...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

„W pewnym momencie życia dociera się do punktu, w którym opinie innych liczą się mniej, a proces twórczy zmierza ku stworzeniu albumu, który samemu by się uwielbiało – choć być może nie byłby on postrzegany jako typowe przedsięwzięcie komercyjne” – mówił w jednym z wywiadów Roine Stolt - „My, jako zespół, ufamy Wam – naszej publiczności – i wierzymy w Waszą ciekawość oraz zaufanie do nas; chcemy bowiem zabrać Was w wielką, promienną przygodę”. I drugi raz w tym roku The Flower Kings zabierają nas w muzyczną podróż, która pokazuje ich koncertowe i studyjne oblicze. Koncertowe…? Tak, bowiem na początku roku zespół wydał, moim zdaniem wyrażonym na łamach MLWZ.pl, swój najlepszy jak dotąd album koncertowy pt. „Live In Stockholm 2025”. Studyjne…? Niespełna rok po wydaniu płyty „Love” zespół wydaje album „Hope”. Love, a teraz hope – nie ma tu czego tłumaczyć lub wyjaśniać. Zespół The Flower Kings nie musi w tej materii robić nic. Dlaczego? Wystarczy jeszcze raz przeczytać pierwsze zdanie z tej recenzji. Wystarczy dokładnie policzyć płyty, które wydał (o ile mnie pamięć nie myli, ukazało się osiemnaście płyt) i wyobrazić sobie niezliczoną ilość koncertów, które zagrał. The Flower Kings nie musi nic udowadniać. I nie próbuje udowadniać, a po prostu po raz kolejny serwuje niemal sześćdziesiąt minut muzyki, która pokazuje bezkompromisową kreatywność grupy. Album ten jest jednocześnie pewną celebracją muzyki, wydawnictwem monumentalnym zawierającym prawie trzydziestominutową suitę oraz wyrafinowanym obrazem warsztatu muzyków. Ma w sobie wszystko to, za co zespół jest uważany za jedną z najbardziej cenionych współczesnych grup rocka progresywnego i rocka symfonicznego.

Warto dodać, że przez te wszystkie lata (pierwsza płyta ukazała się w 1995 r.) grupa zamiast podążać za współczesnymi trendami pozostaje wierna melodyjnemu brzmieniu, które sprawia, że jesteśmy świadkami specyficznego doświadczenia muzycznego pełnego wzniosłych melodii, wirtuozerskich partii instrumentalnych, bogatych i soczystych aranżacji, patetyczno-symfonicznych wątków oraz umiejętnego łączenia tych wszystkich elementów w ciekawe kompozycje o zróżnicowanym czasie trwania. Słuchacz odnosi wrażenie, że nie liczy się czas, a jedynie zagranie wszystkich nut i dźwięków, zaśpiewanie wszystkich fraz, które są potrzebne do wykreowania i zaprezentowania świata przedstawianego w poszczególnych kompozycjach. Tezę tę potwierdza opus magnum z najnowszego krążka pt. The Gods Of Rome”. Jak mówi jego autor – Roine Stolt – jest to „(…) jeden z fragmentów epickiego dzieła muzycznego, które dojrzewało w naszych głowach od lat. Przerobiłem pewne elementy i napisałem nowy tekst; jego tłem jest starożytny Rzym, lecz stanowi on raczej metaforę współczesnych rozgrywek o władzę. Każdy naród i każdy przywódca czy prezydent pragnie błyszczeć i zapisać się w historii jako ten największy – jednak te wielkie ambicje często kończą się spektakularnym upadkiem”. Siedmioczęściowa suita jest jedną z najdłuższych kompozycji w historii zespołu, a jednocześnie (chyba) jedną z najlepszych. Niech zatem przemówią bogowie Rzymu:

„(…) Who am I to sell my truth?

