. The Dark Aura 04:08
10. Veil of Disillusion 05:17




Vocals - Ed Webb
Bass - Mark Van Erp
Drums - Lee Harrison
Guitar - Justin Walker
Guitar - Matt Barnes



https://www.youtube.com/watch?v=73wELS7JayY


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Heruvim został powołany do życia w 2019 roku przez czterech, ukraińskich muzyków, którzy właśnie po wydaniu demosa i dwóch epek w wersji digital, zarejestrowali swój debiutancki album. Panowie grają death metal w klasycznej jego formie, w którym czuć mocne wpływy Benediction i Bolt Thrower. Zatem, za pośrednictwem „Mercator” dostajemy siedem kawałków brytyjskiego metalu śmierci w wydaniu wschodnioeuropejskim. To muzyka, płynąca w średnich i mozolnych tempach. Charakteryzuje się dużą gęstością i co za tym idzie, sporym ciężarem gatunkowym. Każda z kompozycji do zbiór żylastych riffów, w między które wpleciono znaczną ilość wysokotonowych, powykręcanych zagrywek, tremolo i doomowych, rozwleczonych akordów. Całość została opatrzona smołowatym i delikatnie przybrudzonym brzmieniem, nad którym unoszą się posępne i mocno gardłowe growle, ale Ukraińcy dołożyli tutaj jeszcze trochę sampli i swoistych interludiów, podbijając w ten sposób przygniatający klimat tego krążka, bowiem jego atmosferyczność wyraźnie rzuca się na uszy.

Heruvim kreuje przygnębiającą i mroczną muzykę o momentami kontemplacyjnym usposobieniu, w które chwilami wbija się furia spowodowana sprzeciwem. Przez cały czas trwania tej płyty, słychać huśtawkę nastrojów, w których królują smutek i wściekłość w przerażającej, i etosowej otulinie, co w kontekście politycznych wydarzeń na Ukrainie specjalnie nie dziwi, ale też pomaga zrozumieć niechęć tamtego społeczeństwa do wojny. Zresztą tytuł mówi sam za siebie, bo słowo „mercator” w naszym języku oznacza „kupiec” i chodzi tutaj o handlarza ludźmi, którzy wysyłani są na front, dzięki czemu garstka bogaczy napycha swoje kieszenie jeszcze bardziej. Kwartet ten ubrał problemy swojego narodu w ciężki i niepokojący death metal, wypełniony sprawną i przeszywającą grą na gitarach oraz wywołującej drżenie ziemi, sekcji rytmicznej. Dramatyczne wydarzenia, a także ich interpretacja, opisane za pomocą poważnie i bardzo spójnie brzmiącego death metalu.

shub niggurath


This release is dedicated in loving memory of Nick Sila.

Heruvim are not just a band -- they are a family. They are united by their love for death metal and the heavy music they create, despite the chaos they currently face.

While writing Mercator, half of the band were abroad, and the other half remained in Odesa, Ukraine. The recording process wasn't easy. Many studios have shut down, and with the ongoing war, traveling to record was dangerous. Bombings, shrapnel, and forced conscription were constant threats. The government is snatching ordinary people off the streets and sending them to fight in poorly equipped and dangerous conditions, while the rich and powerful remain safe. It's a war of the poor.

Despite all of this, Heruvim managed to make this album. It wasn't safe--missiles could strike at any moment, and they were constantly at risk of being taken by the authorities, but they never gave up.

"We used the money we earned from our music to support our friends at the front, getting them the supplies they desperately need to survive. The title Mercator means "merchant" in Latin, and it speaks to the power structures that exploit people. The rulers of the world treat us like resources, dealers in lives and souls, driven only by profit and control. We reject that. We believe all forms of power are criminal, and no ruler is truly benevolent. Our music reflects this anger and horror--about the existential terror of our reality and the oppressive machinery behind it. We were inspired by David Lynch, especially Inland Empire and Twin Peaks, and this album is about our pain, our losses, our rebirth. We've endured so much, and we're not asking for sympathy. What matters most is that we've stayed human in the middle of hell. We'll keep going, no matter what." - Nefarious



Heruvim locate the carefree bounce of Pestilence circa ‘Spheres’ within the dark chasmic setting of modern death metal, flattening off progressive nuance in favour of creating something more accessible from the raw material. Demilichian chromaticism is recruited as binding material, linking the progressive allusions with the nihilism of modern death metal, upgrading it from its current futility into a place of pragmatism. Through this stitching together of the old and the new comes an oddly positive, active statement that captures the substance and purpose of the genre in its heyday.


Prima facie this album behaves much like any garden variety old school fodder. The production is soft and warm, emphasising the artist’s need to convey authenticity, achieved through an organic mix. The fuzzy guitar tone conveys a sense of clarity through jagged, high end riffs that arise violently from the dirge of swampy, low end droning. Crisp, clear drums sit neatly within this naturalism but cut through with vigour, tightly framing the choppy shifts in tempo and the angular, multi-dimensional riffing just as they drive home the more straightforward mid-paced marches lifted directly from the book of Bolt Thrower. Mid-range, reverb drenched vocals complete the picture, adding a muscular throughline of imposing malevolence that cuts through the otherwise straight faced ambiguity of the music itself.

What makes ‘Mercator’ stand apart from aesthetically equivalent efforts is a sense of balance. Specifically between a playful surrealism born of sharp micro-refrains that compound on one another throughout the course of a track, juxtaposed against the despondence of doom passages, the latter of which are often pitched where a solo would normally fall. Simple, clean harmonic material accents these segments, opening out of the mix with rich ambience, thus making explicit the sense of scale that was previously merely implied.

