...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

To drugi album berlińskiego Teratoma, bowiem debiut, zresztą bardzo obiecujący, ukazał się ponad cztery lata temu. Cieszę się, że pokładane w niektórych zespołach nadzieje stają się faktem, bo słychać wyraźnie, że panowie ten okres czasu dobrze spożytkowali. Nie zmieniając jednocześnie stylistyki, bowiem, podobnie jak „Purulent Manifestations”, tak i „Longing Voracity” zawiera czystej krwi metal śmierci spod znaku starej szkoły. Oparty w głównej mierze na ciężkim, powolnym riffowaniu i grobowym klimacie. Gitary, swoją drogą momentami wchodzące w bardziej melodyjne tony, porównywalne nawet do klasyków z Bolt Thrower (patrz choćby „Ravaged and Absorbed” czy „Festering Realm”), mielą równomiernie i systematycznie, przez co czasem można odnieść wrażenie, jakby Teratoma chcieli nas wbić głęboko w glebę, niczym kafar hydrauliczny. Niezwykle masywne harmonie bardzo sprawnie mijają się na tej płycie z melodiami całkiem łatwo wpadającymi w ucho, dzięki czemu ciężko stwierdzić, iż „Longing Voracity” jest albumem jednostajnym czy jednokierunkowym. No chyba że za ów kierunek przyjmiemy tutaj oldskul i cmentarny klimat. Idealnie do tej muzyki pasują wokale, będące najlepszym przykładem rdzennego, deathmetalowego głębokiego growlu. Ciekawie ma się sprawa z brzmieniem. Bo o ile całość jest faktycznie organiczna i zaflegmiona na bagienną nutę, tak w niektórych frazach gitary zdają się wybrzmiewać z niezwykłą lekkością, porównywalną do płyt Death ze środkowego okresu. Mimo to, i chyba jest to największa zaleta Teratoma, Niemcy z nikogo nie zrzynają, a nawet nie dają szansy na wskazanie dokładnych, jednoznacznych podobieństw do zespołów onegdaj budujących potęgę death metalu. No chyba że na siłę wskazać brytyjską stal, której chyba faktycznie tu najwięcej, choć nie w każdym momencie stop niemiecki jest jednaki z wyspiarskim. Można zatem powiedzieć, że za pomocą środków znanych i sprawdzonych wykombinowali sobie swój własny styl. Absolutnie nie odkrywczy, ale własny. Jestem przekonany, że każdy maniak rzeczonego gatunku, po sięgnięciu po „Longing Voracity” dozna stu procent satysfakcji. Inaczej sobie tego nie wyobrażam. Bardzo wartościowe wydawnictwo.

jesusatan


Okazuje się, że zespołów o nazwie Teratoma jest cztery, wszystkie grają death metal, a ja trafiłem na tę z Niemiec. I nie wiem, jak tamte wypadają, natomiast to co słyszę na drugim albumie aż się prosi o zrecenzowanie, byście i wy o tym zespole się dowiedzieli.

No chyba, że już ich znacie to przepraszam. Berlińczycy zatytułowali swój najnowszy wyrzyg „Longing Voracity”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza „tęsknotę za żarłocznością”. I faktycznie – żre to aż miło. Teratoma opiera się o starą szkołę zmiksowaną z bardziej gruzowatym podejściem, a proporcje to tak różnie, w zależności od momentu. Generalnie – wpisują się w szereg grup w stylu Tomb Mold, Funebrarum, Incantation i im podobne. Ale moim zdaniem wybijają się również ponad przeciętną – nie słyszałem pierwszej płyty i nie wiem, czy oni tak od zawsze, czy to na „Longing Voracity” tak rozwinęli skrzydła. W każdym razie gdy wałkuję ten album, to czuję się trochę, jakby to on wałkował mnie. Ciężar tej muzyki jest naprawdę duży, a odczucie to potęguje jeszcze głęboki, niski growl Daniego. Grupa raczej nie wykracza poza średnie tempo, stawia na nieco wolniejszy proces eksterminacji słuchacza masywnymi riffami. Jedynym zgrzytem dla mnie jest numer „Interim”, będący czymś w rodzaju pauzy – jak wjeżdża tam fujarka to mam wiecznie przed oczami jakichś potomków Majów na deptaku. Szczęśliwie trwa to tylko chwilę i już po nim wtacza się potwór w postaci kolejnego death metalowego numeru. I tak mamy w zasadzie przez czterdzieści kilka minut.

Co jeszcze powinienem nadmienić – brzmienie „Longing Voracity” jest fantastyczne, nie jest na siłę zagruzowane, a to obecnie nie zawsze jest takie oczywiste. Więc za to mają kolejny plusik.

