...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

May Blitz. Majowe Bombardowanie. Dla nas określenie raczej enigmatyczne, niewiele mówiące, zlepek dwóch wyrazów pisany z dużej litery. W Anglii, dla której naloty z czasów II wojny światowej są narodowym symbolem poświęcenia, taka nazwa dla zespołu, było nie było rozrywkowego, wzbudzała kontrowersje. Muzyka mogła jeszcze bardziej pogłębić tę niechęć, bo próżno w niej szukać kojących ucho melodii, a nawet jeśli było sentymentalnie i melodyjnie, miażdżono to brudnym, ostrym riffem gitary. A mimo to, żadne gromy z nieba nie posypały się z tego powodu na zespół. Może dlatego, że grupa działała tylko trzy lata i w tak krótkim czasie wydała tylko dwie duże płyty, które utonęły w całym morzu im podobnych? A może dlatego, że prezentowana przez nich muzyka stała na tak wysokim poziomie i z szacunku dla artystów nie czepiano się detali? Przypomnę, że w tym czasie takich prog-rockowych grup wytyczających nowe kierunki działało wiele. I jedną z nich jest bez wątpienia MAY BLITZ. Dzisiaj pozostaje praktycznie nieznana, poza wąskim gronem archiwistów rocka, a szkoda…

Jak już wspomniałem, grupa działała krótko na przestrzeni lat 1969-1971, a założyli ją dwaj byli muzycy kapitalnego zespołu Bakerloo: Terry Pool (bg.) i Keith Baker (dr.). Bardzo szybko przyłączył się do nich śpiewający gitarzysta Jamie Black i już pod nową nazwą zaliczyli kilka koncertów. Jednak wkrótce Pool i Baker odeszli do innych zespołów. Pierwszy został członkiem grupy Vinegar Joe (z Elkie Brooks i Robertem Palmerem w składzie), zaś Baker przyjął lepszą ofertę ze strony Uriah Heep, z którą niedługo później nagrał płytę „Salisbury”. Nie zrażony takim obrotem sprawy osamotniony chwilowo Jamie Black zaprosił do siebie perkusistę Tony Newmana (z Sound Incorporated i The Jeff Beck Group) oraz basistę Reida Hudsona. Kilka miesięcy później MAY BLITZ mogli się już pochwalić kontraktem płytowym z wytwórnią Vertigo, która w 1970 roku wydała ich debiutancką płytę pod nieskomplikowanym tytułem „May Blitz”.

Album „May Blitz” określany też jest często mianem jednego z kamieni milowych brytyjskiego ciężkiego rocka. Sporo tutaj wspaniałego współgrania akustycznej gitary z bluesowym podkładem, sporo psychodelicznych solówek, które kojarzyć mogą się z hendrixowskimi improwizacjami. Progresywnie i hard rockowo mamy w „Smoking The Day Away” czy „Dreaming” Spokojnie zaliczyć je można do ekstraklasy gatunku! Bluesowy „I Don’t Now”, zwiewny i zamglony „Tomorrow My Come”, czy wypełniony motoryczną funkową partią basu „Squeet” pokazują nam jak zróżnicowany jest ten album. Gra całej trójki jest swobodna, bije z niej pewność siebie. Jest autentyczna. Nie ma tutaj schlebiania gustom ani żadnego kunktatorstwa. Jak wspomniałem, płytę wydała Vertigo, która w tym samym czasie wydawała także albumy Black Sabbath oraz Uriah Heep. Zapewniam jednak, że muzyka, którą prezentuje na swym debiucie MAY BLITZ jest prawdopodobnie cięższa od większości produkcji obu tych legendarnych grup. Warto sięgnąć po tę pozycję, tym bardziej, że z okładki spoziera na nas bardzo zachęcająco wielce urokliwa matrona...

