...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jestem pod naprawdę wielkim wrażeniem tego albumu i z pewnością to jedna z najlepszych płyt tego roku. Po długim okresie oczekiwania QRIXKUOR w końcu wydał debiutanckiego pełniaka i naprawdę warto było czekać. Warto było bo "Poison Palinopsia" to album trącący geniuszem. Bo tylko geniusz potrafi na pozór chaotyczne dźwięki poskładać w swego rodzaju smolistą death symfonię... QRIXKUOR to obecnie załoga pochodząca z całkowicie różnych części naszej planety a mianowicie z Anglii i Nowej Zelandii. Formalnie zespół istnieje już prawie 10 lat, pierwsze demo wyrzucili w 2014 i dopiero teraz udało się z LP. Będący głównym sprawcą tego projektu, gitarzysta i wokalista ukrywający się za literką S. to osoba wykształcona muzycznie. Wszelkie znajdujące się na albumie fragmenty z wykorzystaniem klasycznych instrumentów są jego autorstwa i nagrane przez profesjonalnych muzyków. I jest to świetne wytchnienie i kontrast dla tego co się na tym albumie dzieje. A dzieje się naprawdę sporo, pomimo, iż na album składają się tylko dwa utwory trwające prawie 50 minut. Nudy nie ma choćby przez chwilę. To muza złożona i intensywna. To wręcz kopalnia prawdziwe infernalnych riffów podanych w dusznej atmosferze. Album wymaga jednak od nas uważnego słuchania ale odwdzięczy się nam przeniesieniem do innego wymiaru, pozwoli nam dotknąć prawdziwego mroku i otchłani. Brudne, bluźniercze wokale dodają całości jeszcze więcej złowrogiego klimatu. Perkusja brzmi potężnie i absolutnie na najwyższym poziomie. Nie podlega dyskusji. Muzyczna wizja Qrixkuor jest chora. Momentami wręcz psychodeliczna, ale również głęboka i przenikliwa. Jednocześnie odrzucająca i przyciągająca. Uważaj bo jak nie zdołasz uciec to świat Qrixkuor pochłonie cię na zawsze...
Genialny album...

RG

Qrixkuor, mimo iż zespół młody, zdążył już sobie zaskarbić garstkę fanów w specyficznym gronie odbiorców. Takich, którym wystarczy posypać uszy gruzem i są szczęśliwy jak świnia w gnoju. Maniaków nie uznających łatwych melodii, o ile w ogóle, nie padających na kolana przed technicznymi popisami, brzydzących się wypolerowanym brzmieniem a wśród znajomych uchodzących za pozerów, którzy szukają w monotonnym dudnieniu czegoś, czego tam ponoć nie ma. Właśnie dla tych kilku odmieńców mam bardzo dobrą wiadomość. Oto po kilku pomniejszych wydawnictwach brytyjsko-nowozelandzkie komando uderza w końcu pełnym materiałem. Co prawda zawiera on jedynie dwa utwory, lecz każdy z nich trwający circa dwadzieścia pięć minut. Dla mnie to jeden chuj, bo tego typu albumy i tak zawsze traktuję jako całość, więc czy są one dzielone na dwa czy na dwadzieścia części nie robi mi żadnej różnicy. Bo faktycznie, "Poison Palinopsia" jest monolitem, którego nie da się słuchać fragmentarycznie czy jednym uchem. To kolos, prawdziwy potwór, opowiadający swoją historię zdanie po zdaniu, a każde jego słowo ocieka płonącą smołą i trującym umysł jadem. Opowieść ta toczy się powoli z chwilowymi jedynie zrywami akcji. Dźwięki przelewają się niczym rozgrzana lawa, hipnotyzując i budując wokół przerażającą aurę. W niektórych miejscach pojawiają się nieco bardziej melodyjne, black metalowe patenty czy zeschizowane dysonanse przeplatane erupcjami wściekłości. Schowany w tle, charczący demonicznie wokal pełni z kolei jakby rolę dodatkowego instrumentu. Mimo że brzmienie jest tu standardowo zamulone, nie da się narzekać na jego czytelność a wszelkie niuanse są doskonale uwypuklone. Muzyka Qrixkuor nie wyrywa się z ram gatunku, a mimo to jest, zaskakująco wręcz chwilami, bogata i urozmaicona. Jednocześnie nie jest to krążek łatwy i wiele fragmentów zaczyna gadać dopiero po kilku, a nawet kilkunastu odsłuchach. "Poison Palinopsia" jest materiałem niemodnym, wymagającym i przeznaczonym dla cierpliwych. Dla mnie to ekstraklasa gruzowego grania i pozycja obowiązkowa do zakupu.