I tych plusików im się zbiera sporo – powiem Wam, że to naprawdę dobry album. Bardzo dobry. Im więcej go słucham, tym bardziej się o tym przekonuję. Z tego miejsca pragnę więc Wam go polecić, bo szkoda byłoby gdyby Wam ta niemiecka Teratoma umknęła.

Oracle


Me Saco Un Ojo proudly presents the second full length album from Germany’s Teratoma.

Otherworldly atmospherics soon turn to visceral death metal as we begin our all-consuming descent into the bowels of the beast. Murky guitars churn around punchy bass lines and snappy drums. The old school death metal method, tried and tested, is delivered with crushing precision and monstrously snarled vocals to complete the mix. Building a strong rhythmic current to unleash a tidal wave of grooving, mid-tempo death metal offal; this is going to grip you with the rusted chains of pure viciousness. The crawling pace of the riffs ensures they are memorable, catchy even, for your ears to be wormed by chaotic bewilderment and perpetual anguish. The band warns you of the displeasures they inflict, so if you’re still here: that’s entirely your own doing. Still with us? Good, because this juggernaut of decay lumbers forward into more devastating territories, building wonderfully on the already strong debut album.

Slithering for over 45 minutes, this is a behemoth of death metal that will either destroy you or have you fully enveloped in its meaty mass for the duration. Plentiful clever grooves switch things up between the charnel atmospherics, so even the dullest mind will have its attention held. As each asphyxiating song creeps forth to swallow you, the void-like atmosphere continues swirling into itself and spitting out only the rotten remains of that which has crossed its path. From the whiplashing assaults to the slower moments of eerie decay, each moment has its own gruelling intensity to offer. There is no denying the sheer brute force in terms of the heaviness delivered here. Equally impressive is the totally harrowing ambience they conjure with these songs. Do not miss out on this ruthless slab of death, enter the festering realm of spewing atrocities...



This was my first experience with Teratoma, and I wasn't disappointed. This album reminds me a lot of the more doom laden death metal from the past few years, such as Mortiferum, Malignant Altar, or Gutvoid. Lots of constant double bass, tremolo picking and guttural vocals. Great guitar work, especially in the solos and leads. The atmosphere on this album is fantastic, lending itself greatly to the bleak and dismal feel of the music, especially the slower parts with one guitar playing droning chords and the other playing melancholy leads. Very well executed, no parts on this album that sound sloppy or misguided. Their intentions are clear and they’re very precise and accurate. The vocals on this album are top notch, no matter what register they’re in, but mostly stick to a lower, more guttural tone. The drums on this album are also killer, with the almost constant double bass creating a background reminiscent of a machine gun.

For this being on the doomier side of death metal, the fact that it’s ten tracks long is awesome. You typically see bands of this similar style putting out 5 or 6 track albums, albeit with those songs being a bit longer. These are good length, but this album has 10 and runs about 45 minutes. That makes the issue of the other bands where the songs run too long null and void, and I think 4.5 minutes is a great amount of time for songs in this style. Just enough time to tell a story and play a song before changing it up on the next one. Some highlights on this one are Chaotic Bewilderment, Festering Realm, and Spewing Atrocities. However, I do need to mention the 7th track, which is appropriately titled “Interim”. It’s nice little 2 minute 40 second track full of acoustics, atmosphere, and a much needed break from the sheer brutality and blunt force of the first 6 tracks. There’s even some flutes and things in there, making it a very interesting interlude. Perfectly placed and a beautiful song, and it really attests to the band’s ability and musical skill, at least for me. When they’re able to have an interlude with this amount of style change, especially on an album this bleak and depressing, it’s a very nice change and I welcome it wholeheartedly. But you can definitely vein it too early. This kind of track is perfectly suited for number 7 on a ten track album. It gives you just a bit of hope before absolutely kicking your teeth in with the last three tracks.

Definitely don’t sleep on these guys. If you’re into stuff like I mentioned before such as Mortiferum or Malignant Altar, you’ll dig the hell out of this.

ColoradoMetalhead



..::TRACK-LIST::..

1. Exordium 01:05
2. Longing Voracity 04:25
3. Chaotic Bewilderment 05:11
4. Ravaged and Absorbed 06:13
5. Perpetual Anguish 04:52
6. Circle of Perdition 05:30
7. ⁠Interim 02:54
8. Festering Realm 05:10
9. Spewing Atrocities 04:30
10. ⁠Stertorous Whisper 05:36



..::OBSADA::..

Giacomo Rapposelli - Bass
Caue dos Santos - Drums
Rolo Vasquez - Guitars
Sandro Rajman - Guitars
Danyil Viduta - Vocals



https://www.youtube.com/watch?v=YibwrsyoapM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!