...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Cephalic Carnage nie tylko konsekwentnie oddala sie od swych grindowych korzeni, ale jednocześnie z każdym kolejnym albumem na nowo zaskakuje niesamowitą umiejętnością łączenia różnych metalowych stylistyk. Bez względu na to, czy będzie to grind, death metal czy sludge, ich punktem wspólnym jest odpowiednia dawka brutalności; eklektyzm ma przecież swoje granice.

Amerykanie nie boją się prawie niczego, czego dowodzi choćby wydana osiem lat temu epka "Halls Of Amenti", zawierająca tylko jeden, 19-minutowy doommetalowy kawałek. Niezłe osiągnięcie, biorąc pod uwagę, że grindowa przeszłość kapeli wciąż jest najbardziej żywa w pamięci słuchaczy.

Lubię poprzednie materiały zespołu, ze szczególnym wskazaniem na dwa ostatnie, nie ukrywam jednak, że zawsze bardziej podobały mi się raczej poszczególne tracki aniżeli całe albumy. "Misled by Certainty" to jednak zupełnie inna historia. To pierwsza płyta Cephalic Carnage, którą akceptuję w całości. Co więcej, moim zdaniem (niektórzy pewnie zatrzęsą się z oburzenia) to szczytowe osiągnięcie podopiecznych Relapse Records. To jeden z tych krążków, których opisanie słowani wydaje się zadaniem co najmniej karkołomnym. Przy tak znacznym zróżnicowaniu klimatów brak tu słabszych momentów czy wypełniaczy, a każdy element tej bogatej mozaiki jest na swoim miejscu. Nie mogę wyjść z podziwu, jak Amerykanom udało się utrzymać całość tego materiału w ryzach.

Z jednej strony znalazło się tu miejsce dla czterech grindowych pocisków, z których trzy trwają po około trzydzieści sekund. Z prostych i bardziej dosadnych tracków jest tu jeszcze "When I Arrive" - dość prosty w konstrukcji, szybki i klasyczny death/thrashowy numer, z całkowicie zaskakującą końcówką. Za to "A King And A Thief" to wzorcowy amerykański deathmetalowy zamulacz z bulgoczącym wokalem, w który wpleciona została heavymetalowa solówka. Co ciekawe, kwiatek ten całkiem nieźle komponuje się z kożuchem. Jednak to, co najciekawsze, koncentruje się w pozostałych utworach wypełniających większość ponad 50-minutowego albumu. Już pierwsze sekundy otwierającego płytę "The Incorrigible Flame" zmuszają do zastanowienia, czy to na pewno Cephalic Carnage, czy może raczej Atheist. Te partie gitary, ta jazzująca solówki, tego się nie spodziewałem. To po prostu doskonały techniczny death metal, a takich momentów jest tu znacznie więcej niż kiedykolwiek wcześniej. Każdy kawałek ma swój charakter i swój pazur, każdy zasługuje na wnikliwą uwagę.

Przeciwwagą dla najszybszych kawałków jest na przykład ciężki i walcowaty "Cordyceps Humanis". Nie można też nie wspomnieć o doskonałym "Ohrwurm". Utwór ten promuje "Misled by Certainty" (sprawdźcie teledysk - robi wrażenie) i, choć różni się on od reszty płyty, uważam, że to doskonały wybór. Znalazła się tu jeszcze jedna, najbardziej nietypowa dla Cephalic Carnage perła, w postaci 12-minutowego "Repangaea", którego klimat i wykorzystanie w nim saksofonu momentami przywodzą mi na myśl twórczość Yakuza. To zresztą nic dziwnego, bowiem za partie tego instrumentu odpowiada tu właśnie Bruce Lamont ze wspomnianego zespołu.

Przez cały czas trwania krążka uwagę przyciągają bardzo zróżnicowane wokale: od wszelkich odmian growlingu, przez blackmetalowe skrzeki, po różnego rodzaju czyste partie śpiewu. Takie bogactwo głosów to nie tylko zasługa wokalistów Cephalic, ale także zaproszonych gości. Pojawia się ich tu cała rzesza, a wśród nich między innymi Ross Dolan (Immolation), Sherwood Webber (Skinless), Alex Camargo (Krisiun) czy Travis Ryan (Cattle Decapitation). Każdy z nich śpiewa w innym stylu, dzięki czemu "Misled by Certainty" jest urozmaicony pod absolutnie każdym względem. Doskonały, wielobarwny album, a przy tym mój osobisty faworyt do płyty roku w szeroko pojętej deathmetalowej szufladzie.

Szymon Kubicki


W pierwszych latach XXI wieku Cephalic Carnage należeli do grona najczęściej słuchanych przeze mnie zespołów – byli brutalni, techniczni, popieprzeni i przede wszystkim oryginalni. Drugiej takiej kapeli nie było! A potem nadszedł „Xenosapien”, który nie dość, że nie naruszył mi jajec ani kręgosłupa, to wręcz trochę mnie do nich zniechęcił. Może to była kwestia przesytu taką muzyką, może zwyczajnie mi spowszedniała, ale faktem jest, że z Amerykanów ewidentnie coś uleciało; coś, czego nie można wytłumaczyć tylko zmianami składu. Nagle Cephalic Carnage zrobili się wtórni, nudni, przewidywalni i jacyś tacy… normalni.