We are just the same old fools

Look at you, now look at me

You've seen the days, you can tell the day from night

Losing time, you can tell the wrongs from right

There's a way to lose our demons

There's a way, another freedom

Clear the way and start believing

(Kimże jestem, by ci cokolwiek mówić? / Kimże jestem, by narzucać ci własną prawdę? / Wszyscy jesteśmy tymi samymi starymi głupcami / Spójrz na siebie, a teraz spójrz na mnie / Przeżyłeś już swoje dni, potrafisz odróżnić dzień od nocy / Gubiąc czas, potrafisz odróżnić zło od dobra / Istnieje sposób, by pozbyć się naszych demonów / Jest pewna droga, inna forma wolności / Oczyść ją i zacznij wierzyć)

Jak można opisać tematy władzy, konfliktów, ludzkich ambicji oraz kondycji współczesnego świata? Jak przedstawić refleksję nad epoką naznaczoną podziałami i coraz mniejszą empatią, a jednocześnie pełną optymizmu, współczucia i odrodzenia? Może iście symfonicznym preludium z pięknym gitarowym solo na początku, tak jak w pierwszej części suity „The Gods Of Rome”. Zespół przyzwyczaił nas nieco do tego, że często posługuje się w perfekcyjny sposób instrumentalnymi wstępami do zasadniczych części swoich dłuższych kompozycji. Początek suity o bogach Rzymu jest majestatyczny, pełen pasji i niezmiernie melodyjny. I niemal niezauważalnie przechodzi w część drugą („To Shine Like The Gods Of Rome”) narracyjnie wspaniałą, pełną prostych prawd i, ponownie, flowerowskich melodyjnych aranżacji. Chyba nie będzie przesadą jeśli napiszę, że „flowerowskie aranżacje” mają w sobie niesamowity ładunek melodyjności i delikatnej symfoniczności. To niemal znak szczególny tego zespołu, znak tak indywidualny, tak wyjątkowy, że natychmiast rozpoznawalny i… lubiany. Połączone części trzecia i czwarta (z podtytułem: „In The Beginning”) z fortepianowym wstępem (z podtytułem: Waterfall”) i, jak to u The Flower Kings, wspaniałymi wielogłosami w dalszym ciągu przyciągają uwagę swoją melodeklamacją (podtytuł tej części to: „In A Quiet Place”).

Część piąta i szósta suity (z podtytułem: „Fear”) zabiera nas w krainy orientu. Akordeon, orientalna aranżacja, wspaniała gra skrzypiec tworzą zagęszczoną atmosferę, przez którą przebija się opowieść o przemijaniu i konieczności nowego spojrzenia na świat wokoło. Koniec utworu (z podtytułem: The Promise”) to niemal profetyczna opowieść próbująca określić wszystko dookoła nas jako przemijającą fazę, w której musimy się odnaleźć: „(…) There’e no heaven there’s no hell / Just short flight across the border” (Nie ma nieba, nie ma piekła / Jest tylko krótki lot przez granicę). Muzycznie ponownie zespół zachwyca wielogłosami, ponownie delikatny akordeon wnosi do struktury utwory element orientalny, ale najważniejsza rola w tej części przypada klawiszom, które „wykańczają” zawartość tej kompozycji swoim akordami.

Być może nieco dziwnie wygląda to, że omówienie tego albumu zacząłem od ostatniej kompozycji, ale jej przesłanie, jak mi się wydaje, jest wspaniałym zwieńczeniem wcześniejszych propozycji zespołu. Zresztą niczego nie brakuje także kompozycji „Mars & Minerva”, która może zainteresować słuchacza swoją strukturą, a jednocześnie można ja potraktować jako muzyczny wstęp do „The Gods Of Rome”. Taki muzyczny „przedbieg”. Oto bowiem narracyjna część tej.. „piosenki” to raptem jedna zwrotka zaśpiewana na początku, która ustępuje miejsca nastrojowej części instrumentalnej. Tak jakby część instrumentalna miała posłużyć jako warstwa nośna do przemyślenia tekstu, do poddania się atmosferze i zastanowienia się na prostym faktem: czas nigdy nie jest po naszej stronie. Utwór ten jednocześnie podprowadza słuchacza w świat, który zostanie zaprezentowany w suicie „The Gods Of Rome”.

Proszę nie pytać o to, co można powiedzieć o kompozycji „In A World Of Fools”. Po wysłuchaniu tego pierwszego singla z albumu pomyślałem sobie: ten Roine ma ciekawy głos… Mało odkrywcze stwierdzenie, prawda? Ta piosenka to po prostu okazja bym uświadomił sobie, że głos Roine’a zawsze był lekko wycofany i bardzo refleksyjny niezależnie od tego, czy będziemy słuchać „Stardust We Are” – monumentalnego dzieła zespołu, czy piosenek jak ta. Każdy utwór zaśpiewany przez niego niemal nakazuje skupienie nad przekazywaną treścią. Wręcz zmusza do tego, by zwolnić i posiłkując się częściami instrumentalnymi po prostu przemyśleć jego treściową zawartość. Wystarczy posłuchać pierwszej linijki tej piosenki: „You’re just a fool and now you should know better/ To break the rules, it doesn’t seem to matter / You should be wiser – not close your eyes” (Jesteś po prostu głupcem i powinieneś już to wiedzieć lepiej / Łamiesz zasady – zdaje się, że to nie ma większego znaczenia / Powinieneś być mądrzejszy – nie zamykać oczu) i tak dalej i tak dalej. A potem dobre cztery minuty przepięknej muzyki dającej czas na skupienie i przemyślenia lub, jeśli ktoś woli, na nie-myślenie, a jedynie proste odczuwanie. I do tego wszystkiego jeszcze wspaniały głos Janniki Lund.