There is a clear contrast of moods carried throughout this music. Between a subterranean darkness, an active mid-range of uncanny motion, and explosions of anomic chaos as the music splits itself apart only to rebuild to a place of greater solidity. Despite the frequent churn and rearrangement of material throughout, Heruvim never squander their momentum, transferring energy and themes from one passage to the next, thus crafting a supervenient unity atop the apparent disorder. Although the music is constantly buffeted by an atonal physicality, one is left with an overarching impression of illogical tragedy, a mournful, lamentation rendered all the more impactful for its latent weird and eerie riff signatures.

we hope you die



..::TRACK-LIST::..

1. Mysterium Tremendum 06:56
2. Nulla Res 04:30
3. Gnosis 04:08
4. Arammu 04:01
5. VIII 00:46
6. Mercator 05:18
7. Lacrimae Rerum 04:43



..::OBSADA::..

Kick Flis - Guitar
Nefarious - Vocals, Guitars
Hot Rod - Bass
Andrii Sarandi - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=noHms1aB9KI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Heruvim został powołany do życia w 2019 roku przez czterech, ukraińskich muzyków, którzy właśnie po wydaniu demosa i dwóch epek w wersji digital, zarejestrowali swój debiutancki album. Panowie grają death metal w klasycznej jego formie, w którym czuć mocne wpływy Benediction i Bolt Thrower. Zatem, za pośrednictwem „Mercator” dostajemy siedem kawałków brytyjskiego metalu śmierci w wydaniu wschodnioeuropejskim. To muzyka, płynąca w średnich i mozolnych tempach. Charakteryzuje się dużą gęstością i co za tym idzie, sporym ciężarem gatunkowym. Każda z kompozycji do zbiór żylastych riffów, w między które wpleciono znaczną ilość wysokotonowych, powykręcanych zagrywek, tremolo i doomowych, rozwleczonych akordów. Całość została opatrzona smołowatym i delikatnie przybrudzonym brzmieniem, nad którym unoszą się posępne i mocno gardłowe growle, ale Ukraińcy dołożyli tutaj jeszcze trochę sampli i swoistych interludiów, podbijając w ten sposób przygniatający klimat tego krążka, bowiem jego atmosferyczność wyraźnie rzuca się na uszy.

Heruvim kreuje przygnębiającą i mroczną muzykę o momentami kontemplacyjnym usposobieniu, w które chwilami wbija się furia spowodowana sprzeciwem. Przez cały czas trwania tej płyty, słychać huśtawkę nastrojów, w których królują smutek i wściekłość w przerażającej, i etosowej otulinie, co w kontekście politycznych wydarzeń na Ukrainie specjalnie nie dziwi, ale też pomaga zrozumieć niechęć tamtego społeczeństwa do wojny. Zresztą tytuł mówi sam za siebie, bo słowo „mercator” w naszym języku oznacza „kupiec” i chodzi tutaj o handlarza ludźmi, którzy wysyłani są na front, dzięki czemu garstka bogaczy napycha swoje kieszenie jeszcze bardziej. Kwartet ten ubrał problemy swojego narodu w ciężki i niepokojący death metal, wypełniony sprawną i przeszywającą grą na gitarach oraz wywołującej drżenie ziemi, sekcji rytmicznej. Dramatyczne wydarzenia, a także ich interpretacja, opisane za pomocą poważnie i bardzo spójnie brzmiącego death metalu.

shub niggurath


This release is dedicated in loving memory of Nick Sila.

Heruvim are not just a band -- they are a family. They are united by their love for death metal and the heavy music they create, despite the chaos they currently face.

While writing Mercator, half of the band were abroad, and the other half remained in Odesa, Ukraine. The recording process wasn't easy. Many studios have shut down, and with the ongoing war, traveling to record was dangerous. Bombings, shrapnel, and forced conscription were constant threats. The government is snatching ordinary people off the streets and sending them to fight in poorly equipped and dangerous conditions, while the rich and powerful remain safe. It's a war of the poor.

Despite all of this, Heruvim managed to make this album. It wasn't safe--missiles could strike at any moment, and they were constantly at risk of being taken by the authorities, but they never gave up.

"We used the money we earned from our music to support our friends at the front, getting them the supplies they desperately need to survive. The title Mercator means "merchant" in Latin, and it speaks to the power structures that exploit people. The rulers of the world treat us like resources, dealers in lives and souls, driven only by profit and control. We reject that. We believe all forms of power are criminal, and no ruler is truly benevolent. Our music reflects this anger and horror--about the existential terror of our reality and the oppressive machinery behind it. We were inspired by David Lynch, especially Inland Empire and Twin Peaks, and this album is about our pain, our losses, our rebirth. We've endured so much, and we're not asking for sympathy. What matters most is that we've stayed human in the middle of hell. We'll keep going, no matter what." - Nefarious



Heruvim locate the carefree bounce of Pestilence circa ‘Spheres’ within the dark chasmic setting of modern death metal, flattening off progressive nuance in favour of creating something more accessible from the raw material. Demilichian chromaticism is recruited as binding material, linking the progressive allusions with the nihilism of modern death metal, upgrading it from its current futility into a place of pragmatism. Through this stitching together of the old and the new comes an oddly positive, active statement that captures the substance and purpose of the genre in its heyday.


Prima facie this album behaves much like any garden variety old school fodder. The production is soft and warm, emphasising the artist’s need to convey authenticity, achieved through an organic mix. The fuzzy guitar tone conveys a sense of clarity through jagged, high end riffs that arise violently from the dirge of swampy, low end droning. Crisp, clear drums sit neatly within this naturalism but cut through with vigour, tightly framing the choppy shifts in tempo and the angular, multi-dimensional riffing just as they drive home the more straightforward mid-paced marches lifted directly from the book of Bolt Thrower. Mid-range, reverb drenched vocals complete the picture, adding a muscular throughline of imposing malevolence that cuts through the otherwise straight faced ambiguity of the music itself.

