...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

„O kurwa, co tu się właśnie odjebało?!” – taka mniej więcej była moja reakcja gdy usłyszałem zwiastujący niniejszy krążek singiel „The True Story”. A potem wjechała cała płyta i wciągnęła mnie nosem, nawet kubotów nie oszczędzając.

Jeśli nie załapaliście – mowa o najnowszym dziele Throneum, czyli „Love is the Law but Death is the Frame”. Dla porządku tylko powiem – dziesiątego albumu Throneum. I zarazem ich najlepszego? Może tak być. Ja zawsze lubiłem i ceniłem twórczość Toma, oczywiście nie sposób żebym posiadał wszystko co wydał, ale kilka(naście?) tytułów na półce dumnie stoi. A dziś słucham „Love is the Law but Death is the Frame” i nie mogę wyjść z podziwu, że to ten sam zespół, który nagrał „Old Death’s Lair” – choć obecnie poza Tomem skład oczywiście się różni. Zresztą Diabolizer i Armagog to utalentowane i oddane podziemiu skurwiesyny, żeby nie było nie domówieni.

Dobra, przejdźmy do zawartości muzycznej. Zapewne jeśli ktoś dwadzieścia lat temu powiedziałby mi, że na Throneum znajdziemy damskie wokale, do tego czyste – ja bym nie uwierzył. Nie jestem pewien, czy sam Tomasz nie popukałby się w głowę. Tymczasem pełni on na tej płycie w kilku momentach rolę niepoślednią. Generalnie Throneum już na poprzedniej płycie bardzo mocno zaczął eksperymentować z formą swojego death metalu, na „Oh Death… Oh Death… Determinate, Preach and Lead Us Astray…” zahaczał jednak bardziej o black metalowe klimaty – zaś tutaj mamy do czynienia z czymś… psychodelicznym? Chwilami mam wrażenie, że Electric Wizard zabrało się za granie metalu śmierci (vide: „The Fallen Ones”) – powolny, doomowy wstęp, ciężki jak skurwysyn, z rozmytymi plamami w tle. Nie przypominam sobie, żebym wcześniej słyszał coś takiego na krążku Throneum. W ogóle to jeden z ciekawszych utworów tego hordu w ogóle (a przecież ileż ich powstało!). Fascynujące jest to, że o ile wcześniej Throneum wydawało świetne płyty, generalnie były bardzo jednolite i zamknięte w pewnej, stricte podziemnej death metalowej konwencji. A od jakiegoś czasu słychać, że Tom jest muzykiem i kompozytorem bardzo otwartym – nowy album jest tego dobitnym przykładem. Ten obskurny death metal na „Love is the Law but Death is the Frame” otrzymał jakby drugie życie – na swój groteskowy, wykoślawiony sposób. Gdzieś mi się obiło o uszy „nightmarish death metal” i – o ile tego typu łatki bardzo mnie wkurwiają – tak w przypadku najnowszego album Throneum coś w tym jest. Ta muzyka brzmi jak jakiś popierdolony death metalowy koszmar, ale jest tak skomponowany i zagrany, że absolutnie nie chcę się z niego wybudzić.

Każdy z tych numerów jest w istocie death metalem, ale zarazem każdy ma swój własny charakter. A równocześnie ta płyta brzmi spójnie. Brzmi dojrzale. Brzmi paskudnie i podziemnie. Słowo o produkcji – ten krążek ma totalnie dokurwiony sound. To w jaki sposób wyprodukowano ten album – czapki z głów. Z jednej strony to już zdecydowanie inne brzmienie niż taki „Bestial Antihuman Evil”, ale zarazem jest to płyta równie ekstremalna co wcześniejsze nagrania Throneum. Czego chcieć więcej?

Jestem pod olbrzymim wrażeniem – zaczynam mocno główkować nad tym, czy „Love is the Law but Death is the Frame” to nie będzie mój ulubiony, najczęściej słuchany death metalowy krążek wypuszczony w tym roku. Pierdolony potwór. Zamówienie do Potężnego Wydawcy już oczywiście poleciało.