Zibi

MAY BLITZ, briefly an integral part of the UK heavy underground live music scene, were formed by ex-Jeff Beck Group member Tony Newman (drums), who recruited Canadians James Black (lead guitar, vocals) and Reid Hudson (bass and vocals) in 1969. There were many such "power trios" around at the time most famously Jimi Hendrix Experience, Cream, Groundhogs and Bakerloo. Their debut album "May Blitz" was released on Vertigo (6360 007) in 1970 but despite containing some excellent original heavy music sold moderately. The album has very good sound quality and production, the distinctive cover was designed by NME cartoonist Tony Benyon. I managed to get hold of an original copy some years ago and in recent years this album and the follow-up "2nd of May" have each been reissued by Akarma on vinyl and both albums together on a "Beat Goes On" cd BGOCD153.
The first track "Smokin' the Day Away" , a smoke in the country away from the "smoke" starts slowly, almost ponderously, and develops into a jam before returning to the main theme, my favourite song, it is very effective i can almost "smell" that stuff! It also contains some fine drum work and unusual metallic sounding guitar effects. "I Don't Know" , which has another "back to the country" theme is a lazy bluesey number which contains some fine guitar work which snakes its way along. "Dreaming", as the title suggests, is a slow dreamy song with acoustic guitar and shimmering cymbals, then momentarily speeds up into a frenzy of screaming "Arthur Brown" style half-sung vocals, fast tom toms and slide guitar. "Squeet" ("squeet all over the wall?...what could they possibly be talking about??) is an unusual song which develops into a boogie-style jam, "Tomorrow May Come", a dream of a better world, is a slow and ethereal song with echoed vocals, drums and guitar, this mood changes into the fast-paced "Fire Queen" with screaming vocals and thundering drums. Waves lapping introduce the last track "Virgin Waters", a beautiful song about first love, containing some lovely effects, whispered vocals, brilliant drumming and echoey acoustic guitar which build to a heavy climax.

Overall a brilliant group and an amazing album, definitely more "gem" than "lost", an essential masterpiece to any progressive Psych/Space Rock collection!

mystic fred

Oh my, this album is a storming 'Progressive' rarity that features NO keyboards what-so-ever, quite unusual, truth be told (not that the 'keyboard' is the be-all and end-all of all Prog-Rock.....) MAY BLITZ was a not-so-average 3-piece, harder-edged band, simply consisting of a marvellous Guitarist in James Black, and a solid 'backbone' of Bassist Reid Hudson and Drummer/Percussionist Tony Newman. All musicians display a quite adventurous zeal on their respective instruments and their creativeness holds no boundaries to their song- writing. Admittedly, it's taken some years for me to get around to the band, and I have to say that I'm quite impressed with what I hear (if only I discovered them around 1989/90, back when I ........) anyway, here we have something that could be considered as a basic Blues-based band, but their seasoned musicianship and colourful arrangements stretch out further than many of their contemporaries. The album (now a seldomly obtainable record that was originally released on the famed 'Vertigo' label, lovingly re-issued by the amazing Italian vinyl specialists, AKARMA) features the original 7 tracks that offer the listener a surprising insight to what this inspired group of professional musicians can achieve within their simplistic, 3 piece format. The opening piece, the 8 min+ 'Smoking The Day Away' makes me wish I was (ho ho). It's a totally blowing piece of guitar-heavy music, superb riffs, great singing (in a Jack Bruce kinda way) with the rhythm section supplying a constantly changing backdrop for Mr Black to demonstrate his chops - indeed, the middle section displays some of the finest acoustic-guitar playing I've heard for a long time. The album also shows off some early-morning 'descending mood' moments (as I recall them.....) with 'Tomorrow May Come' and 'Virgin Waters', which are great mellow-out tracks. 'Squeet' is very impressive, too - Reid Hudson absolutely cooks on the Bass-Guitar. I'm inclined to give this fantastic album a 5, but I'm aware that many folks will find its contents less than enthralling - so, a strong 4.5 stars feels adequate - not really a weak moment throughout. Please discover this under-rated gem.

Tom Ozric



..::TRACK-LIST::..

1. Smoking The Day Away
2. I Don't Know?
3. Dreaming
4. Squeet
5. Tomorrow May Come
6. Fire Queen
7. Virgin Waters



..::OBSADA::..

Lead Guitar, Lead Vocals - James Black
Drums, Vibraphone [Vibes], Bongos, Congas - Tony Newman
Bass Guitar, Vocals - Reid Hudson



https://www.youtube.com/watch?v=x21Ep7rqfbM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!