What makes ‘Mercator’ stand apart from aesthetically equivalent efforts is a sense of balance. Specifically between a playful surrealism born of sharp micro-refrains that compound on one another throughout the course of a track, juxtaposed against the despondence of doom passages, the latter of which are often pitched where a solo would normally fall. Simple, clean harmonic material accents these segments, opening out of the mix with rich ambience, thus making explicit the sense of scale that was previously merely implied.

There is a clear contrast of moods carried throughout this music. Between a subterranean darkness, an active mid-range of uncanny motion, and explosions of anomic chaos as the music splits itself apart only to rebuild to a place of greater solidity. Despite the frequent churn and rearrangement of material throughout, Heruvim never squander their momentum, transferring energy and themes from one passage to the next, thus crafting a supervenient unity atop the apparent disorder. Although the music is constantly buffeted by an atonal physicality, one is left with an overarching impression of illogical tragedy, a mournful, lamentation rendered all the more impactful for its latent weird and eerie riff signatures.

we hope you die



..::TRACK-LIST::..

1. Mysterium Tremendum 06:56
2. Nulla Res 04:30
3. Gnosis 04:08
4. Arammu 04:01
5. VIII 00:46
6. Mercator 05:18
7. Lacrimae Rerum 04:43



..::OBSADA::..

Kick Flis - Guitar
Nefarious - Vocals, Guitars
Hot Rod - Bass
Andrii Sarandi - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=noHms1aB9KI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

TRAUMA - jeden z najbardziej uznanych rodzimych zespołów deathmetalowych - zapowiada wznowienie niedostępnego od dawna w sprzedaży mini-albumu "Hamartia"

Lider zespołu - Mister komentuje: Zgodnie ze wcześniejszymi zapowiedziami, przygotowaliśmy dla Was kolejną reedycję z niedostępnego już od dawna wydawnictw TRAUMY. W nadchodzącym 2026 roku mija równo 20 lat od premiery mini albumu "Hamartia", który pierwotnie trafił na rynek w 2006 roku, za sprawą Empire rec. Trudno o lepszy moment, aby przypomnieć Wam ten stuff. Tak jak w przypadku kilku ostatnich wznowień, również i to będzie sygnowane logotypem Selfmadegod Records. Do pierwotnego materiału postanowiliśmy dokooptować trzy bonusowe nagrania. Pierwsze z nich to alternatywna wersja utworu "Craving", który pochodzi z tej samej sesji nagraniowej, jednak nie znalazł się finalnie na płycie. Kolejny utwór to cover Slayer "Silent Scream" oraz Gorefest "Reality when you die". To wersje utworów znane z innych wydawnictw Traumy, jednak zebraliśmy je do kupy w formule tej właśnie reedycji "Hamartia".

Przygotowaniem graficznym płyty zajął się Archart Design, odświeżony został oryginalny front cover i zupełnie zmieniliśmy cały layout tego albumu, który został wzbogacony o większą ilość zdjęć i znacznie ciekawszą szatę graficzną. Materiał został poddany również nowemu masteringowi, który wykonał Paweł "Janos" Grabowski w warszawskim JNS Studio.



..::TRACK-LIST::..

1. Craving
2. Decayed By False
3. Demanufacture (Fear Factory cover)
4. Stripped, Raped And Strangled (Cannibal Corpse cover)
5. Davidian (Machine Head cover)

Bonus Tracks:
6. Craving (Alternative Version)
7. Reality When You Die (Gorefest cover)
8. Silent Scream (Slayer cover)

Cover of Silent Scream comes from the live album 'Crash Test - Live'



..::OBSADA::..

Vocals - Artur 'Chudy' Chudewniak
Drums - Arkadiusz 'Mały' Sinica
Guitar - Jarosław 'Mister' Misterkiewicz
Bass - Paweł 'Firana' Krajnik




https://www.youtube.com/watch?v=Sp0_1UJo5Ck



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

TRAUMA - jeden z najbardziej uznanych rodzimych zespołów deathmetalowych - zapowiada wznowienie niedostępnego od dawna w sprzedaży mini-albumu "Hamartia"

Lider zespołu - Mister komentuje: Zgodnie ze wcześniejszymi zapowiedziami, przygotowaliśmy dla Was kolejną reedycję z niedostępnego już od dawna wydawnictw TRAUMY. W nadchodzącym 2026 roku mija równo 20 lat od premiery mini albumu "Hamartia", który pierwotnie trafił na rynek w 2006 roku, za sprawą Empire rec. Trudno o lepszy moment, aby przypomnieć Wam ten stuff. Tak jak w przypadku kilku ostatnich wznowień, również i to będzie sygnowane logotypem Selfmadegod Records. Do pierwotnego materiału postanowiliśmy dokooptować trzy bonusowe nagrania. Pierwsze z nich to alternatywna wersja utworu "Craving", który pochodzi z tej samej sesji nagraniowej, jednak nie znalazł się finalnie na płycie. Kolejny utwór to cover Slayer "Silent Scream" oraz Gorefest "Reality when you die". To wersje utworów znane z innych wydawnictw Traumy, jednak zebraliśmy je do kupy w formule tej właśnie reedycji "Hamartia".

Przygotowaniem graficznym płyty zajął się Archart Design, odświeżony został oryginalny front cover i zupełnie zmieniliśmy cały layout tego albumu, który został wzbogacony o większą ilość zdjęć i znacznie ciekawszą szatę graficzną. Materiał został poddany również nowemu masteringowi, który wykonał Paweł "Janos" Grabowski w warszawskim JNS Studio.



..::TRACK-LIST::..