Oracle


W zasadzie to przestałem już czekać na nowy album Throneum. Kiedy bowiem ostatni raz rozmawiałem z Tomkiem, vel Wielkim Egze, mówił, że zespół na razie leży odłogiem. Skoncentrował się w zamian na Giants Dwarfs And Black Holes, tworze o kompletnie innej, zupełnie nieprzemawiającej do mnie stylistyce. Aż tu nagle dnia pewnego, muzykowi trafiło się dłuższe L-4, więc zamiast siedzieć w chałupie bezczynnie, wziął się i pierdolnął materiał na „Love is the Law but Death is the Frame”. Dlaczego wspominam o tych okolicznościach? Bo one bardzo dużo wyjaśniają w kontekście samej płyty. Według mnie jest to najbardziej awangardowy, popieprzony, najmocniej improwizowany materiał jaki ukazał się pod szyldem Throneum. Jakichkolwiek klasycznych struktur utworów tu nie ma. Sytuacja niejednokrotnie zmienia się diametralnie podczas jednego kawałka, i to jeszcze zanim zdążymy się oswoić z poprzednią. I to zmienia się nie tylko pod względem tempa, że z blastu wyhamowujemy do zera. To akurat pikuś. Ale z death metalu wchodzimy w jakieś narkotyczne jazzy, czy inne happeningi, które autentycznie przypominają miejscami uliczne jammowanie grupy muzyków, którzy akurat przypadkowo przynieśli ze sobą swoje instrumenty. Gdzie indziej pojawia się motyw na quazirytualne bębny, za chwilę granie bardziej przypomina ścieżkę do przedstawienia teatralnego, potem przed oczami malowany nam jest kosmos, przemknie jakiś motyw orientalny, no ja pierdolę, co tu się odjaniepawla? I jeszcze panna na przesterowanym wokalu, robiąca wiedźmowy klimat, pojawiająca się tutaj stosunkowo często. Zresztą wokalnie Grand Executor też zdaje się poszerzać skalę, nie wrzeszcząc w jednej tonacji jak w dawnych czasach. Ponadto w jego głosie rysują się tym razem także inne emocje niż tylko gniew i nienawiść. Niesamowitą rolę odgrywa na tych nagraniach bas. To już nie jest jedynie instrument do podbicia tonu. On tutaj wygrywa swoje odrębne pasaże, niejednokrotnie nie mniej ciekawe niż gitara wiodąca. Zaskakuje też Diabolizer, który totalnie poczuł ten mocno odmienny klimat, i gra na tej płycie inaczej niż kiedykolwiek wcześniej. Zapytacie zapewne, czy w takim razie zostało tu jeszcze cokolwiek ze starego Throneum. A i owszem, i to więcej niż można się spodziewać. Pomijając charakterystyczny sposób kostkowania i tworzenia melodii (no niestety, niektórych nawyków się człowiek nie wyzbędzie), tych klasycznych Throneumowych melodii, przewijającego się w tych kompozycjach wkurwu i kontrolowanego chaosu, oraz wystawiony do całej sceny środkowy palec. No i jest ponownie nagrany numer z drugiego demo, ale w wersji dopasowanej do współczesnego oblicza zespołu. Zespołu, który nigdy nie podążał za modą. Oni zawsze robili swoje, czasem na przekór dla samej zasady. Tutaj poszli jeszcze bardziej po bandzie. Powiem wam szczerze, myślę, że „Love is the Law but Death is the Frame” przysporzy chłopakom więcej antagonistów niż nowych fanów. Mi się ta płyta podoba, i to bardzo, choć tak naprawdę to zaczęła odpowiednio żreć dopiero po trzecim odsłuchu. Jest to album, który długo się trawi, ale jak już się przyjmie, to zostaje w głowie na dłużej niż tylko trzy popołudnia. Wracam do słuchania, bo nie mogę się oderwać.

jesusatan


Bytom, 1996. It is hard to imagine a better time and place to start a band playing music that, for the next several decades, would sound as if it had been recorded two floors underground. And I am not talking only about the obvious association with Silesia, mines, and coal. Bytom has the weight of an old industrial city, monumental tenement buildings standing next to crumbling courtyards, and ground that was drilled through so intensively for decades that in places it eventually started demanding its due. It can be beautiful and fucking ugly at the same time, dignified and run-down. It is hard to imagine a better backdrop for Throneum. This is where Tomasz "The Great Executor" brought Throne to life, a band renamed Throneum a few years later.

Musically, Throneum were most interested in the moldiest branch of extreme death metal. Not the surgically precise kind of death metal, but the kind that remembers the days when everything was supposed to be above all evil, heavy, and unhealthy. Autopsy with its rotting riffs, Asphyx with a steamroller crushing your chest, the underground abyss of Incantation, Necrovore sounding like a message intercepted straight from hell. Add some old black metal, a bit of thrash venom, and the belief that if the amplifier is crackling, it does not necessarily need fixing. Over the years, this has resulted in a discography that looks like the product of pathological hoarding: albums, demos, EPs, tapes, seven-inches, and a whole army of splits. Even someone who has been following Throneum for years might wonder whether they have somehow missed something along the way.