jesusatan



The recrudescent scourge of Qrixkuor returns to unleash its debut full-length album, entitled ‘Poison Palinopsia,’ to be released on Friday July 9th in conspiracy with Invictus Productions in Europe and Dark Descent Records in the United States. Following 2016’s enigmatic ‘Three Devils Dance’ MLP, ‘Poison Palinopsia’ is a sordid wound in reality’s distorted veil that spent 5 restless years aching for a blade to grant it life - the hour has finally come.

Recorded, mixed and mastered by Greg Chandler at Priory Recording Studios in Birmingham, England and with cover art contributed once again by the inimitable Daniel Corcuera, the album is a furious and fanatically channelled tempest of feral energy, synonymous in its nightmarish aural attack that seeks to chisel avenues to black inner worlds - a truly fitting soundscape for man’s current state of despondent dissonance.

A 48 minute, 2 part labyrinthine descent into the demented depths of the divine, ‘Poison Palinopsia’ is less a listening experience and more a voyage - a summoning to scale the treacherous terrains of merciless mountains of madness. The images remain with the light long slain…



Two tracks sitting in at almost 49 minutes... And it's not a Doom Metal release?! Talk about ambitious stuff here! This is a genuine Death Metal release by the band Qrixkuor full of speed, blast beats, and furious energies, as well as doomy bits thrown in for good measure. With that being the case, the two tracks element here is quite fascinating. Let us dig into what this record is all about.

Poison Palinopsia begins with an orchestral soundscape dominated by the sounds of a damning pulse of the timpani surrounded by faint and rumbling low brass playing. The band enters seamlessly as it meets an end in a way that made such a contrasting instrumentation not so contrasting after all. This is due to a unique quality which fascinated me throughout the whole release, which is that instrumentally it feels as if everything the band accomplishes on this record is somehow connected to the orchestral segment. But it goes beyond that. Throughout these two lengthy tracks, there are short moments of the orchestra making additional entries. The music from the orchestra and the band always matches energies. This gives the album a higher replay value as listeners who stay for the details may begin to start connecting these two elements in the album.

As far as the band's playing, it is varied and busy, sometimes deceptively. The levels of sound and chaos on this album are sometimes less obvious until you really focus on each instrument. At the moment the band starts after the first orchestral segment they hold a Doom-metal pace for a few minutes full of tremolo picking and dense textures. It is cavernous, although not to the same extent as say, Cerebral Rot's latest album. The first track suddenly bursts into high gear at around 5:31, and the blasting energy and furious riffing could not be more exciting in the way it fits here. Over time, the pace changes frequently throughout these two tracks, displaying both high speed and Doom-paced sides of the band with high quality. The many guitar solos are always a highlight of the album, especially near the end of the first track, "Serpentine Susurrus- Mother's Abomination."