1. Craving
2. Decayed By False
3. Demanufacture (Fear Factory cover)
4. Stripped, Raped And Strangled (Cannibal Corpse cover)
5. Davidian (Machine Head cover)

Bonus Tracks:
6. Craving (Alternative Version)
7. Reality When You Die (Gorefest cover)
8. Silent Scream (Slayer cover)

Cover of Silent Scream comes from the live album 'Crash Test - Live'



..::OBSADA::..

Vocals - Artur 'Chudy' Chudewniak
Drums - Arkadiusz 'Mały' Sinica
Guitar - Jarosław 'Mister' Misterkiewicz
Bass - Paweł 'Firana' Krajnik




https://www.youtube.com/watch?v=Sp0_1UJo5Ck



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To drugi album berlińskiego Teratoma, bowiem debiut, zresztą bardzo obiecujący, ukazał się ponad cztery lata temu. Cieszę się, że pokładane w niektórych zespołach nadzieje stają się faktem, bo słychać wyraźnie, że panowie ten okres czasu dobrze spożytkowali. Nie zmieniając jednocześnie stylistyki, bowiem, podobnie jak „Purulent Manifestations”, tak i „Longing Voracity” zawiera czystej krwi metal śmierci spod znaku starej szkoły. Oparty w głównej mierze na ciężkim, powolnym riffowaniu i grobowym klimacie. Gitary, swoją drogą momentami wchodzące w bardziej melodyjne tony, porównywalne nawet do klasyków z Bolt Thrower (patrz choćby „Ravaged and Absorbed” czy „Festering Realm”), mielą równomiernie i systematycznie, przez co czasem można odnieść wrażenie, jakby Teratoma chcieli nas wbić głęboko w glebę, niczym kafar hydrauliczny. Niezwykle masywne harmonie bardzo sprawnie mijają się na tej płycie z melodiami całkiem łatwo wpadającymi w ucho, dzięki czemu ciężko stwierdzić, iż „Longing Voracity” jest albumem jednostajnym czy jednokierunkowym. No chyba że za ów kierunek przyjmiemy tutaj oldskul i cmentarny klimat. Idealnie do tej muzyki pasują wokale, będące najlepszym przykładem rdzennego, deathmetalowego głębokiego growlu. Ciekawie ma się sprawa z brzmieniem. Bo o ile całość jest faktycznie organiczna i zaflegmiona na bagienną nutę, tak w niektórych frazach gitary zdają się wybrzmiewać z niezwykłą lekkością, porównywalną do płyt Death ze środkowego okresu. Mimo to, i chyba jest to największa zaleta Teratoma, Niemcy z nikogo nie zrzynają, a nawet nie dają szansy na wskazanie dokładnych, jednoznacznych podobieństw do zespołów onegdaj budujących potęgę death metalu. No chyba że na siłę wskazać brytyjską stal, której chyba faktycznie tu najwięcej, choć nie w każdym momencie stop niemiecki jest jednaki z wyspiarskim. Można zatem powiedzieć, że za pomocą środków znanych i sprawdzonych wykombinowali sobie swój własny styl. Absolutnie nie odkrywczy, ale własny. Jestem przekonany, że każdy maniak rzeczonego gatunku, po sięgnięciu po „Longing Voracity” dozna stu procent satysfakcji. Inaczej sobie tego nie wyobrażam. Bardzo wartościowe wydawnictwo.

jesusatan


Okazuje się, że zespołów o nazwie Teratoma jest cztery, wszystkie grają death metal, a ja trafiłem na tę z Niemiec. I nie wiem, jak tamte wypadają, natomiast to co słyszę na drugim albumie aż się prosi o zrecenzowanie, byście i wy o tym zespole się dowiedzieli.

No chyba, że już ich znacie to przepraszam. Berlińczycy zatytułowali swój najnowszy wyrzyg „Longing Voracity”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „tęsknotę za żarłocznością”. I faktycznie – żre to aż miło. Teratoma opiera się o starą szkołę zmiksowaną z bardziej gruzowatym podejściem, a proporcje to tak różnie, w zależności od momentu. Generalnie – wpisują się w szereg grup w stylu Tomb Mold, Funebrarum, Incantation i im podobne. Ale moim zdaniem wybijają się również ponad przeciętną – nie słyszałem pierwszej płyty i nie wiem, czy oni tak od zawsze, czy to na „Longing Voracity” tak rozwinęli skrzydła. W każdym razie gdy wałkuję ten album, to czuję się trochę, jakby to on wałkował mnie. Ciężar tej muzyki jest naprawdę duży, a odczucie to potęguje jeszcze głęboki, niski growl Daniego. Grupa raczej nie wykracza poza średnie tempo, stawia na nieco wolniejszy proces eksterminacji słuchacza masywnymi riffami. Jedynym zgrzytem dla mnie jest numer „Interim”, będący czymś w rodzaju pauzy – jak wjeżdża tam fujarka to mam wiecznie przed oczami jakichś potomków Majów na deptaku. Szczęśliwie trwa to tylko chwilę i już po nim wtacza się potwór w postaci kolejnego death metalowego numeru. I tak mamy w zasadzie przez czterdzieści kilka minut.

Co jeszcze powinienem nadmienić – brzmienie „Longing Voracity” jest fantastyczne, nie jest na siłę zagruzowane, a to obecnie nie zawsze jest takie oczywiste. Więc za to mają kolejny plusik.

I tych plusików im się zbiera sporo – powiem Wam, że to naprawdę dobry album. Bardzo dobry. Im więcej go słucham, tym bardziej się o tym przekonuję. Z tego miejsca pragnę więc Wam go polecić, bo szkoda byłoby gdyby Wam ta niemiecka Teratoma umknęła.

Oracle


Me Saco Un Ojo proudly presents the second full length album from Germany’s Teratoma.

