...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Co typy mają logo to niech mnie chuj strzeli, na torturach bym go nie odczytał. A w połączeniu z okładką już możecie się spodziewać, że nie będzie letko.

A jeśli się nie domyślacie, to dorzucę jeszcze dwa fakty: Primitive Warfare gra war metal, a wydaje ich obecnie Godz ov War Productions. Wszystko więc kręci się wokół wojny, a na wojnie są ofiary. Padło tym razem na słuchaczy – „Extinction Protocol” to jebana półgodzinna jatka, która pozostawia za sobą jedynie truchła. Debiut Amerykanów to doprawdy mocna rzecz, utrzymana w klasycznych war metalowych klimatach zbliżonych do Conqueror, Blasphemy i tym podobnych kultów. Muzyka jest szybka i agresywna, ze znikomą ilością zwolnień, nawet trudno jest uświadczyć jakieś marszowe tempa, które przecież zdarzają się u kapel z tego sortu. Jednakże, jeśli Primitive Warfare jednak zwolni, no to czujecie i tak, że zaraz pierdolnie jeszcze mocniej. W kilka miejsc wklejono również sample dodatkowo nakręcające poczucie wszechogarniającego pola bitewnego.

Lubię granie tego typu, jak to mówią na mieście, przeznaczone głównie dla schabów z Byczyny. No trudno, co zrobić. Po prostu gdy z głośników leci taki soniczny napierdol jak „Extinction Protocol” czuję jak skacze mi adrenalina i wzrasta poziom zdrowego wkurwienia. Dodatkowym plusem jest zaś fakt, że ten bestialski materiał został wyselekcjonowany przez Grega, który ma kurewskie dobry gust, jeśli chodzi o tego typu wyziewy. Nie dziwcie się więc, że zachwycam się tym materiałem, który w zasadzie jakoś strasznie nie różni się od innych tego typu war metalowych wyziewów.

Bardzo udany to debiut. Tak jak wspomniałem, maniacy war metalowych klimatów powinni być usatysfakcjonowani tym, co usłyszą na „Extinction Protocol”. Sugeruję więc wpisać najnowszą propozycję Primitive Warfare na najbliższą listę zakupów.

Oracle


Płyty pokroju “Extinction Protocol” są w zasadzie banalne do rozgryzienia. Tutaj w zasadzie od pierwszej chwili wszystko jest oczywiste. Logo, którego odczytanie to zajęcie dla kryptografa, okładka, która wymownie sugeruje, iż dzieje się tu wojna, pseudonimy artystyczne muzyków, że o tytule wydawnictwa i nazwie zespołu nie wspomnę. Aż chce się zaśpiewać klasyka „I żywy stąd nie wyjdzie nikt…”. I słusznie, bowiem sztukę zabijania panowie z Primitive Warfare opanowali do, nomen omen, perfekcji. Jest to muzyka bez większej filozofii, no chyba że za takową uznamy totalne zniszczenie. Przez circa pół godziny taranowani jesteśmy kanonadą blastów, których tempo niezbyt często spada, by zrobić miejsce war metalowym akordom czy ślizgom po gryfie. Linie gitarowe to nieustanny szturm, bezustanny atak wściekłych akordów, na zmianę prących maksymalnie naprzód i wchodzących w wolniejsze, rytmiczne riffowanie. O dziwo jest w tych chaosie sporo melodii, a nie wyłącznie jednolitej ściany dźwięku, i pod tym względem Primitive Warfare wychylają nieco głowę ponad standardową przyzwoitość. Niektóre fragmenty swoją skocznością i punkowym zabarwieniem przypominać mogą nawet Haemorrhage z najlepszych lat. Z drugiej strony, wspomniane już bezlitosne blastowanie to nierzadko wychodzenie poza ogólny kanon death / black metalu i wkraczanie na tereny grindowe. Tym bardziej jest to słyszalne, kiedy głęboki growl przełamywany jest wrzaskiem w nieco wyższej tonacji. Powrót do wojennego klimatu zapewniają jednak przewijające się na płycie sample o oczywistej tematyce. Nie znajdziecie tu technicznych popisów czy silenia się na oryginalność. Bo nawet jeśli się ona chwilami zarysowuje, to w sposób całkowicie naturalny i niewymuszony. Jakkolwiek by „Extinction Protocol” jednak nie słuchać i jak rozkładać na czynniki pierwsze, to i tak w ostateczności wyjdzie nam w równaniu totalny rozpierdol. Widać Godz ov War w tym roku na razie cisną po bandzie i dorzucają do pieca lokomotywy tyle węgla, ile się tylko w nim zmieści. Na pewno debiut Primitive Warfare to jedna z najbrutalniejszych pozycji w ich katalogu. Potężny cios, milordzie, potężny.

jesusatan


PRIMITIVE WARFARE’s 'Extinction Protocol' is a fine example of pure cutting edge sonic mutilation, raw and powerful! It reminds me of the early days of South American black metal with a touch of modern sonic craft. Don’t tell me I didn’t warn you! - Igor Cavalera