Na Misled By Certainty zespół zaprezentował się z nieco ciekawszej strony niż na poprzedniej płycie, co jednak nie oznacza, że wprowadził do brzmienia jakiekolwiek nowości, czy że podszedł do tematu z innej, nieznanej dotąd strony. Cephalic Carnage zawsze korzystali z bardzo szerokiego wachlarza wpływów i to dotyczy również tego materiału, bo poza technicznym death metalem (który obecnie należy uznać za fundament ich brzmienia) mamy tu grind (w odwrocie), sludge, doom czy odrobinę jazzu. Problem w tym, że to wszystko, w dodatku w podobnych konfiguracjach, pojawiło się w ich twórczości już wcześniej, więc po paru latach i po paru powtórzeniach w ogóle nie zaskakuje, a cieszy tylko umiarkowanie. I nie zmienia tego lista kilkunastu (!) gości, głównie wokalistów, wśród których znalazły się takie osobistości jak Alex Camargo czy Ross Dolan. Oczywiście, w sensie ogólnym niektóre patenty — choćby saksofon w „Ohrwurm” i „Repangaea” — wciąż można uznać za nietypowe czy oryginalne, ale w przypadku tego zespołu nie są niczym specjalnym, od nich trzeba wymagać więcej.

Misled By Certainty chyba najbardziej brakuje dzikości, żywiołowości i nieokiełznanego szaleństwa, którym charakteryzowały się zwłaszcza „Exploiting Dysfunction” i „Lucid Interval”. Na tamtych pamiętnych płytach Cephalic Carnage potrafili porządnie zamieszać, wziąć pomysły z kosmosu i w oparciu o nie zrobić jeden wielki młyn. Tymczasem opisywany materiał sprawia wrażenie skomponowanego z kalkulatorem i suwmiarką – jest dokładnie przemyślany, poukładany, wręcz drętwy. Spontan? Nie tutaj. Poza tym wydaje mi się, że muzyce Amerykanów nie służy przesadnie wypolerowane brzmienie, a właśnie z takim mamy do czynienia na Misled By Certainty. Trochę to wygląda, jakby zespół na siłę próbował stać się listener-friendly, choć wcale tego nie potrzebował.

Jojczę i narzekam, a tak naprawdę Misled By Certainty to całkiem dobra, urozmaicona i interesująca płyta. Cephalic Carnage z rozmachem pocinają dość wymagającą muzykę, której daleko do death-grindowego banału – to budzi uznanie i może się podobać. Niestety całość, a ta jest przydłuuuga, nie rajcuje tak, jak powinna. Niewykluczone jednak, że nowi słuchacze będą propozycją zespołu oczarowani.

demo


CEPHALIC CARNAGE returns with the explosive new album ‘Misled by Certainty’, the long-awaited follow-up to their critically-acclaimed ‘Xenosapien’. ‘Misled by Certainty’ heaps spasms of unpredictability onto their signature grinding death metal madness. The 50+ minute journey into metals most extreme realms see these veterans takes it to edge before pulling it back with 'Repangea,' perhaps their most sprawling and epic work to date.



Cephalic Carnage have been around the block. For nearly twenty years they’ve been playing their unique blend of grindcore and technical death metal. When it comes to metal, these guys know what the fuck is up. Their previous album Xenosapien is one of my favorites from any genre to have been released in the past few years. That record was a huge step forward for the band, as it showed they are capable of evolving their sound and not sticking to the formula that so many deathgrind bands conform to. So it comes as no surprise that Cephalic Carnage have once again reinvented themselves with Misled by Certainty, their most mature, complex, and strange release yet.

The album opens with the first single, “The Incorrigible Flame”. This is easily the most accessible track on the album. The arrangement here is fairly standard for a CC song, with melodic yet complex guitar riffs, and a solo for good measure. In the middle of the song there is this neat dissonant duel-guitar riff that caught me by surprise. We’re only one track in and the band is already showcasing their immense songwriting capabilities. “Abraxas of Filth” is an early highlight, with a blistering bass line that will melt your face off, and some of the heaviest riffs the band has ever written. At the 2:20 mark, the track erupts into this incredible chaos. My note for the track at this point reads, “WHAT THE FUCK IS GOING ON THIS IS INSANE!” Fans of the band are familiar with this feeling, and it’s a feeling you’re sure to experience dozens of times over the course of this record.

