...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Trzeci duży album długodystansowców z Włoch. 14 utworów brutalnego death/grind!

Dla fanów CATTLE DECAPITATION, CARCASS, wczesnego NAPALM DEATH...


Ostatnimi czasy docierają do mnie z Półwyspu Apenińskiego coraz to ciekawsze wydawnictwa tamtejszych zespołów, dzięki którym moja opinia o przeciętności włoskiej sceny powoli, acz sukcesywnie zostaje weryfikowana in plus niej samej. Niedawno zachwyciłem się grind death metalowym GRIMNES 69 i nomen omen CADAVERIC CREMATORIUM stylistycznie obraca się w bardzo podobnych klimatach ze wskazaniem na zdecydowaną przewagę grindu. "Grindpeace" zawiera 12 kompozycji ostrego, rytmicznego łamacza kości, mocno zainspirowanego klasykami gatunku oraz mniej amerykańskimi kombinatorami skupionymi wokół RELAPSE. Generalnie koledzy nie wiele odkrywczego do gatunku nie wnoszą, natomiast w nim samym poruszają się z wyjątkową łatwością i polotem, mówiąc krótko czują się jak ryby w wodzie. Wyjątkowo długie, jak na grindowe kanony, kompozycje, silnie zróżnicowane rytmicznie, okraszone przeróżnymi samplami o dużej dawce humoru i krwistą merytoryką. Wszystko osadzone na death metalowych strukturach aranżacyjnych, z wysuniętymi do przodu mięsistymi gitarami, które chwilami wręcz wbijają swoim brzmieniem słuchacza w ziemię. Przyzwoicie mieszająca sekcja rytmiczna o bardzo dynamicznej pracy perkusji połączonej z grzmiącym basem to również poważny atut w kwestii instrumentalnych możliwości zespołu. Ponadto mamy oczywiście wokale przeróżnej maści i urody, czyli wrzaski, growle, prosiaki, ale niekoniecznie ekstrema?.Chociażby zaskakujący tenor czy chór w "Nessun Muoia". Obowiązkowo materiał wzbogacony o cały arsenał, piardów, smarków, rzygowin i innych gastro - fekalnych klimatów, mogący odstraszyć, co bardziej wrażliwych. Różnorodny i pomysłowy materiał o klarownej produkcji powinien bezwątpienia przypaść do gustu miłośnikom zarówno mocno rozrywkowego hałasu, jak również bardziej inteligentnych form dzikiego napierdalania. Jak słychać, widać i czuć Włosi postawili na uniwersalizm oraz otwartość swoich potencjalnych odbiorców, co bez dwóch zdań wszystkim zainteresowanym powinno wyjść na zdrowie. Jeżeli o mnie chodzi zostałem w pełni zaspokojony!!! Wysłuchałem płyty kilkakrotnie, kilka fragmentów zanuciłem przy goleniu i jeszcze wiele razy wrócę do tej płyty?..Jest moc, są jaja, a przede wszystkim mnóstwo polotu?.Nie, nie zanudziłem się tym materiałem, bo cóż więcej mogą chcieć tygrysy?!

Psychozine

This act are a product of the influx of creativity and genius that captured the Italian death metal scene in the late-90’s/early-00’s, and produced some of the greatest technical/progressive metal outfits ever: Gory Blister, Coram Lethe, Psychofagist, Aydra, Karnak (their extension Goldenseed as well), Murder Therapy, etc. CC differed from the batch mostly due to their penchant for including less restrained grindcore elements into their death metal dish although there was nothing overtly outrageous akin to the early Napalm Death atrocities, for example; it was highly sophisticated, technical stuff even on the marginally less polished debut which came out a few months after the Czechs T.O.O.H.’s “From Higher Will”, the ultimate technical grind/death hybrid, the highest point in the annals of extreme (un)controlled musical chaos.