War metal has always been closely related to grindcore in regard to the primitive, chaotic nature of drumming, riffing and vocals alike. Blasphemy was basically just what would happen if you played Sarcófago at Napalm Death/Repulsion tempos, and that's what made them so remarkable in their paroxysmal extremism. However, not all of Blasphemy's followers share the same enthusiasm towards grindcore, just indirectly inheriting the genre's tropes through mere Blasphemy emulation and limiting themselves to pay lip service to the black metal side of their influences (such as Sarcófago, Holocausto and early Sodom). I remember, in this regard, reading an old Sacramentary Abolishment interview where Vermin (a future Revenge member, of all bands) declared he never really listened to grindcore aside from Carcass. As I already said in my review for Complot!'s debut album, you don't really need to be an avid grindcore listener at this point in time in order to play war metal, since the road has already been paved for you by the genre's founders. However, it's always fascinating when you run into a war metal band who does clearly listen to grindcore and is blatantly influenced by it firsthand. And as war metal becomes more and more codified and accepted into the metal scene at large after decades of underground obscurity, you're also bound to run into some bands who seem to be inspired by the modern grindcore scene - not the original, ultra-primitive scene from the early days. Enter Primitive Warfare, who released their debut album "Extinction Protocol" this year on Godz ov War Productions (already known for releasing quite a few bangers throughout the last years - most notably, Trenchant's debut "Commandoccult").

The formula Primitive Warfare employs on "Extinction Protocol" could be summed up as "Revenge meets Insect Warfare" without the risk of sounding overly reductionistic; this is especially true in regards to the drumming, which by the way seems to be the most driving element of these songs even from a strictly structural standpoint. This is indeed more of a drum-driven album than a riff-driven one, though still far from reducing guitars to meaningless background rumbling: songs are mostly led by overwhelming maelstroms of hyper-fast blast-beats which are only a tad slower and sloppier than the ones you could find on "World Extermination" (but still pretty fucking intense and precise for war metal standards), alternated with typically grindlike stop-'n'-go breaks ("Spears of Emission") and chaotic Revenge-style fills ("Iron Sight Omnipotence") dictating the flow of simple, minimalistic, yet highly malevolent and effective riffs that never fail to imbue the listener with a suffocating sense of threatening, warlike chaos (at times going down the route of slightly more articulate tremolo runs, such as on "Heretic Crusade" and "Iron Sight Omnipotence", enhancing the feeling of chaotic insanity). These blasting sections are contrasted with a few savage, sloppy skank/d-beat up-tempos (at times with a definite punk undertone, see "Witness!" or the title-track) that don't sound too far removed from the Insect Warfare/Internal Rot formula - if reinterpreted by a war metal drummer of the James Read variety. And, as it is to be expected from most war metal albums in the Revenge/Conqueror vein, you also have a few slow breaks placed between the verses, gathering tension before returning to merciless carnage; well, in Primitive Warfare's case, these slow sections sound unbelievably evil - not quite to the level of Imperium from Ohio (a band that singlehandedly managed to perfect the art of the "war metal break"), but still impressively malevolent and evocative: the slow riff from "Nuclear Regression" brings to mind the first Antaeus record and sends chills down your spine in how diabolical and deranged it sounds, almost as if the band is reveling with spontaneous, naive, childlike joy in the genocidal scenarios they're portraying. It does not get much more evil and unsettling than that, really.

This is not a complex record by any means, and repeated listens might bring its formulaic nature (which becomes apparent especially around the final two tracks) to the forefront; however, for the most part, the sheer destructive energy the album radiates from start to finish is able to make up for its slight repetitiveness - which is to be expected anyway from a war metal album, especially a modern one (now that unfortunately the genre's rules have been fully codified and standardized due to mainstream recognition), and at least the riffing remains far more entrancing and genuinely aggressive compared to most other recent releases in the genre, in spite of the band's barbaric, borderline caveman-ish minimalism which might have easily turned into trite rehashing. An impressive accomplishment for sure, one for which I can safely recommend "Extinction Protocol" to anyone enamored with the more savage side of extreme metal - whether it's black, death or grindcore, it doesn't matter really.

Noise Maniakk



..::TRACK-LIST::..

1. Pulpit of the Conqueror (Mutually Assured Desecration) 04:07
2. Nuclear Regression 04:03
3. Engulfed by Satanic Might 03:25
4. Spears of Emission 03:34
5. Witness! 03:24
6. Extinction Protocol 03:25
7. Iron Sight Omnipotence 04:45
8. Heretic Crusade 04:38



..::OBSADA::..

Pu239 - Atomic Matter Battery and Operatic Moral Torment
U235 - Desecrator of Fate’s Strings and Sonant Nuclear Discharge



https://www.youtube.com/watch?v=_rZ-PjMSMyM


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!