...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Jedyna, wydana w 1972 roku przez należącą do Polydor Records (i obecnie bardzo kolekcjonerską choć krótkotrwałą) wytwórnię Zebra płyta to doskonały, ultra-ciężki, niemiecki, progresywny rock w stylu Deep Purple, Uriah Heep i Black Sabbath a także Silberbart i Lucifer's Friend. Oparty na bardzo ciężkich riffach i momentami epatujący psychodeliczną atmosferą album przez wielu uważany jest za przykład najcięższego, momentami niemal ekstremalnego grania z początku lat 70. i zapewniam, że nikogo nie powinien rozczarować.

JL

Po raz pierwszy w tym cyklu przyjrzymy się wykonawcy nie pochodzącemu z Wielkiej Brytanii, lecz z Niemiec. Na początku lat 70. tamtejsza scena zdominowała była przez ambitne zespoły, przekładające artystyczne ambicje nad sukcesy komercyjne. Pomimo wielu różnic, prasa muzyczna wrzuciła je wszystkie do jednego nurtu, pogardliwie nazwanego krautrockiem. Nie brakowało jednak grup, których nie interesowało eksperymentowanie, lecz naśladowanie anglosaskich twórców z głównego nurtu. Niektórym z nich wychodziło to na tyle dobrze, że przy nieco większym szczęściu, mogłyby zdobyć pewną popularność. Jednym z takich przypadków jest Night Sun.

Zespół powstał w 1970 roku na gruzach właśnie rozwiązanej grupy Take Five (nazwanej tak od słynnego jazzowego standardu, napisanego przez Paula Desmonda dla Dave Brubeck Quartet), specjalizującej się w jazzujących przeróbkach rockowych i bluesowych hitów. Nazwa początkowo brzmiała Night Sun Mournin', jednak szybko ją skrócono. Skład kilkakrotnie się zmieniał, jednak cały czas byli w nim grający na instrumentach klawiszowych i dętych Knut Rossler oraz perkusista Ulrich Staudt. Ostateczny kształt grupy wykrystalizował się w 1971 roku, gdy do powyższej dwójki dołączyli śpiewający basista Bruno Schaab i gitarzysta Walter Kirchgassner. Kwartet zarejestrował, z pomocą słynnego producenta Conny'ego Planka, materiał na swój jedyny - jak się miało okazać - album, "Mournin'". Choć wydawcą był Polydor, longplay ukazał się wyłącznie w Niemczech i Kanadzie. Wydawca zapewne nie widział sensu w wydawaniu w innych krajach albumu zespołu, który nie mógł go promować ze względu na odejście gitarzysty (który postanowił przerzucić się na wiolonczelę i poświęcić muzyce klasycznej), a w konsekwencji zakończenie działalności. Większość muzyków właściwie całkiem wycofała się z muzycznego biznesu, choć Schaab przewinął się jeszcze przez skład krautrockowego Guru Guru.

Podobnie jak ich rodacy z Lucifer's Friend na swoim eponimicznym debiucie, muzycy Night Sun zaproponowali muzykę wyraźnie czerpiącą z dokonań Led Zeppelin, Black Sabbath i Deep Purple. Proporcje są nieco inne, ale to dokładnie ta sama stylistyka. Zeppelinowe skojarzenia wywołuje przede wszystkim warstwa wokalna, choć pod względem umiejętności Schaab znacznie ustępuje Robertowi Plantowi i jego śpiew jest najsłabszym ogniwem tego albumu. Warstwa instrumentalna najczęściej kieruje się w stronę Purpli - Kirchgassner niewątpliwie był pod wpływem Ritchiego Blackmore'a (choć w jego grze słychać więcej bluesa), a Rossler na szeroką skalę korzysta z elektrycznych organów (ich brzmienie kojarzy się jednak raczej z psychodelią lat 60. niż charakterystycznym brzmieniem Jona Lorda). Skojarzenia z tą grupą wywołuje przede wszystkim rozpędzony "Nightmare", którego nie sposób nie skojarzyć z utworami w rodzaju "Speed King" czy "Highway Star". Ale zdarzają się też cięższe momenty, o bardziej posępnym nastroju, które wypadają bardzo sabbathowo. Takie są przede wszystkim "Got a Bone of My Own", "Slush Pan Man" i "Living with the Dying" (ostatni z nich został urozmaicony sflangerowaną solówką na perkusji). Jednak nawet w tych momentach, gdy wpływy którejś z brytyjskich grup przeważają, pojawiają się też elementy typowe dla pozostałych. Różni się tylko ich wzajemny stosunek.

Zresztą inspiracje Night Sun wykraczają poza dokonania słynnej hardrockowej trójcy. Częściowo balladowy "Come Down" w swoich łagodniejszych momentach nie kojarzy się z żadnym z tych zespołów, które nigdy nie grały w tak oniryczny sposób. Nawet wokal nie przypomina już Planta, a raczej... Thoma Yorke'a. Utwór niepozbawiony jest jednak zaostrzeń, dzięki którym doskonale pasuje do reszty albumu. Drugim nagraniem świadczącym o szerszych horyzontach muzyków jest finałowy "Don't Start Flying", w którym Rossler zamienia klawisze na jazzujące dęciaki (według opisu na trąbkę i fagot, ale brzmi to raczej jak saksofon), które doskonale uzupełniają się z hardrockowymi riffami. Tutaj skojarzenia idą przede wszystkim w stronę King Crimson lub Nucleus. W sumie szkoda, że nie ma na tej płycie więcej grania o takim bardziej jazz-rockowym charakterze, bo instrumentaliści posiadali całkiem spore umiejętności. Słychać to nawet w tych stricte hardrockowych kawałkach, z nierzadko porywającymi partiami gitary i organów oraz z niebanalną grą sekcji rytmicznej. Pod względem muzycznym jest to chyba nawet trochę lepszy album od przywołanego wcześniej debiutu Lucifer's Friend, który jednak wypada dużo lepiej pod względem wokalnym. Oba wydawnictwa nalezą do ścisłej czołówki takiego grania i spokojnie można postawić je pomiędzy klasycznymi dokonaniami Black Sabbath, Led Zeppelin oraz Deep Purple.

