...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Trudno powiedzieć, co wydarzyło się między tym albumem, a debiutanckim nokautem. Rzut oka na opis płyty daje jednak trochę do myślenia. Tym razem za perkusją zasiadł Wolfgang Hieronymi. Pojawił się też nowy, amerykański(!) wokalista, Ken Traylor (ex Joy Unlimited) wspomagany dwuosobowym chórkiem żeńskim, zaś płytę wydała stawiająca pierwsze kroki w branży wytwórnia Nova specjalizująca się w wydawaniu na płytach winylowych i kasetach składanek typu „The Best Of…” znanych wykonawców (Rolling Stones, 10cc, Camel, UFO, Cat Stevens, Ten Years After…). Płytę nagrano w styczniu 1975 roku w hamburskich Windrose Studios.

Potężny, nokautujący debiut w swoich długich jazz rockowych kompozycjach miał mocne, ciężkie bluesowe brzmienie gitary. Natomiast „Lost Mankind” w większości brzmi jak zupełnie inny zespół. Inny nie znaczy gorszy. Płyta zaczyna się od energicznego i porywającego „Six O’Clock” gdzie zmiana dźwięku z debiutu jest natychmiast zauważalna. Pompujący saksofon i kaskada organów Hammonda, które krążyły na „Desert Places” wciąż tu są, ale utwór ma bardziej zwartą strukturę. Jest bardziej melodyjny, z mocno wyeksponowanym saksofonem, zaś wokal Kena Taylora wspiera żeński duet nadając mu nieco funkowego brzmienia. Tytułowy, „Lost Mankind” to utwór spod znaku symfonicznego rocka z pogodnym melotronem, kapryśnym fletem, fajną gitarą i żeńskim chórkiem jak u Pink Floyd, choć bardziej kojarzy mi się on z „In the Mountains” z drugiego albumu Earth and Fire „Song of the Marching Children” (1971)… Króciutkie „Reverie” (1:35) z ładnym fortepianem i melotronem w tle to przystawka przed gorącym daniem. „Go Ahead” to 11-minutowy monster, w którym wszystkie działa zespołu zostały wystawione do boju (włącznie z czołgiem z okładki). Zaraźliwe dźwięki saksofonu mieszają się z wystrzałowo jazzującym fletem. Płonący i rozpalonym do czerwoności gitarowy lament współgra z ognistymi podmuchami organów Hammonda. To także wizytówka nowego, świetnego perkusisty Wolfganga Hieronymi. Jest moc – taka jak na debiucie! Będący w amoku muzycy nie odpuszczają idąc dalej w bojowym szyku. „Trace Of Sadness” to nieustępliwy, pełen atomowej energii hard rock z ciężkim jak skała Hammondem i kapitalną, rozbuchaną gitarą tnącą soczystymi solówkami. O rany, jak tu nie kochać Błękitnego Wieloryba…?! W „Midnight Stone” wokal Kena prawie przypomina Johna Wettona z King Crimson, choć ta dwu i półminutowa ballada kojarzy mi się z triem ELP. W „Song For 'Thesy’ ” zdominowanym przez ulotny flet z jazzowymi nutami i królewskimi organami podobają mi się ładnie wykorzystane instrumenty perkusyjne, zwłaszcza dźwięki marimby słyszalne między zwrotkami. Prosty zabieg, a nadaje nagraniu magii. Zacieram ręce, bowiem zamykający płytę, „Beyond The Horizon” ma siłę i moc debiutanckiego albumu. Pełen rozmachu siedmiominutowy, wręcz wzorcowy progresywny rock z rozszerzonym instrumentarium, kąsającą perkusją, falą oszalałych dźwięków Hammonda, radosnym fletem i gitarą przesiąkniętą bluesem powala na kolana! Zagrany mocno, z pasją, ale i subtelnie. Inteligentne zmiany tempa powodują, że całości słucha się z ogromnym zainteresowaniem do ostatniej sekundy, do ostatniego dźwięku. To jeszcze bardziej utwierdza mnie w przekonaniu, że mamy tu do czynienia z wielce utalentowanymi muzykami.

