...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Nie wiem, czy ktoś jeszcze posługuje się wyświechtanym sloganem "syndrom trzeciej płyty"? Generalnie w pewnym momencie spece od muzyki wymyśliły sobie takie coś, że niby zespół zaskakuje debiutem, drugim krążkiem potwierdza swoją formę, a na trzecim powinien czymś zaskoczyć, a jeśli nie, to już od razu jest skazany na bycie pionem i odcinanie kuponów. "Once Upon The Cross", trzeci wyziew Deicide, pokazuje durność tej reguły, bo satanistyczni wymiatacze z Tampa rzeczywiście na nim zaskakują, z tym, że nie jakimiś wywrotowymi pomysłami, a przejawami męczenia buły niestety. Żeby to dostrzec, trzeba pokonać Amerykanów ich własną bronią w postaci powiedzenia "See The Big Picture", czyli wzniesienia się ponad poszczególne kawałki, sprytnie zamaskowane brutalnością i najbardziej obrazoburczą okładką w ich karierze, żeby ocenić ogół, który w tym przypadku monolitycznym dziełem nie jest.

Dziwne, nie? Przecież wszystko się tutaj zgadza: wypatroszony Jezus, miażdżące brzmienie, skład i obecność hymnów w postaci "When Satan Rules His Word" czy "They Are The Children Of The Underworld". Jak dziś pamiętam też premierę i fanów, którzy byli zachwyceni. Prasa branżowa mieszała ten krążek z błotem, zarzucając mu nieczytelne wokale i nienormalną prędkość, co jest o tyle debilne, że z czym niby powinno się jeść death metal? Podstawy do kręcenia kichawą rzeczywiście są, ale w odwrotnym kierunku. Deicide na "Once Upon..." zdecydowanie zwalnia i upraszcza, szczególnie mając w pamięci dwa pierwsze albumy. W tym nie ma nic złego, póki zwalnianie nie zamienia się w ślamazarność, a upraszczanie w zwykłe prostactwo. Z tego, co pamiętam, chcieli być może stworzyć remedium na pokombinowany "Legion", no i operacja się udała, ale pacjent, cóż, chyba do końca w jednym kawałku z tego nie wyszedł. Do pewnego momentu może to bawić. Piekielne intro zwinięte z "Ostatniego Kuszenia Chrystusa" Scorsese, tąpnięcie kawałka tytułowego, "When...." czy "sothisowy" "They Are..." to oczywista, porywająca brutalka doskonała na koncerty. Żadnego udowadniania, kto tu ma żółty hełmik i jest majstrem na całej deathmetalowej budowie. Zdawkowe solówki, refren, samopowtarzalne riffy, cesarski ryk Bentona na pogłosie - to ciosy od razu śmiertelne. Im dalej jednak w te Dantejskie sceny, tym bardziej japa rozdziawia się w grymasie ziewania. Tytuły oczywiście zapadają w pamięć, no bo jak nie pamiętać haseł w typie "Christ Denied", "Confessional Rape" czy "Kill The Christians"? Nie sposób jednak napisać o nich więcej niż to, że są jak 666 dzień pracy w ubojni baranków bożych. Deicide wchodzą, odbijają kartę, zakładają fartuch, z młotami na taśmę i dwaj ubijać, i ubijać, i ubijać... again and again, jak w katarynce. Być może to celowe działanie i w tym miała tkwić siła tego materiału, ale przecież miarą tej siły zdaje się nie powinno być powolne katowanie nudą i algorytmami.