The sophomore boasted much better production qualities, and with an increased musical swagger, more influences from other styles, and more complex labyrinthine structures the band nearly hit the top although grindcore wasn’t such a tangible presence anymore regardless of the title. On the album reviewed here it doesn’t quite come back with full force, but the band obviously prefer slightly misleading album-titles, also showing their infatuation with their roots this way. “Necropolis Pt.1” is an awesome opener also being way longer than the staple material featured on the guys’ works, lasting for over 5-min. Not to worry as the chaos is complete with sharp chainsaw-like riffs flying from all sides, racing with the speed of light, with frequent slower breakdowns creating a lot of drama alongside more moderate thrashy sections this eventful cavalcade supervised by screamy deathy vocals that nearly reach the point of hysteria at times, changing the pitch from lower guttural to higher black-ish in no time, adding more to the over-the-top dramatic colouring of this composition. It’s interesting to note that despite the presence of the traditional short outbursts the band continue to stick to longer, more complex cuts one of which is “B.B.Q.”, a great reminder of Carcass’ legendary “Necroticism…” with the twisted riffage and the abrupt time and tempo shifts.

“Big Show” is a more optimistic, more frolic piece with thrash/crossover shades, but “Matando el Torero” cancels those stripped-down attempts with a portion of dazzling super-technical crescendos reaching Necrophagist-esque heights for a while there; the talent exhibited is admirable with some bizarre operatic singing thrown on top of the closing doomy exit. The masterpieces keep coming, though, “The Butcher, Chapter One” another stylish nod to mid-period Carcass with the interesting melodic embellishments and the eccentric twists and turns; and “Human Bucher and the Living Dead” is a fine galloper initially before pounding strokes come crawling, in their turn superseded by superb mazey intricate rifforamas the latter’s complexity relieved by several more linear speedy excursions towards the end. “Subunderground” comes marching with heavy doomy rhythms for a start before the technical wizardry is unleashed although the slower, more standard interruptions are more regular here. The title-track is the last technical “mad hatter” the band playing around with more flexible rhythms changing the pace more frequently, not relying on speed so much.

The band haven’t betrayed their staple sound, and by making some of the tracks longer they’ve managed to focus on more elaborate configurations which to these ears work better than the short electric shocks that seemed to dominate the landscape earlier. Now the blend between the two sides ensures more fun as the delivery does come close to the mentioned T.O.O.H. opus although the side influences here are more, recalling acts like Avulsed and Cattle Decapitation as well, and the Italians’ agenda is not exactly to pummel the listener into a most technical, hyper-puzzling oblivion. The more orthodox moments are always around as well as the obligatory references to the old masters of the hybrid (Carcass, above all) those used wisely without blocking the natural flow of the guys’ individualistic creative stream.

“One of Them”, which appeared four years later, was indeed “one of them”, a logical follow-up to the CC saga which saw the band rising in stature with four high quality albums featured in their resume. One more of the kind would place them right below Sadist in their homeland… yeah, seriously; there’s no reason why a talented bunch like these lads from Brescia, Lombardy, wouldn’t reach the top as long as they don’t get distracted with other projects like Solid Noise, for instance, a power/thrash metal formation with which a few of the guys are involved at present. Not much noise has been made from this camp (one full-length in 2004) yet, and it will stay that way until all the crematoria in Italy, and not only, get filled up with resting in peace cadavers torn to shreds by downpours of cruel, shredding, death/grinding dexterity.

bayern



..::TRACK-LIST::..

1. Intro 00:29
2. Necropolis PT I (living in a fish ball) 05:01
3. Quad damage 02:41
4. Nessun Muoia 01:38
5. B.B.Q 04:25
6. Big Show 02:51
7. Matando el Torero 05:03
8. The Butcher - Chapter I 03:46
9. Non Piangere (Don_t Cry) 01:17
10. Human Butcher and the living dead - Chapter II 04:07
11. Rutta che ti passa 00:56
12. Subunderground - Benighted and mocked 04:39
13. Grindpeace 04:46
14. Outro 00:07



..::OBSADA::..

Necrom - Bass
Willy - Guitars
Dr. - Vocals
PR Jad - Guitars
Parla - Drums



https://www.youtube.com/watch?v=VVfZ88oDcD0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!