If the 2018 album The Tight Deathrope Act Over Rubicon was the first, somewhat timid tremor in Bytom's underground old-school death metal mine, then the follow-up Oh Death… Oh Death… Determinate, Preach And Lead Us Astray, released two years later, showed that something strange had happened in this ecosystem that had remained stable for years. It was still Throneum, only apparently after a few psychedelics. Long-form compositions, trance, ambient spaces, doom-laden slowdowns, dissonance, and on 'Delta: Self-Appointed-Grandeur,' even female vocals. The old death metal corpse was still lying in the basement; only apparently it had eaten something and started seeing colors. You could have considered it a one-off trip. Six years later, the album Love Is The Law But Death Is The Frame — officially premiering on October 16, although the material is already available to stream online — shows that it was more likely the first dose. It is also Throneum's second consecutive studio album released by Godz Ov War Productions, and it is hard to imagine a better home for the band's current incarnation: a label uncompromisingly rooted in the extreme underground while remaining open to its twisted and experimental fringes.

On the new album, death metal has become just one of the languages Throneum use whenever they feel like it. A fragment that sounds like a band from fifteen years ago can sit next to one in which metal practically ceases to be the main point of reference. Psychedelia, jazz excursions, ritualistic rhythms, and much freer playing push their way into the old riffs without knocking. And there is no sense that the band is deliberately showing off its new toys. They simply throw everything into the same cauldron and see what starts bubbling. And this is where something emerges that has not changed in Throneum one bit: they have always given absolutely no fucks about what people expect from them. Once, that meant playing archaic death/black metal and releasing one split after another for a handful of maniacs. Now it apparently means there is no reason to limit themselves even to the formula they spent decades building. The jazz is therefore smeared in mud, the psychedelia reeks of a basement, and a freer passage can suddenly get smacked in the face by a death metal riff. Throneum let plenty of new things into their music, but they do not allow a single one of them through the door wearing clean shoes.

This music mutates more than it "develops." A riff can still nod toward old-school death metal, only to become the starting point for something narcotic a moment later; instead of pushing a song forward, the rhythm starts circling around its own axis, and the guitar does not always feel obliged to produce another riff. Plenty is happening underneath it all, too. The bass does not obediently follow the rest of the band, but runs its own lines, while the drums, apart from the usual pounding, are given room for looser and at times almost ritualistic playing. At times, the whole thing feels like an organism that has grown extra limbs, and nobody has any intention of amputating them just because they are not supposed to be there according to the rules of anatomy.

The vocals are another trip altogether. The Great Executor has significantly expanded his arsenal: he modulates his voice, changes its tone and phrasing, and can sound aggressive but also simply deranged. He no longer reduces every part to the same kind of metal rage; his voice deforms along with the music and becomes another tool used to throw the whole thing off balance. There are also plenty of female vocals here. They are not some guest decoration dropped into a couple of passages, but one of the album's defining elements: sometimes melodic, sometimes distorted, haunted, witch-like. A female voice already appeared on "Oh Death…", but here it is no longer a guest briefly allowed into the basement. It has been given its own set of keys.

Despite all this madness, there is still no problem recognizing Throneum. Their characteristic riffing, melodies, filth, controlled chaos, and that particular kind of metal arrogance keep the album grounded. It therefore does not sound like a side project accidentally released under the wrong name. The old Throneum has not been replaced by a new one; it simply got a lot more tools and immediately started using them against the instructions. That makes it genuinely difficult to predict where the music will turn next, and trying to organize it or trim away all the protruding elements would be a bit like renovating an old Bytom tenement building and finishing the job by covering the façade with styrofoam insulation. Sure, it would look more even. But what the fuck for?

Love Is The Law But Death Is The Frame will probably put off some maniacs who simply want another serving of filthy death/black metal. Anyone who considered "Oh Death…" too much six years ago will have even more reasons to complain here. The thing is, it is hard to imagine a band less interested in such a problem. After thirty years, Throneum are still doing exactly the same thing: making music on their own terms and giving absolutely no fucks about how many people will want to follow them. The only thing that has changed is the answer to the question of what Throneum feel like doing these days.

And that answer has become one hell of a difficult thing to predict.

Norbert



..::TRACK-LIST::..

1. In the Garden 05:16
2. The True Story 06:45
3. And Love Ist the Law 05:13
4. The Fallen Ones 08:08
5. Death Is Only the Frame 03:16
6. Eve-Salome-Judith-Rehab 10:12



..::OBSADA::..

The Great Exegete - Guitars, Bass, Keys, Vocals
Diabolizer - Drums
Armagog - Bass (Live)



https://www.youtube.com/watch?v=CJabOZQ4I3I


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!