...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Subtelność pięknego, ciepłego i zmysłowego głosu Krystyny Stańko poddana została ważnej cezurze. Tym razem – nie siląc się na ortodoksyjnie jazzowe nastroje – wokalistka bawi się muzyką. I tylko sobie wiadomą metodą potrafi zaczarować znane i popularne przecież standardy w przecudowne piosenki-przeboje. To nie tylko zgrabne bossa-nowy i latynoskie nastroje, ale ciekawie przygotowane – i jakby na nowo odczytane – wielkie standardy („My Favorite Things”, „Midnight Sun”, „You Don’t Know What Love Is”, „500 Miles High”, „All The Things You Are”). Być może „sprawcą” tego uroczego albumu jest aranżer Krzysztof Herdzin, który tym razem – i jak to z pewnością lubi – wplótł w muzykę brzmienie orkiestry kameralnej z udziałem kwintetu instrumentów dętych drewnianych. Do tego – takie prowadzona przez Krzysztofa Herdzina – perfekcyjna orkiestra Sinfonia Viva.

Oczywiście Krystyna Stańko nie uległa by tylko takiej pokusie, bo jest przecież „rasową” wokalistką jazzową ! Stąd udział w projekcie jej znakomitego zespołu ( Dominik Bukowski – marimba oraz wibrafon; Piotr Lemańczyk – kontrabas, Marcin Wądołowski – gitara,
Cezary Konrad – perkusja) z gościnnym udziałem wirtuoza skrzypiec Mateusza Smoczyńskiego. Wielkie i popularne przeboje jazzu stają się nie tylko popisem wirtuozerii muyzków, ale także oczywistymi manifestami pięknej, subtelnej (momentami ala Astrud Gilberto) piosenki, gdzie niezwykła jest wokalistyka i wypełniające ją pogodne, płynące nastrojem roztańczonej fiesty, słynne kompozycje ( w tym niezwykle zgrabnie wpleciona w nastrój płyty kompozycja Jerzego Wasowskiego z tekstem Jeremiego Przybory. „Zmierzch”).Piękna, subtelna, pogodna płyta na każdą – nie tylko jazzową – okazję !

Dionizy Piątkowski

Przegapiłem ten album, kiedy ukazał się mniej więcej rok temu. W sumie, to może nawet nie przegapiłem, jakiś mail pewnie pojawił się w mojej skrzynce pocztowej, choć jeśli nawet tak było, to zignorowałem go. Jeśli go zignorowałem, to tylko dlatego, że co do zasady nie przepadam za płytami z jazzowymi standardami nagrywanymi przez wokalistki z dużą grupą instrumentów smyczkowych.

Autorka albumu Aquarius – Krystyna Stańko jako jedna z pierwszych odpowiedziała na nasze redakcyjne wezwanie związane z potrzebą wsparcia naszych rodzimych twórców w trudnym czasie, kiedy sprzedaż płyt jest mocno utrudniona. Tym razem jednak maili było mniej, a oprócz listy utworów i zapowiadającego gatunek, którego nie lubię zdania o uczestnictwie w nagraniu orkiestry Sinfonia Viva, zobaczyłem na ekranie nazwisko Krzysztofa Herdzina. Nie mam nic przeciwko muzykom z tej orkiestry ani żadnej innej orkiestry. Zwyczajnie nie przepadam za smyczkami i tyle.

Do spędzenia cichego poranka, które się teraz zdarzają, bez telefonów i innych oznak normalnego niestety funkcjonowania świata dochodzących zza okna, skłoniła mnie szybkość reakcji Krystyny Stańko, udział Krzysztofa Herdzina i całkiem zgrabnie wyglądająca lista standardów zaproponowanych przez artystów na tej płycie. Nie chcę wytworzyć wrażenia, że w cotygodniowej Płycie Tygodnia teraz pokazuję Wam jakieś gorsze albumy, bo nie ma lepszych. Wcale tak nie jest. Od wielu lat żyję w niewielkim stresie związanym z tym, że może okazać się którejś soboty, że nie mam ciekawej nowej płyty na poniedziałek. To się jednak nigdy nie zdarzyło i nie zdarzy się mimo wszystkich plag nawiedzających świat w ostatnich dniach.

Samoograniczenie, do którego zobowiązałem się prosząc za pośrednictwem redakcyjnego Facebooka o propozycje polskich płyt oczywiście z jednej strony ogranicza mój wybór do jakiegoś skromniego jednego procenta światowych nowości. Być może w innej sytuacji nie sięgnąłbym po Aquarius nigdy. Kiedy już dostarczone pliki przyjęły w zasadzie jedyną strawną dla mnie cyfrową postać płyty, którą mogłem umieścić w domowym odtwarzaczu, szybko zrozumiałem, że rok temu sporo straciłem. Dalej nie lubię Dona Sebeskiego i innych mistrzów multiplikacji brzmienia skrzypiec, altówek i wiolonczeli. Lubię za to mistrzostwo Krzysztofa Herdzina i barwę głosu Krystyny Stańko, która oprócz tego, że mi się podoba, ma cechę wielkich muzycznych mistrzów i mistrzyń – rozpoznaję ją na odległość dzielącą mnie od głośników i już po kilku dźwiękach otwierającego album Aquarius utworu Once I Loved. Od razu brzmi znajomo i przypomina mi album Pata Martino El Hombre, który też prawie zaczyna się od tego utworu. Nie mógł się zacząć, bo pierwszy utwór dedykowany jest ówczesnej żonie Pata Martino – Waltz For Geri.