Nie zachwyca także brzmienie płyty. Tym razem Scott Burns, producent dwóch poprzedniczek - "Deicide" i "Legion" - chyba zdecydowanie przesadził z "upiekielnianiem" tej muzyki. Wyszedł sound nie tyle gęsty jak smoła, co zwalisty i ślamazarny, jak Jabba z "Gwiezdnych Wojen", dodatkowo potęgując przytłaczające wrażenie po odsłuchu całości. Mam o to pretensje, bo to nie jest tak, że Deicide nagle otępieli i zapomnieli, jak się robi urozmaicony deathmetalowy materiał. Zróbmy sobie takie małe "CSI Zagadki San Francisco", czy jak to się nazywa, poszperajmy w recenzjach z tamtego okresu i wywiadach udzielanych przez muzyków, a dojdziemy do wniosku, że "Once Upon..." to niestety pierwszy kompromis w ich karierze. "Legion" ponoć nie "zaskoczył" ani wśród fanów, ani na koncertach, ani w biurze Roadrunner Rec. - stąd uproszczenia i "refrenowanie" kawałków. Być może koninkturalnie to wyszło, ale artystycznie nijak się ma do wartości dwóch pierwszych płyt, a jak czas pokazał, okazało się też pierwszym pryszczem, znamionującym nadejście czarnego syfilisu nijakości, która położyła ich niemalże wszystkie następne płyty.

Nie wyciągajmy jednak z tych żalów zbyt krańcowych wniosków. "Once Upon The Cross" to płyta dobra, a miejscami bardzo dobra (pierwsze trzy, cztery numery). Większość pieśni na niej zawartych skutecznie zastąpiła w setliście koncertowej Deicide utwory z poprzedzającej ją płyty. Kto z tzw. "truemetalowców" nie łapie się po jej wysłuchaniu na śliniącym powtarzaniu "Open The Door Jehowa You Whore..."? Także koncept graficzny przykłada spluwę do głowy, waląc niestety ściemę, że słowa "kompromis" Glen Benton w swoim egzemplarzu "Encyklopedii Britannica" nie posiada. Być może w zakresie wizerunku grupy tak rzeczywiście jest, ale jeśli ktoś wmawia mi, że podobnie spawy się mają z muzyką na "Once Upon...", to nara i z Bogiem. Skromne 7 pkt. - dzięki hitom. Nawet ze względu na sentymenty oka nie przymknę, bo w ratowanie dźwięków, w tym wypadku wijących się jak żaba w ciepłym asfalcie, bawić się nie zamierzam.

Megakruk


Once Upon The Cross is an album that holds a special place in the hearts of many death metal fans. It was the third album released by Deicide in 1995, and it is soon to turn 28 years old. Despite being a relatively short album, clocking in at just 28 minutes, it packs a powerful punch. In fact, legend has it that the drums had to be re-recorded at a slower speed to ensure that the album wasn't too short. This decision turned out to be a blessing in disguise, as the resulting masterpiece is a perfect example of how less can sometimes be more. The album's sound is nothing short of incredible, a testament to the skill and expertise of the legendary producer Scott Burns. The guitar riffs are mesmerizing, and the drums are frenzied and brutal, even with the slower tempo. In short, this album is a must-listen for any true metalhead, and its influence on the genre cannot be overstated.

The album opens with the eponymous track, "Once Upon The Cross," which sets the tone for what's to come. While it may not showcase the fastest elements of the album, it still manages to grab your attention with its powerful blast beats and chaotic riffs. The song serves as a warning that Deicide is about to unleash an onslaught of metal that will leave you breathless. Other tracks, such as "When Satan Rules His World," also take a similar approach, sacrificing speed for sheer headbanging power. These songs are designed to be played live, with their chugging riffs and pounding rhythms designed to get the crowd moving.

Of course, the album's true strengths lie in its faster and more brutal tracks. Songs like "Christ Denied," "Kill The Christian," and "Trick Or Betrayed" showcase Deicide's ability to play at breakneck speeds without sacrificing an ounce of power or intensity. The drums, in particular, are a standout feature of these tracks, with Steve Asheim's precision and speed on full display. But perhaps the greatest moment on the album comes in the form of "They Are The Children Of The Underworld." From the opening riff with its tremolo picking and skank beat, to the orgasmic guitar sound, this song is a masterclass in death metal. It is a track that is sure to get your blood pumping and your head banging, and it is a testament to the incredible musicianship of Deicide. It's a track I instantly felt enamored with from the very first five seconds of listening, and to this date it is labeled as my personal favorite death metal track of all eternity.

The last three tracks were the ones I have not talked about profoundly, and being honest, I can't say much because to me, having those tracks as the responsibles of the album's closure may be the downside of it all, without it meaning a lesser grade than a perfect 100 in my review, I simply find those tracks to be the least memorable ones out of Once Upon The Cross.