Otherworldly atmospherics soon turn to visceral death metal as we begin our all-consuming descent into the bowels of the beast. Murky guitars churn around punchy bass lines and snappy drums. The old school death metal method, tried and tested, is delivered with crushing precision and monstrously snarled vocals to complete the mix. Building a strong rhythmic current to unleash a tidal wave of grooving, mid-tempo death metal offal; this is going to grip you with the rusted chains of pure viciousness. The crawling pace of the riffs ensures they are memorable, catchy even, for your ears to be wormed by chaotic bewilderment and perpetual anguish. The band warns you of the displeasures they inflict, so if you’re still here: that’s entirely your own doing. Still with us? Good, because this juggernaut of decay lumbers forward into more devastating territories, building wonderfully on the already strong debut album.

Slithering for over 45 minutes, this is a behemoth of death metal that will either destroy you or have you fully enveloped in its meaty mass for the duration. Plentiful clever grooves switch things up between the charnel atmospherics, so even the dullest mind will have its attention held. As each asphyxiating song creeps forth to swallow you, the void-like atmosphere continues swirling into itself and spitting out only the rotten remains of that which has crossed its path. From the whiplashing assaults to the slower moments of eerie decay, each moment has its own gruelling intensity to offer. There is no denying the sheer brute force in terms of the heaviness delivered here. Equally impressive is the totally harrowing ambience they conjure with these songs. Do not miss out on this ruthless slab of death, enter the festering realm of spewing atrocities...



This was my first experience with Teratoma, and I wasn't disappointed. This album reminds me a lot of the more doom laden death metal from the past few years, such as Mortiferum, Malignant Altar, or Gutvoid. Lots of constant double bass, tremolo picking and guttural vocals. Great guitar work, especially in the solos and leads. The atmosphere on this album is fantastic, lending itself greatly to the bleak and dismal feel of the music, especially the slower parts with one guitar playing droning chords and the other playing melancholy leads. Very well executed, no parts on this album that sound sloppy or misguided. Their intentions are clear and they’re very precise and accurate. The vocals on this album are top notch, no matter what register they’re in, but mostly stick to a lower, more guttural tone. The drums on this album are also killer, with the almost constant double bass creating a background reminiscent of a machine gun.

For this being on the doomier side of death metal, the fact that it’s ten tracks long is awesome. You typically see bands of this similar style putting out 5 or 6 track albums, albeit with those songs being a bit longer. These are good length, but this album has 10 and runs about 45 minutes. That makes the issue of the other bands where the songs run too long null and void, and I think 4.5 minutes is a great amount of time for songs in this style. Just enough time to tell a story and play a song before changing it up on the next one. Some highlights on this one are Chaotic Bewilderment, Festering Realm, and Spewing Atrocities. However, I do need to mention the 7th track, which is appropriately titled “Interim”. It’s nice little 2 minute 40 second track full of acoustics, atmosphere, and a much needed break from the sheer brutality and blunt force of the first 6 tracks. There’s even some flutes and things in there, making it a very interesting interlude. Perfectly placed and a beautiful song, and it really attests to the band’s ability and musical skill, at least for me. When they’re able to have an interlude with this amount of style change, especially on an album this bleak and depressing, it’s a very nice change and I welcome it wholeheartedly. But you can definitely vein it too early. This kind of track is perfectly suited for number 7 on a ten track album. It gives you just a bit of hope before absolutely kicking your teeth in with the last three tracks.

Definitely don’t sleep on these guys. If you’re into stuff like I mentioned before such as Mortiferum or Malignant Altar, you’ll dig the hell out of this.

ColoradoMetalhead



..::TRACK-LIST::..

1. Exordium 01:05
2. Longing Voracity 04:25
3. Chaotic Bewilderment 05:11
4. Ravaged and Absorbed 06:13
5. Perpetual Anguish 04:52
6. Circle of Perdition 05:30
7. ⁠Interim 02:54
8. Festering Realm 05:10
9. Spewing Atrocities 04:30
10. ⁠Stertorous Whisper 05:36



..::OBSADA::..

Giacomo Rapposelli - Bass
Caue dos Santos - Drums
Rolo Vasquez - Guitars
Sandro Rajman - Guitars
Danyil Viduta - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=YibwrsyoapM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To drugi album berlińskiego Teratoma, bowiem debiut, zresztą bardzo obiecujący, ukazał się ponad cztery lata temu. Cieszę się, że pokładane w niektórych zespołach nadzieje stają się faktem, bo słychać wyraźnie, że panowie ten okres czasu dobrze spożytkowali. Nie zmieniając jednocześnie stylistyki, bowiem, podobnie jak „Purulent Manifestations”, tak i „Longing Voracity” zawiera czystej krwi metal śmierci spod znaku starej szkoły. Oparty w głównej mierze na ciężkim, powolnym riffowaniu i grobowym klimacie. Gitary, swoją drogą momentami wchodzące w bardziej melodyjne tony, porównywalne nawet do klasyków z Bolt Thrower (patrz choćby „Ravaged and Absorbed” czy „Festering Realm”), mielą równomiernie i systematycznie, przez co czasem można odnieść wrażenie, jakby Teratoma chcieli nas wbić głęboko w glebę, niczym kafar hydrauliczny. Niezwykle masywne harmonie bardzo sprawnie mijają się na tej płycie z melodiami całkiem łatwo wpadającymi w ucho, dzięki czemu ciężko stwierdzić, iż „Longing Voracity” jest albumem jednostajnym czy jednokierunkowym. No chyba że za ów kierunek przyjmiemy tutaj oldskul i cmentarny klimat. Idealnie do tej muzyki pasują wokale, będące najlepszym przykładem rdzennego, deathmetalowego głębokiego growlu. Ciekawie ma się sprawa z brzmieniem. Bo o ile całość jest faktycznie organiczna i zaflegmiona na bagienną nutę, tak w niektórych frazach gitary zdają się wybrzmiewać z niezwykłą lekkością, porównywalną do płyt Death ze środkowego okresu. Mimo to, i chyba jest to największa zaleta Teratoma, Niemcy z nikogo nie zrzynają, a nawet nie dają szansy na wskazanie dokładnych, jednoznacznych podobieństw do zespołów onegdaj budujących potęgę death metalu. No chyba że na siłę wskazać brytyjską stal, której chyba faktycznie tu najwięcej, choć nie w każdym momencie stop niemiecki jest jednaki z wyspiarskim. Można zatem powiedzieć, że za pomocą środków znanych i sprawdzonych wykombinowali sobie swój własny styl. Absolutnie nie odkrywczy, ale własny. Jestem przekonany, że każdy maniak rzeczonego gatunku, po sięgnięciu po „Longing Voracity” dozna stu procent satysfakcji. Inaczej sobie tego nie wyobrażam. Bardzo wartościowe wydawnictwo.