Odpowiedź na pytanie dlaczego pierwszy utwór zostawiłem na koniec jest bardzo łatwa. Jest to dla mnie (choć oczywiście mylić się jest rzeczą ludzką) chyba pierwszy utwór w historii zespołu, w którym widać maestrię kompozycyjną Lalle Larssona. „World Spinning The Final Curtain” – to dla mnie utwór wyjątkowy. Nazwałbym go „klawiszowym”, pełnym chórków, dwugłosów i niesamowicie brzmiących części instrumentalnych, których powinowactwo z muzyką klasyczną jest bardzo dobrze słyszalne. To wspaniały utwór skomponowany przez Lallie Larssona, ale wycyzelowany przez cały zespół. Dzięki czemu części wokalne kreują misterną opowieść o miłości, strachu czy pamięci o tych, których być może już nie ma, albo tych którzy zagubili się gdzieś na drodze życia. I co trzeba dodać - jest to dość trudny utwór, co słychać na początku podczas „tonacyjnej wspinaczki” wokalnej.

Grupa The Flower Kings nie musi nikomu nic muzycznie udowadniać, nie musi przymilać się słuchaczowi… Niech zatem po prostu gra i tworzy dalej. Niech czaruje muzycznymi podróżami i piękną muzyką. Niech koncertuje wszędzie, gdzie tylko można. Niech po prostu będzie jeszcze przez długi, długi czas. I tyle… Choć nie mogłem powstrzymać się jeszcze przed następującym cytatem z jednego z wywiadów udzielonych przez Rone Stolta: „(…) Tak jak powiedziałem 37 lat temu: The Flower Kings to zespół, w którym pozostanę do końca swoich dni – ale nawet nie marzyłem o tym, że w 2026 roku stworzymy jeden z naszych najlepszych albumów w historii!”. Proszę się przekonać czy rzeczywiście tak jest...

Rysiek Puciato


More than three decades into an extraordinary career, Swedish progressive rock pioneers The Flower Kings return with HOPE, their 18th studio album and one of the most ambitious statements of their storied journey. Balancing refined musicianship with fearless creativity, the album is both a celebration of the band's legacy and a bold leap forward, embracing the grand, cinematic scope and adventurous spirit that have made them one of progressive rock's most beloved acts.

HOPE features a rich collection of expansive compositions, including the epic 30-minute centerpiece "The Gods of Rome." Drawing on themes of power, conflict, human ambition, and the state of the modern world, the album reflects on an era marked by division and diminishing empathy while ultimately delivering a message of optimism, compassion, and renewal.

Rather than chasing contemporary trends, The Flower Kings remain committed to the organic, melodic sound that has defined them throughout their career. The result is an immersive listening experience filled with soaring melodies, virtuosic performances, lush arrangements, and moments of genuine emotional depth.



..::TRACK-LIST::..

1. World Spinning - The Final Curtain 18:36
2. In A World Of Fools 5:35
3. Mars & Minerva 4:40
4. The Gods Of Rome 28:28



..::OBSADA::..

Vocals, Electric Guitar, 12-String Acoustic Guitar, Acoustic Guitar, Keyboards, Percussion, Lyrics By, Mixed By, Mastered By – Roine Stolt
Vocals, Electric Guitar, Acoustic Guitar – Hasse Fröberg
Piano, Keyboards – Lalle Larsson
Drums, Percussion – Mirkko De Maio
Bass Guitar, Vocals – Michael Stolt

Accordion – Aliaksandr Yasinski (tracks: 4)
Violin – Juraj Stieranka (tracks: 4)
Vocals – Jannica Lund (tracks: 2)



https://www.youtube.com/watch?v=hlRgAYzu1x0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!