...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Epitet „kultowy” w odniesieniu do zespołów i płyt przez lata stracił na znaczeniu i dziś wydaje się niemal pustym, nic nie znaczącym sloganem. Jeśli jednak przywrócić mu właściwy ciężar i określić nim jakiś band z całą odpowiedzialnością wagi tego słowa, to Cirith Ungol jest przykładem idealnym. Do tej pory mieli na koncie zaledwie cztery pełne płyty, ale zdążyli dopracować się nabożnego szacunku i grona absolutnie zaprzysięgłych fanów. W epickim, surowym heavy metalu nie jest to specjalnie rzadkie zjawisko, ale mityczna otoczka Amerykanów zaczęła żyć własnym życiem, a zespół rozpalał kolejne pokolenia słuchaczy, mimo braku aktywności przez ponad dwie dekady. Być może jakoś przyczyniła się do tego plotka, według której krytycy mieli określić Frost And Fire (debiutancki album zespołu) mianem najgorszej płyty w historii metalu. Trudno o lepszą reklamę niż całkowicie negatywny kontent. Reszta jest historią.

Od wydania Paradise Lost, ostatniego albumu Cirith Ungol, minęło dwadzieścia dziewięć lat. Co sprawiło, że po tak długiej przerwie grupa postanowiła wrócić do życia? Nie wnikam w faktyczne motywacje muzyków, ale po kilkutygodniowym obcowaniu z Forever Black trudno oprzeć się wrażeniu, że Panowie wrócili, żeby zrobić porządek na scenie. Trzeba jasno powiedzieć, że w wąskim światku metalu spod znaku Conana Barbarzyńcy dzieje się ostatnio naprawdę dużo dobrego. Coraz więcej młodych grup, jak i bardziej ugruntowanych zespołów potrafi grać, choć ze świadomością, że nie da się na nowo wskrzesić martwego od lat trupa. Aż tu nagle przychodzi Tim Baker z ekipą.

Forever Black nie jest rewolucyjnym przewrotem. Dużym błędem byłoby założenie, że surowy, epicki heavy metal można przedefiniować i napisać na nowo jego prawa. Tego zrobić się nie da, a kto może wiedzieć o tym lepiej, niż zespół, który w pisaniu tych praw miał czynny udział? Ale można spróbować wtoczyć w niego świeżą krew, zaaplikować adrenalinę i dawkę silnych elektrowstrząsów. W każdym innym przypadku byłoby to tylko pudrowanie nieboszczyka, ale nie tutaj. Amerykanie przystępują do pełnej reanimacji, doskonale wiedząc, co robią i jaki będzie efekt. Środki są proste – mocarny riff, zaczerpnięta z klasycznego hard rocka solówka, średnie tempa, trochę galopady, melodia i przede wszystkim pomysł, który zepnie wszystko w spójną klamrę i nada cech zwartej, pancernej kompozycji. Do tego jeszcze dwa niezbędne składniki – pierwszy to wciąż niesamowity głos Bakera, którzy wrzeszczy w wysokich rejestrach, a kiedy trzeba potrafi obniżyć skalę do niebezpiecznych poziomów. Wokal zawsze wyróżniał Cirith Ungol na tle konkurencji i robi to także teraz. Trudno uwierzyć, że przez tyle lat w ogóle się nie zmienił, wciąż brzmi oryginalnie, groźnie i bardzo charakterystycznie. Wystarczy posłuchać na przykład Before Tomorrow, by zrozumieć o co chodzi. Drugi składnik to brzmienie – wciąż jaskiniowe i surowe, ale przez lata nabrało mocy i szlachetności. Wciąż jest w nim szczypta prymitywizmu pierwszej płyty, ale czuć też siłę One Foot In Hell i cały posmak tego, czym prawdziwy, wyrwany z doom metalu i hard rocka metal powinien być.

Kompozycyjnie album jest w zasadzie idealny. Doskonałe wyważenie melodyki i okraszających ją riffów, kilka mądrze wplecionych akustycznych fragmentów budujących klimat, worek pomysłów zamkniętych w dziewięciu piosenkach, opartych na średnich tempach. Wszystko to, co znane i kochane przez wielu. W muzyce Amerykanów jest dużo przestrzeni, która sprawia, że numery nie duszą się we własnym sosie, wręcz przeciwnie.

Zaryzykuję stwierdzenie, że Cirith Ungol zatoczył koło. Rozpoczął marsz ku chwale gatunku, wytyczył ścieżki dla innych i ustawił drogowskazy. A teraz wrócił z niebytu, udowodnił kto tu rządzi i doprowadził swój muzyczny świat do ściany. W tej niszy nie da się już lepiej.

Rafał Chmura


Cirith Ungol. The name looms large in the history of heavy metal. Though the mercurial act released only 4 albums, their impact on the genre was great and long-lasting. Their unusual style influenced everything from doom to traditional and trve metal, and countless bands owe their core sound to albums like King of the Dead and One Foot in Hell. They were one of the most unique, quirky bands in metal history and they’ve always held a special place in my heart ov Steel. Loathe though I am to admit it, I never cared for their final album, 1991s Paradise Lost. It felt like a weak, half-hearted ending to a great career and always left me with the taste of ashes whenever I thought about it. Fast forward nearly 30 years, past a number of rumored reunions, and we finally get another Cirith Ungol album featuring 3 original members. Naturally, I was apprehensive that the band could produce something worthwhile after a near lifetime in limbo, and I dreaded the idea of another sub-par release to further tar their legacy. I was but a fool to harbor such doubts, as Forever Black is exactly the album we should have gotten back in 1991. It sounds like a natural follow up to 1986s One Foot in Hell, and most importantly, it sounds like vintage Cirith Ungol, Iron Gods be praised!