“Cordyceps Humanis” opens with one hell of a riff. The track chugs along until the midpoint, where everything slows down and the guitars ring out. This is our first relief from the constant barrage thus far, until suddenly we’re thrown back into the carnage. The entire album is this roller-coaster ride, where the band never lets us know where we’re going next. The arrangements are incredibly complex and diverse, not to mention some of the heaviest of the band’s entire career. “Ohrwurm”, the second single from the album, is the weirdest yet. The bass line in the opening is awesome, and then…a saxophone? This is yet another departure from the established sound, and to top it all off, is the craziest saxophone solo of all time. Only in a Cephalic Carnage record.

And then we have the closer, “Repangaea”. The most ambitious song the band has ever written. Coming in at nearly 12 minutes, this track wouldn’t sound out of place on a Mastodon record. Here, the band wanders into unexplored territory, with the final product being a prog metal masterpiece. They make Mastodon and Baroness look like chumps with this beast of a song. At times I was even reminded of Tool. Near the 9-minute mark, the guitars ring out and a piano comes in. I expected the song to slowly fade to its conclusion, but Cephalic Carnage surprise me once again by blasting out of the silence into the incredibly heavy climax. By the end of the song my jaw was on the floor.

Misled by Certainty is a contender for album of the year. The band is at the top of their game with new guitarist Brian Hopp, and bassist Nick Schendzielos continues to prove that he’s one of the best in all of metal. The production is top-notch, and the band as musicians are better than ever. If you’re a fan of metal, you need to purchase this record as soon as you finish reading this.

Matthew Cebreros


From Lucid Interval onward, Cephalic Carnage is slowly straying away from the brutal, crazy grindcore that made them famous, replacing that with a more polished technical death metal approach. Anomalies and Xenosapien showed fewer grind elements in Cephalic Carnage's music, but 2010's Misled by Certainty has the Colorado-based quintet with a completely redefined sound. Although I enjoy both eras of the band, I have to say that I am very pleased with the new and fresh sound Cephalic Carnage is pursuing. There are still quite a few crazy 30-second grindcore outbursts on Misled by Certainty, but in-between these sections we are greeted by a more melodic Cephalic Carnage. What is the result of such a change in direction? Possibly Cephalic Carnage's best album yet. It's still as brutal as anything, but the intricacy and attention to detail that was somewhat lacking on their earlier releases is finally here.

The music on Misled by Certainty is similar to that of the last two Cephalic Carnage albums, albeit a bit more melodic. What that means is that this is brutal technical death metal with some weird and crazy twists. Throughout this album you'll hear saxophone solos, a few beautiful sections, heavy riffing, atmospheric synths, and crazy grindcore spas-attacks. Needless to say, that's not what you can expect from your everyday extreme metal release - and that's why Cephalic Carnage is so worthy of praise. Of course, the dedicated grindcore fans who enjoyed albums like Conforming to Abnormality and Exploiting Dysfunction may feel a bit disappointed, but for death metal fans who are looking for a unique spin on the genre are definitely in luck with this release.

Misled by Certainty is a 14-track, 53:36 album. Although there are a few cuts that I don't really enjoy, there is some of Cephalic Carnage's best material to be found here as well. The opening number, The Incorrigible Flame is probably my favorite song here. The technical madness of Abraxas of Filth, the melodic Dimensional Modulation Transmography, and the epic Repangaea are also notable. This is an extremely varied album, though, and just because you like a few tracks does not mean you will like all of them. You need to have a very open mind when approaching this release.

The musicianship is some of the best in extreme metal. Cephalic Carnage is an extremely tight-playing group, and they always play in perfect (dis)harmony. Although all of the musicians are terrific, I must say that John Merryman's drumming has always been the highlight in Cephalic Carnage's music for me. He is just a complete technical monster - certainly a force to be reckoned with in extreme metal!

The production is great. It's crystal clear, heavy enough to fit the music like a glove, and powerful enough to convey all of the feeling in the compositions. If you're looking for an extremely professional sound in extreme metal, look no further than Misled by Certainty!

Conclusion:

Misled by Certainty is a terrific 6th album by Cephalic Carnage. This is the perfect balance between satisfying the faithful and expanding the fanbase. I don't hesitate in calling this the best Cephalic Carnage album so far, and I really hope the band further explores this genre in the future! As for know, this is a big 4 (almost 4.5) star rating. If you like your metal to be crazy and extremely heavy, but still enjoy a sense of direction, this is an essential 2010 album!

J-Man



..::TRACK-LIST::..

1. The Incorrigible Flame 04:30
2. Warbots A.M. 04:38
3. Abraxas of Filth 03:44
4. Pure Horses 00:37
5. Cordyceps Humanis 05:05
6. Raped by an Orb 04:14
7. P.G.A.D. 00:34
8. Dimensional Modulation Transmography 05:04
9. Ohrwurm 04:56
10. When I Arrive 03:08
11. A King and a Thief 02:45
12. Power and Force 01:38
13. Repangaea 12:11
14. Aeyeucgh! 00:31



..::OBSADA::..

Lenzig Leal - vocals
John Merryman - drums
Steve Goldburg - guitar
Nick Schendzielos - bass
Brian Hopp - guitar



https://www.youtube.com/watch?v=KptJaOCSUtA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!