With two tracks, it's hard to just name favorite songs. Rather, it is quite like listening to and analyzing a symphony by one of the great symphony writers in that it is more likely to have favorite moments within each song. My favorite moment may be on the second track, "Recrudescent Malevolence- Mother's Illumination," at the 16:06 mark. It is a short-lived moment with a harmonically simple and familiar structure of descending harmonies with very flavorful lead guitar action. The fact that it is short-lived leaves me wanting more, but at the same time gives me more incentive to replay a section or even the whole track again. Another moment I really enjoyed which was quite clever was the orchestral interjection that happens in the first track at 12:41. This orchestral segment features violins on top of the timpani and horns, playing a maniacal burst of notes that almost sounds like a crowd of laughter of evil intentions. The way the band works around these orchestral bits is always mirrored in energy and musical energies, making it always a welcomed feature.

As for me, I always have high expectations when I see the label Dark Descent Records in connection to a release. If you like extreme metal, there is a ton of value in their catalogue and it should be explored. This record may break some people with its individual track run times, but those who enjoy an album-listening experience like myself will get a lot out of this release. Interestingly, both tracks happen to be 24 minutes long, with only 20 seconds of difference in timing. I wonder if that was intentional or accidental. I would imagine it was planned that way, as it would be quite the coincidence when dealing with songs of these lengths. For an incredibly well thought out album of Death Metal that shifts between multiple gears and is full of tricks and hidden goodies to be revealed over multiple listens, look no further than Qrixkuor's Poison Palinopsia

Micah.Ram


Obscure blackened death metal trio Qrixkuor return from the abyss with their debut album. Set for release on August 13th via Dark Descent Records and Invictus Productions.

The introduction of this album is daunting to say the last with a mixture of bombastic and unsettling tones to concoct a potent feeling of dread. The way in which crashing cymbals subtly come in under lurking guitar riffs with demonic vocals is no less disturbing, opening a passage of convulsive and unwelcoming death metal that descends upon us with vitriol and profoundly otherworldly atmospherics. The word cavernous has become ubiquitous with a lot of death metal in recent years but here it could not be more appropriate with the fashion in which the riffs drip upon the drums in truly eerie splendour and a voice of inhuman snarls meets the instruments to complement rather than detract from the dastardly ambience. Portals open as dreary passages take the charnel soundscapes further into another realm, contorting with mystical musicianship that is truly wonderful to behold. Now, to discuss the vessel in which this music is carried. Monolithic production values of utmost power hold this release with a ferociously united sound that is piercing when it needs to be then unleashes a weighty blow of darkness. This is obviously not going to be an easy listen, but a warped abyss of blackened death metal malice to altar the psyche.

Dynamic would be an understatement, here we can see a lurching doom progress with organic transitions into a full on rampage of blast beats and tremolo riffing madness only to descent into hammering onslaughts before returning to contemplative psychedelia. Swirling guitars and bass continually play off of each other to give a spasming effect while in unison give us a meditative ambience with the ritualistic drum work pummelling throughout while not becoming stale as we see powerful hits break the mould for the obliterating strings to seep through. Vocally the album invokes the best of black and death metal with sinister and haunting passages to meet a savagery of unbridled proportions. This accentuates all of the discourse in the dissonant lead work and then devolved back to a primal rhythmic bellowing, allowing the trio to explore many passages of the mind while returning to a sort of dialogue that can return to a neutral point before forcefully erupting once more into chaos. If ever there was an example of an album somehow being funereal and yet ecstatically energetic in a way that will grab you by the throat, this is it.

This is black-death Metal at its most majestic. A mind-opening experience of meditative, volatile and sporadic music that is reached with a masterful execution both in terms of skilful songwriting and also the playing itself, with a magnificent production and aesthetic to offer the opus at its best in terms of presentation. The two songs are luxuriously embellished while avoiding pompous pretence or unnecessary dawdling. Everything you hear is necessary to convey the album while certainly not holding back on the expansive yet claustrophobic experience that one can not only hear, but see and feel.

Nattskog



..::TRACK-LIST::..

1. Serpentine Susurrus - Mother's Abomination 24:11
2. Recrudescent Malevolence - Mother's Illumination 24:31



..::OBSADA::..

S - Guitars, Vocals
DBH - Drums
VK - Bass



https://www.youtube.com/watch?v=lN38LnbGzao


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!