As soon as “Legions Arise” burst forth from the speakers, you hear the might and majesty of the REAL Cirith Ungol born again in fire and fury. It’s as if the long years fade away and we’re in the 80s again. Tim Baker’s vocals sound even more forceful than ever somehow and the band sounds full of righteous anger and furious wrath. The song feels like the spiritual successor to their classic “Blood and Iron” but more aggressive and powerful. From there “The Frost Monstreme”1 slows things down into classic Cirith plod and thud territory, and again the band sounds in vintage form. All the elements that made them such a ungainly, awkward pleasure are still there, untouched by the ages or trends.

Along with the titanic opener, the massive “Stormbringer” shows a band still capable of penning enormous pieces of classic proto-metal, on par with and as vital as their early works. It’s exactly what I want from the band, sounding like something off of King of the Dead, merging doom and trve metal into a ponderous chunk of steel so weighty, I can barely move it to my workout playlist. Baker even utilizes clean vocals briefly before launching into his full-throated roars and bellows as the song steamrolls through the Hyborian age, toppling false idols and medieval power structures in the process. The album winds out with back-to-back atom smashers, “Before Tomorrow” and “Forever Black,” the former bristling with primordial old school riffing and trve heaviness. Its plod is juggernaut-like and Tim Baker sounds like an angry, hungry monster. Closer “Forever Black” feels like a call back to “Paradise Lost,” the only great song from the Paradise Lost album. It’s slow, massive sounding, and as metal as metal can be without becoming diamond. It’s also quite dark, which suits Cirith Ungol down to their ancient Tolkienisms.

Is Forever Black a perfect comeback? No. “The Fire Divine” is a bit too awkward, though it benefits from riffing strongly reminiscent of early Pentrgram, and “Nightmare” is a decent song that drags on too long and peters out before the end. Additionally, the standout cuts like “Legions Arise” and “Stormbringer” are so good they make the surrounding tracks feel weak by comparison, though they mostly aren’t. After such a long hiatus do I have a right to expect an album full of songs capable of competing with the very best of their legendary albums? Probably not, but I’m glad we got a few such monumental monoliths. The biggest shock is how amazing Tim Baker sounds nearly 30 years after his heyday. Always one of metal’s most unusual voices, he’s still every bit as wild and off-kilter as ever, and sometimes sounds even better than he once did. Greg Lindstrom and Jim Barraza combine to ensure the band’s trademark offbeat guitar style is adhered to, while adding slightly more upbeat riffing like on “Fractus Promissum.” That all the elements of their inimitable style survived the long absence does my heart good.

I didn’t know what to expect from Cirith Ungol after such a massive layoff, but Forever Black certainly exceeds all expectations I dared harbor. I don’t know if this is a one-off or if the band plans to make a another go of it, but if this is the final stone on the Cirith Ungol cenotaph, it’s a just and proper one. The Lords of the Weird have been appeased and the ways of the trve are ascendant once more. Praise be the black forever.

Steel Druhm


Cirith Ungol Forever Black has just blown me away. In this album, there are no bad songs. Using a combination of good vocals, great guitar and drum play, a combination of old and new styles, and great lyric writing to make an overall amazing album.

First, there are the vocals (sang by Tim Baker). When listing to the vocals I did not expect them to be as good as they are. I loved how at some parts he starting screeching in some parts of the album while not doing it all the time (because screaming like a rabbit in an entire album is annoying as fuck). Next, is the drums (played by Robert Garven). The drumming was just as great as the vocals were during this album. Now, the bass (played by Jarvis Leatherby). The bass was very in tune with the rest of the album and it was perfectly played by Lestherby. The guitars (played by Greg Lindstrom and Jim Barraza) were very great along with vocals and other instruments.

I loved how some of the lyrics had some stories to tell. One good example is Stormbringer which gives you tells you about a blade (most likely a sword but we will never really know) and what it can do but still with some unanswered questions (who is wielding the blade and how are they being one?) Another good example of this tactic they are using is Legions Arise. It is about how an undead army is being summoned with giving you good details but still leaving some questions unanswered like who is the person (or group) summoning them.

Forever Black is a very good reminder of how metal was in the 80s. It was a time when bands like Metallica and Slayer were at their golden age. It was a time before nu-metal took the spotlight (then being brought down by Metalcore bands like As I Lay Dying). Even though, Forever Black is different from Cirith Ungol's earlier album it still brings back traditional metal from the 80s. Although this album does bring back traditional metal it still has some modern feel to it.

In conclusion, Forever Black is a reminder of what metal was like while it still having a modern feel to it. There are some flaws with it but it is nevertheless a great album.

Lord Shadow



..::TRACK-LIST::..

1. The Call 1:04
2. Legions Arise 3:19
3. The Frost Monstreme 5:16
4. The Fire Divine 3:51
5. Stormbringer 5:59
6. Fractus Promissum 4:08
7. Nightmare 6:00
8. Before Tomorrow 3:58
9. Forever Black 5:35



..::OBSADA::..

Vocals - Tim Baker
Drums, Horn [Horn Of Chaos] - Robert Garven
Guitar - Greg Lindstrom, Jim Barraza
Bass, Executive-Producer, Management [Personal Management] - Jarvis Leatherby




https://www.youtube.com/watch?v=qWdkccqgajA



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!