Niektóre pomysły zapisane dźwiękami na płycie Aquarius brzmią zaskakująco. All The Things You Are Jerome Kerna, mimo że pojawił się na poświęconym mu Songbooku Elli Fitzgerald, częściej nagrywany jest przez gitarzystów i saksofonistów bez tekstu. W wykonaniu Krystyny Stańko, z wibrafonem (Dominik Bukowski) przypomniał mi klimat albumu Place Vendome The Modern Jazz Quartet i The Swingle Singers. Kameralną kompozycję Antonio Carlosa Jobima This Happy Madness nagraną przez samego kompozytora kilka razy pamiętam z wykonań Joe Hendersona i zaskakującego wokalu Dextera Gordona. W tym utworze Krystynie Stańko towarzyszy jedynie bas Piotra Lemańczyka. Brawo za ten pomysł.

Prowadzona jak zwykle fantastycznie przez Krzysztofa Herdzina orkiestra brzmi doskonale, w kilku miejscach pojawia się świetny Mateusz Smoczyński. Na bębnach czujnie rytm wyznacza Cezary Konrad – w sumie to gwiazdorski skład. Jednak na tle tych wszystkich gwiazd najważniejszy jest głos Krystyny Stańko. Za to, że nie zwróciłem Wam uwagi na tej album rok temu powinienem chyba przeprosić, ale albo o jego istnieniu nie wiedziałem, albo nie zainteresowałem się nim, bo przeczytałem, że to z orkiestrą… Wiem, że wszyscy musimy jakoś selekcjonować płyty, o których się dowiadujemy i które chcemy kupić, ale w tym przypadku prosty schemat zawiódł mnie na całej linii. Aquarius to doskonały album. Na pewno zorganizuję sobie lepiej brzmiąca płytę CD, pozbawioną brzmieniowych wad tej, którą sam zrobiłem na komputerze, jak już będzie okazja do wycieczki do najbliższego sklepu.

Rafał Garszczyński


Nie podejrzewam, by tak doświadczona artystka jak Krystyna Stańko za podstawowy cel publikacji nowej płyty, w pewnej mierze nawiązującej do poprzednio wydanej i znakomicie przyjętej „Novos Anos” z roku 2016, przyjęła chęć powtórzenia („sequelu”) tamtego sukcesu. Choć to poniekąd logiczne, zgodne z regułami show-biznesu i wcale zręczne, jeśli tylko „powtórka z rozrywki” okazuje się być równie dojrzała od strony artystycznej.

Przyznam się, że tak postawiłem ową kwestię, gdy spojrzałem na listę wykonawców, towarzyszących wokalistce w nowym projekcie, a zwłaszcza na wykaz utworów. To w dużej mierze nieśmiertelne standardy, chętnie wykonywane np. w trakcie jam sessions i tysiąckrotnie ogrywane w najróżniejszych wersjach – np. All the Things You Are, Once I Loved, My Favourite Things, You Don’t Know What Love Is. A trzy utwory autorstwa A.C. Jobima niejako potwierdzały tezę o kontynuacji wcześniejszego projektu. Musiałem jednak zmienić zdanie, gdy płyta trafiła do odtwarzacza.

Jeśli nawet „Aquarius” jest w pewnym sensie następstwem „Novos Anos” (choćby ze względu na udział Bukowskiego, Lemańczyka i Wądołowskiego), to praprzyczyna jawi się jako wyzwanie. Wydaje się Wam, że All the Things You Are to jednak skamienielina, zaklęta w dziesiątkach, a może i setkach wybitnych interpretacji, i niczego się o tym utworze nowego nie dowiecie? Że choćby przyszło tysiąc atletów, to z Once I Loved nic nowego nie wycisną? I tu objawia się sens nowej płyty Krystyny Stańko. Może nie wszystkie w równym stopniu, ale intencjonalnie zapewne tak – owe do imentu wydawałoby się ograne kompozycje przechodzą swoistą reinkarnację, objawiając słuchaczowi nową postać. Okazuje się, że wizje, w głównej mierze obejmujące kolorystykę, barwę, dynamikę, jeśli mają oparcie w podążającym za wyobraźnią aranżera orkiestrowym aparacie wykonawczym, wyznaczają całkiem nowe przestrzenie.

Ważną rolę w kreowaniu niuansów brzmienia odgrywa technika i produkcja studyjna, ewidentnie podniesiona do rangi współistotnej sztuki. Wreszcie muzycy – najlepsi z najlepszych, jeśli idzie o rozumienie intencji wokalistki i aranżera (a jest nim Krzysztof Herdzin). Połączenie tych elementów, plus adekwatne stosowanie zasad kompozycji, uwzględniających pełną paletę możliwości – daje efekt, o jakim czasem się marzy.