Po wydaniu płyty grupa ruszyła w trasę z Barclay James Harvest. Miało to bezpośredni wpływ na ich późniejszą muzykę. Trzecia płyta „As A Keepsake” (1977) zainspirowana Brytyjczykami była już zdecydowanie bardziej symfonicznym popem niż rockiem. Jeśli ktoś lubi takie granie, to kolejne płyty: „A Whale Of Time” i koncertowa „Whalecome” (obie z 1978) nie powinny rozczarować. Jednak moim skromnym zdaniem ich poziom artystyczny daleko odbiega od dwóch pierwszych i absolutnie genialnych albumów.

Zibi


It's hard to tell exactly what happened between this album from German proggers Satin Whale and their knockout first LP `Desert Places' only a year before in 1974. Their powerful Brain label debut was always very accessible but had a tough and constantly heavy bluesy guitar sound to its lengthy jazz-rock compositions, but here, whilst still delivering a very strong album (one that is often considered their best, in fact), `Lost Mankind' mostly sounds like a completely different band altogether. Satin Whale perform in a prouder symphonic style on this one with a streamlined melodic approach and polished production to its more varied, sophisticated and ambitious material, as well as offering much tidier vocals from an American singer no doubt brought in at the time to make the group more appealing to international audiences.
Right from the energetic and groovy opener `Six O'Clock', the change in sound from the debut is instantly noticeable. The pumping sax and trickles of Hammond organ that darted around `Desert Places' are still there, but the piece is far more compact and instantly tuneful backed up by a chorus of female chorus singers, and the lead vocals of Ken Traylor offer crisp English in stark contrast to guitarist/saxophonist/flautist Dieter Roesberg's heavily accented rasp on the debut. The title track `Lost Mankind' is a lightly playful symphonic piece with serene Mellotron, whimsical flute and humming organ that reminds a little in moments of a track like `In the Mountains' from Earth and Fire's second album `Song of the Marching Children', and `Reverie' is a pretty piano and organ interlude. Then it's all guns blazing for the eleven minute tour-de-force `Go Ahead', jammed with honking infectious sax blasts, jazzy darting flute, red-hot blazing guitar wailing and the Hammond organ out in full-blast, all woven to clever reprising themes. There's so much variety delivered with exemplary skill throughout this one, and it also serves as a fine showcase for new drummer Wolfgang Hieronymi.

The flip side's `Trace Of Sadness' is a relentless and boisterous Hammond-drenched rocker, `Midnight Stone' perhaps resembles a swooning E.L.P-like ballad where Ken's vocals almost remind of John Wetton of King Crimson, and breezy flute flits in and out of soft rocker `Song For 'Thesy' with jazz overtones and organ-driven regal bombast that echoes Focus, M. Efekt and Jethro Tull. Closer `Beyond The Horizon' again comes close to the first album with its extended instrumental stretches of snappy drumming, waves of break-neck frantic Hammond organ runs, joyous flute and bluesy swagger-drenched electric guitar wrangling, and the subtle and skilfully executed tempo-change sprints reveal again what a talented bunch of musicians these guys were.

`Lost Mankind would prove to be a real one-off from the group, with both the heavy Hammond-dominated rocking of the debut and grander symphonic fancy of this one largely removed by their more straight-forward and frequently AOR next album `As a Keepsake' in 1976, and so too singer Traylor as the proper band themselves resumed the vocals from then on (it would actually be very interesting to learn the circumstances as to how he came to be involved with the band in the first place!). The punchy debut might be their real special one, but `Lost Mankind' has stronger playing, ardent ambition and energy to spare, and if you're new to this superb German band, this would be a fine place to start.

Aussie-Byrd-Brother



..::TRACK-LIST::..

1. Six O'Clock 3:47
2. Lost Mankind 5:35
3. Rêverie 1:35
4. Go Ahead 11:15
5. Trace Of Sadness 5:25
6. Midnight Stone 2:40
7. Song For 'Thesy' 4:45
8. Beyond The Horizon 7:05



..::OBSADA::..

Bass, Vocals - Thomas Brück
Drums - Wolfgang Hieronymi
Guitar, Saxophone, Flute, Vocals - Dieter Roesberg
Keyboards - Gerald Dellmann

Guest:
Chorus - Freia, Ralle
Lead Vocals - Ken Traylor



https://www.youtube.com/watch?v=zsF5haa2xhw


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!