jesusatan


Okazuje się, że zespołów o nazwie Teratoma jest cztery, wszystkie grają death metal, a ja trafiłem na tę z Niemiec. I nie wiem, jak tamte wypadają, natomiast to co słyszę na drugim albumie aż się prosi o zrecenzowanie, byście i wy o tym zespole się dowiedzieli.

No chyba, że już ich znacie to przepraszam. Berlińczycy zatytułowali swój najnowszy wyrzyg „Longing Voracity”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „tęsknotę za żarłocznością”. I faktycznie – żre to aż miło. Teratoma opiera się o starą szkołę zmiksowaną z bardziej gruzowatym podejściem, a proporcje to tak różnie, w zależności od momentu. Generalnie – wpisują się w szereg grup w stylu Tomb Mold, Funebrarum, Incantation i im podobne. Ale moim zdaniem wybijają się również ponad przeciętną – nie słyszałem pierwszej płyty i nie wiem, czy oni tak od zawsze, czy to na „Longing Voracity” tak rozwinęli skrzydła. W każdym razie gdy wałkuję ten album, to czuję się trochę, jakby to on wałkował mnie. Ciężar tej muzyki jest naprawdę duży, a odczucie to potęguje jeszcze głęboki, niski growl Daniego. Grupa raczej nie wykracza poza średnie tempo, stawia na nieco wolniejszy proces eksterminacji słuchacza masywnymi riffami. Jedynym zgrzytem dla mnie jest numer „Interim”, będący czymś w rodzaju pauzy – jak wjeżdża tam fujarka to mam wiecznie przed oczami jakichś potomków Majów na deptaku. Szczęśliwie trwa to tylko chwilę i już po nim wtacza się potwór w postaci kolejnego death metalowego numeru. I tak mamy w zasadzie przez czterdzieści kilka minut.

Co jeszcze powinienem nadmienić – brzmienie „Longing Voracity” jest fantastyczne, nie jest na siłę zagruzowane, a to obecnie nie zawsze jest takie oczywiste. Więc za to mają kolejny plusik.

I tych plusików im się zbiera sporo – powiem Wam, że to naprawdę dobry album. Bardzo dobry. Im więcej go słucham, tym bardziej się o tym przekonuję. Z tego miejsca pragnę więc Wam go polecić, bo szkoda byłoby gdyby Wam ta niemiecka Teratoma umknęła.

Oracle


Me Saco Un Ojo proudly presents the second full length album from Germany’s Teratoma.

Otherworldly atmospherics soon turn to visceral death metal as we begin our all-consuming descent into the bowels of the beast. Murky guitars churn around punchy bass lines and snappy drums. The old school death metal method, tried and tested, is delivered with crushing precision and monstrously snarled vocals to complete the mix. Building a strong rhythmic current to unleash a tidal wave of grooving, mid-tempo death metal offal; this is going to grip you with the rusted chains of pure viciousness. The crawling pace of the riffs ensures they are memorable, catchy even, for your ears to be wormed by chaotic bewilderment and perpetual anguish. The band warns you of the displeasures they inflict, so if you’re still here: that’s entirely your own doing. Still with us? Good, because this juggernaut of decay lumbers forward into more devastating territories, building wonderfully on the already strong debut album.

Slithering for over 45 minutes, this is a behemoth of death metal that will either destroy you or have you fully enveloped in its meaty mass for the duration. Plentiful clever grooves switch things up between the charnel atmospherics, so even the dullest mind will have its attention held. As each asphyxiating song creeps forth to swallow you, the void-like atmosphere continues swirling into itself and spitting out only the rotten remains of that which has crossed its path. From the whiplashing assaults to the slower moments of eerie decay, each moment has its own gruelling intensity to offer. There is no denying the sheer brute force in terms of the heaviness delivered here. Equally impressive is the totally harrowing ambience they conjure with these songs. Do not miss out on this ruthless slab of death, enter the festering realm of spewing atrocities...



This was my first experience with Teratoma, and I wasn't disappointed. This album reminds me a lot of the more doom laden death metal from the past few years, such as Mortiferum, Malignant Altar, or Gutvoid. Lots of constant double bass, tremolo picking and guttural vocals. Great guitar work, especially in the solos and leads. The atmosphere on this album is fantastic, lending itself greatly to the bleak and dismal feel of the music, especially the slower parts with one guitar playing droning chords and the other playing melancholy leads. Very well executed, no parts on this album that sound sloppy or misguided. Their intentions are clear and they’re very precise and accurate. The vocals on this album are top notch, no matter what register they’re in, but mostly stick to a lower, more guttural tone. The drums on this album are also killer, with the almost constant double bass creating a background reminiscent of a machine gun.