It's hard to understand why this album has received such a low rating on sites like Encyclopaedia Metallum. It is a work of art that deserves far more recognition than it has received. Every aspect of the album, from the production to the songwriting, is top-notch. The guitar work, in particular, is a standout feature, with its intricate melodies and pummeling riffs. The drums are equally impressive, with their lightning-fast blast beats and thunderous double bass. And of course, Glen Benton's vocals are a thing of beauty, with his signature growls and screams adding an extra layer of intensity to the already ferocious music. In short, Once Upon The Cross is a masterpiece of death metal, and it is an album that every metal fan should own.

Srallica


With a pair of well regarded albums behind them, a front man who basked in the controversy surrounding his shocking statements and persona, the survival of a half assed bomb threat in Sweden, the persistent forehead branding, and the continued relationship with Roadrunner Records (who were now signing nu-metal bands to rake in elevated profits) the stage was set for Deicide to explode upon the release of their third full-length. Well, that's not exactly what happened, and we wound up with Once Upon the Cross, an album that played it fairly close to the bullet belt, about as 'safe' as these infernal Floridians could possibly produce without abandoning the brutality that sat them securely about the throne of infamy among the heavily saturated US death metal scene.

Not to say that this is any way a disappointment, because it's a solid effort I'd squarely place between Deicide and Legion in overall quality. For the third time, they went with Scott Burns to record and mix the album, and in all I'd say he did a better job than the first two. The guitars have a thicker, more pulverizing tone to them, and the leads feel more flush with the rhythms when they burst upon the scene. Benton's lower pitched vocals sound a lot better here, very often extracted from the snarling accompaniment, and its effective enough when he's using these exclusively (through much of the title track, for instance). It was interesting to see that Steve Asheim considers this one of their slowest albums, and that the band performs all the material at a higher tempo in the live setting, but I didn't ever feel that it was dragging its cloven hooves along: you still get the expected alternation of semi-technical chugging and accelerated bursts of intensity from Legion.

The key is of course in the songwriting, and, well, it's just another Deicide album. Entertaining, competent and punishing enough to mash your brains in against the nearest hard surface, but it never really impresses upon the memory banks. For one thing, a band focused on such an 'evil' persona and obvious blasphemy against a Christian majority falls remarkably short of writing anything atmospheric or remotely haunting. This is not some subtle, seductive serpent that slips its tongue into your lobes, promising the manifestation of your many pleasures; but instead a spiny abyssal behemoth off its meds, flailing about and stomping everything in its half way Hell house. "Once Upon a Cross" has a moment in which Benton belches out some even more lower pitched vocals than usual, and there are some tight thrashing executions in "Behind the Light Thou Shall Rise", "Christ Denied" and "Trick or Betrayed", but a couple William Defoe samples from The Last Temptation of Christ hardly qualifies this as some astute work of villainy.

That aside, Once Upon the Cross is undoubtedly a concrete effort which serves as another gut wrenching template for hundreds upon hundreds of brutal death metal clones without an inkling of creativity, who turns towards Deicide, Venom and Slayer for their lyrical aspirations. I can remember enjoying this quite a lot when it first released, even moreso than Legion, but through the years it's settled in my estimations like a pulpy, flesh sediment in a thick cocktail of blood. As far as reliability, it's worth a spin here or there if you just want some professional punishment, solid performances all around, and unswerving castigation of the clergy, but almost all of its constituent tracks fail to evoke 'the riff', or 'that riff', if you're picking up what I'm putting down.

autothrall



..::TRACK-LIST::..

1. Once Upon The Cross 3:35
2. Christ Denied 3:39
3. When Satan Rules His World 2:55
4. Kill The Christian 2:58
5. Trick Or Betrayed 2:24
6. They Are The Children Of The Underworld 3:12
7. Behind The Light Thou Shall Rise 2:57
8. To Be Dead 2:39
9. Confessional Rape 3:53



..::OBSADA::..

Glen Benton - bass, vocals
Eric Hoffman - guitars
Brian Hoffman - guitars
Steve Asheim - drums




https://www.youtube.com/watch?v=jaATU_434io



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!