Paweł Pałasz


While it's tempting to think that most of the German rock bands of the early 70s were cranking out the kosmische sounds of Krautrock in the vein of Amon Duul II or Can, there existed in fact a few bands that weren't seeking escapism but rather searching for speed and volume excesses. While some Kraut bands like Embryo favored jazz and others like Tangerine Dream dropped the rock altogether to craft the freakiest electronic sounds ever heard, others like Birth Control, Lucifer's Friend and NIGHT SUN were going for the early heavy metal gusto, more infatuated by Deep Purple, Led Zeppelin and Black Sabbath than anything coming from the homeland. NIGHT SUN was formed in Mannheim in 1970 and only existed for three years as well as releasing only a single album yet the band's lone offering MOURNIN' is considered one of the heaviest rock albums to have emerged just after the world of proto-metal had been born.
While the Scorpions would become Germany's biggest heavy metal band, in 1972 that band's debut "Lonesome Crow" had one foot in the world of Krautrock and the other in heavier rock but NIGHT SUN on the other hand delivered one scorcher of an album that has gone down in history as one of metal's most essential early contributors to inspiring the future sounds of thrash metal, power metal and even progressive metal for that matter. Like many bands of the day before the term metal had really become a true genre and the spirit of experimentation was en vogue, MOURNIN' was more than an early precursor to the world of metal but also delivered an intriguing mix of 60s heavy psych, excursions of psychedelia and most of all labyrinthine progressive rock elements that made this band one of the earliest heavy prog bands that true embraced the wild complexities that the early 70s prog albums cranked out.

Despite delivering a scorching heavy rock album, the band was lucky enough to find Conny Planck in the producer's seat who had famously worked with Faust, Kraftwerk, David Bowie and a gazillion other prominent acts of the era but despite that good fortune was utterly ignored suffering the same indignity that many a band experienced with lackluster record labels that had no clue how to market their products. Somewhat of a mix of Uriah Heep, Deep Purple, Led Zeppelin and Lucifer's Friend, NIGHT SUN sounded like no other although it embraced the same organ driven heaviness that many heavier bands were embracing during the day. The band knew no limits though and through the nine tracks that mostly cranked out heavy guitar riffs still found a way to incorporate the bassoon and saxophone into the mix. The album starts out with the blitzkrieg delivery of "Plastic Shotgun" which features some of the fastest riffing and accompanying bass and drum action that the 70s had to offer.

The album meanders in the world of psychedelia with the near 8-minute "Got A Bone Of My Own" which despite offering a heady excursion into trippiness didn't really fit in with the world of Krautrock as even during these more chilled moments the band was still based in bluesy rock that had moments of heavy guitar distortion, trippy echo effects and a heavy psych sound more in the vein of Jimi Hendrix than fellow countrymen Birth Control. One of the most prominent features of NIGHT SUN's proggy heavy rock was the idiosyncratic vocal style of Bruno Schaab who sounded like a more ambitious Robert Plant with his brash bravado and nasal tone structures. The composiitons were heavily laced with many hairpin rhythmic shifts with extra tight guitar and organ interplay. The riffs are particularly bombastic and tracks like "Nightmare" offer a frenzied adrenalized speedfest which prognosticates the worlds of thrash and power metal styles that would emerge in the next decade.

NIGHT SUN's sole contribution to the world of heavy 70s prog is a must for anyone seeking out the origins of metal and despite having a somewhat dated sound that perfectly exemplifies the zeitgeist of the era is a feast to the ears for those who love the early proto-metal sounds of blues rocks blasting in high decibels accompanied by rampaging tempos and touches of downtime with psychedelic time period freakiness. NIGHT SUN had its origins in the 60s band jazz band Take Five which never released any material but was popular on the Mannheim circuit. The last track on MOURNIN' titled "Don't Start Flying" offers a tribute to that band with clever saxophone and bassoon extras. While the band didn't really craft a new sound per se as it exemplified the standard bluesy rock with distortion and speed turned up a few notches, NIGHT SUN nevertheless offered an excellent adventurous album within that framework and is now considered one of those lost gems of the 70s.

siLLy puPPy



..::TRACK-LIST::..

1. Plastic Shotgun 2:34
2. Crazy Woman 4:22
3. Got A Bone Of My Own 7:45
4. Slush Pan Man 4:25
5. Living With The Dying 5:31
6. Come Down 5:48
7. Blind 4:24
8. Nightmare 3:16
9. Don't Start Flying 3:07



..::OBSADA::..

Bruno Schaab - Lead Vocals, Bass
Walter Kirchgassner - Guitar
Knut Rössler - Organ, Piano (1), Tenor Sax (9)
Ulrich Staudt - Drums, Percussion




https://www.youtube.com/watch?v=wFMbb4OT70Q



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!