For this being on the doomier side of death metal, the fact that it’s ten tracks long is awesome. You typically see bands of this similar style putting out 5 or 6 track albums, albeit with those songs being a bit longer. These are good length, but this album has 10 and runs about 45 minutes. That makes the issue of the other bands where the songs run too long null and void, and I think 4.5 minutes is a great amount of time for songs in this style. Just enough time to tell a story and play a song before changing it up on the next one. Some highlights on this one are Chaotic Bewilderment, Festering Realm, and Spewing Atrocities. However, I do need to mention the 7th track, which is appropriately titled “Interim”. It’s nice little 2 minute 40 second track full of acoustics, atmosphere, and a much needed break from the sheer brutality and blunt force of the first 6 tracks. There’s even some flutes and things in there, making it a very interesting interlude. Perfectly placed and a beautiful song, and it really attests to the band’s ability and musical skill, at least for me. When they’re able to have an interlude with this amount of style change, especially on an album this bleak and depressing, it’s a very nice change and I welcome it wholeheartedly. But you can definitely vein it too early. This kind of track is perfectly suited for number 7 on a ten track album. It gives you just a bit of hope before absolutely kicking your teeth in with the last three tracks.

Definitely don’t sleep on these guys. If you’re into stuff like I mentioned before such as Mortiferum or Malignant Altar, you’ll dig the hell out of this.

ColoradoMetalhead



..::TRACK-LIST::..

1. Exordium 01:05
2. Longing Voracity 04:25
3. Chaotic Bewilderment 05:11
4. Ravaged and Absorbed 06:13
5. Perpetual Anguish 04:52
6. Circle of Perdition 05:30
7. ⁠Interim 02:54
8. Festering Realm 05:10
9. Spewing Atrocities 04:30
10. ⁠Stertorous Whisper 05:36



..::OBSADA::..

Giacomo Rapposelli - Bass
Caue dos Santos - Drums
Rolo Vasquez - Guitars
Sandro Rajman - Guitars
Danyil Viduta - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=YibwrsyoapM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Reedycja dwóch materiałów studyjnych'"Psycho-Penetration' oraz 'Credo Quia Absurdum...?' na jednym krążku. 12 powalających piosenek w klasycznym stylu Mental Demise.
Maniacki, intensywny i techniczny death metal w wykonaniu najbrutalniejszej załogi z Ukrainy.



..::TRACK-LIST::..

'Psycho Penetration' [Demo 1998]:
1. Embryo Of The Morbid Thoughts 3:57
2. Maniacal Progression 2:27
3. Mechanism Of The Defeat 1:50
4. Anomaly 2:11
5. Individual Megalomania Of Consciousness 3:04
6. Resistance (On The Side) 1:41
7. Messiah, Who Doesn't Takes The Deliverance 2:37
8. Mass Suicidal Psychosis 2:52
9. Metastasis Of The Pathologic Mind 4:52


'Credo Aquia Absurdum...?'[Promo 2000]:
10. Spiritual Atavism-Absurd 4:07
11. Collective Obtrusive Neurosis 3:43
12. Senseless Saint (Prophet-Mattoid) 4:46




https://www.youtube.com/watch?v=GS-lilDKbQo



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Reedycja dwóch materiałów studyjnych'"Psycho-Penetration' oraz 'Credo Quia Absurdum...?' na jednym krążku. 12 powalających piosenek w klasycznym stylu Mental Demise.
Maniacki, intensywny i techniczny death metal w wykonaniu najbrutalniejszej załogi z Ukrainy.



..::TRACK-LIST::..

'Psycho Penetration' [Demo 1998]:
1. Embryo Of The Morbid Thoughts 3:57
2. Maniacal Progression 2:27
3. Mechanism Of The Defeat 1:50
4. Anomaly 2:11
5. Individual Megalomania Of Consciousness 3:04
6. Resistance (On The Side) 1:41
7. Messiah, Who Doesn't Takes The Deliverance 2:37
8. Mass Suicidal Psychosis 2:52
9. Metastasis Of The Pathologic Mind 4:52


'Credo Aquia Absurdum...?'[Promo 2000]:
10. Spiritual Atavism-Absurd 4:07
11. Collective Obtrusive Neurosis 3:43
12. Senseless Saint (Prophet-Mattoid) 4:46




https://www.youtube.com/watch?v=GS-lilDKbQo



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Niemcy mają historyczny talent do wychowywania naprawdę fantastycznych artystów, a Orphalis jest tego kolejnym przykładem.

FA


From their beginning in 2010, German brutal/technical death metal machine Orphalis has been utilizing these methods to create brutal, pummeling material with plenty of ravenous energy and uncompromising technicality. With a new drummer and vocalist in Phillip and Thomas respectively from melodic death metal outfit Man Made Predator, the new outfit charges forth after a four-year gap with their second album released August 12, 2016 from new label Amputated Vein Records,

The main element present here in this one is the fact that there’s a just unrelenting and brutal onslaught of savage riffing present here, moving throughout the album with a dynamic precision managing to mix together the screeching, challenging technical patterns in league with a tightness and devastating series of deep, churning rhythms that makes for a completely devastating concoction. By keeping the material at a fever pitch, the technicality is far more present here which works for the better of the album as a whole with the strikingly complex and challenging arrangements manage to conjure a far more dynamic attack here as it manages to showcase both these challenging arrangements at frenzied patterns but also generates a few occasions of dexterous wankery that comes across as truly more engaging in these spurts. Still, the overbearing chug underlying the album as a whole and the frantic, blasting drumming here make for a truly pummeling workout of brutality that just meshes so well with the crushingly-complex technicality, and when given a spectacular sheen with the futuristic themes and running times it blows away a great deal of other acts here with the ability to construct a fantastic mixture of these styles while maintaining a superb amount of style and individuality without delving into too many cliches or unnecessary elements bogging the material down. There are a few occasions, especially on the second half where the deluge of material beforehand can make the album sound a tad repetitive and monotonous simply through overexposure with all the same-sounding material chugging away throughout here, but it’s a minor quibble compared to how effective and powerful this one strikes.