Proszę posłuchać otwierającego płytę Once I Loved. Aranżer nie tknął tych elementów utworu, które decydują o jego przynależności gatunkowej i jednoznacznie kojarzą się słuchaczowi ze stylistyką klasycznej bossa novy A.C. Jobima. Harmonia, rytm, metrum, melodia tematu – wszystko grane „po Bożemu”. A jednak dreszcz przechodzi, gdy aranżer z udziałem inżyniera dźwięku owija ten tradycyjny szkielet utworu w wysmakowane barwy orkiestry, sugeruje skojarzenia harmoniczne, delikatnie zarysowane jednym-dwoma dźwiękami to z jednego, to z drugiego instrumentu, kontrastuje melancholię tekstu z dramatycznym solo skrzypiec Smoczyńskiego…

„Aquarius”, której to płyty słucham raz za razem z rosnącym uznaniem dla jej konceptu i lekkości (jaką osiąga się najcięższą pracą, jak wiadomo), jest niedającym się obalić dowodem, że jazz to sztuka zespołowa, w której suma indywidualności potrafi wyznaczyć nowe perspektywy.

Gdybym to ja decydował o ostatecznym kształcie płyty, nie dołączałbym do niej jedynego polskiego utworu (Przybory i Wasowskiego) Zmierzch. Pełna uroku to piosenka, z wrażliwością zinterpretowana przez wokalistkę, ale na tle pozostałych utworów wydaje się nie wykraczać poza zestaw konwencjonalnych środków aranżacyjnych, nie tworząc „wartości dodanej”, której tak wiele tkwi w dziewięciu interpretacjach standardów i jazz originals z importu.

Stanisław Danielewicz


Zmysłowy głos wokalistki Krystyny Stańko usłyszałem po raz pierwszy 19 lat temu w grupie (0–58), którą współtworzyła z Olem Walickim i Maciejem Grzywaczem. Jej kolejnych albumów firmowanych już własnym nazwiskiem wyczekuję z ciekawością i słucham regularnie. Każda premiera przynosi bowiem ożywczy powiew jazzowej bryzy znad Bałtyku.

Eklektyczny styl Krystyny Stańko pozwala jej śpiewać w każdym stylu, zawsze intrygująco. Na płycie "Aquarius" towarzyszy jej kwintet wytrawnych jazzmanów z wibrafonistą Dominikiem Bukowskim, gitarzystą Marcinem Wądołowskim, kontrabasistą Piotrem Lemańczykiem i perkusistą Cezarym Konradem, gościnnie zagrał skrzypek Mateusz Smoczyński. Orkiestrą Sinfonia Viva dyrygował Krzysztof Herdzin, także autor aranżacji i bogatej instrumentacji.

Album otwierają bossa novy Jobima, które pierwszy raz Krystyna Stańko zaśpiewała na Ladies Jazz Festival Gdynia 2014. Zaśpiewała, to mało powiedziane, wlała w nie radość i gorące serce. Duet z wibrafonem w "You’re Everything" Chicka Corei intryguje harmonią, a udział orkiestry w "500 Miles High" uszlachetnia interpretację.

Wokaliza w "All the Things You Are" zachwyca barwą głosu i zrelaksowanym nastrojem, który współtworzy wibrafon i kontrabas. Partii instrumentalnych, a szczególnie esencjonalnych solówek, słucham z podziwem dla kunsztu naszych jazzmanów. "Aquarius" to rewelacyjna płyta i świetnie zrealizowana.

Marek Dusza


..::TRACK-LIST::..

1. Once I Loved 5:08
Composed By – A. C. Jobim
Lyrics By – R. Gilbert

2. Waters Of March 3:52
Written-By – A. C. Jobim

3. You're Everything 4:22
Lyrics By – N. Potter
Music By – C. Corea

4. 500 Miles High 4:29
Lyrics By – N. Potter
Music By – C. Corea

5. The Midnight Sun 5:02
Lyrics By – J. Mercer
Music By – L. Hampton, S. Burke

6. All The Things You Are 3:30
Lyrics By – O. Hammerstein II
Music By – J. Kern

7. My Favorite Things 4:45
Lyrics By – O. Hemmerstein II
Music By – R. Rodgers

8. You Don't Know What Love Is
Lyrics By – D. Raye
Music By – G. De Paul

9. This Happy Madness 4:15
Lyrics By – G. Lees
Music By – A. C. Jobim

10. Zmierzch 5:53
Lyrics By – J. Przybora
Music By – J. Wasowski



..::OBSADA::..

Dominik Bukowski- marimba, wibrafon
Piotr Lemańczyk- kontrabas
Marcin Wądołowski- gitara
Cezary Konrad- perkusja
Gość specjalny: Mateusz Smoczyński – skrzypce



https://www.youtube.com/watch?v=MP1YV4YN6-0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!