Though running into the minor element of being just a tad too samey-sounding as this wears on, the fact that this one is still for the most part a striking onslaught of brutality and overwhelming technicality makes this a wholly appropriate and worthwhile listen for any fan into either spectrum of this genre.

slayrrr666



..::TRACK-LIST::..

1. Awaiting Ascension 01:16
2. Encased in a Higher Intellect 04:10
3. Reshaping the Omnipresence 04:22
4. Ingrained Absurdism 03:58
5. Planetary Reinvention 03:46
6. The Atavistic Tide 04:00
7. Lay Bare the Loam 03:58
8. Hematemesis 03:06
9. Swarming 02:18
10. Vanished State of Divinity 04:04
11. Inferiority Absolved 05:10



..::OBSADA::..

Morten - Guitars
Jens - Guitars, Vocals
Diego - Bass
Phillip Hatcher - Drums
Thomas - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=o3i6rsRML9o


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Niemcy mają historyczny talent do wychowywania naprawdę fantastycznych artystów, a Orphalis jest tego kolejnym przykładem.

FA


From their beginning in 2010, German brutal/technical death metal machine Orphalis has been utilizing these methods to create brutal, pummeling material with plenty of ravenous energy and uncompromising technicality. With a new drummer and vocalist in Phillip and Thomas respectively from melodic death metal outfit Man Made Predator, the new outfit charges forth after a four-year gap with their second album released August 12, 2016 from new label Amputated Vein Records,

The main element present here in this one is the fact that there’s a just unrelenting and brutal onslaught of savage riffing present here, moving throughout the album with a dynamic precision managing to mix together the screeching, challenging technical patterns in league with a tightness and devastating series of deep, churning rhythms that makes for a completely devastating concoction. By keeping the material at a fever pitch, the technicality is far more present here which works for the better of the album as a whole with the strikingly complex and challenging arrangements manage to conjure a far more dynamic attack here as it manages to showcase both these challenging arrangements at frenzied patterns but also generates a few occasions of dexterous wankery that comes across as truly more engaging in these spurts. Still, the overbearing chug underlying the album as a whole and the frantic, blasting drumming here make for a truly pummeling workout of brutality that just meshes so well with the crushingly-complex technicality, and when given a spectacular sheen with the futuristic themes and running times it blows away a great deal of other acts here with the ability to construct a fantastic mixture of these styles while maintaining a superb amount of style and individuality without delving into too many cliches or unnecessary elements bogging the material down. There are a few occasions, especially on the second half where the deluge of material beforehand can make the album sound a tad repetitive and monotonous simply through overexposure with all the same-sounding material chugging away throughout here, but it’s a minor quibble compared to how effective and powerful this one strikes.

Though running into the minor element of being just a tad too samey-sounding as this wears on, the fact that this one is still for the most part a striking onslaught of brutality and overwhelming technicality makes this a wholly appropriate and worthwhile listen for any fan into either spectrum of this genre.

slayrrr666



..::TRACK-LIST::..

1. Awaiting Ascension 01:16
2. Encased in a Higher Intellect 04:10
3. Reshaping the Omnipresence 04:22
4. Ingrained Absurdism 03:58
5. Planetary Reinvention 03:46
6. The Atavistic Tide 04:00
7. Lay Bare the Loam 03:58
8. Hematemesis 03:06
9. Swarming 02:18
10. Vanished State of Divinity 04:04
11. Inferiority Absolved 05:10



..::OBSADA::..

Morten - Guitars
Jens - Guitars, Vocals
Diego - Bass
Phillip Hatcher - Drums
Thomas - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=o3i6rsRML9o


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Drugi album wetetranów brutalnego death metalu z Colorado istniejących od 1995 roku!



..::TRACK-LIST::..

1. Incestual Oddities 4:09
2. Despise 5:08
3. Spooning The Colon Sludge 2:53
4. Blood Stains 3:51
5. Slave To The Grave 4:29
6. Global Punishment 2:51
7. Lot Lizard 2:29
8. Bleed Black 4:44
9. Army Of The Dead 2:51
10. Sever All Ties 3:40
11. Wasted Life 3:45



https://www.youtube.com/watch?v=pLr8wzG0lvw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...



Drugi album wetetranów brutalnego death metalu z Colorado istniejących od 1995 roku!



..::TRACK-LIST::..

1. Incestual Oddities 4:09
2. Despise 5:08
3. Spooning The Colon Sludge 2:53
4. Blood Stains 3:51
5. Slave To The Grave 4:29
6. Global Punishment 2:51
7. Lot Lizard 2:29
8. Bleed Black 4:44
9. Army Of The Dead 2:51
10. Sever All Ties 3:40
11. Wasted Life 3:45



https://www.youtube.com/watch?v=pLr8wzG0lvw



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jedyny materiał obiecującego szwedzkiego zespołu grającego techniczny i brutalny death metal!



..::TRACK-LIST::..

1. Apocalyptic Esotericism 2:44
2. In Corrosive Shapes 1:56
3. Famished Tellus 3:30
4. Dilapidated Species 3:23



..::OBSADA::..

Guitar - Kristoffer Bruhn
Vocals - Ulf Nylin
Bass - Andreas Larsen
Drums - Richard Schill




https://www.youtube.com/watch?v=On4_YjbCrjs



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!